Posts

Showing posts from November, 2008

A good day...

Αυτό το διάστημα έβλεπα πολύ άσχημα όνειρα, σε σχέση με το παιδί.
Εβλεπα οτι ήμουν στην θάλασσαμε το παιδί...μωρό σε σωσίβιο. 'Ημουν μελαχροινή, γενικά καμία σχέση, και ένιωσα κάτι να με τραβάει από το πόδι.
Αφέθηκα, και σε κλάσματα δευτερολέπτου ρουφήχτηκα κάτω από το νερό και διέσχισα προς τα πισω χιλιόμετρα. Συνειδητοποίησα οτι είχα πέσει σε υπόγειο ρεύμα και σκεφτόμουν οτι δεν θα βρω τον δρόμο του γυρισμου, η ταχύτητα ήταν απίστευτη, και οτι το μωρό ήταν μόνο του στην θάλασσα.

Το δεύτερο όνειρο ειχε να κάνει με την μικρή στη τωρινή ηλικία. Ήταν σχολέιο, επρεπε να με παρουν να παω να την πάρω μετα από μια εκδρομή, δεν πήραν και χάρηκα γιατι εκανα κάτι και δεν ήθελα να το διακόψω. Πήγα το απόγευμα και η θέση της ήταν άδεια. Δεν ήξεραν πού ήταν και γενικά μια φρίκη.
Ξύπνησα κλαίγοντας.

΄Ετσι, αφού προσπάθησα να καταλαβω τι προσπαθούσε να μου πει ο ανώτερος εαυτός μου, αποφάσισα οτι χρειαζόμασταν να "ξαναβρεθούμε" λίγο. Η αληθεια ειναι οτι το τελευτάιο διαστημα τα πράγματα ήτ…

Yahoo problem

Εχω δύο μέρες που δεν μπορω να λάβω μαιλ και πόσοι μου στελνουν παιρνουν μνμα οτι δεν πάει το μνμα τους.


ΧΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛΠ

Ο Σταυρός από πούπουλα

Εχω ενα δίλημμα. Θέλω να γράψω κατι εδώ, αλλα δεν ξέρω αν ήθικά ειναι σωστό, ακόμα και αν παραποιήσω τα στοιχεία ώστε να μην αναγνωριστει καποιος ανθρωπος
Θέλω την γνώμη ανθρωπων που θα πιασουν το νόημα και δεν θα βγουν σαν αγέλη να φάνε τον αλλον επειδη θα τους πιάσει φόβος.
Θέλω να το βγάλω από μεσα μου.

Υπάρχει ενα ...ατομο, ενας άνθρωπος . Δεν θα πω γυναίκα ή άντρα, αν και θα χρησιμοποιήσω το αρσενικό/ουδέτερο.
Το άτομο αυτό το γνωρισα μία φορα έξω από το νετ και η επικοινωνία μας γίνεται κυρίως μέσα από το νετ.
Το συμπαθώ πάρα πολύ. Είναι ευγενικό, συγκροτημενο, γλυκό. Ποτε δεν με κοντραρε στα εναλλακτικά θέματα αν και ειναι σε ιατρικό επάγγελμα και ξέρω οτι δεν συμφωνεί.

Πριν καμποσους μήνες το ατομο αυτό έμαθε οτι είναι φορέας του hiv.
Σοκαρίστηκα.
Είναι αρκετά νέο σε ηλικία.
Με τίμησε η εμπιστοσύνη του αλλα κατάλαβα οτι ήταν και η πρώτη μέρα, που το έμαθε και ήταν χάλια. Δεν υπηρχε περίπτωση να το πει στους γονείς του.
Ενιωσα την μοναξιά του, πώς να περνάς κάτι τέτοιο μονος σου;
Το στίγ…

Τα σχόλια κάτω από ένα μπλογκ

Τελικά ωρες ώρες με εκπλήσσω

http://womansown.blogspot.com/2008/03/pos-leitourgei-to-sxolio-sto-blog-h.html

Το μπλογκ τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του ήταν-μου λεγανε- από τα πρώτα, και αυτο φυσικά εφερνε πολύ κοσμο με κακές διαθεσεις. Αντεξα, το διασκεδασα, όπως δειχνει και το παραπανω ποστακι.

Μετα από τρια χρονια ομως, περιορισα καποια πράγματα, κοπιαρα ολα τα ποστ , δυστυχώς χωρις τα σχόλια, και τα εβαλα εδω.
Και εσβησα το αρχικό μπλογκ.

Για δικούς μου λόγους.

Και μετά το συνεχισα.

Ομως μερικα πραγματα που έγραψα ήταν πραγματικά-αντικειμενικά- εκπληκτικά.

Ηταν ανακάλυψη για μενα.

Σημερα έκανα μια καταγγελία -αναφορά.

Με πιανει το παραπονο. Εγω ρε παιδια τραβαω τους μπελαδες; Το ύφος μου, το τουτο μου;
Θελει ο αλλος να μου την πει, θεωρει οτι μπορει να με κανει οτι θελει; Γιατι περναω την ζωη μου να λίωνω και να προσπαθω να κρατησω τα ορια μου από τους εξω, για πραγματα που για μενα ειναι αυτονόητα;
Δεν χώνομαι στα λημερια του, δεν ζητω πραγματα, δεν απαιτω.
Δεν προκαλω με λίγα λόγια. Εκτός αν πρόκληση ειναι, το να μην εισαι αρνι.

Η μικρη ειχε ενοχλήσεις κάτω, που δεν περνουσαν και εκλεισα ραντεβου με το Αλεξανδρα. Πήγα με βαρια καρδια γιατι θυμομουν ακομα την σταση του προσωπικου στο αλλο νοσοκομειο πριν 5 χρονια, ολο καχυποψια...
Περιμενα, ήρθε η σειρα μας, μας υποδεχτηκε ενας γιατρος και δυο κυρίες.
Ζητησαν απο το παιδι να βγαλει το εσώρουχό του.
Την ειχα προειδοποιησει οτι θα της το κοιταξουν απ'εξω και ήδη η μικρη δεν ήθελε, ντρεποταν.
Την εβαλαν στο καθισμα, της εκανα πλακιτσα, ειπα και στο προσωπικο να ειναι "τρυφερο" μαζι μας, ενα λογοπαιγνιο που κάνω συχνα.
Ο γιατρός κάθισε και εβγαλ…

The color purple

Μερικές φορές, στεναχωριεμαι για αυτό που έχασα. Για το άτομο που ήμουν, που η μικρη μου δεν θα γνωρισει ποτε. Τι να σου κάνει το "Παλια ήμουν..."

Δεν φοβομουν κανεναν.
Δεν υπολόγιζα κανέναν, τι θα πει ο κόσμος, τι τίμημα θα πλήρωνα.
Επαιρνα μια τσαντα και εφευγα για μήνες, με 5 χιλ στην τσεπη και επιανα δουλειά όπου έβρισκα.
Εφευγα εξωτερικό, τραγουδούσα και ζούσα, δουλευα και πιο σκλήρες δουλειές και επιβίωνα.
Θα μου πεις ήσουν πιο μικρη.
Δεν ειχες παιδι.
Οκ, αυτα θα άλλαζαν και θα άλλαζαν οικιοθελώς.
Ομως το κομμάτι μου που ειχε spirit, που πίστευε στους άντρες, στην αγαπη, στην καλοσύνη που υπερνικά, σται αισια τελη και στο νόημα στην ζωή, αυτό το κομματι μου πέθανε.Και δεν ήταν μια αλλαγή που επελεξα εγώ να γίνει.
Δεν εχω την δυναμη που είχα, τσακιστικα.
Και συνεχιζω να παλεύω αλλα χωρίς πειθώ, συνεχιζω να ζω διαφορετικά, γιατι δεν εχω μάθει αλλιως, προχωράω και μου λειπει αυτή η σιγουρια στον εαυτο μου.
Μου λειπει η πιστη στους ανθρωπους.
Η σιγουρια η εσωτερική οτι μπορω να κάνω τ…

"'Εχω ενα μυστικό"

Πηρα το "εχω ενα μυστικό".
Μου αρεσουν οι βιογραφίες. Εχω διαβασει τις πιο ασχετες, διασημων και μη.
Οποτε οταν το ειδα στο βιβλιοπωλειο και ξεροντας οτι δεν εχω χρόνο, το πήρα, σίγουρη οτι θα ξεκλεβα λίγο εδω και εκει και οτι θα διαβαζοταν ευκολα.

Ακουγα οτι ειναι κακό βιβλίο. Αλλα φανταζομουν οτι ειχε σχεση με το βγαλσιμο στην φόρα, θεωρειται κακό.
Ημουν υπερ του θεραπευτικου γογονοτος που δημιουργειται οταν καποιος γραφει ενα βιβλίο για να πει τι εχει στην ψυχή του. Φανταζομουν τον Γιαννη Παπαμιχαήλ μια ζωή στην σκια των γονιών του να προσπαθει να βρει την θεση του, την ταυτοτητα του.

Εχω γραψει πριν δεκα χρόνια ενα τετοιο βιβλιο, το εδωσα στην μανα μου η οποια είπε οτι αν εκδιδοταν ο πατερας μου θα πεθαινε. Δεν τον αφησε να διαβασει και το βιβλίο του μπλογκ. Ισως και καλύτερα, περα από το σεξ, το βιβλίο αυτό ήταν πολύ κακο βιβλίο. Καλό μπλογκ, αλλα κακό βιβλίο.

Στο βιβλίο του Παπαμιχαήλ τώρα.
Δεν αντεξα να διαβασω πάνω από την σελίδα 25.
Αερολογιες, πομπωδεις εκφρασεις.
Δεν ειδα …

ΟΙ ταμπέλες

Θα προσπαθήσω να κάνω το αδύνατο.
Να εξηγησω το θαλασσι σε άλλους που αντιλαμβάνονται το μπλε σαν βαθυ ελεκτρικ μπλε.
Μοιαζουν, νομίζουν οτι λεμε το ίδιο, αλλα δεν ειναι, και μόνο αν εχεις βιωσει και τα δυο ξέρεις την διαφορα.

Σαν ανθρωπος ειμαι αρκετα αμετοχη. Νοιαζομαι κατα μεσο ορο πιο πολύ απο τους δίπλα, ασχολούμαι, αλλα δεν...πώς να το πω;
Δεν συμπαθω κανεναν, δεν αντιπαθω κανεναν.
Καλα υπερβαλλω. Εχω και γω το κουμπι μου. δεν αντεχω πχ τους passive aggressive sneaky πεισματαρηδες, τους αδύναμους με την εννοια του μοιρολογητη, αυτουνου που κρεμεται απο σενα και αρεσκεται στον ρόλο αυτό σαν μια συνεχόμενη συμπεριφορα. Δενμιλαμε για στιγμες αδυναμιας, αλλα για τροπο ζωης.

Σε γενικες γραμμες ομως δεν εχω συναισθηματα για τους αλλους.
Ακόμα και τοτε που εμπαινα να γραψω σε φορουμ και γινοταν της μουρλής από σποντες κακιες και δε συμμαζέυεται, δεν κοιταζα ποτε ποιος εγραψε τι. Διαβαζα και αν κάτι μου προκαλούσε θυμο η αλλη αντιδραση, έγραφα σε αμεση σχεση με τα γραπτα. Τα λόγια που διαβαζα…

google translator, the gelio

Τι γίνεται όταν βάζεις το Google translator

«Η Κόλαση είναι οι άλλοι» έγραφε ο Sartre .«The Hell is other» wrote the Sartre.Και εμείς είμαστε οι άλλοι, θα προσθέσω εγώ.And we are the others, I would add.
Στο τηλέφωνο:In phone:Ένα μόνο πράγμα.Only one thing.Ζητήστε συγγνώμη αν κάνετε λάθος νούμερο.Ask forgiveness if you wrong number.Ενοχλήσατε.Harassment.Στο μετρό:Subway:Μην κάθεστε στα αριστερά από τις κυλιόμενες σκάλες, μπορεί εσείς να κοιτάτε αμέριμνοι τα αρχαία σφηνωμένα στον τοίχο δίπλα σας, και ο από πίσω να σας ρίχνειDo not sit to the left of the escalator, you may be looking at the ancient amerimnoi sfinomena the wall beside you and behind you to castκατάρες, και με το δίκιο του.curses, and to the right.Σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα μετρό του κόσμου, η αριστερή λωρίδα είναι για τους βιαστικούς, τα επείγοντα και όχι για τους εκάστοτε θαλάσσιους ελέφαντες ή μοσχάρια που ρεμβάζουν το τοπίο.Around the world, in all metros in the world, the left lane is for the hasty, urgent and n…

We all got to do what works best for our families.

Image
Το ειχα διαβάσει αυτό καπου από μια μαμα που ειχε βαρεθει καποια πράγματα που ειχα βαρεθέι και γω, και τα ειχα ξεχασει τελειως.

Με αφορμή μια κουβεντα που ειχα σήμερα μου ήρθαν διαφορα συναισθήματα στην επιφάνεια που ειχα ξεχάσει.Συνειρμόι, αναμνησεις. Και ποτε δεν τα ειχα γραψει. Τουλάχιστον δεν νομίζω.Ισως γιατι δεν βρήκα ποτέ οτι άξιζε τον κόπο να ασχληθώ.
Σημερα ομως ήθελα.

Πώς να τα εκφρασω εδω, ελεύθερα χωρις να στεναχωρεθουν οσοι πιθανον αναγνωρίσουν τον εαυτό τους;
Αν και δεν υπαρχει λόγος, ειναι σκεψεις απο μέρους μου,δεν εχω καποιον υπ όψη μου ασχετως αν οι σκεψεις μου ξεκίνησαν από την κουβέντα που ειχα με καποιον. Είναι ομως σκέψεις γενικές και ειδικες αυτόνομες, χωρις κακία, χωρίς διαθεση κριτικής, χωρις στόχο.
Ωχου, βουταω και ο Θεός βοηθός.

Θυμήθηκα σήμερα γιατι σταματησα να πηγαίνω στον συνδεσμο θηλασμου.
Μια μητερα που θηλασε τρια χρόνια το παιδί της λογικα θα κρατούσε ενεργή δραση στον σύνδεσμο, ειδικά απο την στιγμη που ο θηλασμός ήταν η κύρια αιτία που με κρατησε μακρια …

απορία

Αληθεια το www.boukitses.blogspot.com μπήκε στο greekbloggerz?

εγραψα για το savoir vivre.
αναρωτιεμαι γιατι βέβαια.
If rudeness was a disease, this country would be terminally ill.

Η στιγμή της παπαριας

Με αρρωσταίνει το πόσο στημένα είναι μερικά πράγματα.
Ακουμε δημοσιογραφους να ορυονται να σοκάρονται για το παιχνίδι της αληθειας.
Γιατί;

Στ'αλήθεια το βρίσκουν πιο σκληρό απο τις ψηφοφορίες που πετανε ανθρώπους έξω η απο τις κριτικές που χλευάζουν ανθρωπους που τολμουν να εκτεθούν;
Είναι ορχηστρωμένο για να γίνει ντόρος η όντως ειναι οι περισσοτεροι τοσο βουτηγμενοι στα κρυφα και στα ψεμματα που τρελάινονται;
Γιατι δεν τους ενοχλουν αυτά που λέγονται.
Του εχοχλει οτι λεγονται.
Για τα λεφτά, και καλα...λες και τα λεφτα δεν ειναι το κινητρο ολων, ειδικα στα μιντια.

Εγω που δεν εχω μυστικά γιατι εχω την- πιθανως λανθασμένη -άποψη οτι ολοι τα ιδια σκατάκια έιμαστε και η αλήθεια ξεσκεπαζει τις ομοιοτητες μας, τελικα, δεν θα ειχα προβλημα να πάω.
Γιατι δεν βλεπω μεγαλο κόστος.
Γαμηθηκα με καποιους, ε και;
Δεν συμπαθω τους δικούς μου πολύ. Ε και;
Αφου ειναι αλήθεια.

Ομως οι δικοί μου δεν ειναι ετσι, ο πρωην μου δεν ειναι ετσι, και στην περίπτωση των πρώτων δεν θέλω να στεναχωρήσω τον πατερα μου, δε…

Μαργαριταρια

Μαμα, η δασκάλα του χορού είπε οτι χρειαζομαι να φοράω κολώνες στο μάθημα.


Ευτυχως που έκανε την κινηση στα ποδια της και κατάλαβα οτι εννοούσε κολάν δηλαδή.

For fucks sake

Αυτες τις μέρες οι δικοί μου με ταλαιπωρούν πολύ.
Εχω γραψει ποστς που φυσικά δεν εχω βάλει στην επιφανεια.

"μπαμπα μη λες στο παιδι τιποτα αρνητικο σε παρακαλω, μονο θετικα."
"να μην μιλαω;"
"να μην κατακρινεις."
"μα γελαει"
"γιατι ειναι γλυκο παιδι αλλα τα κραταει μεσα της και τα βραδια μου τα λεει με παραπονο"
"σε δουλευει"

οκ, βγαλε εμενα ηλιθια και το παιδι πονηρο.


σημερα
"γεια σας, την κυρια ταδε παρακαλω"
"ποιος την ζητει;"
"απο την εταιρεια αλαρκο για μια ενημερωση..."
"ποιος σας εδωσε το τηλεφωνο μου;"
δεν πληρωνω το απορρητο για το τιποτα και ειμαι ετοιμη να γαβγισω στην κωλο τραπεζα που διοχετευσε τον αριθμο μου.
"ο πατερας σας."
μου πεσε το σαγονι.
"γιατι;"
"για να σας ενημερωσω για μια θεση εργασιας στο τηλεφωνικο κεντρο, στην ενεημερωση πελατων..."
"οχι ευχαριστω"
Θα πηγαινα, αλλα αυτες οι θεσεις εχουν να κανουν με πωλησεις.

Πιο πολυ ομως ειχα μεινει ανα…

Ντινγκ

Image
Κατάλαβα τι μου φταίει.
Απ0 μικρή ονειρέυομαι, σχεδιάζω, βάζω στοχο, ξεφευγω.
Είτε ζωγραφική , ειτε άρθρα, ειτε η μπαντα, ειτε ο γάμος, το παιδί, το βιβλίο.
Είτε ενας χαμένος έρωτας, πάντα ειχα το λιμανάκι στο μυαλό μου.
Τίποτα δεν ήταν αδύνατο.

Μικρή πριν κοιμηθω έβλεπα οτι οταν μεγαλώσω θα είμαι σε θεατρο να τραγουδαω και να χορεύω, μεγαλώνοντας σχεδαισα τα εξωφυλλα των δίσκων μου όπως καθε νεό παιδί με όνειρα, και έγραφα τα τραγούδια μου.
Η ναυαγούσα σε ενα νησι και εβλεπα βήμα βήμα πως εφτιαχνα την καλύβα μου, πώς έβρισκα τροφή, επηρεασμενη απο μια τελεια Γαλαζια Λίμνη πιθανον.
Ξέφευγα.

Ξέρω τι μου φταιει.
Δεν ονειρευομαι πια. Ούτε στον ύπνο μου να ανακουφίσω τις εντάσεις.
Αλλά ούτε στον ξύπνιο μου.
Δεν κάνω σχεδια γιατι δεν ξέρω πως να τα στηρίξω.

Είχα εναν κολλητό που με στηριζε οικονομικά για πάνω από 15 χρονια και τον ευχαριστω. αλήθεια...αλλα ταυτόχρονα αναρωτιέμαι τι θα κάνω τωρα, που πρώτη φορά ειμαι χωρίς δίχτυ ασφαλειας.
Ο έρωτας που θα ερχοταν...η αδερφή ψυχή μου....έλεγα τότε, δεν π…

Approval

Μεταφραζα μια ταινία οπου ενα παιδι θελει να κανει το επαγγελμα που σκοτωσε τον πατερα του γιατι δεν έχει και τιποτ'αλλο. Μπλεκει με παρεες και η μητερα του φοβαται τοσο μην τον χάσει το προτιμά απο το να τον δει να σκοτωνεται.Το παιδι ειναι μυαλωμένο και δεν ήθελε τις παρεες αλλα τον κρατανε συναισθηματικοι λόγοι.Αλλα βλεπει οτι για να γλυτωσει πρπει να φύγει με καθε κόστος.
Προς το τέλος του εργου η μητέρα του του λέει οτι καταλαβαινει οτι δεν ειναι παιδι και οτι καταλαβαίνει οτι πρεπει να τον αφήσει να κάνει τις επιλογές του.

Συγκινήθηκα με την ανακούφιση που πρπέι να νιωθει καποιος νιωθωντας οτι δεν εχει να πληρώσει συναισθηματικό κόστος στους άλλους για να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Το πόση λύτρωση φέρνει η γνωση οτι οι ανθρωποι γύρω σου σε αποδεχονται, σε σεβονται, σε αγαπούν, οτι και να κάνεις και σε εμπιστευτονται οτι θα κάνεις το σωστο.
Και θα ειναι διπλα σου να σε σηκώσουν-συναισθηματικά- αμα πεσεις.

Εβαλα τα κλαμματα.
Θεε μου ελπίζω να το μεταδώσω αυτο στο παιδι μου.
Κια…

...

The planet is going down the drain, no wonder they'd elect a Black guy to take the blame.
Lili

Motions

Πολλά αλλάζουν.
δεν έχω υπομονή πια, θέω να ξεπετάξω από πανω μου οτι με καταπιεζει οτι μου ειναι περιττό, ότι με στεναχωρει.
Βαρεθηκα να νιωθω οτι δεν επικοινωνω με κανέναν, βαρεθηκα να νιωθω οτι συνήθισα την εσωτεριή μοναξια, βαρεθηκα να νιωθω οτι είμαι σε ενα μαγαζι με γυαλικά και όλοι γύρω μου ειναι μπουνταλάδες με πακέτα που τα σπάνε, αδιαφορωντας για τις ζημιές, χωρις συναισθηση του ογκου τους, της εικόνας τους, των πράξεων τους.

Η πολύ απλά αλλάζω.
Ξυπνησα ενα πρωι και απλά δεν ήθελα πια ζάχαρη στο καφέ μου.
Δεν ειναι περίεργο;
Πώς γίνεται να πίνεις καφέ μια ζωή πετιμέζι ή μετριο και ξαφνικά να μην αντέχεις να το πιεις ετσι πια;
What happened?


My brain is changing?

Σκάσε επιτελους, σε ρώτησε κανεις;

Με αφορμή κατι που μου έγραψε ενας "μπλογκερ" χωρις μπλογκ παρακατω, θελω να ξαναπώ κατι που εχω ξαναπει. Χωρις αυτό να σημαινει οτι ειναι προσωπικο για κεινον(ούτε που τον ξέρω τον άνθρωπο και αντιδρω μόνο σ αυτο που διαβάζω αν και αμφιβάλλω αν θα το αντιληφθεί), απλώς υπήρξε η αφορμή να "ξυπνήσουν" τα ένστικτα μου.

Εχω σιχαθει.
Εχω σιχαθει να χωριζει καποια και οι φίλες της να της λέμε "Εσυ φταις που..."
Μας ρωτησε να την κρίνουμε;
Ποιοι νομίζουμε οιτ ειμαστε;

Εκδηλώνουμε το ενδιαφερον μας πατώντας την πιο κάτω;
Το εκαναν οι δικοι μας οκ το καταλαβαινω, αλλα δεν ειμαστε ηλίθιοι.
Μπορούμε να αλλάξουμε τα στραβα.
Ο άνθρωπος που υποφέρει η εκνευρίζεται θέλει να νιωσει δικαιωμένος ή οτι δεν ειναι μόνος του μια δύσκολη στιγμή. Χρειάζετε support.
Εναν ώμο να κλάψει, ενα αυτί να τον ακούσει και να ανακουφιστει.

Ανθρωπια.


"δεν θα σε χαιδεψω" μου είπε καποια κάποτε και ήταν η τελευταια της κουβεντα.
Δεν την ξαναειδα
Δεν θελω την κρίση σου οταν δεν εχω άμυνες.
Δε σε…

Μπουκίτσες. Περιοδικό.

Για δειτε λίγο εδώ...εφτιαξα ενα μπλογκ, που έχει "ενότητες".
Τα διπλανα μπλογκ είναι τα θέματα του.
Θα προσπαθήσω να το κρατήσω ενεργό όσο πιο πολύ μπορώ, να το διαμορφωσω ανάλογα με το τι ξέρω, και το τι ζητείται, και ίσως αργότερα το κα΄νω και επαγγελματικα΄.
Για την ώρα ασχολήθηκα λίγες ώρες, και ηρέμησε η ψυχούλα μου.


Πέιτε μου την γνώμη σας.
http://boukitses.blogspot.com/