Saturday, April 29, 2017

Τα σεντόνια.

Ενα ζευγαρι μετακόμισε δίπλα σε ενα αλλο. Η γυναίκα παρατηρουσε μέσα από το σπίτι της τα σουρτα φερτα των φορτηγών προσπαθοντας να καταλαβει τι επιφανεια ειχαν οι γειτονες, αν ηταν καλοι για την γειτονιά και καθώς πρέπει.
Λίγες μερες αργοτερα ενώ επινε τον καφέ της,είπε στον αντρα της.
"Δεν ειναι πολυ καλη νοικοκυρά, δες, τα σεντόνια της, δεν αστραφτουν" και εφυγε ικανοποιημένη, χωρίς καν να το καταλάβει.
Δυο μερες αργότερα, ειπε πάλι στον αντρα της
"Μα καλα δεν βλέπει οτι κάτι δεν παει καλά; τα ρουχα της ειναι τοσο βρώμικα" και εφυγε παλι ικανοποιημένη.
Την επόμενη εβδομάδα το ίδιο, οταν ήρθε ο άντρας της στην κουζίνα να πιει καφέ
"Μα δεν ντρεπεται; Εγω Ποτε δεν θα επλενα ετσι, τσαπατσουλικα"
Ο αντρας της κοντοσταθηκε κοιταξε έξω και βγήκε από την κουζίνα.
Την επομένη, η γυναίκα του κοιταξε εξω και αναφωνησε με εκπληξη...
"Δες! Εμαθε να πλένει τελικά; Καιρος ήταν"
Ο αντρας της που επινε τον καφέ του, ήπιε μια γουλιά, την κοιταξε, με μια αδιαορατη λύπη στα μάτια και της απάντησε:
Μια χαρά ειναι η κοπέλλα και μια χαρα το ξένο σπίτι. Τα δικά μας παραθυρα ήταν βρομικα,


Παλιο, αλλα για καποιο λόγο θεωρησα οτι ηταν πιο επίκαιρο από ποτε.

Wednesday, April 26, 2017

Ξερόλιαση....

Ζεν , ζεν κοπέλλα μου, θεραπεύεις κόσμο τωρα... μην...


Ξέρεις τι ειναι να εχεις παιδική φίλη, να την εχεις σαν αδερφή σου, και να προσπερνας τις όποιες χοντραδες της στο παρελθόν, να ματωνεις οταν ακους οτι παντρευτηκε εναν που την εχει να δουλεύει στο μαγαζί του χωρις Ικα, χωρις προσληψη, και με τα εξοδα των παιδιων της δικά της;
Ξέρεις τι ειναι να την ακους να απελπίζεται και να θες να της εμφυσησεις λίγη δύναμη, να της προτεινεις να μεινει στην αδεια γκαρσονιερα σου, να την βοηθας και να σε ευχαριστει που την ηρεμείς...


                                                               pic from Farzad family law
 
Και μια μερα τον παραταει. Και της στελνεις βιβλίο να νιωσει πιο δυνατη ( σικρετς αμπαουτ μεν εβρι γουμαν σουλντ νοου, δεν κάνω πλάκα ειναι Η ΒΙΒΛΟς), της παραγγέλνεις υλικά να κάνει πρακτις στο καινουργιο της βήμα ( σχολη/επαγγελμα), της βρισκεις πελατεια, της κάνεις διαφήμιση, τις φτιαχνεις σελίδα, την συμβουλεύεις για τις φωτο που βαζει και πως να χειριστεί το μάρκετινγκ της.
Θες να σταθει στα ποδια της, να μην τον εχει ανάγκη και δεν υπολογίζεις ουτε τα εξοδα, ουτε τον χρονο. Ουτε τωρα τα υπολογίζεις...
Και μια μερα γυρναει πίσω. Δεν λες τιποτα, καταλαβαίνεις... κι εσυ αγάπησες, κι εσυ φοβήθηκες, κι εσυ βρέθηκες στην άκρη του γκρεμου και κοίταξες πίσω, βρίσκοντας την κόλαση σου πιο οικεια, πιο υποφερτή.
Οσπου της μιλάς δυο τρεις φορες και σε αγνοει. Και εκει καταλαβαινεις οτι κατι εχει παιχτει.
Και της το λες. Οτι δεν σου αξίζει το γραψιμο βρε αδερφε, συνελθε επιτελους.

Και ανοιγει ο οχετος. Οτι ναι την στηριξες οταν χωρισε, αλλα Οχι οσο ηταν ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ...
Και οτι το παιζεις ξερόλας. Και καποια... και σταματας να διαβαζεις γιατι αυτο το προσωπο σε ξέρει 30 χρονια, και δεν ξερει τελικά τιποτα.
Κοντοφθαλμη; Τρελλαμένη και δυστυχισμένη και χτυπαει όπου βρει; Κακομαθημένη; Η απλά όντως πιστευει οτι ήθελα να χωρισει γιατι χωρισα κι εγω - και δεν αντεχω την "ευτυχια" της;

Προς στιγμη τσατιστηκα, ειδικα με το "ξερόλας"/ Το εχω ακουσει από πολλους και καταλβαινω οτι αυτή ειναι μια εντυπωση που εχει οποιος δεν ξερει. Αλλα αυτη, με εχει ζήσει, εχει δει, ΞΕΡΕΙ.
Ξερει τι ξερω, ξέρει οτι δεν εχω ψωνιο ( αν και τα τελευταια χρονια μετα το μπλογκ, καταλαβα οτι τελικά κακως δεν εχω καβαλήσει καλάμι), ξερει οτι την αγαπάω, σαν αδερφη μου, αφου δεν εχω. Ξέρει οτι νοιαζομαι...

Ξέρει;
Σκατα ξέρει.
Μονο εγω ξερω. Και τι νιωθει, και τι βλέπει, τελικά.

Γιατι ειμαι ξερόλας.
Κριμα κοριτσακι μου, να διωχνεις απο κοντα σου ανθρωπους που σ αγαπανε τοσο πολυ. Ποσες τετοιες φιλίες θα βρεις στην ζωή σου; 
Αλλα οκ, εγω ειμαι η ζηλόφθονη διαζευγμενη που σου εκανε κυρηγμα πως να πλασαρεις το προιον σου,  και δεν σε στηριξε στον γάμο σου με το καλό παιδι που σε νοιαζεται εσενα και τα παιδιά σου.
Κατα τα άλλα, εγω ειμαι ξερόλας.

Ηλιθια.

Οχι αυτη. Αυτη δεν ηταν ποτε σπίρτο η ιδιαιτερα εξυπνη αλλα δεν με απασχολησε ποτε. Οταν αγαπάς, αγαπας.
Εγω. Εγω ειμαι ηλίθια.Που ταραχτηκα.Που στεναχωρεθηκα.Που της απάντησα.
Σαφως, ειναι βλάμμενο το σκεπτικό της, αλλα δειχνει οτι ειναι χαλια, οτι δεν νιωθει καλά. 
Κι εγω τσίμπησα. Ισως γιατι δεν ειναι η πρωτη φορα που μου το κάνει, τα ιδια ειχε κανει και με τον πρωτο της άντρα... Και καπου κουραστηκα το ιδιο εργο θεατες ανα 30 χρονια.
Αλλα κι αυτο, θα περασει...

Tuesday, April 25, 2017

Ο,τι καλύτερο εχεις διαβάσει ως τωρα.

Πόνος στη μέση, πόνος στον ώμο, στον αυχένα. Ασθμα. Αρθριτικά. Κολικοί στο μωρό. Πονοκέφαλοι....
Ακουγομαι σαν διαφήμηση. Πάμε από την αρχή.

Ολοι νομίζουμε οτι ειμαστε φτιαγμένοι από κοκκαλα, πανω στα οποια ξεκουραζονται μύες, νευρα, αγγεια, και όλο αυτό ειναι τυλιγμένο σαν σουβλάκι με δερμα.
Πριν λίγα χρόνια έμαθα οτι τελικά καμία σχεση. Ειμαστε ενας ιστος από κολλώδες υλικό, στο οποιο υπάρχουν εσοχες για οργανα, μύες οι οποιοι ειναι κι αυτοι γεμάτοι, τυλιγμένοι από αυτο το υλικό. Το υλικό αυτό επικοινωνει πιο γρήγοα και απο το νευρικό συστημα από την μία άκρη στην άλλη, ακριβώς όπως ενας ιστός αράχνης ειδοποιεί οτι στην άλλη άκρη βρισκεται κάτι.


Ετσι αν πονάει ο αυχένας, μπορεί να φταίει που στραβοπατησαμε πριν 2 μήνες. Μετακινήθηεκ το κέντρο βάρους, μπλοκαρε το σημειο, δεν παει άιμα, τροφή για τα κυτταρα και μαζευει τοξίνες.
Πώς;
Με το στρες κυρίως.
Οταν στρεσαριζόμαστε η στεναχωριόμαστε, το υλικό αυτό, μαζευυει και σκληραίνει, για να μην αιμοραγγήσουμε.

Το πρωι, οταν ξυπνάμε, και ειμαστε δυσκινητοι, ειναι λόγω του υλικου αυτου, που χρειάζεται τεντωμα, να χωριστεί, να επαναφερει το νερο και την ομαλή κίνηση...

Στο σωμα μας εχουμε αυτο το υλικό παντου, και κυρίως στην λεκάνη, στα πόδια, και στο κρανίο, σε μεγάλη ποσότητα.
Οι πονοι που νιωθουμε δεν ειναι από τους μύες αλλα από αυτο το υλικό.
Με γιογκα, χορό, τεντωμα, το κρατάμε σε καλή κατασταση αλλα τα εσωτερικά όργανα που ειναι και αυτα γεμάτα, χρειάζονται αλλου είδους εργασία για να επαναφέρουν την ευκινησία.
Παραδείγματος χάρη, τα ψοας, ειναι εσωτερικοί μύες που με το στρες μαζεύουν. Οταν ειναι σε νορμάλ κατάσταση, κάνουν ενα φυσικό μασαζ στα νεφρα και επιτρεπουν την κυκλοφορία του αιματος και του φυσικού ηλεκτρισμου και ενέργειας που κυκλοφορει στο σώμα.
Οταν ειναι μπλοκαρισμένα, μαζεύουν "χνουδι", γινόμαστε δυσκίνητοι και αρχιζουν τα προβλήματα.


Ενα κλάσσικό μασάζ, σπάει και επαναφερει το υλικό στους μύες αλλα δεν φτάνει εως τα εσωτερικά οργανα.
Μερικές τεχνικές όπως το Bowen εχουν μελετημένες κινήσεις σε ειδικά σημεία όπυ το υλικό μαζέυει σε 3 στρωσεις,  και στελουν "μυνήματα" στο μυαλό να περασει σε παρασυμπαθητικό ( οταν χαλαρωνουμε το μυαλο παει από Βήτα σε Θήτα κυματα και δινουμε την σκυτάλη στο νευρικό συστημα που ελέγχει την αναπνοη, χωνεψη κλπ).




Πως το ξέρω αυτο; Πριν λίγα χρονια αρρωστησα, εβαλα κιλά και πήγα σε θεραπευτη για την πλάτη μου γιατι νομιζα οτι ήταν λόγω κιλων. Ο θεος έφερε να ειναι αυτό που έψαχνα από την γέννα της μικρής. Ενιωσα ζέστη στην μέση μου, λαγοκοιμήθηκα, και μετα εκλάψα.
Οταν εφυγα απο το ιατρείο, ενιωθα ευτυχισμένη, ελαφρια  και ήξερα οτι αυτό ήθελα να το μάθω.
Και το έμαθα. Και το εξασκησα.
Ειδα ανθρωπους να πονάει το αυτί τους κατα την διαδικασία ( το αυτι ειναι τα νεφρα), είδα ανθρωπους με βουισμα στο αυτι να τους περνάει, ειδα κοπέλλα να πονάει και να ανακαλύπτει οτι ειχε 3 χρονια  δεκα εκατοστα ινωμύωματα στην μήτρα. Ειδα να κόβουν τσιγάρο, να κλαίνε, να περνάνε πονοκεφαλοι. Φυσικά ειδα και ανθρωπους να μην το νιώθουν. Και την αλλη μερα να ειναι χαλια. Γιατι; Γιατι δεν ενιωθαν, και το σωμα ανελαβε πολλά να φτιάξει.

Στην πορεια γύρισα προς τα παλια, αυτα που ειχα αρνηθει μετα τον θανατο του πατερα μου. Αρχισα να μελετας κινέζικη ιατρικη, οχι για βελονισμο, αλλα για να καταλαβαινω τι σημαίνει το χρωμα στο μάγουλο, το  λεπτό μαλλι,  ο πόνος στο μάτι...

Ειναι ενδιαφερουσα δουλειά. Δεν με θεωρω θεραπευτρια, παντα ερευνήτρια θα είμαι, πάντα καλλιτέχνης στην ψυχή, αλλα για τωρα, να βγαζω πόνο και να ενημερώνω τον κόσμο ειναι αρκετό. Και το να βλέπω τις διαφορετικές αντιδρασεις, ανάλογα τον οργανισμό, φοβερά ενδιαφερον.

Οπως και να εχει η τεχνικες αυτες ειναι φυλαγμένες σαν επτασφραγιστα μυστικά, και νιωθω οτι ειναι κρίμα. Κάθε μαμα θα έπρεπε να ξέρει τι να κάνει σε κριση ασθματος, η για τους κολικους.
Η εστω να ξέρουμε πως λειτουργει το σώμα μας και γιατι εχει πονάκια. Δεν ειναι τυχαια. Κατι μας λέει το σώμα μας, απλα δεν εχουμε μάθει να του δινουμε σημασια.
Ελπίζω μετά από αυτο, να αλλαξετε άποψη.

Δειτε το βίντεο και θα καταλάβετε.



Και μετα διαβάστε αυτο to site .www.lbow.dk opou lew perissotera.
Kai βρειτε μετα καποιον που να ειδικευεται,  σ αυτον τον τομεα. Το σωμα σας , η διαθεση σας και η καρδουλα σας θα σας ευγνομωνουν.

