Follow by Email

Monday, June 13, 2016

Το σπίτι στην Δανία

Οταν πρωτοήρθα στη Δανια, ο αντρας μου ειχε ενα σπιτι με την κοπέλα με την οποια συζούσε πριν. Ρωτησε την ΤΡΑΠΕΖΑ, ποιος μπορούσε να το κρατήσει. Η τράπεζα αφού ειδε τα οικονομικά τους, αποφάνθηκε οτι το σπίτι έπρεπε να πουληθεί.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Να ρωτας καποιον άλλο για το τι θα κάνεις με το σπίτι σου.
Οπως με τα εξοχικά τους. Παραθαλασια σαλε, πανέμορφα που όμως κατοικούνται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο νομος λέει, οτι το κράτος σου το δίνει πιο φτηνά, αλλα κι εσύ σεβεσαι το γεγονος οτι ειναι ακαταλληλο για μόνιμη κατοικία και μένεις εκεί μόνο το καλοκαίρι.

Ο άντρας μου πούλησε το σπίτι και σχεδόν αμέσως αγόρασε ενα αλλο, κι αύτο με δάνειο, σε μια αναβαθμισμένη περιοχή του κέντρου. Προσωπικά ειχα αντιρήσσεις, λίγο τα γκραφίτι, λίγο η βρωμιά, λίγο οτι ήθελα να μεινουμε σε σπιτι με κήπο εκτός κέντρου, δεν ήμουν πολύ ζεστή στην ιδέα.
Οταν μετακομίσαμε και μου  εξήγησε οτι ναι μεν πληρώνουμε δάνειο για 30 χρόνια, αλλα πληρώνουμε και νοικι, μπερδευτηκα.
Οταν αρχισε να φωναζει για τις φθορες που εγιναν στο σπίτι, συνειδητοποιησα οτι το σπίτι μας, δεν ειναι σπιτι μας. Πήραμε δάνειο, για να "αγοράσουμε" το δικαίωμα χρήσης, ενοικίασης και μεταπώλησης ενος σπιτιου που όμως δεν μας ανηκει.

΄Οπως και εγινε τελικά. Μέτα πό 3 χρόνια η αξία του σπιτιου ανέβηκε, εμεις χωρίζαμε, και η εταιρεία που διαχειριζόταν την πολυκατοικία έστειλε ηλεκτρολόγο, υδραυλικό και ειδικό να κοιτάξει το σπιτι, αφαίρεσε έξοδα, πλήρωσε την τραπεζα κλπ κλπ

Τρία χρόνια μετα, δεν απορησα καθόλου πια. Ειχα συνηθίσει και μπει στο πνεύμα. Ακους το κράτος οταν ξέρεις οτι το κρατος μεριμνει. Εμπιστευεσαι. Δίνεις στην εφορια χωρίς να κρύβεσαι. Δεν ξέρω αν αυτο με κανει πρόβατο, η καλό πολίτη, δεν ξέρω τι συμβαίνει στην ψυχή ενος ανθρώπου που μεγαλωνει νιωθοντας μια τετοια ιεραρχία και τάξη πραγμάτων, από την στιγμή που εγω, μεγάλωσα στην πλήρη αναρχία, αδικη καταπίεση, και μη στήριξη.
Ισως γι αυτο προκοβουμε στο εξωτερικό. Γιατι αναπτύξαμε μηχανισμόυς και με το σωστο πλάισιο, δεν μας κρατά τίποτα.

Οταν εξηγώ στους Δανους οτι εχω σπίτι, το οποιο "το καιω αν θέλω" σοκάρονται και δεν πολυ καταλαβαίνουν. Πως να εξηγήσεις την κυριότητα και την ιδιοκτησία σε καποιον που του παρέχεται ιδιοκτησία με πλάτες τραπεζας, και που εχει μαθει να πουλάει και να αγοράζει όπως εμεις το ενοικιο ( το οποιο θεωρούν πεταμένα λεφτα)?

Μιλώντας περι ενοικίου, είναι άπιαστο. Ενα δωμάτιο 600 ευρώ. Δωμάτιο σε αλλουνου το σπίτι. Το κράτος έχει μεριμνήσει με σπίτια στα περίχωρα της Κοπεγχαγης, όπου καποιος μπορει να νοικίασει ενα τριαρι ή άλλο σπίτι άν μπει σε λίστα. Η λίστα φτάνει και τα είκοσι χρόνια. Πλήρωνεις από 10 έως 20 ευρω και περιμένεις.
Ετσι βρήκα κι εγω την γκαρσονίερα. Οταν το σπιτι μου πουλήθηκε, ειχα πρόβλημα, που θα μείνουμε, ειδικά με τον σκύλο. Μου προσφέρθηκε μια ισόγεια γκαρσονιέρα, 20 λεπτά από το κέντρο. Μυρίζει, έχει ζουζουνια και ειναι βορινή. Την πήρα όμως για λογους ανάγκης, και ενιωσα και ευγνωμοσύνη, αφού δεν βρίσκεις εύκολα που να μεινεις. Την γκαρσονιέρα αυτη μπορώ να την κρατήσω όσο είμαι φοιτήτρια.

Ο γειτονάς μου μένει σε ενα εξάρι το οποιο έχει από το 1960. το οποιο εχει διαμορφώσει σε παλάτι. Δεν του ανήκει αλλα και τι πειράζει; Πλήρωνει πιθανόν 300 ευρώ . Πεταγεται στη Γερμανία δυο φορες τον χρόνο και αγοραζει με τις κούτες, οδοντόπαστα, σαπούνια....
Μου κάνει εντύπωση το πως ο Δανός θα υπολογίσει και το παραμικρό δεκαρακι, θα ποσταρει στο φου μπου για ενα ευρω τις παλιες του κρεμάστρες πχ, αλλα αν ανοιξει ενα εστιατόριο  ειδικά σχεδιασμένο για να φαει κάποιος στο σκοτάδι, σαν τυφλός, θα πλήρωσει 200 ευρώ για την εμπειρία.
Το οποιο μπορεί να εκανα κι εγω αν ειχα τοσα χρήματα. Αλλα ως γνήσια σπαταλη θα πετούσα τις κρεμαστρες. Εδώ πεταξα γραφεία και κρεβάτια όταν μετακόμισα.

Σε λίγες μέρες θα ερθω Ελλάδα, να πάρω τα ισα μου. Να βρω ισσοροπίες.
Και μετα ξανα στη γράμμη. Μέχρι να γίνει η κόρη μου αυτόνομη και έτοιμη να σπουδάσει, και να μείνει κι εκείνη στην δική της γκαρσονιέρα, χωρίς να νιώσει  αυτό που ένιωσα εγώ στην Ηλικία της.
Περιορισμό στις επιλογές της.

Tuesday, November 24, 2015

Τα καλά της Δανίας

Λίγες μικρες λεπτομέρειες και μεγάλες διαφορες στην νοοτροπια.
Πχ στην Ελλάδα το κρατος σε θεωρεί κλέφτη και ψεύτη, ντε και καλα. Στην Δανία, οι αποδειξεις σου ειναι ενα κομμάτι χαρτί που γράφεις μόνος σου.
Η Δανία ειναι μικρή χώρα, γεμάτη παραδοξα. Αγαπούν τα ζωα αλλα δεν βρίσκεις με τίποτα σπιτι να μείνεις. Ειδικά αν εχεις ζωο.
Το σύστημά τους ειναι τέλειο, όλα προχωρούν ρολόι, αλλα από μόνοι τους, ειναι αργοί, σε σύγκριση με μας.
( ειναι αργα παω για ύπνο, συνεχίζεται)

Sunday, November 22, 2015

Καμια φορά σκεφτομαι, ποσα περασα,πόσα ειδα.
Εχω 3 χρονια στη Δανια.
Ενας ( δευτερος) γάμος. Ενα δεύτερο διαζύγιο. Ολα εγιναν τοσο γρήγορα, τόσο έντονα. Και οι δύο τρε΄χαμε να ξεφύγουμε απο καταστασεις που πονούσαν.
Εγω από τον πατερα της μικρής, που είχε πλέον ξεπεράσει κάθε όριο. Ναρκωτικά.
Εκβιασμοι. Μπήκε σπίτι μου και πήρε τα βίντεο του παιδιου, και ό,τι άλλο του άρεσε. Δεν ντραπηκε τον πατερα μου. Δικό του ήταν το σπίτι.
Μια νοοτροπία στην Ελλάδα μέσα στην οποία ασφυκτιούσα. Αφεντικά με την αναγκη να τους γλύφεις, ιεραρχική ανδροκρατεία.
Να μην σε πληρώνουν. Να τρως και καμία ανάποδη αν "βγάλεις γλώσσα"

Εκείνος,ζούε σε μια κοινωνία που βοηθάει. 'Ο,τι ανάγκη ειχες, πήγαινες στον Δήμο. Εγω αυτό δεν το ήξερα, έτσι η κινησή του να με φέρει εκει πήγαζε πελώρια. Γεμάτη αφοσιώση, αγαπη, και ηταν ο πρίγκηπας της σταχτοπουτας. Εγώ που δεν πίστευα πια στα παραμύθια, λουστηκα χρυσόσκονη και βούτηξα στα νερά της Δανίας. Μόνο που ήταν παγωμένα.

Εκείνος έτρεχε να ξεφύγει από τον θάνατο. Μόνο που ο θάνατος δεν ειναι κάτι που αποφεύγεις. Ούτε η λύπη καταχωνιάζεται για πάντα, κάτω από ενθουσιασμούς, έρωτες και περιπέτειες. Ήθελε να ξεφυγει από κάτι, από την ζωή του, αλλα εγώ πηγαινοντας εκεί, δεν του το επέτρεψα, έτσι με έβαλε στην θέση μιας γυναίκας που αγαπούσε πριν, μιας γυναίκας που πέθαινε. Εβγαλε τον θυμό του, τα νεύρα του, ένιωσε βασιλιάς και κάλος, αφού "βοηθούσε" μια προσφυγική ψυχή. Τουλάχιστον έτσι με έβλεπε, και νευρίαζε που δεν του έκανα τεμενάδες πρωι και βράδυ.
Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω οτι ήταν πιο πολύ στην φύση μου να του κάνω άλλα, πρωί και βράδυ, άλλα δεν ήταν του "τύπου του". Ετσι αντι να βγάζουμε τα παντελόνια, τσακονοταν για το ποιος τα φοραγε. Κι εγω τσακονόμουν για λίγο σεβασμό, λίγη αγαπη, λιγότερη περιφροσύνη, προσβολες και απαιτήσεις.

Ωσπου δεν προσπαθούσα πια.
Δεν είδα πολλά τα πρώτα 2 χρόνια. Δενήρθε ψυχή στο σπίτι. Δεν πήγαμε πουθενά. Ενιωθα ρωσσίδα, ταυλανδέζα σύζυγος δια αλληλογραφίας και γελούσα γιατι την πάτησε. Ούτε νοικοκυρα ήμουν, ούτε νεοτερη. Αλλα γελούσα για να μην κλάψω.

Η Δανία ειναι όμορφη χωρα και ομορφότερη αν είσαι Δανός. Η διαφορά υπάρχει. Την νιώθεις.
Πολλές φορές νοσταλγώ την Ελλαδα, αλλα μόλις θυμάμαι τις συγκοινωνίες, την αγενεια, την ζέστη, το τρόπο, συνέρχομαι.
Μου λέιπουν οι φιλοι. Μόλις βρω φίλους εδω, νιώθω οτι βρήκα τον σκοπό μου, οτι μπορώ να μείνω εδω και να ειμαι και ευτυχισμένη.
Αλλωστε τον άντρα μου γιατι τον ακολούθησα;
Για τα ωράια του μπλε μάτια; Για τα σωματικά του προσόντα;
Για την συντροφιά του και την φιλία του,
'Ηταν το παρεάκι μου, για μήνες.

Τι πιο σημάντικό και όμορφο για βάση γάμου;
Τι μεγαλύτερη εγγύηση για να ακολουθήσεις κάποιον;





Sunday, February 16, 2014

Δεν ξέρω καν ποιοι διαβάζουν, που ειναι οι συνεχειες, σε ποιο μπλογκ, εχω χασει τον μπουσουλα.
Ομως η συνεχεια με τον Σκανδιναβο ηταν η εξης.


Ηρθε. Μου ζητησε να τον ακολουθησς. Ο πατερας της μικρής μου εκανε δικαστηρια. Επιβεβαιωθηκε οτι εκιανε ναρκωτικα στο παρελθον, Ηρωινη. Επαθα σοκ. Ειδικα οταν εμαθα οτι ξανακυλησε, εστω στιγμιαια. Αρχισε πολεμος με αστυνομιες.
Ο σκανδιναβος μου εικανε την Αθηνα Κοπεγχαγη , αμπελοκηποι- γαλατσι για ενα χρονο.
Παντρευτηκαμε
Κερδισα το δικαστηριο.
Πηγαμε Δανια.

Δυσκολευομαστε να συνυπαρξουμε. Το παιδι ειναι καλα.
Παλευω να μαθω την γλωσσα.


Ειμαι πιο πολυ στο φεις.


Αυταααα.





Sunday, May 29, 2011

Countdown

Γαμώ το κερατο σας. Τιποτ'αλλο δεν σας λέω.
Ολοι ζήσ'το και ζήσ'το. Ποιο να ζήσω μωρε;
Ερχεται ο Σκανδιναβός όπου να ναι και εχω φρικάρει γιατι τα τελευταία 3 χρόνια τρωω φρικασε και καθομαι ως αλλος jaba στην πολυθρόνα μου, αδιάφορη για τα κιλά μου, αφού και φανταστικό σεξ κάνω τακτικά, και του αρέσω (αυτούνού που κάνω σεξ) και γιατι τα κιλά κοβουν την επιθεση λυσσασμένων κατα το ήμιση αφού στην Ελλάδα, 40 χρονων εισαι τελειωμένη ετσι κι αλλιώς, πόσο μάλλον αν εχεις τα κιλά της γιαγιάς σου.

Και μου κατσε πιτσιρίκι, ξανά. Από Σκανδιναβία. Με τις ψηλές τις ομορφες χωρίς ιχνος κυτταρίτιδας. Και σκεφτομαι οτι θα ακουμπήσει τα νερουλιαστά μου και φρικάρω. Οτι θα κοιτάξει το πρόσωπό μου και θα δει γραμμες παντού και θα του θυμίσω την μάνα του και θα κλαιει τα λεφτα που έδωσε για να ερθει. Και αυτό το βλαμμενο δεν αρκεστηκε σε 2-3 μέρες, οοοοχι, 12 παρακαλώ.
Και σκεφτομαι οτι δεν εχω μια και που να τον παω αν τον δω και πω "καλέ τουτο ειναι νινι"
Και καλα να το πω εγώ, αν πει αυτός οτι του θυμίζω την μάνα του και με κοιταξει με το αναλογο βλεμμα θα πεθάνω από την ξεφτίλα. Θα μαζεψω την κουρελιασμένη μου ιδέα του εαυτού μου από το πάτωμα, θα την κολλήσω με σελοτέιπ όπως όπως και θα συρω της ψυχής μου τα κομμάτια διακριτικά στον καλαθο αχρήστων ενω θα του μιλάω δήθεν αδιάφορα για την Ακρόπολη (πρέπει να διαβάσω κιολας γιατι δεν ξέρω τίποτα για το θέμα).

Περιμένοντας την μεγάλη μέρα περναμε τουλάχιστον 8-10 ώρες στο νετ, το σπιτι αραχνιασε (ναι οκ, τουλαχιστον τρωνε τις μύγες), πανω στον ενθουσιασμό τον μεγάλο, μέχρι και παζαρια για το πώς θα ονομασουμε τα κωλοπαιδα που θα κάνουμε, και ενα καρο αλλα πράγματα που ειναι τελειώς τρελά και παραλογα αλλα ξέρετε κάτι; Στα @@ μου.
4 Χρονια σχεσης, και δεν μπορεσα μια φορά να πω "θα". "θα πάμε διακοπες", ούτε ενα ραντεβου δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σχεδιάσει. Ηταν ολα "σημερα", στεγνά, με ημερομηνια λήξης. Και ναι μεν μου εκανε καλό και με βοήθησε πολύ να το ξεπεράσω αυτή η ξεραϊλα, ομως τωρα μεσα σε ενα μηνα εζησα στο μυαλό μου μια ολοκληρη ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ζωής. Παιδια, σεβασμός, τρυφερότητα, σεξουαλικότητα, εκτίμηση, αισθήματα που σε πνίγουν και θες να βουτήξεις τα χερια στην οθόνη και να χωθείς την αγκαλιά του άλλου.
Ούτε ενα σαιμπερ, αν το πιστευετε. Δεν μας "παει". Και εκει που 4 χρόνια νομιζα οτι τελικα το τρυφερο δεν μου κάθεται γιατί οι αντρες ειναι γουρούνια και σκεφτονται με το πουλί τους και προτιμώ να γαμιέμαι σαν την σκύλα, τωρα ούτε να διαννοηθω να κάνω τα ιδια, δεν με εκφράζουν.
Μη παρεξηγηθω, αν ολα πάνε κατ ευχή θα του αλλάξω τα φώτα, αλλα νομίζω οτι οταν θα μου χαιδεψει το πρόσωπο, θα λίωσω, κάτι που πριν μου φερνε ανακατωσούρα στο στομάχι.
Ειμαι ερωτευμένη; Ενθουσιασμένη; Αποφευγω να ζήσω την πραγματική ζωή; Δεν ξέρω.

Ομως νιωθω οτι με "πιανει", με καταλαβαίνει.
Και αν κανει τοσα χιλιομετρα -και αυτός- για ενα πήδημα μασκαρεμένο αθελά μας σε "ερωτα", χαλάλι του. Πραγματικά.

Sunday, May 15, 2011

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...

Εδω δεν κράζουμε μόνο τους αλλους και και τον εαυτό μας. Και αρχίζω. Εχω 20 μέρες που τραβάω ενα λούκι απίστευτο. Το πιο επώδυνο για μένα ειναι το γεγονός οτι Ο,ΤΙ εχω πει, πιστεψει και κυρήξει ως τωρα, τα εχω κανει κωλόχαρτο και τα εφαγα. "Δεν φευγουμε ποτέ σε αλλη χωρα για άντρα" "Δεν πιστευουμε ωραια λογακια" "Οι αντρες ειναι γουρούνια που αγαπούν με το κορμί τους, ειδαλλως ειναι κρυφογκέι" "Ο,τι φουντώνει γρηγορα και εντονα ειναι σαν αφημεριδα στην φωτιά, ψιλοψευτικό και δεν κρατάει" και αλλα σοφα γνωμικά με τα οποία εχω πρήξει τα @@ σε φίλους και γνωστους κατα καιρούς.
Ερωτας διαδυκτιακός; Μην με κάνει να γελάσω, ηλίθια.


Και τωρα τα λούζομαι. Και ενω 20 μέρες μετά εχουμε ηδη φτασει στο σημείο να συζητάμε για το όνομα του πρωτοκοκκου, εχω μια υστεριασμένη Λιλι στον εγκεφαλο να ουρλιάζει υστερικα "Συνελθεεεεεεεεεεεε! Τι μαλακίες σκεφτεσαι; Που το βασίζεις όλο αυτό; Τρελλάθηκες; Μυαλό δεν εβαλες; Βλημα!"

Αποφασισα λοιπον να φερω ενισχύσεις, από τον εξω κόσμο. Το ειπα σε φίλους και γνωστους με την ελπίδα οτι ακουγοντας με να λέω τα λόγια μου, θα καταλάβαινα το πόσο πολύ το εχω χασει. Αλλά η οκυτοκίνη, η ενδορφίνες και η σεροτονίνη κάνουν παρτούζα στο βρακί μου φαινεται, και δεν ακουν να τους χτυπώ την πόρτα.

Και εκεί παθαίνω το σοκ της ζωής μου. Πέρα από 1-2 εξαιρεσεις που τυγχανει να με αγαπάνε πραγματικά και καταλαβαίνω γιατί μου το ειπαν, οι υπολοιποι το ίδιο τροπάριο αλλα με αλλους λόγους.
"Ζησ'το"

Λες και εχω κάνει και τιποτα αλλο στην ζωή μου από το να νιωθω και να ζω τα πάντα. Λες και αυτό δεν μου εφερε ολα τα προβλήματα του κόσμου.
Τι θα πει ζήσ'το;
Ούτε ένας να μου πει για το παιδι, που θα το ξεριζώσω να το παω σε ξένη χώρα(ασχετως αν ειναι στα σχεδιά σου αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα, και η "ξένη" χώρα ειναι η χώρα σου), ούτε ενας να μου πει οτι το μωρό μου μπορει να ειναι σιριαλ κιλερ, να με πλακώσει στα μπουνιδια, οτι τελος παντων ΛΕΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ;

Οοοχι, οι περισσοτεροι σταθηκαν στην διαφορά ηλικίας (παρτε το απόφαση μαλακες, δεν αλλάζει αυτό).
Οι 2-3 ανθρωποι που με "πονάνε" και με νοιαζονται, μου ειπαν να προσεχω φυσικά αλλα διακριτικά κρατησαν μια σταση "δεν θέλω να στο χαλάσω".
Με ειχαν δει τοσο χαλια αλλωστε στο παρελθον.


Και ισως εκεί ειναι και η απάντηση. Οταν εισαι μονιμως "να πεθάνεις" και βρίσκεις κάτι να σου δημιουργήσει ευφορία, κολλάς σαν το χειρότερο ναρκωτικό και δεν το αφήνεις να φύγει.


Ακόμα και αν κινδυνεύεις να πάθεις αφυδατωση.

Thursday, May 05, 2011

One day my prince will cum.....

Εκλεισα το λαπτοπ με ενα χαμόγελο ως τ αυτια, ενιωθα καλα, στην κορυφή του κόσμου. Κορυφή; Χμμ, οχι και τόσο. Ναι, ειχα περασει το τελευταίο τριήμερο να μιλάω στο τσατ, στο σκαιπ, στο βεντρίλο με εναν τυπακο για να ξεχάσω τον αλλον τυπάκο με τον οποίο ειχα ψιλοενθουσιαστει και ο οποίος ειχε μπει στην ιντερνετική ζωή μου λογω χωρισμού.
Δεν θα σκεφτόμουν τον μαλακα, αρνηθηκα να μπω σε συναισθηματικό τριπ ετσι ξεκινησα να παιζω. Οτιδήποε δεν θα με έκανε να σκεφτώ οτι ειμαι μόνη, οτι χωρισα μετα από 4 χρόνια σχεσης. Φοβόμουν πιο πολυ μην μετανιώσω την απόφασή μου. Ετσι αρχισα τα αστεια, τις ατάκες και σιγα σιγα τα ονόματα διχως πρόσωπο έγιναν συγκεκριμένα.

Με τον πρώτο τύπο ενιωσα παιδούλα, κολακευμένη, σχεδον ερωτευμένη.Δεν χρειάζεται να αναλύσω, οσοι το εχουν νιωσει το ξέρουν και όσοι δεν το εχουν νιώσει δεν θα καταλάβουν. Καναμε σχεδια να ερθει να με δει. Και μετα τσακισε. Το παιξε πολλά βαρύς (και βρήκε ατομο να κανει τον αντρούα) και προσγειώθηκα μεμιάς.

Ετσι επιασα κουβέντα με τουτον, για να ξεχασω τον αλλον που ειχα βάλει για να ξεχάσω τον αλλον άλλον. Μπερδευτήκατε;
Γιατί;
Το ιντερνετ ειναι το μέσον οπου περνας σε χρονο ντε τε από το "Θέλω να σου χαιδεψω το μάγουλο (κοκκίνισμα)", στο "Θέλω να σου ρουφήξω το πέος". (Λέμε τωρα, εγω θα ελεγα κάτι σε στυλ "I want to sit on your face")
Δεν εχει σημασία το άτομο πίσω από την οθόνη, σημασία εχει να μην είναι τοσο μαλακας ωστε να σκίσει το πέπλο και την θολούρα που υπάρχει γύρω του και πανω του. Οπως οι πιτσιρίκες γουσταρουν τον Μπιμπιρ και τους Τζονας Μπράδερς και τους φτιαχνουν στο μυαλό τους όπως θελουν εκείνες, ετσι και οι σαιμπερσεξιώτες -οι ρομαντικοί- φοράνε ως αλλο βρακί την εικόνα του τέλειου άντρα ή της τέλειας γυναίκας στον τύπο ή την τύπισσα που θέλει να παιξει το παιχνίδι, και αν δεν χωράει, δεν πειράζει, φαντασία να υπάρχει. Μερικοί λενε μαλακίες, από το πως είναι, πόσα βγάζουν, πόσα χλμ ειναι η τσουτσούνα τους, εως και οτι τελειωνουν ενώ ειναι με φίλους τους και κοροιδευουν τον μεσήλικα που εχει κάνει τα πάντα σούπα γύρω του.
Είναι στεναχορο να βλέπεις που σε φέρνει η μοναξιά, θα μου πεις. Ομως, τα πρότυπα ειναι τετοια που ο μικρός εφηβος γεματος σπυριά δεν τολμά να ξεμυτίσει, η μεσήλικη πρωην όμορφη δεν ξέρει πως να συμπεριφερθεί, ο αναπηρος δεν μπορεί
να βγει, η κακογαμημμένη μοναχική παντρεμένη δεν εχει άλλη διαφυγή από τον αργό θανατο της κατσαρόλας, η πιτσιρίκα μολις βγει, βλέπουν μόνο το κορμί της και παει λεγοντας.
Ομορφοι, ασχημοι, μικροί μεγάλοι το εχουν κανει ως επι το πλήστον. Γιατί; Γιατι τα συναισθήματα ειναι αληθινα, ασχετα αν το αντικειμενο του πόθου τους δεν ειναι. Γιατί αναγκάζεσαι να μιλήσεις και να ανοιχτεις και να μοιραστεις. Γιατί ειναι πιο εφικτό και ευκολο, πιο προσιτό. Και σου δίνει βήμα να βγεις μετα, να εκτεθείς, να απορριφθείς ή να βγαλεις τα μάτια σου για το απωθημένο.

Δεν αναφερομαι στα τσατ τυπου "θες;" "θέλω" " Αγιου Πουτσου 23, 3ος οροφος"

Ειναι πιο θεμιτό να κανεις τετοια "σχεση", οταν δεν θες πραγματικά να κανεις σχεση. Αν δεν υπήρχε το ιντερνετ λενε οι ειδικοι, θα αναγκαζονταν οι ανθρωποι να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και να βγουν να εκτεθούν. Αρχίδια. Αν δεν υπηρχε το ιντερνετ, θα γεμιζε ο κόσμος πιο πολλους μαλάκες, πολύ απλά.


Δεν ξέρω αν θα σηκώσω τα ποδια ψηλά, αν θα ανοιξω κάμερα και αν θα κατεβασω το βρακί μου, και αν το κάνω θα το διαβασετε κατοπιν εορτής, γιατί εδω μόνο μπαγιάτικες ιστορίες σερβίρουμε, εμπλουτισμένες και ποτισμένες με χιουμορ και αυτοσαρκασμό. Και οσο να ναι αυτό θελει ωρίμανση.
Ομως ξέρω οτι 3 μέρες τωρα χαμογελάω σαν ηλίθια, και κάπου σε μια Σκανδιναβική χωρα, ενας ομορφος αντρας μιλά με πελάτη και με σκέφτεται, κοκκινίζει και περνα όλες του τις ώρες μαζί μου, χωρις να τολμά να μου πει το παραμικρό.
Και ενω δεν ανηκω σ αυτους που κρύβουν το ποιοι ειναι, για λίγο ξεχνάω τα δικά μου, και χανομαι σε εναν κόσμο οπου η Γεωγραφία ειναι απλά ενα μαθημα στο σχολείο, και ο πρίγκηπας στο άσπρο ch-ατι, υπάρχει. Για λίγες μέρες τουλάχιστον,και ειναι δικός μου, μεχρι να ερθει να με αρπάξει η πουτανα η ζωή στις πιστωτικές της και τους λογαριασμούς της για να κάνω μαθήματα σχολείου τα οποία ειμαι ανίκανη να αντιμετωπίσω.

Για την ώρα όμως, της στέλνω την αγάπη μου

Monday, March 28, 2011

Μερικές συγκρίσεις...

Για μας αγαπη είναι..... να με εχεις γνωρίσει όπως είμαι, στα χειρότερά μου, κρυωμένη με μύξες, με κιλά από εγκυμοσύνη ή λαιμαργία, με φωνές και καβγάδες και να μην ξενερώνεις, όπως δεν ξενερώνεις με την μπίχλα ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σου και με την μεγάλη μύτη σου και το πύον στο σπυράκι σου. Αποδοχή.
Για κείνους αγάπη είναι... βυζια κώλος χείλια και διαθεσιμότητα.
Εμείς εκφάζουμε την αγάπη μας με.... να πλένουμε, καθαρίζουμε, μαγειρεύουμε, μπεμπεκίζουμε, υπενθυμίζουμε πού ειναι τα κλειδιά του.
Αυτοί εκφράζουν την αγαπη τους με...  το να μην μας κερατώνουν.

Οταν δεν νιωθουμε αγαπη...κλαίμε, κάνουμε μούτρα, φωνάζουμε και στο τέλος κερατώνουμε από πείσμα.
Οταν δεν νιωθουν αγάπη...πηδάνε την γραμματεα, την κολλητή ή την αδελφή μας.

Η χειρότερη ατακα που ακούμε...."σαν την μάνα σου εισαι".
Η χειροτερη ατάκα που τους λέμε.... "προσποιόμουν."

Πουστιες που τους κάνουμε.... παιδιά με τον κουμπάρο μας και τα περνάμε για δικά του.
Πουστιές που μας κάνουν... δεν βάζουν προφυλακτικό οταν πανε με την κάθε τσούλα.

Κόμπλεξ στα 18....μην μας πούνε πουτανάκια.
Κόμπλεξ στα 28... μην μας πούνε οτι πάμε να τους τυλίξουμε. Οτι μας θέλουν μόνο για πήδημα.
Κόμπλεξ στα 38... πόσο φανερή ειναι η διαφορά η ηλικίας με τον γκόμενο και αν θα το μαθει η μάνα του.
Κόμπλεξ στα 48...δεν ξέρω, δεν εφτασα ακόμα εκεί.


Αυτός. Κόμπλεξ στα 18.... πότε θα πηδήξω; Την έχω μεγάλη;
Κόμπλεξ στα 28...Πότε θα πηδήξω;
Κόμπλεξ στα 38...Πάλι αυτήν θα πηδήξω;
Κόμπλεξ στα 48... Πάλι θέλει να την πηδήξω; Θα μου φτασουν τα Βιάγκρα;


Ο κολλητός της ειναι γκει.
Ο κολλητός του θέλει να του πηδήξει την γυναίκα ή τον ίδιο.

Η κολλητή της ειναι από το σχολείο.
Η κολλητή του ειναι πρώην και αφανής στο ραντάρ.

Αιτία χωρισμού. Αδιαφορία.
Αιτιά χωρισμού για κείνον, απιστία.


Μινιμουμ χρόνου ξεπέτας μετα τον χωρισμο. Ενα βραδυ. Μεθυσμένη.
Μινιμουμ χρόνου ξεπέτας μετά τον χωρισμό. 3 λεπτά. Τηλεφώνησε από το σπίτι της ερωμένης του.

Wednesday, March 23, 2011

Μαλακισμένος πατέρας

1)Αυτός που χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως "λάθος" "ατύχημα" "με τύλιξε", και γενικώς δεν παιρνει καμία πρωτοβουλια και ευθύνη. Αν ειναι και καλλιτέχνης, δίδεται πακέτο δώρο το κιτ για dna.
2) Αυτός που αγαπαει την γυναικα του πιο πολύ κι απο το παιδί του.Το απαιδί δεν ειναι παρενέργεια μαλάκα, αλλη φορά χύσε έξω.
3) Αυτός που δεν ασχολείται για καμια δεκαετία και μολις πεταξει η κόρη του βυζι παθάινει παροξυσμό μην του την πηδήξουν.
4) Αυτός που πάει το 13 χρονο παιδί του να πηδήξει σε πουτάνες. Αν ειναι και κορίτσι, βράσε ρύζι.
5) Αυτός που σιχαίνεται τον γιο του αν του βγει λουγκρα. Δεν το ρωτησες το βλασταρι σου πριν βάλεις το μικροσκοπικό σου πεος σε ο,τι στριπτιτζου περιφερόταν, ετσι δεν θα σε ρωτήσει και αυτό πριν ρουφήξει το πουλάκι του Γιαννάκη. Δεν σε αφορά, μαλάκα.
6)Αυτός που χωρίζει από την γυναίκα του και κανει παζάρια στην διατροφη. Αν την δινει. Ολα τα 180 ευρώ που ορίζει ο νομος.
7) Αυτός που χωρίζει από την γυναικα του και παρατάει το παιδί. Είτε γενικώς, είτε στην μάνα του, ειτε στην γκόμενα. Σ'αρεσει να το βλέπεις να σε περιμένει και να σε λαχταρά ε, μαλακα;
8)Αυτός που ζει ακόμα στην μαμά του (τώρα με την κρίση υπάρχει και δικαιολογια, η χαρα της μάνας) και αρνείτει να παραδεχτει οτι μεγάλωσε. Εξ ου και τα πέτσινα ενώ πλησιάζει τα 50, το μαλλί χαιτούλα, η μηχανή ή το σπορ αμάξι, τα Καλβιν Κλαιν εσώρουχα (είπαμε τα σκάει όχι οτι παρακολουθεί την μόδα, αυτά ξερει, αυτά φοράει) τα οποια πλένει η μαμα του εβλαβικά στο χέρι αφού τα φιλήσει πρώτα.
9)Αυτός που αποκληρώνει τα παιδιά του από εκδίκηση η παραπληροφόρηση. Οποιαδηποτε ομοιοτητα με γνωστό ηθόποιό ειναι συμπτωματική.
10) Αυτός που θεωρεί οτι φερνοντας λεφτά στο σπίτι, καθάρισε, έκανε το καθήκον του. Τι σε πλερώνει μαρή και σου χει και τα κατσαρολικά σου, και τις βόλτες σου (ως το χαζαροπλαστείο απέναντι) αν δεν μπορείς να κρατήσεις τα μούλικα ήσυχα οταν γυρνάει κουρασμένος από την δουλειά;

Αυτός που δεν κάνει τον κοπο να γνωρίσει άλλον πέρα από τον εαυτό του. Και ουτε καν αυτόν.

Tuesday, March 22, 2011

Δεκάλογος της μαλακισμένης μανας

Οχι που θα το αφηνα.
1)Το δικό της βλασταρι ειναι το καλύτερο και του το λεει. Με αποτελεσμα να γεμισει ο πλανήτης μαλάκες που τσατιζονται αμα εχεις διαφορετική γνώμη (τους χαλάει την τάξη των πραγμάτων), σε παιρνουν από τα μουτρα αν δεν λιποθυμάς από την σοφία τους κτλ τκλ
2) Η μαλακισμένη μάνα όμως εχει ανάγκη επιβεβαιωσης ετσι, τα πρήζει στις άλλες μανάδες. Το παιδί ειναι μέσο και μοχλός υπεροχής. Μόνο σ'αυτες που θηλάζουν το βουλώνει (το αυτονόητο) αλλα και εκεί ρίχνει δηλητηριασμένες ματιές όλο χολή γιατί νομίζει οτι οι αλλες της το τρίβουν στην μούρη.
3)Μαλακισμένη μάνα ειναι αυτή που θα τα φτιάξει με τον κολλητο του γιου της.
4) Ακόμα πιο μαλακισμένη αυτή που θα τα φτιάξει με τον γκόμενο της κόρης της.
5) Ενώ ειναι ακόμα παντρεμένη.
6)Μαλακισμένη μανα ειναι αυτή που δίνει γαριδάκια για φαι ή σνακ. Σορυ αλλα πλέον λίγο πολύ όσοι εχουν τελειωσει ενα γυμνάσιο και εχουν ιντερνετ σπίτι τους ξέρουν οτι ειναι σκέτο πλαστικό.
7)Μαλακισμένη μάνα ειναι αυτή που δίνει γαριδάκια η σοκολάτα για σνακ και λυπάται το δικό σου παιδί που τρωει σταφίδες και αμυγδαλα για σνακ. Και του το δειχνει. Και του προτεινει τα σκατολοίδια της ενω της ειπες ιδιαιτερως "οχι".
8)Μαλακισμένη μάνα ειναι παντα η δική του.
9)Μαλακισμένη μάνα ειναι εξ ορισμου ολες οσες έχουν αγορια άνω των 18 που δεν ξέρουν να φτιάχνουν το κρεβάτι τους.
10)Μαλακισμένη μάνα ειναι αυτή που αλλιώς μεγαλώνει την κόρη της και αλλιώς τον γιο της.

(πωωω εχω πολλά ακόμα)

To be continued.

Δεκα λόγοι για να μην γουσταρεις τα παιδιά

1)Βασικά, να ξεκινησουμε με το πιο εμφανες.

Δεν αναφερομαι σε παιδιά σαν αυτό.












Αλλά σαν αυτό.
Το δευτερο εμφανές ειναι οτι ειναι αλλονών.
Τα δικά σου τα τρως στην μάπα και δεν μπορείς να κάνεις και αλλιως, βλέπεις τι υπαρχει πίσω από την κρίση που το επιασε στην μέση του σουπερμαρκετ και καταλαβαίνεις. Των αλλων όμως; Στα παιδιά των άλλων δεν εισαι υποχρεωμένος να καταλάβεις, να δεις το μωρό πίσω από το αποβλακωμένο από την τηλεόραση βλεμμα, οπότε...ξεκινάμε.
1) Είναι ενοχλητικά. Δεν εχουν κλίση στην ζωγραφική, στις γλώσσες, δεν θα γινουν οι επόμενοι Αινσταιν, τρωνε τα κακάκια τους, τις μύξες τους, σε κοιτάνε με ηλίθιο βλέμμα, δεν σου μοιάζουν, θελουν συνέχεια την προσοχή σου σε βαθμό να μην μπορείς να χεσεις με την ησυχία σου, σου μιλάνε ενω μιλάς με το αφεντικό σου στο τηλέφωνο και αρρωασταίνουν την βραδιά που σου απονεμουν καποιο βραβείο (η που εκλεισες ραντεβου επιτέλους με τον κουκλο από τον 3ο στο γραφειο). Σε "δινουν" κανονικότατα ("οχι μαμα, δεν ειμαι 6 γιατι λες ψέμματα στον κύριο; οπου κύριος ο ταμίας στο γκισε).
2)Είναι ενοχλητικά. Οχι δεν με ενδιαφερει που το μικρό σου εχει περιεργεια και μιλάει σ'ολη την διαρκεια του Toy Story, δεν πλήρωσα ενα σκασμό λεφτα για να ακούσω αφήγηση ταυτόχρονα. Δεν φτανει που αναγκαστηκα να ερθω να το δω σε μεταγλώτισση (το δικό μου δεν εμαθε ακόμα Αγγλικά) και ο σινεματζής κάνει οικονομία στα ηχεία τα πλαινά, εχω και το βλασταρι σου να μας πρήζει τον ερωτα και σενα να περηφανευεσαι σαν διανος. Κι αλλοι εχυσαν μεσα μαλακα, δεν εκαναν ετσι.
3)Είναι ενοχλητικά. Θες να βρεθείς με την μαμά τους (ειτε γιατι ειναι χωρισμένη και κουκλάρα είτε γιατι ειστε κολλητες και εχεις να την δεις απο τοτε που γεννησε) και δεν μπορείς. Πρέπει να φτιάξεις το προγραμμά ΣΟΥ γύρω από τον Κωστακη. Γιατί; Τι σου ειναι ο Κωστακης; Τίποτα απολύτως.
4)Είναι ενοχλητικά. Εξ αιτίας τους δεν μπορείς πια να καπνισεις στον κολλητό σου και δεν μπορείς και να πεις τίποτα, θα πεσουν να σε φανε. Σε κανουν και υποκριτή από πάνω.
5)Ειναι πηγαδια χωρίς πάτο. Πρέπει να τους παρεις παιχνιδακια, μπιχλιμπίδια και διαφορες σκατούλες καθε φορα που πας να δεις τον κολλητό (ο οποιός σε γραφει πλέον από πανω) γιατί ειδαλλως το μούλικο θα σε αντιπαθήσει και η μάνα του θα το δει σαν σημάδι. Οτι τα παιδιά εχουν ένστικτο. Σιγά μαρη κλώσσα, που το βρήκε το ενστικτο το σκασμένο σου; Σίγουρα όχι από σενα. Πού ηταν το περιβόητο ενστικτό σου οταν καναμε μπουρδελοτσαρκα με τον αντρα σου στον 8ομήνα σου; Ξέρεις, τοτε που ησουν σαν μοσχαρω.
6)Είναι ενοχλητικά. Κλαινε την πιο ακαταλληλη στιγμή, κλάνουν, μυρίζουν σκατίλα (ποια μωρουδιστικη μυρωδια μου λες;) και αφαιρούν με σύριγγα την ομορφιά από την πιο μουναρα γυναίκα, ειναι γεγονός.  Κανουν τα βυζιά της λάστιχο αλλα πρέπει να χαμογελάσεις στωικά και να προσποιηθείς οτι δεν σε πειράζει που το βλαμμένο πήρε το παιχνίδι σου. Και σε κοιταει και ειρωνικά την ωρα που θηλάζει και τα πασπατεύει αλλα ποιος να σε πιστεψει. Δε σε βαραγα μια μαλακία καλύτερα;
7) Είναι ενοχλητικά.Οταν μεγαλώσουν πρέπει να καλύψεις το σπίτι σου με σερβιετες να μην χτυπήσουν σε καμια γωνιά. Οταν μεγαλώσουν κι αλλο, πρέπει να κανεις τουμπες στην μαλάκω την δασκάλα μην βγάλει τα απωθημένα της πάνω του. Πρέπει να ελεγχεις τι λες, τι τρως, τι καπνίζεις. Πρέπει να σοβαρευτείς. Και ανοιγει μια πόρτα σε μια μερίδα ανθρωπων που δεν γνωρίζεις και που σε κρίνουν συνέχεια, και σου πρήζουν τ@@. Οι αλλοι γονεις. Η αυτοί που θα ήθελαν να ειναι γονεις.
8)Οι αλλοι γονεις. Τους ανεχεσαι γιατι η Αννούλα σου κανει παρεα με την Χριστίνα τους αλλα ειναι το στυλ των ανθρώπων που δεν θα εκανες παρέα ουτε για εμετό. Χαμογελάς, και ελπίζεις να το ξεπεράσουν γρήγορα και να γυρίσεις στον δικό σου κύκλο. Προσευχεσαι να μην ερωτευτεί η Αννουλα σου αργότερα τον αδερφό της Χριστίνας, ο οποίος τρωει τις μύξες του και μυρίζει τον κώλο της μάνας του και υπομένεις στωικά, για άλλη μια φορά.
9) Αφού εχεις ξενυχτήσει, ξυπνησει νωρίς, αυπνησει, ανεχτει του κόσμου τις μαλακίες, ερχεται η μέρα που το μούλικο σου λεει "Παρατα με, εσεις της γενιάς σου δεν καταλαβαινετε". Και σου ριχνει με μιας μια γροθιά μεγατόνων όπου καταλαβαινεις οτι περασαν τα καλύτερα σου χρόνια να μεγαλώνεις το σπέρμα του μαλάκα που εφυγε με την κολλητή σου, και ταυτόχρονα βλεπεις τον εαυτό σου στην ιδια ηλικία να λες την ιδια ατακα με αποτελεσμα να ψαχνεις ως άλλο ξεφρενο λαγωνικό το δωμάτιο του για ναρκωτικά. Για μαλάκες ψαχνεις;
10)Αφού περασες οτι περασες, ερχεται η μέρα που εχεις τα παιδιά σου γύρω από το τραπέζι, τα παιδιά τους να τρεχουν γύρω γύρω, χαμόγελα, χαρες, ολοι χαμογελαστοι, κι εσυ πιο πολύ απ'όλους γιατί απο σενα βγήκαν αυτά τα μικρά, και αυτή ειναι η αντοαμοιβή σου. Οτι τον υπόλοιπο χρόνο ειναι στα δικά τους σπιτια και εχεις επιτέλους την ησυχία σου να κάνεις ο,τι γουστάρεις.

Δεκα λόγοι για να μην γουσταρεις τα παιδιά

Θεμα ταμπού; Στα @@ μου. Καιρός να μιλήσουμε ανοιχτα και να πούμε ολα αυτά που μας ενοχλούν στα παιδιά, να δικαιωθούν αυτοί που δεν θέλουν να κάνουν χωρίς να τους φερονται σαν να ειναι ούφο, και να παρηγορηθούν οσοι δεν μπορούν.

1)Βασικά, να ξεκινησουμε με το πιο εμφανες. Είναι αλλονών. Τα δικά σου τα τρως στην μάπα και δεν μπορείς να κάνεις και αλλιως, βλέπεις τι υπαρχει πίσω από την κρίση που το επιασε στην μέση του σουπερμαρκετ και καταλαβαίνεις. Των αλλων όμως; Στα παιδιά των άλλων δεν εισαι υποχρεωμένος να καταλάβεις, να δεις το μωρό πίσω από το αποβλακωμένο από την τηλεόραση βλεμμα, οπότε...
2)Είναι ενοχλητικά. Οχι δεν με ενδιαφερει που το μικρό σου εχει περιεργεια και μιλάει σ'ολη την διαρκεια του Toy Story, δεν πλήρωσα ενα σκασμό λεφτα για να ακούσω αφήγηση ταυτόχρονα. Δεν φτανει που αναγκαστηκα να ερθω να το δω σε μεταγλώτισση (το δικό μου δεν εμαθε ακόμα Αγγλικά) και ο σινεματζής κάνει οικονομία στα ηχεία τα πλαινά, εχω και το βλασταρι σου να μας πρήζει τον ερωτα και σενα να περηφανευεσαι σαν διανος. Κι αλλοι εχυσαν μεσα μαλακα, δεν εκαναν ετσι.
3)Είναι ενοχλητικά. Θες να βρεθείς με την μαμά τους (ειτε γιατι ειναι χωρισμένη και κουκλάρα είτε γιατι ειστε κολλητες και εχεις να την δεις απο τοτε που γεννησε) και δεν μπορείς. Πρέπει να φτιάξεις το προγραμμά ΣΟΥ γύρω από τον Κωστακη. Γιατί; Τι σου ειναι ο Κωστακης; Τίποτα απολύτως.
4)Είναι ενοχλητικά. Εξ αιτίας τους δεν μπορείς πια να καπνισεις στον κολλητό σου και δεν μπορείς και να πεις τίποτα, θα πεσουν να σε φανε. Σε κανουν και υποκριτή από πάνω.
5)Ειναι πηγαδια χωρίς πάτο. Πρέπει να τους παρεις παιχνιδακια, μπιχλιμπίδια και διαφορες σκατούλες καθε φορα που πας να δεις τον κολλητό (ο οποιός σε γραφει πλέον από πανω) γιατί ειδαλλως το μούλικο θα σε αντιπαθήσει και η μάνα του θα το δει σαν σημάδι. Οτι τα παιδιά εχουν ένστικτο. Σιγά μαρη κλώσσα, που το βρήκε το ενστικτο το σκασμένο σου; Σίγουρα όχι από σενα. Πού ηταν το περιβόητο ενστικτό σου οταν καναμε μπουρδελοτσαρκα με τον αντρα σου στον 8ομήνα σου; Ξέρεις, τοτε που ησουν σαν μοσχαρω.
6)Είναι ενοχλητικά. Κλαινε την πιο ακαταλληλη στιγμή, κλάνουν, μυρίζουν σκατίλα (ποια μωρουδιστικη μυρωδια μου λες;) και αφαιρούν με σύριγγα την ομορφιά από την πιο μουναρα γυναίκα, ειναι γεγονός.  Κανουν τα βυζιά της λάστιχο αλλα πρέπει να χαμογελάσεις στωικά και να προσποιηθείς οτι δεν σε πειράζει που το βλαμμένο πήρε το παιχνίδι σου. Και σε κοιταει και ειρωνικά την ωρα που θηλάζει και τα πασπατεύει αλλα ποιος να σε πιστεψει.
7) Είναι ενοχλητικά.Οταν μεγαλώσουν πρέπει να καλύψεις το σπίτι σου με σερβιετες να μην χτυπήσουν σε καμια γωνιά. Οταν μεγαλώσουν κι αλλο, πρέπει να κανεις τουμπες στην μαλάκω την δασκάλα μην βγάλει τα απωθημένα της πάνω του. Πρέπει να ελεγχεις τι λες, τι τρως, τι καπνίζεις. Πρέπει να σοβαρευτείς. Και ανοιγει μια πόρτα σε μια μερίδα ανθρωπων που δεν γνωρίζεις και που σε κρίνουν συνέχεια, και σου πρήζουν τ@@. Οι αλλοι γονεις. Η αυτοί που θα ήθελαν να ειναι γονεις.
8)Οι αλλοι γονεις. Τους ανεχεσαι γιατι η Αννούλα σου κανει παρεα με την Χριστίνα τους αλλα ειναι το στυλ των ανθρώπων που δεν θα εκανες παρέα ουτε για εμετό. Χαμογελάς, και ελπίζεις να το ξεπεράσουν γρήγορα και να γυρίσεις στον δικό σου κύκλο. Προσευχεσαι να μην ερωτευτεί η Αννουλα σου αργότερα τον αδερφό της Χριστίνας, ο οποίος τρωει τις μύξες του και μυρίζει τον κώλο της μάνας του και υπομένεις στωικά, για άλλη μια φορά.
9) Αφού εχεις ξενυχτήσει, ξυπνησει νωρίς, αυπνησει, ανεχτει του κόσμου τις μαλακίες, ερχεται η μέρα που το μούλικο σου λεει "Παρατα με, εσεις της γενιάς σου δεν καταλαβαινετε". Και σου ριχνει με μιας μια γροθιά μεγατόνων όπου καταλαβαινεις οτι περασαν τα καλύτερα σου χρόνια να μεγαλώνεις το σπέρμα του μαλάκα που εφυγε με την κολλητή σου, και ταυτόχρονα βλεπεις τον εαυτό σου στην ιδια ηλικία να λες την ιδια ατακα με αποτελεσμα να ψαχνεις ως άλλο ξεφρενο λαγωνικό το δωμάτιο του για ναρκωτικά. Για μαλάκες ψαχνεις;
10)Αφού περασες οτι περασες, ερχεται η μέρα που εχεις τα παιδιά σου γύρω από το τραπέζι, τα παιδιά τους να τρεχουν γύρω γύρω, χαμόγελα, χαρες, ολοι χαμογελαστοι, κι εσυ πιο πολύ απ'όλους γιατί απο σενα βγήκαν αυτά τα μικρά, και αυτή ειναι η αντοαμοιβή σου. Οτι τον υπόλοιπο χρόνο ειναι στα δικά τους σπιτια και εχεις επιτέλους την ησυχία σου να κάνεις ο,τι γουστάρεις.

Sunday, March 20, 2011

Τι λε ρε...

Τρελλάινομαι οταν πας να τσακωθείς με τον Νεο -Ελληνα, ειτε ειναι 20 είτε 45. Δεν κοιτάει να βρεθεί λύση στο πρόβλημα που παρουσιάστηκε αλλα να βγει από πάνω.
Είναι απίστευτα τα παραδείγματα που εχω δει/ακούσει την τελευταία εικοσαετια.
Μερικά εδω...

-Με κεράτωσες! Ο γαμος μας δεν σημαινε τίποτα για σένα;
-Εσύ φταις. Παχυνες.
-Μα τι λες; (υστερία) Δηλαδή εσυ που καραφλιάζεις επρεπε να ρουφήξω όλη την ομάδα σου;
-Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό, ενώ εσύ μπορείς αλλα τρως σαν το ζώο.


-Εσεις οι κωλό.....(βάλτε εδω οτι τοπικότητα θέλετε, εθνικότητα θέλετε) έτσι είστε...βρωμιαρηδες/αγενεις/ουατεβερ.
-Γιατί μου μιλάς ετσι; (δακρυα)
-Πώς σου μιλάω; Επειδή σου λέω την αλήθεια; Εγω δεν θα σε χαιδέψω σαν την μάνα σου.

-Δεν θέλω να κάνεις παρέα με την κολλητή σου. Δεν με κάλεσε σπίτι της.
-Δεν σε ξέρει, οταν δει οτι ειμαστε μαζί αρκετό καιρό θα σε καλέσει.
-Δηλαδή τι; Είσαι καμια πουτάνα και περιμένει να δει αν θα με τυλίξεις ή θα παραμείνω;
-Οχι, απλώς ειναι προσεκτικη.
-Γιατί; Είμαι κανενας αλήτης;
-Ρε παιδί μου γιατί κόλλησες; Πήγα για καφέ σπίτι της, αλλη φορά θα ερθεις κι εσύ.
-Δεν την θέλω την καριόλα και αφού δεν με σεβάστηκε, να της πεις να πα να γαμηθεί.
-Δεν υπάρχει περίπτωση.
-Διαλέγεις αυτή αντι για μέναααα; (ουρλιαχτα)
-Την ξέρω από τα 11, σε ξέρω 3 εβδομάδες.


Οι διαλογοι ειναι αληθινοί, I swear...

Penis stupidity

Στο ouserie πού έτυχε να δουλέψω για λίγο διάστημα, έβλεπα καποιους θαμώνες να μην διώχνουν τους πλανώδιους πωλητές (μαυροι, κίτρινοι κυρίως... καi στα @@ αν το σχόλιο μου ειναι ρατσιστικό αλλα εχω κουραστεί να σπάω το κεφάλι να μαντευω από πού ειναι ο τάδε και ο ταδε, αφού γαμώ το κερατό μου, ειναι μαυρος, καφετί, ή κιτρινος. Και μεις ροζ σαν τα γουρούνια.) και να τους φωνάζουν κοντά ρωτώντας τους αν εχουν ρολόγια.
Δεν καταλάβαινα γιατί.

ΩΣΠΟΥ.... ήρθε το βλαμμένο του χωριού και εκεί που σκεφτόμουν να βγαλω το αυτί μου με το μαχαίρι της κουζίνας αφού δεν έβαλε τελεια για 3 ώρες και 45 λεπτα, μιλώντας για την υπεροχή των Ελλήνων (δεν μπορώ να πω, ο Θεός εχει χιούμορ), μου σκάει και την κομπίνα.
Αγοράζουν ρολόγια που φαίνονται ακριβά, βάζουν μια παραγκίτσα σε ένα χωραφάκι που πήραν προικιό της γυναικας τους ώσπου να βρεθεί καποιος να το παρει αντιπαροχή, και καλούν εκεί διαφορες απελπισμένες ουγκαρεζες ουκρανεζες ουατεβερ και τους λένε οτι οσο φτανει το μάτι ειναι δικά τους τα κτήματα.

Τι σκέφτονται ρε για να πηδήξουν;

Κοιτάω γύρω μου. 25, 26 , 27 χρόνων. Δεν εχουν δει μουνί παρα μόνο σε τσοντα. Δεν κάνω πλάκα, ειναι στιγμές που με πιανει το πονόψυχο και σκεφτομαι να τους κάτσω πριν αρχισουν να δολοφονούν πουτάνες στον δρόμο, αλλα I m done with pity fucks.
Προσπαθώ να μπω στην θέση τους, αλλα δεν γινεται. Γιατί πρώτον, εγω δεν εμεινα σπιτι να με ξεσκατίζει η μάνα μου μέχρι τα 25, δεύτερον ήμουν όμορφη, τρίτον δεν θα έλεγα ποτέ ψεμματα για να καταφέρω αυτό που θέλω.

Τι ψέμμα θεέ μου.
-Είμαι βουδίστρια, με ενδιαφερουν πολύ οι ανατολίτικες θρησκείες.
(Ο πιτσιρικάς κάνει ενα γρήγορο γουγλάρισμα να μην πεταξει πατάτα)
-Ναι, κι εγώ, ειδικά ο Βούδας με αντιπροσωπεύει πολύ.
Τι Βούδας, τι Κούδας, τι κουβάς...οπου μπορει να το χώσει και όπως.

Δεν το λέω υποτιμητικά, αλλα ρε πούστη μου, δεν προσβάλλομαι πια οταν πανε να με χρησιμοποιήσουν, τους λυπάμαι.
Πανε και αγοραζουν ρολόγια. Σκέψου το λίγο.
Αντι να πουν..οκ, ειμαι ασχημος, δεν μου αναλογούν στην ζωή μου 500 μουνάρες, αλλα μια δυο και ίσως και φανώ τυχερός με καμια κολλητή η καμια που θα χει βγει να εκδικηθεί τον γκόμενο. Δεν εχω το πέος του Νταφό, αλλα δεν ειμαι και μπαμιας, άρα οποια πηδήξω , αν δεν φανώ εγωιστής και γαμίκουλας στο κρεβάτι, κατα πάσα πιθανότητα θα θελήσει να το ξανακάνουμε, ειδικά αν με συμπαθεί. Αρα δεν αγχόνωμαι, δεν κοιτω τις γυναίκες με μισό ματι γιατί μου στερούν αυτό που κανονικά μου ανήκει δικαιωματικά (αφου θα μπορούσα να το παρω με το ζόρι, αλλα ας όψεται η φυλακή και το χαζο φεμινιστικό κίνημα), και κοιτάω να γίνω λίιιιγο πιο γοητευτικός (δεν γκρινιάζω), λίγο πιο θελκτικός (αθλούμαι, φροντίζω να ειμαι λίγο ανεξάρτητος από τους γονείς μου, να φαινομαι πιο αντρας, ισως αγοράζοντας ενα παπακι για  τις μετακινήσεις μου, να δουλέψω).

Η πάω να αγοράσω ρολόγια.

Tuesday, March 15, 2011

Ζωοφιλία του κώλου

Σε γενικές γραμμες θεωρώ τα φόρουμ στεκια αποτυχημένων και απροσαρμοστων. I should know, ήμουν σε αρκετά για αρκετά χρόνια.
Πρόσφατα λοιπόν ανακάλυψα ενα και ίσως εφταιγε η αποχή μου από τα φόρα, αλλα εμεινα με το στόμα ανοιχτό.

Υπήρξα πάντα ζωόφιλη όμως αυτό το φόρουμ με έκανε να θέλω να πνίξω τα ζωντανά μου μόνο και μόνο για να τους την σπάσω.

Ξεκινάει καποιος να γραψει μια απόρια του. Από το τι λουρί να πάρει, πώς να το ταίζει, τι να κάνει το αδεσποτο που βρήκε κλπ κλπ..
Ο άνθρωπος που μπαίνει μεσα στο φόρουμ αυτό, μπαίνει για να παρει μια συμβουλή, να νιωσει καλύτερα αν εκανε ενα λάθος, να βρει ομοιδεατες που αγαπούν τα ζώα. Δεν φτανει που τον αγριοκοιτάει ο γειτονας οταν ο Ρεξ δεν βγάζει τον σκασμό και δεν μπορει να τον βαλει στο σουπερμάρκετ να ψωνίσει και δεν του εχει μείνει παπούτσι ούτε για δειγμα. Δεν του φτανει που ξοδευει εναν μισθό να ταίσει τον μικρό του τυρρανοσαυρο και τον βγαζει με βροχή ή ήλιο  να κάνει τα κακακια του, μπαινει στο φορουμ για υποστήριξη και ακούει τον εξαψαλμό του.

Γιατί αγόρασες από εκτροφείο; Δεν ήξερες τις συνθήκες; Γιατί δεν ρώταγες; Ευθύνεσαι για το μαρτύριο των ζώων (δεν κανω πλάκα).
Αν κάποιος οπως εγώ, γεννήσει η σκύλα του και δεν της εχει φτιάξει ειδική γεννήστρα και δεν εχει φερει μαιευτήρα και νοσοκόμα αποκλειστική,  ακούει τα εξής.
"Γιατί δεν προετοιμάστηκες; Γιατί δεν το στείρωσες; Κακοποιείς το ζώο. Γιατί δεν εκανες ενεση εκτρωσης όταν ειδες οτι συνουσιάστηκε;'
Μπαινεις δηλαδή σε ενα φόρουμ να πεις το πρόβλημά σου και απαιτείται να δωσεις λογαριασμό για τα οικονομικά σου, τις συνθήκες ζωής σου, την σχεση σου με τον σκύλο σου και οι "συμβουλές" ειναι με το τσιγκέλι, και δοσμένες με έπαρση.
"Από την στιγμή που κάθομαστε να ασχοληθούμε να γράψουμε αφιλοκερδώς..."


Καποια στιγμή διαβασα ενα αρθρο για τον πνιχτη και ειχαν τρομοκρατησει την κοπελίτσα ως προς την πολυπλοκότητηα του μηχανισμού του, και οτι θελει ειδικό χειρισμό, και το χερι ετσι και αλλιώς αλλα πάντα με γενικότητες, ποτέ με συγκεκριμένες ωφέλιμες απαντήσεις... μονο τρομολαγνεία.
Και τελικά εκανα την ερώτηση.
Ποσοι απο εσάς ειστε επαγγελματίες εκπαιδευτές;

Σαν ανθρωπος που μοιράζομαι οτι ξέρω, εβρισκα την σταση ψωνισμένη, αγενή και πολύ "μυστικοπαθή". Σιγά, πνίχτης είναι,κ οχι η εξίσωση που θα λύσει το ενεργεικό πρόβλημα.
Απάντηση δεν πήρα. Εφαγα και ειρωνία, εστειλα κανα δυο στην λαχαναγορά να βρουν το μνι της μαμάς τους και εφαγα προειδοποιητικό μπαν.
Κάτι που σε αυτό το φόρουμ φαντάζομαι ισοδυναμεί με χτύπημα εφημερίδας στην μουσούδα μου.

Εφτιαξαν και ενα δεκάλογο ως προς το γιατί δεν πρέπει να ζευγαρώνουμε τα σκυλιά μας.
.....
Δηλαδή εκείνοι τα σκυλιά τους τα έφτιαξαν από πλάστελίνη.

Πάμε παρακάτω.
Ο σκύλος πρέπει να κοινωνικοποιηθεί, ειναι βασικό στην μικρή ηλικία, η πρωτη επαφή με σκύλο.... ααα! Ο σκύλος μου βγήκε πρωτη φορά εξω και ενα αδεσποτο τον έκλασε, τωρα τραυματίστηκε ψυχολογικά....


...(αν βλέπατε την φάτσα μου θα ήταν κάπως έτσι)


Μα ειμαστε σοβαροί;
Τι έγινε; Πριν εικοσι χρόνια εδινα μάχες να μην πεταμε τα σκυλιά στον δρόμο, να τα εκπαιδεύουμε, να τα αγαπάμε και μεσα σε μια εικοσαετία περάσαμε στις νευρώσεις όπου το σκυλί εχει αναπληρώσει την ανθρώπινη επαφή, το παιδί και τον φίλο που δεν εχουμε (οι επιδεξιοι κωλοι...) και εχουμε χασει τελειως την μπάλα;


Πρωτη επαφη με ελεγχο εργαστηριου; Ασε το ζωντανό να βγει έξω να αναμετρηθεί (ή οχι, ανάλογα τα @@ του) και αν σου βγει χεστης, δεξου το και αγαπα το όπως ειναι. Δεν γινεται ο Ρεξ και ο Εκτωρας του καθε μαλάκα κακογαμημένου να κουβαλάει ολες τις ελπίδες και τα απωθημένα του αφεντικού του. Δεν γίνεται να γίνει προέκταση του πέους σου ρε φίλε, ειναι αβάσταχτο το βάρος, αντιστρόφως ανάλογο αν με πιάνεις.
 Εχεις χεστη σκύλο; Ε και; υπάρχουν και αυτοί στην φύση.

Και με τι μουτρα θα μου πεις γιατί δεν στειρωσα την σκύλα μου; Α ναι, ξέχασα, εσύ το πας σε εκθέσεις, τα μπάσταρδα ειναι "αχρηστα".
Και σταματα να μου ζαλίζεις τον ερωτα για τα ζωοφιλικά μου αισθήματα οσο μασας την μπριζολίτσα σου και ψαχνεις στην δερμάτινη τσαντα σου  προφυλακτικό για να πάρεις πίπα στον μολοσσό σου.


Ζωόφιλοι σαν και σας ξυπνάνε μέσα μου το κτήνος.
Σαν την Μανωλίδου που εκρινε δημόσια μια μάνα τι θα κάνει το παιδί της. Τρελλαθηκαμε τελείως; Πότε γινατε κυρία προθυπουργού κα Μπουμπουκου και σας αφορά το τι κάνει ο κάθε πολίτης; Ετσι και ο κάθε "ζωόφιλος" κρίνει οτι ειναι ο καλύτερος και των αλλονών τα σκυλιά ειναι για τον πούτσο. Οι άλλοι ιδιοκτήτες για τον πούτσο, των αλλονών τα παιδιά για τον πούτσο.
Και η λέξη κλείδι ειναι φυσικά αυτή που επαναλαμβάνεται γιατί αν είχαν και το δουλέυανε (είτε πάνω τους ειτε μέσα τους), θα ξεχυνόταν η στριφνότητα, η υστερία και η κακογαμησιά, θα γλύκαιναν οι τόνοι, και η αγάπη θα εβρισκε απόδεκτες τον κόσμο όλο.
Ενώ τωρα το καυμένο ζωντανό τους, πόσους ρόλους να παίξει πια;

Υγ...Οταν βρέθηκε βιντεο τυπάκου να χτυπάει με σφυρί ενα λυκόσκυλο και να το κανει κιμά, μου σταθήκατε 10 σελίδες να λέτε "τι φριχτό, τι απάισιο, τι ανθρωποι, ααα, ωωωω..." και κάνατε μια παύση και νιωσατε ανώτεροι και καλύτεροι, αφού εσεις δεν κανατε τετοια πράγματα.
Μόνο που κανένας σας δεν ειδοποιησε και την διευθυνση ηλεκτρονικού εγκλήματος.

Το έκανα εγώ, δεν πειράζει.Κερασμένο.
Βλήματα.

Friday, March 11, 2011

This is a fictional and not funny story

Ξέρεις τι μου την δίνει πιο πολύ στην Ελλάδα; Το πόσο μαλάκες ειναι οι προιστάμενοι/αφεντικά σου.
Κι εξηγώ.
Πούλησε ο χασάπης ενα οικοπεδο που ειχε, αγόρασε δυο διαμερίσματα στην Κηφισιά τότε που ήταν αγροτοπος, πιάστηκε καλά την εποχή του 80 και άνοιξε 2-3 μαγαζιά.
Εστειλε τα πιαδιά του στα Λονδίνα να σπουδάσουν και αυτά του έμειναν εκεί καθώς και το μαράζι που δεν συνεχίζουν την οικογενειακή επιχείρηση. Η οποία μετα από καμια δεκαετία κλεψιας και κακης ποιότητας, τωρα πάει κατά διαολου.
Ο μαγαζατορας όμως βάζει μυαλό; Βλέπει οτι οι εποχές άλλαξαν και οφείλει να ειναι ευγενικός με τους πελάτες, να φέρεται με σεβασμό στους υπαλλήλους του για να αποδίδουν; Καταλαβαίνει οτι δεν κάνεις πάντα κόστος σε προιόντα κράχτες; Καταλαβαίνει τελος πάντων οτι τα μυαλά του τον οδηγούν σε αδιέξοδο;
Μπορει να μην έχει μαγαζί, μπορεί να εχει Μκο, μπορεί να ειναι οτιδήποτε.
Και ερχεσαι εσύ. Με ιδέες, με όρεξη να προσφέρεις, με γνώσεις βρε αδερφέ.
Και γι αυτό σε προσλαμβάνει. Είτε για να του οργανώσεις μια συναυλία -κράχτης για την σχολή του (ασχετως αν παιρνει επιχορήγησεις  και διευκολύνσεις μεσα από την Μκο του), είτε για να του γυρίσεις το καφενε μεζεδοπωλείο με 2 μόνιμους πελάτες σε καφετέρια-τρεντυ κουτουκι με νεολαία και ζωή, είτε οτιδήποτε.
Και εκεί αρχίζει το παράλογο. Στην αφίσα να μην βάλουμε τον καλλιτεχνη κράχτη αλλα τον ίδιο με το αυτάρεσκο χαμόγελο. Δινεις μάχη. Είναι γελοίο. Εχεις υποχρεωσεις και δεσμεύσεις σε χορηγούς.
'Η προτεινεις ενα νέο προιον, κράχτη/διαφημιστικό και προτεινεις να πας ο ίδιος να το μοιράσεις, να βοηθήσεις την κατάσταση, να μαθευτεί το μαγαζί σαν καφετέρια το πρωι. Και θελει να βαρεσει την τιμή. Δεν βάζει εξαερισμό και απ'εξω το μαγαζι φαινεται σαν μέσα σε ομίχλη. Δινεις μάχες.
Αρχιζουν τα προσωπικά. Η  πρωην γκομενά του σε ζηλευει και ο ιδιος σου την πεφτει, χωρις να τσεκαρει αν εχεις καποιον, λεγοντας σου οτι γι αυτό σε προσελαβε και οτι θα τα καταφερνε εξίσου καλά και ισως καλύτερα. Η η γυναίκα του ζηλευει την βραδυνη κοπέλα και από την πρώτη στιγμή σε βάζει στην μέση, και νιώθεις το ψυχοφθόριασμα να πλησιάζει.
Αρχίζουν οι μπηχτες, η γκρινια για την πληρωμή σου. Γιατί δεν εβαλες πλυντηριο;
"Γιατί αφησες το καζανάκι να τρεχει όλη νύχτα και γέμισε ο βοθρος και σφουγγαριζα όλο το πρωι την κουζίνα περιμένωντας να τον αδειασουν και να χρησιμοποιήσουμε πάλι το νερο".
Δεν το λες ομως γιατί ξερεις οτι το ξέρει.
Αντ'αυτου του λες.
"Οσο ελειπες πλάκωσαν 2 πελάτες και ήθελαν ομελέτα. Μαγείρευα."
"Εγω μαγειρεύω για  15 ατομα (ορίστε;Πότε μπήκαν εδω μέσα 15 άτομα;) και τα καταφερνω και συ πελάγωσες με 2;"
Ναι, μαλάκα μου, δεν ειμαι μαγειρισσα. Το κανα για να σε βοηθήσω γιατί ξέρω οτι πήγες για υπνο. Και θα εφευγε ο νέος πελάτης. Πού συμπτωματικά μετα τα ντελιβερι χτες που έκανα, ειναι ο 3ος που μπήκε στο μαγαζί σου. 3 νεοι πελάτες σε μια μέρα. Οπότε ναι, δεν ειμαι μαγείρισσα και μην με κράζεις που έβαλα 3 αυγα στην ομελέτα αντί για δύο. Ας καθόσουν να μου πεις τι να κάνω από πριν, και όχι δεν ειναι αυτονόητο.
Ούτε σερβιτόρα είμαι. Ούτε ντελίβερι. Κάνω απ'όλα για να βοηθήσω το μαγαζϊ σου που κάνει σεφτέ 10-20 ευρώ το πολύ.
Δεν μιλάω όμως γιατί αν το ανοίξω, θα το φτασω μέχρι τέλους.
Ειδικά οταν σε βλέπω μπροστά μου να μετράς το ταμείο με τα ψιλά να δεις αν σου έφαγα ενα ευρώ.
Ελειπαν 11 ευρώ. Με ρωτάς πού πήγαν.
Πλέον ειχα βραχυκυκλώσει. Βλέπεις το τραπέζι απέναντι.
"Αυτοί πλήρωσαν;"
"Οχι."
"Να τα 11, ούτε αυτό δεν εισαι ικανή να κάνεις;"
Σου πετάω την πατσαβούρα στο κεφάλι;

Ημουν όμως ικανή να σου πω να καθαρίσεις τα ψυγεία σου γιατί εχουν μούχλα, να σου επισημάνω οτι θες διαφορετική σφουγγαρίστρα για την τουαλέτα, να κάθομαι εξτρα ώρες και να μην ζητάω να πληρωθώ, να φτιαχνω φαγητα σε κουτακι και να τα μοιράζω στην περιοχή πριν μου κρυώσουν, να σου επισημάνω οτι 3 κομματακια τυριού και 2 αγγουρια δεν ειναι σωστός μεζες και σίγουρα δεν αξίζει 4 ευρώ αφού θες να πίνουν ουσιαστικά.
Ναι, δεν εχω κάνει καθαρίστρια/ μαγείρισσα και δεν με προσελαβες γι αυτό. Οποτε γιατι με μειωνεις;

Η...
"Γιατί να δώσουμε 25 προσκλήσεις στο μαγαζί που μας φιλοξενεί;"
"Τόσες ζήτησαν, (αν διαφωνούσες ας μην υπέγραφες το συμβόλαιο).
ή ακόμα...
"Η συνέντευξη που μου έκλεισες με το περιοδικό αυτό... κουτσομπολίστικο δεν ειναι; (τυπου Hello)
Εγω μπορούσα καλύτερα. Δεν εισαι τελικά και πολύ καλή δημοσιογραφος."
ή ακόμα...
Δώσε μου τα ονόματα και τα τηλέφωνα αυτών στους οποίους θα δώσεις προσκλήσεις" (και μετά μου εκλεψες και την ατζέντα και μπηκες στο προσωπικό μου μαιλ)
ή το κορυφαίο...
"Δεν θα στελνεις τίποτα αν δεν ειναι σε μορφή Pdf,  γιατί θα μας κλέψουν την σφραγίδα, οπότε ό,τι θες να στείλεις θα περνάει πρώτα από μενα. Κιας κανω 2 μέρες να απαντήσω, δεν αντεχω τους ρυθμούς σου"
Μόνο που εχω  20 μέρες να διοργανώσω μια συναυλία 1000 ατόμων, μαρκετινγκ, Πι-Αρ, και μεσολαβεί Αυγουστος, με δουλεύεις;
..............
Αλλα ξαναγυρνώ στην κλοπή της σφραγίδας.
Η Eurobank στην οποια ζηταμε οικονομική ενισχυση θέλει την σφραγίδα μας;
 Και δεν υπάρχουν ειδικά προγράμματα να κάνω το pdf, doc?


Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε πού το πάω μ'αυτα. Βαρέθηκα  το γύφτο "επιχειρηματία¨ που τελικά δεν ξέρει ούτε να ειναι επιχειρηματίας, ούτε αφεντικό, ούτε έξυπνος. Θα κλέψει ως κουτοπόνηρος την ιδέα και θα διώξει αυτόν που την σκέφτηκε αντί να τον κρατήσει ως ατού. Θα παει να βγαλει τα έξοδά του από μαλακίες, θα μειώσει και θα βγάλει τα κόμπλεξ του σε υπαλλήλους που μετα κάνουν αγγαρεία. θα σε βρίσει γιατι δεν εισαι στο μυαλό του, θα στην πεσει, θα, θα, θα.... και αυτά πριν την κρίση.

Αν χαιρομαι για την κατάσταση στην Ελλάδα τώρα; Εν μέρη ναι. Θα ειναι ισως πιο απροσωπο με ξένες εταιρείες, όμως ίσως ετσι ησυχάσουμε από τα άλλα τα παρατραγουδα, τα προσωπικά του καθενός.
Και μάθουμε να δουλεύουμε σωστα, χωρίς κούραση πέρισση, χωρίς σαδισμό, προσβολές, και την γκλίτσα του καθε τσοπαναρέα που την είδε "πολιτισμένος" και "επιχειρηματίας" με δάνεια και χορηγήσεις.


Τα πρόσωπα που περιγραφω εδώ ειναι φανταστικά.
Για σένα.
Μαλάκα.

Wednesday, March 09, 2011

Τρολς.

Πότε θα μάθεις να μιλάς γαμώτο μου; Πότε θα μάθεις να φέρεσαι; Πότε θα μάθεις οτι κανείς -πλέον της μαμάκας σου και του γκόμενου που θέλει να σε πηδήξει( γιατί εισαι ακόμα ομορφη)- δεν ενδιαφερεται για το τι λες, τι σκεφτεσαι και πιστεύεις εφόσον δεν το εχεις τεκμηριώσει με επιχειρήματα ή/και σπουδές ή και εμπειρία.
Με θεωρείς φτηνή/κακή/βλαμένη/επιθετική/χαμηλού επιπέδου/απαραδεκτη/ κακή μάνα, σύζυγος, σύντροφος, αφεντικό/ οτι θα πρεπε να μου πάρουν το σκυλι, το παιδί, να μου γαμήσεις τον γκόμενο και να σε υιοθετήσει η μάνα μου.
Θα μου πεις μόνο για τις γυναίκες παει αυτό; Οχι, υπάρχουν και κατι μαλάκες μπουνταλάδες ξερόλες που και αυτή "εχουν άποψη" για σενα, όμως αυτονών το πρόβλημα συνήθως συνοψίζεται με μια λέξη. Κακογαμημένος. Είτε γιατι ειναι γκει και φοβαται να το πει στον μπαμπά του, ειτε γιατι εχει μικρό πουλί, είτε γιατί δεν θέλει να αφησει την μαμά του και φυσικά γαμάει του κάθε αγιου Πούτσου. Και επειδή δεν υπάρχει αυτή η γιορτή, τα συμπεράσματα δικά σας.

Οι γυναίκες όμως...
Είναι τοσο γεμάτες ενοχές, τους ζητάνε τοσο πολύ να ειναι αριστες σε ολα που νιώθουν μόνιμα μια αποτυχία στο πετσί τους. Ετσι ζητούν επιβεβαίωση στο κάθε τι. Και αν δεν την παιρνουν, οσο χρειάζονται, την τραβάνε με το τσιγκέλι. Είτε γαμώντας τον γκόμενο ωραιας γυναικας-------->
"Χα! της τον πήρα άρα ειμαι μουνάρα."
I got news for u idiot. Θα το εβαζε και στην ηλεκτρική σκούπα αν δεν φοβόταν μην τον κάνουν τσακωτό.
Είτε κάνοντας σε ρόμπα στο νετ.

Αν και στο νετ επιδίδονται και κατι γεροι που όλοι τους την ζωή κανείς δεν τους έδινε σημασία και τους έχει φαει το μαράζι που χάθηκε το μεγαλείο τους, παραγνωρισμένες ιδιοφυίες  που έζησαν σε λάθος εποχή. Τους φαντάζομαι να εχουν παθει τον οργασμό της ζωής τους με κάθε λέξη που γραφουν (ενα γραμμα ανα 3 λεπτά με το δαχτυλο τεντωμένο να ψαχνει το πληκτρολόγιο).
Βλέπεις οταν φουντώνεις λόγω πίεσης (ηλικία είπαμε) ειναι απίστευτα μαρτυρικό να πρέπει να χαλιναγωγήσεις τον χείμαρρο που σου έρχεται, έτσι οι περισσότεροι φτιάχνουν μια υπογραφή μισό μέτρο, να μην χρειαστει εν ώρα ανάγκης να τα ξαναγράφουν.
"Τα λάθη ειναι ανθρώπινα, αλλα ασυγχώτηρα". ή " Μην προσπαθείς να μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδά, το ενοχλείς" αν και με το τελευταίο μου ερχεται στο μυαλό η Μις πίγκι, δεν ειναι του παρόντος.

Μα για πολιτικά ειναι, μα για ζώα ειναι, μα για οτιδήποτε, τους βλέπεις να ψάχνουν αδυναμίες στον συνομιλητή τους για να χασει ισχύ αυτό που λέει. Δεν αν΄τεχουν το όχι, το διαφωνώ, το διαφορετικό πιστεύω. Τραντάζεται ο κόσμος τους.
Είτε Βέγκαν που από την χλωροφύλλη έχει πάθει παράκρουση και σε βλέπει σαν μπριζολίτσα και σε καταπολεμά σαν τον αντιχριστο (ομως φοράει δερμάτινα), είτε σαν την ζωόφιλη που προσπαθεί να σε σαρκάσει γιατί δεν πήρες πίπα στο λυκόσκυλο να το ανακουφίσεις, είτε ο κρυφογκεί πατερας που προτιμά να ξορκίσει το πνεύμα του Λιμπεράτσι που διαφένεται στον γιο του...η λίστα ειναι ατελείωτη και ποικιλλόμορφη.
Και μην μου κουνάς το κεφάλι βγάζοντας την ουρά σου απ'έξω. Στα 9 χρόνια που περιδιαβάινω το νετ εχω καταλάβει οτι αυτό ειναι η νόρμα και όχι η εξαιρεση.
"Ολοι κρινόμαστε αλλιώς μην παιρνεις μέρος σε δημόσια συζήτηση"
Μώρε τι μας λες, Καπετανίδη;
Πότε δήλωσα εγω συμμετοχή για βουρδούλιασμα από την -ανώτερη- αφεντιά σου;
Από πότε συζήτηση ειναι να βγαζεις αυτή σου την κρίση προς τα έξω;
Εδώ λάθος να γραψεις κάτι στα Αγγλικά και θα το σκεφτώ διπλά αν θα σου το επισημάνω-ιδιαιτερως πάντα και για δικό σου καλό και αν γνωριζόμαστε καλά, και θα μου πεις εσύ Τι ειμαι βασισμένος σε 4 λέξεις που θα γραψω κάπου;

Πού ειναι το πτυχείο της ψυχολογίας; Α, δεν εχεις. Οκ. Βγάλε λοιπον το καλάμι σου από τον κώλο και φάτο. Δεν με νοιάζει αν βρωμάει. Συνήθως η κωλίλα ειναι κάτι που αναδύεται έντονα στα φόρουμς, απλά δεν τοχες παρει πρέφα κυνηγώντας ανεμόμυλους ώς άλλος ηλεκτρονικός Δον Κιχώτης.
Προσπαθώ να σε φιμώσω; Είμαι φασίστρια;
Ρε μαλάκα μου, τις λέξεις "συζήτηση", "άποψη","σεβασμός",  και ενα κάρο άλλες που τις κάνετε γαργάρα, τις έχετε ποτέ κοιτάξει στο λεξικό; Ξέρετε, αυτό το χοντρό βιβλίο... βαλε 3 vogue μαζί για να καταλάβεις για τι πάχος μιλάμε. Οχι;
Καλά θα βάλω την Τσόλκα να στο γραψει το επόμενο Down Town.

Βρήκε ο κάθε ξεχασμένος από τον Θεό ενα πισι και πρήζει τα @@ στους υπόλοιπους. Φτιάχνει μια εικόνα σεβαστή, χωρίς καμία τρύπα, χωρίς καμία αδυναμία αλλα ξεχνάει οτι προδίδει το επιπεδό του μόλις αρχισει να εχει γνώμη για τον άλλον.
Γιατί μπορεις να εχεις γνώμη για καποιο θέμα. Παγκοσμίως αποδεκτό ειδικά αν λες οτι ειναι προσωπική σου άποψη και βίωμα. Και αν θελω το ακούω. Συνήθως σε γραφω στα @@ γιατί λες μαλακίες. Και εκεί ειναι και το πρόβλημα μάλλον. Αλλά εισαι μαλάκας. Δες πόσο.
Το να εχεις άποψη για τον άλλον και να μην υπολογίζεις καποιους βασικούς κανόνες πολιτισμού και συμπεριφοράς ειναι πολύ απλά οι χωριάτικες σου καταβολές που σε προδίδουν. Και με χωριάτικες δεν εννοώ τις καλες, όπως το ψωμί, αλλα τις άλλες, αυτές που σε βάζουν μπάστακα στο μουνί της άλλης και κόβεις εισιτήρια να δεις με πόσους πήγε, λες και το χετε συνεταιρικά.


Σύνελθε, μαλάκα.
Μια κουκίδα εισαι που ήρθε και πέρασε μεσα στον χωροχρόνο. Δεν έχεις κάν όνομα, εχεις αριθμό και εισαι ανα πάσα στιγμή αναλώσιμος. Τουλάχιστον αυτό το δευτερολεπτο που θα περασεις από τον πλανήτη, αξιοποιησε το  να σε θυμούνται χαμογελαστό, καλό, ευεργετικά.
Οχι;
Οκ, Ισως εχεις δίκιο. Και τον Χιτλερ τον θυμούνται πιο πολύ από την Τερέζα, και ειναι γεγονός οτι τα σκατά μυρίζουν πιο πολύ από το ροδόνερο.

Good luck being you, δεν μπορώ να διαννοηθώ πώς θα αντέξεις την παρέα σου για τα επόμενα 60 χρονια.Καλό ρέψιμο, κλάσιμο, χέσιμο. Ο,τι μπορει κάνει ο καθένας.

Sunday, March 06, 2011

Κωδικοποιημένα...

Σκάσε μαλακισμένη.
Επειδη στα φόρεσε  ο άντρας σου και εγινε πανελληνίως γνωστό, έπεισες τον εαυτό σου οτι σε αυτή την παρανομη σχέση ήσουν εσύ το επίκεντρο, οτι από μίσος προς εσένα εγινε, οτι Εσύ είσαι το Α και το Ω. Δεν αντεχει ο εγωισμός σου οτι δεν υπήρχες και δεν πρωτοστατούσες οταν ήταν αγκαλιά οι δυο τους.
Ελα σκάσε πια, το παραχεσατε και σύ και ο ο λαπάς σου.
Σεβάσου τον εαυτό σου και αν δεν μπορείς, σεβάσου τα παιδια. Τα δικά σας, τα δικά τους.
Φτάνει.

Thursday, March 03, 2011

Χαριτωμένοι διάλογοι.

Ακούω συχνά τώρα τελευταία την καινούργια καραμέλλα.
 "Βαρεθηκα να ακούω για τους Ελληνες, να μας κράζουν."
Η καινούργια δικαιολογία για να βγεις από πανω.
Οχι, δεν βαρεθηκες, φοβήθηκες. Γιατί βλεπεις τελικά ποσα σου καταλογίζουν και εχεις μολις αρχισει να αντιλαμβάνεσαι οτι στον κόσμο των "μεγάλων", τα χτυπήματα στο στήθος απλώς αντιμετωπίζονται παγερά και αδιάφορα.
Οταν παρουμε τις ευθύνες μας ως άτομα, απέναντι στις υποχρεώσεις μας και στον δίπλα, τοτε θα εχουμε στρωσει, τοτε θα σταματήσει το κράξιμο.
Δεν εχω καμία αμφιβολία οτι όλα ήταν πολιτικές σκοπιμότητες αλλα αν δεν ήμασταν λαός "αιώνιων επαναστατημένων εφήβων" και κουραδόμαγκες, δεν θα μας σερνανε από την μύτη. Την ημέρα που υπογραψαμε με το ΔΝΤ μόνο λίγοι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι κατάλαβαν τι ακριβώς σημαινε αυτό. Οι υπόλοιποι χορεύαμε στους ρύθμους της Γιουροβίζιον (αν δεν με απατά η μνήμη μου).

Σήμερα ειχε ενα δυο πολύ καλά παραδειγματα της μαλακίας μας.
Μεσογείων, λίγο πριν την Ερτ όπως κατεβαίνουμε. Σταση και περίπτερο.
-Καλημέρα σας, πουλάτε εισιτήρια; 4 παρακαλώ.
Μου δίνει δύο.
-Δεν εχω πολλά, να εξυπηρετήσουμε κανέναν άλλον.
Κοντοστέκομαι.
-Χρειάζομαι 4, εκεί που πάω δεν θα μπορώ να πάρω άλλα.
-Πού πας;
Χαμογελάω αμήχανα για να μην του γαμήσω το σπίτι και επαναλαμβάνω.
-Δώστε μου άλλα δύο σας παρακαλώ.
-Οχι.
-... οκ, δωστε μου τα ρέστα μου.
Βιάζομαι να φύγω γιατί εχω αρχίσει να εκνευρίζομαι και βλέπω και το λεοφωρείο να ερχεται.
-Θα στα δώσω, είπα εγώ δεν θα στα δώσω;
Την ωρα που απλώνει το γερικο χερι του, μου λέει.:
-Χάρη σου κάνω.
-Είναι η δουλειά σας του λέω με όση περιφρόνηση αντέχει το βλέμμα μου. Και φευγω.


Στην δίαδρομή αναρωτιόμουν. Αραγε πραγματικά ήθελε να βοηθάει πολλούς; Με κόστος να "στεναχωρεί" άλλους; Ηταν τοσο στερημένος από ζωτικά πράγματα όπως προσοχή που ειχε ανάγκη να το παιξει "Θεός" με τα εισιτήρια;
Δεν ασχολήθηκα παραπάνω. Δεν φανταζομαι να ειχε περισσότερο οικονομικό όφελος αν τα εδινε αλλού, ομως η φραση "σου κάνω χάρη" με στοιχείωνε.
Πόσο βαθιά νυχτωμένος είναι κάποιος οταν θεωρεί οτι ο πελάτης του ειναι υπόχρεος, πόση λόξα και καλάμι η βαθιά ελλειψη αυτοπεποίθησης κρύβει αυτή του η ανάγκη να ειναι "από πάνω";

"Σου κάνω χάρη".
Και αυτος ο ενικός. Σίχαμα.


Περιστατικό δεύτερο, στο ταξί. εχω παραλάβει τον σκύλο που η μάνα μου δεν μπορει τελικά να κρατήσει και λέω στον ταξιτζή οτι θα κάνουμε δυο στασεις (μήπως και το παρει κανας γείτονας).
Φτανουμε, μετα από δυο 2 λεπτες στασεις, το ταξίμετρο λέει 14,81.
Από συνήθειο ρωτάω, "τι σας χρωστάω;"
"15 ευρώ" μου λέει, "και αν θέλετε αφήνετε και κάτι παραπάνω".
Και σβήνει το ρολόι.
Χαμογελάω, πάλι αμήχανα.
"Μακάρι να ειχα να σας δώσω". Οντως δανείστηκα 10 ευρώ για τον γυρισμό γιατί ειχα το σκυλί.
"Ομως γιατί παραπάνω;" ρωτάω η αφελής "αφού το ταξίμετρο λέει 14, 81"
Τσατίζεται.
"και θα μου δωσεις ακριβως 14,81 τώρα;"
Τον κοιτάω. Με δουλεύει;
"Γιατί ζητάτε πάνω από 15;" ρωταω και συνέχιζα να ψάχνω τα ψιλά μου να μαζέψω τα λεφτά.
'Γιατι φτασαμε κοντα στον Υμητό" μου λέει, με νεύρα.
"Είναι η δουλεία σας." του απαντω παγερά και βγαίνω.
Θα του ζήταγα το 20 ρικάκι για σπάσιμο αλλα βαριόμουν. Ούτε απόδειξη του ζήτησα, και κακώς δεν το σκεφτηκα. Ηθελα όμως να βγω.
Σιχαίνομαι.
Αυτο το απαιτητικό , το καλάμι. Από πού και ως που ρε φιλε να σου δώσω εξτρα χρήματα; Για ποιο λόγο; Γιατί μου σπας τ@@ εσύ και ο φίλος σου ο περιπτεράς;

Να μην μπορείς να κάνεις βήμα πια, να μιλήσεις, να αγοράσεις εισιτήριο, ο καθε πικραμένος στην κοσμάρα του τσατίζεται  που τον ξυπνας με την παρουσία σου και μόνο.

Εγινες δούλος από την μαλακία σου και μόνο και γιατι δεν ξέρεις να εισαι λειτουργικός σύζυγος/φίλος/ πατέρας/ επαγγελματίας.
Φαε αυτό τωρα, μαλάκα.



Φταιω εγώ μετα που δεν βγαίνω καθόλου πια από το σπίτι μου;
Πλεον ο Ελληνας δεν με ενοχλεί, δεν με θυμώνει όπως παλιά. Με κουράζει.

Wednesday, March 02, 2011

Eimai plousia :P

Remember these?




Κάτσε, γίνεται καλύτερο.
Η μελαχροινή του γκρουπ τελικά εγινε γκομενα αυτουνού.

Andrew Ridgeley and Keren Woodward

Τι σου θυμίζει, τι σου θυμίζει...









Ναι, ρε Τζωρτζ, σε νιώθω. Ποιος να μας το έλεγε οτι θα γερνούσαμε, και μάλιστα τόσο άσχημα, τόσο γρήγορα, τόσο άχαρα.

Monday, February 14, 2011

Μια μικρή διευκρίνηση-τελευταία.

Δεν γίνεται...
Αν και χαιρομαι που τα τελευταία 3 χρόνια υπήρξαν κοντα 100 άνθρωποι να με συντροφεψουν στην μιζέρια και στα προβλήματά μου, ήρθε ο καιρός για αλλαγή. Ναι μεν απέκτησα ταυτότητα με το μπλογκ αυτό, αλλα το εβγαλα και το εβαλα στο πλάι με τον αριθμό 2. Αυτό σημαίνει οτι δεν επιθυμώ αλλό κλάψα, άλλο αυτοβιογραφικά. Δεν μου πολυάρεσε οταν το εγραφα, αλλα ήταν η χωματερή μου.

Στο μπλογκ αυτό επιθυμώ να εκφραστώ με αλλο στύλ, με άλλο σκεπτικό χωρίς απαραίτητα να εχω νέυρα οταν γραφω ενα κείμενο όπως το προηγούμενο. Υπήρξα συντάκτρια για χρόνια, είναι η δουλειά μου-αν και περιστασιακά- μην το ξεχνάμε. Τουλάχιστον όσοι απορούν και πιθανόν δεν τους αρεσει αυτό που κάνω τώρα.
Υπάρχει ακόμα το μπλογκ 2, φαντάζομαι θα γραψω και εκεί όταν θα νιώσω την ανάγκη. Εδώ όμως είναι ΑΛΛΟ μπλογκ. Ιδια ονομασία (περίπου), αλλα τρίτη φάση και καταλήγω από κεί που ξεκίνησα.
Σαρκασμός, μην προσωπικές αποκαλύψεις, και "νεύρα..πολλά νεύρα"... όπως έλεγε το αρχικό μπλογκ (και το καλύτερο κατα την γνώμη μου) οταν το ξεκίνησα 7-8 χρόνια πριν.


Το να νομίζετε οτι μου συμβαίνει κάτι επειδή γραφω κάτι ΕΔΩ, σημαίνει οτι ακόμα δεν εγινε κατανοητή η διαφορά. Αν γραψω ΕΚΕΙ, θα μιλάω προσωπικά.

Stupid people on facebook (ektos apo to #3)

Πολλοί φίλοι  θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους εδώ, αυτοί δεν ειναι στιούπιντ, κάνουν στιούπιντ πράγματα, οπως κι εγω αλλωστε, ειμαι μέσα στην λίστα που παραθετω.


1) Κάθεσαι και μου γραφεις στο στατους σου ένα κειμενάκι για τον καρκίνο και ζητάς να το κάνω κοπι πειστ. Γιατί; Ετσι θα σταματήσουν να ψοφολογούν όσοι ειναι στο νοσοκομείο αυτή τη στιγμή ή θα βιαστούν οι απιστήμονες να βγαλουν το φάρμακο τώρα που η Πόπη η Κούλα και η Σουλα ευαιστητοποιήθηκαν και κοπιαραν την πολιτικαλι κορέκτ χλεμπόνα. Χλεμπόνα γιατί ουσιαστικά το κάνουμε για να δείξουμε οτι /νοιαζόμαστε.
Αν νοιαζόμαστε, να πάμε στην πτερυγα με τα παιδιά (οι γεροι ειναι τρομακτικοί σας το φέρνω λάου λάου), να χαιδέψουμε καραφλίτσες και να  φερουμε ανακούφιση σε μαναδες και παιδιά  με όποιο τρόπο μπορούμε. Από το φέις μπουκ ειναι ευκολο, όμως,  κάνουμε και μόστρα.

2)Αυτοί που στην πρώτη ευκαιρία κατηγορούν τους γονεις οτι ειναι ανεύθυνοι, εγωιστές που εφεραν τα παιδιά στον κόσμο κλπ κλπ.
Οι μισοί απ αυτούς ντύνονται ακόμα με δερμάτινα και καβαλάνε μηχανές σαν αιώνια τζοβενα που κυνηγάνε μια εφηβεία που προπολλού  τα εχει κακκαρώσει. Είναι παρτακιδες και ποτέ δεν μπόρεσαν να δεσμευτούν πάνω από 3 δευτερόλεπτα, και γενικώς ειναι για τον π*, αφού ειναι ανίκανοι να ξενυχτήσουν πάνω από ενα παιδί που κάνει εμετό όλη νύχτα και να πάνε για δουλειά το πρωί, σερί. Τα πολλά ξύδια και η καλοπέραση βλέπεις.
Ομως ειναι επιλογή τους. Οπως επιλογή μου ειναι να αμολήσω ενα μωρό από την μήτρα μου και να το κατσικωθώ όλη μου την ζωή είτε ειναι σίριαλ κίλερ, είτε με σύνδρομο ντάουν, με τα αγχη και το στρες που επιφέρει η επιλογή μου αυτή. Μην μου λές όμως οτι ηταν από εγωισμό, μαλάκα. Το ίδιο είμαστε;

3)Αυτούς που το παίζουν άνετοι με τους γκέι, αλλα πλακώνουν στα χαστούκια το γκομενάκι που παει να τους βάλει δάχτυλο. Στον Μητσάρα,ρε;

4)Αυτοί που στην πρώτη αψιμαχία σου λένε να πας να πλύνεις κανα πιατο. Είναι οι ίδιοι που θάβουν κάθε σαββατοκύριακο την μάνα τους κάτω από ενα βουνό άπλυτα σωβρακα και τρεμουν στην ιδέα η γυναίκα τους να προσποιείται στο κρεβάτι. Ετσι κι αλλώς "όλες πουτάνες είναι". Εκτός από την μάμα. (Κυρίως η μαμά θα έλεγα εγώ, αλλα ποιος μ ακούει;)

5)Αυτούς που ωρύονται για τις "ξένες δυνάμεις που μας εχουν κάνει δούλους". Αν δεν κοιταζαμε την πάρτη μας στην πρώτη μαλακία θα ημασταν ενωμένοι, και δεν θα είχε γινει το σημερινό μπουρδέλο. Divide and conquer σου λέει τίποτα; Οχι; Τραβα μάθε Αγγλικά, επιτέλους, θες να λέγεσαι και Ευρωπαίος. Ουπς, τωρα δεν σου περισσεύουν, too late.

6) Αυτούς που ζητάνε την άδεια στο φειςμπουκ να "παρουν" ενα βιντεακι που ηταν αστείο/ ενδιαφέρον/ χρήσιμο. Πού καταντήσαμε. Να φοβόμαστε μην μας την πει ο άλλος που του κλέψαμε την "δόξα" ενός βίντεο που δεν ειναι κάν δικό του!
Τόσο συνηθισμένοι στην μαλακία του καθένα ειμαστε;


7) Τα σχόλια (παραμένω στο φέιςμπουκ) κάτω από αναπηρους, καθυστερημένους, σκυλάκια κλπ. Αααα, Ωωωω, Ρισπέκτ, τι δύναμη, σε κάνει να σκέφτεσαι, τι σου ειναι ο άνθρωπος.
Σκάσε.
Τράβα στην ντουλάπα σου, μάζεψε ρούχα, παιχνίδια, ενα παιδικό παραμύθι, και τραβα στο παιδων που ειναι παρατημένα και μεγαλώνουν "ελλατωματικά" παιδιά γιατί δεν εχουν πού να τα βάλουν μετα που τα παράτησε η μάνα τους.
Τράβα στους σεισμόπληκτους που ακόμα ζουνε σε λαμαρινόσπιτα. Βοήθησε ενα πιτσιρίκι που εκδίδεται στην Κουμουνδούρου, τουλάχιστον ΣΗΜΕΡΑ να φαει εναν π*υτσο λιγότερο.
Σκάσε. Ενέργησε. Σε βαρέθηκα.






(συνεχίζεται)

Tuesday, February 08, 2011

Της Ελλάδος τα παιδιά....

Γνωστή και καλή τραγουδίστρια που εχουν κολλησει στον τοιχο, -αλλα δεν μασάει- λέει οτι δεν γουσταρει να της λεει ο επιχειρηματίας να πηγαίνει να κάθεται στα τραπεζια και να κάνει κοσομασιόν.
Πεταγεται αχώνευτος δήθεν ξινός με απροσδιόριστη ταυτότητα και προσωπικότητα και της λέει .
"Είναι πολύ σοβαρές καταγγελίες αυτές που κάνεις".
Η νεαρά δεν πτοείται.
"Ναι, ειναι πολύ σοβαρές καταγγελίες αυτές που κάνω".
Ο δήθεν δεν εγινε κατανοητος νομίζει και επιμένει.
"Και θα πρέπει  να υποστείς τις συνέπειες."

Ποσοστά παιρνει;
Ρε που τους βρήκαμε όλους αυτους που μπήκαν ξωφαλτσα μπροστα από ενα μικρόφωνο και μια κάμερα και θαρρούν οτι ορίζουν τον κόσμο;
Οσο πιο ατάλαντος ο άνθρωπος, τοσο πιο εμφυτη και διαχυτη η ξινίλα, γιατι κατα βάθος ξέρει οτι δεν  αξίζει τιποτα.
Και η νεαρα συνεχίζει αφου την εχουν πρήξει στην ανάκριση "Είναι αλήθεια ότι...είναι αλήθεια ότι;"
Μονο οι άντρες εντωμεταξύ. Με εμφανέστατα τα κομπλεξικά συμπλέγματα τους να βγαίνουν με κάθε ερώτηση και το ύφος που εχουν διαλέξει. Αναπαραγωγή φημών, αυστηρότητα και κατηγορώ.
"Ο επιχειρηματίας λέει οτι εχω μεροκάματο μόνο 70 ευρώ, αν θέλετε να ξέρετε".
Χειροκρότησα την τόλμη της και το οτι δεν μασάει μία.
Και οι δυο  φημοσιογραφοι τι απαντούν;
Ε; Ε; Τι απαντούν;
Ποια είναι η εμπνευσμένη ανταπόκριση στο λαυράκι;

"Και πόσα παίρνεις;" με προκλητικό ύφος.
Αντικειμενικότητα, πάνω απ'όλα.


Σιχαινομαι.

Monday, February 07, 2011

Little people #1

Ο καθένας από εμάς έχει μια Νέμεσις. Ενα είδος ανθρώπου που σιχάινεται και ειναι εκφοβιστικός/εξωργιστικός ή και φτυστός καθρέφτης μας. Δεν θα μιλήσω γι'αυτό εδώ αλλα για τους άλλους. Το είδος του ανθρώπου που σιχαινόμαστε, δεν θέλουμε ούτε να ασχοληθούμε, το ειδος του ανθρώπου που ουτε καν νιώθουμε ανώτεροι γιατί ειναι σαν να κάθεσαι δίπλα σε μια ντάνα με σκατούλες και να λες "Είμαι καλύτερος".
Σώπα ρε μεγάλε! You think?

Αυτό το είδος διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλα ειναι το ειδος που προσωπικά σε ξενερώνει και γενικώς κάνεις μεταβολή να φύγεις ακόμα και αν εισαι στην μέση μιας φρασης η οποία τους απευθυνόταν. Αφού εκείνη την ώρα το κατάλβες, τι θα κάνεις; Θα κάτσεις να τελειώσεις την φραση σου;
Εδώ θα μιλήσω για τον δικό μου είδος.Αυτό που εμένα με ενοχλεί γιατί δεν ξέρω πώς να τον αντιμετωπίσω, τουλάχιστον την περίοδο που δεν ειμαι σίγουρη ακόμα, δηλαδή τις δύο πρώτες μέρες.

Ο μυθομανής
Ο μυθόμανής δεν λέει ψεμματα για να κερδίσει κάτι συγκεκριμένο (να μπει στο βρακί ή στο πορτοφόλι σου) όπως κάνουν οι συνηθισμένοι γλοιώδεις τύποι. Λέει ψέμματα γιατί νιώθει μειονεκτικά σε σημείο να θέλει να βγει από τις σάρκες του. Τουλάχιστον εγώ ετσι το βλέπω.
Δεν άντεχει να μην είναι ο πιο πλούσιος/ ο πιο όμορφος/ η ψυχή του πάρτυ. Δεν άντεχει να μην ειναι καποιος, κάτι. Και επειδή ειναι πιο αγευστος και άχρωμός κι από το ίδιο σου το σάλιο, σκαρφίζεται διάφορα. Και τελικά καταφέρνει αυτό που ήθελε. Να ασχοληθείς μαζί του. Αν ειναι προιστάμενός σου θα σου κλεψει την ιδέα, αν ειναι γκόμενος θα σου πει οτι τα ειχε με μοντέλο πριν από σενα και αν χωρισαν ειναι γιατί εκείνη δεν ήθελε να τον κρεμάσει γιατί εχει λευχαιμία.
Ο τύπος δεν την παλεύει.
Μοντέλο, πράκτορας την Κυπ, ηθοποιός, με σοβαρή ασθένεια, η μόνη αλήθεια είναι οτι έιναι Λέων(Συνήθως).
Και πάσχει μόνο από την γαμημένη ανάγκη του Ζωδίου του, να πρωτοστατεί. Τι γίνεται όμως αν δεν το"χει"; Καλλιεργεί κάτι; Μαθαίνει να ζει πιο σεμνά; 'Οοοοοοχι.
Λέων χωρίς αρχίδια, χωρίς χαιτη, χωρίς βασίλειο, ανοιγει το στόμα του και βγαινουν κλεμμένες ιστορίες, δανεικές εκφράσεις, όλα επιτρέπονται για να κάνει εντύπωση με κάθε τρόπο.
Δεν ειναι ιδιαιτερα εξυπνος, φυσικά, αφού αργά η γρήγορα τα ψέμματά του αποκαλύπτονται. Πόσους πράκτορες της Κυπ γνωρίζετε εσείς;
Πώς γίνεται η νέα φιλέναδα σου να πεθαίνει από Καρκίνο και να μην σου το είπε;
Το ίντερνετ έφερε την χαρά στα σκελια τους και πάω στοιχημα οτι αν ειχαν τα απαίτητα εφόδια θα τον  έπαιζαν από την χαρά τους. Και μην ακούσω οτι τσουβαλιάζω, όποιος καλογαμεί δεν ασχολείται με τετοιες μαλακίες.
Ο μέσος μαλάκας μες στο ιντερνετ εγινε ψηλός γεροδεμένος και πλούσιος, πετυχημένος. Πόσο μάλλον η γλίτσα που βρήκε εύφορο εδαφος να διαβάσει ξένες ιστορίες και να το παίξει τεκνό για λίγο.
Γιατί η κατάρα του μυθομανή ειναι οτι δεν μπορεί να κατασκευάσει καλό σενάριο. Μπάζει από παντού.
Πέρα της ασχήμιας και της αταλαντοσύνης του, δεν εχει καν φαντασία.
Και γι' αυτό μας ζαλίζει τον π*υτσο.


Γιατί είναι βαρετός και το ξέρει.

Saturday, February 05, 2011

Μου την δίνουν οι Βιγκαν

Υπήρξα Βετζετεριαν οσοι δεν το ξέρετε, για χρόνια, και το ιδιο και το παιδί μου. Για όσους δεν ξερετε την διαφορά, ο Βετζετεριαν (χορτοφάγος) αποφεύγει να φαει κρέας. Αυγο και τυρί τρωει, μερικές φορές και ψαρι. Μερικοί το πήγαν πιο μακρυά λέγοντας οτι και το κοτόπουλο δεν ειναι κρέας (αναστεναγμός).
ΟΙ Βιγκαν όμως ειναι αλλο πραγμα.

Και ιδού γιατί μου τη δίνουν.
1) Δεν μπορείς να τους ταίσεις. Μπορει εγω να εχω φαγόπυρο και κεχρι στο σπίτι αλλα διάθεση να το μουλιάσω και να στο πλάσω ΣΑΝ μπισκότο μαζί με φύτρα από τον κώλο της μαιμούς δεν έχω. Φαντάσου την πεθερά που εχει την υποφήφια νήφη βέγκαν για τραπέζι.
2)Βρωμάνε οι κλανίες σου. Ναι, σε σενα μιλάω. Αν μολις φας μια διαφορετική τροφή (παλι ωμή δεν το συζητω) σε πιάνει φούσκωμα και κλάνεις σαν κομπρεσέρ καταδικάζοντας σε να μασουλάς φύλλα άνηθου για το υπόλοιπο της ζωής σου, μην το βλέπεις σαν δειγμα οτι η τροφή δεν "σου πάει", αλλα οτι γαμησες το έντερό σου και γι αυτό βρωμάει σαν να σκαρφάλωσε κατι μέσα και να ψόφησε. Get a clue.
3) Είναι όλοι τους χλωμοί, υπερβολικά αδύνατοι και σεληνεμένοι. Αλλα η έπαρση έπαρση (αντε όχι όλοι, θέλει ενεργεια να θρεφεις εγωισμό)
4)Ισχυρίζονται οτι ειναι ζωοφιλοι. Τα παπουτσάκια σου μανδαμ, ειναι από κωλόχαρτο; Η τσαντούλα που βαζεις τις βιταμίνες σου μην σε παρει ο αερας, από τι ειναι; Φύλλα μπανανιάς; Χμμ..μπορεί και να ειναι οπότε άκυρο.
5) Ολα τους βρωμάνε.
6) Φτιαχνουν "γάλα" από αμυγδαλα με ζαχαρη. "Τυρί" από σογια. Ε,οχι. αν θες να τρως παρασκευάσματα -που δεν υπάρχουν στην φύση θα ήθελα να σου τονίσω- και να τα ονομάσεις γαλα και τυρί, εγώ ενισταμαι στην προσκόλησή σου στις ονομασίες. Υποκριτή. Τοφου λέγεται και καμία σχέση με τυρί, αν και νόστιμο.
7)Ντύνουν τα παιδιά τους με ρούχα που δεν εχουν δεχτει επεξεργασία και τα μαθαίνουν να αγκαλιάζουν δέντρα.
Παρ'του ενα σκυλί του παιδιού! Εκτός φοβασαι μην το καταβροχθίσει από την πείνα.
8) Σου κάνουν κύρηγμα για την ανακύκλωση. Μανταμ, στην Κινα αυτή τη στιγμή παρασκευάζονται εκατομμύρια αυτοκίνητα σε εργοστάσια που εχουν βάψει τον ουρανό με σαπίλα και εσύ νομίζεις οτι με το να πετάξω το γύαλινο μπουκαλάκι μου στον κάδο, θα αλλάξει κάτι; Θινκ, γαμώτο. Φάε μια μπριζόλα να παρει μπρος το ρημάδι.
9)Κοιτάνε αφ'υψηλού τους βετζετεριαν λες και είναι οι αδυναμοι της υπόθεσης, οι ζαβολιάριδες. Χρησιμοποιούν εκφράσεις όωπς "ο,τι εχει πρόσωπο, δεν το ακουμπάω. Καμία ζωική πρωτεινη".

Από κει καταλαβαίνεις τι σκατά πίπες παιρνουν.





Υγ (καταβάθος ειμαι κι εγω treehugger και ψιλό- βετζετεριαν από άποψη, χωρίς να επιβάλλω όμως στους άλλους τις απόψεις μου.)