Friday, March 28, 2008

Λοβ ιζ α πέϊν ιν δι ας.

Χτες το βραδυ, λιγο η μπυρα, λιγο η παρεα που ηρθε, λιγο ολα, μου φτιαξαναε την διαθεση και διασκεδασα για πρωτη φορα εδω και καιρο...Χτες η βραδια μπορουσε να τελειωσει με συναισθημα, παραδοση, ερωτα...τελειωσε με συναισθημα, συγχιση, κλαμματα και απογοητευση.
Αλλη μια ευκαιρια χαμενη.
Αλλο ενα γεγονος οπου βλεπω οτι το πραγμα δεν τσουλαει, τουλαχιστον αναλογα με τις δικες μου επιθυμιες αναγκες και ελπιδες...

Αντι να ξυπνησω το πρωι με ενα χαμογελο ως τα αυτια, χαρουμενη,....ξυπνησα μαζεμενη, αρνητικη...φοβισμενη.


Ρε γαμωτο γιατι ειναι τοσο δυσκολο;
(Την ξερω την απαντηση, σκαστε, απλα δεν θελω να το παραδεχτω.)

Wednesday, March 26, 2008

I could never be your woman



kai edo olh h tainia
http://filmhill.com/watch/14167/
I-Could-Never-Be-Your-Woman-2007_part_1.html


Δεν το ειδα ολο, αλλα οσο ειδα, ηταν πανω κατω η ζωη μου τον τελευταιο χρονο.
Η μισελ φαιφερ στα πενήντα της πειθει για σαρανταρα που νιώθει όλα να φευγουν, να την εγκαταλειπουν και που ξανανίωνει και νιωθει ζωντανη με τον μικροτερο σύντροφο που γνωρισε μέσα απο την δουλεια.
Πως τον πρωωθει, τον πιστευει, ανησυχει κλπ κλπ
Ενω εχει μια κορη με την οποια παιζουν μπαρμπι.


Ξεκινησα να το βλεπω χτες το βραδυ και ενω ειναι light, καποια πραγματα είναι αποτυπωμενα.Την Φαιφερ δε, την ειχα παντα σαν παραδειγμα ωραιας ώριμης γυναικας, είτε υπερ μου, είτε κατα μου.
Δηλαδη ελεγα
Ε, μερικες γυναικες ειναι κουκλες στα σαραντα και δεν τους φαινεται.
ή
Δεν εισαι και η Φαιφερ, ξεκολλα.

Μερικες φορες και τα δυο, το ένα μετα το αλλο.



Νιωθω να αλλαζω το τελευταιο διαστημα.
'Οσα μου φαινονταν λογικα, δεν εχουν πλεον νοημα.
Νιωθω σαν να βγαινω απο μια φαση τρελλας ωρες ωρες.

Δεν ξερω αν ειναι κατι που θα οδηγησει καπου, η αν απλα κουραστηκα να μην παιρνω καποια πραγματα που χρειαζομουν και εκανα shut down.
Περιμενω να δω.
Νιωθω ομως ανικανοποιητη και de θελω να βγαινω απο το σπιτι. Αυτο δεν ειναι καλο.

Και άρχισα να φοβαμαι τους σεισμους τα βραδια παλι.
Μηπως να αρχισα να διασκεδαζω?
Εχω καιρο να κανω κατι fun.
Εβλεπα την ταινία, και θυμαμαι οτι πριν καιρο, ενιωθα και γω ετσι. ακριβως.
Και το θελω παλι, μου ΄δινει ωθηση, ορεξη, και αερα.

Κατα τα αλλα η μερα μου σημερα ξεκινησε με φωνες-ο πτερας μου μαλλον περναει φαση, η μικρη εκλαιγε, εσφιξα τα δοντια...τι να κανω;
Υπομονη.
Θ μεγαλωσει η μικρη, θα διευκολυνθει η κατασταση.
Θα παω να μιλησω σε μια νεα δουλεια σημερα. Δεν με επαιρνε να τον κοντραρω γιατι όποτε νιωθει οτι εχω την αναγκη του, αστα να πανε.
Τελικα η μικρη εχασε το λεοφορειο της φωναξε οτι φταιει εκεινη και εγω, το απι εκλαιγε, την εφερ πισω και μου δηλωσε οτι δεν τον ενδιαφερει τι θα κανω το μεσημερι.
Η μικρη ενιωθε ασχημα, εγω να εχω γινει τουρκος-εννοειται, Για το παιδι , για τον εκβιασμο -αδιαφορια
Περιμενω υπομονετικα να περασει ο καιρος να αρχισω να ψαχνω για σπιτι. Ποσο βαριεμαι την διαδικασια του ψαξιματος, του πακεταρισματος, να παω Ικεα να ψωνισω διαφορα, να τα στησω...
Αφόρητα.

Αλλα τα βραδια με φαντάζομαι στο μπαλκόνι του σπιτιου να πίνω φραπε ντικαφ, με φίλους γύρω και το παιδι να πάιζει (ε ναι ρετιρε βλεπω)
και ανοιγει η ψυχη μου.

Λίγο ακόμα.

Monday, March 24, 2008

24 martiou 2008

I feel lonely these days.
There's too much silence around me.

Saturday, March 22, 2008

ΠροσκυνωωωωωωTuesday, March 13, 2007

Όσο μεγαλώνω ηλικιακά, αξιολογώ τις γυναίκες άνω των 40 ολοένα και περισσότερο και σας παραθέτω μερικούς από τους λόγους παρακάτω:

Μια γυναίκα άνω των 40 δεν θα σε ξυπνήσει ποτέ μες στα άγρια χαράματα να σε ρωτήσει «τι έχεις και τι σκέφτεσαι», γιατί πολύ απλά δεν την νοιάζει αν έχεις ή αν σκέφτεσαι κάτι...

Αν μια γυναίκα άνω των 40 δεν θέλει να καθίσει μαζί σου να δει έναν αγώνα, δεν θα καθίσει δίπλα σου απλά για να γκρινιάξει, επειδή εσύ βλέπεις τον αγώνα... Θα κάνει κάτι που πραγματικά την ικανοποιεί και της προκαλεί ενδιαφέρον.

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι διακριτικές... Πολύ σπάνια θα μαλώσουν μαζί σου σε κάποιο θέατρο όπου όλοι κάνουν ησυχία ή σε ένα πανάκριβο εστιατόριο. Είναι πάντα ικανές βέβαια να σε πυροβολήσουν αν και μόνο αν θεωρούν ότι θα την βγάλουν καθαρή μετά από αυτό...

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι γενναιόδωρες στον σεβασμό που σου προσφέρουν αν και τις περισσότερες φορές δεν τον αξίζεις... Αυτό επειδή ξέρουν πως είναι να μην σε εκτιμά κάποιος.

Όσο μεγαλώνουν δε, γίνονται και περισσότερο διαισθητικές. Δεν χρειάζεται λοιπόν ποτέ να ομολογήσεις μια αμαρτία σε μια γυναίκα άνω των 40... Την έχει καταλάβει πολύ πριν σκεφτείς να της την πεις!

Όταν δε αποκτήσουν και τις πρώτες ρυτίδες είναι μακράν πιο σεξουαλικές από τις νεότερές τους...

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι ακριβοδίκαιες και ειλικρινείς. Ευθύς αμέσως θα σου πουν ότι σε θεωρούν ηλίθιο αν συμπεριφέρεσαι σαν ηλίθιος... Δεν θα χρειαστεί ποτέ λοιπόν να αναρωτηθείς "προς τα πού πάει" μαζί της.

Ναι! Εξυψώνουμε τις γυναίκες που είναι για πολλούς λόγους! Δυστυχώς όμως είναι ευρέως διαδεδομένο ότι για τις περισσότερες όμορφες, έξυπνες, καλοβαλμένες και σεξουαλικές 40άρες, υπάρχει ένας καραφλός κοιλαράς ξεμωραμένος ο οποίος θα γελοιοποιηθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή για μια πιτσιρίκα σερβιτόρα...

Κυρίες μου... Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη, εκ μέρους όλου του αντρικού φύλου που υποστηρίζει τον μύθο «γιατί να αγοράσεις ολόκληρη την αγελάδα ενώ μπορείς να έχεις καθημερινά δωρεάν φρέσκο γάλα;»

Και εδώ η απάντησή από εσάς με αγάπη για εμάς...

Σήμερα το 80% των γυναικών δηλώνει κατά του γάμου. Γιατί;

Γιατί επιτέλους οι γυναίκες συνειδητοποίησαν ότι «δεν αξίζει να αγοράσεις ολόκληρο γουρούνι απλά για να κατοχυρώσεις ένα λουκάνικο...»

Ερασιτεχνες martios 2007


" καλησπερα Λιλι, μιλησα με τον υπευθυνο του στουντιο που πηγατε να κανετε προβα και μου ειπε οτι η σταση σου δεν ηταν κοσμια γιατι καθοσουν πανω στα γονατα του Αγγελου."
Κοντεψα να καταπιω το κινητο μου.
Κοσμια;
ο υπευθυνος του στουντιο;
παραπονεθηκε;

Ο 'μανατζερ" της μπαντας συνεχισε στο ιδιο αυστηρο υφος.
Δεν ειναι επειδη δεν πληρωνετε για την προβα...δεν μπορειτε να μην σεβεστε. Πληρωνει ο παπαπριζοπουλος (εδω ειπε το ονομα του) και οφειλετε να σεβεστε.
Μου εκανε πεισης παραπονα οτι τον αγνοησες και δεν σεβαστηκες τον χωρο του.

Εκανα μια προσπαθεια να κοψω την κουβεντα.
"δεν δεχομαι τετοιου ειδους παρατηρησεις, θεωρω οτι ειμαι αρκετα μεγαλη να ξερω ποτε καθομαι κοσμια η οχι και δεν θα δικαιολογησω ουτε την κριση μου, ουτε τιποτα."
Επεμενε.
"δεν καταλαβαινω τι προβλημα μπορει να ειχε ο τυπος απο το στουντιο, και αν ειχε γιατι δεν μιλησε σε μενα απευθειας."
"δεν σε ηξερε"
"αλλα θεωρησε σωστο να παραπονεθει σε σενα γιατι καθισα στα γονατα του αγγελου; Τι ειναι νταβαντζης μου η εγω παντρεμενη μαζι σου;"
"και την μπαντα την στεναχωρησε η σταση σου"
Εκει εβαλα τα γελια.

Θυμαστε εναν τυπο που ειχα συναντησει για δουλεια και ζηταγε φωτογραφια μου και ειχαμε φτασει σε σημειο να εκνευριστουμε; Ε, ξαναβρεθηκαμε και ειπα να δωσωμια ευκαιρια.
Το ρεπερτοριο δεν με ξετρελλαινε, και τα μεγαλεπιβολα σχεδια να πληρωσουν μαγαζατορες 1000 ευρω μου ακουγονταν ονειροβασιες αλλα αφου εγγυηθηκε οτι θα πληρωνομουν οτι και να γινει και απο την τσεπη του, ειπα το οκ.
Εφερα και τον Αγγελο, ξεκινησαμε και μια δυο προβες-με ψιλοτριβες ειναι αληθεια γιατι ο τυπος ειχε αποψη για ολα ακομα και σε μουσικα θεματα αλλα δε γαμιεται...ημασταν η μπαντα που ο ιδιος εκανε δωρο στον γιο του. Τον πιστευε, ηθελε να τον προωθησει και ουσιαστικα αυτος ηταν ο ρολος μας, αν και κατα στιγμες ενιωθα το λουρι πολυ σφιχτο.
Απο το τι θα τραγουδησουμε, σε τι τονο, μεχρι και το πως θα κουνιομαστε στην σκηνη.
Οκ, ελεγα, ειναι το project τους, φακ ιτ.
δουλεια ειναι. ετσι θα το δω.


Τωρα ομως ολα ξεφευγανε.
Ναι, να μου την πει επειδη δεν ειχα ετοιμασει στο φουλ το κωλοτραγουδο και το ειπαμε 3 φορες αντι για 2, ναι να μου την πει αν αργησω στην προβα και με περιμενουν.
Αλλα αυτο ξεφευγε απο τα ορια.


Και φυσικα δεν καταλαβαινε οτι ξεφευγε.
"ειμαι 50 χρονων" μου ειχε πει καποια στιγμη
"αν καποιος πρπει να αλλαξει και να ενσωματωθει για να μπορουμε να συννενοηθουμε εισαι εσυ.'
Ειχα γελασει τοτε γιατι ενιωθα πραγματικα οτι αυτος ο πωλητης ειχε "ξεφυγει"
χτες ομως δεν γελασα...

Τον ακουγα να προσπαθει να με χειριστει, σκεφτηκα οτι δεν μπορω να πηγαινω σε προβα και μετα αφου δωσει ο γιος του αναφορα, να εχω την ημερησια επαναφορα στην ταξη.
Ασε που ενιωθα και προσβεβλημενη γιατι πραγματικα δεν ειχα κανει τιποτα απο αυτα που ελεγε, οπως τα παρουσιαζε.
Δηλωσα αποχωρηση.
Μουσικοι ειμαστε, οχι τα προσωπικα του παιχνιδακια, ουτε στελεχη επιχειρησεων.
Ο τυπος θα πρεπει να παθει τα τριπακια εξουσιας του με καποια αλλη στη θεση μου.
I am nobodys property to walk all over for 80 euro.


Ερε πουστη μου, θα γινω 37 σε 10 μερες και ακομα με κωλοχεριαζουν.
Ελεος.

Κατα βαθος, μ 'αγαπαει.


Ε και;

Ακομα κιαν αυτο ειναι αληθεια, που ειναι το οφελος εαν για δικους του λογους δεν θελει να το δει/παραδεχτει η απλα δεν θελει να σ'αγαπαει?
Ποιος ο λογος να προσπαθεις για μια σχεση που καταπολεμιεται επο εναν απο τους ενδιαφεροντες;


Αυτο το λεω σαν arguement, γιατι η εμπειρια μου και η σοφια μου και η ιστορια εχει δειξει, οτι οποτε ειπα για καποιον "καταβαθος μ΄αγαπαει αλλα δεν το ξερει/φοβαται/δεν μου το δειχνει", αποδειχτηκε οτι κοροιδευα τον εαυτο μου, οτι την δικη μου αγαπη εβλεπα στα δικα του ματια, οτι απλως επιβραδυνα εναν αργο συναισθηματικο θανατο.

Οταν καποιος σ'αγαπαει, ΦΑΙΝΕΤΑΙ.
Κανει μπαμ.
Δεν χρειαζεται εσυ να του το βγαλεις, να κανεις υπομονη, να ψαξεις για ενδειξεις, να τον κανεις να ζηλεψει, να φυγεις, να αναλυεις και να δικαιολογεις... δεν χρειαζεται τιποτα απο ολα αυτα.
Γιατι οταν καποιος αγαπαει, νιωθει τοσο ευτυχισμενος που ξεχειλιζει, ακομα και αν ειναι φοβισμενος, ακομα και αν την εχει πατησει, ακομα και αν ελεγχει τον αυθορμητισμο του.
Μεθαει απο σενα, την σχεση, και αφηνεται.

Ολοι λατρευουμε την συναισθηση του ερωτα.
Ολοι μπερδευουμε καποια στιγμη τον ερωτα, τον ποθο, την καψουρα, το πεισμα, την αγαπη.
Ο ποθος και ο ερωτας φαινονται.
Το ενδιαφερον και η αγπαη το ιδιο.

Οταν ερωτευεσαι ειναι οτι πιο υπεροχο μπορει να σου τυχει. Σε ανυψωνει, σου δινει αυτοπεποιθηση, σε 'φτιαχνει".
Οταν αγαπας και αγαπιεσαι, ειναι απο τα πιο σπανια δωρα που μπορει να σου δωσει η ζωη...ενα απο αυτα που δεν μπορει να σου τα παρει πισω ποτε πια.

Παντα ειχα ολες τις απαντησεις οσον αφορα τα ερωτικα και συναισθηματικα μου.
Φανταζομαι για ολα υπαρχει μια πρωτη φορα.


Περπατω στα τυφλα και παλα ακολουθω τον "μιτο" που ειχα πεταξει σε παλιοτερες στιγμες, ακολουθω βηματα αποφευγοντας λακκουβες του παρελθοντος σε μη χαρτο γραφημενο χαρτη.

Θυμαμαι τα λιγα ψηγματα και αληθειες που εμαθα ως τωρα.
Και ενα απο αυτα ειναι οτι οι γυναικες κανουν πολυ συχνα το λαθος να μην ακουν αυτα που ακουν και να μην βλεπουν αυτα που βλεπουν ερμηνευοντας τα αλλιως.
"α, δεν ειναι οτι δε με θελει, απλα οντως η μαμα του ειχε συναχι"
"α ,δεν ειναι οτι δε μ'αγαπαει, απλα εγω τον φοβιζω"
"α, δεν ειναι οτι δεν ενδιαφερεται, απλα ειναι πολυ εγωιστης και παιζει παιχνιδια."

Get over yourself, οποια και αν εισαι αν σκεφτεσαι ετσι.
Δεν ειναι δικη σου ευθυνη να τον βγαλεις απο το καβουκι του, δεν ειναι σωστο να δεχεσαι τιποτα λιγοτερο απο αυτα που χρειαζεσαι επειδη αυτος ειναι "εγωιστης", δεν ειναι λογικο να χτυπας πισω απο μια κλειστη πορτα.
Αν δεν παιρνεις αυτα που θα επρεπε να παρεις, πολυ απλα, δεν σε αγαπαει.

Δεξου το η φυγε.
Αλλα σταματα να του τα πρηζεις-ακομα και αν σου εχει πει ψεμματα, κανεις δεν σου χρωσταει την αληθεια-και σταματα να εμπλεκεσαι σε τετοιες καταστασεις. Ειναι ωραιο να σε αγαπανε χωρις προσπαθεια, χωρις ζορι και να σε αποδεχονται.
Το ξερω , γιατι το ενιωσα.
Για λιγο.
Και αυτο θελω.
Πανω απ ολα.

Μα τα'θελε ο κωλος σου...


Απο μαιλ αγνωστου:
Na sou pw goustareis na emplakoume erwtika?

===================

Μπα, μια χαρα τραβας μαλακια μονος .

Tuesday, February 13, 2007 singing in the fucking rain

Eχω προβλημα με την απορριψη.
Οχι αυτην που εσυ επιλεγεις, οχι οταν ο γκομενος θελει να δει τον αγωνα και σκεφτεσαι "ααα δεν με θελει" .
Αυτο ειναι μαλακια. Κομπλεξ,... και να πας να το κοιταξεις.
Οχι εχω προβλημα με την φανερη και χωρις καμια αμφιβολια απορριψη.
Δεν θελει να ειναι μαζι σου.
Μπορει να ειναι για τον αγωνα, αλλα αν δε στο πει, μπορει να ειναι ειτε γιατι βρωμανε τα ποδια σου η τον χαλαει η ρυτιδιασμενη φατσα σου η δεν αντεχει την μαγειρικη σου.
Η απλα θελει να παει τουαλετα.
Οπως και ναχει, αν δεν ξερεις, εισπραττεις αυτο:
"Δεν θελω να ειμαι μαζι σου."
Και αν γινεται πανω απο μια φορα, αρχιζεις και ψαχνεις για ενδειξεις.
"α , με πηρε τηλεφωνο αρα.... θελει να ειμαστε μαζι."
Σχεση one point
"xmm τον καλεσανε για καφε, και δεν με καλεσε και μενα"
Κλασιμο one point
Και πριν το καταλαβεις, καταληγεις να βλεπεις απορριψη παντου, ακομα και οταν τελικα, θελει να δει τον αγωνα.
Και οκ αν εισαι 20, περνας κατι τετοιες φασεις. Δικαιολογειται, μαθαινεις.
Στα 35 θα γελας και συ η ιδια με την καταντια σου.


Στην ζωη μου εχω φαει απιστευτη απορριψη.
Απο τοτε που γεννηθηκα.
I wasnt a boy.
Τι να κανω, εδω δεν περισσεψε για υψος, θα περισσευε για τσουτσουνι?
Παντως απο αρχιδια καλα παω.

Απορριψη στο σχολειο, στα σχολεια, απορριψη για το life style, για το style, για ολα οσα μπορεις να φανταστεις.
Ok, ολοι το περναμε.
Σιγα, ετσι ειναι η ζωη.

Στον γαμο, η απορριψη ετσουξε.
Οταν παντρευεσαι ειναι σαν να σου λεει ο αλλος, οκ, Ι ve seen your shit, και δεν με νοιαζει, σε θελω.
Σ εχει δει, δεν τρομαξε, δεν ετρεξε μακρυα με ολα οσα φοβασαι οτι αν δειξεις, θα σε απορριψει.
Ολοι ξερουμε πως κατεληξε αυτο το ανεκδοτο.


Εφαγα απορριψη και μεσα απο το μπλογκ, δειχνοντας ακριβως ποια ειμαι, αλλα επειδη εκανα και θεραπεια και επειδη μαθαινα να διαφυλασσω πια το μεσα μου και να του δινω αξια ασχετα με το αν το απορριπταν οι αλλοι, ξαναγεννηθηκα.
Οι πληγες κλεισανε,... αλλα πονανε οταν βρεχει, thanks for asking.



Και συ ματια μου, βρεχεις πολυ.

Μια ωραια μερα...













Τι επειγει; Ο ψυχολογος ή ο οδοντιατρος;

Sunday, February 11, 2007 mια βροχερη μερα


You Are 28% Abnormal

You are at low risk for being a psychopath. It is unlikely that you have no soul.

You are at medium risk for having a borderline personality. It is somewhat likely that you are a chaotic mess.

You are at medium risk for having a narcissistic personality. It is somewhat likely that you are in love with your own reflection.

You are at low risk for having a social phobia. It is unlikely that you feel most comfortable in your mom's basement.

You are at low risk for obsessive compulsive disorder. It is unlikely that you are addicted to hand sanitizer.


Your Dominant Intelligence is Musical Intelligence

Every part of your life has a beat, and you're often tapping your fingers or toes.
You enjoy sounds of all types, but you also find sound can distract you at the wrong time.
You are probably a gifted musician of some sort - even if you haven't realized it.
Also a music lover, you tend to appreciate artists of all kinds.

You would make a great musician, disc jockey, singer, or composer.



Your Ideal Relationship is Marriage

You've dated enough to know what you want.
And that's marriage - with the right person.
You're serious about settling down some time soon.
Even if you haven't met the person you want to get hitched to!


Your IQ Is 115

Your Logical Intelligence is Below Average

Your Verbal Intelligence is Genius

Your Mathematical Intelligence is Average

Your General Knowledge is Exceptional


Your Mind is PG-13 Rated

Your mind is definitely a little dirty. You're naughty, but not trashy.
You don't shy away from a dirty joke, and you're clearly not a prude.


Your Seduction Style: Au Natural

You rank up there with your seduction skills, though you might not know it.
That's because you're a natural at seduction. You don't realize your power!
The root of your natural seduction power: your innocence and optimism.

You're the type of person who happily plays around and creates a unique little world.
Little do you know that your personal paradise is so appealing that it sucks people in.
You find joy in everything - so is it any surprise that people find joy in you?

You bring back the inner child in everyone you meet with your sincere and spontaneous ways.
Your childlike (but not childish) behavior also inspires others to care for you.
As a result, those who you befriend and date tend to be incredibly loyal to you.


You Are 16% Sociopath

You're empathetic, loyal, and introspective.
In other words, there's no way you're a sociopath... but you can spot one pretty easily!


You Are 70% Psychic

You are pretty psychic.
While you aren't Miss Cleo, you've got a little ESP going on.
And although you're sometimes off on your predictions...
You're more often right than wrong
So go with your instincts - you know more than you think


You Are Big Bird

Talented, smart, and friendly... you're also one of the sanest people around.

You are usually feeling: Happy. From riding a unicycle to writing poetry, you have plenty of hobbies to keep you busy.

You are famous for: Being a friend to everyone. Even the grumpiest person gets along with you.

How you life your life: Joyfully. "Super. Duper. Flooper."


Your Personality Is

Idealist (NF)


You are a passionate, caring, and unique person.
You are good at expressing yourself and sharing your ideals.

You are the most compassionate of all types and connect with others easily.
Your heart tends to rule you. You can't make decisions without considering feelings.

You seek out other empathetic people to befriend.
Truth and authenticity matters in your friendships.

In love, you give everything you have to relationships. You fall in love easily.

At work, you crave personal expression and meaning in your career.

With others, you communicate well. You can spend all night talking with someone.

As far as your looks go, you've likely taken the time to develop your own personal style.

On weekends, you like to be with others. Charity work is also a favorite pastime of yours.


You Are Somewhat Honest

You do tend to tell the truth a lot
But you also stretch the truth on occasion
You figure a little lie isn't a big deal
As long as it doesn't hurt anyone too much!


You Are Miss Piggy

A total princess and diva, you're totally in charge - even if people don't know it.
You want to be loved, adored, and worshiped. And you won't settle for anything less.
You're going to be a total star, and you won't let any of the "little people" get in your way.
Just remember, piggy, never eat more than you can lift!


Your Five Variable Love Profile

Propensity for Monogamy:

Your propensity for monogamy is medium.
In general, you prefer to have only one love interest.
But it's hard for you to stay devoted for too long!
There's too much eye candy to keep you from wandering.

Experience Level:

Your experience level is high.
You've loved, lost, and loved again.
You have had a wide range of love experiences.
And when the real thing comes along, you know it!

Dominance:

Your dominance is medium.
You tend to be the one with more power.
You aren't a total control freak in relationships..
But of course you don't mind getting you way!

Cynicism:

Your cynicism is low.
You are an eternal optimist when it comes to love and romance.
No matter how many times you've been hurt - you're never bitter.
You believe in one true love, your perfect soulmate.
And if you haven't found true love yet, you know you will soon.

Independence:

Your independence is medium.
In relationships, you need both "me time" and "we time."
You usually find it easy to be part of a couple.
But occasionally you start to feel a little smothered.



Never Date a Scorpio

Jealous, paranoid, and possessive - deep down, your Scorpio will never trust you.
And even if you are very trust worthy person, Scorpio's paranoia may drive you to act out.

Instead try dating: Aries, Gemini, Libra, or Sagittarius


Hahahahahahahahahaha το τελευταιο ηταν ολα τα λεφτα!!

Δεν ειμαι εγω για τετοια, καμια ξεκωλη στο ακροατηριο υπαρχει;


Ηρθε, και εφερε μαζι του μια αυρα οικειοτητας, μια ανεση, ενα γελιο που ειχα ξεχασει.
Το τελευταιο βραδυ εμεινα στο δωματιο του(αν και με ειχε παρει ο υπνος και αλλες φορες μεσα στην διαρκεια της εβδομαδας και οταν ξυπναγα, ετρεχα σπιτι) διαβαζοντας του ενα βιβλιο και γελουσαμε τοσο δυνατα που ο διπλανος μας χτυπησε τον τοιχο, στελνοντας με στα ορια του νευρικου υστερικου γελιου.
Το προηγουμενο βραδυ, πηγαμε στο αγαπημενο μου εστιατοριο, και με σηκωσε να χορεψουμε ενα αργο κομματι.Οπως τοτε.
Το απογευμα χτενιζομουν στο μπανιο και κεινος εβαζε κερι στα μαλλια του,και ενιωσα περιεργα, φυσιολογικα, το ειχαμε κανει αυτο τοσες φορες. Το δερμα μου ειχε σκασει και εβαλε κρεμα στα χερια του για να μου βαλει στο προσωπο και εκεινη την στιγμη θυμηθηκαμε και οι δυο οτι καθε βραδυ, επι δυο χρονια, εβαζε κρεμα στα χερια του και μου την απλωνε στο προσωπο, γιατι εγω παντα αμελουσα. Ο τροπος του να με φροντιζει.Χαμογελασαμε ταυτοχρονα.Πως το ξεχασαμε;
Μερικα πραγματα σαν αυτο,ερχονταν μονα τους.
'Αλλα οχι, οπως ο χορος.
Προσπαθουσαμε να "ξαναπιασουμε" εκεινα τα παιδια αυτην την εβδομαδα.
Αλλα εκεινα τα παιδια ειμασταν εμεις.
Λιγο πιο γεματοι, λιγο πιο κουρασμενοι, αλλα εμεις.
Το ιδιο απογευμα ειχαμε ξαπλωσει και ειχαμε βαλει το ipod του στ'αυτια μας και ακουγαμε τραγουδια.Τραγουδια που ακουγαμε τοτε, η σχεση μας ηταν -δυστυχως -γεματη με μουσικη.
Ξεσπασα σε κλαμματα.

Για τα τι θα μπορουσε να ειχε γινει, για το ποσο πολυ η ζωη μας δεν ηταν καλυτερη απο τοτε που χωρισαμε, γιατι μου ειπε ποσο πολυ τον ειχε αλλαξει η φυγη μου τοτε, για το ποσο με αγαπουσε καποιος και το ενιωθα, (δεν μιλαω για ποθο, δεν υπηρχε τετοιο στοιχειο, και αν υπηρχε ηταν σε πολυ δευτερη μοιρα, δεν ασχοληθηκα καθολου μ αυτο το κομματι),για τον γαμο μου που ισως να μην ειχε γινει αν ειχα παρει εκεινο το τηλεφωνημα, γιατι με αγαπουσε και τον αγαπουσα, αυτο δεν αλλαξε.

Αποχαιρετιστηκαμε στο αεροδρομιο.
Ειχε ερθει ενας κουρασμενος, ταλαιπωρημενος, πρησμενος αντρας και εφευγε ξανανιωμενος,αδυνατισμενος, χαμογελαστος, ο ιδιος που ηξερα, με την ιδια λαμψη στα ματια.
Εκοψε το καπνισμα, εκοψε το βραδυνο φαι, εφευγε με καποιους στοχους, μου ειπε, ασχετα αν δεν επεκταθηκε. Χαρηκα που εδειχνε ευτυχισμενος.
Εγω ημουν ευτυχισμενη αλλα και παρα, μα παρα πολυ χαμενη.

Δεν ημουν καλα, δεν ηξερα τι μου γινοτανε. Νομιζα οτι με αυτην την επισκεψη καποια πραγματα θα ξεδιαλυνανε, αλλα δυστυχως, τιποτα δεν ξεδιαλυνε.
Επρεπε να νιωθω τυψεις;
Γιατι με απασχολουσε αυτο;
Ειχα κανει κατι κακο που μοιραστηκα συναισθηματα αγαπης;
Ηταν ιδιαιτερη περιπτωση.
Και ο αγγελος το ηξερε και παραδοξως το καταλαβαινε.Αυτο και αν με εκανε να τρελλαινομαι, γιατι ηξερα μονο ενα ατομο στον κοσμο που θα εκανε κατι τετοιο στην αντιστοιχη περιπτωση. Εμενα.Πριν πολλα χρονια, πριν τον αντρα μου, θα εκανα κατι τετοιο, τοτε που τα εβλεπα ολα αγνα.

Ευτυχως που ειχε κατανοηση γιατι δεν θα υπηρχε επιλογη. Ειχα "διωξει" τον Κυριακο μια φορα στο παρελθον -τοτε με το τηλεφωνημα- για χαρη του Αντιχριστου, και κοπαναγα το κεφαλι μου τα υπολοιπα χρονια, υποσχομενη οτι δεν θα εκανα ξανα το ιδιο λαθος.
Δεν αξιζε τον κοπο.
Ποτε δεν ξερεις αν ο αλλος αξιζε τον κοπο, παρα μονο οταν εχει τελειωσει κατι και το ποσο πολυ το αναπολεις, τι αισθηματα σου αφηνει μεσα σου.

Δεν οριζεις το πως νιωθεις, για καποιον, ειτε τοτε ειτε τωρα.Νιωθεις οπως νιωθεις.
Το τι επιλεγεις να κανεις με αυτα τα συναισθηματα ειναι το κομματι που ελεγχεις.
Σ αυτα εχεις ευθυνη, στις αποφασεις σου.
Ειχα παρει τωρα σωστες αποφασεις, αν και δυσκολες.Ζοριστηκα,.. δεν εχω συνηθισει να σκεφτομαι παρα μονο ενα ατομο, και μονο. Ολο αυτο με στρεσαρε.να το ονομασω, να το τοποθετησω μεσα μου να κινηθω "σωστα", να ισσοροπησω.

Το βραδυ πηγα στο στεκι μας, ακομα κατω απο την επηρρεια του παρελθοντος μου, και μολις ειδα τον μικρο μου να μπαινει με ενα χαμογελο μεχρι τ αυτια, η καρδια μου εχασε ενα χτυπο.




Ειπα καποια στιγμη στις αρχες τις εβδομαδας στον Κυρι, οποτε ερθει Αθηνα ξανα να μεινει σπιτι μου, δεν τιθεται θεμα. Το καλοκαιρι θα παω με το παιδι, σπιτι του στην Κυπρο.
Ολα αναλαφρα.

Ο Κυριακος θελει να ξαναερθει.
Συντομα.
Και αυτο το συντομα, με κανει να παιζω νευρικα με τα μαλλια μου, με αγχωνει, μου δημιουργει πονους στον αυχενα.
Γιατι τον αγαπαω, γιατι μ αγαπαει, γιατι νιωθω οτι περπαταω σε επικινδυνα χωραφια, γιατι υπαρχει παρελθον, αλλα δεν υπηρχε μελλον.
Γιατι νιωθω οτι-ισως- με το ταξιδι του θελει να εξερευνησει το αν υπαρχει τελικα μελλον, και η σκεψη αυτη με γεμιζει αγωνια,αγχος, και απιστευτα πολλα συναισθηματα.
Γιατι,
αν υπαρχει....
Τι κανω;

Αντε παλι...


"-Τελικα αυριο ειναι που θα μεινεις μαζι μου;
-Τι;Ολη μερα;
- Δεν ειπα να παμε για σκαψιμο. Να περασουμε την μερα μαζι,..." σταματησα.Ο αυθορμητισμος στην αντιδραση του μου βουλιαξε την καρδια. Τι το συζηταγα;

Την ειχα κανει πολυ συχνα αυτην την κουβεντα, και νομιζα οτι πλεον, απο τοτε που τα ειχαμε ξαναβρει, καποια πραγματα ειχαν αλλαξει.
Ομως δεν ειχαν αλλαξει.
Δεν θα μπορουσα να εχω τις κουβεντες στο κρεβατι, τα γελια, την συζητηση(ναι θυμιζει μονολογο αλλα κατι γινεται σιγα σιγα),την οικειοτητα. Την αισθηση οτι εισαι πολυ κοντα με τον αλλον, την αισθηση οτι θελει να ειναι μαζι σου συνεχεια.
Αυτο δεν ειναι ερωτας;

Τουλαχιστον εγω τον ερωτα ετσι τον εχω βιωσει, καθε φορα. Να ΘΕΣ να εισαι με τον αλλον, και οχι να το αντιμετωπιζεις σαν υποχρεωση και κατι που αναγκαστικα πρεπει να κανεις για χ, ψ λογους.

Ρωτησα γιατι.
Στα 5 λεπτα βαρεθηκα να περιμενω απαντηση.
"δεν εχει σημασια" ειπα.
Δεν θα το επαιρνα προσωπικα. Μπορει να ημουν εγω, μπορει να ηταν το γαμημενο wow, μπορει να ηταν χιλιοι λογοι. Που ομως δεν με αφορουν.
Αυτο που με αφορα ειναι οτι προχτες ενιωσα πολλα, πρωτη φορα μετα την επισκεψη που ειχα (η οποια με πεταξε απο τον δρομο μου και εκανα μερες να συνελθω), και δεν εμεινε μαζι μου το βραδυ, με το σκεπτικο οτι θα καναμε καποια πραγματα μαζι, μερα.Αυριο, την κυριακη, δεν θυμαμαι.
Και τωρα βρισκομουν παλι στην ιδια θεση.

Δε μπορω βρε πουλακι μου βραδια.
Εχω την κορη μου, θελω να εχω την κορη μου, πως το λενε.
Θελω μερα. Να γελαμε, να τρωμε να βλεπουμε τηλεοραση, να παμε βολτα,να βγαζουμε τα ματια μας η και να κανει ο καθενας κατι διαφορετικο, αρκει να νιωθουμε οτι ειμαστε μαζι.
Μαζι.

Δεν ενιωθα θυμο.
Η μαλλον δεν ενιωθα θυμο που εβραζε.
ενιωθα και λυπη , σαν ψηγματα.
Ποτε και πως βρεθηκα στην θεση του να 'ζηταω κατι" ;
Παντως δεν ηθελα να κοιμηθουμε μαζι.
Δεν υπαρχει" μαζι", και δεν θα καλλιεργουσα την ψευδαισθηση.
Οταν κοιμαμαι στην αγκαλια ενος αντρα με τον οποιο κανω ερωτα, το πρωι νιωθω ερωτευμενη μεχρι τα μπουνια. Νομιζω δεν ειμαι η μονη.


Ας περιοριστει λοιπον η βραδυα, σ 'αυτο που καναμε.
Dεν εχει νοημα ουτε αυτο το ποστ, ουτε το να εξηγω γιατι θελω να περασω τον ελευθερο χρονο μου με τον ανθρωπο μου λες και ειναι κατι παραλογο.
Εκτος αν ειναι και i m missing something here.

Γλυκιες κουβεντες( των καιρων μας)


Θα ηθελα να κανω copy την αγκαλια μας και να την κανω paste οποτε νιωθω την αναγκη της.

Δεν θελω να κοιταξω πια παλιες φωτογραφιες.


Το τηλεφωνο χτυπησε κατα τις 10 το πρωι.
"Κοιμασαι; Δεν μπορω να κοιμηθω"
"μχρφζζζ" το κεφαλι μου γυρνουσε "σου ειπα να μην πιεις εκεινο το εσπρεσσο,... δεν μ'ακους."Αναστεναξα.
Παυση.
"Θες να ερθω απο κει;"
"Θα το ηθελα πολυ"
" καλα σηκωνωμαι και ερχομαι"

Σηκωθηκα και ντυθηκα και οσο ετοιμαζομουν, σκεφτομουν. Ηξερα γιατι δεν μπορουσε να κοιμηθει.
Χτες ειχα κλαψει μονη μου στο κρεβατι μου, για λιγο.
Ειχα συγκινηθει.
Περασαμε την μερα ησυχα, και καταληξαμε στο lounge του ξενοδοχειου το βραδυ να μιλαμε.
Του ειπα με πολυ λιγα λογια τι ειχε συμβει με το διαζυγιο μου, με κρατουσε αγκαλια, και ενιωθα σαν να ειμασταν ενα παλιο ζευγαρι που ξεπερασε πια τον ποθο, τον ερωτα και απλα αγαπιεται.Του το ειπα.
Συμφωνησε αν και του φαινοταν περιεργο μετα απο τοσα χρονια.
Δεν νιωθαμε καθολου ξενοι, κι ας ειχαμε αλλαξει.
Με πειραζε οπως τοτε
"Θες σκαλα να κατεβεις το πεζοδρομιο;"
αλλα αντιθετως με τοτε, δεν το επαιρνα κατακαρδα, εβλεπα την τρυφεροτητα πισω απο το πειραγμα.

Πηγαμε στο μαγαζι που παω με το μικρο μου και οταν με πηρε αγκαλια και με φιλησε στο μαγουλο ειδα ενα δυο βλεμματα.
Δεν ενιωθα οτι εκανα κατι κακο, αλλα αναρωτηθηκα μηπως θα ενοχλιοταν ο μικρος μου. (σιχαινομαι να τον λεω "μικρο" αλλα δεν μ αφηνει να γραψω το ονομα του)
Που μοιραζομαι κατι συναισθηματικο με καποιον αλλον.


Ι got to do what i got to do.
Πηγα στο ξενοδοχειο μολις ετοιμαστηκα, και ξαπλωσα διπλα τον Κυρι.
(ντυμενη, μην αρχιζετε να οργιαζετε)
"πες μου" του ειπα " γιατι δεν μπορεις να κοιμηθεις;"
"σκεψεις, δεν εχουν λογικη" ηταν αναστατωμενος, φοβοτανε ισως...Δεν ειναι και μικρο πραγμα ολο αυτο που ζουμε.
"πες μου"

Ηξερα τι θα μου πει.


"σκεφτομουν οτι ειχα τοσες κοπελλες και τελικα μονο εσυ με αγαπησες, πως γινεται να μην εχει περασει μια μερα μεσα μας, πως γινεται να σου φερθηκα τοσο ασχημα.(σημ:παραλογιζεται, εγω τα απεδωσα στο νεαρο της ηλικιας και δεν κρατησα τιποτα μανιατικο)"
"απλα εσυ δεν εδωσες τον εαυτο σου τοσο στις αλλες, και γιαυτο δεν το "ενιωσες" οπως το νιωσες μαζι μου. Αλλωστε οι αγγλιδες δεν ειναι τοσο εκδηλωτικες."
Εβαζα την πραγματικοτητα στην θεση της. Παρηγορητικη λεξη με παρηγορητικη λεξη
"κοιτα στο κινητο μου" μου ειπε
"κοιτα τι κανω, δεν παω καλα" ελεγε ενω εβλεπα μια φωτογραφια που τραβηξαμε χτες σαν wall paper.


Tου χαιδεψα το μαγουλο.
Χαμογελασα.
"Οταν πας Λονδινο, για λιγες μερες θα νιωθεις αναστατωση αλλα σιγα σιγα θα σβυσει..."
Εδω ειναι ολα ευκολα, σκεφτηκα, ειναι διακοπες, ειναι οι αναμνησεις, ειναι πολλα που συμβαλλουν.
Σαν να διαβασε την σκεψη μου μου ειπε
"ειλικρινα δεν ξερω αν τελικα δεν θα τα καταφερναμε, αν δεν ειχαν ανακατευτει ολοι οσοι ανακατευτηκανε, τοτε."
" λες να ειχαμε μεινει μαζι μεχρι τωρα;"
"ποιος ξερει"
Βουρκωσα.

Εκλεισε τα ματια.
Με πηρε αγκαλια.
Ενιωσα την καρδια μου να φουσκωνει.
Τον αγαπω πολυ αυτον τον ανθρωπο.
Δεν τον ποθω, αυτο μου ειναι ξεκαθαρο, αυτο το κομματι του εαυτου μου, το ερωτικο, ειναι δοσμενο αλλου.
Και νομιζω ουτε και κεινος λειτουργει μαζι μου σ'αυτο το επιπεδο.Δεν υπηρξε πονηρο αγγιγμα, χαδι, ακουμπισμα, ...μια γυναικα καταλαβαινει ποτε το αγγιγμα ειναι φορτισμενο με σεξουαλικοτητα.
"θελω να σε δω την επομενη φορα με καποιον settled, ευτυχισμενη γιατι αν καποιος το αξιζει εισαι εσυ."
Ειμαι περηφανος για σενα", συνεχισε" περασες τοσα και συνεχιζεις να χαμογελας. Εισαι τοσο δυνατη, τωρα το ειδα. Ισως αυτο να ηταν και το προβλημα τοτε, δεν μπορουσα να ανταπεξελθω"
Σκεφτηκα οτι κανενας δεν μπορει, το εχω αποδεχτει.
"I know its in your nature to love people, its who you are. I am so lucky. You are so sweet."
Σκεφτηκα ποσοι θα διαφωνουσαν με τον χαρακτηρισμο. Του το ειπα γελωντας αλλα λιγο αναστατωμενη, ενιωθα τις αμυνες μου. συνειδητοποιουσα οτι ειχα αμυνες τωρα που ελιωναν σαν χιονι στον ηλιο.
Αυτος εδω με ηξερε, αν καποιος στην ζωη μου επιτελους με καταλαβαινε, και ηξερε τι ανθρωπος ημουν, ηταν αυτος εδω.
Ενιωσα να φευγει ενα απιστευτο βαρος απο πανω μου, να χαλαρωνω.
"Θελω να εισαι ευτυχισμενη"
"Ειμαι."
Τον εσφιξα στην αγκαλια μου ενω αποκοιμιοτανε, ηρεμος πια.
Σηκωθηκα και ηρθα σπιτι, με δακρυα στα ματια, κατω απο τον καταιγισμο τρυφεροτητας, στοργης και αγαπης που ελαβα.


Σκεφτομουν χτες την Μπαργουμαν που τον ρωτησε αν ειχε αλλες δουλειες στην Αθηνα και την ειλικρινη χωρις εμφαση απαντηση του
Ειναι ενας ανθρωπος που αστειευεται οταν συγκινειται, που δεν πιστευει σε φιλια αντρων και γυναικων, που ειναι αρκετα macho και πραγματιστης, μεσα στην νυχτα απο τα 16 του, σταθερος, λιγομιλητος και μετρημενος.
"Οχι, ηρθα 100% για κεινη."
Με χτυπησε η απλοτητα στην δηλωση του.
Η πραγματικοτητα της πραξης του.


Χτες, του εδειξα το αποτυπωμα απο κραγιον που ειχα αφησει σε μια χαρτοπετσετα, και χωρις πολλες φανφαρες, το πηρε, το διπλωσε με τα ματια καρφωμενα στον αγωνα της Αρσεναλ, και το εβαλε στην τσεπη του...



Η αγαπη ειναι στα μικρα απλα πραγματα, εκει που συνηθως δεν κοιτας.
Η αγαπη τελικα, ειχα δικιο, δεν φευγει ποτε, δεν εχει να κανει με ποθο,σεξ, κορμια, εγωισμοι, με θελω, με μαρτυριο, με επιθυμια... ουτε καν με παρουσια του αλλου.
Απλα υπαρχει,... περα απο χωρο και χρονο.

Wednesday, January 31, 2007Το πρωι αθλητικα, το βραδυ γοβα στιλετο και γω θελω ξυπολητη να τρεξω



Και αφου ταξιδεψα 15 χρονια πριν και ειδα τον εαυτο μου μικρη, χαριτωμενη, ακουσα πραγματα που ειχα ξεχασει, ητθε η ωρα να αποχαιρετησω εκεινα τα παιδια.
Και δακρυσα και βουρκωσα και ειπα μεσα μου αντιο.
Και βρεθηκα με το διλλημα.
Τωρα τι;


Κοιταξα τον ανθρωπο απεναντι μου. Μου ηταν ξενος, και ομως τοσο αγαπητος. Μου χαμογελαει τρυφερα και να'τος! Το ξερω αυτο το χαμογελο, το εχω ξαναδει! και μετα θα γυρισει να μιλησει σε καποιον και πουφ! εξαφανιζεται.
Μες την σχιζοφρενεια ζω.


Το μικρο μου , υπομονετικο τοσες μερες, με κατανοηση, σε ενα θεμα που εγω δεν θα δεχομουν-για να ειμαι ειλικρινης, εφυγε για λιγες ωρες απο το μυαλο μου. Τα καταφερα να αφοσιωθω σ αυτα που ελεγα & εκανα, χωρις να νιωθω οτι πλαναται απο μεσα μου , διπλα μου.
Και τοτε ενιωσα ποσο πολυ μου λειπει.



Ο κυριακος με επανεφερε στο κοσμο των μεγαλων.
Στην ηρεμια, στο δε βαριεσαι, στο καλο φαγητο σε εστιατορια, σε κουβεντες σοβαρες,-ολα οσα αναπολουσα δλδ- και καπου, ολα οσα εκανα τους τελευταιους 10 μηνες μου φανηκαν wild.
Καραοκε, παρεα με φοιτητες...
Και ομως, ακομα και αν ενιωθα, πιο μεγαλη μεσα μου, δεν μπορω να μην παραδεχτω, οτι ειμαι τρελλη για τον μικρο.
Απο την ημερα που τα ξαναβρηκαμε, με παιρνει τηλεφωνο, μου μιλαει γλυκα στο μσν (αντι για δονησεις ), εδιωξε την ιδεα οτι ερωτευμενος = θυμα- με εμπιστευεται με τα συναισθηματα του, οτι δεν θα παιξω-, και κατι μικρο τετοια πραγματακια,( που ομως με καθε εκδηλωση με καθηλωνουν στο να μην θελω να παω πουθενα.)




"Μπουρδες, απλα νιωθει οτι υπαρχει αλλος."
"Ναι μωρε, εκδηλωσου, να δεις για ποτε θα βαρεθει."


Σκαστε σκυλεες.:P
Δεν με παρατατε λεω εγω;
Πρωτον εχω πει οτι μου μοιαζει σε πολλα, αρα θα μπορουσε να μου μοιαζει και σ 'αυτο.
Και δευτερον
Ποιος ο λογος να εισαι με καποιον?
Αμα ειναι να κρατιεσαι και να βγαζεις ικανοποιηση, απο το ποσο πολυ τον καταφερες να δειξει, να 'πεσει", τον εγωισμο σου θρεφεις.
Και αμα εκανες το λαθος να μπλεξεις με τετοιο τυπο, και εχεις κουραγιο, ναι οκ, knock yourself out.
Oμως εγω θελω να θρεψω την ψυχη μου, με αποδοχη, αγαπη, στοργη, τρυφεροτητα.
Στην σκεψη του, να γεμιζει η ψυχη μου τοσο, που να θελω να δωσω το περισσευμα, να τον λουσω με το συναισθημα που με πνιγει αν το κρατησω μεσα μου.
Να μην περιμενω να παρω, αλλα να μπορω να δωσω.
Και μπορω, αν ειναι mutual.
Χαμογελαστοι, ξαπλωμενοι, ευτυχισμενοι...δεν υπαρχει πιο ωραιο θεαμα απο τα ματια του αντρα που σε κοιταει ερωτευμενος, χαμογελαστος και ηρεμος.

Αυτο το βλεμμα, ειναι priceless.

Photos of you and me Tuesday, January 30, 2007

Και ηρθε απο τα παλια να μου δωσει αδιασειστα ντοκουμεντ οτι εγω, ναι εγω, οχι μονο μαγειρευα
(2 φορες την ημερα παρακαλω, πληρες προγευματα με ομελετες μπεικον και λοιπα, μεχρι και τσιζκεικ)
αλλα ΣΙΔΕΡΩΝΑ.

Οσοι παρακολουθουν ξερουν οτι το καλοκαιρι εψαχνα που ειχα βαλει το σιδερο, οταν μετακομισαμε, πριν 2 χρονια και την απορια της μικρης ως προς το" ξενο σωμα".



Επεσε καζουρα απιστευτη απο τους δικους μου ανθρωπους.
Αλλα ειχε φερει αδιασειστες αποδειξεις και δεν μπορεσα να κανω τιποτ αλλο απο το να χαμηλωσω το κεφαλι και να περιμενω να πεσει και κεραυνος.
Ολα πια ηταν πιθανα.

Image Hosted by ImageShack.us







Χτες μπορεσα επιτελους να βρω τον πιο ταιριαστο χαρακτηρισμο, το γιατι μ 'αυτον τον ανθρωπο ενιωθα τοσο δεμενη, γιατι τοσο καιρο δεν εμπαινε στην κατηγορια ex boyfriend.
Τον κοιταζα την ωρα που τρωγαμε, οι εκφρασεις, το γελιο δεν ειχαν αλλαξει. Ο ιδιος αρκετα, μου θυμιζε αρκουδακι. Του επιασα τρυφερα το μαγουλο και μου δωσε τις φωτογραφιες.
Ενας χειμαρρος αναμνησεων που ειχα ξεχασει με κατακλυσανε.
Το πλυσιμο, το σιδερωμα, το μαγειρεμα, και ολα με χαμογελο.
Το τι θα κανουμε οταν φυγουμε απο την χωρα, ολα οσα ζησαμε για σχεδον δυο χρονια.
Δεν σε νιωθω σαν πρωην γκομενο, του ειπα, αλλα σαν πρωην συζυγο.
Και κει στα ματια του ειδα το ιδιο.
Ναι, καταλαβαινω τι θες να πεις, μου απαντησε.


Ηταν ωραιο να συναισθημα να μην νιωθεις περιεργα γιαυτα που σε δενουν με καποιον αλλον, και ηταν υπεροχο να ειναι αμοιβαιο.
Ασχετα αν απο το σπιριτιουal ουαιφ και χαζμπεντ, το γαμησαμε και δεν σταματησαμε ολο το βραδυ να αυτοαποκαλουμαστε hubby and wifey.