Οσοι ξερετε αγγλικα, εδω www.lbow.dk

Monday, April 24, 2017

Θα ξαναπαντρευτείς ενώ εχεις παιδί;;;;

Με αφορμή ενα θέμα οπου πολλοι παρότρυναν σε μια γυναίκα να μην ξαναφτιάξει την ζωή της sto facebook,  γιατι εχει κόρες, θέλω να σας πω καποιες σκέψεις μου, και προκαταβολικά ζητώ συγγνωμη γιατι ειναι ενα θέμα που ταράζει, και φοβίζει, αλλα πριν βιαστείετε να απαντήσετε το ότιδήποτε εδω, πάρτε μια ανασα και σκεφτείτε και μετα γραψε ό.τι θελετε, δεν εχει άλλωστε σημασία αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε, το γράφω καθαρά ωστε να ανοιξω ενα παραθυρο σε ενα θέμα ταμπου, ωστε να μην το δαιμονοποιούμε.
Σε ήλικία 5 χρονων με στρίμωξε σε τουαλέτα ενας 14 χρονος. Εβαλα τις φωνές και με εβγαλαν καθαρίστριες. Ενιωσα οτι εφταιγα, και δεν τον "κάρφωσα". 'Αλλωστε δεν ειχε προλάβει παρα μόνο να μου κατεβασει το εσώρουχο, πριν φωνάξω.
Σε ηλικία 8 χρονών, ενας παππουλης δίπλα στο εξοχικό συγγενών, ειχε κοτοπουλάκια. Πήγα στην αυλή να τα χαιδέψω και οταν πήγα να φύγω, ο παπους με σήκωσε και όπως έιχα συνήθειο με τον μπαμπά μου, τύλιξα τα ποδαράκια μου γύρω του, για να μην κουράστει η μέση του. Ενιωσα το δαχτυλό του να πιέζει το εσωρουχό μου, έκλεισα γρήγορα τα πόδια μου και βρήκα μια δικαιολογιία να φύγω. Επισαε το προσωπό μου στα χέρια του, και προσπάθησε να με φιλήσει αλλα τον απέφυγα.
Στα 13 μου την έπεσε μακρινός θέιος μεθύσμένος, και το καλοκαίρι ενας τουρίστας στην καφετερια που ήμασταν με τους γονείς μου, μου ζήτησε να παω την άλλη μερα στο δωμάτιο του.
Στα 14 γνωστός τραγουδιστής φίλος του πατέρα μου, του ζήτησε να με "παρει" με τυράκι οτι θα με σπύδαζε και θα με είχε στα ωπα ωπα.
Στα 15 τα ειχα με 35χρονο, χωρίς ολοκλήρωση σχεσης, γιατι δεν ήθελα.
Στα 17 ταξιττζής μου έβαλε χέρι όπως έβγαινα από το ταξι.
Ιδια χρονια, 9 άτομα προσπάθησαννα με "περάσουν δικαστήριο για αυιθάδεια" στην Αλεξανδρούπολη.
Στα 19 μέση της Πανορμου σταμάτησε αυτοκίνητο και ο οδηγος βγήκε και προσπαθησε να με βάλειμε το ζόρι στο αμάξι. Φοβήθηκε τους περαστικούς οταν ουρλιαξα οτι δεν τον ξέρω.
Εχω χασει σχεδόν όλες μου τισ δουλειές ειτε λόγω έλλειψης πληρωμής, είτε λόγω σεξουαλικής παρενόχλησης.
12 φίλες μου εχουν εμπειρίες σαν τισ δικές μου και χειρότερες, και 3 από τον πατέρα τους.
Νομίζω οτι ειμαι σε θέση λοιπον να εκφέρω γνωμη για το θέμα παιδοφιλία γιατι οταν γεννήθηκε το παιδι μου, ειχα εφιάλτες με το θέμα αυτό.
Οι εμπειρίες μου, συν το γεγονός οτι οι έφηβοι ειναι σεξουαλικά όντα όλο και πιο πολύ στα μάτια καποιων ενηλίκων, με αναγκασαν να κοιτάξω το θηρίο καταματα για να το αναγνωρίσω.
Με το που γεννήθηκε το παιδι μπήκα σε φόρουμ, τους βρήκα, τους διαβασα. Μερικοι μιλούσαν για αγάπη, αγνή, γιατι στα μάτια τους μια μικρή 7 χρονών δεν ειχε μάθει να κάνει κόλπα όπως οι ενήλικές.
Αλλοι, χυδαιοι μιλούσαν για τα ανήψια τους και πως περίμεναν πως και πως να βρεθουν μόνοι μαζί τους.
Αληθεια, τρολ, ποιος ξέρει.
Ομως συνειδητοποιησα καποια πραγματα. Ο παιδόφιλος που αναζητα την αγνότητα φοβάται την γυναίκα, δεν αντεχει την απόριψη. Ισως ειχε ανάλογη εμπειρία ως παιδι και δνε μεγάλωσε αυτό το κομμάτι του. Ποιος ξέρει. Και δεν εχει σημασία. Σημασια εχει νακαταλαβουμε, οχι για συμπόνοια, αλλα για να προλάβουμε να θωρακίσουμε τα παιδιά μας, να προλάβουμε μοτίβα και κακοτοπιές, να βάλουμε σημαιάκια αναγνωρισής.
Για μένα ειναι πλέον ξεκάθαρο οτι ο παιδόφιλος γεννιέται, η δημιουργείται σε μικρή ηλικία, σπάνια γίνεται ως ενήλικάς. Και όπως όλοι, αν δεν ειναι ψυχοπαθής, θα περασει όπως καθε έφηβος, περίοδο φόβου, απέχθειας για τον εαυτό του, θα βασανιστεί, όσπου μοιραία μια μέρα θα αποδεχτει την φύση του, σίγουρος οτι γεννηθηκε λάθος εποχή και οτι δεν τον καταλαβάινει η κοινωνια. Θα βρει επιβεβάιωση στην Ιστορια, στην βιολογια στην φιλοσοφία. Θα βρει ομοιδεατες, θα φτιάξει σύστημα στηριξης στο μυαλό του. Στο νετ.
Αν βα΄λουμε τα προσω πικά μασ συναισθήματα στην άκρη - και πρεπει αν θελουμε να προστατευουμε τα παιδιά μας- θα δούμε οτι ο παιδόφιλος χωρίζεται σε δυο ομάδες. Ο σαγηνευτής που θα δορωδοκήσει, προσπαθήσει να ερεθίσει, και να δημιουργήσει τύψεις αλλα ίσως και φοβο, και ο βιαστής. Ο βιαστής ειναι ψυχοπαθής άλλης παστας που δεν έχει συναισθήματα ενσυναισθησης, και ίσως νιωθει ερεθισμό από το γεγονος οτι το θύμα του υποφέρει. Ο σαγηνευτής, ερωτευεται. Αρρωστο αλλα πιο ήπιο. Το προβλημα ειναι οτι αντιμετωπιζουμε και τους δύο με τον ίδιο τρόπο και ετσι τα παιδια κινδυνευουν με την ζωή τους, οταν η πολιτεία τιμωρεί μετον ίδιο τροπο. 
Ο βιαστής, ειναι σαν όλους τους εκγληματιες που ατυχως μπορει να περασουν απο την ζωή μας, δολοφόνοι, κακοποιητες κλπ...
 Ο σαγηνευτής όμως αντιμετωπιζεται. 
Τα παιδια πέφτουν στην παγίδα του να νιώσουν σημαντικά και "μεγάλα", οτι κάποιος μεγάλος τους δίνει σημάσία. ( σε εφηβική και προεφηβική ηλικία). 
Αρα το να υπολογίζουμε τι λένε , να τους δίνουμε αξία ειναι μια θωρακιση. Το να μιλάμε ανοιχτα για σεξ, ερωτα, οχι αποστειρωμένα, αλλα όυτε χυδαία, απενοχοποιεί το σεξ και δεν γίνεται λόγος για γελάκια και νευρικό γέλιο. Το παιδι ωριμάζει και αντιμετωπίζει το σώμα του αλλα και τις λειτουργίες του ως φυσιολογικές, και το σέβεται.  
Στις πιο μικρες ηλικίες, εξηγούμε οτι δεν πρεπει ποτε να πιστεψουν καποιον που τους λέει οτι θα σκοτωσει την μαμα, και δεν πιστευουμε ποτε καποιον που λέει να παει μαζί τους αν δεν πει την μυστική λέξη ( που εχετε προσυμφωνήσει).
Αν καποιος τα πλησιάσει στο δρόμο, με επιτθετική διαθεση, να φωναξουν και δεν πειράζει αν ειναι λάθος εκτίμηση.
Να μην αφήνουν κανεναν να τα ακουμπάει στο σώμα τους εκεί που δεν θέλουν.
Προσωπικά, πέρασα τον δευτερο συζυγό μου κόσκινο πριν παντρευτουμε.  Ομως, δεν ανησυχούσα τοσο γιατι ειναι Βορειος και τα παιδιά ειναι παιδιά στο Βορα, δεν ειναι "πιπίνια". Στην Ελλάδα το ποσοστο αντρων που κοιτάνε το παιδι μου όταν περπατάει δίπλα μου, στο στήθος ειναι πολύ πιο υψηλό και ειναι η τραγική αληθεια.
Όμως δεν ειναι λόγος να φοβόμαστε και την σκιά μας. Οταν αγαπήσουμε κάποιον, που ειναι καλός, προθυμός, καλοσυνάτος ευγενικός και μας αγαπα... γιατι να μην ξαναφτιάξουμε την ζωή μας.  Και αν φοβόμαστε, υπάρχουν ενδείξεις...

Βλεπουμε πόσο πρόθυμος ειναι να βοηθήσει με το παιδι ο νέος μας σύντροφος, πόση απόσταση κρατάει. Κακα τα ψεμματα, οι άντρες φοβούνται ακόμα και να συζητησουν το θέμα, βασει το πόσο ταμπού ειναι. Βλέπουμε, παρατηρούμε, δεν  βιαζόμαστε.

Μην βλεπουμε παντού ασχήμια.
Μην σκεφτόμαστε μόνο με το συναισθημα.
Να ειμαστε ψ'υχραιμοι, να μελεταμε, να προετοιμαζουμε, να επικοινωνουμε με τα παιδιά μας, ακομα και να μας "γραφουν" η δεν καταλαβαίνουν. Και να μην κανουμε σπαστικές κινήσεις.


Wednesday, April 19, 2017

Ρετερν του δε σιν οφ δε κραιμ

Ειχα παρατησει το μπλογκ, το ειχα κλέισει και ανοιξει αλλο, αλλα ο εγκληματίας παντα επιστρεφει στον τοπο του εγκλήματος.
Με ειχε πιασει νοσταλγια την Ελλάδα και διαβαζοντας τα παλιά, μου περασε.
Μου πέρασε και η αισθηση οτι δεν είμαι καλή μαμα.
Γαμάτη ειμαι.
Απλα μετα από τοσα χρόνια, δυο διαζύγια, με έπιασε κουραση.
Είμαι και σε προωτη εμμηνόπαυση, γαμησέ τα.
Στην Ελλάδα θεωρείται ταμπου και στίγμα... γεραματα.
Προσωπικα χεστηκα. Δεν εχω πλέον διαθεση να "αρεσω" να ερωτευτώ, και δεν ξέρω αν ευθυνεται η "αλλαγη" η οτι απλα γιατρεύτηκα και επαθα ανοσια στους άντρες...
Οταν εχεις αγαπήσει, υποφερει, πλήρωσει, καταλαβαίνεις ποσο περαστικά ειναι ολα αυτα τα βαρύγδουπα, ποση προσπαθεια χρειαζεται...

Θα γραφω την καθημερινότητα μου, τις σκέψεις μου και την ζωή μου. Ξέρω οτι ολοι με το φεις μπουκ βρήκαν ενα βήμα και ολοι εχουν ιστοριες. Τα μπλογκ εγιναν πια μεσο διαφήμησης και τιποτ'αλλο.Ισως να μην το διαβασει και κανεις. 
Δεν με νοιαζει ομως. Θέλω να φυγω απότο φεις, θέλω καπου να γραφω αυτα που νιώθω χωρις να φοβάμαι μην παρεξηγηθει, την χρειαζομαι αυτην την ελευθερια. Οταν ολοι ηταν εκτος νετ, την ειχα. Μετα δεν μπορούσα. Τώρα ολοι ειναι στο φεις.
Η καθημερινότητα μου δεν ειναι τοσο πιπερατη οπως τοτε... δεν εχω μικρότερο γκομενο, δεν συνανταω μαλακες ταξιτζηδες η κλαρινογαμπρούς, αλλα οι ουφοεπαφες υπαρχουν που και που. 
Οι σκεψεις μου μαλακυνσαν με τη γρηγορη αναγωνση και γραφη στα τουιτερ και λοιπα. Ξεχασα πως να γραφω ελληνικά...
Δεν ξέρω αν προσπαθω να ξαναζησω το παρελθόν, τοτε που ημουν ερωτευμενη, που ειχα επιλογες, που ημουν καλα΄, πιο νεα, αλλα θα δείξει.
Για την ωρα πειτε μου ενα γεια, οσοι το δειτε αυτο, ετσι για να ξερω ποσοι ειναι στο ερημο αυτο τοπιο.

Saturday, March 01, 2014

Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό αλλα δεν έδινε σημασία, δεν έβλεπε μπροστά της.
Είχε φτάσει σαν κυνηγημένη μετά από ένα ταξίδι 8 ωρών, και δεν ένιωθε κούραση, νύστα. Δεν ένιωθε παρα μόνο ενα φούσκωμα βαρύ, λύπης, σχεδόν σαν βαθιά μελαγχολια. Ενα συναίσθημα πρωτόγνωρο. Σαν κρύο χέρι που την τραβούσε σε σκοτεινά μέρη της ψυχής της.
Δεν ένιωθε ανάγκη να παλέψει, να το τινάξει από πάνω της. Ούτε καν παρατηρούσε. Αυτό το συναίσθημα σαν αργή κρύα λάβα έπνιγε οτιδήποτε άλλο στον διαβά του.

Προσπαθούσε να σκεφτεί το παιδί, να νιώσει κάτι. Οτιδήποτε. Κάτι που να την έκανε να θέλει να ζήσει. Απάθεια σχεδόν, σοκ, νέκρωση... Δεν ήταν κάτι το έντονο, ήταν κάτι το βαθύ, που μόνο όσοοι το ένιωσαν καταλαβαίνουν τι ειναι. Ο θάνατος της ψυχής.
Δεν ήταν ο χωρισμός, ο πόνος, η ταπείνωση...αυτά τα ξεπερνούσε, τα πάλευε και τα προσπερνούσε. Ηταν το γκρέμισμα της πίστης της. Στους ανθρώπους, στην καλοσύνη, στην ανθρωπιά. Το γκρεμισμα του εαυτού της, της κρίσης της.
Είδε ένα τέρας καταπρόσωπο ενώ πίστευε οτι υπήρχαν μόνο συμβολικά, στα παραμύθια.
Είδε την νέκρωση της ψυχής του άλλου, το κακό που υπηρχε, και ένιωθε οτι δεν ήθελε να ζει σε τέτοια κόλαση.
Η ψυχή της αηδιασμένη, ήθελε να ανυψωθεί ψηλά, ή να χωθεί κάπου βαθιά να ξεφύγει από τα σκοτάδια που την είχαν καταπιεί. Και αυτό βίωνε, σωματικά.
Ενιωθε το βάρος του κεφαλιού του παιδιού και δεν ενιωθε τίποτα.
Ενα αβάσταχτο κενό πόνου και λύπης για όλα και για όλους.

"Δεν θέλω να ζω" σκέφτηκε, και η σκέψη την ηρέμησε κάπως. Μετα από μήνες προσπάθειας και πόνου, εξευτελισμού και σοκ απανωτά, είχε επιτέλους μπει στο νόημα. Και δεν της άρεσε καθόλου αυτό που κατάλαβε. Το πώς ειναι ο κόσμος, οι ανθρώποι.
Ενιωθε σαν λαβωμένο πουλια στα χέρια αγριόγατων.
'Το πρωι" σκέφτηκε.
Αν ένιωθε έτσι και το πρωι, θα έφευγε.
Η σκέψη την ηρέμησε και την ανακούφισε.
Προσπάθησε να σκεφτεί το παιδί, οτι δεν θα το έβλεπε να μεγαλωνει, δεν θα ήταν εκεί. αλλα το μόνο που σκεφτόταν και ένιωθε ήταν προσμονή για το πρωι.

Και τότε, σκέφτηκε οτι το παιδί μια μέρα θα έλεγε... "Ο,τι πρόβλημα και να είχες, εγώ δεν άξιζα αρκετά για σένα να μείνεις;"
Θα ταυτιζόταν με την πραξη της.
Ενιωσε τα δάκρυα να κυλάνε αργά καθώς η ψυχή της ξαναβυθιζόταν στην φυλακή της, τσακισμένη, αλλοιωμένη.
Δεν υπήρχε αγάπη. Δεν υπήρχε και μίσος που αναγκάστηκε να "επιστρέψει".
Μόνο καθήκον.

Εκλεισα τα ματια της. Πνιγόταν.
Ομως δεν υπήρχε άλλη λύση.
Δεν της άνηκε πια τίποτα. Ούτε η ψυχή της.
Και αύτη ήταν η ζωή της.



Friday, February 28, 2014

Δεν γελάω έυκολα συνηθως...

αλλά αυτό ήταν πολύ πολύ πολύ πετυχημένο.

Freedom

Για 8 χρόνια αναγκαζόμουν να κρατώ ένα μυστικό που δεν ήταν δικό μου. Ενα μυστικό που με έβαζε να παίζω έναν ρόλο που δεν ήθελα, που μου έκανε την ζωή μαύρη. Δεν ήμουν αυτή η γυναίκα, δεν ήταν κάτι που ήθελα να υπάρχει στην ζωή μου, όμως ο φόβος με κράταγε. Φόβος οτι δεν θα με πίστευε κανείς αν έπρεπε να το πω-αναγκαστικά για να αιτιολογήσω μια συμπεριφορά μου.
Φόβος αντιποινων, φόβος γενικός...
Το έλεγα φυσικά σε γνωστούς και φίλους. Eκεί που δεν θα έφτανε στ'αυτιά αυτουνου που είχε αυτό το μυστικό.
'Ηταν σε άρνηση; Κοροίδευε τον εαυτό του; 'Επνιγε ό,τι μπορούσε να ακουστεί;
Δεν ξέρω.
Τώρα όμως, έκανε ένα βήμα. Είτε το έκανε συνειδητά ή όχι, εγώ ελευθερώθηκα. Είναι γεγονός.
Και δεν το ξέρω μόνο εγώ, και οι κοντινοί μου.
Το ξέρουν και άλλοι, δεν ειναι πια μυστικό.

Είμαι ελευθερη να λέω τα πράγματα με το όνομά τους.
Και να βγάλω τα στενά παπούτσια που κάποιος μου φόρεσε με το ζόρι πριν λίγα χρόνια, και να τρέξω, ξυπόλυτη, ελευθερη, αποστασιοποιημένη.
Με τα δικά μου προβλήματα, τις δικές μου έγνοιες, και τα δικά μου μυστικά που απορρέουν από ΔΙΚΕΣ μου αποφάσεις ζωής.
Ελεύθερη χωρίς να φορτωθώ αλλουνού αμαρτίες ως δικές μου, ντε και καλά.
Να ξορκίσω αυτόν τον σκοτεινό, αγχωτικό, μπερδεμένο κόσμο που μόνο με κόλαση τον παρομοιάζω, όπου δεν υπάρχει καλό ή κακό παρα μόνο το τι μπορούμε να γλιτώσουμε και να κρύψουμε.Να τον ξορκίσω με λόγια λυτρωτικα, χωρίς ντροπή να στάζει μέσα μου κιας ήταν για κάτι που δεν έκανα.

Πάντα πίστευα οτι το κρυφό ειναι και κακό.
Υπέφερα τόσο πολύ και δεν μπορούσα να μιλήσω. Γιατι εκει που μίλαγα, έβλεπα μάτια που καταλάβαιναν αλλα δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για να ελευθερωθώ. Απλά μου κρατούσαν το χέρι σε όλη την διαδρομή και με αγκάλιαζαν οταν ξέσπαγα σε λυγμούς απόγνωσης.
Εκεί που έπρεπε να μιλήσω, και μιλούσα, ήταν χωρίς αποτέλεσμα, επεφτα σε τοίχο, το άσπρο ήταν ντε και καλά μάυρο, παρά τα γεγονότα, που ήταν όμως κρυφά. Πώς να συζητήσεις; Πώς να είσαι ξεκάθαρος σ'αυτα που λες οταν σε βγάζουν τρελλή από πάνω;
Οπλίζεσαι με υπομονή και περιμένεις να αλλάξει κατι ή πολεμάς και εκμηδενίζεις τον άλλον, δεν υπάρχει μέση λύση.
Εγώ προτίμησα το πρώτο, και τώρα που επιτέλους κάτι άλλαξε, αναπνέω.
Δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτο εδώ, γιατί δεν είναι κάτι που με αφορά άμεσα.
Ομως μπόρεσα να μιλήσω γιαυτο στον ενδιαφερόμενο και να ξεχωρίσω την θέση μου από κείνον, χωρίς να με βγάλει ανισσοροπη όπως έκανε πάντα.
Μπόρεσα να του πω, ΑΥΤΟ που έκανες, είναι το πρόβλημα και στο χέρι σου ειναι η λύση για όλα όσα θες.
Και οχι το να μου βουλώνεις εμμέσως το στόμα. Δεν ειμαι εγώ το πρόβλημα.
Δεν έχω εγώ το πρόβλημα.

Μου το φόρτωσες και για να μην σου κάνω κακό, και να μην πληγώσω και καποιον άλλον, το δέχτηκα. Με αγανάκτηση, με κλάμματα, με εξάρσεις, με απόγνωση, αλλα το δέχτηκα, με την ελπίδα οτι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει.

Ομως εκανα κακό σε μένα. Πολύ. Παρελυσα σε έναν παλαβό παραμορφωμένο κόσμο, χωρίς λογική, χωρίς τάξη, χωρίς ηθική, χωρίς προβλεψιμότητα. Με άγχος, φόβο, στρες, νεύρα, δυστυχία.
Αν ήξερα τότε πόσα μου πήρε, πόσα μου στέρησε, στιγμή δεν θα το κράταγα, δεν θα το ξαναέκανα.

Δεν θα σου τονίσω οτι εσυ έκανες κακό σε μένα, δεν θα το καταλάβεις. Δεν ειναι σκοπός μου να σε κατηγορήσω, σκοπός μου ήταν πάντα να σου δώσω να καταλάβεις και να σου θυμίσω/ τονίσω πως παρά τα σοβαρά που έκανες, δεν αντιδρούσα, δεν έκανα αντιποινα, παρα μόνο αντιστεκόμουν.
Στο μυαλό σου εγώ ειμαι η κακιά όμως.




Ομως δεν πειράζει.
Αρκει που όλα μπαίνουν σε ένα δρόμο για μενα. It was long overdue.
Ευχομαι να βρεις κι εσύ τον δικό σου, με όλη μου την ψυχή.


Πριν αρκετό καιρό είχε γίνει μια φαση μεταξυ εμένα του πρωην και της κοπέλας του που ειχε σαν αποτελεσμα να ψυχραθούν οι σχέσεις μας. Με λίγα λόγια ειχα αποφασίει η μικρη να κάτσει 3 ώρες παραπάνω μαζί μου για να διαβασει και ειχα ρωτήσει την κοπέλα να μπορούσε να ερθει αργότερα να την παρει (αφού ο πρώην μου ειναι απασχολημένος με κάτι που δεν μου λένε).
Εκείνη είπε οτι θα ενημέρωνε τον πρωην μου, της διευκρινησα απ'εξω απέξω οτι δεν είναι δική του απόφαση και απλά ενημερωνω εκείνη γιατί πολύ απλά εκείνη ειναι υπευθυνη για την μετάφορά της μικρής και εκείνη την φροντίζει οσο εκείνος απουσιάζει.
Τα βρήκαμε και την αάλλη μερα δεχτηκα ενα τηλεφωνημα όπου ακουσα "γιατί δεν ενημέρωσα εκείνον", "γιατι δεν πήρα εγώ τηλέφωνο και αναγκάστηκαν να με παρουν εκείνοι" (γιατι ταξίδευαν προς Αθήνα εκείνη την ημέρα και δεν ήξερα πότε θα ήταν σπίτι), "οτι το παιδί χρειάζεται ασφάλεια και οι αλλαγες στο πρόγραμμα του κάνουν κακό" και άλλα αναμασημένα που ομολογώ πρωι πρωι με έβαλαν σε πολύ κακή διαθεση.

Θεώρησα απαραδεκτο να γίνεται κάτι τετοιο επειδη ήθελα να την διαβάσω, να ακούω σχόλια ως προς το γιατι κοιμόμουν ακόμα (και απο τους δύο) και γενικά η όλη φάση με ξενέρωσε.
Ο πρωην μου άρχισε να αναφερει πραγματα που ειπα μαζί με την κοπέλα στο παρελθόν.
"είπες οτι την μεγαλώνεις μόνη σου"
"Ψέμματα είναι;"
"Σου δίνω λεφτά"
....

Ειπωθηκαν κι αλλα , οτι οι τρεις τους ειναι οικεγένεια, και άλλα πολλά και καποια στιγμή τα πήρα.
"Για να τελειωνουμε, σε ποιον θα μιλάω; " Γιατί εφόσον ειχα ενημερώσει και τα ακουγα γιατι δεν πήρα και εκείνον...
"Εμένα" μου απάντησε.
"Οκ, εγώ δεν ξαναμιλάω στην Χ τότε"
Τα χα παρει που είχε μεταφέρει συζητήσεις μας, τα χα παρει που ακουγα λόγια της από το στόμα του, αλλα΄δεν ταχα παρει μαζί της. Δεν τον ξέρει.

Λϊγες μέρες μετά ο πρωην μου κι εγώ μιλήσαμε οπου τον ενημέρωσα οτι το παιδί δειν θα το παιρνει πλέον τα σαββατα για να εχω τα περιθώρια και τα κουάλιτι ταιμ πουθέλω με το παιδί. Κι εφόσν εκείνος λείπει.
Ηξερα οτι θα φανεί οτι της παιρνω το παιδί, αλλά δεν είχα διαθεση να μπω σε περεταιρω εξηγήσεις αφού μαλιστα εκείνη ταχε παρει στο τηλεφωνο και αρχισε να μου λέει οτι "μιλάω για το άτομό της" κλπ
Πάνω σε ένταση και καβγάπολλά παραφράζονται όπως το "δεν θα ξαναμιλήσω μαζί της".
Εννοώντας οτι αν ειναι να γίνονται τέτοια, χεστο ρε φίλε, δεν αξίζει το κόπο.
Οχι "της το κρατάωκαι την θεωρώ υπεύθυνη".


Ο πρωην μου είπε οτι δεν του άρεσε που ειχαμε φιλικές σχεσεις.
(σώπα)
Του είπα οτι αν το παιδί το παίρνει ειναι κυρίως χάρη σ αυτήν.


Λϊγο καιρό μετά μου ζήτησε να βρεθούμε να μιλήσουμε. Ως γονείς.
Εγώ τωρα για να ειμαι ειλικρινής δεν θέλω. Δεν εχει να μου πει τίποτα. Την παιρνει 1-2 μέρες την εεβδομάδα, την παιρνει λίγες μέρες στις διακοπες΄και θα αρχίσει να μου κάνει υποδείξειες;
Τα ξέρω τα λάθη μου.
Και καλώς η κακώς δεν υπαρχει καμία "σχεση" αναμεταξύ μας για να χωρεσει έστω και ο παραμικρός διάλογος.
"Είμαι ανοιχτός, θα ερθω θετικός"
'Να παμε στον ψυχολόγο μου μπροστά." Του απάντησα. "να μας επαναφερει ανα ξεφύγουμε"
Φυσικά αυτό ήταν αρκετό για να κοπεί κάθε διαθεση για ανοιχτό διάλογο.


Χτες μιλήσαμε για να παρει το παιδί. Υπήρχε καποιο πρόβλημα με την ώρα και τον ρωτησα αν ήθελε η δικία του να την παρει.
Κι εκεί μου είπε οτι εχει αποστασιοποιηθεί γιατί την ειπα ψευτρα και οτι δεν της ξαναμιλάω.
Οταν διαμαρτυρήθκα (ναι ξέρω κακώς τσιμπάω) μου είπε οτι δεν είπα την λέξα ακριβώς αλλα αφού ειπα οτι δεν της εχω εμπιστοσύνη και ότι τα μετέφερε αλλιώς...
Προσπαθούσα να θυμηθώ τι ειπώθηκε. Την λέξη αυτή δεν την ειχα πει ποτέ.
Ουτε το πιστέυω.
Οτι χωθηκε λίγο παραπάνω από τι έπρεπε, ναι.
Τιποτα το σοβαρό όμως.

Και εκεί ο πρώην μου μου είπε οτι της το μετέφερε εκείνος (η κάτι τετοιο).
"Αν την έλεγες σκύλα, θα της το μετέφερα"
(Δεν θα την έλεγα και αν την\ έλεγαθα είχα λόγους και νεύρα, μεταξύ μας, και δίγουρα δεν θα το έλεγα στον πρωην μου)
"....οκ, και αυτό γιατί;"
"ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΜΕ ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ"
Μπίνγκο.
Εκεί φανηκε η ουσία μεσα από όλες τις σάλτσες.
Να μάθει η δικιά του πόσο κωλόπαιδο είμαι. Να δικαιωθέι εκείνος. Να κόψει όποια συμπαθεια κα να παρει την στήριξη που χρειάζεται...
"Εγώ ειμαι αυτή;" του απάντησα
"Ναι, προστατεύω τον ανθρωπο μου" Οταν ακούω τετοιες βαρύγδουπες εκφράσεις ψάχνω πάντα για τα βιολιά στο βάθος.
"Από μένα;"
Να σου θυμίσω οτι μπορούσα ου ολίγες φορες να σου κάνω πολλά; Και δεν εκανα ποτέ τίποτα;"
"Κι εγώ"
Ω ναι γιατι κι εγώ εχω αναφορές αστυνομίας στην πλάτη μου.

Σταματήσαμε εκεί την κουβέντα.
Οπως μου είπε εκείνος εκείνη νιωθει αδικημένη που δεν 'Πήρα τίποτα πίσω".
Μα φού δεν τα είπα, και αυτά που είπα δεν εννοούσα κάτι όπως τα ερμηνευσε, και έχοντας και κείνον στο ενδιαμεσο...είναι χαμένος κόπος.
Γιατι να μπω σε μια διαδικασία όπου αργά η γρήγορα θα ξαναγίνει παρεξήγηση;
Κράτησα απόλη την κουβέντα το πόσο "ανοιχτός και θετικός" είναι απεναντι μου και είπα να τα γράψω εδώ γιατί τα ξεχνάω κιολας ο μαλάκας.

Σκέψεις

http://troktiko.blogspot.com/2010/02/blog-post_4186.html

Διαβασα αυτό στο τρωκτικό. Και σκέφτηκα ότι με τόση ανορθογραφία, πιθανόν να χρειαστεί να τα δώσει.

(Και γω ανορθόγραφη ειμαι, εδω μέσα όμως μόνο)


Βλεπω το πρωι τις επαναλήψεις των κους κους και διαφόρων εκπομπων ενώ ντύνομαι. Βλεπω είναι μεγάλη κουβέντα. Δεν αντέχω το φως οποτε ανόιγω την τηλεόραση μέχρι να συνηθίσει το μάτι μου. Δεν βάζω καρτούνς γιατί θα κολλήσει η μικρή.

Και βλέπω αυτά με την Αλεξανδράτου και αναρωτιέμαι -και καλά-, τοση έλλειψη έχουμε ταλαντούχων ανθρώπων να δούμε ή απλά οι δημοσιογράφοι προβάλλουν μόνο όσους τους κάνουν τα χατήρια;
Κι επειδη έχω περασει απ'αυτά αναρωτιέμαι αν ο μέσος θεατής βλέπει τον όλο μηχανισμό, και βαριεται όπως εγώ.

Η αλλη από το Τοπ Μοντελ... μόνο εγώ δεν την βρίσκω όμορφη;
Εχει μια χυδαιότητα στο βλέμμα, στο στόμα, στην ομιλία, και την βλέπεις χάιρεται το 5λεπτο δημοσιότητας. Οι κακίες της δεν ειναι καν έξυπνες, να πεις οτι είναι ευστοχες, και πραγματικά την βλέπω στην αφάνεια σε λίγο καιρό. Ανούσια, συνηθισμένη...


Την Μενεγάκη δεν την συμπάθησα ποτέ ιδιαιτερα. Μου έβγαζε την "χαιδεμένη" προς τα έξω.
Είναι και σκορπιος (ως γνωστόν δεν τους εκτιμώ και ιδιαίτερα). Δεν μου άρσε ολο αυτό το σκηνικό "σας θέλω πλάι μου". Με ενόχλησε. Τι δουλειά εχω εγώ και εσύ να παίρνουμε θέση σε ένα διαζύγιο ενώ δεν ξέρουμε τι έγινε; Ξέρω οτι η στενχωρια ενός διαζύγιου ειναι μεγάλη. Εφόσον όμως ήταν δική της απόφαση όπως λέει, δεν έχι καμία δικαιολογία να αχ βαχ στον αερα. Τόσα χρόνια επαγγελματίας, περίμενα λίγο περισσότερο class.

Το άλλο διαζύγιο τώρα.
Ρουμπέση Μικρούτσικος. Πανέξυπνος αλλα μου φαίνεται οτι θέλει να ειναι αυτός που έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Η Ρουμπέση τον αγάπησε κατά την γνώμη μου και αν και δεν συμφωνω που μίλησε (γιατί θα ανακυκλωνεται για εβδομάδες, όχι τίποτ'αλλο) δεν μπορω να πω οτι δεν την καταλαβαίνω. Ο Μικρούτσικος ξέρει την αξία του, το βάρος που φερει αλλα μου δίνει την εντύπωση ότι δεν υπολογίζει τον άλλον με ίσους όρους.

Γιατί δεν μας λένε αυτά που είναι όντως ενδιαφέροντα;
Τι έγινε με το "στιγμιαίο Λάθος" του Πασχάλη και την αμφισβήτηση του τεστ;
(Σαν δεν ντρεπονται).
Ως πότε δεν θα υπάρχει νόμος να προστατεύει τις μανάδες που καλούνται και να δουλέψουν και να μεγαλώσουν τα παιδια τους μόνες τους;
Αυτό το θέμα ανοίγει πληγές, σε βάζει σε σκέψεις.
Αυτό μάλιστα.

Χτες, επικοινώνησε η κοπέλα του πρώην μου, μετά από ένα ταξίδι τους, και την ρώτησα αν μπορουσε να ερθει να πάρει το παιδί πιο αργά γιατι α) η μικρή δεν είχε τελειώσει τα μαθήματά της και β) ήθελα να την πάω στο εξοχικό αν είχε καλό καιρό. Ο λόγος που δεν είχε τελειώσει ακόμα ήταν οτι 3 μέρες ήμουν στο κρεβάτι και δεν μπόρεσα να ασχοληθώ πέρα από τα απαραίτητα. Το παίδί επέστρεψε πάο το σπίτι τους όπου είχε παει για πέντε μέρες και πρίν απ αυτό ήμουν π0άλι χαλια και δούλευα, άρα επαφή με το παιδί, μηδέν.

Μου είπε οτι θα ενημέρωνε τον πρώην μου γιατί μπορεί να ήθελε να την δει. Πότε δνε μπηκα στην μέση της σχέσης τους, γιατι το παιδί δεν θα μπορούσε να αντεξει το κόστος και τις αλήθειες, ήταν πιο ευκολο και πιο "σωστό" -τρομάρα μου, αυτός ο φόβος μην πάθω τίποτα με έφαγε-να διαφυλάξω τις επαφές τους. Και οταν μπήκε αυτή η κοπέλα στη ζωή του και τον έβαλε σε μια τάξη, θεώρησα οτι όλοι είχαμε μόνο θετικα απάυτό. Και το παιδί βιώνε μια διαφορετική μητρική παρουσία, και εγώ ήμουν ήσυχη οτι το παιδί ήταν σε υπεύθυνα χέρια.

Μου είπε λοιπον οτι θα ενημέρωνε τον πρώην μου, γιατί μπορεί να ήθελε να δει το παιδί. Χαμογέλασα γιατί για κείνη είναι φυσικό να βάζει τις επιθυμίες του πρωην μου σε πρώτη μοίρα, όμως εγώ βάζω του παιδιού και μετά τις δικές μου. Της εξήγησα οτι εφόσον ο πρώην μου θα έλειπε και θα ερχόταν εκείνη να το πάρει, μιλάω στο σωστό άτομο. "μπορείς να έρθεις πιο μετά;"
"Μπορώ" μου είπε.
"ωραία" της απάντησα, "ενημέρωσέ τον για την αλλαγη".
Ο πρώην μου από 5 έως 11 πάει κάπου που δεν επιτρεπεται να μάθω για καποιο λόγο και δεν σηκώνει το τηλέφωνο.
"Δεν θέλω να ακουστει περίεργο αυτό που θα πω, πρόσθεσα, αλλά δεν αποφασίζει ο πρώην μου για καποια πράγματα. Εφόσον υπάρχει ανάγκη, το παιδί θα μείνει αύριο πιο πολλες ώρες μαζί μου."

ΚΙλέισαμε, και ήσυχη οτι είχα πιο πολλές ώρες για αύριο, κοιμήθηκα στις 4, εφόσον βρήκα χρόνο να δουλέψω λίγο. Στις δέκα και μισή χτύπησε το κινητο και μέσα στην θολο΄πυρα μου άκουγα τον πρωήν μου με ήρεμο μεν τρόπο -όπως πάντα οταν ακούνε τρίτοι- να μου λέει γιατί δεν πηρα εγω χτες και με πήρε η δικιά του και γιατί δεν ον ενημέρωσα ή δεν τον ρώτησα, και μετα κατι "το παίδι χρειάζεται σταθερότητα, είναι κόρη μου και πρέπει να την βλέπω..."

Η αλήθεια είναι ότι οταν με ξυπνάνε πουρνό πουρνό δεν έχω και τα καλύτερα κεφια και αρχισα να είμαι λίγο επιθετική. Γιατί η ουσία ειναι οτι με έπαιρνε για ποιο λόγο;
Γιατί αποφάσισα να την κρατήσω παραπάνω χωρίς να τον ρωτήσω. Και η δικιά του καλά το σκέφτηκε και του είπε τις λέξεις που αυτό αναμάσαγε μετά. Μόνο που η δικιά του δεν ήξερε οτι κανονικά όυτε μια μέρα δεν θα την έβλεπε αν δεν είχα καλή διαθεση και δεν είχα κάνει προσπάθειες.

"Δεν κατάλαβα ποιο είναι το θέμα σου" του απάντησα.
"Δεν με ενημέρωσες"
"Ενημέρωσα την κοπέλα σου".
"Εμένα όμως όχι"...

Αρχισα να ξυπνάω και να τα παίρνω. Ολα αυτα επειδη ήθελα να διαβασω το παιδί;
"Ξυπνάς στις εντεκα για να το διαβάσεις;"
"Διαβαζει ήδη από την ώρα που ξύπνησε και τώρα που θα σηκωθω θα κάνουμε τα δύσκολα, δεν καταλαβαίνω το ύφος σου."
Τι ήταν αυτό το "εμένα δεν με ενημέρωσες";
Μπαλάκι θα γινόμουν;

Καποια στιγμή τα πήρα και είπα οτι εφόσον έγινε θέμα δεν θα της ξαναμιλούσα, αμά ειναι να μπλεκουμε τα μπούτια μας.
Εκείνη εκνευρίστηκε και μου το είπε οταν καποια στιγμή ξαναπήρα (υπάηρξαν διαφορα "κλικ" και από μένα και απο κείνον) αλλά δεν της έδωσα σημασία.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει η κοπέλα είναι οτι κηδεμόνας είμαι εγώ. Οτι ο πατερας της με τα όσα εχει κανει θα πρεπε το παιδί να το βλέπει με τα κυάλια. Οτι δεν δηλητηρίασα την ψυχή της και δεχτηκα από το παιδί ακόμα και τα "δεν ξέρω αν σ'αγαπαώ πιο πολύ από κείνη".
Ομως, αν είναι να μου δημιουργούν θέμα σε μια απλή απόφαση όπως "σήμερα θα ερθει πιο αργά" ή "σήμερα δεν θα έρθει γιατι δεν έκανε τα μαθήματά της και μου πούλησε πνεύμα οτι στον μπαμπά δεν χρειάζεται να τα κάνω αυτά", θα πρέπει να το ακολουθήσουν. Και να το σεβαστούν.

Ακούγεται ψωνισμένο;
Ανάλογα πώς το βλέπει ο καθένας. Εγώ το βλέπω οτι το παιδι πάει να εκμετλλευτεί καταστάσεις. Βλέπω οτι ο πατερας της αναπαράγει τα λόγια της εκάστοτε γυναίκας που έχει δίπλα του, είτε αυτή ειναι συγγενής η φιλενάδα. Σημερα η κοπέλα είναι, άυριο μπορεί να μην είναι. Και ο πρώην μου έχει δείξει δείγματα συμπεριφοράς που με κάνουν πολύ διστακτική όσον αφορά το παιδί.
Δεν φτάνει μόνο να λέμε οτι αγαπάμε, αλλα να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες, και να σταματάμε την καραμέλα των "δικαιωμάτων" που μόνοι μας καταπατήσαμε.

"Είπες θες να βάλεις κάποια πράγμτα στην θέση τους".
"Οντως".
Το παίδι πρέπει να καταλάβει οτι το σπίτι του είναι μαζί μου, το σαββατοκύριακο θέλουν να το παίξουν οικογένεια..
"Είμαστε." Μου απάντησε.

Οταν παντρευτείτε και κάνετε παιδί το συζητάμε. Με ένα χρόνο σχέσης-ουτε καν- δεν θεωρώ οτι το παιδί μου είναι το "αξεσουάρ".
Γιατί το θέμα είναι οτι εγώ τον ξέρω. Ξέρω τι είναι. Εκείνη όχι.
Μπορεί να το ανακαλύψει, μπορεί όχι. Είναι ερωτευμένη και δεν βλέπει.
Είανι ηθική τίμια και εχει καλή διάθεση. Νομίζω. Ομως αυτό που έγινε της το χρεώνω λίγο.
Δεν έχει καμια δουλεια να κρίνει αν το παιδί μου θέλει σταθερότητα και να καθοδηγεί εναν ελλειπή πατέρα.

Εκενυρίστηκε, μου το είπε, το βρήκα λίγο αστείο, γιατί πραγματικά ήταν η πιο outsider σε μια ιστορία που διαιωνίζεται...8 χρόνια τώρα;
Ακούστηακαν απειλές, οτι μαζεύει στοιχεία ...γιατί είμαι εγώ ύπουλη. Δεν ξέρω αν πιάνετε την ειρωνεία. Εγω του είπα οτι δεν μαζεύω τίποτα, εχω μόνο την αναφορά της αστυνομίας.

Τον ρώτησα λοιπον με ποιον θα εχω να κάνω από τώρα και μπρος. Μου είπε "με μένα."

"Οκ, εσύ θα λείπεις σήμερα, του απάντησα. Αρα δεν χρειάζεται να ερθει η κοπέλα σου να πάρει το παιδί. 'Ελα να το πάρεις άυριο που θα μπορείς να ασχοληθείς."
"Θα έρθω στις δύο".
"Θα λείπουμε"

Και λείπαμε.
'Ηρθε, μου έστειλε σμς να του ανοίξω, αλλά θεώρησα οτι ολο αυτό ήταν μια υπερβολικά χιλιοπαιγμένη μαλακία, και απλά βαρέθηκα να πάιζω το ίδιο σενάριο.
Δεν θα κάνω 500 τηλέφωνα σε κείνον και στον οποιονδήποτε εχει ουσιαστικά αναλάβει την κόρη μας.
Δεν θα αλλάξω γνώμη για το άτομό του.
Και εφόσον το παιδί μου έλειπε, γιατί δεν το είχα κανένα σαβ/κο, μόνο καθημερινές με μαθήματα κούραση και άχαρο ρόλο, αλλά δεν ήθελα να ταράξω τα νερα και το βούλωνα, σήμερα έκανα ό,τι ήθελα από καιρό.

Διαβάσαμε, πήγαμε σινεμα, πήγαμε στην φίλη της να παίξει.
Την χάρηκα και γώ λίγο και πήρα κουράγιο.


Δεν εχω όλες τις απαντήσεις. Ξέρω όμως οτι δεν εκτιμήθηκαν καθόλου οι υποχωρήσεις που έκανα κατά καιρούς και τις σκυλομετάνιωσα.

Κάποια στιγμή μου είπε
"Είπες στην δικιά μου οτι την μεγαλώνεις μόνη σου. Σου δίνω λεφτά"
"Δεν τα δίνεις σε μένα, και μια και μιλάμε γιαυτά, μου χρωστάς προσαυξήσεις 5 χρόνων, τις οποιες ουδέποτε σου ζήτησα."
'Ούτε θα τις πάρεις."

Και σκέφτηκα τα 400 ευρώ που εκσασα για 4 σφραγίσματα. 400 ευρώ που δεν έδωσε δραχμή και που δεν είχα. 400 ευρώ από ενα εισόδημα 700 ευρω (μείον τεβε, φπα και φόρο).

Μια μικρή περιουσία για μένα που δεν την είχα.
Γαμήθηκα και τα βρήκα.

Η αγάπη δεν είναι το τι λένε.
Είναι οι πράξεις.

"μαμά, ο μπαμπάς μου είπε οτι σ'αγαπαει γιατί είσαι η μαμά μου, εσύ γιατί δεν τον αγαπάς;"
με ρώτησε η μικρή προχτές.
"Ο μπαμπάς σου λέει οτι μ'αγαπάει"
Με κοίταξε
"Ετσι το λέει;"

Να κοιτάς τι κάνει κάποιος, αγάπη μου, στην ζωή σου.
Τις πράξεις. Τα λόγια είναι εύκολα.

Την είδα που σοβαρεύτηκε.
"σε πειράζει αν δεν τον αγαπάω;"
"Οχι....εγώ πειράζει που τον αγαπώ;"
"καθόλου, είναι μπαμπάς σου."

Κουβάρια. Μπαμπάς και χαρακτήρας, ο άνθρωπος πίσω από τον ρόλο.
Εγω να κρατώ ισσοροπίες σε μια μη ισσοροπημένη ζωή.

Εφτασα στο παρελθόν να μισώ την ζωή μου και να ευχομαι να πεθάνω στον ύπνο μου να τελειώσει το μαρτύριό μου. Φτωχεια, εντάσεις, εντυπώσεις...
Ισως γιαυτό να μουμεινε ο φόβος και να ήθελα να μην τον ξεκόψω τελείως, αν τυχόν και μου συνέβαινε κάτι.
Το είχα ευχηθέι άλλωστε τόσο συχνά και τόσο δυνατά...









Ριαλιτι τσεκ

Νομιζω, τοσο καιρο ειχα λιγο θεοποιησει τον μπαμπα μου, ειχε ξεχασει-γιατι το ηθελα- πολλα πραγματα. Ξεκιναμε με τα σημερινα. Μιλουσαστην μανα μου και της ειπε:
"Κλεισε το στομα σου" (την ενοχλει η μασελα της και ντρεπεται γι αυτο) προσθέτωντας "Χαζή είσαι;"
Η περιφρονηση του πασά.
Η αδελφή του από τη μία να του τριβει το χέρι που έπαθε αγκύλωση, η μανα μου να του τριβει τα ποδια και ο αδερφός του ο ένας το κεφάλι.
Καποια στιγμή η κουβέντα πήγε στην κόρη μου.
Αρχισε να βογκάει.

Ξαναγύρισα την κουβέντα στην κόρη μου γιατι ζητούσα από τη μητέρα μου να την κρατήσει ένα βραδυ (σήμερα) για να εχω μια ευκαιρία κι εγω να συνέλθω αλλα και για να μην είναι και κείνη από τα χαράματα το προσκεφάλι του.
Τοσος κόσμος εκει.
Η μητερα μου ανησυχούσε για το πρωί. Μπήκε η θεια μου εκείνη με την οποια εχω και καλές σχέσεις και σκέφτηκα να της πω να παρει το παιδί το βράδυ που θα γυρνούσε και να το παιρνα το πρωι. Και αν δεν μπορούσε δεν πειράζει. Μεταξύ μας μια οικογένεια, είχα το θάρρος.
Πριν προλάβω να μιλήσω όμως ο πατερας μου με έβαλε στη "θέση" μου.
Του ειπα οτι εχω δική μου σχεση με τη θεια και δεν εχει να πει τίποτα ούτε σε μένα ούτε σε κείνη. Εκει τεθηκε ενα ζήτημα.
Πέσανε να με φάνε οτι "ειναι αρρωστος"' βγήκα από το δωμάτιο και η θεια με ακολούθησε να μου πει οτι δεν εχει προβλημα για το παιδί.
Ημουν εκνευρισμένη και μπερδεμένη με την αντίδραση του πατέρα μου.
Και μετά κατάλαβα.

Η θεια μεσα στην προσπάθειά της να "μπαλώσει" ανέφερε οτι εχουν πολύ θυμό με την μάνα μου. Οκει, τοπαμε αυτό και δεν είμαι εκείνη. Στην τελική ο πατερας μου δεν ειναι μωρό παιδί, πάμε παρακάτω.
"και ήρθες επιθετικα..."

Εκεί εκανε σκρατς ο δίσκος.
Επιθετικά; Απέναντι σε ποιον; Ήρθα με ταξί για να προλάβω τον πατερα μου, ποιος πήρε το παραμικρό προσωπικά;
Ειπώθηκε οτι "ήρθε για μια ώρα και θα μας κάνει κουμάντο;"

Θυμηθηκα το προηγούμενο βραδυ που ενιωσα αρκετα ισότιμη-ντροπή μου- να πω στον θειο μου οτι επειδη ειχε ήδη μείνει ένα βραδυ, να έμενα εγώ ή ο άλλος θειος μου και προσπαθούσα να δω τι θα γινει.

Και το πήραν οτι εκανα κουμαντο (που και έτσι να ήταν πατερας μου ειναι να πανε να γαμηθούν) και εβαλαν ταξιμετρο στο ποσο κάθεται ο καθενας; Ετσι παει; Οποιος κάθεται περισσότερο εχει και δικαιωματα και ποσοστα του αρρωστου;

Θυμηθηκα τον πατερα μου να μου λεει ακριβως το ίδιο πραγμα χτες
"μην τους κάνεις κουμάντο" αλλα το πήρα οτι εκεινος το παιρνει ετσι γιατι...έτσι έιναι, οι γυναίκες πρεπει να ειναι πιο χαμηλά στην δική του πραγματικότητα, τα παιδιά να σου πλένουν τα πόδια και γενικώς να παιρνουν αυτα τηλέφωνο στα γενεθλια(ασχετως αν αυτός δεν θυμάται ποτε τα δικά μου κλπ)...

Η μητέρα μου ζήτησε να του μιλήσει ιδιαιτερως και δεν βγήκαν από το δωμάτιο.
Κοιταξα την θεια μου και της είπα..."εγω δεν θα τσακωθω, ούτε θα διεκδικήσω κατι. Τον θελετε; πάρτε τον."

Πήρα τη μητέρα μου, της είπα οτι ήρθα γιατι νόμιζα οτι με χρειαζοταν.
Θα περιμένω μέχρι άυριο τα αποτελέσματα της αξονικής και θα ξαναφύγω.
Δεν έχω άλλα λεφτα αλλα όλο και κάτι θα χρεώσω.
Είμαι έτσι κι αλλιώς η αποτυχία που πάντα φοβόντουσαν. Δυο μέρες τώρα ακούω ποσο πολύ τον "εσπρωξαν" να με πάρει τηλέφωνο γιατι ειχε στεναχωρεθεί, ότι το γράμμα με τη συγγνώμη που μου είχε γράψει το ειχε γράψει για να "βοηθήσει εμένα" (τι πραγμα;)βλέπω ύφος συγκατάβασης παντού και δεν ξερω από πού έρχονται όλα αυτά περα από το εμφανές. Με βάζουν στο ίδιο σακί με τη μάνα μου και οι δικοί μου πάλι με έθαβαν για να δικαιολογήσουν τις οποιες πράξεις τους.
Εγώ όμως δεν με βλέπω έτσι.
Χωρισμένη, χρεωμένη, νευρική.
Ας μην ντροπιάσω άλλο τον μπαμπά μου, λοιπόν.

Θέλω να απομακρυνθώ από την πηγή της τόσος αρνητικής εικόνας μου. Φεν αντέχω τόσο "ψωνιο" μαζεμένο.
Φεύγω.
Η μητέρα μου βρηκε ευκαιρία να μου πει παλι τι τράβηξε κοντά του τόσα χρόνια κλπ κλπ

Θα τον πάρω αυριο σε περίπτωση που στεναχωριέται να τον κάνω να μην στεναχωριέται, θα πάρω το παιδάκι μου και θα γυρίσω στην ηρεμία μου. Εκεί που εχω δικαιωμα να πω ο,τι αρλούμπα θέλω, εκεί που δεν με λυπούνται αυτοί που ειναι τελικά περισσότερο για λύπηση.
Και εννοώ τον πατέρα μου, είναι τόσο μακρυά νυχτωμένος
Ας κάτσει εκεί με το "σόι" του, εγώ ειμαι όπως πάντα, αχρείαστη.


Το πε αλλωστε και ο ίδιος.
Δυο αγάπες είχα στη ζωή μου.
Τη γυναίκα μου και τ' άδερφια μου.
Η γυναίκα του βρήκε καταφύγιο από τη δική της ζωή και έκανε τις επιλογές και τις θυσίες της. 'Ολα έχουν ένα τίμημα.

Τον αγώνα μου τον έκανα, μπήκε στο νοσοκομείο, ήρθα και τον προλαβα ζωντανό...Αν δεν μου το αναγνωρίζει κανείς αυτό, δεν πειράζει. Και το λέω αυτό γιατί με πήρε ο ψυχολόγος μου να μου πει οτι εκείνος κατέγραψε το τι αγώνα εκανα και το αναγνωρίζει. Οχι οτι εχει σημασία. Σημασία θα είχε να αναγνωρίζεται με πράξεις η υπαρξή μου ως κάτι πέρα από ενοχλητικό διακοσμητικό.
Γιατί όποτε τους πλησιάζω, έτσι με βλέπω.Μια εικόνα καποιας που δεν αναγνωρίζω.
Ελέφαντας.


Για λίγους μήνες έζησα με την ψευδαίσθηση οτι ίσως εγώ με τον πατερα μου μπορούσαμε να έρθουμε κοντά, μετά από τόσα χρόνια.
Συνήλθα.
Δεν μπορείς να εχεις σχέση με καποι0ον που νομίζει οτι ο Θεός τιμωρησε τον γειτονα και έπεσε από τις σκάλες γιατί τον ξυπνούσε το πρωι.
Δεν μπορείς να έχεις σχεση με κάποιον που σε θεωρεί προβληματικό, σου το δείχνει και δεν παίρνει ευθύνη για την συμβολή του στο "πρόβλημα" παρά μόνο επιφανειακα και επειδη "πρέπει '

Ενας "θεός" δεν έχει σχεσεις με τις παλλακίδες του όυτε με τις υπηρετριές του.
Οσο και να τις "συμπαθεί."

Θημηθηκα απόψε την απαίτηση του να παρατήσω τον καλύτερο μου φίλο και να μιλάω σε κείνον, τις κατηγορίες του, το πόσο με "παζάρευε" σε κάθε πιθανό γαμπρό, το ποσες φορές με μείωσε, με προσβαλλε, με πόνεσε.
Να τον εχει ο Θεός καλά, να ζήσει πολλά χρόνια, αλλα είχα κανει το σωστό από τα 16 μου που έφυγα από το σπίτι και έριξα μάυρη πέτρα πίσω μου.


Καιρός να ξανακάνω το ίδιο, δεν΄χω άλλες αντοχές,

Αν δεν ακούσετε νέα, θα πει οτι ειναι καλά και εφύγα.
Αλλά όπως λέει και ο ίδιος "Μόνος μου θεραπευσα τον προστάτη μου".
"Πώς το ξέρεις;"
"Αφού δεν βρήκαν τίποτα;"

Λογική του παραλόγου.









Χριστέ μου, πώς κατάφερα να μην βγω πιο τρελλή ακόμα από κει μέσα;







No means No

Εγιναν δυο περιστατικά που μου έκαναν πολύ εντύπωση.

Με πήραν τηλέφωνο από μια εταιρεια για υπότιτλους. Με τη συγκεκριμένη εταιρεία εχω καλές σχεσεις και επρεπε να λύσουμε το οικονομικό θεμα πριν αναλάβω κανονικά δουλειά. Ομως και το οικονομικό να λυνόταν, χρειάζομαι τον χρόνο μου να ζογκλάρω τις δουλειές από διαφορες εταιρείες και γενικώς ο,τι έχω να κάνω.
Δυο φορες λοιπον στη σειρά ειπα "οχι, δεν μπορώ".
Με πήρε ο ιδιοκτητης της εταιρείας να μαθει τι συμβαίνει, κάτι που ομολογώ δεν εκτίμησα αλλά αφησα να περασει μια μέρα πριν μιλήσω με την κοπελίτσα στην διανομή.
Μου ειπε οτι πρέπει να ξέρει αν μπορει να βασιστεί επανω μου.
'Ηθελε να μαθει αν τα βρήκαμε στο οικονομικό, και διαφορα αλλά πολύ κατανοητα που ομως μπορούσα να της απαντησω εγω απ'ευθείας.
Της εξήγησα οτι δεν μου άρεσε να λάβω τηλεφώνημα και να εξηγω τον εαυτό μου δις, εφόσον της τα ειχα πει και της ίδιας.
Της είπα οτι δεν έδωσα δικαίωμα να μου πει κανένας το παραμικρό, αν ειχα αργήσει τη δουλειά μου οκ, αλλά...
Κα τελείωσα λέγοντας οτι αν προτιμά να της λεω ναι και να αθετώ τον λόγο μου....

Καταλαβαινω οτι καποιες στην ίδια θεση, θεωρούν οτι τις "ανήκουν" οι μεταφράστριες, επειδη εχει την δύναμη να δίνει δουλεά. Δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη ανήκει σε αυτή τη κατηγορία, εχουμε μιλήσει 2-3 φορές και αυτές σε πολύ φιλικό τόνο. Και αυτό να συμβαίνει όμως, δεν την κάνει κακό ανθρωπο, ειναι ανθρώπινο. Ομως εγω δεν μοιράζομαι την ίδια οπτική γωνία. Πληρώνω πολλά σε ΤΕΒΕ, και φόρο για να λέγομαι ελευθερος επαγγελεματίας. Και αυτό σημάινει οτι χειρίζομαι τον χρονο μου αναλογα με τις ανάγκες μου.
Αν δεν παρω μια δουλειά, εγώ θα χάσω χρήματα, η εταιρεία εχει πολλές μεταφράστριες.
Το να μην δεχτει ο αλλος το όχι μου και να απευθυνθει στον διευθυντή της εταιρείας ήταν μεγα φαόυλ και της το είπα. Δεν κρατησα κακία, απλώς ξεκαθάρισα τη θέση μου.
Και η θέση μολυ ειναι οτι δεν δουλευω κατ αποκλειστικότητα αρα εχω το μικρό προνόμιο να πω όχι.
Από το ύφος της κατάλαβα οτι μάλλον δεν της αρεσε, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Είναι και αρκετά νέα στον χωρο και στην ηλικία, φαντάζομαι μαθαίνει ακόμα.

Το δεύτερο περιστατικό εχει να κάνει με δουλεια, πάλι.

Εχω κανει ενα μενου τηλεφωνικό και μετα απο 2-3 συνεργάτες ανέλαβε τη δουλειά ένας νεαρός. Δεν θα σταθώ στην απειρία του, στους κακούς τρόπους του (δεν χαμογελάει, μου εκανε σσσσ όταν πήγα να μιλήσω στον ηχολήπτη κλπ).
Στάθηκα ομως στο γεγονός οτι πολλές φορές με πίεσε να ξανατρέξω "τώρα" να πάω να ξαναγράψω κάτι, έπαιρνε το στούντιο 40 φορες μετά την παράδοση για αλλαγες και γενικως δεν μου άρεσε καθόλου η συνεργασία μαζί του.
Γι αυτό και δεν κατεβασα καθόλου τις τιμές μου, κάτι που θα ειχα κανει αν δεν με ειχε ταλαιπωρήσει τοσο πολύ, μετα από ενα χρόνο συνεργασίας.

Την τελευταία φορα μου δήλωσε οτι με βρίσκουν πολύ ακριβή και οτι ψάχνουν για άλλη. Και ενω επρεπε να πληρωθω και να δωσω ρεστα ενα ευρω (και δεν ειχα) εφερε τον ΟΤΕ τουμπα -αντί να του το δωσω την επόμενη φορά.
Ηταν λοιπον μεγάλη εκπληξη οταν με πήρε σήμερα να με ρωτήσει για τη διαθεσιμότητα μου.
Του απάντησα οτι μπορώ τη Παρασκευή το νωρίτερο.
Με ξαναπήρε μετα να με ρωτήσει αν μπορώ αύριο.
Του ειπα όχι.
Επεμενε.
Του ειπα οτι αύριο εχω αλλη ηχογραφηση.
Μου ειπα να παω το απογευμα.
Του ειπα οτι εχω το παιδι.
"Δεν πειραζει" μου λεει φερτο.
Πήρα βαθια ανάσα.
Θέλει φαγητο, διαβασμα και ξεκούραση, δεν θα το τρεχω στο κεντρο.
Επεμενε.
Τα πήρα.
"Γι αυτό δεν γουσταρω να δουλέυω μαζί σου, του ειπα, γιατι θες εδω και τώρα. Δεν ειναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις οτι ό,τι εξηγήσεις και να μου δώσεις, οσα δικια και να εχεις, δεν κρεμαω την άλλη ηχογραφηση και τους ανθρώπους που φροντισαν να με παρουν τηλέφωνο από τη προηγουμενη εβδομάδα.'


Και σκεφτηκα μετα, γιατί ειναι τοσο δύσκολο να δεχτει ο αλλος το "Οχι?"
Γιατί ειναι τοσο δύσκολο να πει καποιος όχι;
Γιατί σου κανουν τη ζωή πατίνι, σε πρήζουν η εχεις αντοιπινα.
Το ειδα τοτε με τη βραδυνή δουλεια.
Ομως, ειναι σημαντικο να λεμε οχι.
Είναι οι μικρές βασικές επιλογες που μας δίνουν μια αισθηση ελεγχου της ζωής μας.
Οχι, δεν θα παρω τη δουλεια=θα χασω λεφτά. Υπάρχει συνέπεια και την αποδεχομαι,
Εν γνώση μου.
Δεν χρειαζεται να εχω ολα τα παρελκόμενα.
Do I?


Am I weird?

Σεισμοί

Παντρεύτηκα ουσιαστικά λόγω ενός σεισμού.
Αυτό του 1999.
Ενιωθα ότι όλα ήταν μάταια, οτι ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου. Λίγο οτι πάντα από μικρή πίστευα οτι δεν θα γινόμουν τριάντα...
Μέχρι που αυτό ουσιαστικά εξηγήθηκε από μια γυναίκα που μου έκανε "Φάσια", ότι δηλαδή μετά τα τριάντα "έπαψα να υπάρχω" όπως με ήξερα.
Δεν είχα πια την κολλητή μου, ούτε τον κολλητό μου, δεν ήμουν πια τραγουδίστρια, ούτε ελεύθερη, ούτε ανέμελη, ούτε ειχα πια τον έμπιστο αισιοδοξο χαρακτήρα που ειχα. 'Ολα όσα με καθόριζαν, είχαν εξαφανιστεί. Πήγα από μποεμ καλλιτεχνης σε παντρεμένη μαμά νοικοκυρά, τον εφιάλτη μου...και η ασφαλεια που μου έδινε, κάπου μου άρεσε.
Τέλος πάντων, για να επανέρθω στο θέμα των σεισμών, λόγω του σεισμού του 99, ένιωσα οτι μπορεί αυριο να πεθάιναμε όπως εκείνοι οι άνθρωποι στη Ρικομεξ. 'Ημουν και ερωτευμένη...έκλεισα τα μάτια και παντρεύτηκα. 'Ο,τι γίνει ας γίνει, ας ήμασταν "ενωμένοι".

Φυσικά, σήμερα κατηγορώ το Χολυγουντ και τις ρομαντικές μαλακίες που μας πασάρει.
Αν παντρευτείς τον λάθος άνθρωπο και κάνεις μαζί του παιδί, εισαι για πάντα δέσμιος.
Τουλάχιστον εγω αυτό νιώθω γιατι δεν θέλω να βάλω το παιδί στη μέση. 'Ομως γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ακούς βρισίδια γιατί πχ, δεν έχεις εμπιστοσύνη στον άλλον, όταν δεν έχει κάνει τίποτα να σου αποδείξει οτι είναι έμπιστος και υπευθυνος. Θα μου πεις, δεν νιώθει την ανάγκη να σου αποδείξει το παραμικρό, και θεωρεί οτι ό,τι και να έκανε, ήταν στο παρελθόν, άρα παραγράφεται και να πάω στο διάολο.
'Ελα όμως που οι παραβατικές συμπεριφορές δεν παραγράφονται στο μυαλό , και καθορίζουν τον άλλον. Με το στανιό δεν γίνεται να το ονομάσουμε Γιαννάκη επειδή το θελει και το απαιτεί, αλλιώς...

Αν κλέψεις πχ πάνω από μια φορά, δεν γίνεται να απαιτείς να μην σε θεωρώ κλέφτη και να μην ανησυχώ που έχεις το παιδί μαζί σου. Μπορεί να σε συλλάβουν μπροστά της, πχ.

Δεν λέω οτι είναι καποιος από μας κλέφτης, σαν παραδειγμα το δίνω, γιατί τα όρια μου και τα όρια των άλλων, τα δικαιώματά τους πάνω μου, ειναι ενα πρόβλημα που το ζω 8 χρόνια τωρα, και ειλικρινά βαρεθηκα.

'Οσες φορες έτυχε να αναφερω κάτι στους δικούς μου-σπάνιως βέβαια-, η σταση τους ειναι μουγκή. Νιώθω οτι δεν είναι με το μέρος μου. Δεν ξέρω γιατί.
Με πονάει απίστευτα όμως, και ειναι από τα λίγα πράγματα που μου φέρνουν αυτόματα δάκρυα στα μάτια και απίστευτο παράπονο και εσωτερικό πόνο.
Πρόσπαθησα να καταλάβω γιατί ο πατερας μου μου λέει πάντα "Μην μου τα λες, δεν αντέχω να τα ακούω."
Δεν μπορει να κάνει τίποτα και το δηλώνει. Εντάξει, το δέχομαι, ειμαι μόνη μου.
Η μητερα μου;
Για πρώτη φορά χτες κοίταξα καλά την οικογενειακή της κατάσταση.
'Οταν μεγαλώνεις σε ένα χ περιβάλλον, θεωρεις καποια πράγματα δεδομένα και δεν τα κοιτάς με ανακρίτικό ή σνομπ μάτι όπως κάνεις με τους απέξω μερικές φορές. Κι αναφέρομαι στον εαυτό μου, το πώς θεωρούσα καποια πράγματα δεδομένα μεχρι που μου κανε κλίκ και είπα..για κάτσε, αυτό δεν ειναι νορμάλ.

Η μητέρα μου πάντα ήταν η καλλιεργημένη, η ευγενική, η "ανώτερη".
'Ετσι περνιέται και φυσικά, αυτό εξυπακούεται οτι έχεις καποιες απαιτήσεις από κέινη.
Και θυμήθηκα οτι η μικρη της αδελφή πήγε σε αναμορφωτήριο, έγινε λεσβία με το ζόρι εκεί για ένα διάστημα-σύμφωνα με τη μητέρα μου-, πρόσπαθησε να αυτοκτονήσει, και όλα αυτά πριν καν γινει 18.
Δεν θα έλεγα οτι ειναι "φυσιολογικές" οικογενειακές καταστάσεις αυτές, τελικά.
Είναι τρεις αδελφές. Δεν μιλιούνται.
Ο παππούς μου έιχε κλειστει πιτσιρικάς ακόμα με τον πατέρα του φυλακή ανγκαστικά (δεν είχε πού να τον αφήσει- δεν ξέρω πολλές λεπτομέρειες).
Η άλλη μου θεια ισχυρίζεται ότι ο παππούς δεν ήταν "εντάξει".
Εγώ που τον θυμάμαι, θυμάμαι μόνο να με χτυπάει. Και κάτι ιστορίες της μαμάς ότι της έδωσε να φάει τα παπάκια που η ίδια μεγάλωσε.
Αλλά κατά τα άλλα, ήταν "χρυσός άνθρωπος". Μόνο που ξη μητέρα μου μετακόμισε στην Ελλάδα στην πρώτη ευκαιρία.
Η γιαγιά, ακόμα ζει 109 ετών, σε οίκο, σε άλλη χώρα. Και φέτος ήταν η πρώτη φορά που πήγε η μητέρα μου να τη δει εδώ και δέκα χρόνια. Τα'χω ξαναπεί.

Νομίζω οτι όταν ένας άνθρωπος ζει σε άρνηση και πλάθει μια εικόνα του εαυτού του, αν το παιδί του του φτύνει συνέχεια το ποιος είναι στα μούτρα-βάση των πράξεων του- δεν υπάρχει περίπτωση να αποφευχθεί η ρήξη.
Και το θέμα ειναι οτι στα 40 μου συνηδειτοποίησα τι ακριβώς έκανα με την μητέρα μου. Της πέταγα τις πράξεις της στα μούτρα. Χωρίς να το θέλω, οπως κάνουν τα παιδιά που νιώθουν αδικημένα όταν άλλα λες και άλλα κάνεις.

Είχα μεγαλύτερες απαιτησεις απο κείνη, αυτή ήταν η μορφωμένη, αυτή δικαιολογούσε τα βίαια ξεσπάσματα του μπαμπά, αυτή ανέλυε, αυτή είχε ευαισθησίες.
'Ομως ήταν τόσο μονοπλευρες, τόσο εξαρτώμενες από το πόσο ακολουθείς την παραμύθα της, που η άλλη της πλευρά σε σόκαρε.

Και σκέφτομαι, οτι τελικά η ίδια έρχεται από τελείως παραβατική οικογένεια. Πώς θα μπορούσε να ενισχύσει και να δώσει αξία σ'αυτά που ζω, όταν γι αυτήν, η βία, η εξάρτηση και όλες αυτές οι καταστάσεις όπου μπορει να είναι ο εαυτός της=passive aggressive, είναι ένα φυσικό περιβάλλον.
Δεν μπορείς να εισαι passive aggressive αν ζεις σε ήρεμες καταστάσεις.
Δεν ξέρω.
'Ισως προσπαθώ απεγνωσμένα να καταλάβω, να αναλύσω και να δικαιολογήσω το ότι οι γονείς μου άνοιγαν την πόρτα σε έναν άνθρωπο που με βίαζε ψυχικά. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί, δεν με στηρίζουν σε ό, τι απόφαση και να πάρω όσον αφορά αυτό το θέμα, και γιατί ούτε μια φορά δεν ειπαν"τον κερατά τι σου κάνει!"
Θα ήταν απίστευτη ανακούφιση να νιώσω οτι νοιάζονται. 'Οτι βλέπουν τι γίνεται.
Οτι καταλαβαίνουν.
'Ετσι όπως φέρονται, κάνουν σαν να ειναι όλα του μυαλού μου. Τα τμήματα, οι απειλές, οι φασαρίες, όλα ειναι λεπτομερειες.
Από την μία εκείνος που όλα τα σκουπίζει κάτω από το χαλί, και από την αλλοι εκείνοι, τι μπορώ να κάνω ΜΟΝΗ.
Να τα βάλω με όλους;

Πώς θα την μεγαλώσω; Χρειάζομαι βοήθεια, πρακτική-έστω και στην μορφή της μιας μέρας που παίρνουν το παιδί- οι μεν και οι δε-και ξεκουράζομαι, (δεν συζητάω για διατροφή-αυτό ειναι αυτονόητο) , κακά τα ψέμματα.
'Εστω με την αίσθηση οτι αν πάθω κάτι ποτέ, υπάρχει αρκετή "σχέση" μεταξύ πατέρα και κόρης για να την πάρει. (Και χαιρομαι πουεκείνος γνώρισε καποια τώρα και ελπίζω να συμπαθήσει την μικρή, για να συνεχίσει η μικρή να βλέπει το μπαμπά της όπως πριν, αλλά και για το ενδεχόμενο του χειρότερου σεναρίου. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλλάσει το μέλλον.)

Αλλά τελικά, τι ειναι χειρότερο;
Να τις κρύβω τις παραβατικές συμπεριφορές των άλλων, αναλαμβάνοντας ευθυνες και άγχη που δεν μου αναλογούν, δείχνοντας της έτσι ότι ΈΤΣΙ είναι η νόρμα;
Η να εκδηλώνω ανοιχτά την δυσαρέσκιά μου για τις απαράδεκτες συμπεριφορές και το τι ειναι acceptable σ'αυτή τη ζωή, και να ορθώνω το ανάστημά μου στην εκμεταλλευσή μου, δείχνοντάς με το παράδειγμά μου το πως να υπερασπίζεται τον εαυτό της;

Να κρύβω τα μάτια της στα οσα συμβαίνουν ή να αφήσω να δει τις ασχήμιες;

Σε λίγο θα μπει στην εφηβεία....
Και αν πέσει ο πατέρας της στα μάτια της με όλα αυτά που κάνει κατά καιρούς-εφόσον εγώ δεν θα τον καλύπτω, δεν θα προσπαθήσει αυτός να τα παρουσιάσει όπως θέλει να τα παρουσιάσει; (Ασε που θα εχω πόλεμο και κατηγορίες οτι "δασκαλεύω το παιδί"-είναι πιο εύκολο απο το να κοιτάξεις το ΤΙ κάνεις και τι συνεπειες εχει η δική σου συμπεριφορά)
Αν βάλει το παιδί στη μέση;
Ν αρχίσω να ξεκαθαρίζω τι ειναι αλήθεια και τι ψέμματα;
(Ακόμα έρχονται άνθρωποι και μου λένε διάφορα έκτροπα που υποτίθεται οτι έχω κανει. Πιθανον για να δικαιολογήσει τη δική του συμπεριφορά;
Δεν μπορώ να ξέρω, κάνω μόνο εικασίες. Το σίγουρο ειναι οτι ερχονται διαφορα στ'αυτιά μου και τα προσπερνάω. Αφού μου τα λένε, θα πει οτι δεν τον πιστεψαν. Και αν τον πίστεψαν, χεστηκα. Δεν ειναι popularity contest. Εγώ ξέρω οτι υπήρξα εντάξει και κοιμάμαι με ήσυχη τη συνείδησή μου.)

Με το παιδί όμως εχει διαφορά.
Πρέπει να με σεβεται η μικρή και να με ακούει, ζούμε σε επικίνδυνους καιρούς.
Ισως γι'αυτό και να ανησυχώ και για τον σεβασμό της προς τον πατέρα της (σαν μορφή, όχι το άτομο). Όμως αυτό δεν το ελέγχω, δεν μπορώ να ελέγξω το τι κάνει, μόνο το αν θα μπω ασπίδα, ξανά.

Είναι δουλειά μου να ειμαι ήρεμη, ψύχραιμη και να συγκεντρωθώ στις ανάγκες, στα ελλατωματα συμπεριφοράς, στο διάβασμά της, και στο να της περάσω μυνήματα που θα της επιτρέψουν να ειναι ευτυχισμένη και παραγωγικός άνθρωπος αύριο.
Με ήθος, με αρχές.
Είναι πολύ σημαντικό να έχει το παιδί ένα structure εσωτερικό, να την στηρίζει.
Και προσπαθώ να το χτίσω.

Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω.
Τίθονται μαθήματα ζωής εδώ. Θέλω να της πω για τα ναρκωτικά, τα τατουάζ, τους βίαιους ανθρώπους, τις ευθύνες μας σαν άνθρωποι, να της μάθω να λειτουργεί ακούγοντας τη συνείδησή της, να φτιάξει μια συνείδηση, μια κρίση και να καταλάβει το τι καθορίζει έναν καλό και σωστό άνθρωπο από έναν επικίνδυνο, ή έστω προβληματικό, και δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω, έχοντας υπ'όψην μου οτι η απο κεί πλευρά θα λυσσάξει νομίζοντας ότι κάνω προσωπική επίθεση.
'Ομως εμένα, μου γυρνάνε τα άντερα από φόβο όταν βλέπω την μικρή να τρέχει στον δρόμο σε όποιον ξυρισμένο αλήτη με δερμάτινα και τατουάζ, όλο χαρά, ενώ θα ήθελα να της περάσω το μύνημα, ότι όταν συναντάμε μια παρέα από τετοιους το βράδυ, αλλάζουμε πεζοδρόμιο, πχ.
Δεν ειναι κάθε δερμοτοφορεμένος με τατου επικίνδυνος και φυσικά το χρησιμοποίησα σαν εύκολο παράδειγμα, όμως θα μου επιτρεψετε, σαν πρωην "περπατημένο αλητακι"( σαν καθε έφηβη που σεβεται τον εαυτό της και έκανε παρέα με κακά παιδιά και το σκαγε τα βράδια να πάει να τους βρει) να έχω βγάλει καποια συμπεράσματα και να θέλω να αποδώσω την εμπειρία μου στο παιδί μου, ώστε να προσέχει.
Αυτή ειναι η δουλειά μου.
Να της πω για τους κινδύνους, να της μάθω να φυλάγεται, να κρίνει.
Πώς να το κάνω οταν εδώ και 8 χρόνια νιώθω να μου ρουφάει το μεδούλι μια ιστορία που σταματημό δεν έχει και που με αποσυντονίζει συνεχώς;

Είμαι πολύ θυμωμένη αυτό το διάστημα.
Η μικρη πήγαινε λογοθεραπεία. Εγινε ενα μπερδεμα με της πληρωμές (εγώ δεν πιστεύω στα μπερδέματα αλλα δεν έχω και αποδείξεις).
Ο πατέρας της, μου ανακοίνωσε οτι δεν την ξαναπάει( το ειχε αναλάβει λόγω οτι η μικρή ειναι στο ταμείο του και λόγω οτι πριν δυο χρόνια, η λογοθεραπεύτρια με πήρε και με έκραξε γιατί δεν την ειχε πληρώσει-έτσι αποχωρησα, ξεκαθαρίζοντας τη θέση μου και στις δύο πλευρες. Είχε θιχτεί η αξιοπρέπειά μου)
Στην ερωτησή μου μού είπε οτι θα ξεπληρώσει την λογοθεραπεύτρια. Οκ.
'Αλλαξα ΟΛΟ μου το προγραμμα, τις δουλειές μου για να την πηγαίνω εγω πια. Αλλα διστακτικά.
Προσωπικά, δεν ήθελα, αλλα η λογοθεραπεύτρια μου ειπε οτι φετος, ζήτημα αν την ειχε παει 10 φορές και οτι θα παει χαμένη η δουλειά της. Μου ειπε να την φερνω, υπ ευθύνη της.
Εβαλα τα προσωπικά μου αισθήματα στην άκρη, όσο μπορούσα.
'Οταν τον ρώτησα τι γινεται με την πληρωμη γιατί θέλω να πηγαίνω με ψηλά το κεφάλι, μου ειπε οτι δεν με αφορά και να μην ανακατευομαι. (Αυτός δεν παράτησε την ευθύνη που ενέλαβε και την έριξε πάνω μου; Μήπως δεν το βλέπω σωστά;)
Προσπάθησα να πω οτι με αφορά αφού εγώ την βλέπω τώρα τη γυναίκα, και άρχισε να φωνάζει. Του ειπα να σταματήσει να το κάνει αυτό. Ενιωθα οτι θα εκραγώ. Θα αναγκαζόμουν να κλείσω.
Με έβρισε και το εκλεισε.

'Ενα άλλο θέμα που μου φερνει ένταση ειναι το θέμα του κινητού του.
Πάιρνει το παιδί και δεν έχω το κινητό του να τους βρω σε περίπτωση ανάγκης. Δεν μου το δίνει. Του ειπα να του δώσω ένα καρτόνούμερο να το βάζει στο κινητό του όταν παίρνει το παιδί , ή να το βάζει σε ένα κινητό από τα τόσα που έχει και τα δίνει, πουλάει, ουτε ξέρω. Αρνείται. Θεωρω οτι μάλλον το κάνει για να έχει τον έλεγχο πότε να διακόψει την επικοινωνία- ή να μην έχουμε επικοινωνία, όμως πρακτικά αυτό το τριπάκι εξουσίας ειναι ανεπίτρεπτο από τη στιγμή που έχει το παιδί μαζί του και λόγω του παρελθόντος, δεν του έχω ΚΑΜΙΑ εμπιστοσύνη. Αναγκαστικά, πρέπει να υπάρχει τρόπος να επικοινωνώ μαζί του όταν εχει το παιδί μαζί του. Είναι ακόμα παιδί μου, ακόμα και οταν ειναι μαζί του.
Την υπόλοιπη εβδομάδα, ας κάνει ό,τι θέλει.
Πρέπει να παίρνω τη μαμά του να τον ειδοποιεί. Μπαλάκι.
Τέτοια...
Και ακούω "οτι ψάχνομαι".
Οτι οι σωστές μανάδες βαζουν το παιδί πάνω από τη δουλειά τους.
(αυτό, οταν Πέμπτη μου ανακοίνωσε οτι την επομένη δεν θα πάει το παιδί λογοθεραπεία, ούτε θα το το ξαναπάει και του ειπα οτι ειχα κανονίσει καποια ραντεβού.)
Μάλιστα σε καποια φάση επανελαβε οτι έλεγα και με κορόιδευε. (Εκεί ομολογώ οτι ειχα πολύ ασχημο ξέσπασμα. Πήρα την μητέρα του και τους τα έσουρα ομαδικώς για το πόσο μου χουν ρουφήξει την ψυχή και όλο πρέπει να ασχολούμαι μαζί του για πράγματα που σε άλλους ειναι αυτονόητα. Το πόσο κουράστηκα και βαρέθηκα.)

Είμαι άνθρωπος που τιμα το παρελθόν του. Εχω μεινει φίλη με παλιούς έρωτες, ακόμα και όταν αυτοι τελειώσαν άσχημα. Δεν κρατάω κακία αν ο άλλος πει συγγνώμη και δεν το ξανακάνει.
Ντρέπομαι που δεν έχω καλές σχέσεις με τον πρώην μου, όμως οι παραβατικές συμπεριφορές δεν ειναι θέμα καλών τρόπων και καλής διάθεσης. Είναι θέμα -όπως το αντιλαμβάνομαι- συμπεριφοράς, εκμεταλλευσης των ορίων, ευθυνών, κρίσης και ένα συνοθύλευμα τελος πάντων οπου ο άλλος -σε γενικές γραμμές- δεν σεβεται τον εαυτό του, τους άλλους και πρέπει ή να φύγεις μακρυά από το άτομο που δεν σε σεβεται, ή να μπεις σε έναν αιώνιο αγώνα φύλαξης των ορίων σου, του εαυτού σου.
Μια διαρκή πάλη να κρατήσεις τον εαυτό σου ανεπηρέαστο, να κλέισεις πόρτες για να μην μπαινοβγαίνουν, και να κρατηθείς αισιόδοξη, αντικειμενική, και κύρια της ζωής σου. Και μεσα σ'ολα αυτά να πας για δουλειά, να διδάξεις, να διαφυλάξεις, να είσαι μάνα, να κρατήσεις ένα σπίτι.
Δεν με χεζετε λέω εγώ; Πού να την βρώ την ενεργεια;

Νιώθω οτι ειμαι στη μέση ανθρώπων με τους οποίους νιώθω να μην έχω καμία, μα καμία δουλειά, σχεση, επιθυμία να συναναστραφώ.
Στη συμπεριφορά-ιδίως στους ξένους, ειναι όλοι τοσο ευγενικοί, συμπαθητικοί, καθως πρέπει. Εγώ ειμαι τελείως χύμα. Χάνω τις εντυπώσεις. Με ενδιαφέρει η ουσία πιο πολύ. Ισως κακώς.
'Ολα ειναι οι εντυπώσεις. Αυτό ειναι το μυστικό της επιτυχίας στον κόσμο μας.
Αν σε γουστάρουν οι άλλοι, you get away with everything.

Το πρόβλημα ειναι οτι εγώ δεν λειτουργώ έτσι. Κοιτάω την ουσία. Δεν με νοιάζει το πόσο συμπαθητικός ειναι κάποιος, δεν τυφλώνομαι. Το λάθος ειναι λάθος, ειτε το κανει ο Μπραντ Πίτ, ειτε ο γύφτος της γειτονιάς.

Πλεόν, μετά από χρόνια παραβατικής τους συμπεριφοράς, τους απορρίπτω. Δεν μου κάνουν, δεν με ενδιαφέρουν, δεν έχω καμιά δουλειά μαζί τους και δεν θέλω να έχω.
Κι ομως, ειναι μες στη ζωή μου, μέσω του παιδιού.
Αλλά αυτό
και μόνο φτανει.

Ξέφυγα.
Ξεκίνησα με τους σεισμούς.
Εχω λίγα χρόνια που έχω πάθει εμμονή θα έλεγε κανείς μ'αυτούς.
Μετακόμισα από το ισόγειο γι'αυτό το λόγο.
Δεν υπάρχει βράδυ που δεν το σκέφτομαι.
Δεν υπάρχει βράδυ που δεν νιώθω ανασφάλεια.
Με τον ψυχολόγο, το αναλύσαμε.
Η οικονομική ανασφάλεια πιθανόν το μεγαλώνει, οι ευθύνες, τα προβλήματα που αντιμετωπίζω, το πηραμε μεταφορικά.
'Οτι οι ευθύνες ειναι σαν σπίτι που πέφτει πάνω μου.
Και με παρηγορούσε αυτή η σκέψη.

Κι ας νιώθω συνέχεια οτι θα γίνει ένας μεγάλος σεισμός.
Τον περιμένω. Αλλά μετά λέω οτι ειναι το μυαλό μου.

Μέχρι χτες που ανοιξα τη τηλεόραση μετά από 3 μέρες. 3 Μέρες με απίστευτα νεύρα (όπως το 99 πριν τον σεισμό). Και δεν πίστευα στα μάτια μου.
Και σχεδον δεν ένιωσα φόβο.
Είμαι μουδιασμένη.

Θέλω να πάω να μείνω στο εξοχικό. Είναι μονοκατοικία. Είναι μακρυά απ'όλους.
Να πάρω εναν μεγάλο σκύλο, να δω την μικρη να τρεχει στον κήπο, όσο ειναι ακόμα παιδί. Είναι κοντα στο σχολείο της, και πιστεύω οτι θα ήμουν πολύ καλα εκεί.
Ξέρω όμως οτι δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσουν να πάω, ακόμα και αν τους μεταβίβαζα την γκαρσονιέρα μου για να παίρνουν το νοίκι.
Εδώ δεν μου το εχουν γραψει (και να πάρουν την επικαρπία), και ανησυχώ, αν ποτέ πάθει κάτι ο πατέρας μου, μην τα "φάει" όλα η μητέρα μου και δεν μεινει τίποτα στη μικρή. Είναι το στυλ της.
Κλειδι έδωσαν για πρώτη φορά το 98 σε γκομενό μου. Οχι σε μένα. Δεν ξέρω αν ειναι κατανοητό το πόσο αποκαλυπτική ειναι αυτή η κίνηση για το πώς με αντιμετωπίζουν (όχι εμένα προσωπικα, πλέον εχω καταλάβει οτι δεν έχει να κάνει με μένα αλλα με δικά τους θέματα)
Και θα με αφήσουν να πάω να μείνω;
Και που θα βάλει η μανα μου όλη τη σαβούρα που μαζεύει 50 χρόνια τώρα;

Ουτε για το Πάσχα δεν μπορώ να πάω.
Αν πώ οτι θέλω, θα "συμπέσει" με τη δική της επιθυμία να πάει και θα πρέπει να συμβιβαστούμε (ασχετα αν εχει να πατήσει εβδομάδες). Και θα πρέπει να το καθαρίσω, θα ειναι μες τη βρώμα, τα κρεβάτια μες στη σκόνη, και δεν εχω το κουράγιο.


Μερικά βράδια, πριν κοιμηθώ, ονειρευομαι οτι μένω εκεί, το εχω διαμορφώσει λίγο, και βλέπω την μικρή να παίζει στον κήπο με τα σκυλιά, μια κούνια που της έχω αγοράσει.
Με βλέπω να ξυπνω το πρωί και να πίνω τον καφέ στον κήπο, να ανάβω το τζάκι το βράδυ, να της μαθάινω ποδήλατο, και να δουλέυω με το λάπτοπ κάτω από την σκιά της ελιάς.
Να την πηγαίνω στη στάση του λεοφωρείου το χάραμα και να μυρίζω τη δροσιά στο χορτάρι (αν και χτίζουν τόσο γρήγορα εκεί πια, που μόνο στον κήπο μας θα μείνει χορτάρι για μύρισμα)
Ασφαλής από κτίρια που πέφτουν.
Με κοκόρια να λαλούν στο βάθος ενώ μόλις ανατέλλει ο ήλιος


Και καπου εκεί, αποκοιμιέμαι.
Να συνεχίσω το όνειρο.

None is more hopelessly enslaved
Than those who falsely believe they are free.

Goethe

Ουστ μαλάκα

Μόλις έιχα ένα πολύ ασχημο ξεσπασμα.
Μαζευα μαζευα μαζευα και πριν λίγο ουρλιαζα στο ακουστικό στην πρωην πεθερα μου.
Οι λόγοι;
Πολλοί. Και σοβαροί.

Κάθε φορά που πάω να κόψω κάθε γέφυρα εμ τον πρώην άντρα μου με σταματα μια σκέψη.
Αν αυριο πεθάνω, ποιος θα πάρει το παιδί; Πού θα πάει;
Πρέπει να κρατω τις επαφές τους "ζωντανες" έτσι ώστε αν χρειαστεί, να παει μαζι του, ό,τι και αν ειναι, όποια δειγματα και να εχει δώσει.

Για την ώρα όμως η μαμα υπάρχει και της έχει ρουφηχτέι το μεδούλι. Στην δουλεια, στην κούραση, στο να μην μιλάει.

Τα τλευταια κρούσματα έχουν να κάνουν με καποια μαθήματα του παιδιού που ειχε αναλαβει να το πηγαινει εκεινος αφού το πλήρωνε το ταμείο του. Φυσικά υπηρξε πρόβλημα. Οικονομικό. Ρεζιλικια. Οφειλές, κακές συννενοήσεις, παρεξηγήσεις, δεν με ενδιαφέρει στην τελική.
Και φυσικα στα δύσκολα, στο στριμωγμα, μου ανακοινώθηκε σήμερα οτι δεν το ξαναπαει.
Να τρεχω εγω τελεευταια στιγμη. Οκ.

Οταν παρατηρησα οτι δεν γίνεται να χάσει το αυριανό μάθημα η μικρή, και οτι δεν μπορώ να την παω γιατί εχω κανονίσει δουλειες (μοναδική μερα ελευθερη), με ειρωνευτηκε οτι η καλές μαμάδες, βάζουν τα παιδιά πάνω απ' όλα.

Θολωσα.
Με εχει παει στο τμήμα για ψύλλου πήδημα, με κορίδεψε, με ταπείνωσε, με δυσφήμησε, απράτησε το παιδί τους δις, έχει κάνει τόσα, και θα μου πει Εμένα, αυτό...αυτό το πράγμα που το παιζει μπαμπας μια μερα την εβδομάδα, για το τι κάνει μια καλή μαμα;

Το κλεισα και καπάκι ππήρα την μάνα του.
Γιατί εκείνη;
Γιατί την θεωρω άμεσα υπέυθυνη για πολλα και γιατι ο πρώην μου δεν μου δίνει το νέο νούμερο του κινητού του, αναγκάζοντας με να περναω από κείνη συνέχεια...και φυσικά να ακούω "α, μη μου τα λες εμένα, θα του πω να σε πάρει".
Δεν παιρνει φυσικα, ξαναπαιρνω και τελος παντων , το τελευταίο δίμηνο εχω καταλήξει μπαλάκι στο θέατρο του παραλογου γιου και μάνας που απο την μια δεν "θέλει να την ανακατευουν" αλλά ειναι και η μοναδική πύλη επικοινωνίας που έχω.

Και ξερασα τα άντερα μου.
'Εβγαλα ότι ειχα μέσα μου.
Την περιφρόνηση, την αηδία, την αγανάκτηση, τον θύμο.

Ούρλιαζα.

'Οταν ηρέμησα, πήγα στο μέσα δωμάτιο και η μικρή με ρώτησε γιατί φώναζα.
Κάθισα και την ρώτησα αν θυμάται τον Ταδε, που πλέον δεν τον βλέπαμε.
Μου ειπε ναι.
Της ειπα οτι δεν μου άρεσε ο τροπος του και γι αυτό τον "διώξαμε".
Της είπα οτι δεν μου αρεσει ο τρόπος που φερεται ο μπαμπάς της σε μένα, αλλα οτι δεν τον διωχνω γιατί ειναι μπαμπάς της και αγαπιουνται και αυτό με κάνει να θυμώνω μερικες φορές πιο πολύ γιατι κουράστηκα.

"μαμα μου, βγάλτο από μέσα σου, μην ακούς κανέναν"

Και μετα με ρωτησε δειλά.

"Ο μπαμπάς δεν θα έρθει να με πάρει άυριο;"
Αποφασισα να της πω την αλήθεια.

"Δεν ξέρω αγαπη μου. Μπορεί να ερθει, δεν θα του πω όχι, αλλα δεν ξερω τι θα κάνει."



Το πρόβλημα ειναι οτι ξέρω, βήμα βήμα ξαναζουμε την μεγάλη "απόδραση"
Γιατί οποτε αυτός ο άνθρωπος βρίσκει σύντροφο, πρεπει να περνάμε τις ίδιες ιστορίες;
Την ίδια ειρωνία, την ίδια τάση φυγής και πάταξης ευθυνών;

Γιατί πρεπει να δημιουργεί συνθήκες εχθρότητας;
Για να δικαιολογούνται τα ψεμματα περι "σκύλας πρώην που δεν με αφήνει σε ησυχία;"
Για να πειθει τον εαυτό του οτι εχει σχεση με την εκάστοτε γκόμενά του;









Εχω τον πονόδοντο, μου πρήζουν και τ'αρχίδια.

Είμαι σ'αυτό το μπλογκ περιπου 3-4 χρόνια.
Ξεκινησα γραφοντας αστεία, κατέληξα να φιμωνομαι γιατι μπηκε η ταδε γνωστή, ο ταδε φίλος, βγήκε το βιβλιο και γενικα όσο και να αλλαξα την διευθυνση του μπλογκ 2-3 φορές, δεν ανέκτησα την "ανωνυμία" που ήθελα.
Ανωνυμία για να ειμαι αυτή που ειμαι, χωρις να ακουω "ποσο φανταστική ειμαι"
ούτε "ποσο κομπλεξική ειμαι".
Απλώς να είμαι.

Η ιδέα του μπλογκ ειναι να ανοίγουν παράθυρα στα μυαλά των άλλων, αυτων που ειχαν το θάρρος να εκτεθούν και να αποκoμίσουμε πολύτιμες πληροφορίες για το πως σκεφτονται οι έξω "από μέσα". Να μάθουμε για τον εαυτό μας έτσι.
Τα σχόλια, θεωρήτικα,υπάρχουν για να εμπλουτίσεις κάτι πάνω στο θέμα. 'Οχι να εκφέρεις άποψη για τον θεματοθέτη. Είναι κακοί τροποι και προσδίδει την χωριάτικη κουτσομπολίστικη λαϊκη καταγωγή που βολοδέρνει όλη τη χώρα, η οποία κρύβει την σαχλαμάρα της πίσω από γκλίτερ φορέματα και βαρύ μεικ-απ, τσιρίζοντας οτι εχει "αποψη".

Ελαβα ενα σχολιο ανωνυμο απο καποιον που μου ξεκιναει ποσο πολύ θαυμαζε την πένα μου και μπουρου μπουρου και ποσο τρομαξε που δεν εχω λύσει τα προβληματα μου
όπως νόμιζε.

Σας ειπε κανεις οτι I applied for the fucking job of being an example?

Μου γραφουν κατα καιρούς μαιλ λατρειας (δεν κανω πλάκα) και ξενερώνω.
Ποιον λατρευεις;
Με ξέρεις;
Τι λατρευεις; Μια αγνωστη.

Που ειναι ο εαυτός σου και γιατι με κάνεις υπευθυνη για την υπερβολή που νιώθεις;


Δεν απαντω σ'αυτα συνήθως, ή απαντω τυπικά και ψυχρά.
Και φυσικά ετσι δημιουργώ τους"εχθρους" ανώνυμους και μη, φαντάζομαι, γιατι το να σε απορριπτει αυτό που θαυμάζεις ποναει.
Ομως δεν θέλω καμία συμμετοχη σ'αυτή τη τρελα.

Οπως και τα κακά σχόλια.
Δεν θελω βρε αδερφε να με πρήζεις με το τι εχεις στο ικεφάλι σου, δεν με ενδιαφερει αν σου αρεσω ή εγκρίνεις ή φοβάσαι ή οτι αλλα σκατα μου πετας.
Αν ήθελα...θα σε ΡΩΤΑΓΑ.

ΕΔΩ, ειναι ενας χωρος οπου υποθετικα μπορω να μιλάω και να βγαζω οτι εχω μέσα μου.
Και αυτο μπορει να ειναι χαρα, ερωτας, λύπη, οργή.
Μπορει να καθρεφτίζει κατι δικό σου και να ταυτιστείς και να Μ'αγαπήσεις, μπορει να σε απωθήσει, αλλα εμενα ..πως να στο πω κομψα?

Στ'αρχιδια μου.

Ο καθένας μας κανει μια πορεία στην ζωή του, αλλοι πιο γρήγορα, αλλοι σκαλώνουν, αλλοι ψαχνονται, αλλοι ψάχνονται και παιδεύονται. Είναι όμως μια προσωπική πορεία.
Και οποιος νομίζει οτι με μια συμβουλή-παρεμβαση θα αλλαξει κάτι, ειναι ψωνάρα ολκής και έχει σοβαρότερο πρόβλημα.
Οποιος στεκεται να κοιταξει τα προβλήματα του αλλου, χωρίς διαθεση κατανόησης της δικής του φύσης, ειναι μαλάκας.


Καντε μου την χαρη λοιπον ολοι εσεις οι καλοθελητες, που μου στελνετε μαιλ, ή μου γραφετε σχολια "καλοπροαίρετα", να πάτε να πάρετε μια ξεγυρισμένη πίπα στον γκόμενο σας, ή αν δεν έχετε, να διοχετευσετε την ενέργειά σας στο να λύσετε ΑΥΤΟ το πρόβλημα.
Οπως και να έχει, ασχοληθείτε με κάτι άλλο, κατι που σας αφορά.


Οσο για σας που αναφερεστε στην μικρή με καθε σχολιο,
σας ευχομαι ολοψυχα τα χειρότερα.






Μισώ τη ζωή μου.

Μαμα, γιατί λες οτι η ζάχαρη κανει κακό και δεν μου βάζεις μαρμελάδα στο σχολείο;
-Γιατί η ζάχαρη κάνει κακό στα δόντια σου και στο σχολείο σου δίνω να φας πράγματα για να "φαει" το μυαλό σου.(Τι να της εξηγήσω τώρα για τα σακχαρα και τους αργούς υδατάνθρακες;)
-Τότε γιατί ο μπαμπάς μου δίνει;




Ελα μου ντε.
Γιατί ο μπαμπας δημιουργει καταστασεις και απορίες;


Είναι τοσο ευκολο να δωσεις σοκολάτες σε ενα παιδί και να σε λατρεψει, ειναι τόσο ευκολο να φτιάξεις ενα τοστ και να το στειλεις να παιξει.
Είναι τοσο έυκολο να νομίζεις οτι επειδη χώρισες με έναν άνθρωπο, έχεις το παιδι μισό μισό, και οταν ειναι μαζί σου, βαζεις δικούς σου όρους και κανονες.
Είναι τοσο ευκολο να κλεινεις τα μάτια στο τι γινεται στο σύνολο και να μην αντιμετωπίζεις τις συνέπειες μιας τετοιας συμπεριφοράς οι οποιες ειναι το παιδί να αμφισβητεί τον έναν ή τον άλλο γονιό, και αντε μετα να πεις και να εξηγήσεις χωρις να κατηγορήσεις τον αλλον ή να τον βγαλεις ήλιθιο/ανεύθυνο.

Είναι ευκολο.
Για τον έναν.

Τετοιες στιγμές που την βλεπω μπερδεμένη και που βλέπω στο μέλλον, μια έφηβη να μην έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν μας...νιώθω τοσο θυμωμένη, μα και τόσο κουρασμένη.
Γιατί παλεύω;
'Ο,τι και να προσπαθήσω να φτιάξω, να καθοδηγήσω και να τσιμεντώσω μέσα της, ακυρώνεςται τα σαβατοκύριακα.
Και ακούω και παρατηρησεις απο πανω.

Οπως όταν είπα οτι πρεπει να πιασω δουλεια Τριτη και Τετάρτη βράδι, και θα πρέπει να την πάρουν οι γονείς μου αυτες τις μέρες.
Ακουσα το ποσο πολύ βάζω το παιδι σε προτεραιότητα, και ειναι γελοίο να ακούω την οποιαδήποτε κριτική, υποννοια από έναν άνθρωπο που έφυγε, ξανάρθε,ξαναέφυγε και τώρα το παιζει μπαμπας με τις πλάτες της μάνας του.

Που η ιδέα του για το τι ειναι γονιός, ειναι να παιζεις με το παιδι και να το μπουκώνεις σοκολάτες λέγοντας του να το κρατησει κρυφό από τη μαμά.
(Κάτι που έκανε το παιδι να εχει εφιάλτες μέχρι που μου το ομολόγησε αφού μου ζήτησε αν μην του πω τίποτα)
Nice Going...
Βαλ'της κι άλλο βάρος και αμφιβολίες στις πλατούλες της.

Μου εστειλε καποιος αυτό το λινκ.
Μπηκα μεσα και ενιωσα σοκ.
Στην αρχη ενιωσα πολύ άσχημα που σε καποιο σημέιο του ιντερνετ, καποιοι άνθρωποι με σχολίαζαν με μια εικονα που εγω προσωπικά, βρηκα απαισια.
Μίζερη, αγχωδης, λες και μίλαγαν για ενα κακομοιρο πλάσμα.

Σοκαρίστηκα γιατι με εξαιρεση εναν απο κει μεσα με τον οποιο ειχε την ατυχια να συναντησω στο μπλογκ μου με δυο διαφορετικά ονοματα και τον οποιο θεωρω κακό σαν ανθρωπο, οι υπολοιποι ήταν γνωστοι ή άγνωστοι με ευφραδεια λόγου.
Δεν υπήρχε κακή διαθεση, βρίσιμο από τους συνομιλητες.

Ενιωσα πολύ αδικημένη.
Κάθησα να γραψω μια απαντηση, αλλα ήταν σαν να απολογουμαι για τα γεγονότα της ζωής μου, σαν αν προσπαθούσα να τους πεισω οτι ειναι πραγματικά,σαν να απολογούμαι πού δεν μπορω να γραψω τι συμβαίνει στην καθημερινότητα μου, πραγματικά, σαν να δικαιολογούμαι και να με υπερσπίζομαι.
Δεν μου άρεσε καθόλου.

"Δημιουργει μόνη της τα προβληματα της."
Είναι ευκολο να λεμε οτι ανοησια μας κατεβαινει.
Υπαρχουν άνθρωποι που ζουνε με άρρωστους, νοητικά, σωματικά.Υπαρχουν άνθρωποι που ειναι εγκλωβισμένοι σε σχεσεις αρρωστημένες, υπαρχουν άνθρωποι που δεν εχουμε το δικαιωμα να τους κρίνουμε αν δεν ζησουμε την ζωή τους.
Πρεπει να γραψουν τι τους συμβαινει επ ακριβώς για να αποδεχτουμε την πραγματικότητα τους;
Να πατε να γαμηθειτε.
Σορυ δηλαδή, αλλα Who died and made you God?

Και ειναι ακόμα πιο ευκολο, να αυτοσυγκρινόμαστε στο καπάκι,"εγω τα καταφερα να ξεφύγω από τους δαιμονες μου" να αυτοχαιδευόμαστε και να χτυπαμε την πλατη μας, και να κρυβόυμε την self righteousness μας πισω από το παιδί μιας αγνωστης που ομολογουμενως μας εκνευρίζει, οτι "αν τα γραφω όλα αυτά, ειναι γιατι θελω να τα διαβασει, γιατι ανησυχω για το παιδακι της, τι εικονες θα του μεταδωσει"

Βρισκω απαραδεκτους τους ανθρωπους που ακυρωνουν την ζωή σου με μια λέξη, τα ξενύχτια σου πανω απο το προσκεφάλι του, τα σφιγγμενα χαμογελα εκει που θες να κάνεις εμετο, την πλήρη εξαλειψη του "εγω " σου, με την δικαιολογία οτι μπορει να νοιαζονται περισσοτερο.
Ειναι ψωνισμενο. Δεν υπηρχε ενδιαφερον ουτε για μενα ουτε για το παιδι μου, σ αυτό το γραπτο. Δεν υπηρχε αγαπη.

Υπαρχουν και τα ιδιωτικά μαιλ.


Τα σχολια όμως, με εριξαν.
Γιατι δεν ειχαν το "εγω" τους- περα απο εναν να οδηγει το χερι τους, ήταν αντικειμενικά και δυστυχως, απο την περιγραφή καταλαβαν οτι ειμαι εγω, δινοντας στην περιγραφή αυτή, υποσταση.
Η περιγραφη με ξεγύμνωνε απο αξιοπρέπεια, με χρωματιζε σαν μια λυσσασμενη Μπλανς Ντυμπουα, σε ενα κλουβί που εφτιαξα μονη μου, και απ εξω, το πηγαδακι, οι παρατηρητες να κανουν πενταλεπτη διαγνωση που ακυρωνε μονο μιας τα υπαρκτα προβλήματα μου, αποδιδοντας μου ευθυνες για τα παντα, μειονωντας με στο επιπεδο της κακομοιρας.

Δεν θα σας κάνω μαθήματα ανθρωπιας.

ΑΥΤΟ ακριβως ειναι και το προβλημα μου με τον έξω κοσμο, και αρνουμαι πλεον να παρω τις ευθυνες για το τι επιλεγουν να κανουν οι αλλοι.

Οπως θα ήταν παραλογο να επωμιστω τις ευθυνες για το ποστ αυτο και το πηγαδακι που δημιουργηθηκε και την στεναχωρια που ενιωσα.
Δεν ανοιξα τον υπολογιστή σας και δεν οδηγησα το χερακι σας για να γραψετε και να συμμετασχετε σ'αυτο το ποστ/ πηγαδακι.

Ταρακουνήθηκα όμως, αυτο, η θεματοθετρια το καταφερε.
Το σημειο αυτο του ιντερνετ οσο πηγαινε και στενευε, απο τοτε που ο πρωην μου και οι γονεις μου εβαλαν ιντερνετ, και απο τοτε που αρκετοι στην εξω ζωή μου με αναγνωρισαν.
Δεν ήμουν πια ελευθερη να βγαζω εδω τον ατμο, τις πικρες, τα παραπονα, σε βαθμό που θα ήθελα, αλλα ήταν τουλαχιστον ενα αυτί.
Για να μην μιλάω μονη μου.
Καλως ή κακως εχω πολύ καλους φίλους αλλα δεν εχουν την δύναμη να με στηρίξουν.
That's my job, it seems.


Ετσι με βλεπουν ολοι;
Αυτό περασα προς τα εξω, ή αυτό ειναι η εικονα καποιων ανθρωπων;
Πραγματικα, θέλω να μαθω.








Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers