Follow by Email

Sunday, September 18, 2016

Η αβασταχτη ελαφρότητα...

του  "κρίνω".
Πριν περίπου δεκα χρόνια ξεκινούσα το μπλογκ, την χωρισμένη μου ζωή. Το παιδι ήταν μικρό, οπως και η μέση μου, και περνουσα κρισαρα.
Ημουν όμως και ερωτευμένη με εναν υπέροχο άντρα. Εκανα σεξ. Ειχα όρεξη να γράψω, να δημιουργήσω, να καταλάβω τον κόσμο και να πω τις ίστορίες μου. Με το φειςμπουκ τα πραγματα άλλαξαν. η οπτική γωνια του κόσμου άλλαξε.
Ο κόσμος χωρίζεται σε αυτους που νοιάζονται, και αυτούς που δεν. Για τους άλλους εννοω.
Και τα χρόνια φέρνουν κόπωση. Φέυγει η όρεξη. Φεύγει η ψευδαίσθηση οτι οι ιστορίες ειναι σημαντικές, ενδιαφέρουσες.
Χάνεσαι στην πληθώρα, στο πλήθος, στον πονο που υπάρχει, στην αδικία που ειναι παντού.
Η ζωή όλων μας μπορεί να αλλαξει με μια στιγμή. Ενα ατύχημα, μια αρρωστια, ενας έρωτας, όλα ειναι τοσο στιγμιαία...
Τι να γράψω;
Για τις αδικίες; Για την Δανία; Για την Ελλάδα; Για το πως βλέπω αυτό και εκείνο;
Βαρεθηκα την ομιλία. Την αναλυση, την έκθεση.
Κουράστηκα.

Θέλω να κάνω διαφορά. Να βοηθήσω, να ειμαι εκεί, έμπρακτα.
Να σταματήσω πονο, τραυμα, να δώσω έναν ώμο, ενα μαντήλι.
Να πιασω ενα σημείο καινα νιωσω ενα σωμα να χαλαρώνει, τα δάκρυα να λυτρώνουν...

Θέλω να πω πολλα, αλλα με το σώμα μου. Με τα χέρια μου.

Το τραγουδι οσο και να με παθιάζει, ειναι στο παρελθόν, πλέον "θεραπεύω".
Ανακάλυψα το Μποουεν, μετα απο μεγάλη ασθένεια, από αυτες που δεν φαινονται, δεν σε καθηλώνουν αλλα ο πονος ειναι συχνός, η εμφανιση αλλαζει...
Θα ήθελα να γράψω και γι αυτο, αλλα δεν θέλω να ακουστει ως διαφήμηση...

Ισως μια μερα...
Σημερα δεν ειναι αυτη η μερα...
Σήμερα απλά δοκιμάζω παλι να γραψω, πριν φυγει το 2016. Δεκα χρονια μετα. Ακομα ερωτευμένη, ακόμα καλή, ακόμα πονοψυχη, ακόμα εδω...

No comments: