Posts

Showing posts from October, 2009

Νιώθω μαλακας

Το παιδί παρουσιάζει διάφορα μαθησιακά προβλήματα εδώ και καιρό και δεν ξερω αν ειναι λόγω 2 γλωσσων ή υπαρκτό θέμα.
Χτες είδα μια ταμπέλα για κεντρο δυσλεξίας. Νομίζοντας οτι ειναι ο κρατικός φορέας, πήρα για πληροφορίες.
Στο τηλέφωνο η κοπέλλα άρχισε να μου εξηγεί για τεστ ετσι για τεστ αλλιως, ψυχοκινητικά τεστ, ευφυίας, ορθογραφίας, για ένα δικό τους τεστ παγκοσμίας πατέντας κλπ κλπ κλπ...
Μου λεγε μου λεγε, σταματημό δεν ειχε και είχα ζαλιστεί.

Ωραία ολα αυτα της λεώ αλλα πείτε μου...ποσα; Μίλαγε.
Ξααρώτησα.
Τοσα για τα τεστ, τόσα για την ψυχολόγο.
"Και μετά θα μου πείτε πως να το αντιμετωπίσω στο σπίτι; Μια μέθοδο;
"Εεε σαφώς αλλα το παιδί θα θέλει μαι παρακολουθηση/στηριξη στο κέντρο."
Δηλάδη; μετάφραση τόσα για τα ωριαία/ εβοδμαδιαία τα οπόια δεν ξέρουμε και πόσα χρειάζονται.
Μάλιστα.


"Αν παω το παιδί σε κρατικό φορέα να κάνουμε τα τεστ, και έρθω σε σας για την παγκόσμια πατέντα πόσο θα μου έρθει το μαλλί;"
"Α δεν ξερουμε τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο κρατικό…

Μαμα...

γιατι έχεις μαύρο παιδάκι;
(στην ζωγραφιά πανω από το μπλογκ).


Δεν της αρέσουν οι "καφέ" άνθρωποι.
Είναι κατι συνηθισμένο στα παιδάκια ή να το ψαξω λίγο αν ειναι πχ γονιδιακό ή κάτι άκουσε;
(Ο πατέρας της έχει μεγάλο πρόβλημα με τους έγχρωμους, ποτε δεν καταλαβα το γιατί).

Θέλει να παντρευτεί τον Τεντεν και τον Αστερίξ.
Ενίοτε και τον Αγγελο.

Ο οποίος σήμερα μας πήγε στο εξοχικό και της έκανε αστεια.
Ενιωσα όμορφα.

Της εξήγησα οτι δεν μπορεί να παντρευτει τον Αγγελο, ούτε οταν μεγαλώσει γιατι ο Αγγελος αγαπά την μαμά, δεν ειναι ελεύθερος. Και δεν παίρνουμε αντρες όταν ειναι αλλονων, ακόμα και αν είναι της μαμάς μας που μας αγαπάει πολύ.

Ψιλοσαλατα το έκανα αλλα περασα τον "κανόνα", ελπίζω να πιασει ο σπόρος.



'Η ΄ταδε μου είπε οτι θέλει να κάνει σεξ" μου είπε τις προάλλες. (ξεκαθαρίσαμε οτι με το σεξ κανουμε μωρά αλλα δεν εχει ρωτήσει ακόμα το "πως")
"Δεν μπορείς" της απάντησα.
"Γιατί είσαι μικρή".

Οπως δεν μπορείς να περάσεις μόνη σου το…

Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρο…

Δεν μου αρεσει να εχω άδικο

Πριν λίγες μέρες πήγα να μιλήσω σε ένα φροντιστήριο που τώρα ξεκινούσε. Η ιδιοκτήτρια με συμπάθησε πολύ, δεν ζήτησε να δει τι κανω πώς το κάνω, της ξεκαθάρισα οτι μπορούσα μόνο 3 μέρες την εβδομάδα μέχρι τις 4 μιση. Αν είχε κάτι, καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει.

Στη συνέχεια ευχαρίστησε θερμά τον φίλο μου που με ειχε συστησει. Οπως και στο μπλογκ. οταν βλέπω πολύ ενθουσιασμό, μένω λίγο αδιάφορη. Θεωρώ οτι ο άλλος βλεπει ο,τι θελει σε μένα και δεν ειναι απαραίτητα κατι δικό μου, αλλα δικό του. Προσδοκίες.

Το πρόβλημα ξεκίνησε οταν μου ζήτησε αν μπορούσα να δουλέψω Δευτερες 7-8. Δύο μαθητες, ο ενας δημοτικό ο αλλος Λυκειο (νομίζω) αλλα ίδιου επιπέδου στα Αγγλικά. Εγώ τετοια ώρα δεν μπορώ. Καταλαβαινα ομως οτι ηθελε βοηθεια, εγω λεφτα δεν θα εβγαζα αφου το δεκάρικο που θα μου εδινε δεν θα κάλυπτε καν το ταξι. Επενδυα όμως σε μια πιο μόνιμη μελλοντική συνεργασία και ειπα να κάνω την υπερβαση. Αφού πήρα 15 τηλέφωνα και με πήρε κι εκείνη αλλα 2 να δει τι γίνεται, βρήκα καποιον να κρατήσει την μικ…

Γαλλικά και Αγγλικά

Εχω μια εβδομάδα που με ζήτησε ενα φροντιστήριο να πάω να δουλέψω. Προβληματιστηκα ως προς τα ωραρια. Δεν θέλω να στελνω την μικρή στην μητέρα μου όυτε να παρακαλάω πεθερες και πρωην.

Η κοπέλλα που το έχει με συμπαθησε αμέσως. Πολύ.
Κόμπλαρα.
Οταν σε συμπαθούν έτσι τόσο απότομα και πολύ, βλέπουν κατι του εαυτού τους πιθανον που εσύ δεν έχεις.

2-3 μέρες μετά απογοητεύτηκε και μου τα ψιλο μασαγε.
Τι είχα, τι έχασα θα μου πεις.

Σε όλη αυτή τη διαρκεια βεβαια ουτε που με εξετασε να δει αν ξερω καλά την γλωσσα κλπ, ήταν όλο "με το ματι". Το φίλινγκ. Ενιωσα λίγο άσχημα γιατι ενιωσα λίγη απόρριψη, αλλα πιθανόν εφταιγα κι εγώ (ακύρωσα ενα ραντεβου λόγω αδιαθεσίας, τελικά πήγα με παυσίπονο, και επειδή εφαγα στήσιμο μισής ώρας και, ήμουν αυταρχική και ελαφρως "κάπως" με την κοπέλα που ήρθε γιατι ναι μεν ήξερε οτι θελει να βγαλει ενα χαρτι για τη δουλεια της, μου δήλωσε δε οτι πλεον σιχαινεται τα Γαλλικά...ενιωσα να εχω χασει την ώρα μου).

Δεν παραπονιέμαι, μου θύμισε οτι μου αρεσε…

Τουλάχιστον, περνάς καλά;

Η ερωτήσεις πλέον ειναι καρμπόν.

Πρώτα ρωτανε πως είναι το παιδι. Μετά πώς παω.
Απαντω με τα επαγγελματικά/οικονομικά.
Μετα ρωτάνε αν εχω τουλάχιστον "κατι".
Φαινεται-και ειναι- σημαντικό, να μην χάνεσαι και να εισαι μόνο μανα.
Το τελευταίο διαστημα απαντώ ανοιχτα σε όλους.
Πες οτι τον Νοεμβριο θα κλεισουμε 3 χρόνια και αυτό οσο να'ναι το αξαγνίζει και το ανυψώνει από τους υπονομους των μυαλών, πες οτι το συνήθισα εγώ, μιλάω ανοιχτα.
"Ναι, έχω κατι."
"Είναι σοβαρο;" με ρωτανε
"Δεν εχει μέλλον", απαντάω.
"Γιατί;"
"Γιατί ειναι πιτσιρίκι."
Πρώτο μούδιασμα.
Αλλα το στόμα λεει άλλα.
"Ε και;"
"Ε και...εχει όλη τη ζωή μπροστά του και δεν μπορεί να με στηρίξει συναισθηματικα ούτε αλλιώς. Υπάρχουν βασικά κενά."

"Καλα, πόσο πιτσιρίκι είναι;"
Εκεί δισταζω εγω. Δεν λέω ποτε.
Λέω μόνο οτι τον περναώ πάνω από δεκα χρονια.
Και εκεί το δευτερο μούδιασμα, με την απότομη απόφαση.
"Σημασία εχει αν περνάς καλά. Περνάς καλά;&q…

Απντέιτ αγκαίν

Η μητέρα μου θέλει την βοηθειά μου.
Να της κουβαλήσω πράγματα από το ΙΚΑ.
Αφού δεν μπορεί εκείνη, ας περιοριστω στο ρόλο του γαιδουριού.


Νιώθω πίκρα και θυμό και στεναχώρια.
Εκείνη ειναι αυτή που είναι, Δεν αλλάζει. Παίζει το θύμα και ξεζουμίζει. Αντοχες.
Ελέγχει. Από την αλλη θαυμάζω την δύναμή της, δεν ξέρω αν εγω θα μπορούσα να αλλάζω γαζες, σακκουλάκια και άλλα.
Φαντάζομαι για να το κανεις αυτό πρέπει να νιώθεις την αγάπη να ρεει μέσα σου. Εγώ νιωθω πικρα με τον πατέρα μου.
Οπως μου γυρνούσε την πλάτη μικρή, έτσι μου την γυρνάει και τώρα.
Στα δεκαοχτω μου δήλωσε οτι "τώρα δεν εισαι ευθύνη μου, κάνε οτι θες".
Και πράγματι, ανακουφιστήκαμε και οι δύο θαρρείς. Ούτε ασχολήθηκε ξανά.
Η τριετία των παθών μου ειχε τελειώσει, πλέον ημουν ελεύθερη και έτοιμη για γάμο, ανέγγιχτή-τουλάχιστον στα μάτια της κοινωνίας- και να γίνω αλλουνού ευθύνη.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ασχημα.
Δεν θέλω να θυμάμαι το χοντρό ξύλο, την έπαρση, την στενοκεφαλιά του.
Θέλω να θυμάμαι πως, οταν η μητερα μου τον ακολούθη…

Info Quest

Επίλογος.Υπολογίστε.
24 αυγούστου εστειλα το πισι να μου το φτιάξουν.
Περίπου ενα μήνα μετα πήρα τηλέφωνο στο Υπουργείο, στο Ινκα, στον συνήγορο του πολίτη όπως μερικοί μου υποδείξατε.
9 Οκτώβρη ε ειδοποίησαν να παω να πάρω το πισί μου.
14 Οκτώβρη πήρα αντίγραφο γράμμα του υπουργειου με την καταγγελία μου, ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ φατσα καρτα και όλα τα στοιχεία μου, με την απαίτηση η ινφο να δώσει απάντηση εντος δέκα ημερών, με ημερομηνία 30 Σεπτέμβρη. Αντί για απάντηση μου το στείλαν πισω.

Και τώρα έχω πίσω τον υπολογιστή μου, new and improoved, αφού σφυρίζει (λες να φτιαχνει και ζεστο νερό για τσάι;) και η μια usb θύρα του ειναι γτπ.

Απντέιτ

H κοράκλα μου έγινε 8!
Να μου ζήσει κλπ...πάμε στα νέα που δεν την αφορούν.


Μετά το πάρτι της (είμαι στο πόδι από τις 6, παιδιά, τρέξιμο κλπ), μεπάιρνει η μάνα μου.
Ο πατερας μου εχει 49 και πεντε και πήρε λέει έναν ουρολόγο και της είπε να πάρει αντιβίωση.
Αμέσως κατάλαβα οτι πήρε το σόι και την έφτυσαν (και καλά της έκαναν) και γι αυτό πήρε εμένα.


'Ηθελε να πάω σε φαρμακείο, ή να στειλω καποιον.
Οποιος εχει τα γενια εχει και τα χτενια σκεφτομουν.
'Δεν έχω τοσα χρήματα επάνω μου της λέω, έλα να μου τα δώσεις."
Το φαρμακείο ήταν στο Ικα, η μητέρα μου ειναι προς την Κηφισίας ψηλά και εγω κάπου ανάμεσα στα δύο.
Μουρμούραγε ότι δεν μπορει, ειναι σκοτάδι, δεν βλέπει, δεν θέλει να τον αφήσει μόνο του...
Και δηλαδη, αν πάθει κάτι επείγον ΤΙ θα κάνει; αναρωτιόμουν....
Φούντωσα.

"Αν πάθει κάτι τι θα κάνεις;" την ρωτησα.
Ενοχλήθηκε από την ερωτηση και μου απάντησε αόριστα.
'Ρε μαμα, αφού ανέλαβες, τι σκατα ανελαβες αφού στα σκουρα βάζεις άλλους να τρεξουν;"

Δεν ξέρω αν σας τ…

Θα κάνω πλούσια την Bayer (όχι οτι δεν ειναι, αλλά λέμε)

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να πω οτι θα βρεξει...


(θα ναι μακρύς αυτός ο χειμώνας για μενα....)

Τα ίδια Παντελή μου, τα ίδια Παντελάκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδαμε μια 4 μελή οικογένεια πάνω σε ένα παπάκι.
'Μαμά, κοίτα το μωρό".
Το προσωπό μου πρέπει να έδειξε τι αισθανόμουν γιατί με ρώτησε.
'Είναι κακό, ε;"
Της λέω
-Πάρα πολύ. Αν πέσουν τα παιδάκια μπορουν να χτυπήσουν πολύ άσχημα."
-Και να πεθάνουν;
-Μπορεί.

Εμεινε για λίγο σκεφτική.

Μαμά; μου ειπε σιγανά. Ο μπαμπάς με ειχε βάλει σε ένα τετοιο με έναν φίλο του όταν ήμουν πιο μικρή.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
'Σε παρακαλώ, μην θυμώνεις, δεν το ήξερα."
Την άρπαξα στην αγκαλιά μου.
"Μωρο μου, δεν φταις εσύ."
"Αν ειναι κακό, γιατι το έκανε ο μπαμπάς;"
Δαγκώθηκα.

Και μετά όλο αγωνία.
'Αν με ξαναβάλει;"
Δεν γινεται να μεγαλώνω ένα παιδι και να ανησυχω συνέχεια μην αποκαλυφθούν οι πράξεις του γι αυτό που είναι. Δεν γίνεται να καλύπτω. Δεν γίνεται.
Μωρό μου, αν παει να σεξαναβάλει ο μπαμπάς να πεις όχι.
"Μα δεν μπορώ! "
Ματωσε η καρδια μου στο βάρος που πέφτει στους ώμους της.
"Μάτια μου, κλάψε, φώναξε και ζήτα του να με πάρεις τ…

ΟΙ ινδιάνοι

-Μαμά, οι ινδιάνοι υπάρχουν; (διαβάζει Λουκι Λουκ)
-'Οχι πια αγάπη μου (το 1% δεν πιάνεται για λαός).
-Γιατί;
-Γιατι κάποτε πήγαν οι λευκοί στη χώρα τους και τους είπαν ψέματα για να πάρουν τα δάση και τις λίμνες τους. Μετά οταν οι ινδιάνοι κατάλαβαν οτι οι λευκοί έλεγαν ψέματα, αρνήθηκαν να δώσουν την γή τους και ξεκίνησε πόλεμος.
-Και τους σκότωσαν;
-Ναι.
-'Ολους;
-Σχεδόν.
-Και τα παιδάκια;

Εδώ δίστασα...
-Νομίζω πως μερικά ναι.

Εμεινε σκεφτική. Ήξερα τι συνέβαινε, πάλευε με το συναίσθημάτης.
-Στεναχωριέσαι;
Βούρκωσε. 'Εγνεψε καταφατικά.
-Για τους Ινδιάνους; την ρώτησα.
-Ναι, ξέσπασε ενω γέμισαν τα μάτια της δάκρυα.

Μα γιατί να τους σκοτώσουν;

Την πήρα αγκαλιά. Τόση ευαισθησία και συμπόνια...

-Γιατί σκοτώσαν τους Ινδιάνους;
-'Ελα μην κλαις, εκπληκτικο μου παιδί. Πάει καιρός από τότε. 'Εγινε πια.
-Δηλαδή δεν το κάνουμε πια;


Και το μυαλό μου ταξίδεψε στην Αφρική.

Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν κακά πράγματα. Δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ, αλλά έμαθα να προσέχω και να μην κάνω κι εγώ τα …

Θα βρεξει

κατά 90%.

Το κεφαλάκι μουυυυυυ.

Βρέξε γαμω το σπίτι σου...

2 μερες το κεφάλι μου.
Και τα νευρα στο κόκκινο.

Ουστ!

Εχω ειλικρινά, βαρεθεί.

Ανακαλυψα οτι η προηγούμεν εταιρεία δεν έβαζε τα έξοδα του ιδιοκτήτη στις αποδείξεις. (Το ειχα κοιραξει οταν πρωτο μπήκα μετα δεν έδωσα βαση, γιατι θα τα αφαιρούσα όλα πριν φύγω)

Επίσης, η Forthnet εδω και 15 μέρες μου τα εχει πρήξει. Ολο με πετάει έξω. Και μόλις τους κανω παράπονα, μου λένε οτι φταίει η πρίζα μου, οτι υπερφορτωνει κανει βραχυκύκλωμα και να φερω ηλεκτρολόγο. Αυτα γιατι δεν μου τα ειπατε οταν μεταπήδησα από κονεξ σε σας;
Γιατί δεν με ειδοποιήσατε οτι δεν κάνουν οπι πρίζες του ΟΤΕ;
Τέλος παντων επειδη και με την ΗΟΛ κάτι κουφά μου έλεγαν και τελικά το ιντερνετ από κέινους χαλούσε , δεν το πήρα στα σοβαρα.
Σήμερα όμως μου εγραφε και ΝΟ κονεκτιβιτι. Καινούργιο φρούτο.
'Αρχισαν παλι με τις πρίζες, οτι φταίει μάλλον το λάπτοπ κλπ κλπ κλπ...


μπήκα στα δίκτυα.
Βρήκα ένα μη-κλειδωμένο.
Μπήκα μια χαρα και από κει γραφω.



Ειλικρινα, βαρέθηκα να μην ξέρεις πια πού ειναι η αλήθεια.
Αν είχα μια ευχή θα ήθελα ΟΛΟΙ να μην μπορούν πια να πουν ψέματα.
Το τέλος του κόσμο…