Thursday, August 26, 2010

Ο θανατός σου η αγγαλιασή μου

οσο πλησιάζουν οι μέρες για να αρχίσει το σχολείο, τόσο το μυαλό μου παει στην φίλη μου που δουλεύει εκεί. Χρόνια φίλες, οταν έπιασε εκεί δουλειά ήθελε να ακολουθούμε τα τυπικά, κάτι που μου ξένισε αφού οι υπολοιπες γραμματείς και υπεύθυνες ήταν πάντα πολύ χαλαρές λόγω του ότι ήμουν παλιά μαθήτρια και δεν ζητούσαν πχ "χαρτακι" για να παει το παιδί από την μία αίθουσα στην άλλη. Δεν της είπα τίποτα όμως γιατί καταλάβαινα οτι ήταν η πρώτη της δουλειά, αγχωνόταν και την έπαιρνε στα σοβαρά.
Είχε όμως ενα υφάκι μερικές φορές ανωτερώτητας το οποίο το πέρναγα στο ντουκου λεγοντας στον εαυτό μου οτι εγώ φταίω αφού μιλάω πολύ και την κρατάω από την δουλειά της.
Ως συνήθως ψαχνω τον φταίχτη μέσα μου.
Μεχρι που μια μέρα έπρεπε να την ειδοποιήσω για το παιδί, ήταν επείγον δεν ήξερε ποιο λεοφωρείο θα επαιρνε (ήταν την περίοδο της μετακόμισης) και δεν σήκωναν το τηλέφωνο της γραμματείας. Την πήρα λοιπόν στο κινητό της.
Μιλάμε για μια γυναίκα που γνωρίζω από τότε που ήμασταν στο δημοτικό λόγω του οτι οι μανάδες μας ήταν φίλες. Μια γυναίκα που έτρεξε όταν χώρισα και γενικώς δεν ήταν μια απλή γνωριμία. Ασχετως αν δεν κινούμασταν στους ίδιους κύκλους.
Με αποπήρε και ξεσπασα.
Θεωρησα οτι η ανάγκη της να βάλει όρια ήταν παρατραβηγμένη (την ειχα παρει στο κινητο της μόνο αλλη μια φορά) ειδικά οταν οι άλλοι στο σχολείο ήταν πιο φιλικοι και χαλαροί. Εδω, ακόμα και η διευθύντρια μου έδωσε το κινητό της γιατί ήξερε οτι δεν έχω σταθερό στο σπίτι.

Το πήρα άσχημα και οταν πήγα σαν την τρελλή να προλάβω το παιδί πήγα εξω απ΄πο το γραφείο της και της είπα "Την παιρνω". Οπως το έβλεπα εγω, ούτε αυτό δεν ημουν υποχρεωμένη να κάνω, αφού στην πορτα ΜΕ βλέπουν οτι ήρθα και την πήρα. Ούτε όμως θα κιαθόμουν να γραψω χαρτάκια επειδη αυτή την ειδε κάπως.
Και σαν επιβεβαιωση του σκεπτικού μου όπως έφευγα ρώτησα την συναδελφο της.
"Ηρθα να την πάρω, θες χαρτακι;"
'Οχι μωρε, τι λες"

Το συμβάν αυτό πρεπει να το εχω ξαναγραψει, αν κάτι α΄λλαξε στις λεπτομερειες συγχωρέστε με γιατι περιγράφω σκηνικό πυ έγινε σε 2 χρόνους ως ένα.
Το θέμα είναι οτι οι σκέψεις μου λόγω των πρόσφατων γεγονότων που έγιναν, κάνουν τον εξής συνειρμό.
Μπορώ μόνο να βγάλω συμπεράσματα και αυτά μπορεί να ειναι 100% λάθος, και αυτό δεν μου αρέσει. Από την άλλη βαρέθηκα να αμφιβάλλω συνέχεια για το πως σκέφτομαι και νιώθω οποτε θα το υιοθετήσω ώς αλήθεια μονο και μόνο για να βάλω μια ταξη στα διαφορα που μου έρχονται στο μυαλό.

Αν λοιπον ο άλλος νιώθει μονίμως την ανάγκη να νιωθει υπεροχή απέναντι στον άλλον, και ειναι μεγάλο "αν" γιατί προσωπικά δεν το νιώθω(Θα το νιώσω αν ο αλλος με μειώσει και ρίξω πάνω του το βλέμμα μου, αλλα και μόνο που θα δειξει κακία, πέφτει στα μάτια μου.)..τι έλεγα; Α ναι, αν λοιπόν ο άλλος νιώθει συνέχεια αυτήν την ανάγκη, αν δεν την νιώθει καν, ειναι ρεφλεξ, να ζυγιαζεται και αυτομάτως να βρίσκει συμπεριφορά και τρόπους να νιωσει καλύτερος, εγω, με την συμπεριφορά μου που στις 80% των περιπτωσεων ειναι -ετσι πιστευω- ταπεινή, και ανοιγομαι και δειχνω οτι δεν έχω διαθεση να αναμετρηθώ ούτε βγάζω δοντια (οσο καλα καμουφλαρισμένα και να ειναι), μήπως τελικά στήνω τον εαυτό μου για major σοδομισμό;
Μήπως τελικά γι αυτό οι περισσότεροι ξεπερνάνε τα όρια (μου) νομίζωντας οτι τους παιρνει και μόλις σηκώσω το αναστημά μου, δημιουργείται ρήξη;
Μήπως όλες αυτές οι τριβές μου ενισχύουν την αισθηση οτι κατι ειναι στραβό με μένα;

Μήπως τελικά οι περισσότεροι εχουν δεκανίκια και πηγαζουν δύναμη από το όσο μειώνουν τον άλλον και όχι από τις δικές τους δυνάμεις;
Αυτο εννοουν όλοι οταν λένε οτι ειμαι δυνατή;
Εγω από που παίρνω δύναμη;
Παίρνω;

Γι αυτό αρπαζομαι και στεναχωριεμαι με την μη asked κριτική;

Θυμαμαι οταν πρωτομπήκα στα φόρουμ (εχω φύγει και ρίξει μάυρη πέτρα πίσω μου) μου είχε κανει εντύπωση πως, όταν καποιος διαφωνούσε με ότι ελεγες, γινόταν επιθετικός και προσπαθούσε να μειώσει εσένα για να χάσουν βάρος αυτά που έλεγες. Δεν διαφωνούσε με επιχειρήματα στο αντικείμενο, αλλα προσπαθούσε να σε κάνει ρόμπα στους τρίτους για να χάσουν την αξία τα λόγια σου.
Μου είχε κανει φοβερή εντύπωση, και ειχα σοκαριστεί και με την νοοτροπιά της "αγελης". Οσες φορές και να τσακώθηκα ποτέ δεν δεχτηκα να ειμαστε πανω από 1 ον 1.
Μου χαλάει την αισθητική μου.
Οσο μαλάκας και να ειναι αυτός που γράφει, ειναι καποιος όμως, οχι γραμματακια σε μια οθόνη, το ίντερνετ είναι μέσο, όχι διαφορετικός κόσμος.

Φαντάζεστε φυσικά το τί διαβαζα, αφού ήμουν ανοιχτο βιβλίο και δεν έκρυβα τίποτα σχεδον.

Με βάση αυτα λοιπον βγάζω συμπεράσματα για την συμπεριφορά των άλλων.
Ειναι όμως βασισμένα μόνο σε σκόρπιες σκέψεις και συνειρμούς γιατί δεν είμαι στο μαυλό των άλλων και κανείς απ αυτούς που το κάνει δεν θα το παρεδεχτεί στον εαυτό του. Νομίζω ειναι κάτι που το κάνει ο άλλος χωρίς να το έχει καταλάβει.
Οπως οταν μπαίνει μια ωραία γυναίκα σε ένα γραφείο. θα της βρούνε ένα κάρο λόγους να μην την συμπαθήσουν αλλα κανείς δεν θα πει
"Δεν την παω γιατί ειναι πιο ωραία από μένα" Θέλει θάρρος να το πεις αυτό στον εαυτό σου και μόνο.
η "Σε μισώ καταβάθος γιατί σε ποθώ και ξέρω οτι δεν θα μου κάτσεις. Μου θυμίζεις τι δεν εχω, τι δεν θα μπορώ να έχω, τι είμαι στα μάτια μου."

Το τραβάω;
Δεν νομίζω. Είμαστε ζώα και οι πιο πολλοί είμαστε κτήνη οσον αφορά βασικές λειτουργίες όπως ο χώρος μας, τα παιδιά μας, το σεξ, η τροφή...

Δεν ξέρω πως να επιβιώσω ώρες ώρες σε μια τέτοια ζούγκλα.





Υγ ασχετο αλλα και σχετικό. Μια μπλογκερ ειναι σε τραγική κατάσταση, της κόβουν το ρεύμα. Το ποσο δεν ειναι μεγάλο αλλα δεν το εχει. Αν μαθει φυσικά οτι κανω αυτό θα με σφάξει αλλα δεν με νοιαζει, δεν τα έχω όλα να της τα βάλω. Οποιος θέλει να προσφέρει έστω και 5 -δεκα ευρώ για να μαζευτούν τα 250, επικοινωνήστε μαζί μου να σας δώσω τα στοιχεια του λογαριασμού της ΔΕΗ (το οποίο δεν ειναι στο ονομά της, ετσι κρατιέται και η ανωνυμία της). Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν γίνεται να βάλετε όλοι από κατι μέσω ATM ας πούμε η πρέπει να μπει όλο το ποσό.

Wednesday, August 25, 2010

Παει κι αυτό....






Εχω να γράψω πάαααρα πολλα.
Υλικό για βιβλίο.
οταν μπερδεύεις τις βουρτσες με τις πίτσες, και τα προσωπικά σου με την δουλειά, και γενικώς τα κάνεις σαν τον κώλο της μαιμούς...(που όπως με πληροφορεί η κόρη μου, βρωμάει πολύ γι' αυτό ειναι το μόνο ζώο που δεν της αρέσει), με τι μούτρα βγαίνεις να το παιξεις κατι, καποιος, στον άνθρωπο που αντιθέτως με σένα, έπραξε και απέδωσε έργα, έχει περγαμηνές.
Σας μπερδεύω ε;
Ας αφήσουμε τις λεπτομέρειες για την ώρα.
Η εμπειρία μου στην δουλειά αυτή μου άνοιξε τα μάτια στους μηχανισμούς που επινοούν οι άνθρωποι για να νιωσουν υπεροχή και από πού πηγαζει η ανάγκη αυτή, μερικές φορές ειναι φανερό μερικες όχι.
Μου κάνει εντύπωση το πως εγώ δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανάγκη, αλλα και το οτι αντιδρω έντονα στην προσπάθεια του άλλου να με μειώσει.
Η λογική μου μου λεει να μην το παρω προσωπικά, αλλα εχω τόσο σεβασμό για μένα και τον άλλον που δεν μπορω να με φανταστώ να τον γλύφω και να τον κοροιδεύω πίσω από την πλάτη του. Οϋτε φυσικά θα ανεχτώ ταπεινώσεις οταν ερθει η ώρα πληρωμής μου.




Τελος παντων τα νέα ειναι οτι εμαθα 2-3 σημαντικά πράγματα, οτι ανακάλυψα οτι ειμαι καλή σε κατι ακόμα οταν το αγαπώ και το πιστεύω, έβαλα και 5 φράγκα στην τσεπη μου (αυριο παω σουπερμαρκετ να φουλάρω, ποιος ξέρει πότε θα έχω περίσσευμα πάλι;) και ανακάλυψα και κατι ακόμα, που το ξέρω βαθια μέσα μου αλλα πίστευα οτι το ειχα εξαλείψει με το να πεισω τον εαυτό μου.
Δεν μπορώ να μου βάζουν χαλινάρι. Και δεν μπερδεύω τη δουλειά μου με τα κρεβατικά μου.Από μόνη μου κουβαλάω και σαμάρια και νταμάρια και ότι άλλο θελει ο άλλος να μεταφέρει, αλλα αυτό το χαλινάρι να μου κόβει τα χειλη γιατι ο άλλος την έιδε "αναβάτης"...

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδεξιους κώλους.
Κι ο μονος κώλος που δεχομαι ειναι αυτός που γουσταρω να του κάνω διαφορα. Από μόνη μου. Επειδή γουσταρω.
Κι οχι επειδή εχω ανάγκη.

Ετσι, προς πάσα αχαριστη, ψωνισμένη κατεύθυνση το λέω.

Monday, August 23, 2010

Αντρακλα

Το φυτό ντε. Από τον αλλον τον πολλά βαρύ..χορτάσαμε.


Διαβάζω στο ιντερνετ οτι η άντρακλα εχει παρα πολύ Ω3 που κατεβάζει και την χοληστερίνη, σίδηρο και μαγνήσιο (τελειο για έγκυες) και τρώγεται σε σαλάτα, σε σούπα, το κάνεις τουρσί όπως την κάπαρη και στην Αρχαία Ελλάδα το έτρωγαν με γιαούρτι όταν ειχαν πυρετό.




Μάλιστα. Εγω το έβραζα εδώ και το ετρωγα...με γιαούρτι, λες και το ήξερα.



Το θέμα ειναι οτι εχω ΠΟΛΥ.
Γεμάτος ο κήπος.
Δεν προφταίνω να τα βγάζω.

Να κάτι που μπορώ να πουλήσω, μαζί με τα σύκα, του χρόνου. Μην φαντάζεστε τρελλες ποσόστητες, αλλα για ένα μήνα μπορώ να προμηθέυσω καθημερινά τις ανάγκες 2-3 ατόμων.
Καθώς και βλήτα.




Να δειτε τις φωτογραφίες από τον έναν από τους κήπους μου (έχω 5)











Οι μπάμιες.


Sunday, August 22, 2010

Mαλλον αυτο θα τραγουδησω στην συναυλια



(meta to 3o lepto nomizo arxizei to tragoudi)

Friday, August 20, 2010

Εσύ και ο γρύλλος σου.


Χτες πήγα να μαζεψω καμιά μπάμια και έπαθα σοκ.
Τι ήταν αυτά τα ματσούκια μπρος στα μάτια μου;

Μετά που το συζητούσα με την Κουρούνα στο σκάιπ, τα λογοπαιγνια έδιναν και έπαιρναν.
"Πρέπει να ήταν πάνω από 10 εκατοστά"
"Ε ναι πιο κάτω ειναι μπάμια"
"Γι αυτό μερικούς τους λέμε μπαμιες στο κρεβάτι;"

Και διαφορα άλλα εφηβικά, αλλα αρκετά πετυχημένα.

Ιδού τα τεκμήρια.


Μετά διαβασα το νετ οτι αυτός ειναι ο τρόπος να παιρνεις τους σπόρους.
Ιδού και οι σπόροι.




Ψάχνω απεγνωσμένα να φυτέψω κόκκινα λάχανα και μπρόκολα καθώς τα πρώτα φτιάχνουν το αγαπημένο μου σουποειδές φαγητό το χειμώνα (ένα κι ενα για τον πονοκέφαλο) και τα; δεύτερα είναι μούρλια με λίγο γιαουρτι αλάτι λάδι και άνιθο.


Ξεκίνησα μια νέα ενότητα στο μπουκίτσες. Προσωπικά δεν σκαμπάζω από πολιτική (δεν ξέρω καν τι ειναι δεξιος αριστερός και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν κομμουνιστές αφού στην Ρωσία το σύστημα κατερρευσε για να δώσω ένα παραδειγμα). Ξέρω ομως σαν πολίτης τι με ενοχλεί. Και ξέρω οτι πολλοι από σας σκαμπάζετε. Αν έχετε κατι να πειτε εκει, ευχαρίστως, νομίζω οτι με τις αφίσσες της συναυλίας όπου έχω βάλει και το λογότυπό μου, θα υπάρξει αρκετή κίνηση.
Η αγαπημένη μου Κουρούνα θα είναι in charge εκεί με το γνωστό της χιούμορ και την γνωστή καυστική της γλώσσα.

Πάμε σε άλλο θέμα τώρα. Αγόρασα 40 γρύλλους. Απο προχτές τους κάνω κούρα αποτοξίνωσης με γλυστρίδα, σόγια και φαγητούλια που δεν έχουν καμία σχέση με γατοκροκέτες. Ξεκίνησαν ήδη να γεννάνε, ελπίζω να ξέρω πού πάω να μπλέξω. Στόχος μου;
Να παράγω ποσότητες.

Υπάρχουν πετ σοπ, μαγαζια με είδη ψαρέματος και ενα κάρο άλλοι που ζητάνε γρύλλους ζωντανούς. Εχω τον χωρο, τον χρόνο και την διάθεση να μάθω να τα εκτρέφω. Ο λόγιστής μου είναι σε διακοπές αλλα του ζήτησα να το ψάξει οταν επιστρεψει. Ακόμα δεν εχω κανει διακοπή από το γαμωΤΕΒΕ, ίσως θέλει απλά μια αλλαγή στα στοιχεία.
Δεν έχει σχέση με τις συναυλίες και τα γκλαμουράτα PR ή τα περιοδικά, αλλα θα ειμαι σπίτι για το παιδί και δεν θα πηγαινοέρχομαι. Και κανείς δεν με εμποδίζει να γράφω ως συντάκτρια ταυτόχρονα. Αν μη τι άλλο θα έχω να διηγηθώ αρκετά παράξενα. Γρύλλοι λοιπον, κρι κρί όλο το βράδυ.
Και μετά πάμε στα σκουλήκια (ακόμα δεν το αποφασίζω).
Τα έχω βάλει σε κούτες, και αυτές τις κούτες με την σήτα, τις έχω βάλει στην αποθήκη του κήπου. Δεν ανησυχώ μην ξεφύγουν στο διπλανό διαμέρισμα και φέρουν χαλασμό, δεν υπάρχει ψυχή ζωσα εκεί που τα έχω.
Ψεκάζω νερό στα αυγά 2 φορές την ημέρα.
Ειδώμεν αν θα πετύχει το πείραμα.

Και αν θα μου αρέσει να ασχοληθώ.

Wednesday, August 18, 2010

Πρωτη μέρα Οικογενειακών διακοπών, στο σπίτι.

Πρώτη μέρα που γύρισε η ζουζούνα μου σήμερα και ήξερα οτι θα είχαμε γκρινιες αφού εδώτα πράγματα ειναι πιο αυστηρά. Κομμένη η Κορίνα η αγριογατα που άφηνε η γιαγιά (μπλιαζ ξερνάω). Κομμένο και το ξενύχτι και τα καπρίτσια και τα κλάμματα. Κομμένο και το "δεν μπορώ, δεν ξέρω, δεν βλέπω πού είναι.."
Ξύπνησα το πρωι και μάζεψα σύκα, αιγινήτικα φυστίκια, 4 τοματίνια και 2 τσαμπιά σταφύλι τα οποία έβαλα στο μπλέντερ και σούρωσα σε χυμό να πιει.
Περιέργως δεν γκρίνιαξε για την απουσία κορν φλέικς. Ηθελα λίγο να καθαρίσω τον οργανισμό της από παγωτα και τηγανητά που έφαγε δεκα μέρες τώρα.
'Εφαγε με όρεξη, αλλα περιέργως τα φυστίκια δεν της άρεσαν.
Μετά, έκανα λίγη γίογκα και εκείνη έπαιζε.
Αργότερα κάναμε λίγο μάθημα.


'Ηρθε η ώρα του φαγητού. Κομματάκια τόφου με αβοκάντο, τομάτα, λίγη αντρακλα ωμή, και ένασ αβγό από τις κότες για να μετριαστεί η γκρίνια για το αβοκάντο. Λάδι, μηλόξυδο, σάλτσα σόγιας. Ψωμί από σόγια και σιτάρι και σισάμι σε Μπουκίτσες.
Μέχρι να πάρω την φωτογραφική μηχανή είχε ορμήξει και είχε "καθαρίσει" το τοφου.
"Μαμά το δικό σου ειναι πιο ωραίο, να ξαναφτιάξεις".
Χάρηκα.
Παραθέτω το πιάτο της μετα την πρώτη επιδρομή και το δικό μου ανεγγιχτο ακόμα και σαφώς λιγότερο καλάισθητο. Το τόφου ειναι αυτα τα άσπρα κομματάκια σαν τυρί.
Μετά το φαγητό ένιωσα να νυστάζω και έπεσα για ύπνο. Την άφησα να παιξει λίγο στο κομπιούτερ αφού ήταν συνεργάσιμη ως τώρα.
Οταν ξύπνησα άρχισε να γκρινιάζει όταν της ζήτησα να ταίσει τα ζώα όσο εγώ πότιζα τα δύσκολα σημέια στον κήπο.
"Δεν μπορώωωωω"...




Εκνευρίστηκα μετα το δεκάλεπτο και της είπα οτι δεν ειναι μωρό και ανίκανη.
Αν είναι όμως, να της ξαναβάλω πάνα.

Δεν της άρεσε μάλλον η προοπτική γιατί το 'εκλεισε" και βρήκε και αυτό που δεν έβρισκε και μπόρεσα να ξυπνήσω με ησυχία.

Το βράδυ μου έκανε παράπονο να ξαπλώσω μαζί της αλλα δεν μπορούσα, ζεσταινόμουν. Μου ζήτησε να της πω ιστορίες με την μητέρα μου και τον πατέρα μου και έστιψα το μυαλό μου να βρω μια δύο καλές με τον πατέρα μου. Ομως ήταν επειδή με έσωσε από την μητέρα μου.
(Πχ οταν με ειχε κλέισει εσώκλειστη και ήταν σαν φυλακή)
Μιλήσαμε για την εμπιστοσύνη και ποσο σημαντική ειναι να την έχουμε μεταξύ μας.
Για το οτι για πρώτη φορά την άφησα φέτος να πάει με τον μπαμπά της στο χωριό (την μισή διαδρομή) και οτι αυτό εγινε γιατί ξανακέρδισε λίγο την εμπιστοσύνη μου και εκανα την προσπάθεια να τον πιστέψω.
Προσπαθεί να αλλάξει την ζωή του εδώ και λίγο διάστημα και καποια αποτελέσματα φαίνονται. Πρώτ απ'όλα δεν με βγάζει τρελλή και παραδέχεται πολλά. Δευτερον μπορω να του μιλήσω για την έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης όταν έχει καποια αιτηματα και δεν εισπράττω ενα "Στ @@ μου αν δεν μου χεις".
Γενικώς ειδα μια αλλαγη. Ο καιρός θα δείξει αν ειναι αληθινή.
Πάντως το παιδί το εισπράττει και ειναι καλύτερα.

Πίσω στο παιδί.

Την βλέπω που αγχωνεται για το σχολείο, εχω και γω τα δικά μου με την δουλειά, αλλα η πρώτη μέρα πέρασε σχετικά καλά.
Το βράδυ έπιασε την γάτα και της εξήγησε οτι το γατάκι της ειχε σκαρφαλώσει σε κάτι σίδερα, και να παει να το βοηθήσει.
Πρέπει να "έπιασε" γιατί τώρα που γράφω εχουν βγει και τα δύο απ'την κρυψώνα τους και παιζουν με την μπουγάδα μου.


Νομίζω μέχρι το σαββατοκύριακο θα έχουμε βρει τους ρυθμούς μας.

Tuesday, August 17, 2010

Εχω καιρό να ηχογραφήσω κάτι καινούργιο...

αλλα είχα και καιρό να ακούσω αυτά που είχα κάνει.
Ξέρω οτι μια μέρα δεν θα μπορώ να τραγουδήσω πια, όπως δεν θα μπορώ να χορέψω και νιώθω ευγνώμων που για την ώρα αντλώ ενέργεια και ευχαρίστηση από αυτά.

Monday, August 16, 2010

Κλεισ'το επιτέλους...

Ξύπνησα το πρωι στις 6, πήγα στο ΚΤΕΛ, στο χωρίο του πρώην μου, έφαγα στην κουζίνα με το παιδί γιατί ο πρώην κουνιάδος μου αρνείται να μου μιλήσει (κιας μην εχω κανει τίποτα, απλώς είναι ευκολο να μεταθέτουμε ευθύνες αλλού), ξαναπήρα το ΚΤΕΛ, και γύρισα μόλις τώρα.
Στον γυρισμό μπήκα σε μια γυναικα ταξί με μερσεντές. Μου έλεγε αν θα άνοιγε μαγαζι με βιολογικά αν θα με ενδιεφερε να το δουλέψω.
"Ανοιξε εσύ, και το συζητάμε".
Μιλήσαμε για διάφορα, και στην πορεία οταν μας άφησε είχα άσχημο συναίσθημα. Μέσα σε μιση ώρα η ροή των ερωτήσεων ειχε πάει έτσι που της είχα πει οτι είμαι χωρισμένη, δεν έχω σχεση ( τι να της έλεγα, οτι τα χω με καποιον στην ηλικία των παιδιών της;), οτι δεν έχω επαφές με την μάνα μου.
Στους καιρούς που ζούμε, έκανα μεγάλη μαλακία, γυναίκα ξε γυναίκα, δεν έπρεπε να πω οτι ζω μόνη, εκεί στην ερημία. Ωρες ωρες εχω μεγάλο στομα.

Τέλος πάντων
What's done is done.

Sunday, August 15, 2010

Επιλογές

Πριν λίγες μέρες με πήρε η κολλητή μου. Είμαστε φίλες από τα 11 και μου βάφτισε και το παιδί. Την αγαπώ πολύ γιατί ειναι αθώα, καλοποραίρετη και με μια καρδιά μάλαμα. Αλλα με εκνευρίζει γιατί αφήνει να την εκμεταλλεύονται, επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο πράγμα οταν μιλάει, σαν να θέλει να αρμέξει τα λεπτά της προσοχής-κάτι που δεν χρειάζεται γιατί την έχει από μεριά μου και μου θυμίζει γιαγιάκα.
Και το χειρότερό μου, γκρινιάζει ατέρμονα για πράγματα που εγώ θεωρώ λεπτομεέρειες. Αργησε να δουλεψει στη ζωή της και γενικώς περνάει παρατεταμένη εφηβεία, οποτε οταν μου γκρινιάζει για τα ωράρια στη δουλειά της ή αλλα πραγματακια-συνέχεια- καταλήγω να της πω να το κλείσει η να αλλάξει θέμα. Ποτέ όμως δεν νευρίασα μαζί της ούτε διαννοήθηκα να αραιώσω τις σχέσεις μου μαζί της παρα σε 2 περιπτώσεις.
Η μια ήταν οταν ο γκομενός της με τον οποίο δεν αποφύγαμε να αρπαχτούμε (αφού ήταν κτητικός και απαιτητικός σε σημείο να παιρνει 8 τηλέφωνα και να της κάνει σκηνές όταν ερχοταν για 2 ώρες να πιουμε καφέ σαν φίλες), απαίτησε από την φίλη μου να μου κλείσει το κινητό και όταν εκείνη δεν το έκανε, αυτός έβαλε τερμα το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου.
Και έμεινε μαζί του.
Θεώρησα οτι ήταν ασεβής σε κείνη πιο πολύ, εγώ τον εχω γραμμένο τον χλαπάτσα.
Η δεύτερη φορά ήταν πριν λίγες μέρες.
Με πηρε να μου παραπονεθεί για την μητέρα της σε ένα καβγά που είχαν (long overdue κατά την γνώμη μου)και ενώ την στηρίζω και συμφωνώ μαζί της σε πολλά, άρχισε πάλι να μου λέει για την "κρίση" που υπάρχει έξω και ένιωσα να φουντώνω.

Μέχρι τώρα έχω δει την παραίτησή μου θετικά.
Εχω ικανότητες και ήταν κάτι που το ειχα ξεχάσει. Δημιουργικότητα, κέφι για δουλειά, φιλότιμο, γνώσεις κλπ κλπ.
Δεν υπάρχει λόγος να ζω την ζωή μου με τους όρους των άλλων, όχι πια.
Το παρομοιάζω με το "θέμα των Ρωσσίδων" όπως λένε καποιες. Οτι πρέπει να κάνουν προσπάθειες γιατί οι Ρωσσίδες κανακέυουν τους αντρες και ειναι και κούκλες.
Ε δεν ειναι ζωή αυτή, με τον φόβο.
Αν ειναι να βρεθεί καποιος για σένα θα βρεθεί. Αν θες ή δεν εχεις επιλογή περα από τον συμβιβασμό, στην τελική έχεις παντα επιλογές.
Ισως όχι αυτές που θα ήθελες αλλα έχεις.
Και μέχρι να παρουσιαστούν μπροστά σου, τι αγχώνεσαι;
Μια γνστή μου έχει γκόμενο Αλβανο και περνάει μια χαρά. Ούτε τις γκρινιάζει για τα κιλά της, ειναι εργατικός, χρήσιμός στο σπίτι, της φέρεται άψογα.
Οχι σαν τα κακομαθημένα τα δικά μας τα "αντρακια" στο όνομα μόνο.
Θέλω να πω , επιλογές υπάρχουν. Και μην ξινίζεις μούτρα, καλύτερες είναι η "Ρωσίδες νύφες" από τα Αλμπανάκια;
Και για να προλάβω καποιες γλώσσες, εγώ δεν κοιτάω εθνικότητα αλλα επίπεδο. Οχι δεν εννοώ να εχει βγάλει το Χαρβαρντ, αλλα να μην είναι προστυχος, να μην είναι φωνακλάς και να ξέρει να φερθεί. Με ενδιαφέρει να έχω άνθρωπο δίπλα μου και όχι ζώο. Αν η εθνικότητα καποιων ανθρώπων τους εμποδίζει να φτάσουν καποιο επίπεδο που θα μας επιτρέψει να εχουμε intellectual stimulus τότε ναι, θα απορρίψω. Το σεξ μόνο δεν φτάνει. Τουλάχιστον τώρα που ακόμα μετραω και έχω επιλογές.
Και εκεί θέλω να καταλήξω. Οι επιλογές ειναι διαφορετικές για τον καθένα μας, ανάλογα με το τι προσφέρουμε και το τί έχουμε.


Εγώ λοιπον θυμαμαι ποσο πολύ ήθελα να βρεθώ με την μικρή στο αγρόκτημα, να της πω πράγματα, τώρα που δεν ειχα αλλα να κάνω, να της μάθω για τα φυτά την κηπουρική, το σεξ (νομιζω τα δυο μου κουνέλια ειναι αρσενικά by the way, αφού ειδα το "θηλυκό" να πηδάει το αρσενικό.), και γενικώς να την βοηθήσω και με το σχολείο.
Οπότε την αποχώρησή μου έτσι την έιδα. Μια ευκαιρία να ξεκουραστώ, να ασχοληθώ με το παιδί και με αρκετή οικονομία, θα τα έβγαζα πέρα. Αγχώνομαι τι θα γίνει οταν αρχίσει η μικρή το σχολείο αφού η παραιτησή μου ισχύει δυο εβδομάδες αργότερα, θα ζοριστώ πολύ.
Αλλα θα έιμαι καλά.
Αρκει να προλάβω να πάρω 2-3 βασικά, όπως πετρέλαιο για τον χειμώνα, κλπ κλπ

Οταν όμως η φίλη μου άρχισε να μιλάει παλι για κρίση και κρίση, εκνευρίστηκα. Φοβήθηκα.
και θυμωσα.
Γιατί θεώρησα οτι ήταν αναίσθητη. Εκείνη ζει στης μητέρας της, αν φύγει θα πάει στον γκόμενο, και γενικά πέρα από καποια πάγια εξοδα, δεν τίθεται θέμα επιβίωσης. Εγώ ναι, κι έχω και παιδί. Τι σκατά το ανοίγεις το ρημάδι σου πριν σκεφτείς πού μιλάς;
Δευτερον, επειδη εχω βαρεθεεί να ακούω γκρίνια κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της. Ε μα.
που ειναι η αισιοδοξη, γλυκιά κοπελίτσα που ήξερα; Ολο παράπονα.

Με έπιασε το κεφάλι μου και δεν με εχει αφήσει 3 μερες τώρα.
Φυσικά δεν θα διακόψω μαζί της αλλα ξέρω οτι δεν θα το σηκώσω οταν με ξαναπάρει αν νιώθω ευάλωτη.
Μου χάλασε όλο το σκεπτικό. Αρχισα πάλι να αγχώνομαι για τα λεφτά, για το τι θα κάνω.
Σιχτήρ.


Δεν υπάρχει κρίση, ειναι μια περαστική μαλακία όπως όλες οι τρομολαγνείες που μας προσφέρουν κατά καιρους. Εχει σκοπιμότητα. Και δεν με αφορά.
Δεν με αφορά γιατί από τότε που εκανα το παιδί , λόγω συγκυριών που δεν μου επέτρεπαν να το αφήνω σε κανέναν, ζητημα αν έβγαζα πάνω από 400 ευρώ μέσο όρο. Ποιος θα το έπαιρνε μετά το σχολείο;
Αρα, για μενα δεν υπάρχει ουσιαστική αλλαγή. Αρκει να βρω μια εργασία που να μου ταιριάζει.
Η μικρή μεγαλώνει, σε λίγο καιρό θα μπορώ να την αφήνω μόνη της στο σπίτι.
Και μέχρι τότε, θα τα βγάλω πέρα όπως έκανα πάντα.

Αρκει να μην απαιτήσει το ΤΕΒΕ τα χρωστούμενά του, ακόμα.

Και μιας και το θίγω, γιατί δεν κάνουμε κάτι με αυτό το γαμωταμείο; Οταν ήμουν έγκυος περίμενε να πληρωθεί (δεν εχω υπαλλήλους γαμώτο) και έκανα και προσφυγή στο συνήγορο του πολίτη. Σκατόταμείο που δεν σου δίνει επίδομα ανεργίας. Κάτσε ρε φίλε, εγώ δεν είμαι έμπορας, καλλιτέχνης είμαι (πχ ξυλογλύπτης). Πώς με βάζεις στο ίδιο σακί με τον Κοτσώβολο και γιατί μου αυξάνεις κάθε χρόνο αυτά που θες, δουλέυω δεν δουλέυω; Και γιατί δεν έχεις ομοιοπαθητικά που ειναι αναγνωρισμένα σε όλον τον κόσμο;

Saturday, August 14, 2010

Bugger

Κοιτούσα τα μυρμήγκια, το πόσο κόπο κάνουν να μαζέψουν τροφή, και η σκέψη μου διεύρυνε στα ζωα, στην φύση, γενικώς. Πουθενά κάνενα όν δεν έχει εγγυημένη τροφή καθημερινα. Πουθενά, κανένα ον δεν περιμένει να βρει την τροφή του έτοιμη, παρα μόνο όταν είναι ανίκανο, ή μικρό σε ηλικία. Κοιτούσα τον κήπο μου, το πόση λίγη ποσότητα ουσιαστικά έβγαλε, τομάτες, αγγούρια, και άλλα. Καλά ειμαι και αρχάρια αλλα καμία σχεση με την αφθονία του σουπερ μάρκετ και την σπατάλη που κάνουμε. Σε φαγητό, σε νερό. 'Εχουμε γίνει ανίκανοι να τραφούμε μόνοι μας. Γι αυτό χρειαζόμαστε να δουλεύουμε. Αντί να είμαστε μαθημένοι στο καθημερινό κυνήγι της τροφής, στη λήψη τροφής που χωνεύουμε και δεν μας αρρωσταίνει, έχουμε καθηλωθεί μπροστά από το πισι μας, τρώμε πατατάκια και παγωτά, και είμαστε συνηθισμένοι σε έναν τρόπο ζωής που μας καθιστά ανίκανους να ζήσουμε αν δεν φροντίσει άλλος για μας.
Ουσιαστικά.

Οταν ήμουν 15 χρονών είχα παει σε ένα κέντρο ινστικτοθεραπείας-ως εμπειρία και γιατί η μάνα μου μου είχε κολλήσει την ιδέα οτι ειμαι παχύσαρκη- και η διαμονή μου εκεί ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.
Πρώτον, είδα πρώτη φορά ασθενή του AIDS. Ο οποιός πεθαινε και μου ζήτησε να του βρω μια αγία γραφή στα Αρχαία Ελληνικά οταν θα γυρνούσα Ελλάδα. Είχα καθε καλή διάθεση να το κάνω- αν κιαι στα 15 δεν ήξερα από πού να την βρω και πώς να την πληρώσω- όταν μου εκανε έναν συναισθηματικό εκβιασμό σε περίπτωση που δεν τηρούσα την υπόσχεσή μου. Καταλαβαίνω οτι στην αγωνία του να βρει τον Θεό και να ξορκισει τους φόβους του δεν σκεφτηκε οτι ημουν μικρή κοπέλίτσα και δen του κρατάω κακία.
Ελπίζω και αυτός να μην μου κράτησε που δεν του έστειλα τίποτα. Πρώτον γιατί δεν πήγαμε Ελλάδα και είχα και τα δικά μου προβλήματα πoυ δεν ήταν και λίγα, και δεύτερον ο εκβιασμός του με ελευθέρωσε από όποια υποχρέωση. Η καλοσύνη με σκλαβώνει, όχι ο φόβος.
Δεύτερος λόγος που μου έμεινε αξέχαστη η διαμονή μου εκεί ήταν οτι γινόταν της αλλαξοκωλιας το κάγκελο. Νομίζω είχα ξαναγράψει γι αυτό. Ο ιδρυτής της θεραπείας (η οποία είναι και η βάση της ωμοφαγίας) ήταν παιδόφιλος και ολοι οι ομοιδεάτες του είχαν μαζευτεί εκεί και γινόταν της κακομοίρας.
Ως 15χρονη δεν καταλάβαινα καλά τις επιπτώσεις. Κι εγω ειχα κολακευτεί από το ενδιαφέρον του διευθυντη (στα 35 του) και 'επαιζα".
Κοιμομουν στο κρεβάτι του και τον άφηνα να με χαιδέψει και να με φιλήσει αλλα εγώ τίποτα. Δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήμουν ερωτευμένη και με ενοχλούσε το πόσο "αισθησιακή" με εβρισκε και το έλεγε σε όλους, και το πόσο αισθησιακό ήταν το ένα και το άλλο. Τοση φιληδονία και "αισθησιασμό", μπουχτισα, ένιωθα λίγο κομμάτι κρέας, αχετα αν στο μυαλό μου δεν εκανα αυτόν τον συλλογισμό.
Εφυγα παρθένα όπως πήγα. Εμαθα τι ειναι οργασμός (μιλάμε για πολυ μεγάλη εκπληξη, δεν ήξερα καν οτι υπήρχε κατι τέτοιο :P) και ποτέ δεν ξανάδα αντρικό στόμα με τον ίδιο τρόπο.
Ισως γι αυτό και να μην το είδα ποτε "στραβά". Ηταν μια θετική εμπειρία.

Είχα σοκαριστεί όμως με μια περίπτωση. Ενας 25 χρονος ήταν με ενα 14 χρονο αγόρι που όμως έμοιαζε 9. Μέχρι που τους είδα να φιλιούνται και να τον χουφτώνει δεν ειχα καταλάβει τι παιζει. Ερωτευμένο ζευγάρι κι έτσι, έλεγα, όπως τα φαντάζεσαι στα 15, νιώθεις κολακεία που σε προσέχει ένας μεγαλύτερος, που φτύνει τον γκόμενό του ή την γκομενά του για σενα. Δεν ξέρεις.
Τώρα οταν σκεφτομαι τον Λοραν, σφίγκεται η καρδιά μου.
Γιατί στην περίπτωσή τους γινόταν πράξη, και ο ένας ήταν ολοκληρωμένος άντρας, και ο άλλος ενα λεπτεπίλεπτο αγοράκι.
Δεν ήξερα όμως, δεν το έβλεπα έτσι, δεν ήμουν ενήλικη. Δεν "αναγνώριζα".

Ο τρίτος λόγος που που μου έμεινε η εμπειρία μου εκεί ήταν το φαγητό. Ολα ωμα.
Και κατόπιν "σνιφαρίσματος". Απαγορευόταν να διαλέξεις με το μάτι.
Η θεωρία ήταν οτι όπως τα ζώα, εχουμε ένστικτο και όσφρηση που καθοδηγεί τις επιλογές μας. Και η θεωρία αποδείχτηκε από την πράξη. Οι μυρωδιά που μπορούσε να έχει ενα πράσο, ας πούμε, η μια πατάτα όταν την χρειαζόταν ο οργανισμός σου δεν συγκρινέται με την πιο ευωδιαστή καραμέλλα ή φράουλα.
Ηταν κάτι το εκπληκτικό.
Σύντομα το σωμα μου λειτουργούσε και οι διαφημίσεις με μαγειρεμένα φαγητά μου φαινονταν αστείες. Τα φαγητά, φτωχα και πλαστικά.
Ομως όλα έχουν ένα τέλος. Ο ιδρυτής φυλακίστηκε για παιδεραστία λίγο καιρό μετά και ολη η ωραία του θεωρία περι διατροφής που ειχε βάσεις, σκορπίστηκε, την πήρε ο διάολος μαζί με όλα τα άλλα.
Πριν φύγω από'κει, θυμάμαι ο γκόμενος της κόρης του (με την οποία εχω κρατήσει επαφές, δεν ήταν εύκολη η ζωή της) και γκομενός του (ναι καλά διαβάσατε, της τον έκλεψε) μου εξηγούσε οτι στην φύση του ανθρώπου ειναι να τρώει ρίζες, καρπούς και έντομα.
Και κάνοντας την θεωρία πράξη, άρπαξε μια ακρίδα από το γκαζόν του κάστρου και την μάσησε βγάζοντας ήχους ευχαρίστησης.
Εμεινα με το στόμα ανοιχτό.
Μου είπε να δοκιμάσω.
Δεν υπήρχε περίπτωση.
Οσο και να μου υποσχόταν οτι ήταν γλυκιά η γεύση, όσο και να μου έδινε επιχειρήματα για πλούσια αμινοξέα και μηδενικά λίπη, δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξω το κρατς.

Στα χρόνια που πέρασαν, πολλες φορές ερχόταν το θέμα της εντομοφαγίας στο προσκήνιο. Φίλοι μου που ταξίδεψαν σε ανατολικές χώρες και δοκίμασαν.
Βιβλία.
Αυτό το βιντεάκι.





Θα μου πεις, η ακρίδα δεν ειναι αμελέτητα ή κοκορετσι αλλα στο εξωτερικό, η ιδέα του να φας @@ ή έντερα ή μυαλά ζώου, τους κάνει να ξερνάνε.
Είναι στο μυαλό.
Κοιτούσα τον κήπο μου και σκεφτόμουν τους δύσκολους καιρούς που περνάνε όσοι δεν έχουν δουλειά, ούτε ένα κηπάκο να φυτέψουν ένα κατιτίς και αναρωτήθηκα πόσο πιο εύκολο θα ήταν για όλους άν η τροφή μας ήταν απλόχερη, και έτοιμη να την πιασεις (ουτε ξέρω πόσα εκκατομύρια έντομα υπάρχουν, αν και πολλα εχουν φαει μπολικα δηλητήρια μέχρι τώρα), και πόσο πιο ελεύθερος θα ένιωθε καποιος αν ήξερε οτι η επιβίωση του (οχι η καλοπερασή του, να το διευκρινήσουμε) δεν εξαρτωταν από άλλους αλλα μόνο από την διαθεσή του να ψαξει στα χωράφια. Η πόσο λίγο νερό και τροφή κοστίζει η εκτροφή ακριδών σε σύγκριση με εκτροφεία χοιρινής ή αγελαδινής σάρκας. Το αίμαι που χύνεται, οι αρρώστιες...Τα έντομα ειναι σαν τις γαρίδες, αν το σκεφτείς.
Οσο τα σκεφτόμουν αυτά είχα μια ακρίδα στο χέρι μου.




















Δεν την έφαγα.

Wednesday, August 11, 2010

"Είσαι Ντίβα"...ε;


Ακούστε αυτό το τραγούδι όσο διαβάζετε, το βρίσκω φοβερά «ανυψωτικό».
Πρώτα τα νέα της ημέρας. Δεν έκανα γιόγκα και για να με τιμωρήσω έφαγα αλλαντικά που κάτιπρέπει να είχαν γιατί έβγαλα αμέσως καλόγερο.
Τα δόντια μου πονάνε τώρα τελευταία, έχω να κάνω καθαρισμό κάτι χρόνια (από τότε που η οδοντίατρός μου με αγνόησε όταν της έλεγα ότι το σφράγισμα με πονάει και μου έδωσε αντιβίωση που δεν άντεχα-ξέρναγα- για ιγμορίτιδα, από το τηλέφωνο. Και τελικά έχασα το δόντι μου, και με έκραξε που την πήρα Κυριακάτικα. Αν δεν ήταν επείγουσα ανάγκη δεν θα σε έπαιρνα, κούκλα μου, γκέγκε;)
Τέλος πάντων, επειδή με πόναγε, έβαλα φλος και βγήκε ένα μεγάλο κομμάτι πέτρα. Φυσικά σκάλισα το υπόλοιπο με καθαρή βελόνα και έβγαλα κάμποση αλλά πρέπει να πάω στον οδοντίατρο να βγάλω αυτά που είναι κάτω από τα ούλα.
Τι σέξι που είμαι, δεν βρίσκετε;

Έφτιαξα σταφυλόζουμο στο μπλέντερ (ο βλάκας ξέχασα ότι έχω αποχυμωτή) και μετά το σούρωσα με γάζα (που μπορώ να πάρω τούλι; Θέλω να φτιάξω τύφου προσεχώς). Έβαλα ζάχαρη, μαγιά της μπύρας και θα περιμένω λίγο για να δοκιμάσω αυτό το homemade κρασί.
Έφτιαξα και κάτι σαν μαρμελάδα σύκο. Θα σας πω πως βγήκε μόλις πήξει.
Αυτά τα νέα, προς το παρόν.
Α ναι, φύτεψα και ρεβίθια και φακές και σκόρδα αν και δεν είναι η εποχή τους).


Σκεφτόμουν κάτι τις προάλλες και πασχίζω εδώ και μέρες να το βάλω σε λόγια. Το μπλογκ με βοηθάει πάντα έτσι, να διοχετεύω ένα συναίσθημα ή μια σκέψη σε λόγια, να το εξηγώ.
Μου είναι δύσκολο να περιγράψω τι μου συνέβη αλλά θα δοκιμάσω.

Σε γενικές γραμμές έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση. Στις επαφές μου με τους ανθρώπους προσπαθώ να γίνω λιγότερο απειλητική, πιο καημένη, πιο ζήτουλας, πιο νιανια.
Δεν είναι προσποιητό, μου βγαίνει.
Το παιδάκι, η χαμένη, που αποτυχαίνει, που δεν εχει λεφτά, που δεν ξέρει να οδηγεί. Για να το παρομοιάσω καλύτερα, θυμηθείτε πώς νιώθετε την πρώτη φορά στο κρεβάτι με κάποιον που σας αρέσει πολύ. Νιώθετε άνετα ή έχετε
πάθει πανικό με την κυτταρίτιδα στον κώλο και το διπλοσάγονο που φαίνεταισε ιεραποστολική στάση, ή το μουστακάκι που φαίνεται υπό ορισμένους φωτισμούς,… και πάει λέγοντας.
Το θέμα είναι όμως ότι ώρες ώρες παθαίνω μια ένεση αυτοπεποίθησης.
Πχ στην δουλειά. Σε οποιαδήποτε δουλειά. Οταν παρουσίαζα καραόκε και εκανα τον κόσμο να γελάει. Οταν τραγουδάω και τους έχω να μην τρωνε στο σημείο που πρέπει.
Στην τωρινή δουλειά ήταν διαφορετικό το είδος εραγασίας αλλα και παλι.
Αυτό που ανέλαβα το αναλαμβάνουν γραφεία με 3 και πάνω άτομα προσωπικό. Και το έκανα μόνη μου, πρωταρα.
Με βοήθεια φίλων φυσικά που το ανάφεραν στα περιοδικά που δούλευαν, αλλά σε γενικές γραμμές ήμουν μηχανή ιδεών και έμπαινα στο τριπάκι να τις υλοποιήσω και ποιος με έπιανε. Πχ κανόνισα να μπει η αφίσα σε 5 κεντρικές στάσεις λεωφορείων χωρίς να πληρώσουμε σεντ. (εκτύπωση, σχεδιασμός, τοποθέτηση κλπ)Ένιωθα ικανή, δημιουργική και καθόλου χαμένη και κακομοίρα.



Το ίδιο συμβαίνει όταν κοιτάω τον καθρέφτη. Είμαι χοντρή.Αυτό το διάστημα.
Δεν έχω κοιλιά σωσίβιο, αλλά έχω κώλους, μπράτσα, γοφούς, και είμαι τίγκα στην κυτταρίτιδα. Όμως όταν με κοιτάω μερικές φορές στο καθρέφτη, βλέπω ένα ζευγάρι κίτρινα μάτια (συνήθως), ξανθά μαλλιά, ωραία-αν και κουρασμένα χαρακτηριστικά. Αν δε, βαφτώ είμαι μια εντυπωσιακή 40αρα. Κοντή, αλλά εντυπωσιακή και με σεξ απήλ. Καλά ως εδώ;


Προχτές λοιπόν αναρωτιόμουν γιατί οι σχέσεις μου με τους έξω είναι τόσο δύσκολες.
Και ξαφνικά –νομίζω- κατάλαβα. Σκεφτόμουν ένα περιστατικό όπου θεώρησα ότι δεν με εκτιμούν και δεν μου αναγνωρίζουν την αξία μου και ένιωσα χαζή που έδινα σημασία στο τι λέγανε γιατί ξαφνικά πετάχτηκε η φράση «ποιος νομίζει ότι είναι στην τελική;»Αστραπιαία έκανα μια σύγκριση στο μυαλό μου και ένιωσα τόσο ανώτερη που ντράπηκα για την σκέψη μου.Αλλά κατάλαβα ότι η γνώμη των άλλων δεν με απασχολεί όταν νιώθω «καλά».Δεν θα έπρεπε να ασχολούμαι με το τι λένε άνθρωποι που τελικά δεν είναι της κλάσης μου.
Πωπω ψωνισμένο που ακούγεται αυτό.
Ακόμα το παλεύω και ντρέπομαι και που το γράφω αλλά νομίζω ότι ήταν long overdue να πω στον εαυτό μου κάποια καλά πράγματα.
Και δεν νιώθω καλά απαραίτηατα με την σύγκριση, απλώς στάθηκα σ αυτούς που με μειώνουν και μου «κλέβουν» ό,τι καλό νιώθω για τον εαυτό μου. (Με την δική μου ανοχή , αγάπη και φόβο, φυσικά)
Η γνώμη μου για τον εαυτό μου δεν κρίνεται από το τι λένε οι άλλοι αλλά από το τι έχω καταφέρει.
Και τα έργα μιλάνε μόνα τους. Είτε ως εργαζόμενη, ως γυναίκα, μητέρα ή σύζυγος.
Από εργα, να φάνε και οι κότες.
Αυτό να μην ξεχάσω και δεν νομίζω να ξαναπέσω.


ΟΙ γονείς μου ήταν άνθρωποι ψώνια. Τους θαύμαζαν αρκετοί και πολλοί τους έφτυναν. Όμως εκείνοι νόμιζαν ότι έβρεχε και στην προσπάθειά μου να μην τους μοιάσω, μάλλον το παράκανα.Δεν είμαι οι γονείς μου.Μου έδωσαν πολλά. Κακά και καλά.

Kαι η τελευταία περιπέτεια μου μου έδειξε ότι κακώς μειώνω τον εαυτό μου σε κάθε επαφή με τον κόσμο. Κακώς «δίνω» πράγματα που χρησιμοποιούν εναντίον μου για να πατήσουν πάνω μου.
Γιατί απ’ό,τι φαίνεται, βγαίνει ψεύτικο και βλέπουν σε μένα αυτό που δεν βλέπω.

Ένα μπόι να.


Η μικρή Τερέζα...

Εγκεφαλίτιδα, σου λεει. Και ποιος μου λέει εμένα ότι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου χαλασμένου προϊόντος που δεν φανερώθηκε, με λάδωμα; Ποιος μου λέει ότι δεν είναι αφορμή για νέους ψεκασμούς (σαν τα πρόβατα, υγιής και μη, όλοι κάτω από φάρμακα, σαν κοπάδι μεγαλοτσοπάνη. Πάλι θα με πιάσει το κεφάλι μου έτσι και "βρουν" κρούσματα στην Αθήνα). Ποιος μου λέει ότι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου εμβολίου; Τόσα μας έχωσαν με τους πανικούς με τις γρίπες και τους ιούς.Σιρουσλι τώρα, ακόμα πιστεύετε ό,τι μας σερβίρουν;

Tuesday, August 10, 2010

Σήμερα

Σήμερα ξεκίνησα την μέρα μου όπως ήθελα. Εκανα ένα 20λεπτο γυμναστική με το Wii, ήπια το τσάι μου, καθάρισα λίγο το σαλόνι, έβαλα ένα πλυντήριο, φύτεψα πέντε γλάστρες, τάισα τα ζώα, έπαιξα ένα παιχνίδι στο πισι, πότισα τα φυτά, μάζεψα σπόρους μαρουλιού και τομάτας, μάζεψα αμπελόφυλλα και ελιές (πειραματίζομαι), έγραψα στο μπλογκ και τραγούδησα λίγο.
Σε γενικές γραμμές ήταν μια καλή μέρα.
Η μικρή είναι στην πρώην πεθερά μου για μία εβδομάδα και ξεκουράζομαι. Μου λείπει η θάλασσα, φέτος δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο και νιώθω οτι θα μου κοστίσει τον χειμώνα.
Κλαίω μέσα μου που δεν κατάφερα να πάμε στο κάμπινγκ, αλλα δεν βαριέσαι...


Αμόλησα τα σκυλιά σήμερα, και συνήθως όταν περνάει καποιος έξω από το κτήμα, γαυγίζουν και ειδικά το μάυρο πετάγεται ως απάνω. Σήμερα τα είδα να τρέχουν στην είσοδο, με την ουρά σηκωμένη (δείγμα οτι δεν υποτασσονται) αλλα δεν είδα ούτε γάυγισμα, ούτε πήδηματα, ούτε επιθετικά γαυγίσματα. Και κατάλαβα οτι περνούσαν παιδάκια.
Και συγκινήθηκα.
Γιατί όλα τα σκυλιά στη γειτονια γαυγίζουν στα παιδιά, στην κόρη μου, αλλα τουτα τα δικά μου, ξέρουν.
Η γάτα της γειτόνισσας εφερε τα γατάκια της πίσω από την αποθήκη -δεν ξέρω αν το ξαναέγραψα- και πασχίζω να τα πιάσω να τα ζουπήξω.
Είναι στην φάση που ειναι αξιολατρευτα.

Εβαλα ίντερνετ αν δεν το καταλάβατε.
Και ξεκίνησα να γράφω άλλο ένα βιβλίο ( εχω ξεκινήσει 3 ως τώρα και τα έχω παρατήσει στην μέση, ίσως γιατί ξέρω οτι στην Ελλάδα τίποτα το καλλιτεχνικό δεν αναγνωρίζεται αν δεν έχεις τύχη βουνό. Και πάλι για μένα πρωτεύει το βιοποριστικό)

Σκεφτόμουν να ανταλλάξω προιόντα μου (σπόρους, κληματόφυλλα, ελιές, σύκα αποξηραμένα και φρέσκα, αυγά κλπ)αλλα μετά σκέφτηκα οτι στην Ελλάδα όλοι έχουν κάποιο χωριό.
Και με τι να τα ανταλλάξω;
Εχω σχεδον τα πάντα, αυτό που μου λείπει ειναι μετρητά για τις πιστωτικές και τους λογαριασμούς, το πετρέλαιο, τα γεννέθλια της μικρής που πλησιάζουν, μια μπαταρία για το αυτοκίνητο του πατέρα μου, και τετοια...

Το μόνο που δεν κατάφερα ακόμα να κάνω ειναι να ζωγραφίσω. Με λαδομπογιά, όπως κάποτε.
Μου λειπει αλλα δεν το αποφασίζω να βγάλω τα σύνεργα.
Ισως αυριο, αφού κάνω λίγη γιογκα.
Και να βάψω και την εξώπορτα όσο κάνει καλό καιρό.

Monday, August 09, 2010

Πρώτη μέρα ηρεμίας.




Από τότε που μετακόμισα στο «αγρόκτημα». Συνειδητοποίησα το πόση σπατάλη κάνουμε. Η έστω έκανα εγώ.

Τώρα όταν κόβω τομάτες, ας πούμε, δεν κόβω όλη τη ροδέλα της «καρδιάς» (το σημείο που είναι σκληρό και ενώνεται με το κοτσάνι) αλλα μετά κόβω γύρω γύρω και τα βάζω σε ένα ταπεράκι για μελλοντικές σάλτσες. Αν είναι τομάτα του εμπορίου και όχι δικές μου, τα πετάω σε ένα ειδικό κόκκινο κουβά του Ικεα και τα δίνω στις κότες. Ψωμιά, φρούτα, φλούδες, όλα πάνε στην «ανακύκλωση», όπως τις ονομάζω. Οι φλούδες από καρπούζι πάνε μαζί με τα αγριόχορτα σε μια ειδική τρύπα που υπάρχει στην άκρη του κτήματος, μπας και γίνουν λίπασμα (δεν πάω να τα γυρίσω συχνά, βαριέμαι).

Το κατακάθι του καφέ, λίπασμα, τα κόπρανα από τα δύο κουνέλια μου, λίπασμα.

Τα τσόφλια από τα αυγά από τις κότες μου τα κρατάω και τα συνθλίβω στο μπλέντερ. Τα βάζω στο φαγητό των σκύλων για ασβέστιο.

Η βρύση μου στάζει και υπολόγισα ότι άνετα γεμίζω δυο λίτρα μπουκάλια την βραδιά, έτσι, βάζω δυο μπουκάλια και το πρωί έχω νερό για τα ζώα και τα μπροστινά φυτά.

Όλα αυτά παίρνουν χρόνο βέβαια (τάισμα, πότισμα) και μέσα στην ζέστη υποφέρω (σκέφτομαι τι θα κάνω το χειμώνα και τα παίζω).

Μου αρέσει όμως αυτή η ανακύκλωση.

Μου αρέσει να ακούω τα τζιτζίκια στη μηλιά μου τώρα που δακτυλογραφώ. Οι δύο συκιές έχουν βαρύνει από τα φρούτα και το πρωι μερικά θα πέσουν στο από κάτω κοτέτσι. Έτσι το δέντρο θρέφει τις κότες και οι κότες με τις κουτσουλιές τους, το δέντρο.

Βγαίνουν και τα σταφύλια, θα δοκιμάσω να κάνω κρασί, κανα δυο μπουκάλια, και τον Οκτώβρη θα δοκιμάσω να κάνω ελιές από την Ελιά μου.

Η μικρή ειναι πανευτυχής.

Μεσα στον κήπο, πάιζει, κάνει το σκύλο, γκρινιάζει βέβαια που ταίζε τα ζώα κάθε πρωί (δικήτης ευθύνη, καθώς και το άπλωμα των ρούχων) και έχει αρχίσει αν συνηθίζει τα ζουζούνια και τις αράχνες που τρυπώνουν στο σπίτι. Τα μυρμήγκια είναι βέβαια άλλη ιστορία. Μην αφήσω κάτι για 5 λεπτά στον πάγκο, αχρηστεύτηκε.


Με τα δυο σκυλιά έχω ένα θέμα. Ακόμα τα κάνουν όλα λίμπα, ο φράκτης δεν τους κρατάει. Και γέννησε μια γειτονική γάτα κοντά στην αποθήκη με τα εργαλεία. Μάζευε Λίλι διπλάσια σκατουλάκια. Κάθε Σάββατο μαζεύω μια σακούλα από τα σκυλιά.

Τώρα τελευταία, χώρισα το οικόπεδο στα δύο. Μπροστά τα ζώα, πίσω εγώ με τα φυτά και το Τσιουάουα (δεν μετράει για ζώο, είναι μια σταλιά).

Πήρα και δύο κυβικά κοκκινόχωμα και άρχισα πάλι να φυτεύω. Φασόλια, σπόρους από μαρούλια και καρότα, μπάμιες, ντοματιές, πατάτες. Σε λίγο θα βάλω και λάχανα (κόκκινα) και μπρόκολα.

Πήρα και ένα κιλό κρέας από το σουπερ μάρκετ (μέχρι να γεννήσουν τα κουνέλια και να μεγαλώσουν καμιά δεκαριά για να σφάξω, σφύρα μου- και πάλι δεν ξέρω αν θα μπορούσα) και το έκοψα λωρίδες. Το έβαλα στον ήλιο σε ένα προστατευτικό με σήτα και αφού στέγνωσε, το έβαλα στο φούρνο στους 50 βαθμούς ζεστό αέρα. Έγινε μούρλια.

Θα κάνω κι άλλο, είναι τέλειο για τον χειμώνα, και νομίζω η μικρή θα το εκτιμήσει δεόντως στο σχολείο αντί για ταπεράκι αμε σάλτσες, αφού πάντα βιάζεται να πάει να παίξει και μένει νηστική ή καταπίνει (αναπνέει θα έλεγα) την τροφή της.


Ανακαλύψαμε ένα νεογέννητο πουλάκι, μεζέ για τα μυρμήγκια. Που στο καλό ήταν και από πού έπεσε, δεν έχω ιδέα.


Θα σταματήσω τη δουλειά το Σεπτέμβρη, υπήρξαν κάποια πράγματα που δεν μου άρεσαν με αποτέλεσμα να αντιδράσω με παραίτηση στα καλά καθούμενα μετά από μεγάλη και άδικη πίεση. Ξαναγύρισα γιατί θεώρησα ότι κατάλαβαν το λάθος τους όταν μου είπαν να ξανάρθω, αλλά και γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα. Όμως είτε γύρισα είτε όχι, το πρόβλημα παραμένει.

Ίσως φταίει ότι έχω μπει σε ένα πολύ συντηρητικό περιβάλλον κι εγώ δεν είμαι και υπάρχουν συγκρούσεις- όπως λέει ο ψυχολόγος μου- ίσως είναι πολύ πιο απλό και συνηθισμένο. Όπως και να έχει μου έδωσε ιδέες για το μέλλον.

Θα τα πούμε όμως αυτά όταν έρθει η ώρα.

Για την ώρα έβαλα αγγελίες και χαρτάκια για μαθήματα στην περιοχή.

Θέλω να χαρώ λίγο το σπίτι μου.

Κουράστηκα πολύ με την αρρώστια του πατέρα μου, την μετακόμιση και τους ρυθμούς της δουλειάς.

Concert Promoter , μόνη μου.

Δεν ήταν και λίγο πράγμα.

Ελπίζω να σας δω στην συναυλία (θα τραγουδήσω κι εγώ J)

Πονάω

Εώ και ένα χρόνο περίπου ανεπτυξα ενα πρόβλημα υγείας που απέδωσα αρχικα σε ενα δόντι που απονευρώθηκε ανεπιτυχώς, έσπασε και χτίστηκε προσωρινά (και δεν το φτιαξα ποτέ αφού δεν είχα χρήματα αλλα ούτε και οδοντίατρο που να εμπιστεύομαι μετά από την περιπέτειά μου).
Κατα καιρούς παθαίνω ποονοκεφάλους, λόγω υγρασίας (μια γνωστή μου το παθαίνει και ζεις στην Καρολίνα των ΗΠΑ, μας λυπάμαι και τις δύο) ή λόγω έντασης, κλπ
Με το ξεμάτιασμα μου περνάει μερικές φορές.
Εδώ και ένα χρόνο όμως, πρήζομαι. Το προσωπό μου γίνεται τόσο παραμορφωμένοπ που δεν έχω πρόβλημα να με βάλω και φωτόγραφία.
Θα ψάξω μια.
Εδώ και ενα χρόνο, όταν το παθαίνω αυτό (συνήθως πριν βρέξει ή κοντα στην περίοδό μου), δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Να σηκωθώ, να πάω το παιδί στο σχολείο, να πάω πουθενά. Δεν μπορώ να πάρω παυσίπονα γιατί κάνω εμετο. Που εμετό θα κάνω έτσι κι αλλιώς.

Διάβασα στο ίντερνετ γι αυτό. Ημικρανίες.
Το μόνο που κατάλαβα είναι οτι πολλοί υποφέρουν απ αυτό.
Σε καθιστά ανίκανο να λειτουργήσεις.


Καλού κακού κάντε μου ένα ξεμάτιασμα. Υποφέρω σήμερα.

Sunday, August 08, 2010

Οι 5 εντολές

Τελικά το θέμα είναι ο έλεγχος; Το territory; Αυτό δεν συνεπάγεται στην αίσθηση ασφάλειας; Όσα πιο πολλά γνωρίζω, τόσο πιο πολλά μπορώ να προβλέψω και ορίσω, άρα είμαι ασφαλής;
Η είναι θέμα ψώνιου; Αυτά που νομίζουμε ότι είμαστε-είτε είμαστε είτε όχι, αν και η εμπειρία μου μού έχει δείξει ότι η αληθινή αξία πάει χέρι χέρι με την ταπεινότητα και την γενναιοδωρία.
Δεν ξέρω, τόσα χρόνια που δουλεύω έχω δει πολλά πράγματα. Οι λόγοι αποχώρησης μου συνήθως, τρεις. Μου την έπεφτε το αφεντικό και μου έκανε τη ζωή κόλαση αν δεν ανταποκρινόμουν, δεν με πλήρωναν, ή επειδή με πλήρωναν νόμιζαν ότι αγόραζαν την ψυχή μου και όχι την εργασία που πρόσφερα (ή τον χρόνο μου).
Δεν ξέρω, ίσως εγώ είμαι το ψώνιο, όμως θεωρώ ότι αν αφήνεις να σου φέρονται άσχημα, στο τέλος , και εφόσον το επιτρέπεις και δεν προστατεύεις τον εαυτό σου, αρχίζεις να γίνεσαι το σκουλήκι που σε θεωρούν.
Είναι σημαντικό, πιστεύω να υπάρχει ένα όριο.
Θα μου πεις, δεν έχεις ανάγκη;
Πώς δεν έχω; Υπήρξαν στιγμές που δεν ήθελα να ζήσω πάνω στην απελπισία μου, με ένα παιδί να θρέψω, όμως, και αυτό είναι το σημαντικό, όταν κοιτάς κάτω, το πρόβλημα, δεν μπορείς να ξεφύγεις. Δεν σου έρχονται ιδέες, δεν μπορείς να ηρεμήσεις και να ξεφύγεις, θρέφεις το πρόβλημα.
Νομίζω-και μπορεί να λέω μαλακίες- ότι ο Θεός πάντα φέρνει κάτι στον δρόμο σου. Αν όχι ο Θεός, εσύ ο ίδιος με την πίστη και τον οραματισμό.
Ίσως αυτό που φέρνει δεν είναι πάντα όπως το φαντάστηκες, ίσως είναι κάτι αναπάντεχο, αλλά όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο και όλα γίνονται για το καλύτερο and all that crap.
Το σημαντικό , είτε ταυτίζεσαι με την θέση σου, την εργασία σου ή όχι, είναι να ακολουθείς κάποιους γενικούς κανόνες.
Σας παραθέτω μερικούς δικούς μου που είχα καταγράψει φωνητικά στις μπουκίτσες. (αλλά δεν θυμάμαι αν το ανέβασα).
Φυσικά, όλα αυτά ισχύουν και στις προσωπικές σχέσεις όμως επειδή στον εργασιακό χώρο περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας και εκεί υπάρχουν σχέσεις άνισες, δύναμης και εξουσίας, θεώρησα σωστό να ξεκινήσω το άρθρο έτσι. Όμως τα παρακάτω είναι πιο διαπροσωπικά.

-Μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά. (Δεν ταΐζεις ορφανά στην Καλκούτα, αλλά και να το έκανες, πάλι θα είχες κάτι στραβό και αφόρητο, όποτε cool, δεν έχεις πάσο για ειδική μεταχείριση)
-Απέφυγε αυτούς που παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά. Ψώνια, καλάμια, παρεμβάσεις, συμβουλές, ψευδαισθήσεις… γάμησέ τα.
-Μην συμβουλεύεις και μην παρεμβαίνεις στις ζωές των άλλων απρόσκλητα, όσο καλή πρόθεση και να έχεις. Δεν είναι θέμα αδιαφορίας, είναι θέμα ψώνιου όπως ανέφερα πιο πάνω. Ποια/ποιος είσαι εσύ που «ξέρεις καλύτερα» και αυτομάτως μειώνεις τον άλλον ο οποίος δεν σου ζήτησε βοήθεια( και πιθανόν δεν την χρειάζεται). Ξεκαβάλα, δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου, και θα βοηθήσεις κάποιον άλλον; Η πατάς στην ανάγκη του άλλου –άσχετα αν δεν το καταλαβαίνεις- για να θρέψεις την δική σου αδυναμία, την τόνωση του εγώ σου;
-Μην μιλάς και μην ενεργείς εκτός αν οι πράξεις σου ή αυτό που θα πεις θα καλυτερέψουν την μέρα και την διάθεση του διπλανού σου. Οι παρατηρήσεις και η «καλοπροαίρετη κριτική», είναι θέμα – το μάντεψες- ψώνιου. Όσο για την «άποψη» που έχουν ολοι ως κωλοτρυπίδες, να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι άποψη έχεις μόνο αν πληρεις τα εξής:
Έχεις εμπειρία στο θέμα και στο αναγνωρίζουν.
-Αποδέξου τις κακές σκέψεις σου. Ολοι έχουν. Απλώς μην ενεργήσεις.
Δεν ελέγχεις το πώς νιώθεις, ούτε το τι σκέφτεσαι, αλλοίμονο να νιώσεις ενοχές γι’αυτά.
Επιλογή όμως να μην ενεργήσεις, έχεις. Και εκεί αρχίζει η ευθύνη σου. Σκίσε έναν κατάλογο, γράψε στο μπλογκ, κοπάνα ένα μαξιλάρι.
-Μην μπερδεύεις την τιμιότητα με την ειλικρίνεια.Αλλο να κοιτάς τον άλλον με σεβασμό στα μάτια και να τον υπολογίζεις και άλλο να πετάς μαλακίες που ο άλλος δεν είναι έτοιμος να ακούσει και μπορεί να μην ισχύουν στην περίπτωσή του. Απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει. Είναι σαν τον ελέφαντα που αγκαλιάζουν 3 τυφλοί. Ο ένας πιάνει το πόδι και λέει ότι είναι κορμός. Ο άλλος την κοιλιά και λέει ότι είναι σπίτι. Ο τρίτος την προβοσκίδα και λέει ότι είναι φίδι.
Δεν χρειάζεται άλλη σκληρότητα στον κόσμο.

Thursday, August 05, 2010

δεν καταπολεμάται η βλακεία. Τέρμα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers