Posts

Showing posts from January, 2010

Το βρήκα!

Το ορίτζιναλ μπλογκ έχει 1300 ποστ και αμέτρητα σχόλια που όμως έπρεπε να κρύψω λόγω της προσοχής που είχε πάρει τότε, και λόγω του οτι έμαθε την υπαρξή του ο πρώην μου ο οποίος δεν ξέρω τι θέλει και τι ειναι ικανός να κάνει, αλλά οταν βλέπεις να υπογραμμίζει σελίδες ολόκληρες από το βιβλίο με σημειώσεις (ενώ σου έδωσε την άδεια να τον αναφερεις), ε΄όσο να ναι, φυλάγεσαι, λογικρίνεσαι και προσέχεις.

Λυπηρό αλλά τι να κάνουμε.

'Εψαξα λοιπόν και βρήκα το κείμενο για τον G, το οποίο είχα γράψει το Νοεμβριο του 2005.
Καψούρααααα.
'Ημουν όμως τοσο ευτυχισμένη που "ενιωθα" πάλι, χαλάλι η παραμύθα.
Με ξύπνησε από την νέκρα που βρισκόμουν.


10 νοεμβρίου 2005
Tην κοιταξε και αναστεναξε.
"τι?" τον ρωτησε.
Η μουσικη δυνατη, ο wannabe τραγουδιστης γκαριζε στο βαθος, το μαγαζι ασφυκτικα γεματο. Γεματο με κοσμο που γνωριζανε. Αλλα εκεινη την στιγμη υπηρχαν μονο εκεινοι οι δυο.
Ηξερε τι ηθελε να της πει.
Το εβλεπε στα ματια του.
Ειχε βαφτει προσεκτικα, ειχε σηκωσει τα μαλλια της ψηλα…

Αγκαλίτσες και φιλάκιααα

'Εχω διαθεση για κουβεντούλα σήμερα. Ισως γιατι ημουν κρεβατωμμένη και χάλια τόσες μέρες, μες στο άγχος του τι θα κάνω με το απλήρωτο ΦΠΑ και Τεβε και την δουλειά που σταμάτησε, όμως σήεμρα βλέπω τα πράγματα λίγο πιο αισιοδοξα.

Νιώθω πολύ εκτός τόπου και χρόνου. Μου λείπει η δουλειά μου. Με δουλειά μου εννοώ το τραγούδι και το ερασιτεχνικό μου stand up. Πολλά αστεία μου που θα ήταν ξεκαρδιστικά εξω εδώ ειναι επιφοβα γιατί ολοι περνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά.
Ουτε τον εαυτό μου μπορώ να σατιρίσω πολύ, γιατί υπάρχει το καθεστώς τα "οικο μη εν δήμω"(αν γραφεται έτσι), και πραγματικά νιώθω οτι δεν έχω τίποτα να προσφέρω. Σ'αυτα που εγώ νιώθω οτι είμαι καλή.

Με πηρε ο G χτες, πάλι.
(εψαξα αν βρω το λινκ και μόλις συνηδειτοποίησα οτι είναι ένα από τα κείμενα του ορίτζιναλ μπλογκ που ΔΕΝ εχω βάλει σ'αυτό...χμμμ)
Μιλούσαμε για το οτι ειναι δύνατο να κάνεις λεφτά στην Ελλάδα. Οχι λεφτα με την έννοια του πλούτου, αλλά της αξιοπρεπης ζωής, συνθήκες εργασίας κλπ. Ο κόπ…

Πρέπει να κάνω την ζωή μου stand up comedy

Με πήρε η μητέρα μου πριν λίγο να μου πει οτι πέθανε η μητέρα της.
'Θα πας στην κηδεία της;"
"Πώς να πάω με τον μπαμπά σου εδώ;"
"Θα τον αναλαβω εγώ για λίγες μέρες αν είναι".
'Δεν γίνεται, δεν εχω αντοχές, ειμαι και 80 χρονών."
'Δηλαδή δεν θα ξαναταξιδεψεις εξωτερικό;"
"Αργότερα αν δεν με έχει αναγκη ο μπαμπάς σου, ίσως πάω"
"Αρα δεν έχει να κάνει με τις άντοχες" Πόσο με κουραζουν οι άνθρωποι που δεν λένε ευθέως και με θάρρος αυτό που νιώθουν και κρύβονται πίσω από δικαιολογίες.
"Δεν εχω και τα λεφτά".
Δεν μίλησα.
Γούστο θάχε να μου ζητήσει να της κάνω τα εισιτήρια. Ακόμα ακούω αυτό το 20 χιλιαδες που μου είπε ο πατέρας μου και από κείνη την ημέρα εχω θυμηθεί το πλάστικό τραπέζι βεράντας που πήρα για...γαμήλιο δώρο, το φουστάνι που αναγκάστηκα να της αγοράσω στα βαφτίσια του παιδιού γιατί αλλιώς θα ερχόταν με κανένα παιδικό φορεματάκι (μου).

Οχι, δεν κάνω πλάκα.
Εκανε γυμνάστική με σορτσάκι μου που φορούσα στα 11 και ότ…

Update

Την επομένη πήγα από το σπίτι με την μικρή. Ο πατερας μου ενιωσε ένοχος που μου το ειπε. Δεν ξερω κατα πόσο πειστηκε οτι αν το ειπα ποτε αυτό ήταν πανω στα νευρα μου και δεν σήμαινε τίποτα. Δεν μπήκα στην διαδικασία να κάνω οπως η μητέρα μου "ειδες πως ειναι;"
Τι να πεις;

Είμαι ακόμα σοκαρισμένη από την συμπεριφορά της αλλά πλεόν δεν εχω καμία αμφιβολία για τα κίνητρά της, το ποιόν της, και γενικά όλα όσα θα γίνουν στο μέλλον.

Τι άλλο;
Μια κοπέλα μου έστειλε σχολιο με τα στοιχεία της και μου ζήτησε συγγνώμη λεγοντας μου χαρακτηριστικα
"μπαινει ο καθένας μας και λεει την μαλακία του στις σκέψεις καποιου άλλου".
(η κάτι τετοιο) και πειτε με ψωνιο, αλλά ενιωσα καλά.
Γιατί αν καποιος αναθεωρήσει καποιο συμπερασμα που έβγαλε, ή σκεφτει ένα λεπτο και μπει στο κόπο να το πει στον αλλον, ε μην μου πειτε οτι αυτός ο άνθρωπος δεν έγινε καλύτερος, δεν εξελίχτηκε, δεν έκανε ενα βήμα μπροστά για τον ίδιο του τον εαυτό...

Από τοτε που με θυμάμαι εχω δύσκολες σχεσεις με τους έξω. Πιστευα…

Χθες έγινε της πουτάνας.

Πριν 2 μέρες ο πατερας μου ήθελε να μου γράψει το εξοχικό.
Σημερα δεν με αφηνε ουτε να κλάψω και μου φερθηκε με απίστευτη σκληρότητα. Μου λεγε οtι ο aδερφός του ειναι Διαολος που τον ζηλεύει και θελει να τον πεθάνει και να τον χωρίσει από τη μαμά και διαφορα άλλα που δεν εχω το κουραγιο να τα γράψω, τοσο κατινίστικα και ηλίθια είναι. Ενιωθε οτι μόνο η μάνα μου τον αγαπάει, και ακόμα και εγω "εχω δηλητηριαστεί" από τον θείο μου.
Και το μυστηριο ξεδιάλυνε πάνω σε μια στιγμή εντασης που η μητερα μου εισεβαλλε πάλι στο δωμάτιο. (5 φορές αυτή τη φορά και μάλιστα την μια με υφος Τασώ Καβαδία" Οταν μιλάτε για το εξοχικό πρέπει να ειμαι κι εγώ εδώ, έχετε μυστικά δηλαδή;)
Ο πατερας μου ξεκίνησε να μου λεει οτι λογω κυβερνησης δεν έκανε αυτό που ήθελε να κάνει (αν καταλαβα καλα να μου το γράψει) αλλά ειμαι9 εξασφαλισμενη, μόλις πεθάνει ειναι δικό μου. Δηλαδη γονική παροχη, του ειπα, αλλά ημουν μπερδεμένη γιατι ξέρω οτι ποτέ δεν έκανε γιατί πιστευε οτι θα τους πεταξω εξω (να σαι καλά…

Δεν μπορώ να αντισταθώ

Image
Δεν ξέρω αν φαινεται καθαρά το ύφος και η λεζάντα αλλα το βρήκα πολύ ευρηματικό.


Απο κουτσομπολιστικο περιοδικό στην αίθουσα αναμονής ενός οδοντίατρου.

Χτες το βράδυ

Χτες μαγείρεψαμε και παιξαμε μαζί με τον κολλητό και την μικρή και στο τέλος είπαμε να πάμε να ξαπλώσουμε στο κρεβατι να δούμε το αβαταρ. Το κρεβάτι μου είναι το βασίλειο της μικρής. Δεν δεχεται κανέναν "εισβολέα", αλλά ο κολλητός μου ειναι σαν θείος της, είναι οικογένεια, και πολλες φορες την έχει κοιμήσει εκεί με ένα παραμύθι. 'Η εχουμε παιξει "γαργαλιτσες" ή το παιχνίδι "βάλτε τα βρωμερα μικρά ποδαρακια-που βρωμάνε- στην μύτη του".
Χτες λοιπον έγινε ένα σκηνικό το οποίο δεν ξέρω αν θα αποδωθεί στο γραπτό και θα καταλάβετε το αστείο, αλλά θα το προσπαθήσω.

Καθίσαμε στο κρεβάτι να δούμε το αβαταρ
και η μικρή μου ψυθιρισε στο αυτί.
-"Ο Τσανγκ Τσονγκ θα φύγει;" (Παρατάτε με, δεν θυμάμαι αν θέλει να λέω το όνομά του)
-"Οχι, αγάπη μου"απάντησα, ξέροντας οτι πολλές φορές δεν τον αφήνει τον κακομοίρη να κάνει βήμα μέχρι να κοιμηθεί.
-"Θα κοιμηθεί εδώ;"
-'Οχι, μωρό μου, θα δούμε το έργο και μετά θα φύγει."
-"Θέλω να κάν…

Σημερα....

Πήγα σήμερα να δω τον πατέρα μου, η μητέρα μου έλεγε συνέχεια στο τηλέφωνο πόσο την τυρρανάει και την βρίζει και θυμήθηκα τις μέρες τις "δόξας" του. Από την άλλη δεν ξεχνάω και πόσο η μητέρα μου αρέσκεται στο να είναι μαρτυρας και θυμα όλων, είναι το ψωμοτύρι της.
"Δεν θέλει να πάει στο νοσοκομείο" λέει, "δεν ξέρω πως να τον πείσω".

Κι εγώ, αφελής για μια ακόμη φορά πήγα από το σπίτι σήμερα μπας και βοηθήσω.
Και φυσικά μόλις πήγα να ανοίξω το στόμα μου, πήγε να με διακόψει οτι τον κουταζω και διάφορα άλλα.
Ομως αυτή τη φορά έγινε κάτι διαφορετικό.

Εγινε ένα κλικ. Καθισα και άκουσα τον πατέρα μου πώς τον τρυπούσαν χωρίς αναισθητικό, έκλαιγε "με είχαν αιχμάλωτο σαν το μοσχάρι και δεν με άκουγαν που τους εκλιπαρούσα, ότι δεν έπιασε η νάρκωση..."
Εκλαιγε σαν μικρό παιδί, η σκιά του εαυτού του.
Τον αγκάλιασα και τον άκουγα να μου λεει πως ο "ταδε" ιατρός είπε οτι πρέπει να δυναμώσει και οτι δεν μπορούν να του κάνουν βιοψία αν δεν παχύνει, και πώς …