Follow by Email

Sunday, May 29, 2011

Countdown

Γαμώ το κερατο σας. Τιποτ'αλλο δεν σας λέω.
Ολοι ζήσ'το και ζήσ'το. Ποιο να ζήσω μωρε;
Ερχεται ο Σκανδιναβός όπου να ναι και εχω φρικάρει γιατι τα τελευταία 3 χρόνια τρωω φρικασε και καθομαι ως αλλος jaba στην πολυθρόνα μου, αδιάφορη για τα κιλά μου, αφού και φανταστικό σεξ κάνω τακτικά, και του αρέσω (αυτούνού που κάνω σεξ) και γιατι τα κιλά κοβουν την επιθεση λυσσασμένων κατα το ήμιση αφού στην Ελλάδα, 40 χρονων εισαι τελειωμένη ετσι κι αλλιώς, πόσο μάλλον αν εχεις τα κιλά της γιαγιάς σου.

Και μου κατσε πιτσιρίκι, ξανά. Από Σκανδιναβία. Με τις ψηλές τις ομορφες χωρίς ιχνος κυτταρίτιδας. Και σκεφτομαι οτι θα ακουμπήσει τα νερουλιαστά μου και φρικάρω. Οτι θα κοιτάξει το πρόσωπό μου και θα δει γραμμες παντού και θα του θυμίσω την μάνα του και θα κλαιει τα λεφτα που έδωσε για να ερθει. Και αυτό το βλαμμενο δεν αρκεστηκε σε 2-3 μέρες, οοοοχι, 12 παρακαλώ.
Και σκεφτομαι οτι δεν εχω μια και που να τον παω αν τον δω και πω "καλέ τουτο ειναι νινι"
Και καλα να το πω εγώ, αν πει αυτός οτι του θυμίζω την μάνα του και με κοιταξει με το αναλογο βλεμμα θα πεθάνω από την ξεφτίλα. Θα μαζεψω την κουρελιασμένη μου ιδέα του εαυτού μου από το πάτωμα, θα την κολλήσω με σελοτέιπ όπως όπως και θα συρω της ψυχής μου τα κομμάτια διακριτικά στον καλαθο αχρήστων ενω θα του μιλάω δήθεν αδιάφορα για την Ακρόπολη (πρέπει να διαβάσω κιολας γιατι δεν ξέρω τίποτα για το θέμα).

Περιμένοντας την μεγάλη μέρα περναμε τουλάχιστον 8-10 ώρες στο νετ, το σπιτι αραχνιασε (ναι οκ, τουλαχιστον τρωνε τις μύγες), πανω στον ενθουσιασμό τον μεγάλο, μέχρι και παζαρια για το πώς θα ονομασουμε τα κωλοπαιδα που θα κάνουμε, και ενα καρο αλλα πράγματα που ειναι τελειώς τρελά και παραλογα αλλα ξέρετε κάτι; Στα @@ μου.
4 Χρονια σχεσης, και δεν μπορεσα μια φορά να πω "θα". "θα πάμε διακοπες", ούτε ενα ραντεβου δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σχεδιάσει. Ηταν ολα "σημερα", στεγνά, με ημερομηνια λήξης. Και ναι μεν μου εκανε καλό και με βοήθησε πολύ να το ξεπεράσω αυτή η ξεραϊλα, ομως τωρα μεσα σε ενα μηνα εζησα στο μυαλό μου μια ολοκληρη ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ζωής. Παιδια, σεβασμός, τρυφερότητα, σεξουαλικότητα, εκτίμηση, αισθήματα που σε πνίγουν και θες να βουτήξεις τα χερια στην οθόνη και να χωθείς την αγκαλιά του άλλου.
Ούτε ενα σαιμπερ, αν το πιστευετε. Δεν μας "παει". Και εκει που 4 χρόνια νομιζα οτι τελικα το τρυφερο δεν μου κάθεται γιατί οι αντρες ειναι γουρούνια και σκεφτονται με το πουλί τους και προτιμώ να γαμιέμαι σαν την σκύλα, τωρα ούτε να διαννοηθω να κάνω τα ιδια, δεν με εκφράζουν.
Μη παρεξηγηθω, αν ολα πάνε κατ ευχή θα του αλλάξω τα φώτα, αλλα νομίζω οτι οταν θα μου χαιδεψει το πρόσωπο, θα λίωσω, κάτι που πριν μου φερνε ανακατωσούρα στο στομάχι.
Ειμαι ερωτευμένη; Ενθουσιασμένη; Αποφευγω να ζήσω την πραγματική ζωή; Δεν ξέρω.

Ομως νιωθω οτι με "πιανει", με καταλαβαίνει.
Και αν κανει τοσα χιλιομετρα -και αυτός- για ενα πήδημα μασκαρεμένο αθελά μας σε "ερωτα", χαλάλι του. Πραγματικά.

Sunday, May 15, 2011

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...

Εδω δεν κράζουμε μόνο τους αλλους και και τον εαυτό μας. Και αρχίζω. Εχω 20 μέρες που τραβάω ενα λούκι απίστευτο. Το πιο επώδυνο για μένα ειναι το γεγονός οτι Ο,ΤΙ εχω πει, πιστεψει και κυρήξει ως τωρα, τα εχω κανει κωλόχαρτο και τα εφαγα. "Δεν φευγουμε ποτέ σε αλλη χωρα για άντρα" "Δεν πιστευουμε ωραια λογακια" "Οι αντρες ειναι γουρούνια που αγαπούν με το κορμί τους, ειδαλλως ειναι κρυφογκέι" "Ο,τι φουντώνει γρηγορα και εντονα ειναι σαν αφημεριδα στην φωτιά, ψιλοψευτικό και δεν κρατάει" και αλλα σοφα γνωμικά με τα οποία εχω πρήξει τα @@ σε φίλους και γνωστους κατα καιρούς.
Ερωτας διαδυκτιακός; Μην με κάνει να γελάσω, ηλίθια.


Και τωρα τα λούζομαι. Και ενω 20 μέρες μετά εχουμε ηδη φτασει στο σημείο να συζητάμε για το όνομα του πρωτοκοκκου, εχω μια υστεριασμένη Λιλι στον εγκεφαλο να ουρλιάζει υστερικα "Συνελθεεεεεεεεεεεε! Τι μαλακίες σκεφτεσαι; Που το βασίζεις όλο αυτό; Τρελλάθηκες; Μυαλό δεν εβαλες; Βλημα!"

Αποφασισα λοιπον να φερω ενισχύσεις, από τον εξω κόσμο. Το ειπα σε φίλους και γνωστους με την ελπίδα οτι ακουγοντας με να λέω τα λόγια μου, θα καταλάβαινα το πόσο πολύ το εχω χασει. Αλλά η οκυτοκίνη, η ενδορφίνες και η σεροτονίνη κάνουν παρτούζα στο βρακί μου φαινεται, και δεν ακουν να τους χτυπώ την πόρτα.

Και εκεί παθαίνω το σοκ της ζωής μου. Πέρα από 1-2 εξαιρεσεις που τυγχανει να με αγαπάνε πραγματικά και καταλαβαίνω γιατί μου το ειπαν, οι υπολοιποι το ίδιο τροπάριο αλλα με αλλους λόγους.
"Ζησ'το"

Λες και εχω κάνει και τιποτα αλλο στην ζωή μου από το να νιωθω και να ζω τα πάντα. Λες και αυτό δεν μου εφερε ολα τα προβλήματα του κόσμου.
Τι θα πει ζήσ'το;
Ούτε ένας να μου πει για το παιδι, που θα το ξεριζώσω να το παω σε ξένη χώρα(ασχετως αν ειναι στα σχεδιά σου αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα, και η "ξένη" χώρα ειναι η χώρα σου), ούτε ενας να μου πει οτι το μωρό μου μπορει να ειναι σιριαλ κιλερ, να με πλακώσει στα μπουνιδια, οτι τελος παντων ΛΕΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ;

Οοοχι, οι περισσοτεροι σταθηκαν στην διαφορά ηλικίας (παρτε το απόφαση μαλακες, δεν αλλάζει αυτό).
Οι 2-3 ανθρωποι που με "πονάνε" και με νοιαζονται, μου ειπαν να προσεχω φυσικά αλλα διακριτικά κρατησαν μια σταση "δεν θέλω να στο χαλάσω".
Με ειχαν δει τοσο χαλια αλλωστε στο παρελθον.


Και ισως εκεί ειναι και η απάντηση. Οταν εισαι μονιμως "να πεθάνεις" και βρίσκεις κάτι να σου δημιουργήσει ευφορία, κολλάς σαν το χειρότερο ναρκωτικό και δεν το αφήνεις να φύγει.


Ακόμα και αν κινδυνεύεις να πάθεις αφυδατωση.

Thursday, May 05, 2011

One day my prince will cum.....

Εκλεισα το λαπτοπ με ενα χαμόγελο ως τ αυτια, ενιωθα καλα, στην κορυφή του κόσμου. Κορυφή; Χμμ, οχι και τόσο. Ναι, ειχα περασει το τελευταίο τριήμερο να μιλάω στο τσατ, στο σκαιπ, στο βεντρίλο με εναν τυπακο για να ξεχάσω τον αλλον τυπάκο με τον οποίο ειχα ψιλοενθουσιαστει και ο οποίος ειχε μπει στην ιντερνετική ζωή μου λογω χωρισμού.
Δεν θα σκεφτόμουν τον μαλακα, αρνηθηκα να μπω σε συναισθηματικό τριπ ετσι ξεκινησα να παιζω. Οτιδήποε δεν θα με έκανε να σκεφτώ οτι ειμαι μόνη, οτι χωρισα μετα από 4 χρόνια σχεσης. Φοβόμουν πιο πολυ μην μετανιώσω την απόφασή μου. Ετσι αρχισα τα αστεια, τις ατάκες και σιγα σιγα τα ονόματα διχως πρόσωπο έγιναν συγκεκριμένα.

Με τον πρώτο τύπο ενιωσα παιδούλα, κολακευμένη, σχεδον ερωτευμένη.Δεν χρειάζεται να αναλύσω, οσοι το εχουν νιωσει το ξέρουν και όσοι δεν το εχουν νιώσει δεν θα καταλάβουν. Καναμε σχεδια να ερθει να με δει. Και μετα τσακισε. Το παιξε πολλά βαρύς (και βρήκε ατομο να κανει τον αντρούα) και προσγειώθηκα μεμιάς.

Ετσι επιασα κουβέντα με τουτον, για να ξεχασω τον αλλον που ειχα βάλει για να ξεχάσω τον αλλον άλλον. Μπερδευτήκατε;
Γιατί;
Το ιντερνετ ειναι το μέσον οπου περνας σε χρονο ντε τε από το "Θέλω να σου χαιδεψω το μάγουλο (κοκκίνισμα)", στο "Θέλω να σου ρουφήξω το πέος". (Λέμε τωρα, εγω θα ελεγα κάτι σε στυλ "I want to sit on your face")
Δεν εχει σημασία το άτομο πίσω από την οθόνη, σημασία εχει να μην είναι τοσο μαλακας ωστε να σκίσει το πέπλο και την θολούρα που υπάρχει γύρω του και πανω του. Οπως οι πιτσιρίκες γουσταρουν τον Μπιμπιρ και τους Τζονας Μπράδερς και τους φτιαχνουν στο μυαλό τους όπως θελουν εκείνες, ετσι και οι σαιμπερσεξιώτες -οι ρομαντικοί- φοράνε ως αλλο βρακί την εικόνα του τέλειου άντρα ή της τέλειας γυναίκας στον τύπο ή την τύπισσα που θέλει να παιξει το παιχνίδι, και αν δεν χωράει, δεν πειράζει, φαντασία να υπάρχει. Μερικοί λενε μαλακίες, από το πως είναι, πόσα βγάζουν, πόσα χλμ ειναι η τσουτσούνα τους, εως και οτι τελειωνουν ενώ ειναι με φίλους τους και κοροιδευουν τον μεσήλικα που εχει κάνει τα πάντα σούπα γύρω του.
Είναι στεναχορο να βλέπεις που σε φέρνει η μοναξιά, θα μου πεις. Ομως, τα πρότυπα ειναι τετοια που ο μικρός εφηβος γεματος σπυριά δεν τολμά να ξεμυτίσει, η μεσήλικη πρωην όμορφη δεν ξέρει πως να συμπεριφερθεί, ο αναπηρος δεν μπορεί
να βγει, η κακογαμημμένη μοναχική παντρεμένη δεν εχει άλλη διαφυγή από τον αργό θανατο της κατσαρόλας, η πιτσιρίκα μολις βγει, βλέπουν μόνο το κορμί της και παει λεγοντας.
Ομορφοι, ασχημοι, μικροί μεγάλοι το εχουν κανει ως επι το πλήστον. Γιατί; Γιατι τα συναισθήματα ειναι αληθινα, ασχετα αν το αντικειμενο του πόθου τους δεν ειναι. Γιατί αναγκάζεσαι να μιλήσεις και να ανοιχτεις και να μοιραστεις. Γιατί ειναι πιο εφικτό και ευκολο, πιο προσιτό. Και σου δίνει βήμα να βγεις μετα, να εκτεθείς, να απορριφθείς ή να βγαλεις τα μάτια σου για το απωθημένο.

Δεν αναφερομαι στα τσατ τυπου "θες;" "θέλω" " Αγιου Πουτσου 23, 3ος οροφος"

Ειναι πιο θεμιτό να κανεις τετοια "σχεση", οταν δεν θες πραγματικά να κανεις σχεση. Αν δεν υπήρχε το ιντερνετ λενε οι ειδικοι, θα αναγκαζονταν οι ανθρωποι να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και να βγουν να εκτεθούν. Αρχίδια. Αν δεν υπηρχε το ιντερνετ, θα γεμιζε ο κόσμος πιο πολλους μαλάκες, πολύ απλά.


Δεν ξέρω αν θα σηκώσω τα ποδια ψηλά, αν θα ανοιξω κάμερα και αν θα κατεβασω το βρακί μου, και αν το κάνω θα το διαβασετε κατοπιν εορτής, γιατί εδω μόνο μπαγιάτικες ιστορίες σερβίρουμε, εμπλουτισμένες και ποτισμένες με χιουμορ και αυτοσαρκασμό. Και οσο να ναι αυτό θελει ωρίμανση.
Ομως ξέρω οτι 3 μέρες τωρα χαμογελάω σαν ηλίθια, και κάπου σε μια Σκανδιναβική χωρα, ενας ομορφος αντρας μιλά με πελάτη και με σκέφτεται, κοκκινίζει και περνα όλες του τις ώρες μαζί μου, χωρις να τολμά να μου πει το παραμικρό.
Και ενω δεν ανηκω σ αυτους που κρύβουν το ποιοι ειναι, για λίγο ξεχνάω τα δικά μου, και χανομαι σε εναν κόσμο οπου η Γεωγραφία ειναι απλά ενα μαθημα στο σχολείο, και ο πρίγκηπας στο άσπρο ch-ατι, υπάρχει. Για λίγες μέρες τουλάχιστον,και ειναι δικός μου, μεχρι να ερθει να με αρπάξει η πουτανα η ζωή στις πιστωτικές της και τους λογαριασμούς της για να κάνω μαθήματα σχολείου τα οποία ειμαι ανίκανη να αντιμετωπίσω.

Για την ώρα όμως, της στέλνω την αγάπη μου