Πρωτο βραδυ.

Πρωτο βραδυ.

Και ηρθε, και τον αγκαλιασα και ηταν αμηχανος, εκανε συνεχεια αστειακια και θυμηθηκα οτι οσο πιο συναισθηματικο υο γεγονος τοσο πιο χαζο τα αστειο.
Ειχε αλλαξει, ηταν κουρασμενος αλλα δεν με ενοιαζε που αλλαξε και 200 κιλα να ειχε παρει, το ιδιο ατομο ηταν.
Ομως αναρωτηθηκα γιατι στα 33 του να εχει κατεστραμμενο συκωτι απο το ποτο, γιατι να ξημεροβραδιαζεται στα καζινα και να του φευγει η ζωη μεσα απο τα χερια.
Πονεσε η καρδια μου, γιατι τον εβλεπα να θελει να κανει οικογενεια.
"Αμα βρεθει η σωστη"
"Δεν θα βρεθει στα καζινο, ετσι οπως το πας θα βρεθει η "λαθος""

Μου επιασε το χερι οπως περπαταγαμε.
Το περιμενα, και με τον μαρκους το ιδιο ειχε γινει.
Ειναι η εκφραση οικειοτητας.
Μονο που δεν ενιωθα τιποτα, ουτε καν συγκινηση.

Τον πηγα να κοιμηθει. Ξαπλωσα διπλα του και του χαιδευα το κεφαλι να χαλαρωσει.Εψαχνα να βρω κατι που ελειπε.Αρχισαμε να γελαμε με τις διαφορες μαλακιες που θυμομασταν.
Τιποτα.
Ισως γιατι δεν ειμασταν οι δυο μας.


Κουβαλουσα εκεινον μεσα μου.

D day, σκεψεις πριν την αφιξη. Sunday, January 28, 2007

Σημερα ερχεται ο Κυριακος.
Νιωθω σαν ενα παιδι που περιμενει να παρει ενα δωρο.
Ειναι ενα δωρο.
Ενας ανθρωπος ταξιδευει για να ερθει να με δει.
Ενω δεν εχουμε και τοσα να πουμε.
Ερχεται γιατι καποτε με αγαπησε και τον αγαπησα και ο τροπος που χωρισαμε δεν ειχε επιλογο.
Εμεινε μετεωρη μια πικρα, μια μετανοια.
Ερχεται γιατι και οι δυο νιωσαμε την ανεμελεια και ξεγνοιασια να φευγουν απο πανω μας και θελει-φανταζομαι, να ξανανιωσει οπως τοτε.
Οπως ενα αρωμα, μια μυρωδια γαλατοπιτας σε ταξιδευει αυτοματα στην κουζινα της γιαγιας η στην αγκαλια του μπαμπα μετα το ξυρισμα, η στην αγκαλια ενος εραστη.
Εχω λιγη ανησυχια για το τι θα λεμε τοσες μερες και αν θα ειναι ευκολη η επικοινωνια μας. Τοτε οποτε μιλουσαμε, τσακωνομασταν.
Δεν ηταν και η καλυτερη σχεση μου.
"δεν θελω να μιλησουμε για τα παλια¨μου ειπε, ενοχλημενος.
Νιωθει ασχημα και δεν καταλαβαινω γιατι, εμενα μου αρεσει να μιλαω για το παρελθον, i m a story teller απο φυση μου, και οι ιστοριες μου πλην του Αντχριστου, ειναι περλες σε ενα κολιε που μεγαλωνει και παιζω μαζι τους χαιδευοντας τες, οπως ενα κομπολοι.

Νιωθω και μια ευθυνη. Που θα τον παω;
Δεν ξερει κανεναν εδω και απο οσο ξερω δεν μπορει να παιξει ποκερ οπως παιζει στην Αγγλια καθε βραδυ.
Νιωθω ομως και μια μικρη προσμονη.
Ειναι ενα δωρο. Το να εχω την ευκαιρια να πω με εναν ανθρωπο ολα οσα δεν του ειπα τοτε, εστω και στον αοριστο, ειναι κατι που μου δινει ευχαριστηση. Σ'αυτον τον τομεα, 11 χρονια δεν εχουν σημασια.
Θελω να δω την ρυτιδιασμενη (?)του φατσα, το γνωριμο χαμογελο με τα δυο πιο μακρυα μπροστινα δοντακια, τα μελι ματια να ζαρωνουν απο το χαμογελο και να χωθουμε σε μια αγκαλια.
Την πρωτη, μολις με δει απο μακρυα και με αναγνωρισει.
Η πρωτη ματια, το χαμογελο, ολο αυτο που θα λεει "Εϊ, σε ξερω εγω εσενα."





-----------



"Θα κοιμηθεις μαζι του;"


Ολοι αυτο με ρωτανε, εχει γινει εφιαλτης πια.

ΟΚ. ere it goes.
Δεν νομιζω να υπηρχε ποτε στην ζωη μου περιπτωση να απαντησω αρνητικα σ αυτη την απαντηση. Ο κυρι δεν ειναι Μαρκους(παιδικος ερωτας στα 15), δεν ηταν πλατωνικη σχεση ωστε ξαναζωντας την να μην μου βγαινει. Απο την αλλη, ο Κυρι δεν ειναι Μαρκους, ο Μαρκους ηταν οτι πιο εντονο ειχα ζησει και δεν κοιμομουν τρεις μερες πριν ερθει. Σημερα κοιμηθηκα σαν μοσχαρα μια χαρα.
Ακομα και οταν ειχα την σχεση μου, αναρωτιομουν πως και τι θα εκανα.Με προβληματιζε.Οχι οι προθεσεις μου, αλλα το οτι υπηρχε ενας μεγαλος παραγοντας Χ που δεν θα ελεγχα: To πως θα νιωσω. (ελεγχω τις αποφασεις μου μονο, και δεν ηθελα να κανω καποια που θα μετανιωνα αργοτερα.)
Πριν λιγο καιρο ειχα κατασταλαξει οτι δεν ηθελα η οποιαδηποτε σχεση μου να με επηρεασει, οπως τοτε με τον Αντιχριστο, και κοπαναγα το κεφαλι μου στον τοιχο.
Η σχεση μου απο την αλλη εδειχνε μια απαθεια απιστευτη, "ειναι δικο σας θεμα, ξερω την ιστορια σας."Cold fish, no blood in his veins" η απλα χεστηκε πατοκορφα.


Και να σκεφτομαι συνεχεια, σαν "mantra":
Δεν θελω αυριο, να μετανιωσω γιαυτα που δεν εκανα
Δεν θελω να μετανιωσω ουτε γιαυτα που εκανα.


Eνω λοιπον πρακτικα, δεν ειχα προβλημα απο μερια σχεσεως, αποφασισα οτι οσο ρομαντικο και να ηταν το ολο σκηνικο, δεν θα εκανα τιποτα με τον Κυρι for old times sake.Ασχετα με το αν η σχεση μου αδιαφορουσε, εμενα δεν μου πηγαινε.

(Και σπαστηκα που ειδα οτι συνεχιζω να ειμαι η ιδια, πιστη και αφοσιωμενη σαν σκυλος, ακομα και σε μια σχεση με ημερομηνια ληξεως, ακομα και αν ο αλλος χεστηκε αν θα ημουν under something heavy.)

Opote the plan ηταν να απολαμβανα τα συναισθηματα που θα με ταξιδευανε σε αλλες εποχες του εαυτου μου αλλα δεν θα δημιουργουσα νεες καταστασεις και αναμνησεις.
Αν φυσικα ο ερωτας και ο ποθος και ολα οσα ειχα καποτε για τον Κυρι φουντωνανε και ηταν αληθινα, τοτε μιλαμε για κατι εντελως διαφορετικο.
Ομως ποτε δεν ξαναγυρισα σε πρωην, τα χρονια ηταν πολλα, αμφεβαλλα πολυ για κατι τετοιο.





Απο τοτε που χωρισαμε με τον "μικρο μου", δεν σταματησαμε να εχουμε επαφη. Καπου ηθελα να τον αφησω λιγο να σκεφτει, να δει αν του ειμαι σημαντικη και να αρχισει να μου φερεται με λιγο περισσοτερο consideration. Και αν δεν, ε, καλυτερα να τελειωναμε μια ωρα αρχιτερα.
Θυμομομουν την τελευταια φορα που πιστεψα οτι ημουν σημαντικη για καποιον και ποσα εχασα μεσα σ αυτην μου την μαλακια. Ειχα παρει μια αποφαση σημαντικη τοτε, ηθελα να την τηρησω.
Ποτε να μην πιστευεις οτι ο αλλος νιωθει περισσοτερα αποοσα λεει και δειχνει, πεφτεις σε παγιδα που υφαινεις μονη σου."

χτες του ζητησα να με συναντησει.
Δεν ειχα σκοπο να ξαναειμαστε μαζι, ουτε και γω δεν ξερω τι ηθελα να κανω με αυτην την κινηση. Ομως με στοιχειωνε κατι που μου ειπανε.


"Τωρα που θα ερθει και ο κυριακος, θα μετρησει και αυτο στο μυαλο του, μαλλον θα τσουρουφλιστει." μου ειπανε, και ανατριχιασα στην σκεψη.
Δεν υπηρχε περιπτωση να τον βαλω να υποστει κατι τετοιο.







"εισαι βλακας " ακουω τον φιλο απο το τηλεφωνο σημερα το πρωι
"μια ευκαιρια ειχες να τον τσουρουφλισεις να καταλαβει καλα μεσα του τι του εισαι, να μαθεις και συ επιτελους αν σε γουσταρει στ αληθεια εσενα η αυτα που του προσφερεις και πας και τον καθυσηχαζεις.Εσενα ποιος θα σε καθυσηχασει που 2 μηνες σε τρωει αυτο το πραγμα? Δεν σου ξαναλεω τιποτα για το θεμα αυτο, τερμα"
Χαμογελαω.
Κατι θα κανω σωστα για να ερχονται μετα απο τοσα χρονια να με δουν και να ειναι ακομα στην ζωη μου οι περισσοτεροι.
Α ναι, τους φερομαι σαν φιλους και οχι εχθρους.


"Καλα και για να εχουμε καλο ρωτημα, εσυ πως προκαταβαλλεις οτι δεν θα θες να κοιμηθεις με τον αλλον, αφου δεν τον εχεις δει;"
Εκανα μια παυση.


Ο Κυρι μπορει να ερχοταν για να ξαναζησει τα νιατα του αλλα εγω τα εχω ξαναζησει καιρο τωρα.
Ο κυρι μπορει να ρχοταν για να νιωσει καποια συναισθηματα, αλλα εγω τα ζουσα ηδη.

ΣΚεφτηκα τον κυριακο να με αγκαλιαζει να μου χαμογελαει, να βγαινουμε, να μου χαιδευει το χερι.Μεχρι εδω ενιωθα καλα.
Φανταστηκα να ξαπλωνει διπλα μου, πανω μου και τοτε καταλαβα γιατι η σταση μου αλλαξε απεναντι στον ερχομο του Κυριακου, και γιατι μερικες φορες τελικα η ζωη ειναι πολυ αδικη με το timing της:


"Το σωμα μου δεν θα λειτουργησει με αλλον. Δεν μπορω να δεχτω αλλο χερι να με χαιδευει περα απο το δικο του ."





Εφαγα μια μουτζα.

Καπου με μουτζωνω και γω, αλλα θελω να βαλω τα "λεφτα" μου στον μικρο.
Μου ειπε οτι με εμπιστευεται.
Θα τον εμπιστευτω και γω, οτι αξιζει ολη αυτην την "βαβουρα".

Saturday, January 27, 2007 Τα λογια (δεν ) ειναι περιττα

"Μα γιατι χωρισατε; Αχ, εισασταν τοσο ταιριαστο ζευγαρακι!"
Στραβοκοιταω.
Ενταξει, ειπαμε να κανακευεις τον αλλον (εμενα) αλλα οχι να με δουλευεις.
Τι ταιριαστο και μαλακιες, ειναι 22 σε 11 μερες, και γω ατενιζω τα αντα. (Απο μακρυα, αλλα τα βλεπω, δεν ειναι χαμενα στον οριζοντα στο βαθος πελαγος.)"Ξερεις τι εννοω. Τα τραγουδια, εισασταν και οι δυο baby faced, και δειχνατε τοσο ερωτευμενοι, οπου και ναμασταν, εσεις ο ενας στην αγκαλια του αλλου. Ολο ακουμπιοσασταν. Ηταν εκνευριστικα αηδιαστικα ρομαντικο. Μηπως να τα ξαναβρισκατε;"



Εκανα κατι που εμαθα απο κεινον. Δεν απαντησα.
Τι να απαντησω, οτι δεν ξερω τι μου γινεται;
Οτι φοβαμαι οτι μετα τα οσα εκανε ο πρωην, οτι μαλακια και να μου κανει ο αλλος το προσπερναω θεορωντας το πταισμα;
Η διμηνη σχεση μου ηταν πηγη ευτυχιας, ηρεμιας, ποθου.
Ηταν ομως και πηγη αγχους.
Δεν επαιρνα βασικα πραγματα, οπως πχ απαντησεις.
Επρπε να ρωταω σαν μαλακας το ιδιο πραγμα και 4 φορες.
Δεν επαιρνα τις βασικες διαβεβαιωσεις οτι τον ενδιεφερε η ζωη μου, εγω, περα απο το κοινο κομματι που μοιραζομασταν. Ενιωθα δεδομενη, μια αδιαφορια στις λεπτομερειες.
Και τελικα ο τροπος που χωρισαμε επιβεβαιωσε πολλα που φοβομουν.
Δε βαριεσαι.

Εμαθα πολλα.



"θα ξεχαστεις τωρα που θα ερθει ο Κυριακος" μου λεει η φιλη μου.
"ναι" της απανταω αφηρημενα.
Και τοτε βλεπω το βλεμμα της.
Χαμογελαει με νοημα.
Δεν την αδικω, και γω πριν 2 μηνες τα ιδια θα σκεφτομουν.
Δεν εχω ομως την ιδια ψυχολογια.
Ασε που θεωρω μεγαλη μαλακια να χρησιμοποιησω τον εναν για να απαγκιστρωθω απο τον αλλον.
Ο καθενας τους αξιζει το κομματι μου που τους αναλογει.
Ο κυριακος ειναι το παρελθον μου, ειναι η ιστορια μου, ο ανθρωπος που με επηρεασε να παρω τις αποφασεις μου οσον αφορα τους αντρες-εστω και υποσυνειδητα- και ερχεται μονο και μονο για μενα, μια ολοκληρη εβδομαδα.
Ο αλλος ειναι η σχεση μου, ανθρωπος που μπορουσα να ερωτευτω και κατα στιγμες ερωτευτηκα, αυτος που μου λειπει, το Τωρα μου.

"Λαθος. Χωρισατε. Ξεκολλα." μου φωναζει ενας φιλος μου στο ακουστικο.
Δεν ειναι και ευκολο αγαπη μου.
"Μεσα μου ελπιζω οτι θα κανει κατι να με κερδισει, παλι, οτι θα ποδειχτει οτι του ειμαι σημαντικη.Οτι θα κανει την μινιμουμ προσπαθεια για μας, για να την κανω και γω. "
"Ομως δεν θα την κανει γιατι μεχρι τωρα εσυ την εκανες. "και συνεχιζει με κοροιδευτικη ολο ναζι φωνη αλα Βουγιουκλακη μιμουμενος εμενα.
"ναι?? μωρο μου τι ωρα θα βρεθουμε? τοσο αργα? μα γιατι οχι πιο νωρις? Ναι μωρο μου οτι πεις, γραψε με στ αρχιδια σου, εγω εδω θα ειμαι ετσι κιαλλιως , ειμαι ζωο "
Βαζω τα γελια.
Ειναι που ειναι γκει και "τοχει", το ολο πραγμα ειναι απολαυση.
Γελαω και απο νευρικοτητα, γιατι εχει καποιο δικιο.


Δεν νιωθω οτι θαπρπε να ειμαι τοσο επιθετικη με τον αλλον ουτε με τον εαυτο μου, δεν νιωθω οτι εχουμε πολεμο, ουτε εχω θυμωσει για πραγματα που -ας ειμαι ειλικρινης- θα επρεπε.
Ναι. θα μπορουσα να ζησω και αλλο μαζι του προσαρμοσμενη στους δικους του "ρυθμους." και συνηθειες
Ομως οι δικοι του ρυθμοι δεν ειναι καταλληλοι. Οι συνηθειες του ειναι ενος ανθρωπου, οχι ενος ζευγαριου. Δεν ειμαι πλαστελινη να παρω οτι μορφη εχει ο αλλος, ουτε το θελω, ουτε θα το κανω.
Το κοστος θα το πληρωνα εγω, και μονο εγω.


"ηδη το πληρωσες μοσχαρα" μου φωναζει απο μεσα
"ερχεται ο Κυρι μαρη, μεθαυριο, και συ το μονο που κανεις ειναι να ΜΗΝ το σκεφτεσαι. Τοσο χρονια εχεις μιλησει για κεινον σε ολους και τωρα αντι να απολαμβανεις αυτο που ζεις και που ερχεται, εσυ μου αναπολεις τι;"

Δεν απαντησα αμεσως.
Το ενα ειναι ρομαντικο, γλυκο, exceptionnal.
Το αλλο ειναι συναισθηματικο και αληθινο.

"Ειναι;" με ρωταει ηρεμα χωρις να με βρισει αυτην την φορα.
"αν ητανε, αν το νιωθες , εσυ ειδικα,δεν θα χωριζες. Αυτος απο την αλλη,δεν θα το δεχοτανε. και ακομα κιαν το δεχοταν απο βλακεια του, θα προσπαθουσε να σε ξανακερδισει."
Με προλαβαινει πριν ανοιξω το στομα μου
" Με εργα, οχι λογια."
"δεν ειναι του τυπου του"
" και συ τι εισαι για να σε νοιαζει το γιατι Δεν το κανει, φιλανθρωπικο ιδρυμα?"


Ζηλευω τους ανθρωπους που μπορουν να εχουν τοσο σκληρη σταση.
Και γω την ειχα σε καποιες περιπτωσεις αλλα ηταν περιπτωσαρες και πλεον δεν ενιωθα τιποτα γι αυτους.
Ξερω οτι καπου εχει δικιο. Πρπει καπου να ζητω 5 βασικα πραγματα και να μην δινω πριν τα παρω. Το ιδιο λαθος εκανα παντα.
Και με τον Κυριακο τα ιδια.
Οι πρωτες του λεξεις.
"θα με συγχωρεσεις για τοτε; Τα γαμησα ολα"
Και μια μετανοια στην φωνη που με ταραξε.
Για μενα ηταν ολα ξεχασμενα.
Δεν ειχα φαντασματα, δεν μετανιωνα.


Ουτε γιαυτην την σχεση μετανιωνω. Ουτε για την σταση μου.Εδωσα, χωρις να χασω την αξιοπρπεια μου.
Ημουν εδω οποτε με χρειαστηκε, ειμαι εδω -σε αλλη μορφη, φιλικη, συναδελφικη- ακομα.
Αν ζοριστω θα τραβηχτω, δεν θα κατσω να γαμηθω.
Εκανα ομως οτι περναγε απο το χερι μου to make it work.
Ακομα και παραχωρησεις.
Χωρις υποχωρησεις.



Το πρωτο το κανεις με την καρδια σου χωρις να μετανιωνεις η να το "μετρας".
Το δευτερο σου γαμαει την ψυχολογια (ασε που τα χρεωνεις στον αλλον κατα βαθος)
Νομιζω ο χωρισμος ηρθε στο τσακ πριν το ενα μεταμορφωθει στο αλλο.

Καμια φορα η ζωη ειναι αστεια



Βλαμμενα


Προς ξανθια(ας πουμε) μπαργουμαν του Fridays κηφισιας.
Οταν σου παραγγελνω ενα mojito χωρις αλκοολ, δεν το κανεις ολοκληρο θεμα.
Δεν χρειαζεται να εισαι rocket scientist για να δουλευεις πισω απο ενα μπαρ (το εχω κανει και γω αυτο τα λεει ολα), και δεν ειναι τοσο δυσκολο να καταλαβεις οτι δουλεια σου ειναι να σερβιρεις αυτο που σου ζητανε χωρις να ξινιζεις τα μουτρα σου επειδη σου ζητανε κατι διαφορετικο απο αυτα που εχεις συνηθισει να κανεις.
Δεν με ρωτας για ποιο λογο θελω να το πιω ετσι με υφος "δεν εχει νοημα"
Εχει.
Επειδη το θελω εγω.
Δεν μου λες οτι ειναι βλακεια να πληρωσω 7 ευρω για λαιμ και σοδα.
Γιατι δεν θα πληρωσω 7 ευρο για λαιμ και σοδα, εννοειται.
Δεν μουτρωνεις αλα Αλεξανδρατου επειδη πρπει να πας να ρωτησεις τον υπευθυνο.
Εχω ερθει να φαω, να περασω καλα με την κολλητη μου, να γελασουμε, κατι που το καταφερναμε μια χαρα μεχρι αυτο το μικρο γεγονος.

Και σιγουρα δεν πας να βρεις τον κολλητο μου και συναδελφο σου και να του πεις
'τι την εχεις αυτην; Πολυ ιδιοτροπη ειναι" μεταθετωντας ετσι την εχθροτητα σου, σε καποιον δικο μου.



Γιατι μα τον θεω, την επομενη φορα που θα ερθω θα σου παραγγειλω παπαδες, θα σε φωναζω για νερο καθε 5 λεπτα και αν δω το παραμικρο στο plain ξινο προσωπακι σου,θα κανω παραπονα στον υπευθυνο, ετσι για να καταλαβεις, οτι αν καποιος παει να πληρωσει κατι την 3 πλασια αξια που θα πληρωνε αν το αγοραζε απο το σουπερμαρκετ, το κανει γιατι αγοραζει και κεφι, αγοραζει και ξεγνοιασια απο την καθημερινοτητα του.
Αυτη ειναι η δουλεια σου.
Το αν εσυ εχεις σπασικη κολλιτιδα, προ εμμηνοτετοιο συνδρομο η δεν σε γαμαει καλα ο γκομενος, ειναι κατι που πρεπει να αφησεις σπιτι σου.
Δεν μ ενδιαφερει.


Δεν υπαρχεις.

Memories Saturday, January 13, 2007

Χτες πηγα σε ενα live, το οποιο απο πανω απο το μαγαζι, υπηρχε ενα εστιατοριο οπου δουλευε ενας παλιος μου συνεργατης, πιανιστας.
Μπηκα μεσα και στα πρωτα 3 βηματα χαμογελαω.
Διπλα του ο κιθαριστας, ο πρωτος μου συνεργατης στην πρωτη μου δουλεια και πρωην.

Δεν με αναγνωρισε αμεσως, του πηρε 2-3 δευτερολεπτα.
Εκανα μια γρηγορη ανασκοπηση στο μυαλο μου, ποσα χρονια ειχα να τον δω.
τα ειχαμε το 92
Τον ξαναειδα οταν ειχα τον σκυλο μου, τον οποιο αγορασα αφου γυρισα απο Λονδινο.
το 95.
11 χρονια.

Η ζωη μου κλεινει κυκλους.
τι γινεται ρε παιδια;
Θα πεθανω συντομα;


κανω να φυγω και με πιανει απο το χερι μια πολυ καλη μου φιλη που εχω καιρο να δω, η οποια δεν βγαινει ΠΟΤΕ.
what are the odds?


Πηγα στο live αλλα μετα ανεβηκα πανω στο αλλο μαγαζι.
Μου ελειψε και το ομολογω με ντροπη, αυτο το χλιδατο περιβαλλον. Νιωθω "σπιτι" μου σε τετοια μερη.
Εκανα φωνητικα στον τραγουδιστη, υποσχεθηκα στον εαυτο μου οτι θα ερθω και σαν θαμωνας καποια στιγμη με παρεα.
Ενιωθα οτι ξαναεβαζα ενα παλιο πολυ ανετο παπουτσι και ημουν με κοσμο που καταλαβαινα.

Το ρεπερτοριο σαυτα τα μαγαζια αν και δεν με ξετρελλαινει, ηταν ομως το ψωμακι μου, και η ειδικοτης μου πια.
Πηγα για δεκα λεπτα και εκατσα 40.
δεν ξεκολλαγα.

Μιλησα και με τον πρωην μου, αλλαξαμε φωτογραφιες των παιδιων μας, τηλεφωνα.
Καμια οικειοτητα, νοσταλγια, οπως γινεται συνηθως.

Απλα μια φιλικοτητα που πηγαζει απο 2 ανθρωπους που καποτε ερωτευτηκανε, εστω για λιγους μηνες.
Τον κοιταζα και θυμηθηκα πραγματα που ειχα ξεχασει. Ηταν ο πρωτος που ειχα δει σαν "μεντορα", καινουργια τοτε στο επαγγελμα.
Ηταν ο πρωτος που μου μιλησε στο κρεβατι και ανακαλυψα τι θαυμαστο που μπορει να ειναι το κρεβατι οταν επικοινωνεις και με το μυαλο και το στομα σου.
Ανακαλυψα ποση δυναμη ειχα μεσα μου οταν χωρισαμε και καθε βραδυ επρεπε να τραγουδαμε το "ντουετο μας" ενω τον περιμενε η κοπελλα του στο τραπεζι.
Θανατος.


Αλλα οι αναμνησεις ηταν σαν εργο, χωρις να θυμαμαι πως ενιωθα, χωρις συναισθηματισμο.

Μερικοι ανθρωποι δεν σου μενουν και τοσο φανταζομαι.




Κατεβηκα στο live λιγο πριν τελειωσει.
Απο πανω χλιδα, ανθρωποι στη μεση της ζωης τους, να χορευουν και να διασκεδαζουν και να μου αποπνεουν νοσταλγια,( μου λειπει τελικα αυτη η δουλεια) και απο κατω , ο νεος κοσμος που τωρα ξεκινα, με την μπαντα, τον αλλο τροπο διασκεδασης και επικοινωνιας, και γω να πηγαινοερχομαι αναμεσα στα δυο, τελικα.
Αναμεσα στα δυο, με ενα ποδι εδω και ενα ποδι εκει.


Δεν ξερω που θα καταληξω.
Ειτε μιλαω για ειδη μουσικης, ειτε gια κοινωνικο περιγυρο, ειτε για life style.



Still looking for my place under the sun.

Ειμαι καλος ανθρωπος Friday, January 12, 2007

Οταν χωρισα οπως χωρισα με τον πρωην μου, υπηρξε ενα -μικρο - διαστημα που μου' λεγε οτι μ΄' αγαπαει, με θελει, και αλλα που δεν κολλουσανε με τα τερατωδη που ειχε κανει και ειχε πει, και που φυσικα δεν κολλουσανε με την δυμπεριφορα του.
οσο ερωτευμενη και να ημουν η αληθεια πεταγοταν εκτυφλωτικη μπροστα στα ματια μου.
Μπρος στην κατακραυγη του περιγυρου, αντιμετωπος με το ποσο πολυ τραβηγμενα ηταν ολα οσα εκανε, στην ιδεα και μονο οτι ηταν ο "κακος " της υποθεσης, εφτιαξε στο μυαλο του ενα αλλοθι, ενα ρολο, τον φορεσε και προσπαθησε να τον πιστεψει.
Αν αγαπουσε , τοτε δεν θα ηταν τοσο σοβαρο. Αν προσπαθουσε για την οικογενεια του, τοτε θα ηταν ολα οσα εκανε" λαθη", και οχι στ'αρχιδισμοι ενος ανθρωπου που δεν εμαθε ποτε να υπολογιζει τον διπλα του. Αν επειθε τον εαυτο του οτι ηθελε να ειναι σπιτι του, τοτε δεν ηταν καφρος, αλλα "ανθρωπινος" με ελλατωματα.
Μονο που αλλο να πατησεις καποιον αλλον κατα λαθος, και αλλο να του ανοιξεις -επανελλημενως -το κεφαλι πχ, με ενα τηγανι

Απο τοτε αυτο το πραγμα, το συναντησα αρκετες φορες.
" μα δεν ειναι κακος, δεν με κοροιδευει," μου ελεγε μια γνωστη μου προχτες.
Το οτι δεν σε κοροιδευει συνειδητα δεν σημαινει οτι δεν σε κοροιδευει και σενα μαζι με τον εαυτο του, σκεφτηκα.



Πολλες φορες στην ζωη μας ανθρωποι γυρω μας αλλα και μεις οι ιδιοι, δεν θελουμε να ειμαστε οι κακοι της υποθεσης και φτιαχνουμε ενα παραμυθι στο μυαλο μας.
Δεν θελουμε να κοροιδεψουμε τον αλλον, κοροιδευουμε τους εαυτους μας.
Αλλα φυσικα σ'αυτην την παραμυθα , περα απο τον εαυτο μας,εμπλεκεται και ο αλλος.Δεν μιλαω για τα τσογλανια ουτε γιαυτους που λενε ψεμματα συνειδητα για να παρουν κατι απο τον αλλον, μιλαω γιαυτους που μας μπερδευουν με τα οσα λενε και οσα κανουν.
Οταν ειμαστε μια ετσι, μια γιουβετσι.

Παραδειγματα απειρα αν και τωρα δεν μου ρχονται ολα στο μυαλο.

Πχ:
Προσπαθουμε απεγνωσμενα να πεισουμε την γυναικα μας-και τον εαυτο μας- οτι την αγαπαμε, αυτην και τα παιδια και οτι θελουμε την οικογενεια μας,- ειδαλλως ολοι θα μας κατακρινουν αν φυγουμε για να αγορασουμε το καμπριολε αυτοκινητο και τα φτιαξουμε με την Σουλα την κομμωτρια με το πεταχτο βυζι και την ρογα πυραυλο.

Προσπαθουμε απεγνωσμενα να βρουμε δικαιολογιες γιατι δεν παμε στον φιλο μας τον Λευτερακη που εχει κατι προβληματα,- εμεις, δεν ειμαστε σαν τους αλλους, ειμαστε καλοι, απλα ετυχε.
Προσπαθουμε απεγνωσμενα να ειμαστε σωστες απεναντι στον Γιωργακη και να ειμαστε αγαπημενες συντροφοι, αφου αυτος ειναι τοσο καλο παιδι και παντα μας βγαζει εξω και μας προσεχει,- ντροπη τωρα να σκεφτομαστε τον Λακη τον αδερφο του που μας εχωσε και σφαλιαρα.
Προσπαθουμε απεγνωσμενα να πουμε στον αλλον αυτα που θελει να ακουσει, να ειμαστε ενταξει με τον εαυτο μας.Με την ιδεα του εαυτου μας.
Θελουμε να ειμαστε καλοι, σωστοι, ακομα και οταν δεν μας βγαινει.
Θελουμε να τα χουμε ολα.
Δεν θελουμε καμια αρνητικη ευθυνη. Καμια αρνητικη εικονα του εαυτου μας.
Θελουμε εναν εξευγενισμο στο ζωο (ενστικτο/ παιδι/ουατεβερ) μεσα μας που υπαγορευει τα εγωιστικα "θελω" μας.

Θελουμε να αγαπαμε, ακομα και οταν θελουμε απλα να γαμαμε, ριαλι.








Οι πραξεις ομως δεν λενε ποτε ψεμματα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers