Saturday, April 29, 2017

Τα σεντόνια.

Ενα ζευγαρι μετακόμισε δίπλα σε ενα αλλο. Η γυναίκα παρατηρουσε μέσα από το σπίτι της τα σουρτα φερτα των φορτηγών προσπαθοντας να καταλαβει τι επιφανεια ειχαν οι γειτονες, αν ηταν καλοι για την γειτονιά και καθώς πρέπει.
Λίγες μερες αργοτερα ενώ επινε τον καφέ της,είπε στον αντρα της.
"Δεν ειναι πολυ καλη νοικοκυρά, δες, τα σεντόνια της, δεν αστραφτουν" και εφυγε ικανοποιημένη, χωρίς καν να το καταλάβει.
Δυο μερες αργότερα, ειπε πάλι στον αντρα της
"Μα καλα δεν βλέπει οτι κάτι δεν παει καλά; τα ρουχα της ειναι τοσο βρώμικα" και εφυγε παλι ικανοποιημένη.
Την επόμενη εβδομάδα το ίδιο, οταν ήρθε ο άντρας της στην κουζίνα να πιει καφέ
"Μα δεν ντρεπεται; Εγω Ποτε δεν θα επλενα ετσι, τσαπατσουλικα"
Ο αντρας της κοντοσταθηκε κοιταξε έξω και βγήκε από την κουζίνα.
Την επομένη, η γυναίκα του κοιταξε εξω και αναφωνησε με εκπληξη...
"Δες! Εμαθε να πλένει τελικά; Καιρος ήταν"
Ο αντρας της που επινε τον καφέ του, ήπιε μια γουλιά, την κοιταξε, με μια αδιαορατη λύπη στα μάτια και της απάντησε:
Μια χαρά ειναι η κοπέλλα και μια χαρα το ξένο σπίτι. Τα δικά μας παραθυρα ήταν βρομικα,


Παλιο, αλλα για καποιο λόγο θεωρησα οτι ηταν πιο επίκαιρο από ποτε.

Wednesday, April 26, 2017

Ξερόλιαση....

Ζεν , ζεν κοπέλλα μου, θεραπεύεις κόσμο τωρα... μην...


Ξέρεις τι ειναι να εχεις παιδική φίλη, να την εχεις σαν αδερφή σου, και να προσπερνας τις όποιες χοντραδες της στο παρελθόν, να ματωνεις οταν ακους οτι παντρευτηκε εναν που την εχει να δουλεύει στο μαγαζί του χωρις Ικα, χωρις προσληψη, και με τα εξοδα των παιδιων της δικά της;
Ξέρεις τι ειναι να την ακους να απελπίζεται και να θες να της εμφυσησεις λίγη δύναμη, να της προτεινεις να μεινει στην αδεια γκαρσονιερα σου, να την βοηθας και να σε ευχαριστει που την ηρεμείς...


                                                               pic from Farzad family law
 
Και μια μερα τον παραταει. Και της στελνεις βιβλίο να νιωσει πιο δυνατη ( σικρετς αμπαουτ μεν εβρι γουμαν σουλντ νοου, δεν κάνω πλάκα ειναι Η ΒΙΒΛΟς), της παραγγέλνεις υλικά να κάνει πρακτις στο καινουργιο της βήμα ( σχολη/επαγγελμα), της βρισκεις πελατεια, της κάνεις διαφήμιση, τις φτιαχνεις σελίδα, την συμβουλεύεις για τις φωτο που βαζει και πως να χειριστεί το μάρκετινγκ της.
Θες να σταθει στα ποδια της, να μην τον εχει ανάγκη και δεν υπολογίζεις ουτε τα εξοδα, ουτε τον χρονο. Ουτε τωρα τα υπολογίζεις...
Και μια μερα γυρναει πίσω. Δεν λες τιποτα, καταλαβαίνεις... κι εσυ αγάπησες, κι εσυ φοβήθηκες, κι εσυ βρέθηκες στην άκρη του γκρεμου και κοίταξες πίσω, βρίσκοντας την κόλαση σου πιο οικεια, πιο υποφερτή.
Οσπου της μιλάς δυο τρεις φορες και σε αγνοει. Και εκει καταλαβαινεις οτι κατι εχει παιχτει.
Και της το λες. Οτι δεν σου αξίζει το γραψιμο βρε αδερφε, συνελθε επιτελους.

Και ανοιγει ο οχετος. Οτι ναι την στηριξες οταν χωρισε, αλλα Οχι οσο ηταν ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ...
Και οτι το παιζεις ξερόλας. Και καποια... και σταματας να διαβαζεις γιατι αυτο το προσωπο σε ξέρει 30 χρονια, και δεν ξερει τελικά τιποτα.
Κοντοφθαλμη; Τρελλαμένη και δυστυχισμένη και χτυπαει όπου βρει; Κακομαθημένη; Η απλά όντως πιστευει οτι ήθελα να χωρισει γιατι χωρισα κι εγω - και δεν αντεχω την "ευτυχια" της;

Προς στιγμη τσατιστηκα, ειδικα με το "ξερόλας"/ Το εχω ακουσει από πολλους και καταλβαινω οτι αυτή ειναι μια εντυπωση που εχει οποιος δεν ξερει. Αλλα αυτη, με εχει ζήσει, εχει δει, ΞΕΡΕΙ.
Ξερει τι ξερω, ξέρει οτι δεν εχω ψωνιο ( αν και τα τελευταια χρονια μετα το μπλογκ, καταλαβα οτι τελικά κακως δεν εχω καβαλήσει καλάμι), ξερει οτι την αγαπάω, σαν αδερφη μου, αφου δεν εχω. Ξέρει οτι νοιαζομαι...

Ξέρει;
Σκατα ξέρει.
Μονο εγω ξερω. Και τι νιωθει, και τι βλέπει, τελικά.

Γιατι ειμαι ξερόλας.
Κριμα κοριτσακι μου, να διωχνεις απο κοντα σου ανθρωπους που σ αγαπανε τοσο πολυ. Ποσες τετοιες φιλίες θα βρεις στην ζωή σου; 
Αλλα οκ, εγω ειμαι η ζηλόφθονη διαζευγμενη που σου εκανε κυρηγμα πως να πλασαρεις το προιον σου,  και δεν σε στηριξε στον γάμο σου με το καλό παιδι που σε νοιαζεται εσενα και τα παιδιά σου.
Κατα τα άλλα, εγω ειμαι ξερόλας.

Ηλιθια.

Οχι αυτη. Αυτη δεν ηταν ποτε σπίρτο η ιδιαιτερα εξυπνη αλλα δεν με απασχολησε ποτε. Οταν αγαπάς, αγαπας.
Εγω. Εγω ειμαι ηλίθια.Που ταραχτηκα.Που στεναχωρεθηκα.Που της απάντησα.
Σαφως, ειναι βλάμμενο το σκεπτικό της, αλλα δειχνει οτι ειναι χαλια, οτι δεν νιωθει καλά. 
Κι εγω τσίμπησα. Ισως γιατι δεν ειναι η πρωτη φορα που μου το κάνει, τα ιδια ειχε κανει και με τον πρωτο της άντρα... Και καπου κουραστηκα το ιδιο εργο θεατες ανα 30 χρονια.
Αλλα κι αυτο, θα περασει...

Tuesday, April 25, 2017

Ο,τι καλύτερο εχεις διαβάσει ως τωρα.

Πόνος στη μέση, πόνος στον ώμο, στον αυχένα. Ασθμα. Αρθριτικά. Κολικοί στο μωρό. Πονοκέφαλοι....
Ακουγομαι σαν διαφήμηση. Πάμε από την αρχή.

Ολοι νομίζουμε οτι ειμαστε φτιαγμένοι από κοκκαλα, πανω στα οποια ξεκουραζονται μύες, νευρα, αγγεια, και όλο αυτό ειναι τυλιγμένο σαν σουβλάκι με δερμα.
Πριν λίγα χρόνια έμαθα οτι τελικά καμία σχεση. Ειμαστε ενας ιστος από κολλώδες υλικό, στο οποιο υπάρχουν εσοχες για οργανα, μύες οι οποιοι ειναι κι αυτοι γεμάτοι, τυλιγμένοι από αυτο το υλικό. Το υλικό αυτό επικοινωνει πιο γρήγοα και απο το νευρικό συστημα από την μία άκρη στην άλλη, ακριβώς όπως ενας ιστός αράχνης ειδοποιεί οτι στην άλλη άκρη βρισκεται κάτι.


Ετσι αν πονάει ο αυχένας, μπορεί να φταίει που στραβοπατησαμε πριν 2 μήνες. Μετακινήθηεκ το κέντρο βάρους, μπλοκαρε το σημειο, δεν παει άιμα, τροφή για τα κυτταρα και μαζευει τοξίνες.
Πώς;
Με το στρες κυρίως.
Οταν στρεσαριζόμαστε η στεναχωριόμαστε, το υλικό αυτό, μαζευυει και σκληραίνει, για να μην αιμοραγγήσουμε.

Το πρωι, οταν ξυπνάμε, και ειμαστε δυσκινητοι, ειναι λόγω του υλικου αυτου, που χρειάζεται τεντωμα, να χωριστεί, να επαναφερει το νερο και την ομαλή κίνηση...

Στο σωμα μας εχουμε αυτο το υλικό παντου, και κυρίως στην λεκάνη, στα πόδια, και στο κρανίο, σε μεγάλη ποσότητα.
Οι πονοι που νιωθουμε δεν ειναι από τους μύες αλλα από αυτο το υλικό.
Με γιογκα, χορό, τεντωμα, το κρατάμε σε καλή κατασταση αλλα τα εσωτερικά όργανα που ειναι και αυτα γεμάτα, χρειάζονται αλλου είδους εργασία για να επαναφέρουν την ευκινησία.
Παραδείγματος χάρη, τα ψοας, ειναι εσωτερικοί μύες που με το στρες μαζεύουν. Οταν ειναι σε νορμάλ κατάσταση, κάνουν ενα φυσικό μασαζ στα νεφρα και επιτρεπουν την κυκλοφορία του αιματος και του φυσικού ηλεκτρισμου και ενέργειας που κυκλοφορει στο σώμα.
Οταν ειναι μπλοκαρισμένα, μαζεύουν "χνουδι", γινόμαστε δυσκίνητοι και αρχιζουν τα προβλήματα.


Ενα κλάσσικό μασάζ, σπάει και επαναφερει το υλικό στους μύες αλλα δεν φτάνει εως τα εσωτερικά οργανα.
Μερικές τεχνικές όπως το Bowen εχουν μελετημένες κινήσεις σε ειδικά σημεία όπυ το υλικό μαζέυει σε 3 στρωσεις,  και στελουν "μυνήματα" στο μυαλό να περασει σε παρασυμπαθητικό ( οταν χαλαρωνουμε το μυαλο παει από Βήτα σε Θήτα κυματα και δινουμε την σκυτάλη στο νευρικό συστημα που ελέγχει την αναπνοη, χωνεψη κλπ).




Πως το ξέρω αυτο; Πριν λίγα χρονια αρρωστησα, εβαλα κιλά και πήγα σε θεραπευτη για την πλάτη μου γιατι νομιζα οτι ήταν λόγω κιλων. Ο θεος έφερε να ειναι αυτό που έψαχνα από την γέννα της μικρής. Ενιωσα ζέστη στην μέση μου, λαγοκοιμήθηκα, και μετα εκλάψα.
Οταν εφυγα απο το ιατρείο, ενιωθα ευτυχισμένη, ελαφρια  και ήξερα οτι αυτό ήθελα να το μάθω.
Και το έμαθα. Και το εξασκησα.
Ειδα ανθρωπους να πονάει το αυτί τους κατα την διαδικασία ( το αυτι ειναι τα νεφρα), είδα ανθρωπους με βουισμα στο αυτι να τους περνάει, ειδα κοπέλλα να πονάει και να ανακαλύπτει οτι ειχε 3 χρονια  δεκα εκατοστα ινωμύωματα στην μήτρα. Ειδα να κόβουν τσιγάρο, να κλαίνε, να περνάνε πονοκεφαλοι. Φυσικά ειδα και ανθρωπους να μην το νιώθουν. Και την αλλη μερα να ειναι χαλια. Γιατι; Γιατι δεν ενιωθαν, και το σωμα ανελαβε πολλά να φτιάξει.

Στην πορεια γύρισα προς τα παλια, αυτα που ειχα αρνηθει μετα τον θανατο του πατερα μου. Αρχισα να μελετας κινέζικη ιατρικη, οχι για βελονισμο, αλλα για να καταλαβαινω τι σημαίνει το χρωμα στο μάγουλο, το  λεπτό μαλλι,  ο πόνος στο μάτι...

Ειναι ενδιαφερουσα δουλειά. Δεν με θεωρω θεραπευτρια, παντα ερευνήτρια θα είμαι, πάντα καλλιτέχνης στην ψυχή, αλλα για τωρα, να βγαζω πόνο και να ενημερώνω τον κόσμο ειναι αρκετό. Και το να βλέπω τις διαφορετικές αντιδρασεις, ανάλογα τον οργανισμό, φοβερά ενδιαφερον.

Οπως και να εχει η τεχνικες αυτες ειναι φυλαγμένες σαν επτασφραγιστα μυστικά, και νιωθω οτι ειναι κρίμα. Κάθε μαμα θα έπρεπε να ξέρει τι να κάνει σε κριση ασθματος, η για τους κολικους.
Η εστω να ξέρουμε πως λειτουργει το σώμα μας και γιατι εχει πονάκια. Δεν ειναι τυχαια. Κατι μας λέει το σώμα μας, απλα δεν εχουμε μάθει να του δινουμε σημασια.
Ελπίζω μετά από αυτο, να αλλαξετε άποψη.

Δειτε το βίντεο και θα καταλάβετε.



Και μετα διαβάστε αυτο to site .www.lbow.dk opou lew perissotera.
Kai βρειτε μετα καποιον που να ειδικευεται,  σ αυτον τον τομεα. Το σωμα σας , η διαθεση σας και η καρδουλα σας θα σας ευγνομωνουν.

Οσοι ξερετε αγγλικα, εδω www.lbow.dk

Monday, April 24, 2017

Θα ξαναπαντρευτείς ενώ εχεις παιδί;;;;

Με αφορμή ενα θέμα οπου πολλοι παρότρυναν σε μια γυναίκα να μην ξαναφτιάξει την ζωή της sto facebook,  γιατι εχει κόρες, θέλω να σας πω καποιες σκέψεις μου, και προκαταβολικά ζητώ συγγνωμη γιατι ειναι ενα θέμα που ταράζει, και φοβίζει, αλλα πριν βιαστείετε να απαντήσετε το ότιδήποτε εδω, πάρτε μια ανασα και σκεφτείτε και μετα γραψε ό.τι θελετε, δεν εχει άλλωστε σημασία αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε, το γράφω καθαρά ωστε να ανοιξω ενα παραθυρο σε ενα θέμα ταμπου, ωστε να μην το δαιμονοποιούμε.
Σε ήλικία 5 χρονων με στρίμωξε σε τουαλέτα ενας 14 χρονος. Εβαλα τις φωνές και με εβγαλαν καθαρίστριες. Ενιωσα οτι εφταιγα, και δεν τον "κάρφωσα". 'Αλλωστε δεν ειχε προλάβει παρα μόνο να μου κατεβασει το εσώρουχο, πριν φωνάξω.
Σε ηλικία 8 χρονών, ενας παππουλης δίπλα στο εξοχικό συγγενών, ειχε κοτοπουλάκια. Πήγα στην αυλή να τα χαιδέψω και οταν πήγα να φύγω, ο παπους με σήκωσε και όπως έιχα συνήθειο με τον μπαμπά μου, τύλιξα τα ποδαράκια μου γύρω του, για να μην κουράστει η μέση του. Ενιωσα το δαχτυλό του να πιέζει το εσωρουχό μου, έκλεισα γρήγορα τα πόδια μου και βρήκα μια δικαιολογιία να φύγω. Επισαε το προσωπό μου στα χέρια του, και προσπάθησε να με φιλήσει αλλα τον απέφυγα.
Στα 13 μου την έπεσε μακρινός θέιος μεθύσμένος, και το καλοκαίρι ενας τουρίστας στην καφετερια που ήμασταν με τους γονείς μου, μου ζήτησε να παω την άλλη μερα στο δωμάτιο του.
Στα 14 γνωστός τραγουδιστής φίλος του πατέρα μου, του ζήτησε να με "παρει" με τυράκι οτι θα με σπύδαζε και θα με είχε στα ωπα ωπα.
Στα 15 τα ειχα με 35χρονο, χωρίς ολοκλήρωση σχεσης, γιατι δεν ήθελα.
Στα 17 ταξιττζής μου έβαλε χέρι όπως έβγαινα από το ταξι.
Ιδια χρονια, 9 άτομα προσπάθησαννα με "περάσουν δικαστήριο για αυιθάδεια" στην Αλεξανδρούπολη.
Στα 19 μέση της Πανορμου σταμάτησε αυτοκίνητο και ο οδηγος βγήκε και προσπαθησε να με βάλειμε το ζόρι στο αμάξι. Φοβήθηκε τους περαστικούς οταν ουρλιαξα οτι δεν τον ξέρω.
Εχω χασει σχεδόν όλες μου τισ δουλειές ειτε λόγω έλλειψης πληρωμής, είτε λόγω σεξουαλικής παρενόχλησης.
12 φίλες μου εχουν εμπειρίες σαν τισ δικές μου και χειρότερες, και 3 από τον πατέρα τους.
Νομίζω οτι ειμαι σε θέση λοιπον να εκφέρω γνωμη για το θέμα παιδοφιλία γιατι οταν γεννήθηκε το παιδι μου, ειχα εφιάλτες με το θέμα αυτό.
Οι εμπειρίες μου, συν το γεγονός οτι οι έφηβοι ειναι σεξουαλικά όντα όλο και πιο πολύ στα μάτια καποιων ενηλίκων, με αναγκασαν να κοιτάξω το θηρίο καταματα για να το αναγνωρίσω.
Με το που γεννήθηκε το παιδι μπήκα σε φόρουμ, τους βρήκα, τους διαβασα. Μερικοι μιλούσαν για αγάπη, αγνή, γιατι στα μάτια τους μια μικρή 7 χρονών δεν ειχε μάθει να κάνει κόλπα όπως οι ενήλικές.
Αλλοι, χυδαιοι μιλούσαν για τα ανήψια τους και πως περίμεναν πως και πως να βρεθουν μόνοι μαζί τους.
Αληθεια, τρολ, ποιος ξέρει.
Ομως συνειδητοποιησα καποια πραγματα. Ο παιδόφιλος που αναζητα την αγνότητα φοβάται την γυναίκα, δεν αντεχει την απόριψη. Ισως ειχε ανάλογη εμπειρία ως παιδι και δνε μεγάλωσε αυτό το κομμάτι του. Ποιος ξέρει. Και δεν εχει σημασία. Σημασια εχει νακαταλαβουμε, οχι για συμπόνοια, αλλα για να προλάβουμε να θωρακίσουμε τα παιδιά μας, να προλάβουμε μοτίβα και κακοτοπιές, να βάλουμε σημαιάκια αναγνωρισής.
Για μένα ειναι πλέον ξεκάθαρο οτι ο παιδόφιλος γεννιέται, η δημιουργείται σε μικρή ηλικία, σπάνια γίνεται ως ενήλικάς. Και όπως όλοι, αν δεν ειναι ψυχοπαθής, θα περασει όπως καθε έφηβος, περίοδο φόβου, απέχθειας για τον εαυτό του, θα βασανιστεί, όσπου μοιραία μια μέρα θα αποδεχτει την φύση του, σίγουρος οτι γεννηθηκε λάθος εποχή και οτι δεν τον καταλαβάινει η κοινωνια. Θα βρει επιβεβάιωση στην Ιστορια, στην βιολογια στην φιλοσοφία. Θα βρει ομοιδεατες, θα φτιάξει σύστημα στηριξης στο μυαλό του. Στο νετ.
Αν βα΄λουμε τα προσω πικά μασ συναισθήματα στην άκρη - και πρεπει αν θελουμε να προστατευουμε τα παιδιά μας- θα δούμε οτι ο παιδόφιλος χωρίζεται σε δυο ομάδες. Ο σαγηνευτής που θα δορωδοκήσει, προσπαθήσει να ερεθίσει, και να δημιουργήσει τύψεις αλλα ίσως και φοβο, και ο βιαστής. Ο βιαστής ειναι ψυχοπαθής άλλης παστας που δεν έχει συναισθήματα ενσυναισθησης, και ίσως νιωθει ερεθισμό από το γεγονος οτι το θύμα του υποφέρει. Ο σαγηνευτής, ερωτευεται. Αρρωστο αλλα πιο ήπιο. Το προβλημα ειναι οτι αντιμετωπιζουμε και τους δύο με τον ίδιο τρόπο και ετσι τα παιδια κινδυνευουν με την ζωή τους, οταν η πολιτεία τιμωρεί μετον ίδιο τροπο. 
Ο βιαστής, ειναι σαν όλους τους εκγληματιες που ατυχως μπορει να περασουν απο την ζωή μας, δολοφόνοι, κακοποιητες κλπ...
 Ο σαγηνευτής όμως αντιμετωπιζεται. 
Τα παιδια πέφτουν στην παγίδα του να νιώσουν σημαντικά και "μεγάλα", οτι κάποιος μεγάλος τους δίνει σημάσία. ( σε εφηβική και προεφηβική ηλικία). 
Αρα το να υπολογίζουμε τι λένε , να τους δίνουμε αξία ειναι μια θωρακιση. Το να μιλάμε ανοιχτα για σεξ, ερωτα, οχι αποστειρωμένα, αλλα όυτε χυδαία, απενοχοποιεί το σεξ και δεν γίνεται λόγος για γελάκια και νευρικό γέλιο. Το παιδι ωριμάζει και αντιμετωπίζει το σώμα του αλλα και τις λειτουργίες του ως φυσιολογικές, και το σέβεται.  
Στις πιο μικρες ηλικίες, εξηγούμε οτι δεν πρεπει ποτε να πιστεψουν καποιον που τους λέει οτι θα σκοτωσει την μαμα, και δεν πιστευουμε ποτε καποιον που λέει να παει μαζί τους αν δεν πει την μυστική λέξη ( που εχετε προσυμφωνήσει).
Αν καποιος τα πλησιάσει στο δρόμο, με επιτθετική διαθεση, να φωναξουν και δεν πειράζει αν ειναι λάθος εκτίμηση.
Να μην αφήνουν κανεναν να τα ακουμπάει στο σώμα τους εκεί που δεν θέλουν.
Προσωπικά, πέρασα τον δευτερο συζυγό μου κόσκινο πριν παντρευτουμε.  Ομως, δεν ανησυχούσα τοσο γιατι ειναι Βορειος και τα παιδιά ειναι παιδιά στο Βορα, δεν ειναι "πιπίνια". Στην Ελλάδα το ποσοστο αντρων που κοιτάνε το παιδι μου όταν περπατάει δίπλα μου, στο στήθος ειναι πολύ πιο υψηλό και ειναι η τραγική αληθεια.
Όμως δεν ειναι λόγος να φοβόμαστε και την σκιά μας. Οταν αγαπήσουμε κάποιον, που ειναι καλός, προθυμός, καλοσυνάτος ευγενικός και μας αγαπα... γιατι να μην ξαναφτιάξουμε την ζωή μας.  Και αν φοβόμαστε, υπάρχουν ενδείξεις...

Βλεπουμε πόσο πρόθυμος ειναι να βοηθήσει με το παιδι ο νέος μας σύντροφος, πόση απόσταση κρατάει. Κακα τα ψεμματα, οι άντρες φοβούνται ακόμα και να συζητησουν το θέμα, βασει το πόσο ταμπού ειναι. Βλέπουμε, παρατηρούμε, δεν  βιαζόμαστε.

Μην βλεπουμε παντού ασχήμια.
Μην σκεφτόμαστε μόνο με το συναισθημα.
Να ειμαστε ψ'υχραιμοι, να μελεταμε, να προετοιμαζουμε, να επικοινωνουμε με τα παιδιά μας, ακομα και να μας "γραφουν" η δεν καταλαβαίνουν. Και να μην κανουμε σπαστικές κινήσεις.


Wednesday, April 19, 2017

Ρετερν του δε σιν οφ δε κραιμ

Ειχα παρατησει το μπλογκ, το ειχα κλέισει και ανοιξει αλλο, αλλα ο εγκληματίας παντα επιστρεφει στον τοπο του εγκλήματος.
Με ειχε πιασει νοσταλγια την Ελλάδα και διαβαζοντας τα παλιά, μου περασε.
Μου πέρασε και η αισθηση οτι δεν είμαι καλή μαμα.
Γαμάτη ειμαι.
Απλα μετα από τοσα χρόνια, δυο διαζύγια, με έπιασε κουραση.
Είμαι και σε προωτη εμμηνόπαυση, γαμησέ τα.
Στην Ελλάδα θεωρείται ταμπου και στίγμα... γεραματα.
Προσωπικα χεστηκα. Δεν εχω πλέον διαθεση να "αρεσω" να ερωτευτώ, και δεν ξέρω αν ευθυνεται η "αλλαγη" η οτι απλα γιατρεύτηκα και επαθα ανοσια στους άντρες...
Οταν εχεις αγαπήσει, υποφερει, πλήρωσει, καταλαβαίνεις ποσο περαστικά ειναι ολα αυτα τα βαρύγδουπα, ποση προσπαθεια χρειαζεται...

Θα γραφω την καθημερινότητα μου, τις σκέψεις μου και την ζωή μου. Ξέρω οτι ολοι με το φεις μπουκ βρήκαν ενα βήμα και ολοι εχουν ιστοριες. Τα μπλογκ εγιναν πια μεσο διαφήμησης και τιποτ'αλλο.Ισως να μην το διαβασει και κανεις. 
Δεν με νοιαζει ομως. Θέλω να φυγω απότο φεις, θέλω καπου να γραφω αυτα που νιώθω χωρις να φοβάμαι μην παρεξηγηθει, την χρειαζομαι αυτην την ελευθερια. Οταν ολοι ηταν εκτος νετ, την ειχα. Μετα δεν μπορούσα. Τώρα ολοι ειναι στο φεις.
Η καθημερινότητα μου δεν ειναι τοσο πιπερατη οπως τοτε... δεν εχω μικρότερο γκομενο, δεν συνανταω μαλακες ταξιτζηδες η κλαρινογαμπρούς, αλλα οι ουφοεπαφες υπαρχουν που και που. 
Οι σκεψεις μου μαλακυνσαν με τη γρηγορη αναγωνση και γραφη στα τουιτερ και λοιπα. Ξεχασα πως να γραφω ελληνικά...
Δεν ξέρω αν προσπαθω να ξαναζησω το παρελθόν, τοτε που ημουν ερωτευμενη, που ειχα επιλογες, που ημουν καλα΄, πιο νεα, αλλα θα δείξει.
Για την ωρα πειτε μου ενα γεια, οσοι το δειτε αυτο, ετσι για να ξερω ποσοι ειναι στο ερημο αυτο τοπιο.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers