Follow by Email

Monday, June 13, 2016

Το σπίτι στην Δανία

Οταν πρωτοήρθα στη Δανια, ο αντρας μου ειχε ενα σπιτι με την κοπέλα με την οποια συζούσε πριν. Ρωτησε την ΤΡΑΠΕΖΑ, ποιος μπορούσε να το κρατήσει. Η τράπεζα αφού ειδε τα οικονομικά τους, αποφάνθηκε οτι το σπίτι έπρεπε να πουληθεί.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Να ρωτας καποιον άλλο για το τι θα κάνεις με το σπίτι σου.
Οπως με τα εξοχικά τους. Παραθαλασια σαλε, πανέμορφα που όμως κατοικούνται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο νομος λέει, οτι το κράτος σου το δίνει πιο φτηνά, αλλα κι εσύ σεβεσαι το γεγονος οτι ειναι ακαταλληλο για μόνιμη κατοικία και μένεις εκεί μόνο το καλοκαίρι.

Ο άντρας μου πούλησε το σπίτι και σχεδόν αμέσως αγόρασε ενα αλλο, κι αύτο με δάνειο, σε μια αναβαθμισμένη περιοχή του κέντρου. Προσωπικά ειχα αντιρήσσεις, λίγο τα γκραφίτι, λίγο η βρωμιά, λίγο οτι ήθελα να μεινουμε σε σπιτι με κήπο εκτός κέντρου, δεν ήμουν πολύ ζεστή στην ιδέα.
Οταν μετακομίσαμε και μου  εξήγησε οτι ναι μεν πληρώνουμε δάνειο για 30 χρόνια, αλλα πληρώνουμε και νοικι, μπερδευτηκα.
Οταν αρχισε να φωναζει για τις φθορες που εγιναν στο σπίτι, συνειδητοποιησα οτι το σπίτι μας, δεν ειναι σπιτι μας. Πήραμε δάνειο, για να "αγοράσουμε" το δικαίωμα χρήσης, ενοικίασης και μεταπώλησης ενος σπιτιου που όμως δεν μας ανηκει.

΄Οπως και εγινε τελικά. Μέτα πό 3 χρόνια η αξία του σπιτιου ανέβηκε, εμεις χωρίζαμε, και η εταιρεία που διαχειριζόταν την πολυκατοικία έστειλε ηλεκτρολόγο, υδραυλικό και ειδικό να κοιτάξει το σπιτι, αφαίρεσε έξοδα, πλήρωσε την τραπεζα κλπ κλπ

Τρία χρόνια μετα, δεν απορησα καθόλου πια. Ειχα συνηθίσει και μπει στο πνεύμα. Ακους το κράτος οταν ξέρεις οτι το κρατος μεριμνει. Εμπιστευεσαι. Δίνεις στην εφορια χωρίς να κρύβεσαι. Δεν ξέρω αν αυτο με κανει πρόβατο, η καλό πολίτη, δεν ξέρω τι συμβαίνει στην ψυχή ενος ανθρώπου που μεγαλωνει νιωθοντας μια τετοια ιεραρχία και τάξη πραγμάτων, από την στιγμή που εγω, μεγάλωσα στην πλήρη αναρχία, αδικη καταπίεση, και μη στήριξη.
Ισως γι αυτο προκοβουμε στο εξωτερικό. Γιατι αναπτύξαμε μηχανισμόυς και με το σωστο πλάισιο, δεν μας κρατά τίποτα.

Οταν εξηγώ στους Δανους οτι εχω σπίτι, το οποιο "το καιω αν θέλω" σοκάρονται και δεν πολυ καταλαβαίνουν. Πως να εξηγήσεις την κυριότητα και την ιδιοκτησία σε καποιον που του παρέχεται ιδιοκτησία με πλάτες τραπεζας, και που εχει μαθει να πουλάει και να αγοράζει όπως εμεις το ενοικιο ( το οποιο θεωρούν πεταμένα λεφτα)?

Μιλώντας περι ενοικίου, είναι άπιαστο. Ενα δωμάτιο 600 ευρώ. Δωμάτιο σε αλλουνου το σπίτι. Το κράτος έχει μεριμνήσει με σπίτια στα περίχωρα της Κοπεγχαγης, όπου καποιος μπορει να νοικίασει ενα τριαρι ή άλλο σπίτι άν μπει σε λίστα. Η λίστα φτάνει και τα είκοσι χρόνια. Πλήρωνεις από 10 έως 20 ευρω και περιμένεις.
Ετσι βρήκα κι εγω την γκαρσονίερα. Οταν το σπιτι μου πουλήθηκε, ειχα πρόβλημα, που θα μείνουμε, ειδικά με τον σκύλο. Μου προσφέρθηκε μια ισόγεια γκαρσονιέρα, 20 λεπτά από το κέντρο. Μυρίζει, έχει ζουζουνια και ειναι βορινή. Την πήρα όμως για λογους ανάγκης, και ενιωσα και ευγνωμοσύνη, αφού δεν βρίσκεις εύκολα που να μεινεις. Την γκαρσονιέρα αυτη μπορώ να την κρατήσω όσο είμαι φοιτήτρια.

Ο γειτονάς μου μένει σε ενα εξάρι το οποιο έχει από το 1960. το οποιο εχει διαμορφώσει σε παλάτι. Δεν του ανήκει αλλα και τι πειράζει; Πλήρωνει πιθανόν 300 ευρώ . Πεταγεται στη Γερμανία δυο φορες τον χρόνο και αγοραζει με τις κούτες, οδοντόπαστα, σαπούνια....
Μου κάνει εντύπωση το πως ο Δανός θα υπολογίσει και το παραμικρό δεκαρακι, θα ποσταρει στο φου μπου για ενα ευρω τις παλιες του κρεμάστρες πχ, αλλα αν ανοιξει ενα εστιατόριο  ειδικά σχεδιασμένο για να φαει κάποιος στο σκοτάδι, σαν τυφλός, θα πλήρωσει 200 ευρώ για την εμπειρία.
Το οποιο μπορεί να εκανα κι εγω αν ειχα τοσα χρήματα. Αλλα ως γνήσια σπαταλη θα πετούσα τις κρεμαστρες. Εδώ πεταξα γραφεία και κρεβάτια όταν μετακόμισα.

Σε λίγες μέρες θα ερθω Ελλάδα, να πάρω τα ισα μου. Να βρω ισσοροπίες.
Και μετα ξανα στη γράμμη. Μέχρι να γίνει η κόρη μου αυτόνομη και έτοιμη να σπουδάσει, και να μείνει κι εκείνη στην δική της γκαρσονιέρα, χωρίς να νιώσει  αυτό που ένιωσα εγώ στην Ηλικία της.
Περιορισμό στις επιλογές της.