Tuesday, November 30, 2010

fatsas

Φτωχιά εγώ;

Λόγω μιας μαλακιας στο σχολείο όπου αργησα να πληρώσω ενα βιβλίο αγγλικών της μικρής, και λόγω του οτι η μικρή συνέχεια μου ζητάει πράγματα, της εχει καρφωθεί η ιδεά οτι "η μαμα μου ειναι φτωχιά" και παει και το λέει στο σχολείο.

Εγω δεν με βλέπω φτωχια ρε γαμώτο, δεν νιώθω κακομοιριά.
Βλέπω οτι δυσκολεύομαι και ειναι ανθρώπινο. Δεν ταυτίζομαι.

Τα παιδιά θα την εξοστρακίσουν-ξέρω την νοοτροπία των γονιών ειδικά σε ένα τετοιο σχολείο, και δεν ξέρω πώς να το χειριστώ.

Χτες δώσαμε σε μια ζητιάνα λεφτά.
Της είπα, ετσι ειναι η μαμα;
Εχουμε φαγητό; Νερό; Ρεύμα; Παιχνίδια; Ρούχα; Κάνουμε το πάρτι σου; Εχουμε 4 σκυλιά;
Εχουμε φίλους που μας βοηθάνε με την μετακόμιση, ας πούμε;
Δεν ειμαστε φτωχοι.

Αλλα αναρωτιόμουν ενδόμυχα...




Εχω βαρεθεί να μην μπορώ να ορίζω την ζωή μου, γαμώ το κέρατό μου.

Sunday, November 21, 2010

Our new puppy...

Saturday, November 20, 2010

Woman in this city, όχι lili

Αποφάσισα να ανοίξω το παλιο και ορίτζιναλ μπλογκ.

Είχα παρει κείμενα και τα έκανα κοπι εδώ το ένα μετά το άλλο αλλα στο παλιό εχει και τα σχόλια. Εχουν ενδιαφέρον οι αντιδράσεις, τότε δεν τις άντεχα.
Το μπλογκ αυτό συνέχισε εκεί που σταμάτησε το άλλο (διευκρινίζω για όσους κάνουν το κόπο να μπουν και ίσως μπερδευτούν)

Το αφήνω ανοιχτό για όλους προς το παρόν , μετά θα το ξαναχώσω σε μυστικά μονοπάτια, δεν μου αρεσουν καποια ξεσπασματά μου εκεί, ήμουν άπειρη με τα τρολς και πολύ ευάλωτη τότε.

Thursday, November 18, 2010

Φοβάμαι...

Μερικές φορές ακούω ενα τραγούδι και μια θύμηση αισιοδοξίας με πιάνει, ένα μακρινό ψιθυρισμα και δεν μπορώ καλα καλά να διακρίνω τι μου λέει.
Μου λεει οτι κάποτε μου άρεσε το ποια ήμουν.
Μου λέει οτι αφήνω τον εαυτό μου να φοβάται, να ειναι θύμα, να νιώθει αποτυχία.

Πώς ενιωθα τότε;
Ακουγα πολύ μουσική, το βήμα μου ήταν ανάλαφρο, ένιωθα χρήσιμη, ικανή ταλαντούχα. Καλός άνθρωπος. Είχα προορισμό και σαφή δρόμο μπροστά μου. Ο κόσμος ήταν γεμάτος υπέροχες πιθανότητες και ο κόσμος, οι άνθρωποι ήταν καλοί κατα βάση.
Οκ, κάποια πράγματα δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην αρχική τους μορφή όμως...

Αποφάσισα σήμερα να κοιτάξω τους φόβους μου καταπρόσωπο.
Και εναν έναν να τους αντιμετωπίσω, όπως και όταν μπορώ.
Πρωτα όμως πρέπει να τους καταγραψω.
1) Φοβαμαι τον πρωην συζυγό μου. Εξαρτόμαι από κείνον, δεν εχει ίχνος συμπόνιας και απέναντι μου εχει αχτι, νιώθω οτι με περιμένει στην γωνία. Φοβάμαι να μιλήσω γιατί ειναι εκδικητικός και λόγω του παιδιού έχει πάτημα και δύναμη και πρόσβαση στην ζωή μου. Τον φοβάμαι γιατί δεν εχει ηθικούς φραγμούς και καταλαβαίνει μόνο από φοβέρα. Τον φοβάμαι γιατί τραυματιστηκα απο διαφορα που έκανε μετά τον χωρισμό μας τα οποία τα βίωσα ως επαναλαμβανόμενο βιασμό της ψυχής μου μέχρι που τσακισα. Αντιστέκομαι μεν, αλλα δεν βρίσκω το κουράγιο να κάνω αυτό που πρέπει. Να τον διώξω μακρυά ή εστω να του πάρω πίσω τον αερα που μου έχει πάρει.
2) Φοβάμαι μην γίνω σαν την μητέρα μου η τον πατέρα μου. Ανίδεη για το ποια πραγματικά είμαι, κλεισμένη σε μια παραμύθα, κάνοντας κακό στο παιδί μου. Φοβάμαι τον θυμό μου που μου θυμίζει εκείνον, το πόσο από τομη και αυταρχική γίνομαι. Φοβάμαι τον να εξαρτώμαι από την μητέρα μου για το παιδί. Φοβαμαι την ανάγκη που έχω να αγαπώ τους γονείς μου.
3) Φοβάμαι τον κόσμο που με κρίνει ως κακή μητέρα γιατί δεν εχω δουλειά, μην εξοστρακιστεί το παιδί και το απομονώσουν, την φτώχεια που δεν νιώθω αλλα που με κατατάσσει καπου και κατα συνέπεια με αποκλείει από ευκαιρίες και ισαξια βλέμματα.
4) Φοβάμαι τα γηρατεια, το οτι μεγαλώνω και χάνω το ατού και κατάρα μου, το μοναδικό κλειδί που μου άνοιξε πόρτες σε δουλειες, την εμφάνισή μου. Φοβάμαι οτι αυτή με καταδιώκει ειτε πρόκειται για τερματισμός εργασίας λόγω παρενόχλησης, είτε χασιμο "φίλων" και με καταδικάζει σε μοναξιά. Δεν ξέρω τι ειναι χειρότερο. Που την εχω ή που μια μέρα δεν θα την έχω και δεν θα έχω καμία ελπίδα είτε σε εργασία και ένταξης μου στην κοινωνία, είτε σε μια σχέση που δεν θα βασίζεται στην φυσική έλξη και μόνο.
5) Φοβάμαι ως μητέρα τον κόσμο, το τι λέω, το οτι μόνο εγω την προστατευω και από τον πατερα της, και από την μάνα μου, και από τους αγνώστους και και και..η ευθύνη ειναι μεγάλη και δεν χαιρομαι καν το παιδί μου. Φοβάμαι μην το νιώσει και η φυσική της συστολή γίνει αιτία μη -επικοινωνίας μας στο μέλλον. Μην του μοιάσει.
6)Φοβάμαι οτι η ζωή μου τελείωσε και χαραμίστηκε, οτι δεν κατάφερα τίποτα απ'αυτα που ήθελα να κάνω, οτι καπου μπορεί μόνη μου να εβγαλα τα μάτια μου, οτι εγώ που ήμουν τοσο προσεκτική να μην μετανιώσω ποτέ για τίποτα, εκανα τετοια πατάτα πριν 10 χρόνια που η ζωή μου μόνο μετάνοια θα είναι, και πίκρα.
7) Φοβάμαι οτι είμαι μισός άνθρωπος, οτι καπου κατι εγω κανω στραβα αφού δεν ειμαι αποδεκτή πουθενά. Οτι και ταλέντο να έχω ειναι αχρηστο ή μέτριο. Και οτι δεν ειμαι αρκετή για κάνεναν. Πόσο μάλλον για το παιδί.
8) Φοβάμαι οτι αυτός ο τροπος σκέψης ειναι η αιτία των προβλημάτων μου, ότι όσο και να το πάλεψα, εμεινε μέσα μου η γεύση όταν θυματοποιήθηκα και όλοι αυτοί οι φόβοι που δεν υπήρχαν, δεν θα φύγουν, οτι αυτός ειναι ο νέος μου εαυτός και θα παραμείνει. Οτι δεν θα καταφέρω ποτέ να μου αρέσω ξανα.


Ωραια και τώρα που τα έγραψα τι;
Ολα δείχνουν φανερά οτι πρέπει να παλέψω τους φόβους μου, και μόνο.
Ας αρχίσω με τα πιο απλά. Θα προσπαθήσω να μην λογοκρίνομαι φοβουμενη τις συνέπειες.
Γιατί πιστεύω ακράδαντα οτι δεν λέω κάτι κακό, αλλα την ιστορία μου.
Και εχω το δικαίωμα να μιλήσω γι αυτή, χωρίς φόβο.


Μια κουβέντα ειναι αυτή, βέβαια...

Tuesday, November 16, 2010

...........

Βρε κοριτσάκι μου γλυκό, χαίρομαι που κατάφερα παρα τις αντιξοες συνθήκες να σε κάνω να νιώθεις άνετα και φυσικά, αλλα οταν σε ρωτάει η δασκάλα γιατί δεν έφερες τα λεφτά για το βιβλίο που ζήτησε, μην λες "Η μαμα μου δεν έχει λεφτά".
Εσύ θα πληρώσεις την νύφη μετα, τα παιδια και οι γονείς ειναι ο δικός σου χώρος.
Πώς να σου το δώσω να το καταλάβεις;

Ναι, περιμένω να πάρω λεφτά. Αυτόν τον μήνα ειχες σφραγίσματα, πλήρωνα τράπεζες. Δεν περίσσεψαν.
Να σου λέω ψέμματα;

Δεν μπορείς να κρατάς κάτι δικό μας για μας;


Ντραπηκα.

Monday, November 15, 2010

Τι το' θελα;

ειπα στην μάνα μου να έρθει εδώ για το σαββ/κο.
Δεν πολυ ήθελα, αλλα σκέφτηκα οτι εχει χτυπήσει το πόδι της, ίσως αυτό να είναι μια ευκαιρία να δει, να καταλάβει τι γίνεται γύρω της.
Να καταλάβω κι εγω,ίσως.


Οι δυο μέρες πέρασαν καλά.
Σήμερα όχι.

Και νιώθω σιχαμάρα.
Γιατί αποδέχομαι οτι τα βλέπει όλα όπως θέλει εκείνη-η αντέχει.
Να μου λέει όμως οτι δεν ξέρω τον πατέρα μου καθόλου, να με λιβανίζει μέχρι να μου πει και τελικά να μου λέε για αδιακρισίες του (σιγά τα ώα), λέγοντας οτι δεν θέλει να το πιστέψει γιατί ειναι "σιχαμένος".
Της είπα οτι καταλαβαίνω οτι ως γυναίκα του πονάει και ζηλεύει, αλλα σιχαμένος δεν ειναι και δεν μπορεί να κρίνει εναν άνθρωπο βασει αυτού και μόνο.
Αρνήθηκε οτι ζηλευει ότι ζήλεψε ποτέ... Τι να της πω; Οτι θυμάμαι τους καβγάδες; Το πώς μια ζωή ειχε ωραίες γυναίκες γύρω της που μισούσε καταβάθος γιατί "φλέρταραν" με τον πατέρα μου, αλλα από την άλλη δεν πίστευε οτι έκαναν ποτέ κάτι.
Νομίζω με ενόχλησε η κριτική της βάσει της σεξουαλικότητας του αλλου.
Ποια ειναι η λέξη που ψάχνω;
Σεμνοτυφία; Πουριτανισμός; Οχι.
Πώς λέγεται οταν μια γυναίκα αλλειώνει τα χαρακτηριστικά της και γεμίζει περιφρόνηση όταν μιλάει για το σεξ που κάνουν οι άλλοι και το είδος του σεξ που κάνουν;

Δεν λες κάποιον "σιχαμένο" ή καποια "ειναι βιτσίοζα" επειδη δεν γαμιέται όπως εσύ θα ήθελες να γαμιεται.

Χριστέ μου όσο σκέφτομαι οτι στο κρεβάτι ειμαι ελαφρως φυσιολογική (αν σκεφτείς οτι μεγάλωσα με την Λουκά- χωρις τις Χριστιανικές δικαιολογίες, εδω, Θεότητα ειναι η ίδια-)με πιάνει σύγκρυο και θέλω να ανάψω κερί.
Γιατί αυτή η γυναίκα διαμόρφωσε την ηθική μου.
Και πλασάροντας μια ηθική πλασμάτικη, εγώ το χαψα.
Και μου βγήκε.
Το χω. Την ανωτερότητα που θέλει να πασσάρει για τον εαυτό της, την έχω.
Εκείνη, όχι.
Την έβλεπα να μου περιγράφει πώς πέθανε ο πατέρας μου, τις τελευταίες του στιγμές (ενω την έχω παρακαλέσει να ΜΗΝ μου μιλάει για τον μπαμπα, γιατι δεν μπορώ να ακούω μαλακιες και φαντασιώσεις και ειναι και ένα πονεμένο κομμάτι.),και το πώς αλλαξε η έκφρασή της οταν της είπα για την γιαγιά μου.
Η οποία δεν μου μιλάει ούτε μένα. Αλλά δεν της το κρατάω. Είναι μια γυναίκα από χωριό, βασανισμένη, που έχασε το παιδί της. Και γω αυτό δεν μπορώ να το προσπεράσω.
Ως μάνα και μόνο.
"Η γιαγιά σου καταράστηκε την εξαδέλφη σου" το ξερες;
Τα μάτια της έβγαζαν μίσος.
Νομίζω οτι εγώ σιχάθηκα τώρα.
Συνέχισε να λεει. Οτι δεν αγαπούσε τον πατέρα μου πραγματικά. Οτι ειχαν τσακωθεί (γιατί αραγε;) και χάρη σε κείνη τα ξαναβρήκαν γιατί τους πήρε τηλέφωνο να ερθούν πριν πεθάνει ο πατέρας μου.
Ελεγε, έλεγε, έλεγε. Το πρόσωπό της ήταν μια αηδία.
"Δεν με νοιαζει, ρε παιδί μου" της φώναζα. "Ο,τι και να είναι, δεν συμπάσχεις; Εχασε το παιδί της. Η χειρότερη σκύλα στον δρόμο πονάει για τα κουτάβια της"
Κι εγώ πονούσα τώρα.
"Γιατί να συμπάσχω; Αυτή με σκέφτηκε;"

Μου ρθε να βάλω τα κλάμματα για ενα δευτερόλεπτο.
Θέλω πολύ να πιστέψω οτι την έχω παρεξηγήσει, ήθελα πολύ να βρεθεί κάτι, μια λύση, μια άκρη. Και μπροστά μου έβλεπα το μεγαλείο του εγωισμού, του εγωκεντρισμού.

Ο πατέρας μου σιχαμένος γιατί της τα φόραγε, η μάνα του κακιά, μόνο εκείνη είχε την μεγαλοσύνη, την αγνότητα, το Εγώ της με διαμαντένια πετράδια να στολίζει και να φωτίζει την μαυρίλα και την μικρότητα της ψυχής της.

Κι εγώ;
Εγώ βγήκα απ'αυτά τα σκατά;
Τα δικά του και τα δικά της;

Πώς βγήκα εγώ τοσο...νορμάλ, σε σύγκριση;
Πώς βγήκα σκεπτόμενη, πονόψυχη, αγνή και με υψηλή αισθητική (ασχετα αν την τσαλαπατάω κατα καιρούς για σπάσιμο).


Ηθελα να μάθω ποιος ήρθε και της ειπε τις περιπετειες του πατέρα μου, γιατί ασχέτως αν δεν μου έκανε εντύπωση, ήθελα να μάθω ποιος μαλάκας παει σε μια γυναίκα 80 χρονών να της πει το παραμικρό, και γιατί. Αλλα αρνήθηκε να μου πει. Επρεπε να το περιμένω.
Μου είπε και για την ξαδέρφη της, που ήταν καψούρα με τον πατέρα μου. Παλιά ιστορία. Η διαφορά ειναι οτι εγω πιστεύω οτι πηδήχτηκαν.
Μου εξιστορούσε πάλι πώς την φιλοξένησε το καλοκαίρι στην Ρόδο, ενώ ήξερε ότι ήταν ερωτευμένη με τον πατέρα μου, και πώς "δεν ζήλευε, ήξερε οτι ο πατέρας μου την θάυμαζε" και πως η ξαδέρφη της στεναχωριόταν "επρεπε να ερωτευτώ τον δικό σου άντρα;"
Και ιστορίες για ένα φιλί, που ο ένας μετά κατηγορούσε τον άλλον για το πόιος έκανε το πρώτο βήμα, με την μάνα μου πρώτη θέση θεατή, και τον γκόμενό της ξαδέρφης από δίπλα.
Και ένιωσα αηδία.
Πώς καλείς να μείνει σπίτι σου καποια που είναι ο "διάολός του" σε αντίθεση με σένα που εισαι η "θεά του".
Ναι , οκ σου αρεσει να σε θαυμάζει, εισαι αρρωστη, I get it.
Ανταγωνισμός ήταν; Επειδή η ξαδέρφη ήταν νταρντάνα -και εχεις ένα θέμα μ αυτό- νόμιζες οτι έτσι κέρδιζες από την σύγκριση;
Την θυμάμαι εκείνη την εποχή.
Η ξαδέρφη στο ράντζο της με ένα Τ-σερτ και τα μπούτια απ'έξω, οι κυλότες της απλωμένες παντού να στεγνώνουν.
Είσαι τοσο ηλίθια;
Ποια νορμάλ σύζυγος θα επέτρεπε να μπει στο σπίτι της ο πειρασμός, εφόσον υπήρχε προιστορία;
Μιλούσε πάντα για κείνη με περιφρόνηση, γιατί η ξαδερφη πηδιόταν. Πολύ.
Σεξουαλική, χυδαία σχεδον. Στην τουαλέτα της γυμνες φωτογραφίες από περιοδικά. Να καλοπερνάνε οι άντρες μάλλον. Θυμαμαι μικρή να βλέπω ανοιχτά αιδοια και να απορώ γιατί τα κόλλησε.
Και μετα πιστεύεις οτι δεν την πήδηξε γιατι "σε θαύμαζε".

Και τώρα που έμαθες καποια πράγματα, τον σιχαίνεσαι.
Τον ειδες ποτε γι αυτό που είναι;
Σε είδε ποτέ γι αυτό που είσαι;
Αυτό το παραμορφωμένο πρόσωπο που "εβριζε" τώρα την μάνα που έχασε τον γιό της;
"Εκείνη με σκέφτηκε;" φώναζε
"Δεν καταλαβαίνεις, ετσι;" της απάντησα.

Και μετα πρόσθεσα.
"Είναι μητρικό το θέμα. Γι αυτό."


Από τα σκατά γεννήθηκα, τα σκατά παντρεύτηκα.
Βγηκα εγώ.
Υπάρχει ελπίδα.
Γέννησα την κόρη μου.
Υπάρχει ελπίδα.

Και στα @@ μου αν ακούγομαι ψωνιο.
Νιώθω τοσο "ξένη" με τους πρωταγωνιστές που σε σύγκριση νιωθω μητέρα Τερέζα.

Καληνύχτα να έχουμε.

Telika eixa dikio...


...."to" 'xo sthn fotografia.

Saturday, November 13, 2010

Ενας σκύλος που δεν θέλει να βρέχει τις πατούσες του...


Friday, November 12, 2010

Σημερα, έπεσε ένα πιστευω...

Πρωί πρωί έρχεται η μικρή.
(Ξυπνάει πρώτη και παει και κάνει μαθήματα τα Σάββατα)
"Μαμά, υπάρχει ο αη Βασίλης;¨
"Σου έχω πει οτι υπάρχει για τα παιδάκια που τον πιστεύουν"
(συγκεκριμένα ειχα πει οτι όσοι εν τον πιστέυουν δεν μπορούν να τον δουν.)
"Η Α. λέει οτι δεν υπάρχει"
Αυτή η Α. υπήρξε αιτία το παιδι να μάθει πολλά που δεν ήθελα, τα μισά διαστρεβλωμένα.
'Εσύ τι πιστεύεις, αγάπη μου;"
"Δεν ξέρω"
"Θα σε πείραζε αν δεν υπήρχε;"
"Δεν ξέρω."


Παύση.
Αρχιζα να ξυπνάω. Και να σκέφτομαι, οτι κι εγώ στα 9 έμαθα την αλήθεια.
"Πότε ειναι τα Χριστούγεννα;" με ρώτησε
"Γιατί θέλω να σκεφτώ τι θέλω"
"Μωρό μου, το δωρακι σου το'χεις ήδη "ζητήσει", ένα χρόνο τωρα."
Σκέφτηκα με φόβο την περσινή περιπέτεια όπου ζητούσε για μήνες κάτι και ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα ζητούσε επίμονα κάτι άλλο. Για νακαταλήξει σ αυτό που ζητόυσε πρωτιστως δέκα μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Και να τρεχω να ψάχνω σε σαιτ και να παραγγέλνω για να της φέρω αυτό που ζητούσε όλη τη χρονιά.
Είμαι χαζή τελικά. Ο Αη Βαίσλης της φέρνει τα καλύτερα δώρα, στα γενέθλιά της επειδή μου έδωσαν όλοι χρήματα για να διαλέξω τι θα της παρω από το ebay, της πήρα μια εκπληκτική αυθεντική κάπα Χαρι Πότερ και έδωσα το κρέντιτ στον Αγγελο που την έβλεπε φυσικά για πρώτη φορά.

"Υπαρχει τελικά;"
"Οχι μωρό μου"
Δεν ήθελα να της πω ψέμματα.
Είχαμε λίγα δάκρυα, λίγη απογοητευση, αλλά κατα τα άλλα, πέρασε. Ξέρω οτι για ένα παιδί, είναι παρήγορο να σκεφτόταν οτι καποιος κύριος εκει έξω την νοιαζεται.
Να δούμε τώρα τι θα γίνει με το ποντικάκι που παιρνει τα δόντια.


Την έβαλα να μου υποσχεθεί οτι δεν θα το πει στα άλλα παιδάκια που μπορεί να πιστεύουν ακόμα.

Thursday, November 11, 2010

Ατιτλο




Οταν την είδα, έκλαψα.
Και έκλαψα και την δεύτερη φορά και την τρίτη.
Ωσπου ήρθε η μικρή και με ρώτησε γιατί.
Και της απάντησα αυθόρμητα οτι με συγκινησε αυτή η αγάπη των δικών σου ανθρώπων.

Εχω πολλους ανθρώπους που με βοήθησαν και με βοηθάνε.
Ομως αυτή η αγάπη η ανιδιοτελής, αυτή η διάθεση για προστασία, και όχι ο ανταγωνισμός και η επιθυμία κυριαρχίας που εχω γνωρίσει ως τώρα...αυτην την αγάπη που έχω...όχι, είχα να δώσω και που μου λείπει τοσο...
Εμαθα να ζω χωρίς αυτήν
Αλλα δεν ζω.


Τελικά.

Χάλι...

Το πρωί ξύπνησα με πονοκέφαλο, πάλι.
Τι θεμα ειναι δεν ειναι οτι κα΄νω και εμετό και δεν μπορώ να πάρω παυσίπονο. Το θέμα ειναι οτι παω τουαλέτα συνέχεια και εχει μπρεδευτεί το μπροστά με το πίσω.
Κοντέυω να πάθω αφυδάτωση.
Χτες το βράδυ διψούσα πολύ, πράγμα περίεργο για μένα.

Και σκέφτομαι ποια μπορεί να ειναι η αιτία που είναι τοσο χάλια.
-Κοιμήθηκα με νωπό μαλλί και κρύωσα.
-Χτες κατ εξάιρεση, εφαγα κάτι που μου έφτιαξε η μάνα μου. (Συνθήκε υγιεινής)
-Εκοψα πνευμόνια και άλλα κρέατα με μια μικρή ουλή σου χερι.
-Εβαλα Ιβαλιτέν 15 λεπτά γιατι το παιδί ειχε ψείρες και με κόλλησε.
-3 μέρες μας ψακάζουν ξανά και ξανά (φυσούσε και δεν τους "καθόταν").

(Τα στοιχήματα ανοίξαν)




Ο,τι και να είναι μόνο αλλη μια φορά στη ζωή μου βρέθηκα να τα ξερνάω ενώ είμαι στον "θρόνο" μου.
Πρέπει να κάνω κάτι, θα πάθω αφυδάτωση...

Wednesday, November 10, 2010

Και ξαφνικά...

"^$&$&$&)()*)&*&*&^
Οχι, δεν θα κλείνουμε όποτε θες εσύ, ούτε θα "τελειώνουμε" σε κάθε καβγά μας.

Πρώτη φορά τον ακουγα έτσι, αποφασισμένο, αυταρχικό, in charge. Επνιξα τα λόγια μου και παρέμεινα σιωπηλή για την συνέχεια.

"Μου την σπάει που πέρασες ότ,ι πέρασες και δεν ήμουν εκεί να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα. Με τρελλαίνει που υπήρξαν άνθρωποι που σε πάτησαν και σε εξευτέλισαν και δεν μπορούσες να κάνει κατι γι αυτό. Πεθαίνω όμως που όποτε θα έχουμε κάποιο πρόβλημα, με κοιτάς σαν να ειμαι ένας από αυτούς.
Οχι γιατι χαλας "την εικόνα του εαυτού μου" αλλα γιατί πιστεύοντας οτι κι εγώ ειμαι ψυχρός, δεν με αφήνεις να σε πλησιάσω και να σε στηρίξω, δεν με αφήνεις να σου δέσω τις πληγές σου.
Ξέρω, δεν εχεις ανάγκη κανέναν, Θεός φυλάξοι, όμως σε έχω ανάγκη εγώ.
Σ'αγαπάω.
Είτε είσε πρησμένη το πρωι με ανάσα που σκοτώνει, είτε άβαφτη, αχτενιστη, άπλυτη, παραπονιάρα ή φωνακλού. Με εκενευρίζεις, θέλω να σε πιάσω και να σε στίψω ώρες ώρες με αυτα που μου λες και με εξαγριώνεις, αλλα ταυτόχρονα θέλω να σε αγκαλιάσω, να ηρεμήσεις, να σε φιλήσω, να σου κάνω έρωτα.
Σε εκτιμώ που δεν βγάζεις την ουρά σου απ'εξω που δεν προσπαθείς να βγεις από πάνω στους καβγάδες, σε σέβομαι για όλα όσα πιστεύεις και όλα όσα προσπαθείς να κάνεις και σε θεωρώ την καλύτερη μου φίλη.
Νιώθω οτι δεν θα με προδώσεις ποτέ, οχι από έρωτα που μπορεί να σου τελειώσει, αλλα επειδή είναι τέτοια η πάστα σου. Σε γουσταρω που την λές στον κάθε μαλάκα και που θα κάτσεις να τσακωθείς για ένα γατάκι στον δρόμο. Αλλά βλέπω και πόσο πληγώνεσαι και πόσο χρειάζεσαι αυτό που έχω να σου δώσω.
Μην με διώχνεις.
Δεν θα φύγω έτσι κι αλλιως. Ομως σπαταλάμε τα χρόνια μας να με δοκιμάζεις αντί να πηδιόμαστε σαν τα κουνέλια.

Σταμάτα λοιπον για μια φορά, πάρε μια ανάσα και άσε τον έλεγχο, δεν θα γκρεμιστεί ο κόσμος. Και αντιθέτως με το τι πιστεύεις για τους περισσότερους από μας... αντεχω.
Αντέχουν οι ώμοι μου και ευθύνες, και γκρίνιες και γεράματα και όλα όσα νομίζεις οτι μας κάνουν να το βάζουμε στα πόδια.
Και επιλέγω να τα έχω ολα αυτά γιατί ειναι η δική σου ζωή. Και δεν μπορώ να διανοηθώ να περάσω την δική μου χωρίς να μου χαμογελάς ή να με φιλάς το βράδυ, χωρίς την πολυλογία σου και τον ενθουσιασμό σου.
Δεν μπορώ να διαννοηθώ την ζωή μου χωρίς εσένα, και δεν θέλω άλλη ζωή, χωρίς εσένα. Ξέρω οτι πολλες φορές δεν σου το δείχνω, δείχνω αδιάφορος, και σε έχω πιθανόν πληγώσει ή απομονώσει, όμως μου πήρε καιρό να καταλάβω, τι ειμαι, τι νιώθω, ποια είσαι. Σ'αυτό εχεις δίκιο, είμαστε βλάκες. Δεν έβλεπα πέρα από τις φιξ ιδέες που ειχα, με τρόμαζες όπως τους τρομάζεις όλους, και δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ οτι είχαμε κάτι πέρα απο σεξουαλική έλξη. Εβλεπα την δύναμη σου και το πόσο bitch μπορούσες να γίνεις και περναγα την ώρα μου να φυλάγομαι, να αμύνομαι.

Μια μέρα όμως κοιταξα τα μάτια σου, το πόση αγάπη είχαν. Και δεν κοιτούσες καν εμένα. Και τον πόνο, Και μετά με κοιταξες και αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν να μην δω την ψυχή σου. Σε βλέπω. Δεν σε φοβάμαι πια, δεν φοβάμαι το πως νίωθω για σένα.


Τώρα είναι η σειρά σου."

































Δεν ειναι τέλειο;







(Κριμα που ειναι όλο στην σφαίρα της φαντασίας μου :P)



Monday, November 08, 2010

Ανοιχτή επιστολή

Απέφευγα πάντα να μιλάω ειδικώς για σένα εδώ, γιατί ήξερα πώς δεν θα κοίταζες την ουσία αλλα θα θιγόσουν και θα έψαχνες να βρεις τρόπους να με εκδικηθείς.
Οπως οταν βγήκε το βιβλίο με θέμα αυτό το μπλογκ, και ενώ μου είχες δώσει την άδεια να γράψω ό,τι θέλω για σενα, (αλλά πρόσεξα να μην εξασκήσω αυτό το δικαιωμα), υπογραμισες ό,τι μπορούσες να βρεις μέσα, διαβαζοντας μέσα από το δικό σου πρίσμα και όχι διαβάζοντας από την δική μου θέση, ή έστω απο την θέση της λογικής.

Σε μισώ.
Το λέω χωρίς πάθος, με κούραση, με στεναχώρια, με λύπη.
Ευχομαι να μην υπήρχες.


Σ'αγαπησα.Τοσο ωστε μετα απο μια σειρά μεγάλων σχεσεων να σε παντρευτώ γιατί πίστεψα οτι ήσουν ιδανικός για μένα. Θετικός στα θέματα της διατροφής, με σταθερή δουλειά, ήθελες παιδιά, με φρόντιζες και μου έδινες λιμάνι. 'Ησουν όμορφος, γλυκός και ήθελα να σε χαιδεύω, να σε προστατεύω. Τα βράδια σε κοιτούσα να κοιμάσαι και μετά κουρνιαζα κοντά σου.
Οταν ήρθε η ώρα να παντρευτούμε σκέφτηκα οτι και να μην λειτουργούσε ο γάμος, και χωρίζαμε, θα ήμασταν φίλοι, δεν θα χανόμασταν.
Και αν κάναμε παιδί, θα είχα ένα κομμάτι σου. Δεν θα χώριζαν οι δρόμοι μας.

Πού να ήξερα;

Ο,τι με παντρέυτηκες γιατι ήμουν η πιο όμορφη που ειχες "βγάλει", ότι ήσουν άπιστος σε όλη τη διαρκεια του γάμου μας, ότι ήσουν εθισμένος στα ναρκωτικά, οτι είχες μάθει στην ζωή σου να γίνονται όλα όπως θες εσύ, ότι έπαιζες θέατρο με όλους, ακόμα και με μένα, υπολογίζοντας τι θα πεις ανάλογα το κόστος, δείχνοντας το ποιος είσαι μόνο όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις;
Ανοιξες μια πόρτα σε κόσμους που μόνο ειχα ακούσει γι αυτούς.
Σε ασχήμια, σε προστυχιά, όπου ο πιο δυνατός έχει την τελευταία λέξη.
Γκρεμιστηκε το σύστημα των πιστεύω μου.
Ξαφνικά το παιδακι που το βιάζουν στην Ταιλάνδη έγινε πραγματικό. Δεν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο, δεν υπήρχε Θεός, υπήρχε μόνο ατυχία. Η γαζέλα που την τρωει το λιοντάρι δεν μπορεί να βρει καποιο ηθικό δίδαγμα, ούτε να πει "ρόδα ειναι και γυρίζει". Την έφαγε γιατί έτσι είναι ζωή. Μέγάλη παρηγορία την ώρα που της τρώει ζωντανή το συκώτι, δεν λέω.

Ενιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται, όχι γιατι χωρίσαμε αλλα για το τι συνέβει από κείνη τη στιγμή και μετά. Δεν θέλω ούτε να τα θυμάμαι, τοσο με πονάνε ακόμα.
Με φτήνηνες, με εξευτέλισες.
Και μεσα σε όλα, να σ'αγαπώ ακόμα. Δεν καταλάβαινα.
Και οταν το μυαλό μου άρχισε να δεχεται την πραγματικότητα, οτι δεν μ αγάπησες, οτι ήμουν ένα τροπαιο, οτι με αντάλλαξες για καλύτερη εκδοχή και οτι δεν νοιαζόσουν για μένα καθόλου, ειτε ζούσα ειτε πέθαινα- από ανθρωπιά και μόνο, όταν αρχισα να βλέπω πόσο εκτροχιασα την ζωή μου με την επιλογή μου, η καρδιά μου απλώς δεν ήξερε πώς να σταματήσει να σε αγαπά, να σου είναι αφοσιωμένη, πιστή, δική σου.
Πώς σταματάς να αγαπάς τον άντρα σου μετα που τον αγάπησες με τα ελλατώματά του, χωρίς όρους; Πώς κόβεται η αγάπη;
Δεν κόβεται.
Μου πήρε δίομιση χρόνια να πεισω την καρδιά μου οτι είμαι χήρα. Οτι ο άντρας μου πέθανε μια μέρα, χάθηκε, δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Οτι εσύ εισαι καποιος που δεν ξέρω και δεν ήθελα να γνωρίσω. Μου είπες ιστορίες αυτά τα διομιση χρόνια, για πράγματα που έκανες και ενιωσα αρρωστη.
Δεν σε ένοιαζε πια τι πίστευα και νομίζω οτι καπου ήταν μια ανακούφιση για σένα να εισαι επιτελους ο εαυτός σου με κάποιον, χωρίς προσποιήση.
Η καταπίεση που μόνος σου επέβαλλες στον εαυτό σου παιζοντας θέατρο σε έπνιγε και τώρα ειχες βρει δίοδο.
Ταυτόχρονα με μισούσες γιατί εβλεπες στα μάτια μου το ποιος πραγματικά είσαι.

8 χρόνια υπομένω τα καπρίτσια σου, τα θέλω σου, την διαστρεβλωμένη λογική σου.
Εσύ και οι ανάγκες σου και τα δικαιώματά σου.
Το παιδί μια το θες, μια θες να ξεκουραστείς,μια το εγκαταλείπεις.
Μια θα παρεις χάπια για να "αυτοκτονήσεις", μια θα μπεις σε κλινική απότοξίνωσης, ανάλογα με ποια τα έχεις και τι εικόνα έχεις του εαυτού σου.

Κάθε φορά, υπομένω, αρρωσταίνω.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θέλω το παιδί να τα μάθει και κράτησα το μυστικό σου.
Αλλωστε δεν ήθελα να μπλέξω περισσότερο σε διαμαχες δικαστικές μαζί σου.
Επέτρεψα στο παιδί να αγαπάει και τους δύο.
Γιατί το ήθελα και γιατι δεν γινόταν και αλλιώς. Πού θα το άφηνα;
Μόνο η μητέρα σου στάθηκε δίπλα μου όταν ολοι απέφευγαν την ευθύνη ενός μωρού.
Ανεργη, αστεγη, ο κολλητός μου μού πλήρωνε το νοικι 2 χρόνια μέχρι να συνέλθω.
Αυτό ομως προυποθέτει να με αφήσεις ήσυχη.
'Ηρθε ο Κύρι στην ζωή μου και μια μου παράτησες το παιδί ενώ ειχαμε συμφωνήσει να το πάρεις, μια την βούτηξες και είπες μπροστά του οτι δεν θα το ξαναδώ.
Ανάλογα τα κέφια σου.
Πώς ξαναφτιάχνεις την ζωή σου εν μέσω καταιγίδας;

Ημουν γυναίκα σου και μου φέρθηκες σαν μια του δρόμου που μάζεψες ενα βράδυ.
Καταλαβαίνω οτι μέσα σου, δεν υπάρχει ηθική πυξίδα, δεν υπάρχει σωστό ή λάθος και ότι αν σε παιρνει, βγαινεις και από πάνω. Και στην δική μου περίπτωση βρήκες την παιδική χαρα του στερημένου ενήλικα.

Δεν σου έκανα ποτέ ασφαλιστικά μέτρα, με το άγχος και με συνεννοηση με την μητέρα σου σου άφηνα το παιδί αν υπήρχε και κείνη, η κάποιος άλλος. Δεν τσαλαπάτησα ποτέ τα δικαιωματά σου και τα δικαιωματά της άσχέτως αν έτσι μετρούσες το αν έχουμε τα 'ιδια δικαιώματα" ισοπεδώνοντας τα πάντα. Τις θυσίες μου, τον χρόνο μου, την ζωή μου.

Δεν μπορώ να δουλέψω, δεν έχω που να την αφήσω. Σχολαγες στις δύο, λίγα χιλιόμετρα από το σχολείο της. Να πας να την πάρεις και να την κρατήσεις; Αδιανόητο.
Να μου δώσεις τις αυξήσεις μετά από τοσα χρόνια να φέρω άνθρωπο να την παίρνει από το σχολικό και να την κρατάει; Αστειεύομαι.
Να έρθεις να την παρεις όταν έχω πονοκέφαλο και είμαι άρρωστη να μην την κολλήσω;
Να την πας στον οδοντίατρο που την μπουκώνεις στα γλυκά;
Η έστω να μου δώσεις την επιστροφή του ταμείου (κιας είναι μόνο "3 ευρώ" όπως λες).

Ονειρευόμουν το παιδί μου να μάθει μουσική, χορό.
Της μαθαίνω κουτσά στραβά εγώ ό,τι μπορω, αλλα που δύναμη;
Ονειρευόμουν το παιδί μου να μην νιώθει ανασφάλεια όπως την έζησα εγώ.
Ονειρευόμουν να ειμαι μια ήρεμη μητέρα γεμάτη ζωγραφίες χειροτεχνίες...
Ονειρευόμουν να είμαι φίλη με τον άντρα μου είτε χωρισμένη είτε όχι.
Να συμμετάσχει στην ζωή μας θετικά, λύνοντας προβλήματα που αφορούν το παιδί του.
Βοηθόντας με να το μεγαλώσω, στηρίζοντάς με.

Οχι επειδή θέλει να με πηδήξει...
Απλά, επειδή μια μέρα έκλαψε στα χέρια μου και μου είπε τι τον πόναγε.
Γιατί ήταν στο σαλόνι όπου γέννησα την κόρη μας και συμμετείχε στην γέννηση της οικογένειάς μας.
Γιατί αφέθηκα στα χέρια του και στην αγκαλιά του τα βράδυα. Καποτε.


Δεν φαντάστηκα ποτέ οτι μπορεί να υπήρχε ψύχρα, απάθεια, αδιαφορία, μένος.
Γι αυτό σε μισώ.
Πήρες την θέση καποιου που αγαπούσα, τον σκότωσες και μετά με διέλυσες.
Με άφησες να κλαίω τον χαμό του, το χαμό του σπιτιού μου, της ζωής μου με ένα παιδί στην αγκαλια και να μην έχω πού να πάω και τι να κάνω. Τραγουδίστρια 20 χρόνια, πώς να δουλέψω ενω το στήθος μου βγάζει ακόμα γάλα; Πού να αφήσω το μωρό; Δεν υπήρχε κανείς.
Με είδα θύμα και δυσκολεύτηκα πολύ να βγω απ'αυτήν μου την εικόνα.
Δεν θα σου επιτρέψω να το κάνεις ξανά.

Ναι, μπορει να ανακάλυψα πρόσφατα οτι πριν λίγα χρόνια μπήκες στο σπίτι των γονιών μου (αυτό το οποίο μένω τώρα) και πήρες ό,τι ήθελες, πράγματα που δεν σου εδινα, που ήταν δικά μου. Εγώ το ονομάζω κλοπή, δεν σεβάστηκες εμένα αλλα και τους δικούς μου. Εσύ, μου λες οτι δεν σε νοιάζει τι λέω, και να το αντιμετωπίσω όπως νομίζω. Οτι είναι προβλημά μου.

Οι πράξεις σου δεν ειναι προβλημα δικό μου.
Ουτε εσύ εισαι πρόβλημά δικό μου. Δεν χρειάζεται να ζω με σενα.
Δεν χρειάζεται να υπομένω αλάτι σε πληγές που φροντίζεις να ανοιγεις ξανά και ξάνα για να θρέφεσαι.
Δεν χρειάζεται να υπάρχεις στην ζωή μου.

Σε χρειάζεται όμως το παιδί.
Ανάθεμα την μεγαλοψυχία μου και τις λάθος αποφάσεις μου.


Τουλάχιστον, μέχρι να μεγαλώσει και να σηκωθώ να φύγω τρέχοντας απ'αυτή την ζωή που ζω ενώ δεν ειναι δική μου, όταν σταματήσει η ευθύνη μου απεναντί της και βγάλει μόνη της συμπερασματα για το ποιοι είμαστε, μέχρι να σταματήσω να εξαρτώμαι από έναν άνθρωπο άδικο, κακό, ψεύτη και τώρα κλέφτη...μέχρι τότε, μπορώ να κλάιω χωρίς ενοχές;
Να λέω οτι σε μισώ εδώ χωρίς να φοβάμαι οτι θα το βρεις και θα τα κάνεις όλα πουτάνα;
Μπορώ να νιώσω οτι μου ανήκει αυτό το κομματάκι ελευθερίας;

Μερικές φορές σκέφτομαι οτι ανοιγω την πόρτα και τα παρατάω όλα και όλους και φευγω, μακριά, στη Ολλανδία, στο Μπαλί, οπουδήποτε, όπως έκανα παλιά. Μόνη, να τα βγάζω περα όπως έκανα πάντα. Κύρια του εαυτού μου, να ορίζω εγώ την ζωή μου, να την ζω όπως πιστεύω εγώ οτι ειναι σωστό.
Να είμαι ελεύθερη.
Ονειρεύομαι παράγκες και εξωτικά φρούτα, διαλογισμό, ζωή ήσυχη, διαφορετική, χωρίς αλυσίδες, χωρίς τσιμεντένια κουτάκια. Ζωή όπου βοηθάς και σε βοηθούν. Ταξίδια. Δεν ειχα ποτέ ρίζες, μου λείπει το αεράκι που με πήγαινε εδώ και κεί.
Και μετά κοιτω το παιδί μου.
Πώς να εξηγήσεις μια φυγή; Πώς όμως και να της εξηγήσω οτι αντί να την χαίρομαι και να την απολαμβάνω, νιώθω το βάρος;
Πώς να της εξηγήσω οτι για να εχει πατέρα, της στέρησα-χωρίς να το θέλω- την καλύτερη μάνα που μπορούσε να εχει;
Μια μανα με υπομονή, που δεν νευριάζει στην παραμικρή πιεση.
Μια μάνα που θα της μάθαινε την φιλία μεταξύ των δύο φυλών.
Μια μάνα που δεν ειμαι πια.
Εβγαλα ρίζες και δεν υπάρχει πια το αερακι μα τυφώνας που με στροβιλίζει ενώ προσπαθώ να την προφυλάξω, κρατωντας την σφιχτά.

Δεν σε μισώ για τις λάθος επιλογές μου.
Δεν σε μισώ για το διαστρεβλώμενο μυαλό σου.
Ούτε καν για την απάτη σου.

Σε μισώ όμως για την επαναλαμβανόμενες αιτήσεις και απαιτήσεις σου, για το οτι απροκάλυπτα μου λες οτι δεν σε ενδιαφέρει όυτε η γνώμη μου και η εμπιστοσύνη μου, ενώ παράλληλα πιέζεις να σου "δίνω περισσότερα δικαιώματα" με το παιδί μου.
Ναι, οχι "μας".
Οχι οταν το χρησιμοποιείς και κείνο ως λεβιε και μονάδα αξίας.
Οχι οταν το ζεις 6 μέρες τον μήνα.
Οχι οταν αδιαφορείς που πονάει το δόντι της, ούτε για το αν εχουμε φαγητό στο ψυγείο εφόσον δεν δουλέυω και είσαι μέρος του προβλήματος.
Οχι οταν μου καις κάτι στο αυτοκίνητο και δεν προσφέρεσαι να βοηθήσεις εφόσον θα έρθουν βροχές.
Δεν βοηθάς εμένα. Ουτε "εισαι υποχρεωμένος".
Εκείνη.
Γι'αυτό στην παρούσα φάση, ειναι παιδί ΜΟΥ.

Δεν φερεσαι σαν πατέρας οταν εκμεταλλεύεσαι την ανάγκη μου να ειμαστε φίλοι-για κείνη- και με κάνεις να νιώθω μαλάκας και θύμα που για άλλη μια φορά σου έδωσα το χερι.
Οχι οταν μου ξανα ανοιγεις τοσο βαθιες πληγές.

Σε μισώ, ενώ θα έπρεπε να σε αγαπάω.
Σε μισώ, γιατί σε αγαπάω.
Ησουν ο Αντρας μου.
Για μένα αυτό σήμαινε κάτι.
Τα πάντα.


Ασε με να τον κρατώ θαμμένο μέσα μου και να συνεχίσω την ζωή μου. 'Οπως και να ειναι αυτή, με ο,τι μου έχει μείνει από κουραγιο, πίστη, θέληση.
Μην τον ξεθάβεις όποτε χρειάζεσαι κάτι.
Συγκεντρώσου στην νέα ζωή που χτίζεις και σταμάτα να ξεσπάς σε μενα που είναι "ασφαλέστερα" όποτε κάτι δεν σου πάει καλά. Ναι, εδώ θα είμαι , ό,τι και να κάνεις. Θεωρητικά, όσο αντέχω, για το παιδί, για να μην την ανακατέψω.
Ομως... αφού δεν μπορείς να βοηθήσεις, να προσφέρεις, να καταλάβεις, να αγαπήσεις... ασε μας να ησυχάσουμε.
Μην μου ζητάς να πιστέψω οτι άλλαξες, μην μου ζητάς να βρεθούμε και οτι σε ενδιαφέρει το πως είναι η ζωή μου, και οτι θες να ακούσεις τι έχω μέσα μου, τώρα που "άλλαξες". Μην αναμασάς κοινοτυπίες του προγράμματος που παρακολουθείς ή της κοπέλλας που σε συντροφεύει, γιατί σε πίστεψα, πάλι.
Και με κορόιδεψες, πάλι.
Και βγήκε πόνος, πάλι.

Και δεν ξέρω πώς να τον χειριστώ πια.
Μέσα σε όλα μου τα προβλήματα, να εχω περισσότερα εξαιτίας σου, ειναι κάτι που πολύ απλά, δεν το δέχομαι. Είμαστε χωρισμένοι, δεν εισαι πια δικό μου πρόβλημα, δεν δέχομαι να 'χεζεις" πάνω μου και να βγαίνεις από πάνω. Δεν το δέχεται η αξιοπρέπειά μου, ο εγωισμός μου, το άτομο που θυματοποιησες μεν,αλλα δεν ειναι θύμα.
Δεν το δέχομαι.


Δεν το δέχομαι.
Ξέρω οτι δεν ακούς.
Αλλα θα το λέω.
ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ.



...δεν το δέχομαι.

Χελπ;

Εχω πολύ μεγάλο πρόβλημα αυτες τις μέρες.
Αν κάποιος έχει καποια άκρη,,, το αυτοκίνητο ειναι απαραίτητο για να πηγαίνω το παιδί στη σταση οταν βρεχει και φυσάει.
Δεν παίρνει μπρος.

Saturday, November 06, 2010

Γαμω το κερατό μου. Τόσο απλά.

Πριν γράψω οτιδήποτε, θα ήθελα να διαβάσετε κάτι.
Αυτό και αυτό.

Στο νετ υπάρχουν δυστυχώς χιλιάδες "εξπέρ" που δίνουν μεθόδους για το πως να πηδήξεις μια γυναικα. Οποιαδήποτε γυναίκα. Πώς να την πλησιάσεις, πώς να της μιλήσεις, τι να πεις, τι να μην πεις, πότε να φύγεις, και θεωρητικά, για ενα αγορι 17-18 χρόνων που δεν ξέρει οτι δεν λες σε μια κοπελίτσα οτι "χόντρυνε¨ή οτι τον έπαιζε σκεφτομενος εκείνη, είναι πρακτικό.
Δεν του έμαθαν από το σπίτι βασικά πράγματα, δεν εχει την νοημοσύνη να καταλάβει οτι οι κοπελίτσες ειναι ανθρωποι σαν εκείνον, οπότε καλό ειναι να βάλει φρενο στον 'αυθορμητισμό" του και να μάθει λίγους κανόνες καλής συμπεριφοράς.
Αυτό που εμένα με ενοχλεί σ'αυτα τα σαιτ και μεθόδους, είναι οτι κάνει την γυναίκα αντικείμενο.
Μίλα σε όσο πιο πολλές μπορείς, κάποια θα σου δώσει το τηλέφωνό της.
Φτηναίνει.
Κανει την γυναίκα θήραμα αλλα όχι τροπαιο, εστω.
Μελέτανε τις αδυναμίες, πετανε φράσεις κονσέρβες και ειναι αποστασιοποιημένοι όλο το διάστημα που μιλάνε.
Εμψυχώνουν τους άντρες να μιλάνε σε γυναίκες στον δρόμο. (Γιατί όλες ειμαστε λυσσασμένες πουτάνες, δεν το συζητώ)

Ενας άντρας που φοβάται την απορριψη δε θα πρεπε να ονειρευεται σεξ με καποια γιατι πολυ απλά δεν εχει μεγαλώσει και ωριμάσει αρκετά ωστε να μπει στην διαδικασία ενός ζευγαριού.
Θα μου πεις, οι περισσότεροι δεν θέλουν σχέση, θέλουν να ειναι "παικτες". Να ειναι σαν τον γκόμενο του σχολείου που έβγαζε 3 κοπέλες την εβδομάδα.
Guess what?
Δεν είσαι όμορφος, δεν θα γίνεις ποτέ, deal with it και βρες τα δικά σου χαρίσματα. Η συλλογή γυναικών δεν θα σου δώσει καμία αξία, ίσα ισα.
Οι περισσότεροι που διαβάζουν αυτές τις συμβουλές, κατηγορούν τις γυναικες οτι θέλουν άτομα με μηχανες/αυτοκίνητα/λεφτά ή οτι λένε οτι θελουν "τα καλά παιδιά" ενώ εσύ που είσαι καλό παιδί σε εχουν για φίλο.
Φίλε μου, δεν είσαι καλό παιδί. Το καλό παιδί ειναι καλός άνθρωπος. Ο καλός άνθρωπος βλέπει τους γύρω του ισους και δεν προσπαθεί να εκμεταλλευτει. Αν δει μια κοπέλα να κλαίει θα την ρωτήσει τι έχει από ενδιαφέρον, δεν θα σκεφτεί οτι ειναι ευάλωτη και να η ευκαιρία του.
Ο καλός άνθρωπος φαίνεται.
Και οι γυναίκες τον θέλουν.
Αλλα αν εισαι ασχημος, δεν θέλουν να σε πηδήξουν, είναι λογικό. Αν είσαι ασχημος μπορει να προσποιήσαι τον καλό γιατί δεν έχεις επιλογή.
Ομορφος και καλός όμως... τι ονειρεμένος συνδυασμός.

Κι εσύ δεν γουσταρεις καποιες, χοντρες, άσχημες, αλλά πας μαζί τους. Για να μάθεις, για να αποκτήσεις εμπειρία.
Μαλακας είσαι.
Χρησιμοποιείς ένα άλλο πλάσμα γιατι εχεις στοχο την ομορφή.

Ναι, εχει τυχει να πάνε με "εκτρώματα¨οι γυναίκες. Είτε γιατί ηταν σε "ευάλωτη" φαση και μια από τις 'ετοιμες φρασεις" ακουστηκε αληθινή, είτε γιατι ηταν pityfuck (και ναι , ξέρω, δεν σε νοιαζει, αλλα αυτό και αν λέει-φωνάζει τι άνθρωπος είσαι. Γλίτσα), είτε γιατι ο ασχημος ειχε προσωπικότητα και αυτοπεποιθηση.
και αυτό καλό μου, δεν αντιγραφεται.
Είτε το νιώθεις είτε όχι.
Αλλιώς θα φανείς εγωκεντρικός, εγωμανής,arrogant,η πολύ απλά "ψεύτικος".



Μερικές φράσεις κλειδί που δείχνουν οτι έπεσες σε "ζομπι" όπως τους αποκαλώ εγώ.
=Σε αφήνω καλύερα απ'ό,τι σε βρήκα.
-"ανοιγμα" (το να "ανοιξει" καποιος διοδο επικοινωνίας με μια παρέα ή μια κοπέλα σε ένα μπαρ ας πούμε)
-αναφορά στον mystery (βασικά ρωτήστε τον και δειτε την αντιδραση του) ο οποίος ειναι σαν γκουρού των χαμένων.

Και προσέξτε τα εξής.
-Κάνει προσωπικές ερωτήσεις; Ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει τι άνθρωπος είστε ή ρωτάει χαζομάρες και κλίσε, safe ερωτήσεις;
-Αργεί υπερβολικά να σας πάρει τηλέφωνο. Ενας λιγούρης θα πάρει αμέσως, ενας νορμάλ την επομένη. Από την μεθεπόμενη και μετα δειχνει οτι δεν πολυενδιαφερεται και μειώνεται δραματικά η πιθανότητα να παρει, Αν πάρει μετά από μια εβδομάδα, ή ξέμεινε ή ακολουθούσε οδηγίες.
-kάνει ερωτήσεις ή δηλώσεις οι οποίες ειναι δείγμα υπερβολικής οικειότητας, δεν κολλάνε με την παρούσα κατάσταση.
-Προτείνει γλυκανάλατες ταινίες ή βιβλία η μιλάει για φεγγάρια και παραλίες. (ναι, είμαστε όλες τοσο ηλιθιες φίλε μου που ακούμε φεγγάρι και λιώνουμε...).
-Οταν σιγουρευτείτε και τον ξεμπροστιάσετε κα του πείτε να ξαναρχίσετε και να ειναι ο εαυτός του, σας υπολογίζει ή συνεχίζει το τροπάριο του προσπαθώντας να δηλώσει αυτός οτι "δεν θα πετύχει" για να διαφυλάξει τον εγωισμό του;
Με λίγα λόγια, υπάρχετε γι αυτόν;


Είναι τρομακτικό το πόσοι υπάρχουν εκει έξω τελικά. Και ωραίοι αντρες γαμώτο.
Φτιάχνουν κοινότητες, μιλάνε σε φόρουμ, οργανώνονται με τους "πιο τυχερούς και ικανούς".
Αγχος, φόβος,ανασφάλεια.
Και τελικά;

Τελικά καταλήγουν να ειναι και πιο μόνοι απ'ό,τι ήταν.
Μερικοί θα πηδήξουν.
Μου χει τύχει και μένα να κάτσω σε έναν. Ενώ ειχα πει οταν τον γνώρισα οτι ερωτικά δεν μου κάνει κουκου και αν φτασω σε σημείο να το κανω πρέπει να είμαι πολύ απελπισμένη.
Οκ, ήμουν.

Ομως απέφυγα ενστικτωδώς σαν ο διαολος το λιβάνι τους περισσότερους. Και με δείκτη εμένα που θεωρώ οτι ειμαι και γαμώ τους ανθρώπους, γεμάτη καλοσύνη και κατανόηση, γαμώ τα girlfriends (αν και φωνάζω πολυ οταν αρχιζουν οι απανωτές μαλακίες) και γαμώ τα κρεβάτια αν θέλω, θεωρώ οτι ουσιαστικά, με αυτές τις βλακείες, χάνουν. Βρίσκουν απελπισμένες, μπερδεμένες κοπελίτσες, και αν.
Για τις οποίες δεν χρειαζόταν και τοση προετοιμασία στην τελική. Σε κανει να αναρωτιέσαι γιατί δεν πανε στις πουτάνες, την ίδια αξία θα πάρουν.
Μόνο που δεν το βλέπουν. Χωμένοι στην παραμύθα τους, βλέπουν αυτό που θέλουν στις γυναίκες (βυζια κώλος και διαθεσιμότητα) και αυτό που θέλουν στον εαυτό τους.

Ενω το μόνο που χρειάζεται ειναι να δεις ποιος είσαι, χωρίς κρίση, και να δεις τον δίπλα, ανεξαρτήτου φύλου, με ανθρωπια.
Αυτό όμως προυποθέτει να βγεις από το τριπάκι οτι εισαι το κέντρο του κόσμου.
Και αυτός είναι ο λόγος που δεν τους πάω μια.



Και ναι, η πρόσφατη περιπετεια μου με ενεμπνευσε.

Thursday, November 04, 2010

Σκέψεις...

Εχει μαζευτεί όλος ο αμαρτωλός βίος μου στο φατσαμπουκ. Πρώην γκόμενοι, πρώην φλέρτ, της πόπης. Οι μισοι μου μιλάνε στα κλεφτά γιατί η γυναίκα τους παθαίνει κρίσεις και αναρωτιέμαι πόση ανασφάλεια μπορει να έχει καποια για να ζηλεύει το"τι κανεις; Πώς πας; Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω" που θα μου πει ο άντρας της με τον οποιο τα είχα στα 15 ή με τον οποίο απλώς ανταλλάξαμε ένα φιλί ενα βράδυ και μετα φίλοι.
Μερικοί δεν βλέπονται πια. Δεν φταίνε αυτοί, Τα ποτά τα ξενύχτια...
Ομως ένα πράγμα με χαλάει αφάνταστα.
Ειδικά αν έιναι καποιος που κάποια στιγμή μοιραστήκαμε συναισθήματα, σπίτι, ζωές.
Το 123874601569 ξανθά παρδαλά ξωβυζα "φρεντς" που εχουν βάλει.
Δείχνει ποιοτητα, (ορ λακ οφ), τρόπος σκέψης, μια λιγουριά, ενα απωθημένο.

Και νιώθω καπως ...ηλίθια και βρωμισμένη που αφέθηκα στα χέρια ενός τετοιου ανθρώπου.
Λϊγα πράγματα με χαλάνε, αλλα αυτή η χυδαιότητα, το γούστο στα πρόθυρα του πορνό με χαλάει πολύ.
Θέλω να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να πάρω το σώμα μου από τα χέρια τους, να ρίξω ενα χαστούκι στην τρελλοερωτευμένη εκδοχή μου του τοτε που τους κοιτάει σαν Θεούς και να μην επιτρέψω να με μειώσουν στην πορεία...οπως φανταζομαι εκαναν οι περισσότεροι απ αυτούς (δεν θυμαμαι λεπτομέρειες και δεν θα σπαταλήσω χρόνο να το κάνω τώρα).

Αλλά να εισαι γκομενος και να εχεις ομορφες γυναίκες στο προφίλ σου γιατί το αξίζεις, τις πήδηξες, σε αγάπησαν, σε κυνηγάνε, τις κέρδισες με το "σπαθί" σου και άλλο να βάζεις καθε ηλίθιο λαγουδακι που δεν θα σου κάτσει ποτε.


Δεν ξέρω...ετσι νιώθω.

Μωρό μου καλωσήρθες.

με τα πολλά, ξαναπήρα το μαιλ μου. Γιεεεε!
Ενιωθα γυμνή.

Tuesday, November 02, 2010

Flirt and the art of reaching without touching

So... me and Angelo broke up last week. Καπου μπούχτησα.
Να μην έχω συζήτησεις, να μην νιώθω στήριξη, να μην έχω συναισθηματική κάλυψη... ουτε καν οικονομική.
Και δεν εννοώ να μου πληρώνει αλλα το οτι αν ήμουν με οποιονδήποτε άλλο 4 χρόνια, πια θα είχαμε γινει ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, από το να συζήσω ή να με διευκολύνει με το παιδί οταν εγω δεν μπορώ και τέτοια.
Εκανε και μια χοντράδα και ένιωσα οτι μου τέλειωσε.
Βγήκα μετα από λίγες μέρες και προς το τέλος της βραδιάς με πλησίασε ένας τυπάκος, πιτσιρικάς και αυτός (λίγα χρόνια μεγαλύτερος), αλλα μου έκανε εντύπωση ο τρόπος του. Ευγενικός μετρημένος.
Χωρίς να θέλω να μειώσω τον εαυτό μου, την επομένη αναρωτήθηκα γιατί μεσα σε τόσες όμορφες γυναίκες, ήρθε σε μένα.
Του ειχα δώσει το σκάιπ μου, όμως δεν πήρε.
Πέρασαν λίγες μέρες και το έβγαλα από το μυαλό μου. Οποιος περιμένει τόσο για να σε πάρει...παίζει.
Και ήμουν σίγουρη οτι θα έπαιρνε.
Καποια στιγμή βρεθηκα ξανα με τον Αγγελο. Ηταν να κάνουμε μια δουλειά μαζί.
Ομως δεν ήθελα να είμαστε πια ζευγάρι. Και του το είπα. Σε τι ΄φαση ήμασταν οταν του το είπα δεν εχει σημασία. Σημασία εχει οτι το εννοούσα. Και το ίδιο βράδυ, εκεί που τον ειχα τελείως ξεχάσει, τσουπ στο σκαιπ ο άλλος.
Ξεκίνησα την ομιλία λίγο βαριεστημένη.
Μετά τυπικά, κοινωνικά.
Δεν μπορούσα να τον προσδιορίσω, όμως με ενοχλούσε που δεν με ειχε ρωτήσει κάτι προσωπικό όπως "εχεις παντρευτεί;" "έχεις παιδιά;"
Ελεγε πολύ συχνά "εγώ". Αυτά που άκουγε μου ηχούσαν προβαρισμένα με την εννοια οτι ακουγα το τι ήθελε να πιστεύει για κείνον. Ναρκισσος; Ανασφαλής; Με εντυπωσίασε το ποσο καλά αγγλικά γνώριζε και οτι φαινόταν να εχει διαβασει αρκετά στην ζωή του.
Ομως το οτι δεν ρωταγε κατι βασικό ήταν δείγμα είτε οτι εχει προκαθορίσει το τι είμαι, είτε εγωκεντρισμού, έιτε βλακείας.
Του έβαλα ενα βιντεάκι μου στο γιουτιουμπ με την κοιλιά τουρλα και του ρθε κάπως.
Περίμενα να το βάλει στα πόδια. Συνεχίσαμε την κουβέντα μας αλλα ένιωθα λίγο άβολα. Ηθελα να του πω οτι "παιδάκι μου, μένουμε φίλοι, μην σκας" αλλα θα ήταν να του μασήσω υπερβολικά την τροφή. Και τότε έγινε. Από μια βλακεία, ένα αστείο, μιλησα μπεμπεκίστικα, κοροιδευτικά πιο πολύ και ένιωσα μια πολύ θετική αναταπόκριση. Σαν μωρό που βρήκε μηχανισμό, το συνέχισα, και ταυτόχρονα με έβριζα που για την προσοχή ενός άντρα καταπατω τα πιστεύω μου. (Κοτζαμ γυναικα να μπεμπεκίζει; Ξεφτίλα)
Και φλέρταρα, και ένιωσα οικειότητα, και ένιωσα οτι ήθελα να κουρνιάσω. Μου έβγαζε προστατευτικότητα, από μεριά του, μια αδυναμία στο "κάλεσμά" μου, και έναν αυτοέλεγχο που μου άρεσε. Το παιχνίδι συνεχίστηκε έτσι για αρκετή ώρα. Ενιωσα λίγο γυναίκα βρε παιδί μου, όχι με την εννοια της σεξουαλικότητας, αλλα του vulnerable, το κοριτσάκι, το θηλυκό. Λιγότερο in charge,(αν και ήμουν, ήταν με άλλο τρόπο), λιγότερο threatening. 'Ηταν μια ωραία στιγμή.
Για κατι παραπάνω δεν το βλέπω.
Διαφορά ηλικίας..been there, done that.
Και από μεριά του...γυναίκα με παιδί, στην Ελλάδα. Need I say more?

ps μου πέρασε από το μυαλό οτι ειναι μπλογγερ που διαβάζει και πήγε στο καραόκε επειδη το ειχα δηλώσει.
Το είχα όμως δηλώσει;

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers