Posts

Showing posts from December, 2010

Σχεδια για μάρσιπο κλπ

Image
Τελικά την έχω καταβρεί.

Το πρώτο δώρο μου...

Image
Εφτιαξα αγριοπαπια σήμερα ( μα καλά δεν εχει καθόλου κρέας πάνω της;) φάγαμε cheesecake, και είδαμε ταινία.
Αυριο περιμένω 10 άτομα. Βοηθεια.

Ομως φέτος πήρα το πρώτο δώρο από την κόρη μου.




































Ελιωσα.

Ο Μήτσος.

Image
Πριν ένα μηνα περίπου ειχαμε γεμίσει μύγες. Λίγο η επαναλαμβανόμενη άνοιξη, λίγο τα ζώα, λίγο οι κοπριες των γειτόνων, πρεπει κάθε βράδυ να υπήρχαν περίπου 70 μύγες, από τις οποίες οι 50 κόλλαγαν στην ειδική ταινία που είχα βάλει.

Τότε παρατηρησα μια μύγα με το ένα φτερό σπασμένο. Εκανε ορθή γωνία. Θα ξέφυγε από την κολλητική ταινία.
Οκ, παμε παρακατω.

Περασε ένας μηνας, έβαλα σπρει, πήρα μυγοσκοτώστρες, κολλητικές ταινίες.
Και χτες παρατήρησα μια μύγα με ορθή γωνία στο φτερό.
Και μ'επιασε τρυφερότητα.

Η μύγα απέκτησε όνομα. Μήτσος.
Και προσεχω να μην την σκοτώσω. Με σπασμένο φτερό και τόσες αντιξοοτήτες, ειναι το πιο μικρό μας πετ.

και αηδιαστικό τώρα που το βλεπω από κοντά αλλα τι να κάνουμε :D

Χρίστουγεννα!

Εφτιαξα βούτυρο, μετά cheese cake.
Αυριο τρώμε πάπια.
Και Κυριακή εχω κόσμο, γαλοπούλα, σαλάτα, ρύζι, γλυκοπατάτες μελομακάρονα, μπύρες, χαλβά, και κρασί.
Πώς τα κατάφερα αφού δεν μου ήρθαν τα λεφτά που περίμενα;

Η Στέλλα που εχει τα σλίνγκς σκέφτηκε να της κάνω σχέδια για τα μάρσιπο που πουλάει, αντι για τα σιδερότυπα που εχει.
Και εμπνεύστηκα, και βρήκα τα χρήματα να ψωνίσω:)

Merry Christmas Everybody!!

Και με μία λέξη, έπεσα.

Αυτό το διάστημα η κόρη μου εχει εφιάλτες. Κακός που μπήκε και εβαλε φωτιά στις γάτες, οτι εγω θα πεθάνω τελη του χρόνου και διάφορα άλλα.
Θυμαμαι στην ηλικία της ειδα ενα ονειρο οτι ενας δρακουλας ήπιε το αίμα των δικών μου και ξυπνώντας, άκουσα ενα μπζζζζζ στο αυτί μου. Φυσικά τωρα ξέρω οτι ήταν κουνούπι αλλα τοτε σκέφτηκα "μύγα που την τράβαει το αίμα".
Και για τα επόμενα χρόνια, εβαζα σκόρδο στο κρεβάτι μου.
Και εκλεινα τα παντζούρια γιατί το ξύλο σταματαέι τους δράκουλες.


Για τους δρακουλες τους ψυχικούς τι κάνουμε;
Ο πρώην μου με ενημέρωσε πριν ενα μήνα οτι πλέον δεν θα μου βάζει τα χρήματα στις 23 αλλα στις 27. Εχω ενα μήνα που του λέω να βάλει κάτι στην άκρη για να αγοράσω φαγητό για το γιροτινό τραπέζι. Κανόνισε τις διακοπούλες του και οποτε του λέω να μου βάλει τα χρήματα, κάνει τον κινέζο. Σήμερα τον στρίμωξα και αρχισε να μου λέει για την "υποχρεωσή του".
Του επισήμανα οτι δεν είναι θέμα υποχρεωσης, αλλα καρδιάς.
Δεν θα μπορεσουμε να κάνουμε Χριστουγεννα.
Το πα…

Σταρ σάινινγκ μπράιτ αμπόβγιουυυυυ

το πλυντήριο πιάτων ειχε χαλάσει εδω και ένα μήνα και πολύ είχα ζοριστεί. Τα χερια μου ειχαν σκάσει, με ένα παιδί και τόσα ζώα και μύγες γύρω γύρω, ήμουν για κλάμματα.
Και ήρθε το Τζι και με έσωσε (πραγματικά). Μια γνωστή του μετακόμιζε και εδινε το δικό της.

Πριν λίγο το έβαλα να δουλέψει. Για πότε άδειασε ο νεροχύτης, μου έδωσε διαθεση και καθάρισα και τον πάγκο.

Και μετά εβαλα κρεμόυλα στα χεράκια μου.

Είμαι χαρούμενη :)

Παραγγελιές

Image
H μικρή πηγε σχολείο με την μπλούζα και εγινε πανι-κος. Ενα κοριτσάκι της είπε οτι τα Χριστούγεννα θα πάρει και αυτή Τσιουάουα και οτι θα το ονομασει κιαυτή με το ίδιο όνομα. Η δικιά μου πυρ και μανία και μες το κλάμμα.
"Να της το ΄δωσω το όνομα, όχι να το πάρει!"
Αλλο παιδάκι να της λέει οτι εχει 20 σκυλιά.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά αλλα της εξήγησα οτι ειναι πολύ σπάνιο γονιός να εχει πάνω από ένα ζωο, αν εχει ένα, και οτι τα παιδακια μάλλον ζηλεύουν αφού συνέχεια μιλάει για τα ζώα της. Μην κοιτατε εγώ που δεν ειμαι και τρελλή με την καθαριότητα και την τάξη. Με ενοχλεί μεν και η βρωμιά και η ακαταστασία αλλα δεν πεθάινω κιολας. Αξίζει τα χαμόγελα της μικρής.

Παρεκτρέπομαι όμως. Το κοριτσάκι εως περισυ ήταν κολλητή της, φετος άλλαξε τάξη και μετακόμισε και ενα άλλο κοριτσακι κοντα της , έτσι απομακρύνθηκαν.
Είχε όμως γενέθλια και εχει και ενα Σαρ Πει.
Συνήθως δεν ζωγραφίζω κατι με το οποίο δεν εχω επαφη. Δεν ειναι στις γραμμές η ομοιότητα αλλα στην "ψυχή", στο ύφος, και …

Μάθε τέχνη και άστηνε

Image
...και άμα πεινάσεις, πιάστηνε.


Βασικά δεν εχω ιδέα αν θα βγαλω τίποτα ετσι, αλλα ενιωσα πολύ πιο δημιουργική χρήσιμη και καλύτερα.

Και οι νεες μου δοκιμες...

Image
Να δω τι θα γινει οταν φυγει το χνουδι απο το φλις στο πλυσιμο....

Και εγεννειτω φώς ( ή κάτι τετοιο τελος πάντων)

Μερικές φορές περνας μήνες και χρόνια να παιδευεσαι και ξαφνικάμ γίνεται ενα κλικ και βλεπεις αυτό που σε βασάνιζε, σαν τρίτος. Αποσταστιοποιημένα. Και γελας επειδη τελικά ηταν τοσο απλό και εμφανές, και χαιρεται ο κώλος σου που ήσουν τυχερή να το δεις, ενώ αλλοι σπαταλάνε μια ζωή, αλλα ταυτόχρονα κλαις γιατί δεν ξέρεις ποιο ειναι το επόμενο βήμα.

Δεν εχω αυτόπεποίθηση.

Σιγά τα λάχανα θα μου πεις, η πρώτη είσαι ή η τελευταία;
Η ακόμα "Καλά, τώρα το κατάλαβες;"


Σκεπτόμουν οτι μικρή δεν είχα φίλους. Μετα μεγαλωσα και με ανακάλυψαν τα αγορια οπότε τις "σκύλες τις γυναίκες " τις έιχα χεσμένες, τις ζηλιάρες.
Μετα το μυαλό μου πήγε στον "αέρα" που έχω, οταν ήμουν πιο νέα, πώς ανακάλυψα οτι με το τραγούδι πολεμούσα την ντροπή μου, τους φόβους μου. Με την ομορφιά μου -που δεν συνειδητοποιούσα τοτε- ενιωθα καλύτερα.

Και τωρα;
Τώρα εφυγε το τραγούδι που μου έδινε τον "αερα", το feedback των ανθρώπων.
Θα μου πεις τώρα έφυγε; Οχι, εφυγε με το που παντρεύτηκα. Κα…
Θα την σκοτώσω.

Αυτό λέω κάθε φορα που η γκρινια αγγιζει επικίνδυνα όρια.
Γκρίνια που ξυπνάει, γκρίνια που θα φάει, γκρίνια που θα πάμε σε πάρτι, γκρίνια που ειχε 8 καραμελες το σακουλάκι με το δώρο και όχι τις κόκκινες, γκρίνια για τα μαθηματα.

Αυτό το τελευταίο με αποδεκατίζει.
Ως δυσλεξική με μεγάλες αποτυχίες στο σχολικό συστημα, κατάφερα να ανταπεξέλθω στην ζωή όμως δεν εχω την δύναμη να ξαναπεράσω τα ίδια.
Γκρίνια για 5 λέξεις που πρέπει να μάθει. Γκρίνια για πάνω από 40 λεπτα.
Φωνάζω, τιμωρω...οχι για άλλο λόγο, για να μην ξεφύγει η κατάσταση. Μερικές φορές πιανει, και ω θαυμα τις μαθαίνουμε σε ακριβως δεκα λεπτά.
Ομως ειναι το μουλάρωμα, το πεισμα, το "ωχ ειναι πολλά /δύσκολο" που την κάνει να αποφασίσει οτι ΔΕΝ θα το κάνει.
Οι δασκαλοι όλοι μου λενε το ίδιο. Της αρεσει να αποτυχαίνει, να είναι το μωρό, να ασχολούνται.
Εγω πάλι, το χειρότερό μου. Μου ζητάει βοήθεια και περιμένει να ακούσει τις απαντήσεις και να τις θυμηθεί. Στίβω το μυαλό μου να επιννοώ άλλα παραδειγματα, τσα…

Εχω στο βάθος μεσημεριανή εκπομπή να παίζει...

δηλαδή για τον εκάστοτε πατέρα που μεγαλώνει ενα παιδί και χωρίζει και μαθαίνει οτι το παιδί τελικά δεν είναι δικό του....
ειναι καλό να θυματοποιεί και το παιδί αφου "η μανα της με κορόιδεψε";

Γιατί μόνο εμείς οι μανάδες (οχι όλες, οκ) βλέπουμε την γενική εικόνα και καταπίνουμε ό,τι μας κάνει ο πατερας του παιδίου ΓΙΑ το παιδί, και οι άντρες ειναι τοσο, μα τόσο , μα τοσο ΜΑΛΑΚΕΣ;

Σιχτήρ μεσημεριάτικα.

Ρίξτε μια ματιά εδώ....

Το έψαχνα για τα ζώα και σκέφτηκα οτι αξίζει να μπει ξανά.

Μετά την βροχή...

και εκεί που όλα ειναι μαύρα και άρχνα και θες να μην ξανασηκωθείς από τις πολλές τουμπες που εχεις φάει, έρχεται από το πουθενά καποιος που συμπαθείς πολύ, που σε ήξερε πριν πέσεις στα σκατα με τα οποία εισαι καλυμμένη, ο οποιος δεν τα βλέπει καν.
Σκατά ειναι πλένονται σαν να λέει, δεν εισαι εσύ.
Σε βλέπω.
Και με είδα κι εγώ αλλιώς. Οχι κακομοιρα, οχι χαμένη, όχι να τα χω κάνει σκατά.
Είδα εμένα.
Και μετά πό μιαμιση ώρα μαύρης κουβέντας, νιωθω ανάλαφρη, ξεκούραστη, χαρούμενη.
Το πήρε από πάνω μου.
Ισως γιατι βρέθηκε καποιος να με ακούσει και να καταλάβει πραγματικά;
Και τις συμβουλές του τις καλοδέχτηκα γιατί κι αυτός εχει περάσει πολλα αλλα εχει αποδείξει οτι ξέρει να επιβιώνει. Και πάντα χαμογελάει το σκατούλι μου.
Αυτό το χαμόγελό του, πόσο με φτιάχνει.



Βγήκε ο ήλιος πάλι.:)

Μαύρο κείμενο.

Στα τόσα χρόνια που γραφω εδώ, τα νεύρα μου, τις στεναχώριες μου, τα νέα μου, δεν εχω γράψει ποτέ αυτό.
Βοήθεια.







Πιάνω τον εαυτό μου να τρέμει στην ιδέα να βγω εκεί εξω και να εχει καποιος δύναμη επάνω μου. Μετά τον πατέρα μου, την μάνα μου, τον πρώην μου και όλους τους εργοδότες εκεί έξω, κουράστηκα να παλεύω, να προσπαθώ, να εκτίθομαι, να απογοητευομαι και να εισπράττω το πόσο "λειψή" είμαι τελικά. Ως κόρη, ως μάνα, ως εργαζόμενη, ως συνάδελφος, ως παραγωγική μονάδα.
Πόσο μη θεμιτή είμαι.
Ξέρω οτι έχω κατάθλιψη γιατι κάνω σκέψεις που δεν θα έγραφα ποτέ εδώ μέσα.
Ξέρω οτι εχω κατάθλιψη γιατί δεν έχω κουράγιο ούτε να σηκωθώ να φτιάξω ένα τσαι.
Δεν έχω διαθεση και η μαυρίλα δεν λέει να βγει από πάνω μου.

Πρέπει να αρχίσω να νιώθω θεμιτή, χρήσιμη, και να μπορώ να προσφέρω έστω και το τόσο στο παιδί μου.
Ξέρω να ζωγαφίζω, να τραγουδάω, και να τα διδάσκω. Ξέρω ξένες γλώσσες. Ξέρω στάιλινγκ, PR, ερκφωνήσεις, συνταξη,. 'Ολα άχρηστα αν δεν εισαι στα σωστά "κανάλια" πο…