Posts

Showing posts from January, 2009

Update-Ψιλοπαρέμβαση

Image
Πριν περιπου δέκα μέρες (;) πέρασα την χειρότερη κρίση απέναντι στους δικούς μου.
Εγραψα καποια πραγματα εδω, πολύ ήπια.
Στον ψυχολόγο μου έβγαλα απίστευτο θυμό.
Και φυσικα ειχα break through.

Μεγαλώνοντας πίστευα οτι δεν χρειαζομουν τον πατέρα μου. Είχα τοσο δεδομένη την απόρριψη του που δεν έκανα καν τον κόπο να τον συμπεριλάβω στον "κόσμο μου".
Αναρωτιόμουν γιατι η μάνα μου δεν τον χωριζε. Γενικα ήταν ενας ξένος.
Μου πήρε κοντα σαραντα χρόνια και με αφορμή ενα πλυντήριο να τολμήσω να εκφέρω (όχι στον ίδιο) το πόσο πολύ έιχα αναγκη να τον διεκδικήσω.
Για μπαμπά μου.

Γιατι τα τελευταια χρονια προσπαθει και ειναι με το παιδί μου όπως θα ήθελα να ήταν μαζι μου.
Οχι οτι αλλαξε, όχι οτι πολλα δεν με ενοχλούν, αλλα με το ξέσπασμα μου I voiced τον απίστευτο θυμό μου προς πάσα κατεύθυνση, αλλα και παραδέχτηκα (το παιδακι μέσα μου) το ποσο πολύ θελω τους δικούς μου.
Αυτό ειναι ευχάριστο, για μένα.

Θα μπορούσα όμως να μην έιχα κάνει το break through.
Θα μπορούσα να συνεχίσω να πονάω στον ίδιο β…

Αλελούϊα!

Μπαινω στο ιατρείο, ο ανθρωπος κάθεται και με ρωταει τι εχει συμβει.
Είναι ο πρωτος που το κανει αυτό και δεν με κοβει λέγοντας μου "καλα καλα αφήστε με να δω το δοντι."
Ακούει με προσοχή.
Ανοίγει το στόμα μου.
Δεν κοπανάει τα δοντια με δύναμη.

Τον ρωταω αν εχει αναισθητικό χωρίς αδρεναλίνη.
Μου λεει οτι δεν βάζει.
Μου κανει την πρώτη ένεση.
Πάει στον ουρανίσκο μετα απο λίγο και βρίσκει καρφί το νεύρο (γιατι το ενιωσα, ήταν εκει που ποναγα τόσες μέρες).
Το δόντι μουδιαζει πραγματικα και γω θέλω να βάλω τα κλάμματα απο ευγνομωσύνη.

Ξεκινάει το τρόχισμα.
Κάνω ενα ααα μετα απο λίγο να δω αν θα σταματήσει.
Σταματαει, με ρωταει τι συμβαίνει.
Γελάω, του λέω οτι θέλω να ξεπλύνω το στομα μου γιατι μύριζε πολύ ασχημα. (όντως)

Μου κανει 5-6 πραγματακια.
Σε 20 λεπτα ειχα τελειώσει.

Θα με δει αλλες δύο φορες.

Γι αυτό το δοντι.
Γιατι δεν υπαρχει περίπτωση τωρα που τον βρήκα, να τον ξαναλλάξω.


Τι διαφορα απο την χτεσινή που την ρώτησα αν μπορω να βγάλω το πουλόβερ μου γιατι ειχα ιδρώσει και απάντησε "…

ΗΕΕΕΕΕΕΛΛΛΛΠΠΠΠ

και ξεκιναω χτες να παω να κανω απονευρωση και οσο πλησιαζω στο ιατρειο, τοσο παιδακι γινομαι.
Μπαινω μεσα σε ενα υπερπολύτελες χωρο που με εκανε να ντραπω που πήγα με την μπλουζα του ύπνου (ρουχα που φοραω μόνο μες το σπίτι, δεν ειχα διαθεση να αλλάζω).

Με υποδεχεται μια σχετικά νέα γυναίκα η οποια ειναι κουρασμένη και έγκυος.
Το δευτερο δεν το ειχα παρει πρεφα, μου ειπε να προσεχω τον αγκώνα μου όταν κάθισα στην καρέκλα.
Της ειπα οτι δεν έχω κανει ποτε απονευρωση και θα ήθελα πριν ξεκινήσουμε να τις κάνω καποιες ερωτήσεις.
Ήθελα να μάθω αν ποναει μετα, και αν ποναει κατα την διαρκεια.
Επισης ηθελα να της πω οτι εχω ενα ιστορικο με το συγκεκριμενο δοντι.
Δεν αναισθητοποιείται.

Τα λόγια που εβγαιναν από το στομα της ήταν τα σωστα, αλλα ένιωθα να με πατρονάρει.
"να δω το δοντι πρωτα;"
οκ

Μου κανει αναισθησια, και νιωθω ταχυπαλμία.
"Ειναι απο το στρες σας" μου λεει.
Δεν το αμφισβήτησα, ημουν όντως στην τσιτα.
Και ο τροπος της δεν βοηθούσε.
Θα μου πεις τι ηθελες; Χαιδεμα;
Ναι.
Να μου …

Πονάει η απονεύρωση;

Απολογισμός.
Πάω για απονευρωση στις 7 μιση και εχω χεστεί επάνω μου.
Νέα οδοντίατρος, δεν εχω ξανακάνει απονευρωση, κουβαλάω και βιώματα φριχτα.

Δεν ξερω αν εχω ξαναγραψει τη περιπετεια μου στα 5 σε κατι ιατρεία ειδικευόμενων οδοντίατρων, όλη η ταξη καθε παρασκευή, να κανουν πρακτική στα δοντακια μας, μέχρι πουαρνήθηκα να ανοιξω το στόμα μου.
Η νοσοκόμα μου ειπε οτι δεν θα ξαναδω την μαμα μου.
Το πιστεψα.
Αλλά το στόμα δεν το ανοιξα,

Και η ταξη εφυγε και με αφησαν εκει μεχρι που μια τρελλαμένη μαμα με βρήκε το απογευμα.


Τεσπα.


Ποναει η απονευρωση;

Εχω να γράψω εβδομάδες, γιατί....

Εχω κανα δίμηνο που έχω μπουκωμα το πρωί στην μύτη και μετα αρχιζουν τα χαρτομάνδηλα.
Την προηγούμενη εβδομάδα ημουν πρησμένη-παραμορφωμένη για δυο μερες με απιστευτο πονοκέφαλο.
Και τωρα, εχω δύο μέρες που εχω τρομερό πονοδοντο ο οποιος έρχεται και φευγει.
Σαν τοκετός.
3 λεπτά αναπαυσης, 3 λεπτα να μουγκρίζω, 3 λεπτα αναπαυσης κλπ...

Πήρα την οδοντιατρο, η οποια απο το τηλέφωνο αποφανθηκε οτι ειναι χρονια ιγμορρίτιδα και να να πάρω αντιβίωση. Αμοξιλ και φλαζιλ.
Μπηκα στο ιντερνετ να το ψάξω λίγο το πράγμα...αυτο το φλαζιλ υπαιτιο για καρκίνο σε ποντικια είναι διαβαζω σε καποια σαιτ, και αλλα οπως meningitis.
Ψάχνω λίγο και διαβάζω για στεπτοκοκκο.

Που το ειχα ξαναδιαβασει αυτό;
Α, ναι, τοτε που ειχα βγαλει 6 καλογερους (ετρωγα αλλαντικά συνέχεια).
Και τώρα εχω βγαλει.(καλόγερο)
Πέρασα μια φάση με προσουτο.
Και τώρα που το σκέφτομαι καπου εκεί ερχισε και το μπουκωμα και οι καλόγεροι...

Δεν ξέρω.
Πήρα τα χαπια, και ανακατευομαι.
Φταίει το δόντι που τα ιγμόρρια μου πήραν φωτια;
Φταίει το στρεπ Β?
Κινδυν…

ΦΡΙΚΗ

μου εστειλαν ένα λινκ της Καθημερινής που έλεγε αυτό.

Ρύθμιση για επείγουσες ιατρικές επεμβάσεις σε ανήλικους ασθενείς
Έγγραφο-ενημέρωση προϊσταμένου για επείγουσες ιατρικές επεμβάσεις σε ανήλικους ασθενείς όταν δεν συναινούν οι γονείς.

Για το ζήτημα της πραγματοποίησης ιατρικών επεμβάσεων σε ανήλικους ασθενείς σε περιπτώσεις που οι γονείς τους αρνούνται να δώσουν τη συναίνεση -παρά την ύπαρξη κινδύνου για τη ζωή ή την υγεία του τέκνου τους- ενημερώνει, με έγγραφό του, τους γιατρούς των δημοσίων νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, αντιεισαγγελέας Εφετών, Δημήτρης Παπαγεωργίου.

Στο έγγραφο, που απεστάλη στους διοικητές των δημοσίων νοσοκομείων με την προτροπή να λάβουν γνώση του περιεχομένου του και να ενεργούν αναλόγως όλοι οι γιατροί που υπηρετούν στα δημόσια νοσοκομεία της περιοχής, ο κ. Παπαγεωργίου τονίζει ότι -σύμφωνα με το νέο Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (ΚΙΔ)- οι θεράποντες γιατροί δεν χρειάζονται να αποσπούν τη συναίνεση των γονέω…

Κάκη περίοδος

Επιασα τον εαυτό μου να ειναι πολύ χάλια το τελευταιο διαστημα. Δεν ειχα την αυτοπεποίθηση να χτυπησω πόρτες σε περιοδικά, δουλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ στους υποτιτλους, σαβ/κα, γιορτες, χωρίς σταματημο και δεν μου έφταναν τα λεφτά να ζήσουμε (400 ευρώ μικτά μέσο όρο), όχι να πληρώσω ΤΕΒΕ και ΦΠΑ τα οποία έφτασαν τα 4 και 2 χιλιαρικα.
Κοιταζα την κόρη μου και αναρωτιόμουν τι θα κάνουμε σε 2 χρόνια που ο σπιτονοικοκύρης θα θέλει να μας πετάξει έξω και δεν εχω βάλει φραγκο στην άκρη για μετακομιση.
Γενικώς, πνιγόμουν και όπως καθε πνιγμενος που κουραστηκε, δεν ειχα το κουραγιο να κολυμπήσω ούτε μέχρι την επιφάνεια.

Πήγα να δω τους γονείς μου.
Δεν έιχα πολλες ελπίδες, ειχα ήδη μιλησει στην μητέρα μου πολλές φορές για τα προβλήματα μου αλλά πάντα μου έλεγε " δεν εχω να σου δώσω".
Του πατέρα μου δεν ήθελα να του τα πω γιατι θα στεναχωριόταν, αλλα και γιατι θα αρχιζε να με μαλώνει σαν δεκάχρονο και του έδινα και το δικαίωμα αργότερα να μου πει οτι δεν "τα καταφερνω" και…

Μα πού τα βρίσκω;

Μαμα, έχεις γκόμενο. Mε πρόδωσες.

"Για να δούμε αν είσαι καλή μητέρα" μου ειπε ένας γνωστός άγνωστος στο ίντερνετ, θέλοντας να κάνει πλάκα.
Ακολούθησαν καποιες ερωτήσεις πολύ προσωπικες για την σεξουαλική μου ζωή.

Δεν απάντησα, αλλά γύρισα την κουβέντα σε αυτό που με σόκαρε.
Τι σχεση εχει το παιδί μου, με την σεξουαλικότητά μου;

Εαν ένας γονιός δεν καλεί το παιδι στην κρεβατοκάμαρά του, δεν το κάνει σε κοινή θεα και δεν το κάνει με τους φιλους του παιδιού του, θεωρώ οτι ειναι από τα κομμάτια του εαυτού μας, που δεν μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας. (Με κανέναν, βασικά)
'Ενα από τα λίγα φρούρια που δεν έπεσαν στον βωμό της μητρότητας.

Στη θεωρία.
Και λέω μητρότητα, γιατι η γυναικεία σεξουαλικότητα πάντα ήταν- στις υποανάπτυκτες χώρες- θέμα ταμπού.
Κλειτοριδοκτομές, λιθοβολισμοί, αλλα και κούρεμα μαλλιών, και σεντόνια απλωμμένα σε κοινή θέα έως τις μέρες μας που αν μια κοπέλλα βιαστεί, ακόμα την ρωτάνε οι αστυνομικοί, τι φόραγε- όπως έχει τύχει να διαβάσω πρόσφατα.
'Η αν τον κάλεσε σπίτι της, αν τα ήθελε. Γενικά α…

Do you see it?

Image