Sunday, December 26, 2010

Σχεδια για μάρσιπο κλπ




Τελικά την έχω καταβρεί.

Το πρώτο δώρο μου...



Εφτιαξα αγριοπαπια σήμερα ( μα καλά δεν εχει καθόλου κρέας πάνω της;) φάγαμε cheesecake, και είδαμε ταινία.
Αυριο περιμένω 10 άτομα. Βοηθεια.

Ομως φέτος πήρα το πρώτο δώρο από την κόρη μου.




































Ελιωσα.

Friday, December 24, 2010

Ο Μήτσος.

Πριν ένα μηνα περίπου ειχαμε γεμίσει μύγες. Λίγο η επαναλαμβανόμενη άνοιξη, λίγο τα ζώα, λίγο οι κοπριες των γειτόνων, πρεπει κάθε βράδυ να υπήρχαν περίπου 70 μύγες, από τις οποίες οι 50 κόλλαγαν στην ειδική ταινία που είχα βάλει.

Τότε παρατηρησα μια μύγα με το ένα φτερό σπασμένο. Εκανε ορθή γωνία. Θα ξέφυγε από την κολλητική ταινία.
Οκ, παμε παρακατω.

Περασε ένας μηνας, έβαλα σπρει, πήρα μυγοσκοτώστρες, κολλητικές ταινίες.
Και χτες παρατήρησα μια μύγα με ορθή γωνία στο φτερό.
Και μ'επιασε τρυφερότητα.

Η μύγα απέκτησε όνομα. Μήτσος.
Και προσεχω να μην την σκοτώσω. Με σπασμένο φτερό και τόσες αντιξοοτήτες, ειναι το πιο μικρό μας πετ.


και αηδιαστικό τώρα που το βλεπω από κοντά αλλα τι να κάνουμε :D

Χρίστουγεννα!

Εφτιαξα βούτυρο, μετά cheese cake.
Αυριο τρώμε πάπια.
Και Κυριακή εχω κόσμο, γαλοπούλα, σαλάτα, ρύζι, γλυκοπατάτες μελομακάρονα, μπύρες, χαλβά, και κρασί.
Πώς τα κατάφερα αφού δεν μου ήρθαν τα λεφτά που περίμενα;

Η Στέλλα που εχει τα σλίνγκς σκέφτηκε να της κάνω σχέδια για τα μάρσιπο που πουλάει, αντι για τα σιδερότυπα που εχει.
Και εμπνεύστηκα, και βρήκα τα χρήματα να ψωνίσω:)

Merry Christmas Everybody!!

Wednesday, December 22, 2010

Και με μία λέξη, έπεσα.

Αυτό το διάστημα η κόρη μου εχει εφιάλτες. Κακός που μπήκε και εβαλε φωτιά στις γάτες, οτι εγω θα πεθάνω τελη του χρόνου και διάφορα άλλα.
Θυμαμαι στην ηλικία της ειδα ενα ονειρο οτι ενας δρακουλας ήπιε το αίμα των δικών μου και ξυπνώντας, άκουσα ενα μπζζζζζ στο αυτί μου. Φυσικά τωρα ξέρω οτι ήταν κουνούπι αλλα τοτε σκέφτηκα "μύγα που την τράβαει το αίμα".
Και για τα επόμενα χρόνια, εβαζα σκόρδο στο κρεβάτι μου.
Και εκλεινα τα παντζούρια γιατί το ξύλο σταματαέι τους δράκουλες.


Για τους δρακουλες τους ψυχικούς τι κάνουμε;
Ο πρώην μου με ενημέρωσε πριν ενα μήνα οτι πλέον δεν θα μου βάζει τα χρήματα στις 23 αλλα στις 27. Εχω ενα μήνα που του λέω να βάλει κάτι στην άκρη για να αγοράσω φαγητό για το γιροτινό τραπέζι. Κανόνισε τις διακοπούλες του και οποτε του λέω να μου βάλει τα χρήματα, κάνει τον κινέζο. Σήμερα τον στρίμωξα και αρχισε να μου λέει για την "υποχρεωσή του".
Του επισήμανα οτι δεν είναι θέμα υποχρεωσης, αλλα καρδιάς.
Δεν θα μπορεσουμε να κάνουμε Χριστουγεννα.
Το παιδί.
Οτι εφοσον κανονισε διακοπές στο χωρίο του, όπως σχεδίασε την βενζίνη του, ας σχεδίαζε και τα 30 ευρώ που θέλω.
(Ευτυχως που ειχα προνοησει να παρω τα δώρα τοτε που ψώνισα για τα γενεθλιά της).
"Εσυ τι κάνεις;" με ρώτησε
"Δεν δουλεύω, λες αν δουλευω να κθόμουν να σε παρακαλάω;"
"Εχω μια υπεχρέωση και την τηρώ..." 'άρχισε πάλι.
Του το εκλεισα.
Αηδιασμένη, στεναχωρημένη...


Σε ποια στροφή ακριβως γλύστρισα και μπήκε η ζωή μου στην τουαλέτα;
Πώς ειναι δυνατον να αντιμετωπίζω τετοιες καταστάσεις, δεν το χωρά ο νους μου.
Δεν ειναι my kind of people, my outlook on life.
Τόση επαφη με την κακία μου κατατρωει την ψυχή....



Θα το κάνω το γιορτινό τραπέζι.
Και θα καλέσω και κόσμο όπως κάθε χρόνο για να νιώσει η μικρή γιορτινή ατμοσφαιρα.
Και θα κλείσω τα ματια πιο σφιχτά, θα χωθώ στην ψυχή μου πιο βαθιά, θα σωπάσω όλα όσα θα ήθελα να κάνω για κείνη, τα μαθήματα, τα σπορ, όλους τους δρόμους που της κόβουμε πριν καν τους διαβεί ενω εχει ταλέντα.
Θα κλάψω μόνη μου ενώ ειναι στο σχολείο και θα ευγνομωνω τον Θεό που ξεσπάω εδώ και όχι μετά με νεύρα μόλις κάνει καποιο καπρίτσιο η κάνει υστεριες για να μην διαβάσει.


Αγιε Βασίλη, αν ειχα μια ευχή, θα ήθελα να υπάρχει περισσοτερη αγάπη στην ζωή μου.
Να την βλέπω, να την νιώθω. Από την μαμά μου, τον μπαμπά της. Η εστω να μην βλέπω αυτά που βλέπω, να μην ακούω αυτά που ακούω.
Δεν αντεχονται.
Οχι άλλο...

Sunday, December 19, 2010

Σταρ σάινινγκ μπράιτ αμπόβγιουυυυυ

το πλυντήριο πιάτων ειχε χαλάσει εδω και ένα μήνα και πολύ είχα ζοριστεί. Τα χερια μου ειχαν σκάσει, με ένα παιδί και τόσα ζώα και μύγες γύρω γύρω, ήμουν για κλάμματα.
Και ήρθε το Τζι και με έσωσε (πραγματικά). Μια γνωστή του μετακόμιζε και εδινε το δικό της.

Πριν λίγο το έβαλα να δουλέψει. Για πότε άδειασε ο νεροχύτης, μου έδωσε διαθεση και καθάρισα και τον πάγκο.

Και μετά εβαλα κρεμόυλα στα χεράκια μου.

Είμαι χαρούμενη :)

Friday, December 17, 2010

Παραγγελιές



H μικρή πηγε σχολείο με την μπλούζα και εγινε πανι-κος. Ενα κοριτσάκι της είπε οτι τα Χριστούγεννα θα πάρει και αυτή Τσιουάουα και οτι θα το ονομασει κιαυτή με το ίδιο όνομα. Η δικιά μου πυρ και μανία και μες το κλάμμα.
"Να της το ΄δωσω το όνομα, όχι να το πάρει!"
Αλλο παιδάκι να της λέει οτι εχει 20 σκυλιά.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά αλλα της εξήγησα οτι ειναι πολύ σπάνιο γονιός να εχει πάνω από ένα ζωο, αν εχει ένα, και οτι τα παιδακια μάλλον ζηλεύουν αφού συνέχεια μιλάει για τα ζώα της. Μην κοιτατε εγώ που δεν ειμαι και τρελλή με την καθαριότητα και την τάξη. Με ενοχλεί μεν και η βρωμιά και η ακαταστασία αλλα δεν πεθάινω κιολας. Αξίζει τα χαμόγελα της μικρής.

Παρεκτρέπομαι όμως. Το κοριτσάκι εως περισυ ήταν κολλητή της, φετος άλλαξε τάξη και μετακόμισε και ενα άλλο κοριτσακι κοντα της , έτσι απομακρύνθηκαν.
Είχε όμως γενέθλια και εχει και ενα Σαρ Πει.
Συνήθως δεν ζωγραφίζω κατι με το οποίο δεν εχω επαφη. Δεν ειναι στις γραμμές η ομοιότητα αλλα στην "ψυχή", στο ύφος, και με μαρκαδοράκι, το σχεδιο ειναι εξαρχης άψυχο (σε αντίθεση με το κάρβουνο ή το μολύβι).

Το προσπάθησα όμως και να το αποτέλεσμα.

Wednesday, December 15, 2010

Μάθε τέχνη και άστηνε


















...και άμα πεινάσεις, πιάστηνε.


Βασικά δεν εχω ιδέα αν θα βγαλω τίποτα ετσι, αλλα ενιωσα πολύ πιο δημιουργική χρήσιμη και καλύτερα.

Και οι νεες μου δοκιμες...




Να δω τι θα γινει οταν φυγει το χνουδι απο το φλις στο πλυσιμο....

Saturday, December 11, 2010

Και εγεννειτω φώς ( ή κάτι τετοιο τελος πάντων)

Μερικές φορές περνας μήνες και χρόνια να παιδευεσαι και ξαφνικάμ γίνεται ενα κλικ και βλεπεις αυτό που σε βασάνιζε, σαν τρίτος. Αποσταστιοποιημένα. Και γελας επειδη τελικά ηταν τοσο απλό και εμφανές, και χαιρεται ο κώλος σου που ήσουν τυχερή να το δεις, ενώ αλλοι σπαταλάνε μια ζωή, αλλα ταυτόχρονα κλαις γιατί δεν ξέρεις ποιο ειναι το επόμενο βήμα.

Δεν εχω αυτόπεποίθηση.

Σιγά τα λάχανα θα μου πεις, η πρώτη είσαι ή η τελευταία;
Η ακόμα "Καλά, τώρα το κατάλαβες;"


Σκεπτόμουν οτι μικρή δεν είχα φίλους. Μετα μεγαλωσα και με ανακάλυψαν τα αγορια οπότε τις "σκύλες τις γυναίκες " τις έιχα χεσμένες, τις ζηλιάρες.
Μετα το μυαλό μου πήγε στον "αέρα" που έχω, οταν ήμουν πιο νέα, πώς ανακάλυψα οτι με το τραγούδι πολεμούσα την ντροπή μου, τους φόβους μου. Με την ομορφιά μου -που δεν συνειδητοποιούσα τοτε- ενιωθα καλύτερα.

Και τωρα;
Τώρα εφυγε το τραγούδι που μου έδινε τον "αερα", το feedback των ανθρώπων.
Θα μου πεις τώρα έφυγε; Οχι, εφυγε με το που παντρεύτηκα. Και εγινα μαμά. Ομως τότε ήμουν παντρεμένη, καποιος με είχε δει από την καλή και την ανάποδη και με αγαπούσε, εμένα, για εμένα.
Ναι, οκ, πώς το θες;
Με παντρεύτηκε γιατί ήμουν η πιο όμορφη που ειχε "βγαλει". Τρόπαιο.
Και μέτα έφυγε. Και ξαναγύρισε (εκεί η αυτοπεποίθηση καλά κρατεί γιατί ήξερα οτι μόλις γυρνούσε από το ταξίδι του, θα "συνερχόταν", ειχαμε και παιδί, να σοβαρευτούμε λίγο).
Και μετά ξαναέφυγε για μια πιο όμορφη, και τότε μου τα είπε όλα.
Μπουμ.
Εκρηξη μες το κεφάλι μου.

Πάει και αυτό το ορόσημο.
Τραγούδι σημειώσατε χ.
Φιλία με τον κολλητο, το ίδιο ( τον έπαιζε μέχρι που βρήκε άλλη φαντασίωση).
Δουλεία...Χ
'Αλλες δουλειές;...ΧΧχχχΧΧΧΧ και χ
Γονείς; Οσοι διαβάζετε εδώ καιρό θα χαμογελάτε μέσα από τα μουστάκια σας.

Αρα;
Αρα αυτοπεποίθηση μηδέν.
Ισως γι αυτό ασχολούμαι με τον κάθε παπάρα που ξεστομίζει αγενειες, ίσως γι αυτό παλέυω και αποχωρώ από δουλειές, Γιατί νιώθω οτι πρέπει να κρατήσω το οχυρό. Αν αφήσω κάποιον να μου φερθεί ως σκουπίδι, θα καταληξω να πιστέψω οτι ειμαι σκουπίδι.
Για την ώρα, απλά υποψιάζομαι οτι ειμαι "σκουπίδι" αλλα το παλεύω.


Βέβαια, ισως ειμαι μαργαριτάρι που πετάξαν στα γουρούνια....

Θα την σκοτώσω.

Αυτό λέω κάθε φορα που η γκρινια αγγιζει επικίνδυνα όρια.
Γκρίνια που ξυπνάει, γκρίνια που θα φάει, γκρίνια που θα πάμε σε πάρτι, γκρίνια που ειχε 8 καραμελες το σακουλάκι με το δώρο και όχι τις κόκκινες, γκρίνια για τα μαθηματα.

Αυτό το τελευταίο με αποδεκατίζει.
Ως δυσλεξική με μεγάλες αποτυχίες στο σχολικό συστημα, κατάφερα να ανταπεξέλθω στην ζωή όμως δεν εχω την δύναμη να ξαναπεράσω τα ίδια.
Γκρίνια για 5 λέξεις που πρέπει να μάθει. Γκρίνια για πάνω από 40 λεπτα.
Φωνάζω, τιμωρω...οχι για άλλο λόγο, για να μην ξεφύγει η κατάσταση. Μερικές φορές πιανει, και ω θαυμα τις μαθαίνουμε σε ακριβως δεκα λεπτά.
Ομως ειναι το μουλάρωμα, το πεισμα, το "ωχ ειναι πολλά /δύσκολο" που την κάνει να αποφασίσει οτι ΔΕΝ θα το κάνει.
Οι δασκαλοι όλοι μου λενε το ίδιο. Της αρεσει να αποτυχαίνει, να είναι το μωρό, να ασχολούνται.
Εγω πάλι, το χειρότερό μου. Μου ζητάει βοήθεια και περιμένει να ακούσει τις απαντήσεις και να τις θυμηθεί. Στίβω το μυαλό μου να επιννοώ άλλα παραδειγματα, τσατιζεται, φωνάζει...

Και μερικές φορές, το χειρότερό μου...πονάει τον εαυτό της.
Ο πατερας της ξυραφιαζοταν εφηβος και ειλικρινά δεν το καταλαβαινω, το απεχθανομαι.
Σημερα ειχαμε σχεδιασει να κάνει μαθήματα, να παιξει με το χίονι, να φαμε, να παιξουμε μαζί, γενικά μια ωραία μέρα, αφού δεν την παιρνει ο πατερας της.

Οοοοοοχι, έπρεπε μεσα σε ένα 20λεπτο να γινει της πουτάνας. Αντεξα. Βγήκε από το δωμάτιό της με γρατζουνιες στο πρόσωπο. Πήρα ανάποδες. Μου εξομολογήθηκε μετά από πίεση οτι εβαλε την καυτή λάμπα του γραφείου στο μέτωπό της.

Το τσακίζεις ή δεν το τσακίζεις;
Η μάνα μου και ο πατερας της σε μικρό πακέτο.
Μου ειπε οτι θελει να φύγει. Της άνοιξα την πόρτα.
Και εφυγε.
Την πρόλαβα όταν εστριψε την γωνία και την εφερα σπίτι.
Δεν θα παίξουμε, δεν θα δει τηλεόραση, θα κάνει μαθήματα, θα γράψει επιπλέον που θα της δώσω εγώ, θα πλύνει τα πιάτα(πρώτη φορά της βάζω κάτι τέτοιο για να δούμε αν θα πιασει ως τιμωρία), θα φάει, θα παρει την φίλη της να πάρει το μάθημα από το βιβλίο ιστορίας (που όλο ξεχνάει κάθε Παρασκευή, από "σύμπτωση"), και θα της βρω κι αλλα.
Το σκεπτικό ειναι οτι η σημερινή μέρα θα της μείνει τόσο αξέχαστη που δεν θα ξανατολμήσει να κανει τα ίδια.
Μέχρι τωρα της εξηγούσα οτι η συμπεριφορά της 'αδειαζει¨την μπαταρία της μαμάς και μετα η μαμα δεν θελει να κάνει τίποτα. Δεν εχει ενέργεια και διαθεση να την παει πουθενά αφού θα βρει κάτι να γκρινιάξει. Δεν θέλει να την βοηθήσει με τα μαθήματα αφού θα φάμε 3/4 σε μοιρολόγια (και ειλικρινα δεν το αντεχω).

Αφού δεν καταλαβαίνει και βγήκε και απο το σπίτι άνετη, νομίζω ειναι καιρός για άλλες μεθόδους. Γιατί θα καταλήξω όπως πολλοί γονεις που θυμώνουν με τα παιδιά τους και το παίρνουν προσωπικά. Και το θέμα δεν ειναι να θυμώνω (αν και θυμώνω) αλλα να κοπεί η κακή συμπεριφορά μαχαίρι.The big picture.

Της πήρα την λάμπα, της ειπα οτι αν φερεται σαν μωρό, θα την αντιμετωπίζω ως μωρό. Κομμένα τα privileges.

Αυτό πρεπει να κοπεί, ΤΩΡΑ.
Μπορεί να συγχίστηκε που έμαθε οτι ο πατέρας της δεν θα την πάρει σήμερα όμως πρέπει να δει τις συνέπειες των πράξεων της. Αν ξεσπάμε αλλού και κυρίως στην μαμα, χαλάμε την ατμαόσφαιρα του σπιτιού και η μαμα δεν θέλει να κάνει τίποτα (παρα μόνο να συρθεί στο κρεβάτι και να "χαθεί" σε εναν άλλο κόσμο, για λίγο)
Οταν μάθαμε οτι ένα από τα σκυλιά εφαγε ποντικοφάρμακο, στο κρεβάτι έκλαψε μόνη της και δεν με φώναξε.
Με σταναχώρησε φυσικά που το περασε μόνη της όμως αυτό δείχνει οτι αν θελει, μπορεί να εχει τον έλεγχο.






Και για να μην με αρχίσουν μερικοί και μερικές στο πόσο σκληρή ειμαι και διάφορες αηδίες, να υπενθυμίσω οτι δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπούν το παιδί μου περισσότερο απ'ότι εγώ, ούτε να κάνουν γι αυτό ό,τι έχω κάνει/υποστεί ως τώρα.
Και κλείνω τα σχόλια γιατι δεν θέλω να ακουσω και για παιδαγωγικά. Αρκετές ενοχές έχω.


Friday, December 10, 2010

Εχω στο βάθος μεσημεριανή εκπομπή να παίζει...

δηλαδή για τον εκάστοτε πατέρα που μεγαλώνει ενα παιδί και χωρίζει και μαθαίνει οτι το παιδί τελικά δεν είναι δικό του....
ειναι καλό να θυματοποιεί και το παιδί αφου "η μανα της με κορόιδεψε";

Γιατί μόνο εμείς οι μανάδες (οχι όλες, οκ) βλέπουμε την γενική εικόνα και καταπίνουμε ό,τι μας κάνει ο πατερας του παιδίου ΓΙΑ το παιδί, και οι άντρες ειναι τοσο, μα τόσο , μα τοσο ΜΑΛΑΚΕΣ;

Σιχτήρ μεσημεριάτικα.

Ρίξτε μια ματιά εδώ....

Το έψαχνα για τα ζώα και σκέφτηκα οτι αξίζει να μπει ξανά.

Saturday, December 04, 2010

Μετά την βροχή...

και εκεί που όλα ειναι μαύρα και άρχνα και θες να μην ξανασηκωθείς από τις πολλές τουμπες που εχεις φάει, έρχεται από το πουθενά καποιος που συμπαθείς πολύ, που σε ήξερε πριν πέσεις στα σκατα με τα οποία εισαι καλυμμένη, ο οποιος δεν τα βλέπει καν.
Σκατά ειναι πλένονται σαν να λέει, δεν εισαι εσύ.
Σε βλέπω.
Και με είδα κι εγώ αλλιώς. Οχι κακομοιρα, οχι χαμένη, όχι να τα χω κάνει σκατά.
Είδα εμένα.
Και μετά πό μιαμιση ώρα μαύρης κουβέντας, νιωθω ανάλαφρη, ξεκούραστη, χαρούμενη.
Το πήρε από πάνω μου.
Ισως γιατι βρέθηκε καποιος να με ακούσει και να καταλάβει πραγματικά;
Και τις συμβουλές του τις καλοδέχτηκα γιατί κι αυτός εχει περάσει πολλα αλλα εχει αποδείξει οτι ξέρει να επιβιώνει. Και πάντα χαμογελάει το σκατούλι μου.
Αυτό το χαμόγελό του, πόσο με φτιάχνει.



Βγήκε ο ήλιος πάλι.:)

Μαύρο κείμενο.

Στα τόσα χρόνια που γραφω εδώ, τα νεύρα μου, τις στεναχώριες μου, τα νέα μου, δεν εχω γράψει ποτέ αυτό.
Βοήθεια.







Πιάνω τον εαυτό μου να τρέμει στην ιδέα να βγω εκεί εξω και να εχει καποιος δύναμη επάνω μου. Μετά τον πατέρα μου, την μάνα μου, τον πρώην μου και όλους τους εργοδότες εκεί έξω, κουράστηκα να παλεύω, να προσπαθώ, να εκτίθομαι, να απογοητευομαι και να εισπράττω το πόσο "λειψή" είμαι τελικά. Ως κόρη, ως μάνα, ως εργαζόμενη, ως συνάδελφος, ως παραγωγική μονάδα.
Πόσο μη θεμιτή είμαι.
Ξέρω οτι έχω κατάθλιψη γιατι κάνω σκέψεις που δεν θα έγραφα ποτέ εδώ μέσα.
Ξέρω οτι εχω κατάθλιψη γιατί δεν έχω κουράγιο ούτε να σηκωθώ να φτιάξω ένα τσαι.
Δεν έχω διαθεση και η μαυρίλα δεν λέει να βγει από πάνω μου.

Πρέπει να αρχίσω να νιώθω θεμιτή, χρήσιμη, και να μπορώ να προσφέρω έστω και το τόσο στο παιδί μου.
Ξέρω να ζωγαφίζω, να τραγουδάω, και να τα διδάσκω. Ξέρω ξένες γλώσσες. Ξέρω στάιλινγκ, PR, ερκφωνήσεις, συνταξη,. 'Ολα άχρηστα αν δεν εισαι στα σωστά "κανάλια" που ζητούν τέτοιες δουλειες. Δε με ενδιέφερε η Πράντα, τα ψώνια, ούτε όλα αυτα που καθιστούν στατους.
Ντύνομαι όπως να ναι.
Μέγα λάθος.

Ξέρω να κάνω τιποτ'άλλο;
Μπορώ να κάνω τιποτ'αλλο;

Υπάρχει άνθρωπος που να θέλει μαθήματα; Ποια ειμαι εγώ να τον διδάξω θα μου πεις...Και που έχω εμπειρία και που το έκανα για χρόνια, δεν πάυω να νιώθω οτι δεν μπορώ να προσφέρω 100% αυτό που ζητάει ο άλλος.
Τι άλλο μπορώ να κάνω όμως;
Υπάρχει κάτι άλλο που δεν το σκέφτηκα;
Πώς μπορώ να ζήσω χωρίς να χάσω άλλο την αξιοπρέπειά μου, χωρίς να ντρεπομαι, χωρίς να κλαίω, κρυφά; Γιατί αν το κάνω φανερά, δεν θα βρω κατανόηση. Λύπη ίσως. Ελεημοσύνη μερικές φορές. Χαρά σε αρκετές περιπτώσεις. Εκμεταλλευση σίγουρα.
Οπότε το βουλώνω.
Και προσποιούμαι, και ξεχνιέμαι, και λέω οτι "θα περάσει".
Ομως δεν περνάει.
Παλιά αναρωτιόμουν πως μπορούν μερικοι άνθρωποι να ειναι αστεγοι. Πώς περνάει καποιος σ αυτον τον κόσμο. Δεν το καταλάβαινα. Εχω λίγο καιρό που βλέπω ολοκάθαρα πώς γίνεται, το μονοπάτι φανερώθηκε μπροστά μου και αρνούμαι να πιστεψω οτι μπορεί να γίνει και δικός μου δρόμος μια μέρα.
Εχω σπίτι. Εχω σπίτι. Εχω σπίτι.
Το λέω πολλες φορές να το εμπεδώσω.


Νιώθω οτι ειμαι σε μια δίνη που με ρουφάει. Ο κόσμος παλιά δεν ήθελε να δει τι γίνεται δίπλα του, τώρα και να θέλει δεν μπορεί. Νιώθω ολομόναχη. Αδύναμη. Φοβισμένη. Ανίκανη να παλέψω πια με ό,τι μπορεί να μου συμβεί. Ευάλωτη σαν να ειναι τα νεύρα εκτεθειμένα.
Μα το χειρότερο είναι οτι δεν βρίσκω νόημα στην ζωή, παρα μόνο κάνω υπομονή.
Και παλεύω εναντια στο ρεύμα, μόνο και μόνο για να την κρατήσω εκείνη, στεγνή, μέχρι να μπορέσει να κολυμπήσει μόνη της. Πάνε τα όνειρα για βαρκούλες και εφόδια.
Τώρα είναι μόνο το να μείνει εκείνη εκτός κινδύνου μέχρι να φτασουμε σε στερια, ή να μάθει να κολυμπάει.Και νιώθω οτι αποτυγχαίνω και σ'αυτό.
Τυχεροι οι άνθρωποι που χαίρονται τα παιδιά τους, κάνουν όνειρα και σχεδιάζουν.

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφω έχουν νόημα.
Δεν ξέρω τι γραφω.
Θέλω να κλάψω αλλα δεν βγαίνει τίποτα.

Ενας φίλος μου είπε οτι οι φορείς του Aids παίρνουν επίδομα 600 ευρώ τον μήνα...
Το φρικιαστικό ειναι οταν οι τρελλές σκέψεις δεν σου φαίνονται τόσο τρελλές, οταν είσαι απελπισμένος και το καταλαβαίνεις μόνο από την θύμηση του ποιος ήσουν και οτι θα φρίκαρε με αυτά που σκέφτεσαι τώρα.
Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κακό στον εαυτό μου. Οσο σκατά και να είμαι, δεν παυω να ειμαι everything she has. Και αυτό ειναι και το πρόβλημα εν μέρει. Δεν μου επιτρεπεται να ειμαι αυτό που θα ήθελα να ειμαι, και πλέον δεν ξέρω πια τι ειμαι.
Ομως δεν ειναι απίστευτα λυπηρό να ζηλεύεις (οχι να φθονείς) τον άρρωστο, γιατί τουλάχιστον καποια πράγματα στην ζωή του ειναι σιγουρα και εγγυημένα;

Με κυνηγάνε οι τραπεζες, δεν μπορώ να κάνω διακανονισμό γιατί δεν μπορώ να αποδείξω οτι ειμαι ανεργη. Το τεβε συνεχίζει να με χρεωνει και δεν με αφήνει να κάνω διακοπή γιατί δεν πλήρωσα το ΦΠΑ. Το οποιο θα πλήρωνα αν η εφορία μου ειχε επιστρεψει τα λεφτά που μου χρωστα.
Και τωρα το σχολείο του παιδίου με χρεωσε κατι από το πουθενά και νιώθω οτι η κατάσταση εχει ξεφύγει από τον ελεγχό μου.
Γιαγιά να κρατήσει το παιδί πουθενά, πρώην σύζυγος να θεωρεί οτι τα προβλήματα αυτά τον αφορούν δεν υπάρχει, οπότε καταπίνω, καταπίνω, περιμένω, αντέχω (?), και δεν ξέρω πότε και που θα σκάσω.
Αν σκάσω.
Γιατί και το σκάσιμο προυποθέτει ενέργεια, πίστη οτι αξίζεις κάτι καλύτερο, και ένα μίνιμουμ δύναμης να αλλάξεις το τι σου συμβαίνει.
Κι εμένα, μου τελείωσε.
Δεν παλέυω άλλο.
Δεν το'χω πια.






Υγ, μη μου δινετε σημασία.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers