Follow by Email

Sunday, November 22, 2015

Καμια φορά σκεφτομαι, ποσα περασα,πόσα ειδα.
Εχω 3 χρονια στη Δανια.
Ενας ( δευτερος) γάμος. Ενα δεύτερο διαζύγιο. Ολα εγιναν τοσο γρήγορα, τόσο έντονα. Και οι δύο τρε΄χαμε να ξεφύγουμε απο καταστασεις που πονούσαν.
Εγω από τον πατερα της μικρής, που είχε πλέον ξεπεράσει κάθε όριο. Ναρκωτικά.
Εκβιασμοι. Μπήκε σπίτι μου και πήρε τα βίντεο του παιδιου, και ό,τι άλλο του άρεσε. Δεν ντραπηκε τον πατερα μου. Δικό του ήταν το σπίτι.
Μια νοοτροπία στην Ελλάδα μέσα στην οποία ασφυκτιούσα. Αφεντικά με την αναγκη να τους γλύφεις, ιεραρχική ανδροκρατεία.
Να μην σε πληρώνουν. Να τρως και καμία ανάποδη αν "βγάλεις γλώσσα"

Εκείνος,ζούε σε μια κοινωνία που βοηθάει. 'Ο,τι ανάγκη ειχες, πήγαινες στον Δήμο. Εγω αυτό δεν το ήξερα, έτσι η κινησή του να με φέρει εκει πήγαζε πελώρια. Γεμάτη αφοσιώση, αγαπη, και ηταν ο πρίγκηπας της σταχτοπουτας. Εγώ που δεν πίστευα πια στα παραμύθια, λουστηκα χρυσόσκονη και βούτηξα στα νερά της Δανίας. Μόνο που ήταν παγωμένα.

Εκείνος έτρεχε να ξεφύγει από τον θάνατο. Μόνο που ο θάνατος δεν ειναι κάτι που αποφεύγεις. Ούτε η λύπη καταχωνιάζεται για πάντα, κάτω από ενθουσιασμούς, έρωτες και περιπέτειες. Ήθελε να ξεφυγει από κάτι, από την ζωή του, αλλα εγώ πηγαινοντας εκεί, δεν του το επέτρεψα, έτσι με έβαλε στην θέση μιας γυναίκας που αγαπούσε πριν, μιας γυναίκας που πέθαινε. Εβγαλε τον θυμό του, τα νεύρα του, ένιωσε βασιλιάς και κάλος, αφού "βοηθούσε" μια προσφυγική ψυχή. Τουλάχιστον έτσι με έβλεπε, και νευρίαζε που δεν του έκανα τεμενάδες πρωι και βράδυ.
Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω οτι ήταν πιο πολύ στην φύση μου να του κάνω άλλα, πρωί και βράδυ, άλλα δεν ήταν του "τύπου του". Ετσι αντι να βγάζουμε τα παντελόνια, τσακονοταν για το ποιος τα φοραγε. Κι εγω τσακονόμουν για λίγο σεβασμό, λίγη αγαπη, λιγότερη περιφροσύνη, προσβολες και απαιτήσεις.

Ωσπου δεν προσπαθούσα πια.
Δεν είδα πολλά τα πρώτα 2 χρόνια. Δενήρθε ψυχή στο σπίτι. Δεν πήγαμε πουθενά. Ενιωθα ρωσσίδα, ταυλανδέζα σύζυγος δια αλληλογραφίας και γελούσα γιατι την πάτησε. Ούτε νοικοκυρα ήμουν, ούτε νεοτερη. Αλλα γελούσα για να μην κλάψω.

Η Δανία ειναι όμορφη χωρα και ομορφότερη αν είσαι Δανός. Η διαφορά υπάρχει. Την νιώθεις.
Πολλές φορές νοσταλγώ την Ελλαδα, αλλα μόλις θυμάμαι τις συγκοινωνίες, την αγενεια, την ζέστη, το τρόπο, συνέρχομαι.
Μου λέιπουν οι φιλοι. Μόλις βρω φίλους εδω, νιώθω οτι βρήκα τον σκοπό μου, οτι μπορώ να μείνω εδω και να ειμαι και ευτυχισμένη.
Αλλωστε τον άντρα μου γιατι τον ακολούθησα;
Για τα ωράια του μπλε μάτια; Για τα σωματικά του προσόντα;
Για την συντροφιά του και την φιλία του,
'Ηταν το παρεάκι μου, για μήνες.

Τι πιο σημάντικό και όμορφο για βάση γάμου;
Τι μεγαλύτερη εγγύηση για να ακολουθήσεις κάποιον;





4 comments:

Tzina Varotsi said...

σε είχα χάσει πολύ καιρό, μέχρι που σε είχα ξεχάσει.. και να ξαφνικά που σε ξαναβρίσκω και μαθαίνω νέα σου..
την μικρή σου την έχεις μαζί τουλάχιστον;..

Lili said...

Ennoeitai. Yphrxe periptosh a tin afisw? H na anexomoun tosa an den htan gia keinh...

Tzina Varotsi said...

τώρα χαίρομαι περισσότερο!
να είστε καλά και οι δυο σας.. φιλιά :)

Μαριλένα said...

Και ίσως να θυμάσαι και καλύτερα τα πράγματα απ' ό,τι είναι τώρα. Όλα να πάνε όπως θέλεις εύχομαι.