Monday, December 29, 2008

Bouteille a la mer

it worked for kyri, so


Je recherche une Maria Ines Oriol.
C'est bizzare, je sais, mais elle etait ma meilleure amie a l'ege de 5 ans, en France. Elle m a appris a faire mes lacetss, elle m'a appris a lever ma jupe aux toualettes, au lieu de la descendre, on avait nos jeux a nous.
Elle etait blonde, avait qq chose a voir avec l'Espagne, et avait un petit frere. Nous allions une maternelle au 5eme arrondissement (je crois).
je suis partie avec mes parents pour la grece, elle pleurait et nous lui avons promis que c etait que pour l'ete.
On est revenu apres dix ans...j 'ai vouly appeler tous les Oriol du bouquin mais je ne savais pas si ca s ecrit comme ca. Puis je me suis dis que si elle ne se souvient pas de moi, ca aurait ete bizarre.

Mais je ne l oublie pas.
C'est drole hein?

Je voudrais tellement savoir ce qu 'elle est devenue, si elle a des enfants, si elle est heureuse.
Maria Inez ou Ines, si tu vois cette lettre un jour, et tu te souviens de moi, contacte moi au matumbah@hotmail.com et au kaciopea2000@yahoo.gr.

Ca me fera tellement plaisir de te retrouver.

Sunday, December 28, 2008

Διαμαντάκια (για να τα θυμαμαι)

Λέγαμε να παιξουμε Τζενγκα και συζητουσαμε την ποινη.
Στην λέξη "αφρος", η μικρη με κοιταξε και μου ειπε
"οχι εγω, εγω ειμαι μικρούλα"
(εσκασα στα γελια και της ειπα οτι αν θελει να παιζει με τους μεγάλους, θα έχει τους ιδιους κανόνες. Φυσικα μετα εχανε συνεχεια για να πασαλειβεται αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια)

Μιλούσαμε αγκαλαιασμένες το βραδυ πριν τον ύπνο (της).
Μου ελεγε ποιος θυμωνει και γιατί.
"Και ο μπαμπας θυμώνει"
'Ε ναι, και συ θυμωνεις"
"'Οχι μαζί του. Δεν είναι κακός μαζί μου."
Πάγωσα. (το ξέρω φωναζω πολύ)
"Με την μαμα θυμώνεις;"
"Ναι."
Παύση.
"Γιατί;"
"Μου λες κακά πραγματα."
"Εγώ σου λέω κακά πράγματα;"
"Ναι, να πλένω τα δόντια μου πρώι και βράδι. Στον μπαμπά το δεν το κάνουμε το ξεχνάει."
Γέλασα.
"Είναι κακό που δεν θελω να χάσεις τα δόντια σου και να γίνεις φαφούτα σαν την γιαγιά;"
ξεκαρδιστηκε στο γελιο, ίσως οτι την γαργαλούσα βοήθησε
(οκ, το "σε μισώ" αναβλήθηκε για τουλάχιστον 4 χρόνια, αν ειμαι τυχερή)

Προσπαθει να με φτιάξει στο wii. Γραφει και το όνομά μου. (χτες με ρωταγε πως γράφουμε ΜΙαου και τελικα το καταφερε μόνη της, μεγάλη πρόοδος)..και μου βάζει δίπλα το σύμβολο του δολαρίου.
Μωρό μου δεν μου αρεσει αυτό, της λέω.
Βάλε το σήμα του κοπιραιτ (αυτο που έβαλα στο μπλογκ μου και δεν θυμαμαι πώς το εκανα πριν τόσα χρόνια.)
Αυτο ειναι για τα λέφτα.

"Μα θέλω να εχεις πολλά λεφτα!" μου λεει με σοβαρότατο υφος.




Αγαπημένες εκφρασεις.
Αυτό ειναι το αγαπημένο μου
(
ακομα και για ενα χαρτι τουαλέτας που δεν ήξερε οτι υπήρχε πριν δυο λεπτά)

Δεν σε αντεχω/ δεν σε χορταίνω/η καρδιά μου δεν σε αντέχει.
(Ολα σημαινουν σε λατρευω και σφίγγει συνήθως το μπράτσο μου)

Πεινάω. Κάθε μισή ωρα.
(Οταν μαζεύαμε τα παιχνίδια να τα δώσουμε, προσπάθησα να της εξηγήσω οτι τα παιδιά αυτά δεν εχουν γονείς, ούτε σπίτι. "Δεν έχουν ουτε φαγητο;" με ρωτησε ανοιγοντας διάπλατα τα ματια της.)

Είναι τόσο γλυκούλι. Δεν ειναι γλυκούλι;
Συνήθως για τα ζώα της.




Friday, December 26, 2008

Προς δελτίο ειδήσεων του Σταρ...

δεν εχουμε τρελες απαιτήσεις απο το δελτίο σας, αλλα για όνομα του Θεού, που βρισκετε το προσωπικό σας; Στις λαικές αγορές;
Δεν μπορειτε πριν γραψετε τα κειμενα εσεις εκει που κανετε ταχα μου χιουμορ (όοοοχι, δεν ειστε παντελως ανικανοι να κανετε κατι καλύτερο, ειναι επιλογή σας να κατινιάζετε)...τι ελεγα; α ναι... Πειτε με σνομπ, αλλά ειναι τόσο δύσκολο να τσεκαρετε πεντε πραγματα που δεν προσδίδουν προχειρότητα και αγραμματοσύνη για να μην πω ελλειψη γνωσης Αγγλικών;
Ντροπη δηλαδη το 2009 σχεδόν, να υπαρχει τετοια ημιμάθεια στο προσωπικό ενος δελτιού ειδήσεων. 'Οσο χαμηλής ποιότητας και να ειναι αυτό.
Ζούμε στον εικοστό πρωτο αιώνα, ειμαστε μέλος της Ευρωπαικής ενωσης.
Τα δελτια ειδήσεων και γενικά η τηλεόραση, είναι σοβαρή δουλειά. Ασχετως με το τι βγαίνει μπροστα, αν ανήκετε σε μεγάλο κανάλι, έχετε μια σοβαρή δουλειά για την οποια πληρώνεστε.

Είτε δεν ξερετε αγγλικά, ειτε δεν τσεκάρετε τα γεγονότα σας, το ενα και το αυτό. Δεν θα πρεπε να έχετε το πόστο που έχετε γιατί δεν κανετε σωστά την δουλειά σας.
Και φαινεται από κάτι τετοιες "λεπτομέρειες".

Αν ξανακούσω την Σάιλο Ζολί-Πιτ, ας πούμε, Σίλοχ, θα πάθω τενοντίτιδα από τις μούντζες.
Και η Ερθα Κιτ λεγεται Ερθα, όχι ΕΡθρα.


Εκτος αν δεν προλάβατε να ανοιξετε αλλο ενα youtube για να ακούσετε πώς τις ονομαζουν.
Χαρά μου να σας εξυπηρετήσω.

Μπεστ Κρίστμας

Ξύπνησα στις εφταμισι. Η μικρή ετρεξε να δει τα δώρα της, Δυστυχως δεν ειχαν ερθει αυτά που έιχα παραγγείλει από αμερική και ηταν λίγο πιο φτωχικα από περσι, αλλα ο πατερας της θα την γεμίσει δώρα, οποτε...

Ντύθηκαμε, -χωρις γρίνιες όπως το ειχαμε κανονίσει- και συναντήσαμε τον πρώην άντρα μου για να παμε να μοιρασουμε τα δώρα στα παιδια που δεν ειχαν γονεις στο Παίδων.
Πήγαμε και στα δύο.
Φυσικα τα εγκατελειμένα είχαν σύνδρομο Down, αλλα ως επι το πλέιστον τα ευφαριστήθηκαν.
Εβαλα τα κλάμματα όταν πήγα σε ενα κοριτσακι που δεν εβλεπε, δεν ακουγε παρα ελάχιστα και δεν μιλούσε. Ξαπλωμενο σαν τελικό σίγμα σε ενα κρεβατι, ειχε όμως σπίθα, Κουνιόταν, αντιδρούσε οταν της σκουπίσαν την μύτη. 'Επιασα το ποδαρακι της και εμεινε ακίνητη. Τις το χαίδεψα και το απολάμβανε.
'Εχει νοητική καθυστερηση;" ρωτησα. Το μυαλό μου πήγε στην Ελεν Κέλερ.

Δεν υπηρχε απαντηση.

Πήγαμε μετα στο δίπλα (ειναι δύο τα νοσοκομεία) και η ενεργεια εκει ήταν τελείως διαφορετική. Πιο ηρεμο προσωπικό, πιο καλόκαρδο, λίγοτερο στρεσαρισμένο, και λιγοτερα παιδια. Με νοσοκόμες να τα παιζουν, να γελανε....Το ενα παιδι το εγκατελειψαν οι γονείς της...καθηγητες και οι δύο. Το αλλο ήταν αξιολάτρευτο και μας έκανε ευχαριστω με την χούφτα του στο στήθος και έστελενε φιλάκια.

Ετρεξα σπίτι στις 11 και μιση σαν την τρελλή να ετοιμασω γαλοπούλα -που δεν ειχα ξαναφτιάξει. Πήρα και ρολό αρνί, πήρα και ορτύκια, και στρωθηκα στα ψησίματα, στις σαλάτες, στις κίς και 3 η ώρα όλα ήταν έτοιμα.
Καρεκλες δεν έχω και μεγάλο τραπέζι έτσι μου έφεραν και σκαμπό, και έφαγα με την μικρη σε χαμηλό τραπεζακι.
Η μικρή ξετρελλαθηκε.
Δεν εχω αδερφια και τα ξαδερφια μου που έχουν παιδια ζουν Θεσσαλονίκη.
Από την μερια της μητερας μου δεν υπαρχουν παιδια, παρα κατι μακρινά 2α ξαδελφια που ζουν στο εξωτερικό.
Που σημαίνει οτι οικογενειακές συγκεντρώσεις η μικρη εχει ζήσει από τον μπαμπά της.
Εδω ομως στο σπίτι της, όχι, γιατι μεχρι τώρα ήταν ακαταλληλο.
Και γιατι πολλοί παλιοί φίλοι μου κλωτσανε για το τσιγαρο το οποιο ειναι νον ουέλκομ στο σπίτι παρα μόνο στο μπαλκόνι.
'Ηρθαν φίλο λοιπόν, η νονά της, ο αγγελος, φάγαμε, της μιλούσαν, Καθίσαμε να δούμε το Γούολι όλοι μας (για να εξηγήσουμε γιατι πήρε δώρα Πιτζαμες, πιατα, σουπλά με τον Γουόλι και την Ευα) και η μικρη δεν εβαζε γλώσσα μέσα να μας εξηγέι το έργο παρά τις φιλότιμες προσπαθειές μου να της εξηγήσω οτι από ενα σημείο και μετα καλό θα ήταν να σταματήσει να εξηγει γιατι δεν ακούγαμε το εργο. Χαμένος κόπος.
Πάιξαμε Τζενγκα και ο χαμένος επρεπε να δεχτει αφρο ξυρίσματος σαν ποινη. Αυτό ειχε σαν αποτελεσμα ενα παιδακι να προσπαθει να χασει ντε και καλά και που δεν ησύχασε μέχρι να της βαλώ αφρο σ'ολο το προσωπο και να πασαλειφτούμε όλοι (οποιος γελαγε την "ετρωγε" από μένα, οφ κορς)
Φτιάξαμε μαλλί της γριάς, φάγαμε και μελομακάρονα και περίσσεψε ενας τόνος φαί.
Ενιωσα ευτυχισμένη.
Ποιος ξέρει ποσοι και ποιοι απο τους σημερινούς μου καλεσμένους θα έχω στο τραπεζι μου τα επόμενα Χριστούγεννα;
Φετος όμως, της πρόσφερα γιορτινή ατμόσφαιρα.

Θυμήθηκα εμενα, με την μάνα μου να τρωμε ενα κοτοπουλο, ή να κόβουμε μια πρωτοχρονιάτικη πίτα, μόνες με τα νυχτικά μας, γιατι ο πατερας μου σαν μουσικός που ήταν δούλευε...αλλα ήμασταν και μονο "οι δύο μας"γενικώς... και η θύμηση αυτής της μιζέριας με κυνηγαγε.
Δεν ήθελα κατι τετοιο για μένα και την μικρή.


Σήμερα ήταν μια πραγματικά καλή, γεμάτη μέρα.
Το παιδι μου ήταν ευτυχισμένο.

Ενιωσε τα Χριστούγεννα και την ιδιαιτερότητα της μέρας. Την ενέργεια, τα γέλια, τα γελαστά πρόσωπα.
Κάτι που θα το θυμάται αργότερα.
Την μαγεία του Αη Βασίλη ( ο οποιος ήρθε χτες το βραδυ και "μας" ξύπνησε και σηκωθήκαμε και πήραμε το δωρο μας στο κρεβάτι-μια χνουδατη Ευα από το έργο Γουόλι-κατευθείαν από το εργαστήρι του Αη Βασίλη στην Ντίσνειλάντ).



Εβαλα το παιδι για ύπνο, μαζεψα τα πίατα. Χαιρετησα έναν έναν τους καλεσμένους μου,έβαλα τις πυτζάμες μου, μάζεψα τασκουπίδια τα έδωσα στον Αγγελο με ένα φιλί στην πόρτα.
Κοιταξα τα ζώα μου. Ξεραμένα από την κούραση και το φαί.


( Το σκυλί απολαμωμένο στην προσπάθεια να καταφερει το κοκκαλο-τωσες ώρες, αποκοιμήθηκε πάνω του....)


'Εριξα μια ματια στο κορμάκι που κοιμόταν κάτω από τα σκεπάσματα με μία κούκλα Ευα αγκαλία και ένιωσα να φουσκώνει η καρδια μου.


Ελπίζω η σημερινή μερα να ειναι εμπνευση για όλους μας να ξεχειλίσουμε από αγάπη.
Τόση, ωστε αν περισσεψει και για τον δίπλα.

Wednesday, December 24, 2008

Επειγον...αποστολή Αγιος Βασίλης

Επιτέλους μετα απο 3 χρόνια μουρμούρας η μικρή δεχτηκε να χαρισει καποια παιχνίδια της σε ορφανα. Πήρα το Παιδων, μάζεψα 5-6 πράγματα, ζήτησα να τα δώσουμε εμείς (να καταλαβει στο πετσί της την σημασία του να δίνεις) και ....δεν εχω μεταφορικό μεσο.

Το κερατό μου μεσα δηλαδη.

Δεν υπαρχει περίπτωση να μην παω.
Θελει κανεις άλλος να μαζεψει πραγματα;
Υπαρχουν παιδιά από 3 μηνων έως 8 και 2 στην εφηβεία.
Είναι μόνα τους.

Tuesday, December 23, 2008

Πουφ!

Υπαρχει μια στιγμή στην ζωή μου που επανερχεται.
Η στιγμή του Πουφ!

Η στιμή που η χρυσόσκονη εξατμίζεται και ξαφνικά βλέπω τον αλλον...όχι οπως πραγματικά ειναι, γιατι δεν εχω την αποκλειστικότητα στην πραγματικότητα...αλλα τον βλέπω από αλλη οπτική γωνία, σαν να πηγαίνω στην σκοτεινη πλευρα της σελήνης και να βλέπω τα τερατα που κρυβονται εκεί.

Το επαθα με την κολλητή μου μετα από 20 χρόνια φιλίας.
Ολες οι παρατηρησεις της για την ζωγραφική που ανταλλάσαμε η μία με την άλλη, ξαφνικά φανηκαν γι αυτό που ήταν. Ζηλεια.
Εκεί που νόμιζα οτι γινόταν από αγαπη, ειδα ανταγωνισμό.
Κακία.
Το καταλαβα τυχαία ενα καλοκάιρι που το περασαμε μαζί με τα αγόρια μας.
Είχε μόλις κληρονομήσει τον μπαμπά της και ειχε το στυλάκι "ειμαι καποια".
Δεν ήθελε να κυκλοφορήσουμε μαζι με τον δικό μου στο χωριό μήπως και κακοχαρακτηριστει για τα τατουαζ του, δεν ήθελε τον γκομενο μαζί της για να μην την πουν πουτάνα, και αλλα που δεν ταιριαζαν στην ηλικία της, ούτε στο ατομο το οποιο μονιμως τα ειχε με δυο γκομενους.
Μετα απο αρκετα προβλήματα (μην παρκαρουμε το αυτοκίνητο στην αυλή, δεν εδινε λίγο χωρο στη ντουλάπα να απλώσουμε τα ρουχα μας κλπ)...έγινε ενα μπαμ και αποφασισα να φύγουμε.
Δεν με σταματησε.
Θεωρησε πιο σημαντικό να βγει από πάνω.
"Αν φευγεις επειδή δεν εχεις λεφτά, να σου δανεισω"
Γυρισα στην Αθήνα, έγινε ο μεγαλος σεισμός, δεν με πήρε τηλέφωνο.
Παντρευτηκα, δεν με πήρε τηλέφωνο.
Είχαμε καποια τυπική επαφη γιατι η αλλη μου κολλητη τυγχανει αδερφή της- η οποια ήθελε συνεχεια να μας τα "φτιάξει".
Τα ακουσε και αυτή.
"Σε κανει παρεα τώρα που εμεις δεν τα βρηκαμε".Σοκαρίστηκα με αυτό που ειπε στην αδερφή της.
Το θεωρησα τοσο φτηνό, μειωνε την αδερφή της και μενα αλλα ήταν και χαζό αφου η φιλία με την μια κρατούσε 20 χρόνια και με την αλλη 15.

Πριν λιγα χρονια της ειπα για το βιβλίο και περιμενα να δω καποια ένδειξη ζήλειας, ανταγωνιστικότητας, κατι που θα μου επιβεβαίωνε οτι οντως, τόσα χρόνια, δεν με ειχε αγαπήσει, δεν ήταν αγνο αυτό που ένιωθε όπως πίστευα παλιά.
Δεν περιμενα ομως να την δω να χλωμιάζει (δεν εχω ξαναδει κατι τετοιο) και να προφασίζεται κάτι και να φεύγει. Ποτε δεν ειδα κατι παρόμοιο.

Ενιγουει.
Το γραφω αυτό σαν παραδειγμα.
Για μενα ήταν ο πρωτος πλατωνικός μου έρωτας, την λάτρευα, γραφαμε απιστευτα γραμματα η μία στην αλλη και ολα ειχαν θέμα για αγορια, τουαλέτα (στα 11 ακόμα βρίσκεις τα σκατα αστεια) και περίοδο.
'Ηταν η αδερφή που δεν ειχα ποτε και εβλεπα μόνο αγάπη.

Και μια μέρα....Πουφ.
Η άμαξα εγινε κολοκύθα.


Το ίδιο έγινε με τον κολλητό μου.
Αλλα 20 χρόνια πεταμένα.
Με βοήθησε, οσο κανεις.
Αυτό δεν το αρνούμαι.
Ομως, μου πήρε κατι πολύ σημαντικό.
Την πεποίθηση οτι μπορει να υπάρξει φιλία μεταξυ γυναικα και άντρα.


Και το χρειαζόμουν αυτό, ειδικά μετα τον αντρα μου.
Να νιώθω οτι δεν συνδεονται όλα απ'ευθείας με το πόσο γαμήσιμη με βρίσκει ο άλλος.


Πρόσφατα έγινε άλλο ένα πουφ.
Είχα εναν φίλο που ευχαριστουσα τον Θεό για την παρουσία του στην ζωή του παιδιού μου.
Ομως σε προσωπικό επιπεδο ειχα καποια παράπονα.
Τα οποια ειπα.
Και βρήκα τοιχο.
Και ακουσα εξυπνάδες.
Ειρωνείες.

Και καποια στιγμή που νόμιζα οτι Ι got through άκουσα...
"δεν έχω το κουραγιο να κάνω τίποτα γι αυτό".


Οκ.
Τι να απαντήσεις σε κατι τετοιο;
Αν ο αλλος δεν ενδιαφερεται/φοβαται/περιμένει να τον παρεις από το χερακι καθε φορα που κανει κακάκια του στο σαλόνι σου....


Πουφ!
Επεσε το πέπλο και ειδα πως ανάλογα με το ποια θέση διαλεγε να πάρει, άλλαζε και ο φωτισμός του. Και ενω πριν έβλεπα μόνο τα καλά, ξαφνικάειδα όλα οσα δεν ήθελα να δω.
Τον φόβο, την δειλία, την εκδικητικότητα, την μνησικακία, την ελλειψη εαυτού, αγάπης, την έλλειψη ισσοροπίας.
Είδα πώς και γιατι καθε τρεις και λίγο ακουγα κατηγορίες άδικες που με πλήγωναν, ειδα γιατι μου κρατούσε μανιάτικο και θεωρούσε εχθρικό ότι του έλεγα.

δεν ήταν δικό μου το πρόβλημα.
Πουφ!


Και η ζωή (μου) συνεχίζεται.

Tuesday, December 09, 2008

Παλιοι λογαριασμοι;

Και γιατί τους χρεώνομαι;

Ξερω οτι υπαρχουν παντα διαφορετικές θέσεις, τις οποιες επιλεγει κανεις απεναντι σε ένα συμβαν, απεναντι σε εναν ανθρωπο. Απο τον εκνευρισμο, την αδιαφορία και την συμπονοια, στον οίκτο και στην απάθεια επιλέγουμε τι θεση θα παρουμε.
Βλέπουμε πράγματα σε κεινους.
Που νομίζουμε οτι αυτοι δεν βλέπουν.
Η εμπειρία μου μου εχει μαθει ότι αν δεν τα βλέπουν, υπαρχει λόγος και ειμαστε πολύ μικροί και ψώνια αν νομίζουμε οτι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό (εκτος αν υπαρχουν ισχυροί δεσμοι αγαπης και αν...).
Αλλά κυρίως εχω μάθει ότι βλέπουμε πράγματα δικά μας.
Ειμαστε ολοι σαν σακουλάκια με μπιλιες. Μια μπιλια ειναι η καλοσύνη, μια αλλη η τσαπατσουλιά, μια αλλη η φλυαρία κλπκλπ
Καποιες μπιλιες ειναι ορατες, καποιες ειναι ενεργες, καποιες ειναι κρυφές και καποιες δεν ειναι καν στο σακκουλάκι που βλέπουμε, αλλα στο δικό μας.

Γιατι κάνω αυτό το ποστ σήμερα;
Γιατι πριν λίγο καιρό ειδα κατι. Κάτι που με σοκαρε, με σταναχώρησε, αλλα λόγω των επεισοδίων που ξέσπασαν με τον Αλέξη, δεν ανέβασα το ποστ και αυτό με έβαλε σε μια διαδικασία σκέψεως διαφορετικής, αφου δεν ειχα διέξοδο και με ανάγκασε να κοιταξω μες το σακκουλάκι μου αλλα και στο σακκουλάκι αλλων-κάτι που σιχαινομαι.
Και στο τελος, αδιαφόρησα.
Δεν θα έγραφα καν αυτό το ποστ, αλλα ένιωσα ότι πέρα από το συναίσθημα και την διαδρομή που έκανε, έπρεπε να καταγράψω τι συνέβη και τις σκέψεις μου.

Καποιοι λοιπόν, τοποθετούνται απέναντι σε αλλους. Σιωπηλά. Είναι ο προσωπικός τους ξεσκαρταριστής και τους ειναι χρήσιμο εργαλειο στο να επιλεγουν ποιοι άνθρωποι θα τους περιβάλλουν ή οχι. (Εγω ας πούμε δεν το διαθετω παρα για καποιες ομαδες ανθρώπων).

Αλλοι δεν μένουν στις σκέψεις.
Ενεργουν.

Εκφραζουν την άποψη τους και συνήθως για πραγματα που δεν τους αφορούν.
Σαν αλλες Λαμπιρη και Σκορδά με πανελίστες γυρω γυρω θα επιδοθούν σε φτηνές ψυχαναλύσεις τυπου 'Οπρα. Το έζησα αρκετές φορές, και κάθε φορά ίσως επειδη δεν το περίμενα, πληγώθηκα.
Και μετά το ξεπερνούσα. Ευτυχώς.


Ειδα αυτό ας πούμε, και επαθα σοκ.
Σκέφτηκα...τι να βγω να γραψω;
Τι να πω;

Να αποδείξω οτι δεν ειμαι ελέφαντας;
Να αρχισω να καρφώνω καταστασεις και ανθρώπους για να αποδείξω οτι τα προβληματα μου δεν ηταν self fulfilled prophecies?
Και τότε πραγματικά να με δω σαν θύμα;
Να απολογηθώ; (*)


'Ημουν εγώ αυτή η οργισμένη ύπαρξη, η τραγική ηρωίδα αλα Μπλανς Ντυμπουα, μια κακομοίρα με φανταστικά προβλήματα που βλέπει παντού ανυπαρκτους εχθρούς και ανύπαρκτες βολές (και ανύπαρκτα ποστ με μενα για θέμα);
Εγω δεν με βλέπω έτσι, ακόμα και τις φορές που με πιάνει αυτολύπηση, καμια φορά.
Ομως μερικοί απο τους σχολιαστές, αν και καθόλου κακοπροαίρετοι με αναγνωρισαν και αυτό ήταν που με πλήγωσε και με ανάγκασε να αποδεχτω το γεγονός οτι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν αυτή την εικόνα για μενα, ασχετα αν δεν την συμμερίζομαι.
Και το σεβάστηκα.

Διέκρινα την απουσία εμπάθειας. (εκτος από έναν, αλλα ποιος τον γαμει;)
Ξεχώρισα τα σχόλια από την θεματοθέτρια.

'Ενιωσα οτι μιλούσε ουσιαστικά για τον εαυτό της αλλα οτι σαφεστατα πάτησε πάνω μου για να δειξει τι καλά που τα κατάφερε εκείνη να ξεπερασει τα προβληματά της.
Με έβαλε σκαλάκι για να πει ουσιαστικά οτι εκείνη καταφερε πεντε πράγματα.

Και πάλι ως εκει, δεν εχω κρίση, δεν έχω γνώμη, μπορει να εγινε από βλακεία, χαζομάρα, εμφυτη κατινιά και όχι απαραίτητα από κακία και με δόλο.

'Ομως, και εκει στάθηκα,το γεγονός οτι κρύφτηκε πίσω από το 7χρονο παιδί μιας άγνωστης για να αυτοχαιδευτει δημόσια, το γεγονός οτι τοποθετήθηκε -έστω μεσα στο μυαλό της-αναμεσα σε δύο ανθρωπους που μοιραζονται την πιο στενή σχεση, υποθέτωντας οτι ξέρει τι γίνεται μεταξύ τους, ακυρωνοντας ξενύχτια, θυσίες και καταστάσεις που δεν γνωρίζει και δεν της πέφτει λόγος,ήταν αυτό που με ξύπνησε από όποιο μούδιασμα με είχε πιάσει.
"Το κίνητρο μου, ειναι το ενδιαφέρον μου για αυτό το παιδάκι",έγραψε περιφραστικά. Bullshit.
Καθαρή υποκρισία.
Δεν υπήρχε αγάπη και ενδιαφέρον σε αυτό το ποστ.
Αυτα γινονται με τρυφερότητα σε πριβε ε-μαιλς.
Εχω λάβει, πολλες σκέψεις αγνώστων,κατά καιρούς που σεβάστηκαν και μένα και το παιδι και τον εαυτό τους, στην τελική.
Αυτό ήταν self righteous.Εγω και το παιδί ήμασταν το χαρτί τουαλέτας και η δικαιολογία αντίστοιχα.


'Εγραψε οτι ήλπιζε να το διαβάσω.
Το διάβασα. Μου έστειλαν το λίνκ, 6 μηνες αργότερα.
'Εγραψε οτι
εκνευρίζεται όταν με διαβάζει. That's scary.
Δεν καταλαβαίνω αυτη τη
συναισθηματική συμμετοχή όσο αφορα τη ζωή μου.


Ειναι πολλά που δεν θα καταλαβω ποτέ για τους άλλους.
Και δεν προσπαθώ καν.
Δεν εχω τις ανάλογες μπίλιες.

Τεσπά.
Δεν γαμιέται.
Τι ξερω εγω, It's all in my head. Right?














(*)Πριτς!

Thursday, December 04, 2008

Περι αναπηρίας ο λόγος.

Με αφορμη το τσιρκο που γινεται στα κανάλια με το τι ειπε η Βανδη.
Να ξεκαθαρίσω οτι δεν μου αρεσει η Βανδή ουτε σαν καλλιτεχνης, ούτε σαν ομορφια, δεν με εκφραζει.

Εχουν πεσει να την φάνε που ειπε οτι προτιμα να ειναι νεκρή παρά να ειναι αναπηρη.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ να νιωθει ετσι.

Ο κάθε ένας από μας έχει τον φοβο που τον καθηλώνει.
Η Βανδή, δεν μιλησε για τους αναπηρους γενικά, δεν επιτεθηκε, μαλιστα δεν θεωρησε τον εαυτό της-για μια φορα- είδωλο, και μιλησε σαν ανθρωπος, για το τι φοβηθηκε.

Εχω κουραστει να βλεπω ανθρωπους να αρπαζονται απο κατι που λες, να βγαζουν οτι νοημα τους συμφερει και να το κανουν θέμα.

Τα γεγονοτα, και ειναι αδιαμφισβήτητα, ειναι τα εξης.
Στην Αθηνα, ανθρωπος με κινητικα προβληματα δεν μπορεί να κινηθει, να παει πουθενα, να ειναι χρησιμος προς τους άλλους και προς τον εαυτό του.
Χρειαζονται χρήματα, υποδομή και βοήθεια απο το κρατος.

Σε ποιον αρεσει να ειναι βαρος σε καποιον αλλον για τα παντα, ακόμα και να πας να παρεις γαλα;
Στις αλλες χωρες, υπαρχουν ραμπες, πεζοδρομια και καποια παιδεια στους ανθρωπους, δεν παρκαρουν παντού, μπορεις να πας μια βόλτα, να ξεχαστεις.

Μια φίλη μου παντρευτηκε άνθρωπο με κινητικα προβλήματα, και 3 μερες στην Αθηνα, δεν μπορούσαν να πάνε στα μισά μερη (ενα απο αυτα το σπίτι μου).


Τωρα, εχω παρατηρησει οτι οι άνθρωποι με αναπηρία, χωρίζονται σε δυο κατηγορίες.
Οι κομπλεξικοι και οι μή κομπλεξικοι.
Οπως και μεις.
Δεν ξεχωρίζουν.

Υπαρχει μια κοπέλα στη γειτονια μου, τυφλή.
Οποτε την εχω βοηθήσει να περασει τον δρόμο, με ρωταει ποσο τελειο ειναι το μεικ απ της, (αψογο) και μετα μου λεει ολο καμάρι οτι το κανει μόνη της.
Κοκέτα οσο δε πάει.
Εχω γνωρίσει κωφούς, με μια εσωτερική ηρεμια που καθιστά την συζήτηση μαζί τους ευχαριστη, και ξεχνας αυτομάτως το πρόβλημα συννενόησης. Σαν να μιλάς με καποιον από αλλη χώρα.

Και εχει τύχει να βρεθω με ανθρώπους που παιρνουν στραβα οτι πεις, που πρέπει να προσεχεις συνεχεια τι λες γιατι ο,τι και να κανεις, το παιρνουν οτι δεν τους "σεβεσαι", οτι τους προσβάλεις. Συννενόηση γολγοθας και αντε να αποδειξεις οτι δεν εισαι ελεφαντας.

Θα μου πεις, και οι αρτιμελης, ακουοντες, βλεποντες, τα ιδια δεν κανουν;
Ναι.

Αλλά στον άνθρωπο με προβλημα πας με αλλη ψυχολογία.
Πας ήδη πιο ζεστα, πιο κοντινα, πιο τρυφερα.
Τουλαχιστον εγώ.
Δεν τους λυπάμαι, δεν τους ξεχωρίζω, δεν τους κοιτάω στο δρόμο, αλλα τους συμπονω γιατι η αναπηρία τους ειναι η μαρτυρία, ότι περασαν αρκετα στην ζωή τους.
Και η επίθεση τους, μου ξινίζει.


Και τότε αρχιζω να τους λυπάμαι.
Τότε η αντιμετωπισή μου αλλάζει.
Τότε, δεν θα κάτσω να τους την πω.
Τους βλέπω να αρπαζονται με την καθε μαλακια και στεναχωριεμαι,
αυτομάτως αφιρούν από τον εαυτό τους τον σεβασμό (μου) που ήθελαν, και εισπράττουν την αποστασιοποίηση μου.


Εγω ας πουμε τον κύριο στη τηλεοραση που απαιτει απο την Βανδή να ζητήσει συγγνώμη (τιμωρία δηλαδη, γιατι η συγγνώμη δεν απαιτείται), με κάνει να σκέφτομαι το ποσο ασήμαντο βλεπει ο ίδιος τον εαυτό του, τελικα, και ειναι κρίμα.
Και ακομα και να πληγωθηκαν καποιοι, γιατι η ψυχολογία τους μου ειναι αγνωστη, και πιθανον ολα να τους πονάνε(?), το να ωρύεσαι ετσι για κατι που ειπωθηκε από εναν άνθρωπο που είπε το πως νιωθει, που μιλούσε για τον εαυτό του και όχι για σενα ειδικά, ειναι φασιστικό, και εντελώς παράλογο.

Να βαζουμε λίγο και το νιο νιο μας να δουλεψει.

Κάθε χρόνο τα ίδια....

Κάθε φορα που το μπλογκ θα εχει επισκεψιμότητα θα εχω την "ευχαριστη" επίσκεψη των τρολλ.

Εξι χρόνια στο νετ ανακάλυψα οτι ο κόσμος ειναι μικρός.
Μερικες φορες δεν εχεις πολλούς εχθρους, απλά κάποιον με πολλα προφίλ.

Πώς κανεις εχθρους στο νετ;
Πολύ ευκολα.

Στην περιπτωση μου ειναι 70% "θαυμαστες".
Εμπαινε καποιος, θαυμαζε ( μην με ρωτάτε τι, ουτε γω καταλαβα ποτε, ο καθενας κατι αλλο), και μετα τσατιζοταν αν εσυ δεν τον 'ερωτευοσουν" εξισου. Και δεν μιλαω για αντρες, αλλα κυρίως γυναικες.
Δεν διαβαζω μπλογκ.
Δεν με ενδιαφέρουν και τόσο, δεν θέλω αν μπαινω στα προσωπικά του αλλου, εδω λεω τα νεα μου και τις γκρινιες μου για να μην τα βγαζω έξω. δεν με ενδιαφερει να κανω δημόσιες σχεσεις, με λινκ κλπ.
Ειναι σαν να πηγαινω στην καφετερια μου οπου μαζευονται 5-6 πελάτες γιατι τους αρεσει, και λεμε ενα γεια.
Παλια ήταν η σκηνή μου, οπου διηγιομουν τα παντα με αστειο τρόπο, αλλα βαριεμαι τώρα, κατεβηκα απο το spotlight.
Οι "εχθροι" όμως ήταν πάντα πιο εντονοι στα ποστ με περισσότερα σχολια, και τις περιόδους που το μπλογκ αναφεροταν σε αρθρα κλπ
Ειχε περιπτωσεις μπλογκερ που εκλεψαν δικες μου ιστορίες γραπτες, είχα περιπτωσεις μπλογκερ που εκλεψαν ιστορίες της ζωής μου και τις ελεγαν για δικές τους, ειχα περιπτωσεις που η μυθομανία ξεπερνουσε τα ορια της φαντασίας, ειχα περιπτωσεις οπου με εκβίαζαν οτι θα δειξουν την φατσα μου στο νετ, είχα περιπτωσεις stalker, ειχα περιπτωσεις που η επιλογες της ζωής μου ξίνιζαν και αρχιζαν οι "κριτικες" (αφοδευσεις τα λέω εγω), ειχα περιπτώσεις ζήλειας (και δεν το πιστευα, ειδικα οταν ειδα μια μαζική εχθρότητα τότε που βγηκε το βιβλίο),Ειχα εχθρότητες από ανθρωπους που απογοητεύονταν για αυτό που τελικά ήμουν (οχι αυτό που ειχαν πλάσει και ειχαν εναποθεσει τον εαυτό τους) και απόφασισα οτι δεν ξανασυναντώ κανέναν από το νετ...... και ενα 15% ειναι γιατι ειμαι και γω στριμμένο άντερο και δεν αφήνω και τίποτα να πέσει.

Ομως, και ξέρω οτι ειναι πολυ δυσκολο να το καταλαβει αυτό, ειδικα η πιο νέα γενια που μεγαλωσε με ριαλιτι και νοοτροπία κλειδαρότρυπας, αποψη μπορουμε να εχουμε για τα παντα, για να μας βοηθήσει να διαμορφωσουμε τις προσωπικές επιλογές μας.

Δημόσια άποψη έχουμε οταν οι γύρω μας εχουν αποδεχτει και συμφωνουν οτι υπαρχει γνωση, σοφία και εμπειρία μέσα μας, όσον αφορα ενα αντικέιμενο , μια τεχνη.
Οταν εχουμε αποψη για ανθρωπους, τρία πράγματα επιτρεπουν την δημόσια άποψη.
Σπουδες στην ψυχολογία, ή υπερμετρη εξακριβωμένη αγάπη προς το άτομο στο οποιο θα πουμε την αποψή μας, ΚΑΤΟΠΙΝ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΣΗΣ.
Γιατί το κάνουμε για κείνον, οταν ειναι ετοιμος να βοηθηθει απο μια εξωτερική οπτική γωνία.

Η κριτική, γινεται από ανθρωπους με γνωση του αντικειμένου αν μιλάμε για τεχνη ή απο ψυχαναλυτες (αν μιλάμε για ανθρωπους), και μετά από αδεια του άλλου.

Ολα τα αλλα ειναι απόψεις που ισοδυναμουν με πορδες μιας και όλοι εχουμε κολωτρυπίδες και τις χρησιμοποιούμε, οι περισσοτεροι με την λαχταρα να ακουστουν οσο γίνεται πιο πολύ.


Ολα τα αλλα ειναι απλα σκατά που πεταμε στον αλλον μεσα στην σοβαροφάνεια μας και το θεατρακι που παιζουμε στον εαυτό μας, και γι αυτό προσβαλόμαστε ΤΟΣΟ πολυ όταν ο αλλος δεν την δεχεται.

Και γιατι να την δεχτει;
Δεν το κανουμε για τον άλλον.
Για μας το κανουμε
Τον αλλον τον πατάμε, ακόμα και αν ειναι θετική η κριτική.
Αυτοματως τον βαζουμε στην θεση αυτουνου που θελει βοηθεια, και μας από πανω του.


Ναι, δεν δεχομαι κριτική.
Και οποιος μου κανει, στολίζεται αναλόγως.

Η ανταλλαγή απόψεων για ένα θέμα ειναι παντα απόδεχτη, ειδικα από ανθρωπους που καταλαβαινουν την διαφορά.
Δεν δεχομαι ομως να κανω τον σακο του μποξ κατεστραμενα πλάσματα με υπερμετρο εγωισμο που ειδαν φως και μπήκαν.

Αν θελετε να νιωσετε καλά για τον εαυτό σας, δωστε λεφτα στο ζητιάνο στο φανάρι.
Πάρτε τα παλια παιχνιδια του παιδιού σας από το χερι και χαρίστε τα σε ενα ίδρυμα.
Χτυπήστε στην γριουλα στο κάτω όροφο ενα βαρύ χειμωνιατικό πρωινό και προσφερθήτε να της κανετε τα ψώνια.

Τροποι να νιωσεις σπουδαιος και σημαντικός υπαρχουν παντου γύρω μας.
Focus on that for a change, καλλιεργήστε κατι μέσα σας, και να δειτε για πότε θα χάσετε το νοσηρό "ενδιαφέρον" σας στο τι κάνω εγώ και αν γκρινιάζω και το τι ειμαι.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers