Follow by Email

Sunday, May 29, 2011

Countdown

Γαμώ το κερατο σας. Τιποτ'αλλο δεν σας λέω.
Ολοι ζήσ'το και ζήσ'το. Ποιο να ζήσω μωρε;
Ερχεται ο Σκανδιναβός όπου να ναι και εχω φρικάρει γιατι τα τελευταία 3 χρόνια τρωω φρικασε και καθομαι ως αλλος jaba στην πολυθρόνα μου, αδιάφορη για τα κιλά μου, αφού και φανταστικό σεξ κάνω τακτικά, και του αρέσω (αυτούνού που κάνω σεξ) και γιατι τα κιλά κοβουν την επιθεση λυσσασμένων κατα το ήμιση αφού στην Ελλάδα, 40 χρονων εισαι τελειωμένη ετσι κι αλλιώς, πόσο μάλλον αν εχεις τα κιλά της γιαγιάς σου.

Και μου κατσε πιτσιρίκι, ξανά. Από Σκανδιναβία. Με τις ψηλές τις ομορφες χωρίς ιχνος κυτταρίτιδας. Και σκεφτομαι οτι θα ακουμπήσει τα νερουλιαστά μου και φρικάρω. Οτι θα κοιτάξει το πρόσωπό μου και θα δει γραμμες παντού και θα του θυμίσω την μάνα του και θα κλαιει τα λεφτα που έδωσε για να ερθει. Και αυτό το βλαμμενο δεν αρκεστηκε σε 2-3 μέρες, οοοοχι, 12 παρακαλώ.
Και σκεφτομαι οτι δεν εχω μια και που να τον παω αν τον δω και πω "καλέ τουτο ειναι νινι"
Και καλα να το πω εγώ, αν πει αυτός οτι του θυμίζω την μάνα του και με κοιταξει με το αναλογο βλεμμα θα πεθάνω από την ξεφτίλα. Θα μαζεψω την κουρελιασμένη μου ιδέα του εαυτού μου από το πάτωμα, θα την κολλήσω με σελοτέιπ όπως όπως και θα συρω της ψυχής μου τα κομμάτια διακριτικά στον καλαθο αχρήστων ενω θα του μιλάω δήθεν αδιάφορα για την Ακρόπολη (πρέπει να διαβάσω κιολας γιατι δεν ξέρω τίποτα για το θέμα).

Περιμένοντας την μεγάλη μέρα περναμε τουλάχιστον 8-10 ώρες στο νετ, το σπιτι αραχνιασε (ναι οκ, τουλαχιστον τρωνε τις μύγες), πανω στον ενθουσιασμό τον μεγάλο, μέχρι και παζαρια για το πώς θα ονομασουμε τα κωλοπαιδα που θα κάνουμε, και ενα καρο αλλα πράγματα που ειναι τελειώς τρελά και παραλογα αλλα ξέρετε κάτι; Στα @@ μου.
4 Χρονια σχεσης, και δεν μπορεσα μια φορά να πω "θα". "θα πάμε διακοπες", ούτε ενα ραντεβου δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σχεδιάσει. Ηταν ολα "σημερα", στεγνά, με ημερομηνια λήξης. Και ναι μεν μου εκανε καλό και με βοήθησε πολύ να το ξεπεράσω αυτή η ξεραϊλα, ομως τωρα μεσα σε ενα μηνα εζησα στο μυαλό μου μια ολοκληρη ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ζωής. Παιδια, σεβασμός, τρυφερότητα, σεξουαλικότητα, εκτίμηση, αισθήματα που σε πνίγουν και θες να βουτήξεις τα χερια στην οθόνη και να χωθείς την αγκαλιά του άλλου.
Ούτε ενα σαιμπερ, αν το πιστευετε. Δεν μας "παει". Και εκει που 4 χρόνια νομιζα οτι τελικα το τρυφερο δεν μου κάθεται γιατί οι αντρες ειναι γουρούνια και σκεφτονται με το πουλί τους και προτιμώ να γαμιέμαι σαν την σκύλα, τωρα ούτε να διαννοηθω να κάνω τα ιδια, δεν με εκφράζουν.
Μη παρεξηγηθω, αν ολα πάνε κατ ευχή θα του αλλάξω τα φώτα, αλλα νομίζω οτι οταν θα μου χαιδεψει το πρόσωπο, θα λίωσω, κάτι που πριν μου φερνε ανακατωσούρα στο στομάχι.
Ειμαι ερωτευμένη; Ενθουσιασμένη; Αποφευγω να ζήσω την πραγματική ζωή; Δεν ξέρω.

Ομως νιωθω οτι με "πιανει", με καταλαβαίνει.
Και αν κανει τοσα χιλιομετρα -και αυτός- για ενα πήδημα μασκαρεμένο αθελά μας σε "ερωτα", χαλάλι του. Πραγματικά.

No comments: