Thursday, April 30, 2009

Πρωίνο παραλήρημα.

Προειδοποίηση. Εχω νέυρα, και γραφω για να τα βγάλω. Το κείμενο μπορει να μην βγάζει νόημα και να κουράζει αλλα στ'αρχίδια μου.

Πριν καιρό επρεπε αναγκαστικά να πάρω τη μητέρα μου τηλέφωνο να τη ρωτήσω κάτι και πριν προλάβω να κλείσω μου πέταξε:
"Μην δίνεις σογια στο παιδί, οι ορμόνες του..."
"Προτιμάς το κρέας;"ημουν ειρωνική, αλλά που να καταλάβει καποιος οτι αυτό δεν ειναι βροχή αλλά...
"Οχι, το κρέας έχει μέσα ορμόνες κα ιαντιβιώσεις και..."
"Ναι, τα ξέρω" προσπάθησα να την διακόψω "Ψάρι μήπως;"
'Οχι, το ψάρι διαβασα οτι..."
"Μαμά, να σου κάνω μια ερώτηση; Μπορεις να εισαι γιαγιά καιοχι διαιτολόγος μας; Μπορεις να μη λες στο παιδι τιποτα περι διατροφης;"
"Γιατί;"

"Γιατί ετσι θελω ΕΓΩ, η μητέρα της."
Δεν βγάζεις άκρη με καποιον με τόσο υπέρμετρο εγωισμό που θίγεται και πιστευει οτι τα ξερει ολα.

Την περασμένη εβδομάδα
"Μαμα, η γιαγιά λεει τα μακαρόνια κάνουν κακό, γιατι τα τρώμε;"
"Να μην δίνεις σημασία σ'αυτα που λέει η γιαγιά σου."

Σήμερα το πρωί, ενώ έβαζα με περηφάνια και αγάπη μιαμπανάνα και κασιους με σταφίδες για το κολατσιο της, αναλογιζομενη οτι δεν μου ζηταει πατατακια, κουλούρια και τυρόπιτες.
"Η γιαγιά λεει βλακείες, ε μαμά;"
Το δα να έρχεται.
"Πες μου."
'Μου είπε οτι τα κάσιους κάνουν σπυράκια και γι αυτό ειχα σπυρακια στο προσωπο."

Ενιωσα να μου ανεβαίνε το άιμα στο κεφάλι.

Χίλιες σκέψεις.
Το πόσο γαμιέμαι να κρατησω ισσοροπιες και με υπονομευει στο ίδιο μου το παιδι. Το πόσο θα ήθελα να κάνω σαν τις παλιές πελατισσες της και να την παιρνω κάθε μέρα τηλέφωνο να μου λέει τι να φάμε.Το ποσο διεστραμμενες ειναι οι εικόνες που έχει για τον εαυτό της και τους άλλους και το ποσο αδύνατο ειναι το "υγιες". Για το γεγονος οτι δεν σεβεται. Για το γεγονος οτι μεγαλωσα με στερηση στα ορια της κακοποιησης και δεν την κακιωσα γιατι πίστευε οτι έκανε οτι καλύτερο και σε μερικά ειχε δίκιο, αλλά οτι εχω δικαιωμα σαν παθούσα να προστατεψω το παιδί μου από πεινα, διατροφικές εμμονές, ενοχες και χλευασμο στο σχολείο.
Οτι ο πατέρας μου πονταρει σ'αυτη τη σιγουριά της και έχει χάσει 20 κιλά γιατι "αποτοξινώνεται" και παιζει τη ζωή του.

Ισως την κερδίσει. Πιστευει σε κεινη. Και εχω δει πολλά θετικά τοσα χρόνια. Ομως η άρνηση να δει καποιος ΤΙ έχει, δεν δειχνει πίστη, δειχνει φόβο.
Εγώ δεν ξέρω τι πιστευω πια με τοση πιεση και καταπιεση.
Περιμένω να δω, τον παρακαλάω να παει να δει τι εχει-μόνο. Η μάνα μου λέει οτι δεν θέλει αυτή την ευθύνη γιατι το σόι την κατηγορεί, αλλα αν δε θες μια ευθυνη την αποποιείσαι. 'Αλλωστε η μάνα μου πότε δεν κατάλαβε οτι ευθύνη σημάινε να αναλαμβάνεις και τα άσχημα, όχι μόνο να διατάζεις.
Στα άσχημα άρχιζε η κλαψα και ο καταμερισμός ευθυνων αλλού, οπουδήποτε.
Φοβάται το σόι αλλα δεν έχει καταλάβει αυτό που εχω αρχίσει εγω να καταλαβαίνω τωρα τελευταία εγω για τον εαυτό μου.
Οτι εμένα πρέπει να φοβηθει πιο πολύ απ' όλους μάλλον, γιατί με τοσα που έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει, την περιμένω στη γωνία.


Μετα από έντονη συζήτηση και με τους δύο χτες για το θέμα των εξετάσεων, μου δήλωσαν σήμερα οτι θα πάνε στο εξοχικό για να δυναμώσει ο πατερας μου.
Για μενα το κάνουν, για να ηρεμήσω και να μην ανησυχω.
Αυτό το συγκαταβατικό, από δυο ανθρώπους που πιστευουν οτι εχουν το αλάνθαστο ειναι γελοιο. Φέρονται σαν μωρά, ανεύθυνα,αλλά εγώ ειμαι το "παιδί", ας πάμε μια βόλτα στην έξοχή να σταματήσει αν ανησυχεί το χαζό.
Βέβαια αναρωτιέμαι κατά πόσο το κίνητρο ειναι να δυναμώσει ο πατέρας μου ή το οτι θέλει εκείνη να μη χάσει τον καθαρό της αερα και ήταν αναγκασμένη να μένει εδώ. Γίνομαι ίσως υπερβολική.

Πιστευω πολύ και εχω δει πολλά.

Αλλά αυτή η πιεση, αυτή η συνεχής ενοχη για τα παντα και ουσιαστικά αυτή η ανάγκη της να καταλάβει τον έλεγχο της κουβέντας, της ύπαρξης του άλλου ειναι αυτό που με απωθει.


Κοιταξα την μικρή.
Την κάθισα στην καρεκλα και της είπα.
"μωρό μου, η γιαγιά σου ειναι άρρωστη εδώ πάνω" και έδειξα το κεφάλι μου.
Και το πιστεύω.
Οποιος δεν καταλαβαινει το τι ζημιά κάνει στους άλλους και νομίζει όλη του την ζωή οτι ειναι το χαιδεμένο που όλα του συγχωρούνται, που κάνει καπρίτσια και που δεν αναλογίζεται καθόλου τα αισθήματα και τις σχέσεις των γύρω του, έχει σοβαρό πρόβλημα.

Wednesday, April 29, 2009

Η ομορφια της ανθρώπινης φύσης

Εκανα το λάθος να ανοιξω τη τηλεόραση.
Νεαρός δημοσιογράφος τσατίζεται που μια ηθοποιός δήλωσε οτι θέλει να ασχολούνται μόνο με τη δουλειά της.
Δεν έχει σημασία ποια, σε άλλο σταθηκα.

'Είναι δυνατόν μια ΝΕΑ ηθοποιός να απαιτεί να μιλάμε μόνο για τη δουλειά της;"

Τι λες βρε ανόητε;
Ακούς τον εαυτό σου;

Ο θεατής, θα εκδηλώσει ενδιαφέρον για μια καταξιωμένη ηθοποιο. Με ποιον είναι, ποιον αγαπάει και τα λοιπα (χωρις να ξέρω αν η συγκεκριμένη ειναι η δεν είναι, δεν ασχολούμαι καθόλου με την εγχωρια σοομπιζ και το γράφω ΜΟΝΟ με αφορμή το σχόλιο του τύπου).
Την ΝΕΑ ηθοποιό την έχει χεσμένη. Θα επιδείξει ενδιαφέρον μόνο αν ειναι καμιά τρελή ανακάλυψη ομορφιάς, ή την δει σε 2-3 πράγματα και θελήσει να μάθει πώς τη λένε κλπ.

Ο δημοσιογραφος ομως, συνεπαρμένος από το συστημα που καθιστά τους δημοσιογραφούς σε θέση εκβιαστών τραμπούκων ( Μιλα αλλιώς θα σε θάψω, εγώ θα σε φτιαξω, μου ανήκεις), ξεχνα οτι ο απλος θεατής, δεν θα πρεπε να το μαθαίνει αυτό, όπως κάθε εκβιασμό και βρωμοδουλειά.
Εφόσον παραμύθι πουλάς, πούλα το και μη καρφώνεσαι!
Πέρα από περιφρονημένος γενικώς, γίνεσαι και ρεντίκολο.





υγ ασχετο
Το μαους/ κέρσορας κολλάει από χτες συνέχεια ( του λαπ τοπ και αναγκάζομαι να το βαζωβγάζω ή να χρησιμοποιώ το καρεδάκι στο λαπτοπ)
Καμια ιδέα;

2 cents


Πήγα προχτές στο σουπερ μαρκετ να ψωνίσω και είχα να κάνω μια αλλαγη σε κατι που ειχε αγοράσει ο Αγγελος και να μην τα πολυλογώ η διαφορά ήταν 5.13.
Επείδή όμως ψώνισα κάτι παραπάνω, δεν θυμάμαι πως, και τι, ο λογαριασμός μου βγήκε κατί -ας πούμε 15- και εντεκα λεπτά.

"Είμαστε εντάξει" μου λέει χαμογελαστά η ταμίας.

Πες οτι γύρισα από Παρίσι που σου δίνουν όλα σου τα σεντς και δεν το παίζουν χουβαρντάδες να στρογγυλοποιούν, πες οτι δεν ειναι η κοπέλα με το μαγαζάκι της γειτονιας αλλα σουπερ μάρκετ, πες οτι έχω τάσεις μικρότητας (με λίγα λόγια πες ο, τι θες), περίμενα να ανοιξει το ταμείο της και όταν είδα μεσα την πληθώρα "ψιλών", της είπα:
'Αν δεν σας πειράζει, θα ήθελα τα δύο σεντ μου.'

Και ειλικρινά σας μιλάω, δεν ντραπηκα καθόλου, ούτε με απασχόλησε πώς θα φανεί.
Τα λεφτά, ειναι λεφτά, και ειναι δικά μου και εγω αποφασίζω αν θα ξοδέψω 60 ευρώ σε μια στολή για την μικρή που είναι ζήτημα αν θα τη φορέσει μια φορά (πονεμένη ιστορία της Ντίσνευλαντ, ας το αφήσουμε αυτό)ή 2 σεντς.
Τα δούλεψα, μου ανήκουν, εγώ απόφασίζω τι θα τα κάνω.
Κανείς άλλος.
Και αυτος που ξεπερνα τα όρια του αποφασίζοντας για μένα τι ειναι ΟΚ και τι όχι (ουτε καν να πει "σας πειράζει γιατί δεν έχω ψιλα";), για μενα, αυτός θα έπρεπε να ντρεπεται.
Για την συμπεριφορά του.

Η ταμίας έμεινε, και πολυ γρήγορα πρόσθεσε με ένα γελακι που δεν προσδιόρισα αλλά προς το θιγμένο μου έκανε.
'Να σας τα δώσω, δεν είναι πρόβλημα, είπα οτι ειναι πρόβλημα;"

Χαμογελασα, είπα ευχαριστώ και καλή συνέχεια και δεν έδωσα συνέχεια στην αμυντική της στάση.
Η οποία μάλλον πήγαζε από το γεγονός οτι το πήρε προσωπικά, άρα ένιωσε ίσως οτι ξεπερασε τα ορια;
Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται.
(Η πολυ απλά με θεωρει την περίεργη πελάτισσα της γειτονιας, και μεταξύ μας χεστηκα, έχω αρχίσει να πιστεύω το "ο άγιος φοβέρα θέλει")

'Εχω ενα πορτοφολάκι μαζί μου γεμάτο ενα -δύο και πέντε σεντς και δίνω τα ακριβή ρεστα εκεί που γουστάρω, και στρογγυλοποιώ εκεί που γουστάρω.
Εγω.


Και νιώθω καλά μ'αυτό, πιο πολύ απ'ό,τι περίμενα.
Το οτι οι επιλογές μου δεν καθοδηγούνται από την "πίεση" των άλλων αλλά από την δική μου κρίση και τις δικές μου ανάγκες.

Tuesday, April 28, 2009

Φάγαμε πακέτο

"Μαμά, η γιαγιά μου έβαλε να δω εναν μπαμπά που πήρε τα παιδιά του μακριά και μετα ξαναβρεθηκαν και έκλαιγαν με τη μαμά.
Εκλαιγα κι εγω."

Κόντεψε να μου βγει το μακαρόνι από τη μύτη.
'Ηταν και λινγκουίνι.

&^%&^^$%$#$%#^
(Αυτες είναι οι σκέψεις μου πριν σχηματίσω τον αριθμό. Αλλά κρατιέμαι)

-Ναι, μαμά; Θα σε πείραζε, το ΕΝΑ βράδυ που με εξυπηρετείς και σ'ευχαριστω ( μην τυχόν και δεν κάνω τεμενάδες, θ αρχίσουμε) να μην βάζεις το παιδί να βλέπει το "Πάμε πακέτο";
-Μα καλά, την Λόλα δεν μου είπες οτι δεν θες να βλέπει;
-Οχι, μαμά μου, το παιδί μου είπε οτι την έβλεπε μαζί σου και σε παρακάλεσα να κάνεις ένα κόπο είτε να το γράψεις στο βίντεο και να το δεις αργότερα...τέλος πάντων, για να μην κουράζομαι άδικα (γιατί νιώθω και τη ζωή να φέυγει από μέσα μου), να στο πω απλά.
Ξανα.
Μετά τις 12 το μεσημέρι, καμία εκπομπή δεν ειναι κατάλληλη για παιδιά.
Δεν θέλω να της βάζεις τηλεόραση.
Σου χω δώσει βιντεοκασέτες, ντιβιντι...
-Μα νόμιζα οτι θα σου άρεσε που το βλέπει... (Ε; Τι κοτσάνα πέταξε τώρα; Προσπεράνω και στέκομαι στο οτι ως συνήθως, με διακόπτει. Μετά θα μου λέει οτι δεν ήξερε οτι δεν ήθελα, και θα έχει δίκιο, αφού δεν άκουσε ποτέ το τι έβγαλε το στόμα μου, μεθυσμένη από τον ήχο της δικής της φωνής, και μόνο)
-Οχι μαμά μου,(συγκρατημένα) ειναι ψευτοσυγκινισιακό, το παιδί δεν έχει άμυνες να ξεχωρίζει, σοκαρίστηκε με την αρπαγή των παιδιών...(έλεος Θεέ, πόσα "παιδιά" πια θα εκπαιδεύσω;)
-Εντάξει, δεν ήξερα
('Οχι, ήξερες, ειναι η δευτερη φορά που κάνουμε ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια κουβέντα, η οποία τελείωσε με τον ακριβώς ίδιο τρόπο. Τουτον)
-ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ( το δίωρο που προηγείται του ύπνου της)

Εφόσον ειναι ανίκανη να καταλαβει σε ΤΙ μαλακίες (στην κυριολεξία) την εκθέτει, ή δεν την ενδιαφέρει, προκειμένου να δει τις σειρές της (έχω κατι αμυδρές αναμνήσεις της δικής μου παιδικής ηλικίας), αναγκαστικά γινόμαι απόλυτη.
Και κακιά στα μάτια της μικρής η οποία σκέφτεται σοβαρά αν θα μου ξαναπεί τίποτα.


Και νιωθω τόσο, μα τόσο κουρασμένη....
'Αιντε, καλή μας δύναμη.

Monday, April 27, 2009

Το ξέρατε αυτό;

http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/asia/article5544354.ece
http://www.abctales.com/story/seannelson/thailand-harry-nicolaides-and-populism

Εγώ τώρα το πήρα πρέφα πάντως.

Sunday, April 26, 2009

Mommy dearest...

Κουράστηκα.
Ειλικρινά σας το λέω.

Κουράστηκα να τσακώνομαι με την μητέρα μου για πραγματα που στον έξω κόσμο ειναι αυτονόητα. 'Οπως, να πλένει το μαρούλι πριν το κόψει για σαλάτα. Να μαγειρέυει ενα πιάτο ρύζι έστω, όταν παέι το παιδί εκεί. Να πετάει τις μισο- σπασμένες λάμπες στο προσκεφάλι της. Να με ενημερώσει πριν κανει οτιδήποτε στο παιδί.

Το σπίτι της ειναι βρώμικο, πάντα ήταν αλλά θίγεται αν της το επισημάνω και γι' αυτό δεν θέλω πχ το παιδι να πίνει νερό από τα ποτήρια της.
Χρειάστηκε να μείνω μόνη μου για να συνειδητοποιήσω ότι οι κατσαρίδες δεν ειναι οικόσιτα ζώα.

Οκ, τη δέχομαι, δεν θα αλλάξει. Είναι η πάστα της τέτοια.
Κι εγώ δεν ειμαι η πιο καθαρή γυναίκα του κόσμου, οι τρίχες των γατιών και τα κακά του σκύλου στο μπαλκόνι που μου ξεφεύγουν καμιά φορά, το μαρτυρούν. Αλλά εχω συναίσθηση του τι μου γίνεται. Δεν το παιζω και νοικοκυρά που θίγεται από πάνω.

Να μην ξαναστείλω το παιδί σπίτι της;
Μακάρι να μπορούσα. Αυτό ισχύει για όλα τα σπίτια στα οποία πάει η μικρή.
Μακάρι να ήταν εδώ συνέχεια, μια εστία.

'Εμαθα με τον χωρισμό μου, να αποδεχομαι πχ οτι ο πατέρας της θα καπνίζει με το παιδι στο σπίτι (και θα βρωμάει η τσαντα και τα μαλλιά της την επομένη που θα την παραλαμβάνω) μεταξύ άλλων πραγματων που δεν θα σύζητήσω εδώ, και έμαθα να αποδεχομαι οτι η μητέρα μου θα επιβάλλει τα πιστεύω της, τις ιδεες της και τις θεωρίες της. Πρέπει να γίνονται her way. Και αν μας αρέσει.
πχ, Οχι φαγητο, μόνο φρούτα και λαχανικά. Οχι νερό.
Μεταξύ των άλλων.

Και αυτή η επιβολή ειναι που με αρρωσταίνει.
Οχι μόνο δεν της ζήτησα να ειναι η θεράπεύτρια μου ή του παιδιού μου, αλλά θίγεται και εκνευρίζεται που δεν την απόδεχομαι ως τέτοια. Και όσο περισσότερο προσπαθεί να επιβάλλει τις ιδέες της, τόσο πιο πολύ νιώθω να απομακρύνομαι από τις μόνες αλήθειες που γνώρισα.
Και αν δεν πιστεύω στην ΦΥΣΗ και στις ήπιες μεθόδους, αλλά ούτε και στους γιατρούς που ψάχνονται με διάφορα φάρμακα επάνω σου, είμαι χαμένη καπου στην μέση του πουθενά.

Νιώθω αποστροφή.

Λυπάμαι που το λέω, αλλα είναι αλήθεια.
Βλέπω τον πατέρα μου να λιώνει μέρα με τη μέρα και περιμένω να δω τι θα γίνει.
Θα ξεπεράσει ό,τι και αν είναι αυτό που τον τρωει; Θα είχε δίκιο η μητέρα μου;
Θα ήταν μεγάλη ανακούφιση να διαχωριστεί η προσωπική μου εκτίμηση για το άτομο με την εξάσκηση της εναλλακτικής θεραπείας.
Να ξαναβρεθώ εκεί που ήμουν κάποτε.
Σε ενα σημείο εμπιστοστύνης, εστω τόσο δα μικρό.

Πλεον νιώθω τόση περιφρόνηση, αποστροφή για τον τρόπο της και για το πώς δεν έχει αίσθηση των προσωπικών ελευθεριών του άλλου που ό,τι εμπιστοσύνη μου χε απομείνει σ'αυτό το κομμάτι, εξατμίζεται.
Και κάνω κακό σε μένα, ουσιαστικά.

Δεν πρέπει να αφήνω μια αντίδραση να καθοδηγέι τις αποφάσεις μου.


Της είπα να πει στον ξαδερφό μας να φερει Ταμιφλου ( ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται).
Αρχισε να μου λέει οτι η γρίππη των χοιρων ειναι ένα μεγάλο ανεκδοτο, μια σκευωρία, και ενιωσα την καρδιά μου να βουλιάζει.
Δεν αντέχω αλλες θεωρίες συνομωσίας. Από πέντε χρονων εχω μυηθεί στα "κακά του κόσμου αυτού". Φτάνει. Κι ας είναι αλήθεια.
Θέλω λίγη φυσιολογική ζωη πια.

Της είπα οτι δεν θέλω να ακούσω, και αν μπορεί να με εξυπηρετήσει καλως, αλλιώς δεν θέλω τίποτ'άλλο. Μιλούσε μαζί μου, δεν με άφηνε να μιλήσω- ως συνήθως ανέβαζε τον τόνο της φωνής της για να με καλύψει και για να πει αυτά πού ήθελε να πει, με το ζόρι. Τον ανέβασα κι εγώ. Οχι, θα πει οχι, τελος πάντων.
"Δεν μπορουμε να σου μιλήσουμε για τίποτα πια"


Οχι, δεν μπορείς.


"Δεν μας δίνεις το δικαίωμα να σου πούμε τίποτα"


Ακριβώς.


Συνέχισε για κανα πεντάλεπτο αυτή η ιστορία, Εχω πυρετό, ενιωθα αδύναμη, τι σκατα θα συνέχιζε μέχρι να υποκύψω στα θέλω της; Αι στο διάολο, εβαλα τις φωνές. Και μου το'κλεισε. Φυσικά.

Γιατί να μην μπορώ να ζητήσω ένα τόσο απλό πράγμα χωρίς να πεφτω θύμα του δογματισμού και του υπέρμετρου εγωισμού της; Οχι σημαινει οχι. Τοσο απλά. Ζωή μου δεν ειναι; Σαρανταρισα πια, θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα αυτό το βιολί;

Ποσα θα κέρδιζε αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να επιβληθεί σε όλους. Δεν περιμένει όμως να της πει ο άλλος, "θέλω βοήθεια".
Παει και του λέει "θα σε βοηθήσω".
Θες δε θες. ΕΓΩ ξέρω καλύτερα.

Την ξαναπήρα και την ρώτησα αν μου το εκλεισε.
Δεν τόλμησε να μου το πει ευθέως.
'Νομιζα οτι ειχες τελειώσει. Αφού δεν θες να συζητήσεις άλλο."



Ο Θεός να με βοηθήσει αν αρρωστήσω βαριά.
Θα προτιμήσει να μ'αφήσει να πεθάνω σαν το σκυλί παρά να με "παραδώσει" στους ιατρούς. Αν περνάει απ΄το χέρι της.
(Κοστίζουν και λεφτά, μην ξεχνιόμαστε)
Και ειλικρινα, αν ειναι να πέσω τοσο πολύ στον έλεγχό της και στα νύχια της....

Saturday, April 25, 2009

Μια ιστορία που με τάραξε

Οταν ήμουν μικρή, έβλεπα την μαμά μου να κάνει εμετό όταν έτρωγε σε σπίτια. 'Ετρωγε λάιμαργα, αχόρταγα και μετά, ξερνούσε. Μου πήρε πολλά χρόνια να συνειδητοποιήσω οτι αυτό που κάνει δεν ειναι φυσιολογικό και έχει και όνομα.
Κυρηττε τα καλά της υγιεινής διατροφής, αλλά από το πρωί έπινε καφέ και γινοταν υστερική και νευρική...Δεν μεγείρευε από αποψη ή τεμεπελια δεν ξέρω, και πάντα όταν σου έλεγε οτι ειδε τον ταδε ή την τάδε, σου διευκρίνιζε το πόσο πάχυνε. Η αν ήταν γυναικα, με ποιους το έκανε και πώς-με περιφρόνηση σχεδόν.
Γενικά είχε μια εικόνα του εαυτόυ της και των άλλων τελείως -κατά την άποψή μου- διεστραμμένη.
Ξέρει πολλα, έχει τρελλές γνώσεις, αλλα ο άνθρωπος πίσω από τις γνωσεις, έχει πρόβλημα.
Πες το εγωισμός, πες το τρέλλα, πες το όπως θες.

Η Σιλβί είναι μια κοπέλα πεντε χρόνια μεγαλύτερή μου.
Ο μπαμπάς της, ένας πανέξυπνος άνθρωπος, ανακάλυψε τα ωφέλη του ωμού.
Οτι δηλαδή υπο κατάλληλες συνθήκες, ενεργοποιείται η οσφρησή μας και ξαφνικά το πράσο πχ μυρίζει θεικά και πρέπει να το φάμε γιατι έχει κάτι που το σώμα μας χρειάζεται.
Και επειδη το έζησα, σας διαβεβαιώνω οτι η θεωρία του ήταν σωστή, ήταν από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου, να οδηγούμαι ως άλλη γάτα να τρώω το χόρτο (ή το αυγό, ή το κρέας ή το φρούτο) που ξαφνικά ανέδυε άρωμα που δεν ήταν γήινο, δεν υπήρχε ίδιο κάθε φορά.

Μόνο που ο μπαμπάς της Σιλβί είχε και άλλες θεωρίες.
Οτι τα παιδιά εχουν δική τους σεξουαλικότητα. Ως εδώ, καλά. Εχω δει μικρά παιδια να "τριβονται" στο θρανίο στο νηπιαγωγείο. Συμβαίνει σε μερικές περιπτώσεις.
Εκει που μου τα χάλαγε ο μπαμπάς της Συλβί, είναι οτι θεωρούσε οτι στην φύση, η γατα δεν κάνει διακριση στον γιο της ή στον διπλανό γάτο και οτι ο ενήλικας έπρεπε να μυήσει το παιδί στην σεξουαλικότητα.Οτι οι νευρώσεις και οι βιασμοί και η βία έρχονται από τα ταμπού του ανθρώπου εν ολίγοις και το πως διαχειρίζεται την σεξουαλικότητα με δυο μέτρα και δύο σταθμά.
Εγώ, τοτε που ειχα πάει στον πύργο τους για 3 εβδομάδες και ετρωγα τα ωμά μου, δεν τα ήξερα αυτά. Ο μπαμπάς της δεν μου την έπεσε, για να λέμε του στραβού το δίκιο.
Εβλεπα μια 20 χρονη Σιλβί, μελαγχολική, έπαιζα με τα μικρότερα αδελφια της (ήταν 6 σύνολο) και μιλούσα με τον κόσμο που πήγαινε εκεί για αποτοξίνωση και θεραπεία.

Αργότερα, μετά από πολλά χρόνια άκουσα οτι θεώρησαν το κίνημα "αιρεση" (αν και δεν κυρρηταν τίποτα το θρησκευτικό) και οτι τον έκλεισαν φυλακή. Τον μπαμπά της Συλβι.
Ο οποιος έκλεψε τον γκόμενο της Συλβι.

Μείνατε;

Εγώ να δείτε.


Πριν πάω στο Παρίσι την περασμένη εβδομάδα, τυχαίως, ξαναβρήκα την Συλβί. Η οποια ειναι τώρα γύρω στα 45, μάνα, σύντροφος και δεν είχε κανενα πρόβλημα να μου ανοιχτει και να μου λύσει όλες μου τις απορίες.
Δεν ταυτιζοταν με τις πράξεις του πατέρα της.
Μου μιλούσε για τον καρκίνο που πήρε την μάνα της και οτι ήταν η μεγαλύτερη εκδίκηση που μπορούσε να πάρει, αφού δεν μπορεσε η μέθοδος του πατέρα της να την σώσει.
Μου μιλούσε για τα παιδικά της χρόνια, που κάθε τρεις και λίγο έφευγαν από τη μία χώρα στην άλλη γιατι ξεσπούσαν σκάνδαλα.
Μου είπε οτι στα 8 της, ο μπαμπάς της είχε μια "παλλακίδα" 8 χρονων, η οποια ζούσε μαζί τους επί τρια χρόνια και τους είχε τρελλάνει με τα καπρίτσια της, Περίεργη διατυπωση για μια γυναίκα 45 χψρονών, αλλά φαντάζομαι ο ανταγωνισμός που ειχαν τα δύο κοριτσάκια πρέπει να της έμεινε, όπως και οτι μια "ξένη" αποφασιζε για κεινη. Το που θα κοιμάται, τι θα τρωει. Οχι η μαμά της. Η ερωμένη του μπαμπά της που ηταν, σαν και κείνη, 8 χρονων. Μου έιπε πως σε τσακωμόυς τους της έλεγε οτι ήταν απλώς η γκόμενα του μπαμπά της. Τελειως σουρεαλιστικοί διαλογοι, μην μου πειτε.
'Οτι η μάνα της μικρής "φιλενάδας ήταν ερωτευμένη με τον πατέρα της. Οτι ο μπαμπάς είχε εξαφανιστεί.
'Οταν την ρώτησα αν ο πατέρας της την ακούμπησε ποτέ την ίδια, μου είπε όχι, αλλα επειδη ήταν πρωην χίπι, ζούσαν σε κοινόβιο και καποια στιγμή ενιωσε πολλά χερια πάνω της και σηκώθηκε από το κρεβάτι της. Δεν το δέχτηκε.
Οτιο πατέρας της είχε ακουμπήσει τον αδερφό της και μαθεύτηκε στο σχολείο του.
Ο αδερφός της ήταν σε φυλακή από τον Σεπτέμβρη με την κατηγορία της παιδοφιλίας. Η Σιλβί ήταν ειλικρινής ως τώρα, δεν είχα λόγους να μην την πιστέψω όταν μου είπε οτι ήταν φτιαχτή κατηγορία από τον πρώην σύζυγο της φιλενάδας του.Οτι δηλαδή ο αδερφός της είχε σεξουαλικές σχέσεις με ενήλικες γυναικες.
Με το ιστορικό της οικογένειάς της όμως, αντε να αποδείξεις το αντίθετο.
Είναι κι αυτός ενας λόγος που δεν έφευγε από τον συντροφό της οταν τα πράγματα έφταναν στο αμήν. Με το ιστορικό της, θα της έδιναν την επιμέλεια του γιου της;

Την κοιτουσα, ήταν χαμογελαστή, με κουρασμένα μπλε μάτια...
Είχε μια τάση φυγής. Και ποιος δεν θα είχε στην θέση της;
Να σου λεει ο πατέρας σου οτι "αν ειχες τα φόντα, ας τον κράταγες τον γκομενό σου"...
Ισως αυτή η τάση φυγής έκανε τον συντροφό της να τρελλαίνεται.
Η άρνησή της να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και απλά να φεύγει απ'το δωμάτιο.


Την καταλάβαινα και νομίζω το ήξερε.
Είχα να την δω από τα δεκαπέντε μου και δεν είχαμε καμία επαφή ως την προηγούμενη εβδομάδα, όμως βρεθήκαμε σαν να μην είχαμε χωριστεί ποτέ.
Δουλεύει στη τηλεόραση, είναι τραγουδίστρια, έχει χρήματα, μια "καλή" ζωή.
Την κοιτούσα ενώ μου διάλεγε μια αγαπημένη ταινία (το κλουβί με τις τρελλές-αυτή με μύησε στην ταινία αυτή) να μου χαρίσει, και ήθελα να την πάρω αγκαλιά.
Τι να σου κάνει όμως μια αγκαλιά;


Της πρότεινα να γράψουμε μαζί ενα σενάριο/βιβλίο βασισμένο στη ζωή της. Εγώ για να ξορκίσω τους προσωπικούς μου φόβους, να καταλάβω το "τέρας" και να το κάνω "ανθρωπο" στα μάτια μου, εκείνη για να τα βγάλει από μέσα της, χωρίς αυτή τη δήθεν ανεμελειά και ελαφρότητα.
Ενθουσιάστηκε, το σκεφτόταν καιρό αλλα δεν το αποφάσιζε.
Αν παραμείνει στην απόφασή της, και το ξεκινήσουμε, θα ακούσετε πολλά από 'δώ.

Friday, April 24, 2009

Μαμ

Σημερα ξεκίνησα να φτιάξω ταμπουλε, κουσκους, ουατεβερ.
Εβαλα το κουσκους σε βραστό νερο και το άφησα να το "πιει". Βγήκε λίγο λαπαδιασμένο.
Πολύ νερό μάλλον.

Μετά έκοψα μια μελιτζανα, ένα σκόρδο, μια τομάτα και τα έβαλα σε ένα κατσαρολάκι να βρασουν σιγά σιγά. Δεν έιχα χρονο να αλατιζω μελιτζανες να στεγνωνουν, βαριόμουν.
Προσθεσα μια χούφτα σταφίδες και 2 κουταλάκια φρουκτοζης και 2 κουταλιες ετοιμης σαλτσας τομάτας με βασιλικο.

Ε βγήκε όνειρο.

Και ειπα να το γράψω.




υγ, συνεχιζω να εχω πρησμενους αδενες και να ειμαι χωμα.
Ηρθαν σημερα φίλοι να δουν την μικρή και ξεράθηκα όλο το απόγευμα στον υπνο.
Δυστυχώς ομως η δουλεια δεν περιμένει :(

Επιστρέψαμε

Γυρισα τη Τεταρτη από Παρίσι.
Είχα να πάω πάνω από εικοσι χρόνια, και ακόμα δεν εχω 'γυρισει".
Πως αφήνεις μια χωρα που σου δινει αυτό που θεωρείς αυτονόητο;
Σεβασμο, ευγενεια.
Δεν μιλάω για χαζοχαρουμενες καλημέρες στυλα αμερικανιάς αλλα για ουσιαστική ευγενεια.
Να σε αφήνουν να περνας τον δρομο στη διαβαση.
με το χαμογελο.
Τετοια απλά πραγματακια.

Θα τα διαβασετε πιο εκτενεστερα στο άρθρο που εγραψα, μην τα βγάλω όλα εδώ.

Το ταξίδι εγινε κυρίως για την μικρή. Να συνειδητοποιήσει καποια πράγματα για τον εαυτό της, τα Γαλλικά, την Γαλλία. Πήγαμε στη Ντισνει και μείναμε σε συγγενεις.
Και τελικα, εγώσυνειδητοποίησα καποια πράγματα.
Για μενα, την καταγνωγή μου, την μάνα μου, το σόι μας μέσα.

Σοκαριζομουν, αφ'οτου εγινα μάνα, για καποια πράγματα που έγιναν οταν ήμουν 5 ετών.
Πχ με άφηναν στο παρκο έξω από το σπίτι, μόνη. (και όταν πήγα στη φίλη μου και "χάθηκα", οταν με "βρήκαν", εφαγα το ξύλο της αρκούδας)
Η στο σινεμά κάτω απο την επιβλεψη της ταξιθέτριας.
Τέτοια.

Ακουγα την εβδομάδα που πήγα, συνέχεια το ίδιο.
'Την ξέρουμε βρε παιδί μου, και η γιαγιά σου το ίδιο ήταν."

Πρώτη φορά μιλούσα με καποιους και δεν ενιωθα να την κατηγορω γιατί δεν χρειαζόταν να κάνω προσπαθεια να τους πεισω οτι δεν λέω μπαρουφες, πρώτη φορά που τα εξωπραγματικά που ζούσα, τα ήξεραν. Την ήξεραν.
Δεν ήμουν μόνο εγώ, δεν τρελαινόμουν.
Η γυναίκα έχει προβλημα.
Είναι καλή, γλυκιά, την δεχόμαστε ως έχει, αλλα ζει στον κόσμο της και ειναι καπριτσιοζα.
Τελείωσε.
Θέλω να πω κι αλλα αλλα δυστυχώς έβαλε ίντερνετ και ενω για μένα χεστηκα, δεν έχω διαθεση να πάρει το σόι επάνω και να τους κάνει θέμα , δεν έχει αίσθηση των ορίων, νομίζει οτι όλα της έιναι επιτρεπτά.
Είναι και τσατισμένοι μαζί της που ο πατέρας μου λιώνει (έχασε 20 κιλά σε 2 μήνες) και δεν πάει σε γιατρό να δουν τι έχει.

Οσες μέρες έμεινα στο Παρίσι, ήθελα πολύ να δω την θεία μου, το μάυρο πρόβατο της οικογένειας.
Εχω καλές αναμνήσεις και τις έχω μια αδυναμία.
Ξέρω οτι δεν ειναι πολύ στα καλά της, αλλα ειναι από τους τρελάρες τους ήπιους, τους καλούς. Δεν έχει ιχνος επιθετικότητας μέσα της και μια ευαισθησια απίστευτη.
Είχε τόσα ταλέντα και δεν της αναγνωρίστηκαν. Ζωγραφιζε, έγραφε, συνέθετε μουσική.
Και ήταν και πανε΄μορφη αλλά κανεις δεν της το είπε.
Εμοιαζε με μιγά,και τότε, τα πρότυπα ομορφιάς ήταν διαφορετικά.

Το σόι δεν ήθελε να πάω να τη δω, έτσι περίμενα τη τελευταία μέρα. Πήγα δυο φορές. 'Εμαθα και τον κωδικα της πόρτας (στο Παρίσι όλες οι πόρτες έχουν κωδικα για να μπεις)...τιποτα.
Μ'επιασε μελαγχολία.
Πήγα ξανα το βραδυ. Σ'εκείνο το σπίτι που ειχα ζήσει κάποτε για λίγο. Το θυμόμουν.
Τώρα ήταν ετοιμόροπα τα παραθυρα, δεν είχε ηλεκτρικό, νερο...
Και συνειδητοποίησα το εμφανές.

Η θεία μου, ουσιαστικά ζούσε σαν άστεγη.
Αναρωτιόμουν σε τι κατάσταση θα ήταν τώρα, μετά από τόσα χρόνια.
Της άφησα ένα χαρτάκι με τα τηλέφωνά μου.

Με πήρε το πρωί από καρτοτηλέφωνο, κλάιγοντας. Της είπα να με βρει στο αεροδρόμιο.
Ο ξάδερφος ντρεπόταν, του είπα να φύγει μόλις μας αφήσει.
Περίμενα, την έψαχνα, τελικά εμφανίστηκε 15 λεπτά πριν την αποβίβαση.
Μικρή, αδύνατη, ελαφρώς καμπούρα όπως την περίμενα. Τό μόνο που είχε αλλάξει ήταν τα μάτια της, τα ειχε πιο ορθανοιχτα από ποτέ, και τα δόντια της. Προφανώς ψεύτικα, ήταν χρωμα πορτοκαλί, όχι από βρωμιά, αλλά από οξείδωση του υλικού.
Είχα προειδοποιήσει την μικρή οτι θα ήταν λίγο περίεργη και έτσι την κοίταγε καλά καλά.

Και τότε συνειδητοποιήσα κάτι.
Η μικρή, έχει αρχίσει να διαμορφώνει την γνάθο της (έτσι το λένε το σύνολο των πάνω και κάτω δοντιών;) έτσι που να θυμίζει...μαύρη. Είναι μπροστά.
Νόμιζα οτι το πήρε από τον πατέρα της, όμως κοιτάζοντας την θεία μου, αναγνωρισα το στόμα. Απίστευτο.
Την κοίταζα, ειχε βάλει και μεικ απ για χάρη μου.
Είχε πλυθεί, δεν μύριζε καθόλου, και μου είπε οτι χάρη σε μένα, το έβαλε κάτω και αναγνωρίστηκε η ποιήσή της.
Μου έδωσε 4 διπλώματα, αναγνωρίσεις με περηφάνεια.
Μπράβο της!

'Οταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, πλησιασε την μικρή και προς στιγμή σκέφτηκα τα πορτοκαλί δόντια και το μαγουλάκι του παιδιού (ενοχη κε πρόεδρε), αλλα, -και αυτό μ'αρεσει στην θεία μου-,έχοντας συναίσθηση του εαυτού της, έδωσε το χερι στην μικρή, και μην αντέχοντας να κρατησει τόση απόσταση, απλώς της φίλησε όλο λαχτάρα το χέρι.

Η γυναίκα αυτή δεν ήταν αναγκη να καταλήξει έτσι. Κατηγορώ τη γιαγιά μου και τον παππού μου για το κακό που της έκαναν. Την παράτησαν μηνών ακόμα στη γιαγιά, και πήγαν να την πάρουν 5 χρονών. Ποιος ξεριζωνει ενα παιδί έτσι από το περιβάλλον του;
Της έλεγαν οτι ήταν άσχημη, και γενικώς ήταν προκαθορισμένη η πορεία της ως ανεπιθύμητη από την αρχή.
Μέσα στα πολλά που άκουσα, έκανα μια διαλογή, πάντα υπαρχει δόση κουτσομπολιού στα σόγια, αλλα΄μου επιβεβαίωσαν αυτά που ένιωθα και έβλεπα.
Δεν γίνεται οι τρεις αδερφες να βγήκαν και οι τρεις βλαμενες από σύμπτωση.
Δεν γίνεται.

Η μικρή ήταν άρρωστη τις πρώτες μέρες εκεί, και τώρα εχω εγω 2-3 μέρες που νιωθω τους αδενες μου πρησμένους και δεν μπορώ να καταπιω.
Και εχω να βγάλω πολύ δουλειά.
Ξοδεψα όλη μου την πιστωτική εκεί.
Αλλά άξιζε τον κόπο.
Να έρθω λίγο στα ισα μου, βρε αδερφε.




υγ, το άλλο μπλογκ ειναι έτοιμο,εχω βαλει φωτογραφίες και έχω στειλει "προσκλήσεις" σε καποια μαιλ. Μου λείπουν όμως μερικοί. Στείλτε τα μέιλ σας εδω, δεν θα τα δημοσιεύσω.

Sunday, April 19, 2009

Εύρηκα

Λοιπον, το βρήκα.
Το καινούργιο μπλογκ;
Θα ανεβάζω φωτογραφίες μας.

Και όσοι ειστε "δικοί μου"...ο Τζι, ο Κώστας, ο Θωδωρής, η Ευγενία, και δυο τρεις άλλοι με τους οποιους έχω γνωριστεί προσωπικά -και μόνο, θα μου δώσετε τα μαιλ σας για να σας κάνω αντμιν.

'Ετσι θα μπορείτε να βάζετε και σείς δικές σας, των παιδιών σας και θα είναι κρυφό, μόνο εμεις , μια χουφτα ανθρώπων θα το βλέπουμε.

Στειλτε μου τα μαιλ σας, άντε, να σας δώσω τη διεύθυνση.

Monday, April 13, 2009

Στην Τράπεζα

Και πάω στην "Ψ" Μπανκ.
Την "Ψ" Μπανκ που εδώ και ένα μήνα με παιδεύει, από δικό τους λάθος (στειλαν καπου τα λεφτά και δεν μπορούσα να τα πάρω...μπέρδεμα). Δεν μίλησα.
'Οταν ξεμπερδέψαμε, μου ζήτησαν συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Νο πρόμπλεμ, συμβαίνει.
Την κάρτα αναλήψεών μου ακόμα να την λάβω. Από τον Φεβρουάριο.
Μια ακυρώθηκε, μια άργησε. Μαλακίες.
Πάλι δεν είπα τίποτα.

Πήγα σήμερα στο ταμείο να βγάλω λεφτά από το ταμιευτήριο.
Μου δίνουν να υπογράψω, και μου μου ζητούν να βάλω τηλέφωνο.
Ρωτάω το γιατί.
'Το θέλουμε"
'Ναι, γιατί;"
Εδω να πω οτι δεν θέλω να δινω τηλέφωνο γιατί μετα με πρήζουν διάφορες εταιρείες με προσφορές, κιας έχω δηλώσει στο σύστημα οτι δεν θέλω να με ενοχλούν.
Επίσης, τι το θέλουν το τηλεφωνό μου, αφού εχω λογαριασμό εκεί, με τα στοιχεία μου;
Ο ταμίας αρνιόταν να μου πει.
Αρνήθηκα να το γράψω.
'Θα κάνω αντιλογισμό (τι πράγμα;)", μου λέει.
"Δεν σας δίνω χρήματα"

Είδα τα λόγια του να αναβοσβήνουν πάνω από το το κεφάλι του με μεγάλα νεόν γράμματα.
ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ





5 λέπτα αργότερα, η διευθύντρια του καταστήματος προσπαθούσε να μου εξηγήσει οτι ειναι η πολιτική της τραπεζας σε περίπτωση λάθους, και οτι χιονίζει στο Ορεγκον τετοια εποχή με τις Αλεπούδες.
Καλά, το τελευταίο δεν το'πε, αλλά είχε την ίδια απολύτως σημασία για μενα, με οτιδήποτε άλλο έλεγε, αν με κατανοείτε.

"Δεν με ενδιαφέρει για πιο λόγο το κάνατε, είναι παράνομο να απαιτείτε τα προσωπικά μου στοιχεία και να μην μου δίνετε τα χρήματά μου" της απάντησα.
"Ισως ο συνάδελφός ήταν άκαιρος"... πήγε να μου πει " αλλά σε περίπτωση λάθους, να υπάρχει μια εμπιστοσύνη, να μπορούμε να επικοινωνήσουμε..."
'Αν κάνετε λάθος εις βάρος μου θα έρθω εδώ, όπως έκανα ένα μήνα τώρα και δεν μίλησα, αν κάνετε λάθος εις βάρος σας, ας προσέχατε. Αν θέλετε εμπιστοσύνη και επικοινωνία, να μου δώσετε το δικό σας προσωπικό τηλέφωνο."
Με κοίταζε, δεν πίστευε στ'αυτιά της.
'Μα απλώς σας ζητήσαμε..."
'Οχι, δεν μου ΖΗΤΗΣΑΤΕ" την διέκοψα.
"Οταν ζητάμε, δίνουμε επιλογή στον άλλον να πει "οχι". Πράγμα που έκανα.
Απαιτήσατε και εκβιάσατε. Και αυτό ειναι το πρόβλημά μου. Δεν με νοιάζει από κεί και έπειτα το γιατί το κάνατε."
Κάτι πήγε να μου πει, αλλά ήμουν τόσο εκνευρισμένη και φώναζα ότι έχει
άδικο, ότι ειναι παράνομο και το ξέρει και οτι δεν μ'ενδιαφέρει περαιτέρω συζήτηση. Της είπα να πάει να κάτσει στο γραφείο της, ότι δεν με ενδιαφέρει το τι εχει να μου πει.
Πήγε σαν βρεγμένη γάτα.
Ο υπάλληλος που είχε κάνει την πατάτα τον περασμένο μήνα ειπε
"την ξέρουμε την κα, είναι πελάτισσα"
Μάλιστα.
Πολιτική του κώλου δηλαδη.
Με εξαιρέσεις.
Μετά συνωμοτικά μου είπε "ελα, ηρέμησε".
Είχε δει ποσο υπομονετική υπήρξα με τα άλλα θέματα, κατάλαβε οτι με είχαν φτάσει στο αμήν, μάλλον.
Η διευθύντρια καπου μουρμούρισε, αν δεν μου αρέσει να πάω σε άλλη τραπεζα.
Ναι, τωρα, να χεσω 3000 ευρώ που είναι το δάνειο να σου τα δώσω, σκέφτηκα, αλλά δεν μίλησα , ήμουν απσχολημένη να τους ξεχέζω με την κίνηση του ταμία.


Α ρε βρεγμένη σανίδα που θέλουν μερικοί.


Δεν ξέρω τι εντύπωση έκανα στους πελάτες στην Τράπεζα, φαντάζομαι κακή, αφού ύψωσα την φωνή μου, αλλά ξέσπασα και το ευχαριστήθηκα.
Και αφού όλα καταγράφονται σε κάμερες, όπως με ενημέρωσε ο ταμίας βεβαιώνωντας ταυτοχρόνως οτι δεν μ'εκβίασε βριζοντάς με αλλά με απόλυτη ευγένεια, ελπίζω να πήραν το καλό μου προφίλ.

Thursday, April 02, 2009

Πονοκέφαλος και σήμερα

Νομίζω οτι τώρα το έπιασα. Η περιπετεια με τη δουλειά με έκανε να καταλάβω πολλά. Για μενα παλι αλλα και τους γύρω μου.

Το όλο θεμα με τον υπεύθυνο του μαγαζιου, οσον με αφορά, ήταν απ ό,τι συμπεραινω, ό,τι δεν ήθελε να δινει εξηγήσεις, να ειναι ευγενικός, ήθελε να φερεται με έναν τρόπο που να με βάλει σε μια κατώτερη θέση. Οχι εμένα προσωπικα φανταζομαι, αλλα μιλάω για μενα τωρα.
Και ρωτω( τα αυτονόητα, αλλα δεν πειράζει)
Γιατι;

Σιριουσλι, γιατί;
Επειδη πληρώνει; Δεν με πλήρωνε. 'Οχι αυτός τελος πάντων.
Για να κάνω τη δουλειά μου καλύτερα;
Μα την έκανα άψογα οποιος και να ήταν εκεί. 'Οταν έχεις φιλότιμο, δεν χρειάζεσαι μπαμπούλες.
Για να μην φέρω αντιρρήσεις; Και ποιος ειναι αυτός που θα μου λέει τι να κάνω στον ελευθερο χρονο μου ή θα με παιρνει τηλέφωνο νυχτιάτικα; Ποιος θα βάλει όρια, αυτός που δεν ξέρει που σταματούν τα δικά του;

Αρχίδια, προσωπικα εχω βρεθεί σε θέσεις ισχύος και εχω γινει αυταρχική όταν έπρεπε, και ποτε αδιακρίτως. Πιστευω οτι στη συνγκεκριμένη περίπτωση ο συγκεκριμένος δεν με σεβοταν ποτε και του βγήκε όταν πήγα για δουλειά.
Ολα τα αλλα ειναι οδοντόκρεμες.

Μπορεις να δημιουργήσεις διαφορα οταν και οι δύο την βλέπουν. Αλλιώς, υπάρχει ισοτιμία.
Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, αν και τελευταία αρχιζω και αναθεωρω τι θέλω και εξυψωνω γαιδούρια στο ύψος μου. Ενα ερωτημα που με καιει τα τελευταία 8 χρόνια μπορώ να πω.

Θυμαμαι στα φόρουμς, οπου γινοταν καποιος συντονιστης (δηλαδη εξουσια του αερα-του κώλου) και τους εβλεπες αμέσως να φέρονται στους υπόλοιπους λες και ήταν ενα σκαλάκι πιο κάτω.
Ηλιθιο γενος είμαστε τελικα. Δημιουργουμε μόνοι μας τις ταξικες και τις αλλες μας διαφορές.


Ανακάλυψα και γιατί παντρευτηκα, γιατί ερωτευτηκα καποιους και γιατί απερριψα άλλους.
Οι καλοι τροποι. Δεν μιλάω για την ευγενεια την τυπική.
Μιλάω την ευγενεια την ουσιαστική, που ρωτας τον άλλον αν θελει κατι.
Προσωπικα, δίνω τα πάντα σχεδον, αν ο άλλος το ζητήσει με όμορφο τροπο...

Κολληματα, φαντάζομαι.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers