Posts

Showing posts from December, 2008

Bouteille a la mer

it worked for kyri, so


Je recherche une Maria Ines Oriol.
C'est bizzare, je sais, mais elle etait ma meilleure amie a l'ege de 5 ans, en France. Elle m a appris a faire mes lacetss, elle m'a appris a lever ma jupe aux toualettes, au lieu de la descendre, on avait nos jeux a nous.
Elle etait blonde, avait qq chose a voir avec l'Espagne, et avait un petit frere. Nous allions une maternelle au 5eme arrondissement (je crois).
je suis partie avec mes parents pour la grece, elle pleurait et nous lui avons promis que c etait que pour l'ete.
On est revenu apres dix ans...j 'ai vouly appeler tous les Oriol du bouquin mais je ne savais pas si ca s ecrit comme ca. Puis je me suis dis que si elle ne se souvient pas de moi, ca aurait ete bizarre.

Mais je ne l oublie pas.
C'est drole hein?

Je voudrais tellement savoir ce qu 'elle est devenue, si elle a des enfants, si elle est heureuse.
Maria Inez ou Ines, si tu vois cette lettre un jour, et tu te souviens de moi, contacte m…

Διαμαντάκια (για να τα θυμαμαι)

Λέγαμε να παιξουμε Τζενγκα και συζητουσαμε την ποινη.
Στην λέξη "αφρος", η μικρη με κοιταξε και μου ειπε
"οχι εγω, εγω ειμαι μικρούλα"
(εσκασα στα γελια και της ειπα οτι αν θελει να παιζει με τους μεγάλους, θα έχει τους ιδιους κανόνες. Φυσικα μετα εχανε συνεχεια για να πασαλειβεται αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια)

Μιλούσαμε αγκαλαιασμένες το βραδυ πριν τον ύπνο (της).
Μου ελεγε ποιος θυμωνει και γιατί.
"Και ο μπαμπας θυμώνει"
'Ε ναι, και συ θυμωνεις"
"'Οχι μαζί του. Δεν είναι κακός μαζί μου."
Πάγωσα. (το ξέρω φωναζω πολύ)
"Με την μαμα θυμώνεις;"
"Ναι."
Παύση.
"Γιατί;"
"Μου λες κακά πραγματα."
"Εγώ σου λέω κακά πράγματα;"
"Ναι, να πλένω τα δόντια μου πρώι και βράδι. Στον μπαμπά το δεν το κάνουμε το ξεχνάει."
Γέλασα.
"Είναι κακό που δεν θελω να χάσεις τα δόντια σου και να γίνεις φαφούτα σαν την γιαγιά;"
ξεκαρδιστηκε στο γελιο, ίσως οτι την γαργαλούσα βοήθησε
(οκ, το "σε μισώ" αν…

Προς δελτίο ειδήσεων του Σταρ...

δεν εχουμε τρελες απαιτήσεις απο το δελτίο σας, αλλα για όνομα του Θεού, που βρισκετε το προσωπικό σας; Στις λαικές αγορές;
Δεν μπορειτε πριν γραψετε τα κειμενα εσεις εκει που κανετε ταχα μου χιουμορ (όοοοχι, δεν ειστε παντελως ανικανοι να κανετε κατι καλύτερο, ειναι επιλογή σας να κατινιάζετε)...τι ελεγα; α ναι... Πειτε με σνομπ, αλλά ειναι τόσο δύσκολο να τσεκαρετε πεντε πραγματα που δεν προσδίδουν προχειρότητα και αγραμματοσύνη για να μην πω ελλειψη γνωσης Αγγλικών;
Ντροπη δηλαδη το 2009 σχεδόν, να υπαρχει τετοια ημιμάθεια στο προσωπικό ενος δελτιού ειδήσεων. 'Οσο χαμηλής ποιότητας και να ειναι αυτό.
Ζούμε στον εικοστό πρωτο αιώνα, ειμαστε μέλος της Ευρωπαικής ενωσης.
Τα δελτια ειδήσεων και γενικά η τηλεόραση, είναι σοβαρή δουλειά. Ασχετως με το τι βγαίνει μπροστα, αν ανήκετε σε μεγάλο κανάλι, έχετε μια σοβαρή δουλειά για την οποια πληρώνεστε.

Είτε δεν ξερετε αγγλικά, ειτε δεν τσεκάρετε τα γεγονότα σας, το ενα και το αυτό. Δεν θα πρεπε να έχετε το πόστο που έχετε γιατί δεν κανετε σ…

Μπεστ Κρίστμας

Image
Ξύπνησα στις εφταμισι. Η μικρή ετρεξε να δει τα δώρα της, Δυστυχως δεν ειχαν ερθει αυτά που έιχα παραγγείλει από αμερική και ηταν λίγο πιο φτωχικα από περσι, αλλα ο πατερας της θα την γεμίσει δώρα, οποτε...

Ντύθηκαμε, -χωρις γρίνιες όπως το ειχαμε κανονίσει- και συναντήσαμε τον πρώην άντρα μου για να παμε να μοιρασουμε τα δώρα στα παιδια που δεν ειχαν γονεις στο Παίδων.
Πήγαμε και στα δύο.
Φυσικα τα εγκατελειμένα είχαν σύνδρομο Down, αλλα ως επι το πλέιστον τα ευφαριστήθηκαν.
Εβαλα τα κλάμματα όταν πήγα σε ενα κοριτσακι που δεν εβλεπε, δεν ακουγε παρα ελάχιστα και δεν μιλούσε. Ξαπλωμενο σαν τελικό σίγμα σε ενα κρεβατι, ειχε όμως σπίθα, Κουνιόταν, αντιδρούσε οταν της σκουπίσαν την μύτη. 'Επιασα το ποδαρακι της και εμεινε ακίνητη. Τις το χαίδεψα και το απολάμβανε.
'Εχει νοητική καθυστερηση;" ρωτησα. Το μυαλό μου πήγε στην Ελεν Κέλερ.

Δεν υπηρχε απαντηση.

Πήγαμε μετα στο δίπλα (ειναι δύο τα νοσοκομεία) και η ενεργεια εκει ήταν τελείως διαφορετική. Πιο ηρεμο προσωπικό, πιο καλόκαρδο…

Επειγον...αποστολή Αγιος Βασίλης

Επιτέλους μετα απο 3 χρόνια μουρμούρας η μικρή δεχτηκε να χαρισει καποια παιχνίδια της σε ορφανα. Πήρα το Παιδων, μάζεψα 5-6 πράγματα, ζήτησα να τα δώσουμε εμείς (να καταλαβει στο πετσί της την σημασία του να δίνεις) και ....δεν εχω μεταφορικό μεσο.

Το κερατό μου μεσα δηλαδη.

Δεν υπαρχει περίπτωση να μην παω.
Θελει κανεις άλλος να μαζεψει πραγματα;
Υπαρχουν παιδιά από 3 μηνων έως 8 και 2 στην εφηβεία.
Είναι μόνα τους.

Πουφ!

Υπαρχει μια στιγμή στην ζωή μου που επανερχεται.
Η στιγμή του Πουφ!

Η στιμή που η χρυσόσκονη εξατμίζεται και ξαφνικά βλέπω τον αλλον...όχι οπως πραγματικά ειναι, γιατι δεν εχω την αποκλειστικότητα στην πραγματικότητα...αλλα τον βλέπω από αλλη οπτική γωνία, σαν να πηγαίνω στην σκοτεινη πλευρα της σελήνης και να βλέπω τα τερατα που κρυβονται εκεί.

Το επαθα με την κολλητή μου μετα από 20 χρόνια φιλίας.
Ολες οι παρατηρησεις της για την ζωγραφική που ανταλλάσαμε η μία με την άλλη, ξαφνικά φανηκαν γι αυτό που ήταν. Ζηλεια.
Εκεί που νόμιζα οτι γινόταν από αγαπη, ειδα ανταγωνισμό.
Κακία.
Το καταλαβα τυχαία ενα καλοκάιρι που το περασαμε μαζί με τα αγόρια μας.
Είχε μόλις κληρονομήσει τον μπαμπά της και ειχε το στυλάκι "ειμαι καποια".
Δεν ήθελε να κυκλοφορήσουμε μαζι με τον δικό μου στο χωριό μήπως και κακοχαρακτηριστει για τα τατουαζ του, δεν ήθελε τον γκομενο μαζί της για να μην την πουν πουτάνα, και αλλα που δεν ταιριαζαν στην ηλικία της, ούτε στο ατομο το οποιο μονιμως τα ειχε με δυο γκομεν…

Παλιοι λογαριασμοι;

Και γιατί τους χρεώνομαι;

Ξερω οτι υπαρχουν παντα διαφορετικές θέσεις, τις οποιες επιλεγει κανεις απεναντι σε ένα συμβαν, απεναντι σε εναν ανθρωπο. Απο τον εκνευρισμο, την αδιαφορία και την συμπονοια, στον οίκτο και στην απάθεια επιλέγουμε τι θεση θα παρουμε.
Βλέπουμε πράγματα σε κεινους.
Που νομίζουμε οτι αυτοι δεν βλέπουν.
Η εμπειρία μου μου εχει μαθει ότι αν δεν τα βλέπουν, υπαρχει λόγος και ειμαστε πολύ μικροί και ψώνια αν νομίζουμε οτι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό (εκτος αν υπαρχουν ισχυροί δεσμοι αγαπης και αν...).
Αλλά κυρίως εχω μάθει ότι βλέπουμε πράγματα δικά μας.
Ειμαστε ολοι σαν σακουλάκια με μπιλιες. Μια μπιλια ειναι η καλοσύνη, μια αλλη η τσαπατσουλιά, μια αλλη η φλυαρία κλπκλπ
Καποιες μπιλιες ειναι ορατες, καποιες ειναι ενεργες, καποιες ειναι κρυφές και καποιες δεν ειναι καν στο σακκουλάκι που βλέπουμε, αλλα στο δικό μας.

Γιατι κάνω αυτό το ποστ σήμερα;
Γιατι πριν λίγο καιρό ειδα κατι. Κάτι που με σοκαρε, με σταναχώρησε, αλλα λόγω των επεισοδίων που ξέσπασαν με τον Αλέξη, δεν …

Περι αναπηρίας ο λόγος.

Με αφορμη το τσιρκο που γινεται στα κανάλια με το τι ειπε η Βανδη.
Να ξεκαθαρίσω οτι δεν μου αρεσει η Βανδή ουτε σαν καλλιτεχνης, ούτε σαν ομορφια, δεν με εκφραζει.

Εχουν πεσει να την φάνε που ειπε οτι προτιμα να ειναι νεκρή παρά να ειναι αναπηρη.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ να νιωθει ετσι.

Ο κάθε ένας από μας έχει τον φοβο που τον καθηλώνει.
Η Βανδή, δεν μιλησε για τους αναπηρους γενικά, δεν επιτεθηκε, μαλιστα δεν θεωρησε τον εαυτό της-για μια φορα- είδωλο, και μιλησε σαν ανθρωπος, για το τι φοβηθηκε.

Εχω κουραστει να βλεπω ανθρωπους να αρπαζονται απο κατι που λες, να βγαζουν οτι νοημα τους συμφερει και να το κανουν θέμα.

Τα γεγονοτα, και ειναι αδιαμφισβήτητα, ειναι τα εξης.
Στην Αθηνα, ανθρωπος με κινητικα προβληματα δεν μπορεί να κινηθει, να παει πουθενα, να ειναι χρησιμος προς τους άλλους και προς τον εαυτό του.
Χρειαζονται χρήματα, υποδομή και βοήθεια απο το κρατος.

Σε ποιον αρεσει να ειναι βαρος σε καποιον αλλον για τα παντα, ακόμα και να πας να παρεις γαλα;
Στις αλλες χωρες, υπαρχουν ραμπες, πεζοδρομια…

Κάθε χρόνο τα ίδια....

Κάθε φορα που το μπλογκ θα εχει επισκεψιμότητα θα εχω την "ευχαριστη" επίσκεψη των τρολλ.

Εξι χρόνια στο νετ ανακάλυψα οτι ο κόσμος ειναι μικρός.
Μερικες φορες δεν εχεις πολλούς εχθρους, απλά κάποιον με πολλα προφίλ.

Πώς κανεις εχθρους στο νετ;
Πολύ ευκολα.

Στην περιπτωση μου ειναι 70% "θαυμαστες".
Εμπαινε καποιος, θαυμαζε ( μην με ρωτάτε τι, ουτε γω καταλαβα ποτε, ο καθενας κατι αλλο), και μετα τσατιζοταν αν εσυ δεν τον 'ερωτευοσουν" εξισου. Και δεν μιλαω για αντρες, αλλα κυρίως γυναικες.
Δεν διαβαζω μπλογκ.
Δεν με ενδιαφέρουν και τόσο, δεν θέλω αν μπαινω στα προσωπικά του αλλου, εδω λεω τα νεα μου και τις γκρινιες μου για να μην τα βγαζω έξω. δεν με ενδιαφερει να κανω δημόσιες σχεσεις, με λινκ κλπ.
Ειναι σαν να πηγαινω στην καφετερια μου οπου μαζευονται 5-6 πελάτες γιατι τους αρεσει, και λεμε ενα γεια.
Παλια ήταν η σκηνή μου, οπου διηγιομουν τα παντα με αστειο τρόπο, αλλα βαριεμαι τώρα, κατεβηκα απο το spotlight.
Οι "εχθροι" όμως ήταν πάντα πιο εντονοι στ…