Posts

Showing posts from August, 2010

Ο θανατός σου η αγγαλιασή μου

οσο πλησιάζουν οι μέρες για να αρχίσει το σχολείο, τόσο το μυαλό μου παει στην φίλη μου που δουλεύει εκεί. Χρόνια φίλες, οταν έπιασε εκεί δουλειά ήθελε να ακολουθούμε τα τυπικά, κάτι που μου ξένισε αφού οι υπολοιπες γραμματείς και υπεύθυνες ήταν πάντα πολύ χαλαρές λόγω του ότι ήμουν παλιά μαθήτρια και δεν ζητούσαν πχ "χαρτακι" για να παει το παιδί από την μία αίθουσα στην άλλη. Δεν της είπα τίποτα όμως γιατί καταλάβαινα οτι ήταν η πρώτη της δουλειά, αγχωνόταν και την έπαιρνε στα σοβαρά.
Είχε όμως ενα υφάκι μερικές φορές ανωτερώτητας το οποίο το πέρναγα στο ντουκου λεγοντας στον εαυτό μου οτι εγώ φταίω αφού μιλάω πολύ και την κρατάω από την δουλειά της.
Ως συνήθως ψαχνω τον φταίχτη μέσα μου.
Μεχρι που μια μέρα έπρεπε να την ειδοποιήσω για το παιδί, ήταν επείγον δεν ήξερε ποιο λεοφωρείο θα επαιρνε (ήταν την περίοδο της μετακόμισης) και δεν σήκωναν το τηλέφωνο της γραμματείας. Την πήρα λοιπόν στο κινητό της.
Μιλάμε για μια γυναίκα που γνωρίζω από τότε που ήμασταν στο δημοτικό λόγω …

Παει κι αυτό....

Image
Εχω να γράψω πάαααρα πολλα.
Υλικό για βιβλίο.
οταν μπερδεύεις τις βουρτσες με τις πίτσες, και τα προσωπικά σου με την δουλειά, και γενικώς τα κάνεις σαν τον κώλο της μαιμούς...(που όπως με πληροφορεί η κόρη μου, βρωμάει πολύ γι' αυτό ειναι το μόνο ζώο που δεν της αρέσει), με τι μούτρα βγαίνεις να το παιξεις κατι, καποιος, στον άνθρωπο που αντιθέτως με σένα, έπραξε και απέδωσε έργα, έχει περγαμηνές.
Σας μπερδεύω ε;
Ας αφήσουμε τις λεπτομέρειες για την ώρα.
Η εμπειρία μου στην δουλειά αυτή μου άνοιξε τα μάτια στους μηχανισμούς που επινοούν οι άνθρωποι για να νιωσουν υπεροχή και από πού πηγαζει η ανάγκη αυτή, μερικές φορές ειναι φανερό μερικες όχι.
Μου κάνει εντύπωση το πως εγώ δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανάγκη, αλλα και το οτι αντιδρω έντονα στην προσπάθεια του άλλου να με μειώσει.
Η λογική μου μου λεει να μην το παρω προσωπικά, αλλα εχω τόσο σεβασμό για μένα και τον άλλον που δεν μπορω να με φανταστώ να τον γλύφω και να τον κοροιδεύω πίσω από την πλάτη του. Οϋτε φυσικά θα ανεχτώ ταπεινώσε…

Αντρακλα

Image
Το φυτό ντε. Από τον αλλον τον πολλά βαρύ..χορτάσαμε.


Διαβάζω στο ιντερνετ οτι η άντρακλα εχει παρα πολύ Ω3 που κατεβάζει και την χοληστερίνη, σίδηρο και μαγνήσιο (τελειο για έγκυες) και τρώγεται σε σαλάτα, σε σούπα, το κάνεις τουρσί όπως την κάπαρη και στην Αρχαία Ελλάδα το έτρωγαν με γιαούρτι όταν ειχαν πυρετό.




Μάλιστα. Εγω το έβραζα εδώ και το ετρωγα...με γιαούρτι, λες και το ήξερα.



Το θέμα ειναι οτι εχω ΠΟΛΥ.
Γεμάτος ο κήπος.
Δεν προφταίνω να τα βγάζω.

Να κάτι που μπορώ να πουλήσω, μαζί με τα σύκα, του χρόνου. Μην φαντάζεστε τρελλες ποσόστητες, αλλα για ένα μήνα μπορώ να προμηθέυσω καθημερινά τις ανάγκες 2-3 ατόμων.
Καθώς και βλήτα.




Να δειτε τις φωτογραφίες από τον έναν από τους κήπους μου (έχω 5)











Οι μπάμιες.


Mαλλον αυτο θα τραγουδησω στην συναυλια

(meta to 3o lepto nomizo arxizei to tragoudi)

Εσύ και ο γρύλλος σου.

Image
Χτες πήγα να μαζεψω καμιά μπάμια και έπαθα σοκ.
Τι ήταν αυτά τα ματσούκια μπρος στα μάτια μου;

Μετά που το συζητούσα με την Κουρούνα στο σκάιπ, τα λογοπαιγνια έδιναν και έπαιρναν.
"Πρέπει να ήταν πάνω από 10 εκατοστά"
"Ε ναι πιο κάτω ειναι μπάμια"
"Γι αυτό μερικούς τους λέμε μπαμιες στο κρεβάτι;"

Και διαφορα άλλα εφηβικά, αλλα αρκετά πετυχημένα.

Ιδού τα τεκμήρια.


Μετά διαβασα το νετ οτι αυτός ειναι ο τρόπος να παιρνεις τους σπόρους.
Ιδού και οι σπόροι.




Ψάχνω απεγνωσμένα να φυτέψω κόκκινα λάχανα και μπρόκολα καθώς τα πρώτα φτιάχνουν το αγαπημένο μου σουποειδές φαγητό το χειμώνα (ένα κι ενα για τον πονοκέφαλο) και τα; δεύτερα είναι μούρλια με λίγο γιαουρτι αλάτι λάδι και άνιθο.


Ξεκίνησα μια νέα ενότητα στο μπουκίτσες. Προσωπικά δεν σκαμπάζω από πολιτική (δεν ξέρω καν τι ειναι δεξιος αριστερός και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν κομμουνιστές αφού στην Ρωσία το σύστημα κατερρευσε για να δώσω ένα παραδειγμα). Ξέρω ομως σαν πολίτης τι με ενοχλεί. Και ξέρω οτι πολλοι …

Πρωτη μέρα Οικογενειακών διακοπών, στο σπίτι.

Image
Πρώτη μέρα που γύρισε η ζουζούνα μου σήμερα και ήξερα οτι θα είχαμε γκρινιες αφού εδώτα πράγματα ειναι πιο αυστηρά. Κομμένη η Κορίνα η αγριογατα που άφηνε η γιαγιά (μπλιαζ ξερνάω). Κομμένο και το ξενύχτι και τα καπρίτσια και τα κλάμματα. Κομμένο και το "δεν μπορώ, δεν ξέρω, δεν βλέπω πού είναι.."
Ξύπνησα το πρωι και μάζεψα σύκα, αιγινήτικα φυστίκια, 4 τοματίνια και 2 τσαμπιά σταφύλι τα οποία έβαλα στο μπλέντερ και σούρωσα σε χυμό να πιει.
Περιέργως δεν γκρίνιαξε για την απουσία κορν φλέικς. Ηθελα λίγο να καθαρίσω τον οργανισμό της από παγωτα και τηγανητά που έφαγε δεκα μέρες τώρα.
'Εφαγε με όρεξη, αλλα περιέργως τα φυστίκια δεν της άρεσαν.
Μετά, έκανα λίγη γίογκα και εκείνη έπαιζε.
Αργότερα κάναμε λίγο μάθημα.


'Ηρθε η ώρα του φαγητού. Κομματάκια τόφου με αβοκάντο, τομάτα, λίγη αντρακλα ωμή, και ένασ αβγό από τις κότες για να μετριαστεί η γκρίνια για το αβοκάντο. Λάδι, μηλόξυδο, σάλτσα σόγιας. Ψωμί από σόγια και σιτάρι και σισάμι σε Μπουκίτσες.
Μέχρι να πάρω την φωτογραφικ…

Εχω καιρό να ηχογραφήσω κάτι καινούργιο...

αλλα είχα και καιρό να ακούσω αυτά που είχα κάνει.
Ξέρω οτι μια μέρα δεν θα μπορώ να τραγουδήσω πια, όπως δεν θα μπορώ να χορέψω και νιώθω ευγνώμων που για την ώρα αντλώ ενέργεια και ευχαρίστηση από αυτά.

Κλεισ'το επιτέλους...

Ξύπνησα το πρωι στις 6, πήγα στο ΚΤΕΛ, στο χωρίο του πρώην μου, έφαγα στην κουζίνα με το παιδί γιατί ο πρώην κουνιάδος μου αρνείται να μου μιλήσει (κιας μην εχω κανει τίποτα, απλώς είναι ευκολο να μεταθέτουμε ευθύνες αλλού), ξαναπήρα το ΚΤΕΛ, και γύρισα μόλις τώρα.
Στον γυρισμό μπήκα σε μια γυναικα ταξί με μερσεντές. Μου έλεγε αν θα άνοιγε μαγαζι με βιολογικά αν θα με ενδιεφερε να το δουλέψω.
"Ανοιξε εσύ, και το συζητάμε".
Μιλήσαμε για διάφορα, και στην πορεία οταν μας άφησε είχα άσχημο συναίσθημα. Μέσα σε μιση ώρα η ροή των ερωτήσεων ειχε πάει έτσι που της είχα πει οτι είμαι χωρισμένη, δεν έχω σχεση ( τι να της έλεγα, οτι τα χω με καποιον στην ηλικία των παιδιών της;), οτι δεν έχω επαφές με την μάνα μου.
Στους καιρούς που ζούμε, έκανα μεγάλη μαλακία, γυναίκα ξε γυναίκα, δεν έπρεπε να πω οτι ζω μόνη, εκεί στην ερημία. Ωρες ωρες εχω μεγάλο στομα.

Τέλος πάντων
What's done is done.

Επιλογές

Πριν λίγες μέρες με πήρε η κολλητή μου. Είμαστε φίλες από τα 11 και μου βάφτισε και το παιδί. Την αγαπώ πολύ γιατί ειναι αθώα, καλοποραίρετη και με μια καρδιά μάλαμα. Αλλα με εκνευρίζει γιατί αφήνει να την εκμεταλλεύονται, επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο πράγμα οταν μιλάει, σαν να θέλει να αρμέξει τα λεπτά της προσοχής-κάτι που δεν χρειάζεται γιατί την έχει από μεριά μου και μου θυμίζει γιαγιάκα.
Και το χειρότερό μου, γκρινιάζει ατέρμονα για πράγματα που εγώ θεωρώ λεπτομεέρειες. Αργησε να δουλεψει στη ζωή της και γενικώς περνάει παρατεταμένη εφηβεία, οποτε οταν μου γκρινιάζει για τα ωράρια στη δουλειά της ή αλλα πραγματακια-συνέχεια- καταλήγω να της πω να το κλείσει η να αλλάξει θέμα. Ποτέ όμως δεν νευρίασα μαζί της ούτε διαννοήθηκα να αραιώσω τις σχέσεις μου μαζί της παρα σε 2 περιπτώσεις.
Η μια ήταν οταν ο γκομενός της με τον οποίο δεν αποφύγαμε να αρπαχτούμε (αφού ήταν κτητικός και απαιτητικός σε σημείο να παιρνει 8 τηλέφωνα και να της κάνει σκηνές όταν ερχοταν για 2 ώρες να πιουμε κα…

Bugger

Κοιτούσα τα μυρμήγκια, το πόσο κόπο κάνουν να μαζέψουν τροφή, και η σκέψη μου διεύρυνε στα ζωα, στην φύση, γενικώς. Πουθενά κάνενα όν δεν έχει εγγυημένη τροφή καθημερινα. Πουθενά, κανένα ον δεν περιμένει να βρει την τροφή του έτοιμη, παρα μόνο όταν είναι ανίκανο, ή μικρό σε ηλικία. Κοιτούσα τον κήπο μου, το πόση λίγη ποσότητα ουσιαστικά έβγαλε, τομάτες, αγγούρια, και άλλα. Καλά ειμαι και αρχάρια αλλα καμία σχεση με την αφθονία του σουπερ μάρκετ και την σπατάλη που κάνουμε. Σε φαγητό, σε νερό. 'Εχουμε γίνει ανίκανοι να τραφούμε μόνοι μας. Γι αυτό χρειαζόμαστε να δουλεύουμε. Αντί να είμαστε μαθημένοι στο καθημερινό κυνήγι της τροφής, στη λήψη τροφής που χωνεύουμε και δεν μας αρρωσταίνει, έχουμε καθηλωθεί μπροστά από το πισι μας, τρώμε πατατάκια και παγωτά, και είμαστε συνηθισμένοι σε έναν τρόπο ζωής που μας καθιστά ανίκανους να ζήσουμε αν δεν φροντίσει άλλος για μας.
Ουσιαστικά.

Οταν ήμουν 15 χρονών είχα παει σε ένα κέντρο ινστικτοθεραπείας-ως εμπειρία και γιατί η μάνα μου μου είχε κο…

"Είσαι Ντίβα"...ε;

Ακούστε αυτό το τραγούδι όσο διαβάζετε, το βρίσκω φοβερά «ανυψωτικό».
Πρώτα τα νέα της ημέρας. Δεν έκανα γιόγκα και για να με τιμωρήσω έφαγα αλλαντικά που κάτιπρέπει να είχαν γιατί έβγαλα αμέσως καλόγερο.
Τα δόντια μου πονάνε τώρα τελευταία, έχω να κάνω καθαρισμό κάτι χρόνια (από τότε που η οδοντίατρός μου με αγνόησε όταν της έλεγα ότι το σφράγισμα με πονάει και μου έδωσε αντιβίωση που δεν άντεχα-ξέρναγα- για ιγμορίτιδα, από το τηλέφωνο. Και τελικά έχασα το δόντι μου, και με έκραξε που την πήρα Κυριακάτικα. Αν δεν ήταν επείγουσα ανάγκη δεν θα σε έπαιρνα, κούκλα μου, γκέγκε;)
Τέλος πάντων, επειδή με πόναγε, έβαλα φλος και βγήκε ένα μεγάλο κομμάτι πέτρα. Φυσικά σκάλισα το υπόλοιπο με καθαρή βελόνα και έβγαλα κάμποση αλλά πρέπει να πάω στον οδοντίατρο να βγάλω αυτά που είναι κάτω από τα ούλα.
Τι σέξι που είμαι, δεν βρίσκετε;

Έφτιαξα σταφυλόζουμο στο μπλέντερ (ο βλάκας ξέχασα ότι έχω αποχυμωτή) και μετά το σούρωσα με γάζα (που μπορώ να πάρω τούλι; Θέλω να φτιάξω τύφου προσεχώς). Έβαλα ζάχαρη, …

Η μικρή Τερέζα...

Εγκεφαλίτιδα, σου λεει. Και ποιος μου λέει εμένα ότι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου χαλασμένου προϊόντος που δεν φανερώθηκε, με λάδωμα; Ποιος μου λέει ότι δεν είναι αφορμή για νέους ψεκασμούς (σαν τα πρόβατα, υγιής και μη, όλοι κάτω από φάρμακα, σαν κοπάδι μεγαλοτσοπάνη. Πάλι θα με πιάσει το κεφάλι μου έτσι και "βρουν" κρούσματα στην Αθήνα). Ποιος μου λέει ότι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου εμβολίου; Τόσα μας έχωσαν με τους πανικούς με τις γρίπες και τους ιούς.Σιρουσλι τώρα, ακόμα πιστεύετε ό,τι μας σερβίρουν;

Σήμερα

Σήμερα ξεκίνησα την μέρα μου όπως ήθελα. Εκανα ένα 20λεπτο γυμναστική με το Wii, ήπια το τσάι μου, καθάρισα λίγο το σαλόνι, έβαλα ένα πλυντήριο, φύτεψα πέντε γλάστρες, τάισα τα ζώα, έπαιξα ένα παιχνίδι στο πισι, πότισα τα φυτά, μάζεψα σπόρους μαρουλιού και τομάτας, μάζεψα αμπελόφυλλα και ελιές (πειραματίζομαι), έγραψα στο μπλογκ και τραγούδησα λίγο.
Σε γενικές γραμμές ήταν μια καλή μέρα.
Η μικρή είναι στην πρώην πεθερά μου για μία εβδομάδα και ξεκουράζομαι. Μου λείπει η θάλασσα, φέτος δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο και νιώθω οτι θα μου κοστίσει τον χειμώνα.
Κλαίω μέσα μου που δεν κατάφερα να πάμε στο κάμπινγκ, αλλα δεν βαριέσαι...


Αμόλησα τα σκυλιά σήμερα, και συνήθως όταν περνάει καποιος έξω από το κτήμα, γαυγίζουν και ειδικά το μάυρο πετάγεται ως απάνω. Σήμερα τα είδα να τρέχουν στην είσοδο, με την ουρά σηκωμένη (δείγμα οτι δεν υποτασσονται) αλλα δεν είδα ούτε γάυγισμα, ούτε πήδηματα, ούτε επιθετικά γαυγίσματα. Και κατάλαβα οτι περνούσαν παιδάκια.
Και συγκινήθηκα.
Γιατί όλα τα σκυλιά στη γειτο…

Πρώτη μέρα ηρεμίας.

Image

Πονάω

Εώ και ένα χρόνο περίπου ανεπτυξα ενα πρόβλημα υγείας που απέδωσα αρχικα σε ενα δόντι που απονευρώθηκε ανεπιτυχώς, έσπασε και χτίστηκε προσωρινά (και δεν το φτιαξα ποτέ αφού δεν είχα χρήματα αλλα ούτε και οδοντίατρο που να εμπιστεύομαι μετά από την περιπέτειά μου).
Κατα καιρούς παθαίνω ποονοκεφάλους, λόγω υγρασίας (μια γνωστή μου το παθαίνει και ζεις στην Καρολίνα των ΗΠΑ, μας λυπάμαι και τις δύο) ή λόγω έντασης, κλπ
Με το ξεμάτιασμα μου περνάει μερικές φορές.
Εδώ και ένα χρόνο όμως, πρήζομαι. Το προσωπό μου γίνεται τόσο παραμορφωμένοπ που δεν έχω πρόβλημα να με βάλω και φωτόγραφία.
Θα ψάξω μια.
Εδώ και ενα χρόνο, όταν το παθαίνω αυτό (συνήθως πριν βρέξει ή κοντα στην περίοδό μου), δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Να σηκωθώ, να πάω το παιδί στο σχολείο, να πάω πουθενά. Δεν μπορώ να πάρω παυσίπονα γιατί κάνω εμετο. Που εμετό θα κάνω έτσι κι αλλιώς.

Διάβασα στο ίντερνετ γι αυτό. Ημικρανίες.
Το μόνο που κατάλαβα είναι οτι πολλοί υποφέρουν απ αυτό.
Σε καθιστά ανίκανο να λειτουργήσεις.


Καλού κακού κάντε μ…

Οι 5 εντολές

Τελικά το θέμα είναι ο έλεγχος; Το territory; Αυτό δεν συνεπάγεται στην αίσθηση ασφάλειας; Όσα πιο πολλά γνωρίζω, τόσο πιο πολλά μπορώ να προβλέψω και ορίσω, άρα είμαι ασφαλής;
Η είναι θέμα ψώνιου; Αυτά που νομίζουμε ότι είμαστε-είτε είμαστε είτε όχι, αν και η εμπειρία μου μού έχει δείξει ότι η αληθινή αξία πάει χέρι χέρι με την ταπεινότητα και την γενναιοδωρία.
Δεν ξέρω, τόσα χρόνια που δουλεύω έχω δει πολλά πράγματα. Οι λόγοι αποχώρησης μου συνήθως, τρεις. Μου την έπεφτε το αφεντικό και μου έκανε τη ζωή κόλαση αν δεν ανταποκρινόμουν, δεν με πλήρωναν, ή επειδή με πλήρωναν νόμιζαν ότι αγόραζαν την ψυχή μου και όχι την εργασία που πρόσφερα (ή τον χρόνο μου).
Δεν ξέρω, ίσως εγώ είμαι το ψώνιο, όμως θεωρώ ότι αν αφήνεις να σου φέρονται άσχημα, στο τέλος , και εφόσον το επιτρέπεις και δεν προστατεύεις τον εαυτό σου, αρχίζεις να γίνεσαι το σκουλήκι που σε θεωρούν.
Είναι σημαντικό, πιστεύω να υπάρχει ένα όριο.
Θα μου πεις, δεν έχεις ανάγκη;
Πώς δεν έχω; Υπήρξαν στιγμές που δεν ήθελα να ζήσω πάνω…
δεν καταπολεμάται η βλακεία. Τέρμα.