Follow by Email

Sunday, May 15, 2011

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...

Εδω δεν κράζουμε μόνο τους αλλους και και τον εαυτό μας. Και αρχίζω. Εχω 20 μέρες που τραβάω ενα λούκι απίστευτο. Το πιο επώδυνο για μένα ειναι το γεγονός οτι Ο,ΤΙ εχω πει, πιστεψει και κυρήξει ως τωρα, τα εχω κανει κωλόχαρτο και τα εφαγα. "Δεν φευγουμε ποτέ σε αλλη χωρα για άντρα" "Δεν πιστευουμε ωραια λογακια" "Οι αντρες ειναι γουρούνια που αγαπούν με το κορμί τους, ειδαλλως ειναι κρυφογκέι" "Ο,τι φουντώνει γρηγορα και εντονα ειναι σαν αφημεριδα στην φωτιά, ψιλοψευτικό και δεν κρατάει" και αλλα σοφα γνωμικά με τα οποία εχω πρήξει τα @@ σε φίλους και γνωστους κατα καιρούς.
Ερωτας διαδυκτιακός; Μην με κάνει να γελάσω, ηλίθια.


Και τωρα τα λούζομαι. Και ενω 20 μέρες μετά εχουμε ηδη φτασει στο σημείο να συζητάμε για το όνομα του πρωτοκοκκου, εχω μια υστεριασμένη Λιλι στον εγκεφαλο να ουρλιάζει υστερικα "Συνελθεεεεεεεεεεεε! Τι μαλακίες σκεφτεσαι; Που το βασίζεις όλο αυτό; Τρελλάθηκες; Μυαλό δεν εβαλες; Βλημα!"

Αποφασισα λοιπον να φερω ενισχύσεις, από τον εξω κόσμο. Το ειπα σε φίλους και γνωστους με την ελπίδα οτι ακουγοντας με να λέω τα λόγια μου, θα καταλάβαινα το πόσο πολύ το εχω χασει. Αλλά η οκυτοκίνη, η ενδορφίνες και η σεροτονίνη κάνουν παρτούζα στο βρακί μου φαινεται, και δεν ακουν να τους χτυπώ την πόρτα.

Και εκεί παθαίνω το σοκ της ζωής μου. Πέρα από 1-2 εξαιρεσεις που τυγχανει να με αγαπάνε πραγματικά και καταλαβαίνω γιατί μου το ειπαν, οι υπολοιποι το ίδιο τροπάριο αλλα με αλλους λόγους.
"Ζησ'το"

Λες και εχω κάνει και τιποτα αλλο στην ζωή μου από το να νιωθω και να ζω τα πάντα. Λες και αυτό δεν μου εφερε ολα τα προβλήματα του κόσμου.
Τι θα πει ζήσ'το;
Ούτε ένας να μου πει για το παιδι, που θα το ξεριζώσω να το παω σε ξένη χώρα(ασχετως αν ειναι στα σχεδιά σου αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα, και η "ξένη" χώρα ειναι η χώρα σου), ούτε ενας να μου πει οτι το μωρό μου μπορει να ειναι σιριαλ κιλερ, να με πλακώσει στα μπουνιδια, οτι τελος παντων ΛΕΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ;

Οοοχι, οι περισσοτεροι σταθηκαν στην διαφορά ηλικίας (παρτε το απόφαση μαλακες, δεν αλλάζει αυτό).
Οι 2-3 ανθρωποι που με "πονάνε" και με νοιαζονται, μου ειπαν να προσεχω φυσικά αλλα διακριτικά κρατησαν μια σταση "δεν θέλω να στο χαλάσω".
Με ειχαν δει τοσο χαλια αλλωστε στο παρελθον.


Και ισως εκεί ειναι και η απάντηση. Οταν εισαι μονιμως "να πεθάνεις" και βρίσκεις κάτι να σου δημιουργήσει ευφορία, κολλάς σαν το χειρότερο ναρκωτικό και δεν το αφήνεις να φύγει.


Ακόμα και αν κινδυνεύεις να πάθεις αφυδατωση.

No comments: