Wednesday, April 30, 2008

Elate (na) -Sας Ηεsουμε Ολους Patoκοrfα.

Η κάτι τέτοιο τελος πάντων.
Ξεκινησαμε χτες να πάμε να πάρουμε μια μνήμη για το λαπ τοπ, σαν "σταση"πριν πάμε να πάιξουμε με παρεά σε ένα ιντερνετ καφέ και να φάμε.
Ο Αγγελος ήθελε να μου το κάνει δώρο, έτσι περίμενα στο αυτοκίνητο να τελειώσει και να ξεκινήσει το απόγευμά μας.
Στα τρία τέταρτα, με έπαιρνε ο ύπνος, έτστι τον πήρα στο κινητο για να καταλάβω τι γίνεται. Μπας και είχε βρει κανενα φίλο του και ξεχάστηκε;
Όχι, απλά είχε κόσμο.
Αναρωτήθηκα πόση λαοθάλασσα να προσήλθε στο κατάστημα και περίμενα υπομονετικά να γυρίσει.
Και γύρισε.
Ανοίγω την σακκούλα να δω και ανακαλύπτω ότι η συκευασία ήταν πατημένη και σκισμένη, κατι είχε συμβεί.
"Το είδες πριν το πάρεις;"
'¨οχι μου το έδωσαν σε σακκούλα.'
'Μήπως να παίρναμε άλλο; Φάινεται να εχει υποστει ταλαίπωρια."
(οπως εμείς)
Βαρυγγομαχώντας ξεκίνησε να ξαναπάει στο καταστημα.
Ένα δεκάλεπτο αργότερα επεστρεφε, με το ίδιο προιον.

"Δεν γίνεται να μου το αλλάξουν, ούτε να μου δώσουν τα λεφτά. Είπαν να πάμε σπίτι και αν έχιε προβλημα να το φέρουμε πίσω..."
Δεν ακούγα πια, είχα βουτήξει το σακκουλάκι και έιχα βγεί από το αμάξι.

Μπάινω στο κατάστημα και ζητάω τον υπεύθυνο.
Περίμενα 3 τέταρτα (η λαοθάλασσα btw ηταν 4 άτομα) και ήμουν έτοιμη για πόλεμο.
-Καλησπέρα, θέλω να το αλλάξω, μπλα μπλα μπλα.
Και εκει αρχιζει η μαλακία.
"Είναι πολιτική της εταιρειας."
-Ο νόμος έιναι σαφής, ασχέτως με την εταιρεια σας.
'Είναι σφραγισμένο".
-Ένας λόγος παραπάνω να το πάρεις πίσω.
-"Δεν έχουμε το προιον εδω, άν πάτε στο Ελληνικό στο άλλο μaς κατάστημα".
-Θα μου πληρώσεις το ταξί και την μπειμπι σίτερ και την άδεια που θα πάρω απο την δουλειά μου;
"Να σας κανουμε πιστωτικό."
-Δεν με ενδιαφέρει.
'Και σεις γιατι το πήρατε;"
-Το είδαμε στο αυτοκίνητο.
'Μα δεν ξέρετε ότι έιναι χαλασμένο"
-Ούτε σεις ξέρετε ότι δεν είναι.

Μετά από ένα 20 λεπτο γελοίας επιχειρηματολογίας, αρχισα να φορτώνω επικίνδυνα.

"Ακου να δεις νεαρε, το προιον αυτο μου δόθηκε σε μια κατάσταση η οποια υποδηλώνει πιθανον οτι κάθησε ελέφαντας επάνω του. Έπρεπε ο υπαλληλος σας να μου το δειξει και να με ρωτησει αν θέλω να το παρω κατω από αυτές τις συνθηκες. Δεν το θέλω και εφόσον δεν έχετε άλλο, δεν φέυγω χωρίς τα χρηματά μου."
Και στρογγυλοκάθησα στην καρέκλα.

Εκεί πετάχτηκε ένας άλλος πελάτης. 'Η κυρία εχει δικάιωμα να το επιστρεψει την ίδια μέρα αν θέλει, και χωρίς να δώσει εξηγησεις...Αν θέλει μπορει να πάρει και το 15 20 στο υπουργειο και να λυθέι άμεσα το θέμα."
Τον κοιταξα με ευγνομωσύνη γιατι αυτό δεν το ήξερα.
Θα επαιρνα το ΙΝΚΑ και μπορει αν το συνέχιζε ο υπαλληλος, και την αστυνομία. Υπερβολη , το ξέρω... αλλά είχα πεισμώσει αφάνταστα. Ειδικά όταν μου ξέφυγε το αγγλικό μου και άρχιοσε να μου πετάει αγγλικές λέξεις, τονισμένες.
"Ειναι το procedure...,με καταλαβαίνετε;"
Γυρισα αργλα και τον κοίταξα.
'Με ειρωνέυεστε;"
Μια μέρα θέλω να δώ την φάτσα μου όταν παίρνω αυτήν την ήρεμη, απειλειτική εκφραση γιατι σχεδόν πάντα η ΄φατσα απέναντι μου "κοτεύει".
'όχι όχι κυρία μου, απλά για να συννενοηθούμε"
"Σας καταλαβαίνω μια χαρά, έγνοια σας."

Μετά από μισή ωρα, πήρε τηλέφωνο, ο συνομιλητής του τον ρώτησε πόση ώρα έκανα να το γυρίσω και έκει φάνηκε η κακή του διάθεση.
"πόση ώρα κάνατε να το επιστρέψετε;"
Το αμάξι του άγγελου, έξω φάτσα κάρτα.
"Πόση ώρα με κράτατε εδω;" του απάντησα.

"όχι λιγότερο ..." τον άκουσα να λέει.
Κλείνει το τηλεφωνο και δίνει εντολή στο ταμείο να με ξεχρεωσουν. Φανερα τσατισμένος.
Χαμογελάω στην κοπελλα, τους εύχομαι καλό απόγευμα. Ο τύπος μου κάνει μούτρα δεν απαντάει καν.
Και μένα χάλασε το απόγευμα μου αγαπητέ, αλλά δεν το πήρα προσωπικά, καταλαβάινω την δυστυχία σου.

Μπάινοντας στο αμάξι, κοιτάω την απόδειξη.
"Ο αγοραστης έχει δικαίωμα επιστροφής του προιοντος εντος 14 ημερών."

Ευτύχως που ο Άγγελος είχε ήδη ξεκινήσει για το ελληνικό (όπου ο πωλητής ήταν άψογος), γιατι θα κατέβαινα κάτω, θα έβρισκα τον υπευθυνο που με ταλαιπωρησε τόσο και θα του έδινα την απόδειξή να την φάει.
Και δεν το λέω μεταφορικά.

Friday, April 25, 2008

Hahahahahahahaha

Monday, April 21, 2008

Έχω δίλλημα...

'Οταν έψαχνα για σπίτι, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα πρόσεχα καποια πράγματα, όπως το να υπάρχει μεγάλη μπανιέρα, και προσβάσιμη..όχι όπως τώρα που καβαλαμε την λεκάνη για να μπουμε σε μια μπανιέρα σε μέγεθος λεκάνης. Ότι θα ήταν σε όροφο για να μην είναι προσβάσιμο, να μπορω να πιω καφέ το απογευμα την άνοιξη, να μπορω να έχω την άμμο των γατιών έξω. Ότι θα έιχε μια κουζίνα που θα ήταν βολική για να μαγειρέψουμε κουλουράκια και γλυκά με την μικρή. Ότι θα είχε αποθηκευτικούς χώρους. Ότι θα ήταν φωτεινό, ότι θα μπορούσα να εχω κατοικίδια. Καλούς σπιτονοικοκύριδες και γείτονες. Μέσα στο δρομολογιο του λεοφωρείου του παιδιού. Το παιδι θα είχε γραφείο να διαβάζει και γω χώρο να κάνω γιο΄γκα μπροστα σε παράθυρο, το βράδυ θα κοιμόμουν με παράθυρα ανοιχτα και τον ουρανο σνα τελευταία εικόνα. Δεν με ένοιαζε αν θα ήταν παλιο η καινούργιο
Και βρήκα. Στον δεύτερο, με μια μικρή κουζίνα που ομως χωράει ενα τραπεζι να τρωμε, και να ακουμπησω λίγα πράγματα οπως βραστήρας κλπ...
Με μπαλκονι μπρος πίσω και δυο υ/δ με ντουλαπες, και κατι ραφια εδω και κει...ασχημα, αλλα πρακτικά. Και ένα μπανιο μεγαλο.
Και κοντα στο αλλο αρα μπορω με αυτοκίνητο και διαδρομες να παω όλο το νοικοκυριο και να νοικιασω φορτηγακι για ψυγεια, ολυντηρια μειωνοντας το κοστος της μετακόμισης στα 250 ευρώ.
Και κοντα στην σταση, στο μετρο, στους γονεις μου. Ε τι κιαν ειχε σχολειο κοντα...δεν πειραζει, θα κοιμομουν στο μέσα δωματιο. Εκει που εχει λίγο πιο φαρδυ μπαλκόνι.

Και πηγα βραδυ με το παιδί να το δει.
Και ακουσα την κίνηση. Ήταν σε κόμβο αλλα δεν έδωσα τόση βάση μεσα στην ημερα.
Εκει στο σκοτάδι, ακουγα τα μηχανακια να γκαζάρουν για να βγάλουν την ανηφορα και η καρδιά μου βούλιαξε. Πανω κάτω δρόμος διπλής κατεύθυνσης, μια συνεχής ηχορύπανση.

Θελω να φύγω από το ισόγειο γιατι η ποιότητα του ύπνου μου αλλαξε με τον θόρυβο, όμως εδω περνανε αλλά όχι συνέχεια. Εκει, δεν σταματα ποτε, ειναιτραγικό να επιστρεφω εδω και να μου φάινεται ήσυχη η γειτονιά που μέχρι τωρα έβρισκα απαραδεκτη λόγω γειτόνων και μηχανακια και και και...
Κάθησε αστο σκοτάδι και φαντάστηκα το σπίτι με χαλιά, με έπιπλα να απορροφουν. Με κλειστα παραθυρα (πόσο κρατά η άνοιξη;)...αλλα ξαφνικά δεν ήταν πια το ζεστό σπίτι που με καλούσε αλλά ένα σπίτι προβληματικό.

\Στην κουζίνα, καταλήγει οσ ωλήνας αποχετευσης του από πάνω, αφου είναι κολλημμένο σύριζα στον τοίχο του μέσα υπνοδωματιου, μια γυψινη ψευτοκατασκευή το καλύπτει δίπλα στον νιπτήρα μου...και παντα καποια πόρτα κοπαναει...

Και δεν ξέρω τι να κάνω.
Η σπιτονοικοκυρά, γλυκειά, δεν θέλει άυξηση στο συμβολαιο, τα λεφτα είναι σχετικά καλα, υπαρχουν υπερ και κατα, και αναρωτιεμαι...περιμενω για κατι καλύτερο; Υπάρχει κατι καλύτερο με 400 ευρώ;
Η αρπαζω την ευκαιρία και κοιταω τα θετικά και αγνοω τα 2-3 αρνητικά;
Συνηθίζεται ο θορυβος δεν λέω...
Όμως θα το νιώθω σπιτι μου και θα τα αγνοησω, η θα πάθω εμμονη και δεν θα με χωρά ο τόπος;

Wednesday, April 09, 2008

Δείτε προσεκτικά.

"Το γυναικείο κίνημα έγινε για να μπορούμε να βαλουμε φορους στον αλλο μισο πλυθυσμο, και να πάνε τα παιδια από νωρίς σχολείο ωστε να τα μην μαθαίνουν από τους γονεις"
"Απόλυτος έλεγχος του πλυθησμού...Χρωστας τόσα; αφαιρουνται αυτομάτως από τον λογαριασμό σου."

Monday, April 07, 2008

Εγω, απο που παιρνω δυναμη και κουραγιο, τελικα;

Η μικρη μεσα στην νυχτα κουλουριαζεται διπλα μου παραπονεμενη οτι ποναει η κοιλια της. Μες τον υπνο μου δεν πολυκαταλαβαινω γιατι δινει εμφαση στην αγκαλια. Την ρωταω, δεν απανταει κοιμαται. Ξανακοιμαμαι αμεσως.
Λιγο αργοτερα ξυπναω απο την μικρη που με τα χερια στο στομα εχει ανασηκωθει στο κρεβατι και κανει εμετο. Την πηγαινω προς το μπανιο με ηρεμη φωνη λεγοντας της οτι ειναι κατι το φυσιολογικο, οτι δεν πειραζει. Της κραταω τα μαλλια στην λεκανη.
Μου λεει οτι ειναι κουρασμενη.
Ξαναπαμε στο κρεβατι, με λεκανιτσα αυτην την φορα.
Εβγαλε χολη και μουπαιρνει λιγη ωρα να σκεφτω τι μπ[ορει να την πειραξε.
Ξανακοιμομαστε.
Ξυπναω απο παλι οταν παιρνει την λεκανιτσα και ξανακανε εμετο. Φλεματα αυτην την φορα.
Εκει καταλαβαινω οτι μαλλον κρυωσε η αρπαξε κατι.
Δεν ξερω τι ωρα ειναι, αλλα ειναι πρωι. Σε λιγο θα παρει ο πατερας μου τηλεφωνο να ερθει να την παρει να την παει στη σταση.
Δεν θα την στειλω.

Δεν την εστειλα και την Πεμπτη, αλλα αυτο γιατι ημουν υπερβολικα κουρασμενη και δεν αντεχα να σηκωθω, συν οτι το παιδι μου ειχε λειψει και ηθελα να περασουμε λιγο μαζι την ημερα μας.Η δασκαλα της με περιμενει να μου παραπονεθει ποσο πολυ πισω ειναι στα μαθηματα, και το αναβαλω, δεν ειναι η καταληλοτερη εποχη να κανει κοπανα αλλα, εγινε, τι να κανουμε τωρα;

Ειμαι λιγο αλαφιασμενη, αλλα ξαπλωνουμε παλι και κοιμομαστε.
Χτυπαει το τηλεφωνο.

"εκανε εμετο, δεν θα παει "
"Πωπω αυτο το παιδακι, μια παει μια δεν παει..."

Θα ηθελα να πω οτι εμεινα μαλακας, αλλα εχω συνηθισει.

"δεν εισαι σε θεση ουτε εσυ, ουτε κανενας να με κρινει."







Η καρδια μου χτυπουσε στο στηθος μου. Θυμωσα.
Πληγωθηκα.
Γιατι ενιωσε την αναγκη να με κρινει να μου δειξει το disapproval toy?
Eπειδη νιωθε αοτι δεν τον υπολογιζω;
Πως να υπολογισεις καποιον που εχει βαθια περιφρονηση για το φυλο σου, τις ικανοτητες του, την κριση του, και που εχει συνεχεια την κατα κριση στο στομα;
Ηταν αναγκαιο; Οχι
Ποιον εχω να μου επιβεβαιωνει αραια και που οτι ολα θα πανε καλα;

Απο που μπορω να αντλησω δυναμη;

Δεν παραπονιεμαι τωρα ουτε μ εχει πιασει η κλαψα, απλα αναρωτιεμαι, αν σταματαει κανεις απο ολους οσους ζουνε γυρω μου να σκεφτουν μεσα στο τι θελουν και πιστευουν, αν η παρουσια τους τελικα βοηθαει που βοηθαει η αν τελικα η αντληση και ολα οσα παιρνουν απο μενα, τελικα ειναι πιο πολλα απο αυτα που υπολογιστικα προσφερουν.


"μας θες μονο για να σου κραταμε το παιδι "
μου ειπε καποτε η μανα μου.
"δεν θες να το μεγαλωσουμε, δεν μας υπολογιζεις σε οτι πουμε..."

Το παιδι δεν ειναι οικοπεδο, με ποσοστα, δεν ειναι χωραφι που αμα το ποτισεις τα πρωινα που εγω δεν μπορω εχεις να πεις το τι θα το κανουμε ουτε να βγαζεις πικρα επειδη οι εισηγησεις σου δεν ακολουθουνται. Δεν ειναι πεδιο εγωισμου.
Ειναι ενα πλασμα, που εχει μια μαμα που ειναι αυτη που ειναι, τρεχει, και κανει οτι μπορει.
Η σκεφτεσαι αυτο και βοηθας για το καλυτερο αποτελεσμα στο παιδι, η μενεις μακρυα, αν οτι κανεις εχει τον εγωισμο χερι χερι.

Δεν θα μεγαλωσει το παιδι να μην εχω κανεναν πια πανω απο το κεφαλι μου;
Λεω την λεξη "ελευθερια" και βουρκωνω.
Λεω την λεξη "ελευθερια" και αναστεναζω. Υπηρξα ελευθερη, πιο ελευθερη απο τον καθενα, μη δεσμευμενη απο κοινωνικα 'πρεπει", συγγενεις, πατριδες, θρησκειες, και μονο δεσμια της καρδιας μου. Οπου αγαπουσα εμενα.
Αγαπω το παιδι μου, και μπηκα στην φυλακη απο την οποια δραπετευσα στα 16.

Και ακουω σχολια, και ειμαι αναγκασμενη να υπολογιζω τα θελω ολων για μπορεσω να δπουλεψω, να ζησω και να μεγαλωσω το παιδι, οπως οπως.


Καμια φορα σκεφτομαι ποσο διαφορετικη θα ηταν η ζωη μου αν μου ειχαν παραχωρησει το εξοχικο, να μεγαλωνει το παιδι στην εξοχη, το σχολειο διπλα, θα ειχα βρει και την αυτοπεποιθηση να παρω αυτοκινητο...
Ομως το εξοχικο ειναι δικο τους και δεν μπορω να τους πω τιποτα, ουτε εχω απαιτηση. Το εχουν κανει αποθηκη και αφου θελησα εγω να μεινω εκει καποιες φορες με το παιδι η μανα μου ξυπνησε και πλεον εδω και ενα χρονο δεν μπορουμε να παμε γιατι οποτε εχουμε χρονο απο το σχολειο η σαβατοκυριακο "τυχαινει" να θελει να παει.
Και χτιζουν γυρω γυρω και σκεφτομαι οτι το κωλο οικοπεδο το οποιο ηταν η αιτια οταν μεγαλωνα να μην παρω παπουτσια και ρουχα και πραγματα οπως ολα τα παιδια , γιατι ειχαμε "στερησεις", τελικα δεν θα το χαρω οχι μονο εγω, αλλα ουτε η μικρη.


Και γελαω γιατι ξερω οτι αν ο πατερας μου μαθει ποτε οτι πηρα δανειο θα με αποκληρωσει.
Στην κυριολεξια.
Οταν πηρα πιστωτικη, μου εκανε ολοκληρη φασαρια για το πως θα του φανε οι τραπεζες τους κοπους του μεσω εμου.
Σαν να ειμαστε ενα σπιτι , ενα νοικοκυριο, μια τσεπη.

Μονο που αρκετες φορες, για να μπορεσω να τα βγαλω περα, το ψυγειο ηταν αδειο.Δεν ειχα τα μικρο πραγματα που κανουν την ζωη πιο ευχαριστη οπως φυστικοβουτυρο κλπ, και την βγαζαμε με μακαρονια κλπ. Δεν αναρωτηθηκαν ποτε τι τρωμε, Και δεν ειναι δικη τους ευθυνη, ειμαι κοτζαμ γαιδουρα και δεν εχω καμια απαιτηση. Αλλα εχω απαιτηση να μην ακουω σχολια και να μην παρεμβαλουν.
Οπως οταν πληρωνω τους λογαριασμους αργοπορημενα και το βλεπει.

Αυτο που θελω να πω, ουσιαστικα με ολο αυτο το κατεβατο ειναι οτι δεν χρειαζομαι επικρισεις με την συγκαλυψη τις βοηθειας.


Θα παρω μεγαλυτερο δανειο.
Να κλυψω το προηγουμενο, να καλυψω τα χρεη, και να μετακομισω.
Αυτη η κινηση θα με φτιαξει η θα με καταστρεψει.
Θελω ενα ανθρωπινο σπιτι με μπαλκονι, γιατι πλεον με δυο γατες η συμβιωση με τις τριχες ειναι αδυνατη. Θελω ενα σαλονι, να δεχομαι φιλους. Θελω ενα διπλο κρεβατι. Καλα ηταν οταν εφυγα σαν την τρελλη και βρηκα οτι βρηκα και εφτιαξα ενα σπιτι οπως οπως, Τωρα ειναι ωρα να παω στο επομενο σταδιο.


Καμια φορα σκεφτομαι οτι με το δανειο -αν το μαθει- θα ειναι και η τελευταια φορα που θα μου μιλησει ο πατερας μου. Αλλα δεν θα μου ξαναμιλαγε αν μαθαινε οτι πχ ειμαι λεσβια.
Και καπως ετσι το βλεπω, οτι δεν μπορω να κανω τις κινησεις μου αναλογα με το αν εγκρινουν η οχι.
Στην τελικη αν αποτυχω να αποπληρωσω το δανειο μου-λεμε τωρα-, δεν εχω τους δικους μου σαν διχτυ ασφαλειας, ειμαι μονη μου, οποτε απο τις δυο δεσμευσεις, προτιμω αυτην που θελει πολυ ξεκαθαρα πραγματα απο μενα, καθε μηνα.

Sunday, April 06, 2008

Μια κρύο, μια ζέστη

Η μικρή έρχεται ενθουσιασμενη με τα ακουστικά απο το ραδιοφωνάκι στ αυτια.
"μαμα, αυτη έχει την φωνή σου."

Ηταν η Τζουλι Αντριους.
(Βεβαια το ίδιο μου έιπε και για την φωνη ενος mysims που τραγουδούσε σε καραοκε)




"δεν θα παρεις το ραβδι της Μπαρμπι στο σχολείο και τελείωσε."
'Θα το παρω, δεν τα αγόρασες εσυ, ο μπαμπας μου τα πήρε. Δεν ειναι δικά σου."


Ωχωχωχ αρχισαμε.

Tuesday, April 01, 2008

Υπολογισμοι.

-Εχεις δεκα λεπτα wii και μετα πας για υπνο.
-Καλα.
μετα απο λιγο
-Μαμα θελω πιπι.
-Ε πηγαινε.
-Μα θα με αφησεις λιγο παραπανω μετα; Δεν θελω να χασω τον χρονο μου.



(σκατό)

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers