Monday, March 30, 2009

Δεν με βλέπω όπως εσύ, δεν σε βλέπω όπως εσύ

Ναι, τελικα δεν εχει νόημα να φτιάξω αλλο.
Δοκίμασα.

Οπότε τωρα θα δοκιμάσω κάτι άλλο.
Μερικά πόστ θα τα βάζω στο άλλο. 'Οσοι είστε followers ή παλιοί φίλοι, στελτε μου εδω τα μαιλ σας ή/και τα μπλογκ σας. Δεν θα τα δημοσιοποιήσω. Θα προσπαθήσω να ενεργοποιήσω το κουμπακι που λεω εγω ποιοι μπορουν να μπαίνουν.
Νταξει;


Χτες Κυριακή, κατα τις μία ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ χτυπά το κινητό μου με Sms, ξυπνώντας με.
ΕΛΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Δεν ξέρω εσεις, αλλά εγω, όταν με παίρνουν νυχτιάτικα και με αναστατώνουν και μου λένε κάτι επιτακτικά χωρις ένα "σε παρακαλώ", μου βγαίνει άρνηση.
Ειδικα όταν εχεις κάνει συμφωνία για Τριτη και Τεταρτη και ξέρουν ότι έχεις παιδί,
και ειδικα όταν για να βολέψεις καταστασεις, πήγες άσχετες μέρες, (μάλιστα ενα βράδυ ειδοποιήθηκα στις 7 να είμαι εκεί 8, και γενικώς δεν έχω δουλεψει 2 μέρες κανονικά εδώ και ένα μήνα.)
Δεχτηκα λόγω του πενθους και της ανοργανωσιάς που επικρατούσε, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναστειλω ετσι το παιδί στους γονείς μου. Και αυτό του το είχα ξεκαθαρίσει την προηγούμενη εβδομάδα, ότι δηλαδή εχω πλέον πρόβλημα και μόνο σε έκτακτη ανάγκη θα μπορούσα να το ξανακάνω.

Χτες λοιπον, για πρώτη φορά, αρνήθηκα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.
Το επόμενο μύνημα ήταν ΕΛΑ ΜΟΝΟ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΤΕ

Φυσικά, πήρα τηλέφωνο.
Να ξέρω γιατί μου κόβεται η μία μου μέρα. Ποια ήταν η "έκτακτη ανάγκη" της αλλαγής πάλι.
Η απάντηση ήταν "Γιατί έτσι θέλω".
Και καπάκι.
"Εχω πρόβλημα, δεν μπορώ να συννενοηθώ μαζί σου, μου δημιουργείς πρόβλημα".
Και μου το'κλεισε.

Εμεινα να κοιταω το ακουστικό και να μην πιστευω στ'αυτιά μου.
Και τον τρόπο.

Πήρα τηλεφωνο να μιλήσω με την αφεντικινα.
Εκείνη είναι υπέύθυνη, δνε ήθελα να την ενοχλήσω στο πένθος της, αλλά εδώ υπήρχε κατάσταση και μόνο εκείνη μπορεί να θέσει τα όρια της δουλειάς του καθενός.
Το θεμα ειναι οτι δεν ειναι σχεδον ποτέ εκεί.
Και έτσι και σήμερα, δεν ήταν.

Δεν θέλω να φύγω,
την συγκεκριμένη δουλειά τη γουστάρω, ειμαι καλή.
Ο κόσμος περνάει καλά και θυμάμαι το ποια είμαι. Μου δίνει αυτοπεποίθηση.
Δεν μπορώ όμως να στήσω και κώλο. Χάνεται όλη η ουσία.

Τι να κάνεις όταν καποιος ξεπερνάει τα όρια του εαυτού του ουσιαστικα;
Καταλαβαίνω, οτι μες το μυαλό του μας βλέπει σαν υλικό, σαν υπαλλήλους που τους χώνει όπου τον βολέυει. 'Οτι εκείνον δεν τον ενδιαφέρει τι πρόβλημα έχω.
Ομως για 2 βραδια την εβδομάδα και 30 ευρώ τη βραδιά, κανεις δεν ειναι για πούλημα.
Κι αν ήταν, ντροπή του που το εκμεταλλεύεται.

Ενημερώθηκα σήμερα (Τετάρτη) από μια σερβιτόρα οτι με εβγαλε τελικά εκτός προγραμματος.
Και δεν με ενημερωσε.(Αλλοίμονο, αυτό θα προυπόθετε σεβασμό, τον οποίο εγώ μάλλον στα μάτια του δεν αξίζω καν να τον προσποιηθεί).
Θέλω να μιλήσω με την αφεντικίνα γιατί -ίσως λανθασμένα- πίστευω οτι μόνο εκείνη μπορει να με απολύσει και αν ισχύει, θέλω να ακούσω τον λόγο.
Και αν ο λόγος είναι οτι δεν έκανα τούμπες, so be it.

Η σκέψη μολυ χάθηκε στα αφεντικα που εχω γνωρίσει ως τώρα.
Το πώς αντιλαμβανεσαι εσυ τον εαυτό σου και πως αναγκάζεσαι να τον δεις μεσα από τα μάτια του αφεντικού σου. Και ποδεχομενος καποια πράγματα, από ανάγκη, τελικά γίνεσαι αυτό που βλέπει, σου θετει αυτός τα όρια του εαυτού σου, ουσιαστικά.
Γίνεσαι μονάδα, πιονι που μετακινείται στην σκακιέρα του.
Δεν ειναι προσωπικό, έτσι το βλέπει, και αν τον εοχλήσεις, σαν πιονι που είσαι, εύκολα σε αντικαταστά.

Στις δουλειές μου ήμουν πάντα εργατική, φιλότιμη, και δεν άλλαζε η εργασία μου έιτε ήταν εκεί το αφεντικό, είτε όχι. Δεν λύγισα ποτέ σε εκφοβισμό. Πιο πολύ φοβόμουν το δικό μου βλέμμα στον καθρεφτη αν δεχομουν μαλακίες, αλλα ακόμα πιο πολύ μήπως τελικα, δεν με ενοχλούσε τόσο πολύ και υιοθετούσα αυτή την εικόνα του εαυτού μου.
Δεν θέλω να ειμαι αφεντικό, αλλα δεν θέλω να ειμαι και χαλάκι.

Σκεφτόμουν τα αφεντικά που είχα, και η σκέψη μου πήγε στους διάφορους τύπους που γνώρισα στην καριέρα μου.


Θυμήθηκα και τον πρωην κολλητό μου, πόσο την έιχε ψωνίσει όταν ειχε γίνει αφεντικό, πως φάνηκε η αλλαγή του, ασχετα αν δεν το παραδέχτηκε ποτέ. For the record, καμια φορά μου λείπει , αλλά μετα θυμαμαι ολα τα ψεμματα, τον φόβο στα ματια του μια μέρα που πάνω στα νεύρα μου ότνα ανακάλυψα τις ψευτιές του, του είπα οτι θα τον "εδινα" ούτε θυμαμαι σε ποιον (στον πατερα ή στη γυναίκα του). Πόσο πληγώθηκα όταν είδα οτι με είδε σαν ξένη, οτι δεν είδε οτι ουσιαστικά υπέφερα. Δε βαριεσαι, μερικοί άνθρωποι σε διώχνουν όταν δεν μπορούν πια να σου πουλήσουν την εικόνα του ποιοι
θα ήθελαν να είναι.

Ο πρώην κολλητός μου λοιπον ήταν αφεντικό σε εταιρεία και πέρα απο μένα δεν ειχε άλλους φίλους, για χρόνια. Ξέκινησε να κάνει παρεα με τη γραμματεα, τη λογιστρια, τους επόπτες... και ξαφνικά το σπίτι του ειχε γεμίσει με "τα παιδιά της εταιρείας". Μόνο.
Παντρευτηκε και τη γραμματεα μετά από κανα χρόνο, και ξαφνικά όλοι στην εταιρεία ήξεραν τι, ποιος, πότε, πώς. Τα όρια ήταν δυσδιάκριτα.
Του έλεγα οτι κανένας υφιστάμενός του δεν θα τον δει ποτέ φίλο.
Είναι όπως τα ανεκδοτα του αφεντικού. 'Ολοι γελάνε, κι ας μην είναι αστείο.
Ότι ίσως καποιοι στο μέλλον αποδείξουν την φιλία τους-αν τους την εμπνεύσει- αλλά δύσκολα θα δει ο άλλος πέρα από το ψωμάκι του και οτι οπου υπάρχει άνιση σχεση, δεν υπάρχει αληθινή φιλία. 'Ηθελε ν αειναι και αφεντικό και bon viveur. Του έλεγα οτι ο Κωσταντάρας έπαιζε ρόλο στις ταινίες, δεν γίνεται να είσαι και αφεντικό, και κολλητός, εκτός αν το κολλητηλίκι προυπήρξε της δουλειάς. Δεν γίνεται να προσπαθείς να μοιάσεις σε μια εικόνα πλασματική. Τι θα γίνει οταν δεν θα σου βγει;
Θα νιώσεις προδομένος; Θα την πληρώσουν οι υπάλληλοι; Εσύ;

Τέλος πάντων


'Οσο και να συμπαθεις καποιον που τρώει και εξαρταται από σενα, οφείλεις να κρατας αποστασεις σεβασμου. Να τον ρωτας αν μπορει να ερθει τάδε μερα. Να του πεις οτι υπάρχει πρόβλημα και θα ήθελες τη βοηθειά του. Δεν θα σου πει όχι. Κι αν σου πει, μπορεις να επιμείνεις, πάντα με ωραίο τρόπο.

Όμως οι απαιτήσεις πάνε χέρι χέρι με τις απόλαβες. Δεν απαιτείς από καποιον που δουλευει σχεδον για τη πλάκα του, ή για μισθό της πλάκας, να σκύβει όταν μπαινεις και να ειναι απίκο στον προσωπικό του χρόνο.
Εκεί, κάτι δεν πάει καλά.
Στο κεφάλι σου.




Επίλογος.
Πήρα την αφεντικίνα και αφού της ζήτησα συγγνώμη που την ενοχλώ με βλακείες, της ζήτησα να μου διευκρινιστεί το αν τελικά δουλευω ακόμα στο μαγαζί, αφού κανείς δεν έκανε τον κόπο να με ενημερώσει, και αν απολύθηκα, να μάθω τον λόγο.
Δεν ειναι κατι παράλογο.
Μου ειπε να πάρω τον υπεύθυνο και αυτό γιατί δεν ήταν ενημερωμένη, και κει κατάλαβα οτι απολύθηκα.
Της είπα οτι δεν μπορω να τον παρω απο τη στιγμή που μου το έκλεισε.

Τελικά προς το βραδακι, με πήρε εκέινος και μου το επιβεβαίωσε. Δεν ξέρω τι ειπαν μεταξύ τους, δεν ξέρω πώς φτασαμε στο να απολυθω, αν και εμαθα οτι τελικα το έχουν σύστημα οταν κάνεις κάτι που δεν τους αρεσει, να σου κόβουν μέρες. 'Ισως να μην είχα απολυθει πριν τηλεφωνήσω, ίσως ναι. 'Ισως να αποφάσιζα να φύγω. Δεν ξέρω, ειλικρινά.
Σκεπτόμενη ομως το πόσο πολύ στεναχωρεθηκα ( το εχω σαν δευτερο σπιτι μου το μαγαζι και τον υπευθυνο τον συμπαθούσα πολύ) αναρωτιέμαι αν τελικα θα αξιζε το κόπο να ειχα μείνει κανοντας μόκο (το οτι πήρα τηλέφωνο, από μεριά μου ήταν ό,τι πιο λογικό και αξιοπρεπες αφού δεν ξέρουμε ποιος λαλεί ποιος χορεύει αλλά από τη μεριά τους, μέγα αμαρτία αφού αυτός λαλεί κι εγώ χορεύω :p)
ή αν άξιζε ολο αυτον τον πονοκέφαλο που εχω 2 μέρες τώρα.
Κλεισαμε το τηλέφωνο πολύ ευγενικά, χωρις να μου εχει δωθεί εξήγηση ουσιαστικά.
Δεν χρειαζόταν, εδώ που τα λέμε. Ρώτησα, για να δω τι θα πει, τι θα κάνει αλλα δεν το τραβηξα πολύ. Εδώ που φτάσαμε...



Ταπείνωση προσβολές και δουλειά /διασκέδαση/ αίσθηση εαυτού με τον κόσμο;
Αξιοπρέπεια εγωισμός και σπιτι/ μούχλα;


Και οι δύο επιλογές σκατά.

Sunday, March 29, 2009

Εφαγα τα μούτρα και τα λόγια μου.

Τελικα, δεν μπορώ να το κάνω. Πάλι γραφω με το όνομα ΛΙΛΙ, οποτε πάει η ανωνυμία.
Δεν μπορω να φτιαξω άλλο λογαριασμό, γιατί ήδη 2 φορές που το δοκίμασα, μετά από λίγο ξέχασα τα πασουορντ, τα μαιλ...γάμησέ τα.

'Εφτιαξα το νέο μπλογκ, αλλα το έχω κρυφό.
Θα μου πεις, εκεί ξεσπάω τουλάχιστον και λέω όλα τα φριχτά και απαίσια μερικών ανθρώπων και τα βγάζω από μέσα μου.
Μεγάλο βάρος να κουβαλάς τις αμαρτίες αλλονών.

Αλλα αυτό με την ανωνυμία, δεν ξέρω πως θα το κάνω.

Οπότε μέχρι νεοτέρας, είμαι ακόμα εδώ.

(ασε που είδα και του followers μου και μου κακοφανηκε να τους αφήσω, το ειδα οτι ήταν σαν να μην τους τιμώ)


Θα τη βρω όμως τη λύση.
Just wait

Saturday, March 28, 2009

Αντίο;

Έχω μια σκέψη στο μυαλό μου εδώ και λίγο διάστημα...

Λίγο το ότι η διέυθυνση αυτή είναι γνωστή, και σε ανθρώπους που δεν ήθελα να έχουν πρόσβαση, λίγο οτι αλλάζοντας την διευθυνση 2-3 φορές έχασα ολα τα ωραία comments των πρώτων χρόνων, λίγο το οτι εχω πράγματα για τα οποία θελω να γραψω και δεν μπορώ γιατι εχω "ταυτότητα". Πολλοί άνθρωποι έχουν μια ιδεα για το ποια ειμαι, πως είμαι, ακόμα και λανθασμένη...δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει, οτι τα λόγια μου δεν έρχονται "παρθένα", δεν διαβάζει ο άλλος το ζουμι, τα λόγια από μόνα τους αλλά φιλτραρισμένα από το ποιος τα λέει.
Κι αυτό ήταν ολη η μαγεία του Μπλογκ για μένα. Η ανωνυμία, η ελευθερία.
Δεν με ενδιέφερε η 'Κοινότητα", οι σχεσεις, τα λίνκ ευγενείας και όλα όσα καθιστουν ένα κλαμπ, μια τάξη, ένα χωρίο, ενα φόρουμ.

Θέλω να ειμαι εκεί έξω, να λέω ο,τι θελω για τη ζωη μου, χωρις να κοιτάω πίσω από τον ώμο μου μην διαβάσει καποιος και παρεξηγηθει, ή μήπως έχω τραβήξει ψιλο ανώμαλους στο κατόπι μου.
Θέλω να χαθει η φωνή μου στο πλήθος και να ακουστώ αν κάτι που θα πω, έχει ενδιαφέρον.
Αυτό που θα πω.
Τότε ναι, να ξεχωρίσει. 'Οπως ειχε γίνει με τα "αποτυχημένα κρεβάτια".
Όχι εγω.

Δεν την θέλω αυτή τη προσοχη.
Θέλω όμως να γράφω στο μπλογκ μου.

Αυτό θα ειναι το τελευτάιο ποστ μου. Μάλλον.
'Η το προτελευταίο μου... πιθανον να ερχομαι για μικρά updates ή κάτι μικρο ιστοριούλες.

Θα ανοίξω άλλο μπλογκ, και θα ξεκινήσω να γραφω συστηματικά εκεί. 'Οπως παλιά, οπως θα το ήθελα. Όχι οπως τώρα. Είχα σκεφτεί να πω να μου στείλετε μαιλ να σας δώσω τη νέα διευθυνση, αλλαη αλήθεια ειναι οτι μερικοί, όσο και να μην μου έχουν κάνει τίποτα, δεν θα τους το έδινα, γιατι ο σκοπος της αλλαγής αυτής ειναι να χαθώ.
Και οι 2-3 με τους οποιους εχω αναπτύξει στενότερη σχέση, οπως ο Τζι, Η Σόουλ και άλλοι...δεν ειναι συμπλόγκερ πλέον. Είναι φίλοι μακρινοί με τους οποίους μπορω να μιλάω και με άλλους τρόπους.

Δοκιμαστικά λοιπόν, κατεβαζω ρολά, μήπως μου ξανάρθει το γραψιμο, η κάθαρση, το χιούμορ, και πετάξουν οι λέξεις αποφορτισμένες από το φορτίο της δικής μου σκιάς,, και δημιουργήσουν σκέψεις και γέλιο και προβληματισμούς, αντιλογους με θετική διαθεση και εμπλουτισμό, όπως το επιθυμούσα από την αρχή.
Η απλα μια γωνία για να ξεσπάω με την ησυχία μου , οτι δεν χαλάω την αισθητική κανενός.

Τα τελευταία νέα μου.

Η μικρή ειναι στεναχωρημένη, πέθανε η μαμά μιας συμμαθήτριας της.
Αντε να πεις "οι μαμάδες δεν πεθαίνουν".


Νιώθω διαφορετικα τελευταια.
Είχα ξεσπάσματα.
Στον πρωην (που για άλλη μια φορά ερωτευτηκε και άρχισε πάλι τις ειρωνίες, να εξαφανίζεται και να συμπεριφέρεται λες και επιασε τον παπά από τα αρχίδια) στον νυν, και γενικά ό,τι μάζευα, ό,τι κατάπινα, το πέταξα απ'έξω μου.
Δεν μου αρεσουν οι μη ταπεινοι ανθρωποι και παντα πιστευα οτι μόνο οι κενοι ψωνίζονται και "πουλάνε" τον εαυτό τους, αλλα θα πω αυτό που νιώθω και πιστεύω, χωρίς φόβο.
'Οσοι με αγαπούν, οσοι με ξερουν, θα καταλάβουν πώς το λέω.

Μικρή, πίστευα οτι ήμουν ξεχωριστή, εκπληκτική.
Ζωγραφιζα, τραγουδούσα, χόρευα, θα γινόμουν αναμφισβήτητα κάποια. 'Ημουν διαφορετική.
Μετα μεγάλωσα, πάχυνα, ταπεινώθηκα και κατάλαβα ότι όλοι μας το ίδιο πιστευουμε ως παιδιά. Οτι ειμαστε διαφορετικοι. Από τους αλλους, απο τους μεγαλύτερους.
Νομίζουμε οτι τα ξέρουμε όλα, οτι εχουμε απαντήσεις και οτι θα χαράξουμε λαμπρή πορεία. Ομως όλοι το ίδιο πιστεύουμε, όλοι ειμαστε το ίδιο.
Και με τη γνώση οτι όλοι είμαστε το ίδιο, εξίσωσα τον κάθε άνθρωπο που γνώριζα, αγαπούσα ή μιλούσα, ίσο με τον εαυτό μου.
Και κει, με γάμησαν.
Όσοι φαντάζομαι κατα βάθος ένιωθαν οτι δεν ειμαστε το ίδιο.
Επρεπε να πάω 39 χρονών, να ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου 2 και 3 φορές για να καταλαβω οτι ειμαι διαφορετική.
Είμαι εκπληκτικός άνθρωπος.Μπορω να πω 30 λόγους.
Δεν ζηλεύω, δεν φθονώ, δεν λέω ψέμματα, λεώ ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και σεβομαι τον συνομιλητή μου. Εχω ανοιχτό μυαλό και γρήγορη αντίληψη, γνώση της ψυχολογίκης μαλακίας που δέρνει τον κάθε κομπλεξικό, συμπάσχω και κατανοοω.
Δεν κρατάω κακία και μαθαίνω. Είμαι ευστροφη και αθώα, αγνή και ανώμαλη μαζι, καλός άνθρωπος, όμορφη .....

να συνεχίσω; Είναι γελοίο να τα λες στα φανερα, αυτα μόνο τα σκεφτεσαι.
Και ανακάλυψα οτι πολλοι έτσι σκέφτονται. Εγώ παλι, ποτέ, ή σχεδόν ποτέ...
Μόνο σε κάτι τετοιες φάσεις που πρέπει να αιτιολογήσω γιατί νιωθω αυτό που νιώθω, αλλά και πάλι, δεν βγαίνει όπως θα το ήθελα, οπως το χω μέσα μου. Χωρίς έπαρση.

Υπάρχουν πολλά καλα επάνω μου-όπως και πολλά ανάποδα-, αλλα δεν ειναι αυτά που σου φτιάχνουν την αυτοπεποιθηση. Δεν ειναι το τι ειμαι εγώ, που τελικά μου άνοιξε τα μάτια.
Είναι το τι ειναι οι αλλοι.
Οι άλλοι με έκαναν να ξεχωρίσω στα ματια μου.
Οι άλλοι έδειξαν οτι τελικά δεν είναι στο ύψος της ανθρωπιας.

Γυναίκες τα βάζουν με τις ερωμένες και τουμπαλιν, άντρες που παρατάνε τα παιδιά τους, μανάδες που αχρηστευουν και ευνουχίζουν για δική τους ανάγκη, αδυναμίες ανθρώπων που η μεγαλύτερή τους, ειναι οτι δεν εχουν διαθεση να κοιταχτούν και να φτιάξουν τα στραβά τους, που φερνουν δυστυχία στους ίδιους και στους γύρω τους.
Δεν συγκρίνομαι, δεν ειναι αυτό που με κανει να νιωσω ωραία, δεν ειναι δογματισμός
και αυταρέσκεια.

Ενιωσα -επιτελους- οτι εχω ΟΥΣΙΑ.
Μεσα σε τόση σαχλαμάρα.

Ενιωσα οτι ειμαι εκκεντρική και περίεργη, αλλά χωρις να νιώσω ενοχες, τυψεις η περηφάνεια. Απλώς, αποδοχή.
Δεν θα μπορούσα να ειμαι διαφορετική.

Νιώθω εκπληκτικά που ειμαι εγω.
Επιτέλους.


Νομίζω οτι ο πατέρας μου πεθαίνει. Είχε τον τελευταιο χρονο κατι πόνους στον λαιμό και στο κέντρο του κεφαλιου, αλλα δεν πήγε για αξονική. Δεν θέλει. Η αλήθεια ειναι οτι εχει βάλει το χερι της η μάνα μου σ'αυτο. Του λέω σχεδον κάθε μερα να πάει, ξέρω οτι φοβάται, αλλα εχει χάσει βαρος, τα ματια του θυμίζουν άνθρωπο που λιώνει και η φωνή του έχει σπάσει.
Του ειπα οτι τον έχουμε ανάγκη. Είναι οτι κοντινότερο στο "σ'αγαπώ" μπορούσα να πω.
Από τοτε που έπαθα το ξέσπασμα για το πλυντήριο της μητέρας μου και με βοήθησε με το ΤΕΒΕ,του έκανα μια κουβέντα.
"γιατί δεν με προστάτεψες"...αναφερόμενη στην μητέρα μου.
Δεν ξερω πόσο άκουσε, τι άκουσε, αλλα για πρώτη φορά αποδεχτηκα τον πατέρα μου και την ανάγκη που εγώ είχα για κείνον.
Για χρόνια τον απέρριπτα γιατι με ειχε απορριψει πρώτος.
'Ηταν μεγαλο βήμα να δω οτι τον έχω ανάγκη.
Η κόρη μου ήταν αιτία για την αλλαγή του. 'Εκανε πράγματα για κείνη που δεν θα έκανε ποτέ για μενα.
Και μπορεσα να τον πλησιάσω.
Και τώρα τον νιώθω να φευγει.
Ετσι κι αλλιως δεν θα τον είχα ποτέ "δικό μου". Ποτέ όσο θα ζούσε η μάνα μου.
Το έχω αποδεχτει.
Να τον έσπρωχνε έστω να πάει να δει τι έχει...


Ο 'Αγγελος κι εγώ περνάμε την καλύτερή μας φάση, μετα από ένα μικροχωρισμό ουσίας.
Τον αγαπάω. Με πλήγωνει η θνησιμότητα της σχέσης αυτής, το σίγουρο τέλος της, η απουσία καποιων πραγμάτων.
Πχ, Την περασμένη εβδομάδα, για δικούς του λόγους κοιμήθηκε σπίτι μου στο δίπλα δωμάτιο και περασαμε την μερα μαζί και οι τρεις. Για πρώτη φορα μετα από 2 μισή χρόνια, επαιξε με το παιδι. Και για πρώτη φορά εδώ και 2μιση χρόνια, δεν ενιωσα να σκίζομαι στα δύο, για ενα βράδυ, τα ειχα όλα. 'Ημουν και μαμά και αγαπημένη. Είχα και το παιδί μου και τον άντρα που αγαπώ στο ίδιο σπίτι, χωρίς ο ένας να αφαιρεί την παρουσία του άλλου. Και σκεφτηκα οτι μια "σοβαρή" σχέση, ένας γάμος, σου δίνει αυτή τη πληρότητα, δεν χρειαζεται να γυρνάς τον διακόπτη καθε τρεις και λίγο.
Κρατούσα τον 'Αγγελο μακρια γιατι μια μερα δεν θα υπάρχει στη ζωή μας και δεν ήθελα η μικρη να δεθει. 'Ομως, η μικρη δεν με ειδε ποτε να φιλάω στοργικά τον πατέρα της, να παιρνω αγκαλια, δεν ειδε πως ειναι ενα αγαπημένο ζευγάρι.
Και μετά πό 2μιση χρονια σχεσης, αν δεν με δει αγκαλιά με τον Αγγελο στον καναπε να βλέπουμε τηλεόραση, με ποιον θα με δει;

Με τον επομενο που θα ερθει οταν χωρίσω, με τον Αγγελο, τον ξεπεράσω (κανα δυο χρόνια μετα :P), γνωρίσω καποιον άλλον και σιγουρευτώ οτι ειναι ΟΚ?

Όχι, θεώρησα οτι ο Αγγελος ειναι μέρος της ζωής μου και οτι η μικρη επρπε να είναι μερος της αφού μεγαλώνει, και να μην την κρατάω σε απόσταση η στο σκοτάδι, ακόμα και για κείνο το κομμάτι στο οποίο δεν ειναι σχεδον ποτέ παρούσα.

"μαμά, θέλω αν τον παντρευτώ, ειναι κούκλος" μου ειπε χτες.
"τον αγαπάω" πρόσθεσε
"γιατί;" την ρώτησα, δεδομένου οτι δεν τον εχει δει συχνα
"γιατί ειναι πολύ ωραίος."
Γελασα και της είπα οτι δεν εχει σημασία αυτό.
Και οι κακοί μπορεί να ειναι ωραίοι.
"Που ξέρεις οτι δεν είναι κακός;" της είπα.
"Μα μαμα, δεν ειναι! Αφού ειναι φίλος σου!"

Ε, ναι...αφού ειναι φίλος μου, είναι safe.
τι να της πω;

Αυτά ήταν τα ανώδυνα και ευχάριστα νέα μου. (αν εξαιρέσουμε τον μπαμπά)
Τα δυσάρεστα τα κράτησα για τελευταία φορά μέσα μου.
Θα ρχίσω αν τα γράφω χωρίς λογοκρισία, φόβο και κακή διάθεση, κάπου αλλού, σε μια άλλη γωνιά, και θα δούμε αν θα επανερθει αυτή η αίσθηση που με συντρόφευε τόσα χρόνια μέσα από το μπλογκινγκ.



Γεια σας και ευχαριστώ για την συντροφιά τόσων χρόνων!
(οι μπουκίτσες συνεχίζονται όπτε θα έχω κάτι να πω)

























(Ζωγραφία του Νικ, με δικές μου επεμβάσεις)

Thursday, March 19, 2009

Το καλύτερο δώρο

Η κόρη μου κοιτά τα δύο κεριά. Το 3 και το 9 της τουρτας μου. (που θα ειχα βάλει εδω φωτογραφία αν δεν ειχε προλαβει ο σκύλος να τα μασήσει).


"Μαμα, μην τα πετάξεις. Δεν θέλω να γερασεις το ξέρεις και το ζητάω απ'τον Θεούλη, αλλά αν γίνει αυτό, να τα κρατήσεις για όταν γίνεις 93"


Ωρες ωρες...


Ξέρω ξέρω... είμαι χαζομαμά τελικά.

Sunday, March 15, 2009

Wednesday, March 11, 2009

Cougar

That's me.



Tuesday, March 10, 2009

Happy birthday to me

Λεω αυριο να παω για καμια μπυρα εγω με την κολλητη μου, μιας και γιορταζω τα μπερθντέϊ μου. Θελει κανεις να ερθει? Λεω να σπασω τον κανονα του "μην γνωριζεις κανεναν μεσω του ιντερνετ" για μια φορα.

Δεν κερναω, εννοειται :P

Monday, March 09, 2009

Αστειες διαφημίσεις

Στην αναζήτηση υλικου για το άρθρο στις μπουκίτσες, έπεσα σε κατι πολύ αστεία διαφημιστικά που δεν έβαλα στο άρθρο. Δείτε τα, ειναι πολύ αστεία.










H μαμά μου είπε οτι Μπορώ....

Saturday, March 07, 2009

Lili Womansown

Εφτιαξα σελιδα στο Facebook.

Lili Womansown.
Let's network!

Tuesday, March 03, 2009

Το βράδυ της Τρίτης....

Διαβάζω ένα κάρο ανακρίβειες στο διαδύκτιο για το θάνατο του ανθρώπου που έβλεπα σε βδομαδιαία βάση εδω και 4 χρόνια και που πρόσφατα μου έδωσε δουλειά. Κάτι ανακρίβειες απιστευτες και μάλιστα από "εγκυρους" δημοσιογράφους. Ο,τι ναναι.
Το βράδυ που χτυπήθηκε ημουν εκεί. Πριν μάθω ότι πέθανε μια μόλις ώρα αργότερα, πηγα σπίτι έβγαλα τα ρούχα μου και έγραψα το ποστ με την μέρα μου, κάτω ακόμα από την ένταση. Μετά χτύπησε το τηλέφωνο.
Πέθανε.
Απότομα απροσμενα.
Νομιζα οτι μου έκαναν πλακα.
Αφου του μίλησα και πηγε στο τμήμα!
Κατέβασα το ποστ, it was not about me anymore και το πως εγώ το βίωσα ή αν έσπασε το γαμωδοντο ή τις σκέψεις μου.
Δεν το έσβησα, ειναι ενα ημερολόγιο άλλωστε. Απλά το έκρυψα, απο σεβασμό.

Μου σφύριξαν σήμερα οτι γραφτηκε ο θάνατός του στο Τύπο του ίντερνετ και απόρησα. Τι ενδιαφερει ο θάνατος ενος ανθρωπου, γιατί διαφέρει από τους τόσους; Τι ήταν αυτό που τον έκανε να "πουλάει"; Και είδα.

Δεν ξέρω αν ήταν παντρεμένος με την Κανελλίδου, ούτε ήξερα οτι αυτό το γεγονός-αν αληθέυει, εγώ για άλλη ξέρω- θα ήταν η αιτία να ασχοληθούν μαζί του οι φυλλάδες.

Δεν ειδα λοιπον διασημότητες, ίσως γιατι δεν έψαχνα κιόλας. Είδα όμως την τελευταία του γυναίκα, τους συνεργάτες του, την κουνιάδα του...κόσμο να κλαίει.
Γιατί μπορεί να ήταν ιδιότροπος και ξερό κεφάλι ώρες ώρες, αλλά ήταν σαν ενα μεγάλο υπερφυσικό παιδί που πάθαινε tantrums...που ενθουσιαζόταν, που γελούσε, και σπανίως μιζεριαζε. Που είχε γύρω του ανθρώπους που σαφέστατα έμειναν κοντά του από επιλογή.
Τουλάχιστον, αυτήν την εικόνα εχω εγω.
Δεν γουσταρω τα κλισε και τους λυρισμούς-είναι γνωστό πια- αλλα θα το πω. Μακάρι να μπορούσαμε να σου παιξουμε Dean Martin σήμερα, έτσι, για να ξέρεις οτι σε σκεφτήκαμε, όχι μόνο όσους αφησες πίσω σου.
Ούτε μας νοιάζει ποια ειχες παντρευτεί.


Τι βραδιά κι αυτή

Ξεκινάμε με τη δουλειά.

Τη βραδινή.

Παραιτήθηκε ο υπεύθυνος.
Μετα ήρθε ένα ψομωμένος,κλείστηκε με το αφεντικό στο γραφείο. Μπήκα καποια στιγμή να βάλω κάτι στο μπουφάν μου και ένιωσα βαρύ το κλίμα.
'Εφυγα με ελαφρά πηδηματάκια και μετα από λίγο άκουσαμε δύο γδούπους, είδαμε την πόρτα του γραφείου να κουνιέται και τον "βουνό" να φεύγει. Τσατισμένος.

Μπήκε στο γραφείο μια κοπέλα και άρχισε να φωναζει.
Οι σκέψεις που σου περνανε εκείνη τη στιγμή ειναι "τον φάγανε. Ο τύπος έχει εμάς μάρτυρες, θα επιστρέψει, πέσε κάτω, κρύψου."
Και αυτό έκανα.
Έπεσα κάτω και έδωσα το τηλέφωνο να ειδοποιήσουν την αστυνομία.

Τελικα τον χτύπησε με τις γροθιές του.
Σηκώθηκε, περπάτησε, μίλησε με τους αστυνομικούς και ξεκίνησαν για το νοσοκομείο.
Το μπουφάν μου κρεμασμένο στο γραφείο ήταν γεμάτο αίματα.
Πήρα χαρτι και αρχισα να το καθαρίζω, ειδοποίησα οτι θα είμαι στη καφετέρια έξω και περίμενα. Να δω αν θα ανοίξουμε τελικά.
Ο τύπος δεν θα γυρνούσε σήμερα - αν είναι προστασία.
Αυριο όμως;

Αποφάσισα να μην το σκεφτώ σήμερα, το τι θα κάνω.
Βγήκα έξω και εκεί που μιλούσα με καποια παιδια που ειχαν έρθει να διασκεδάσουν, κλακ, ένιωσα το δοντι μου να σπάει.
Ναι αυτό με την απονέυρωση που με παιδευε απο τοτε.

Ολόκληρο κομμάτι.
Δεν ξέρω αν σωζεται το δόντι μου, δεν ξερω καν αν πρέπει να το κρατησω. Αν θα μου φύγει το σφράγισμα μες τη νύχτα, αν θα πονέσω.
Πήρα τον οδοντιατρο ο οποιος με ξέχεσε που τον πήρα τέτοια ώρα...
(23:00)

Και όπως γυρνούσα σπίτι με το κομμάτι το δόντι να κρέμεται σαν καμπάνα, είδα 3 ασθενοφόρα να τρεχουν στη Βασιλής Σοφίας, την Αλεξάνδρα και την Μιχαλακοπούλου, με διαφορά κάμποσα λεπτά μεταξύ τους.
Και ένα μπλοκο στη πανόρμου και Αλεξάνδρας.

Νόμιζα οτι μέρες σαν και αυτήν δεν συνέβαιναν συχνά.


ΥΓ
Δεν πρόλαβα να ανεβασω το ποστ και με πήραν να πάω να δώσω κατάθεση στο μαγαζί.
Το αφεντικό, μεγάλης ηλικιας, δεν τα κατάφερε.
Σοκ.

Πήρα το τμήμα και ζήτησα να παω απο κει αντί για το μαγαζί-δεν μου κανε καρδιά, μου ειπαν οτι έπρεπε να παω στο μαγαζι είναι θεμα Ασφάλειας, όχι τμήματος. Ξαναντύθηκα στον δρομο πήρα τηλεφωνο μια απο τις κοπελες και τελικα... πήγαιναν στο τμήμα.
Τι καταθεση να δώσω που τον τύπο δεν τον θυμόμουν στην φάτσα καν, παρα μόνο ειχα κολλήσει στα μπρατσα του (ήταν πελώριος).
Ξεκινάω να δίνω κατάθεση, λέω οτι του έδωσαν ενα ποτο και μου ζήτησε το αφεντικό (το οποιο έλειπε). είπα και την φάση του γραφείου, με ρωτάνε αν τον έχω ξαναδεί.
Δεν είχε τύχει, άλλωστε δούλευα εκεί μόνο 2 μέρες την εβδομάδα εδώ και κανενα μήνα. Μου δειχνουν φωτογραφία.
Του μοιαζει, αλλά ειναι πιο μικροκαμωμένος και είναι αξύριστος.

Λέω οτι του μοιαζει αλλα δεν ειμαι 100% σίγουρη.
Και δεν ειναι ψεμα, δεν τον πρόσεξα.
Δεν έιχα λόγο να τον προσέξω. Και οταν εφευγε ήμουν πίσω και έγραφα κάτι τηλέφωνα, τον ειδα πολύ φευγαλέα.
Ο αξιωματικός ψιλοενοχλείται, κάτι λέει για χάσιμο χρονου, του επισημαίνω οτι ήρθα επειδη μου ζητήθηκε και οτι συμφωνώ, οτι δεν χρειαζόμουν.
Μου λεει οτι είπε να έρθουν μόνο όσοι είδαν κάτι.
Κάτι που δεν μου διευκρινίστηκε.
Είπαν να πάμε, πήγα. Γιατί τωρα μου ζητάει ευθύνες;
Τεσπα βλακείες.

Έχω σκέψεις του στυλ, ξυπνας το πρωι και δεν ξερεις ότι ειναι η μέρα που θα πεθάνεις, οπως και δεν ξέρεις πώς θα πεθάνεις. Αγοραζεις εφημερίδα, πας στη δουλεια σου και σε δέκα λεπτά δεν θα υπάρχεις.
Σκέφτομαι ότι τυπος που τον χτύπησε δεν πρέπει να ήθελε να τον σκοτώσει, δεν θα το εκανε με τόσους μάρτυρες, νομίζω οτι αν είναι καποιος που είναι μες τη νύχτα, ή στις "πόρτες" και ζει από το σώμα του, μάλλον, ίσως έπαιρνε αναβολικα και αν ισχύει αυτό, ειναι γνωστό το (ste) roid rage.

Κι εγω ειμαι ακόμα κάτω από το σοκ, γιατί
δεν νιώθω. Μπορώ μόνο να σκεφτώ.
Αυτά που γράφω.
Και το παιδάκι στο οποίο θα πούν απόψε οτι πέθανε ο μπαμπάς του.

Λίλη-Γυναίκα Μόνη

Μου κάνει εντύπωση μερικες φορες, πώς σε βλεπουν οι άλλοι. Ποιο επίθετο σου βάζουν.
Δεν μιλάω γι αυτόυς που σε θεωρουν ηλίθια/ κακιά / ουατέβερ βλέπουν σε σενα με τα γκαβά τους και νιώθουν οτι πρεπει να σου το πουν, αυτές ειναι ειδικές κατηγορίες.

Μιλάω για τους μη απαραιτητα ψωνισμένους και κακοπροέραιτους.
πχ, βρήκα τυχαια ενα μπλογκ όπου με ειχαν στα λινκ και...γραφει.
Λιλη-Γυναίκα μόνη.

Δεν κάνω πλάκα, αυτό γραφει.

Κάθισα για λίγο και αναρωτήθηκα τι σπρωχνει εναν άνθρωπο να γραψει στο λινκ το αν ειμαι μόνη ή όχι (και πώς εχει αυτή τη πληροφορία και ποιον ενδιαφερει στην τελικη).
(Πριν μερικούς μήνες έκανα παρέμβαση σε μια κοπέλλα η οποία έγραψε Λίλι-Μια ελληνίδα. Δεν έχω δηλώσει ποτε ξεκάθαρα την εθνικότητά μου γιατι πολύ απλά δεν ειναι αυτό που με καθορίζει. Το γράφω αυτό για να ξεκαθαρίσω οτι δεν ήταν το επίθετο "μόνη"που με ενόχλησε. Απλά με έκανε να απορήσω στο γιατί... Είναι το λιγότερο, πολύ ασυνηθιστο.)

Το επίθετο δεν εχει καμία σχεση με το μπλογκ, αλλά με το πώς με αντιλαμβάνεται αυτός που το έγραψε, και για καποιο-δικό του λόγο- θεωρεί οτι ειναι σημαντικό και οτι ειναι καθοριστικό.

'Ισως πιστευει οτι ειμαι πολύ ξινή, πολύ στριφνή και να το αποτελεσμα. Είμαι μόνη.
'Ισως του δίνει μια επιβεβαίωση οτι αν δεν εισαι γλυκός και ευχάριστος, να τι παθαίνεις.
'Ισως γι αυτό να εχει πάνω από εκατό λινκ στο πλαϊ, γιατι για κεινον ειναι σημαντικό να μην είσαι μόνος.
Δεν το λέω με κακία η κριτική.

Απλώς ξεδιπλωνω τις σκεψεις μου, οπως κάνω κάθε φορά που καποιος θα εκφραστει λίγο ανορθόδοξα. Προσπαθω να βρω τι μπορει να υπήρχε στο μυαλό του-έστω και υποσυνείδητα-όταν διάλεξε να βάλει επιθετο χαρακτηρισμό στο λίνκ, που να έχει άμεση σχέση με την σεξουαλικότητα και την συντροφικότητα που βιώνω, (ή όχι.)

Μην παρεξηγηθω, δνε πειράχτηκα.
Πρωί ειναι, και είχα πρωινές σκέψεις.
Ασήμαντες, σαφώς, αλλά με έπιασε το φιλοσόφικό μου, τι να κάνουμε τώρα;


Όπως είπα, τα μπλογκ ειναι άριστος τροπος να ανοίγουν παράθυρα στο μυαλό των ανθρώπων, και οι αντιδράσεις πολλές φορές δείχνουν πιο ενδιαφέροντα τοπία, φοβίες και επιθυμίες από αυτούς που ανοίγονται προς τα μέσα.

Ρίξε τον προβολέα σου πάνω μου να σου πω ποιος ειναι ο εφιάλτης σου.

(δεν ισχύει για την συγκεκριμένη περίπτωση, απλά ακολουθώ το νήμα των σκέψεων μου.)

Οκ, φτάνει, πάω να βάλω καφέ.

Monday, March 02, 2009

Δωράκι

σίγουρα αρέσει και σε άλλους εκτός από μένα το συγκεκριμένο τραγούδι
(να φανταστεις δεν ακούω και ροκ)

Η μουσική επένδυση για το σποτακι του οτε-κονεξ-ουατέβερ


Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers