Tuesday, December 29, 2009

Απντέιτ

Ελεος!

Συνομιλια στο τηλεφωνο με τον πατερα μου.
"Δεν εχω καρκινο. Τον νικησα."
-"Ε;"
-"Εδώ δεν ξέρουν να κάνουν διαγνώσεις. Πουθενά στην Ευρώπη. Μόνο σκιες βλέπουν. Μόνον στην Αμερική. Αλλά θέλουμε 250 ευρώ και δεν τα έχουμε". (και να τα είχε δεν θα έστελνε αίμα)
"Αλλώστε δεν είμαι αρκετα δυνατός να δώσω αίμα." (Να το).
"Ο γιατρός μου έδινε μόνο ένα μηνα ζωής και έπαθε έκπληξη όταν με είδε."
-Μπαμπα, που το βασίζεις οτι δεν έχεις καρκίνο πια; 'Εκανες εξετάσεις;¨"
-"Δεν έχω σου λέω, εμπιστέψου με. Τα νεφρά μου μόνο είναι το πρόβλημα."


Μετά αρχισε αλλο τροπάριο.
"Με τρώνε οι σκέψεις μου. Πώς θα πας να μείνεις στο εξοχικό; Θα μπει κάποιος μέσα.."
Ενιωσα να αγανακτώ.
Για χρόνια, δεν εμενε κανείς τους μέσα. Οταν εγώ ενδιαφερθηκα, άρχισαν τα "θα σε βιασουν, θα σε κλέψουν, θα σε κάνουν" με αποτελεσμα να φοβηθώ και να κοιμάμαι πάντα ανησυχα εκεί. Λϊγους μήνες μετα η μητέρα μου πήγε και εμεινε 10 ολοκληρους μήνες εκεί, μόνη της.
Τώρα που είπα οτι θέλω να πάω για λίγο καιρό, τον επιασε παλι αλλά το εκδηλώνει έτσι. Δεν αντεχει να δει γιατί τον τρώει η παρουσία μου εκεί.
Γιατί δεν πιστεύω οτι ειναι ενδιαφερον;
Γιατί 4 χρόνια ζουσα σε ισόγειο με το παιδι και είχα λόγους να ανησυχω αλλα ποτέ δνε βοήθησαν να φύγω οταν το ζήτουσα.
Γιατί έχει τύχει να βρεθώ μικρή σε ερημιές της Ελλάδος (περιπέτειες που πιθανόν έχω γραψει παλιά) χωρίς φράγκο, 17 και 18 χρονών κοπελίτσα και μου λέγανε να κάνω ωτοστοπ.
Γιατί στα 16 μου ζούσα μόνη μου, σε άλλη χωρα, χωρίς κανέναν ενήλικα.
Γιατί τα κλειδια του εξοχικού τα πήρα στα 28 μου, όταν ο πατερας μου τα παρεδωσε τελετουργικά στα χερια του γκόμενού μου και αυτός μου τα έδωσε, σε φοβερα δύσκολη θέση.
Δεν ήμουν άξια, ήμουν γυναικα.

Α ρε μπαμπά, τα μυαλά σου τελικά, σε εμποδισαν όχι μόνο να ζήσεις για άλλα είκοσι χρόνια, αλλά να ζήσεις μες στην ευτυχία και τη θαλπωρη των ανθρώπων που σ'αγαπούν.
Οχι γιατι πρέπει, ή γιατι εισαι ο πατερας, αλλά γιατί είσαι Καλός πατέρας.

Saturday, December 26, 2009

Reveillon

Φέτος δούλεψα το ρεβεγιόν σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο. Είχα καιρό να το κάνω και ήθελα κάποιες πρόβες αλλα αρρωστησα μέχρι και την τελευτάια μερα, κι εγώ και το παιδί έτσι πήγα απροετοίμαστη.
Ομως με το που μπήκα στο ξενοδοχείο ένιωσα να γυρνώα σπίτι μου, κι ας μην είχα παει στο συγκεκριμένο ποτέ.
Καλώς ή κακώς, αυτή ηταν η επιλογή μου στην ζωή, αυτό διάλεξα, αυτό μου αρεσει και αυτό κάνω καλά.
Ανεβηκα στην εξέδρα και ξεκίνησα να τραγουδάω. Ο κόσμος έτρωγε και πρωτη πρώτη η μικρή που μου έιχε ζητήσει 3 πιάτα από το μπουφέ.
Ηθελα φετος να τα περάσουμε οικογενειακά στο σπίτι, αλλά χρειαζόμουν τα χρήματα, και η ιδέα του να ξαναβγω λίγο έξω με χαροποιούσε. Τελικά κανονισα με έναν φίλο να πάει σπίτι να βάλει το δώρο του Αη Βασίλη κάτω από το δέντρο ωστε γυρνώντας να βλέπαμε οτι "ηρθε".

Ξεκίνησα να τραγουδαω και χάρηκα οταν ο κόσμος σταματησε για λίγο τα δικά του, αλλά κυρίως το παιδι που πέρα από κατι παιδικά dvd και στο σπίτι, δεν με ειχε ουσιαστικά δεί ποτέ.

Κατέβηκα μετα το πρώτο μέρος και με ρώτησε..."μαμά, δεν ντρεπεσαι;"
"Ντρέπομαι" της απάντησα.
"Αλλά επειδη δεν μ άρεσει να ντρέπομαι, γι'αυτό το κάνω. Το πολεμάω".
"ΚΙ έγω ντρέπομαι να χορέψω" μου λέει.

Φυσικά μέχρι το τέλος της βραδιάς ξεσάλωνε στην πίστα.
Την χαιρόμουν όπως χαίρεται μια μάνα το παιδί της που ειναι όμορφο και κλέβει βλεμματα. Την χαιρόμουν που είχε παλέψει το συνάισθημα που την εμπόδιζε να κα΄νει αυτό που ήθελε.
Και γελούσα τρυφερά γιατι στον χορό...μάλλον δεν το'χει :P
Την έβλεπα να κουνιέται και να κάνει κυρίως γυμναστικές ασκήσεις.
Είναι περίεργο πώς τα παιδιά μας που βγαίνουν από μέσα μας μπορεί να ειναι τόσο διαφορετικά από εμάς, με δικά τους χαρίσματα. Η μικρη ειναι απιστευτα αθλητική και θα γίνει πολύ ψηλή κάτι που την στεναχωρεί γιατι λέει θα με περνάει.
Το πόδι της ειναι ήδη νούμερο 32 έναντι στο δικό μου το 37.
Φωνή όμως έχει καλή-τίποτα το ουάου για την ηλικία της, απλώς δεν φαλτσάρει κάτι σημαντικό για 8χρονο παιδί, αν και δεν θα ήθελα να ασχοληθεί μ'αυτό στην Ελλάδα.

Τραγουδούσα και χόρευε από κάτω και ήταν μέσα στα χαμόγελα.
"Μαμα εισαι η καλύτερη τραγουδρίστρια του κόσμου!" 'Ενιωσα σα να μου έδιναν το Γκράμι.
Υπήρξα κόρη τραγουδιστή και μουσικού και η φωνή του δεν μου άρεσε.
Ξέρω ότι είχε να κάνει με τα συναισθήματα μου απέναντι του επειδή φώναζε και χτυπούσε και όλη του η συμπεριφορά.
Κι επειδή κι εγώ φωνάζω.... ακούγοντας το παιδι να μου λέει πόσο πολύ της άρεσε, πόσο πολύ τελικά με αγαπά και ένιωθε περήφανη...
'Ενιωσα οτι ήρθε ο Αη Βασίλης και για μένα φέτος.

"Να με ξαναπάρεις στη δουλειά σου".
Της άρεσε που ο κόσμος της μιλούσε Γαλλικά και απορούσε.
Το θεώρησα πολύ θετικό το να ερθει παλι σε επαφή με ξενόγλωσσο κόσμο.
Την άλλη μέρα δεν την πήρα όμως γιατί ήμουν ένα πτώμα και το παιδί το ίδιο.


Αυτό που παρατήρησα οτι μου άρεσε περισσότερο στην ξενοδοχειακή δουλεια ήταν η υπερήλικες.
Με έκπληξή μου διαπίστωσα οτι εγώ που τους έλεγα κωλόγερους μικρή γιατί μου εσπαγαν τα νευρα κατι δυσκοιλιοι και δύστροποι γέροι, τώρα τους εβλεπα με πολλή αγάπη και τρυφερότητα.

Χόρευαν ταγκό, βάλς, ρούμπες, ό,τι μπορούσαν, με κέφι, με τον άντρα ή την γυναίκα τους. Και δεν ήταν "ωχ πρέπει να χορέψουμε τωρα". Οι περισσότεροι είχαν κανει μαθήματα σε σχολές και φαινόταν. Η άνεση, το πόσο διασκεδαζαν και το πώς είχαν βρει κοινά ενδιαφέροντα στην ζωή τους.
Θαύμασα αυτό το συναίσθημα που έβγαινε από τα μάτια τους και το πρόσωπό τους.
Αγάπη.
Αφοσίωση.
Ντυμένοι με τα καλά τους, μερικοί με τα παιδιά του, άλλοι μόνοι τους, άλλοι τελειως μπακούρια.
Μια κυρία καρδιακή ενέβαινε, χόρευε, σταμάταγε και ξανα το ίδιο.
Δεν γίνεται να μην θαυμάσεις αυτή την ενέργεια και δίψα για ζωή.

Αυτό που λίγο μου έκανε εντύπωση ήταν η ενδυματολογικές ενδυμασίες μερικών αλλα δεν θα σχολιάσω εδώ, δεν ύπάρχει λόγος, ο καθένας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του που είτε ταιριάζει με το έξω του ή όχι. Απλά ήταν λίγο περίεργο και αξιοσημείωτο σε μερικές περιπτώσες, έως κραυγαλέο.

Ομώς έχβω μια τέτοια περίπτωση στο σπίτι, την μητέρα μου, οπότε...
Ο πατέρας μου πλέον δεν ακολουθεί ούτε εναλλακτικά ούτε τίποτα. Κουράστηκαν και οι δύο και τρόγωνται και κρατιέμαι μακρια. Σκέφτομαι από εβδομάδα να πάω να τον δω αν και την τελευταία φορά που πηγα δεν με είχε δει και ρώτησε επιθετικά την μητέρα μουη "Τι θέλει;"
Είναι κρίμα, είτει εκείνη τον επηρέασε εναντίον μου, είτε εκείνος είναι τοσο στενόμυαλος, να μην είδε ποτέ του το ίδιο του το παιδί. Ομως τι να κάνουμε;

Σκέφτομαι να πάω χωρίς το παιδί (τον φοβάται γιατί μοιαζει με σκελετος και κλαίει), να κάτσω λίγο μαζί του, να μου πει τα δικά του, πώς τον κατέστρεψαν οι γιατροί, πώς θα σηκωθεί απ'το κρεβάτι με την βοήθεια του Θεού και όλα όσα ουσιαστικά τον οδηγούν στον τάφο, και να του κρατήσω λίγο το χέρι όσο θα το κάνει αυτό.
Είναι αλλωστε τα τελευταία του Χριστούγεννα.
Να του πώ μέσα μου αντίο, κι ας μην το ξέρει.


Ας ευθυμήσουμε λίγο με το τελευταίο νέο μου.
Αυριο έχω τραπέζι με φίλους στο σπίτι, για να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα τα δικά μας. Φέτος δεν μπόρεσα να φερω κόσμο όπως έκανα περσι κάθε εβδομαδα για τα καθιερωμένα παιχνίδια παντομίμας και πικσιονέρι, αλλά αύριο πιστεύω να το ευχαριστηθούμε.

Χρόνια πολλά σε όλους.

Tuesday, December 22, 2009

Το κεφαλακι μουυυυυ

Και επειδη δεν εβρεξε ακόμα....

ΞΕΜΑΤΙΑΣΤΕ ΜΕ.

Sunday, December 20, 2009

Για τα λινκ και το μπλογκ

Θα ήθελα να εξηγήσω κάποια πράγματα όχι γιατι νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ, αλλα δεν θα ήθελα καποιος να στεναχωρεθεί χωρίς λόγο.

Το μπλογκ αυτό ειναι από τα πιο παλιά.
Μου άρεσε η ανωνυμία που μου επέτρεπε να λέω ό,τι ήθελα. Η ταυτότητα δεν είναι στο όνομα, αλλα στην αίσθηση οτι ξερουμε καποιον.
Εγώ ήθελα να ακουγονται αυτά που εχω να πω, αυτά που έχω μέσα μου και να μην εστίαζουν σε ποιον τα λέει, αλλά σ'αυτα που γραφονται.

Καποια στιγμη το μπλογκ απεκτησε δημοσιοτητα και ...διαφοροι έρχονταν και έλεγαν το στραβο τους και το ανάποδό τους.
Οταν βγήκε το βιβλίο έγινε χαλασμός. Και στον προσωπικό μου χώρο, στην αληθινή μου ζωή.
Οι περισσότεροι δεν καταλαβαιναν οτι εμένα δεν μου έκανε αίσθηση.
Δεν θα έβγαζα χρήματα από αυτό, δεν ήταν προιον εργασίας, κάτι που θα χρησίμευε σε κάποιον και είχα ήδη βγάλει ενα βιβλίο για το οποιο ήμουν περήφανη.

Το θέμα είναι όμως οτι αρχισε να μπαινει πολύς κόσμος μέσα εδώ και είχα πολλά προβλήματα με το αν θα έβαζα λινκ ή όχι.
Βλέπετε, τότε ειχε αρχίσει να δημιουργείται ένα φαινομενο τύπου φέις μπουκ όπου όλοι έβαζαν όλους στα λινκ και αν δεν το έκανες σε έβγαζαν και διαφορα άλλα στιλ κλίκας που δεν ειχαν καμία σχεση με το "Παραθυράκι μέσα στο μυαλό μου" που ευγενικά άνοιγα εδώ για όποιον είχε πραγματική ανάγκη να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από το δικό του μυαλό.

Οι αντιδράσεις μου έδειχναν τι υπήρχε στο μυαλό άλλων.

Εσβησα όλα τα λινκ.
Κράτησα για λίγο διάστημα αυτά που θεωρούσα χρήσιμα για όλους, όπως το babyblog του Θωδωρή Γουτα, αλλα μετα αναγκαστηκα να κρύψω διάφορα σχολια και ποστς λόγω ανθρώπων που έμπαιναν εδώ (μερικοί και δημοσιογράφοι) και έκαναν με τα ποστς ό,τι ήθελαν με την δικαιολογια τις ελευθεριας.

Δεν θέλω να παρεξηγηθω, δεν ειμαι κανα ψώνιο ή κατι τέτοιο,
δεν διαβαζω το μπλογκ κανενός, δεν θέλω να μπω στην νοοτροπία του νετγουορκινγκ, δεν εκθέτω ποτέ μυνήματα με λινκ στα μπλογκ, γιατι πολύ απλά δεν θέλω να κάτσω να ψάχνω να δω τι θεματολογία εχει ο καθένας, ούτε θεωρώ ευγενικό να αφήνει κάποιος το λινκ του εδώ με το καλησπέρα σας, οπότε ξεκινάω λίγο αδιάφορα έως αρνητικά και δεν ασχολούμαι.

Μου αρεσει να μου απαντάτε, δεν αρέσει σε κανέναν να μιλάει μόνος του. Και οι περισσοτεροι, συγκεντρώνεστε στο ποστ και οχι στο ποιος το λέει και θεωρω κατόρθωμα και επίτευγμα να εχω συνγκεντρωσει εδώ μια χούφτα συνομιλητές που ξέρουν να σέβονται το τι νιώθει ο δίπλα.

Πραγματικά.

Και σας ευχαριστώ.

Saturday, December 12, 2009

Προς το Burger της περιοχής μου

εχω πραγματικά βαρεθεί να μου στέλνετε λάθος παραγγελίες. Πρέπει να εχει συμβεί 8-9 φορές σε 6 μήνες. Πολύ μεγάλος αριθμός. Δεν νομίζω να ειμαι η μόνη.
'Εχω βαρεθέι να τρωω ΜΕΤΑ την παρέα μου γιατί επρεπε να πάρετε το πιάτο μου πίσω.

Κρίμα.
Πόσο δύσκολο ειναι να θυμάσαι να μην βάλεις κάτι σε μια σαλάτα γιατί ο άλλος είναι αλλεργικός; Η να τσεκαρεις αν το τυρί μυρίζει;
Δεν είναι δείγμα κακής θέλησης, είναι δείγμα ανικανότητας, πια.

Και επειδή το πρόβλημα ξεκινά από την κουζίνα μάλλον, όχι δεν θέλω να μου φέρετε άλλο πιατο.
Η φαντασία μου καλπάζει και φαντάζομαι τον μαγειρα να φτύνει μέσα όπως σε κάτι ταινίες.

το κεφάλάκι μουυυυ

Αν κάποιος ξέρει να ξεματιάζει, ας κάνει κάτι είναι 2 μέρες συνεχόμενες που πεθάινω...

Friday, December 11, 2009

Μαμά, κλαις;

Χτες μίλησα με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο.
Του είπα τι έγινε, τι μου είπε η μικρή, και μου είπε

"Πιστεύεις οτι ο πρώην σου η εγώ θα μπορούσαμε να ειμαστε σωστοί γονείς αν ειχαμε τις συνθήκες ζωής που έχεις για να την μεγαλώσεις; Προσπαθείς να της φτιάξεις τον χαρακτήρα, αγαπάει τα ζωα, να την διαβάσεις, εγώ δεν θα είχα ούτε το κουράγιο ούτε τις άντοχες.
Και αν η μικρή δεν το δει αυτό όταν μεγαλώσει, πιστεύω να ειμαι κι εγώ εδώ να της τα ψάλλω ένα χεράκι. Κάνεις εσύ ολη την βρομοδουλειά. Πιστεύεις θα την έκανε κανας άλλος έτσι όπως έχουν τα πράγματα;"

Αρχισα να κλαίω.
'Ηταν η πρώτη φορά στα 8 χρόνια που κάποιος μου το έλεγε αυτό. Πρώτη φορά που δεν δίναν εμφαση στα στραβα, στις φωνές, στο πώς πρέπει να αντέξω γιατί ειμαι μάνα. Πρώτη φορά που καποιος μου αναγνώριζε τις δυσκολίες μου. Κάποιος που καταλάβαινε.
Είναι δυνατόν να θέλω τοσο πολύ μέσα μου καποια αναγνώριση;
Γιατί;

Καπάκι μίλησα και με τον 'Αγγελο, ο οποίος για χ,ψ λόγους δεν έκανε την παραγγελία του βιβλίου για την μικρή για τα Χριστούγεννα, και δεν με ενημέρωσε παρά μόνο εκείνη τη στιγμή που τον ρώτησα.
Ο καθένας στην κοσμάρα του και για την πάρτη του, δε λέω... αλλά... Τρομερή διαφορά αντιμετώπισης.

Εκλάψα πολύ χτες, και ξύπνησα με πονοκέφαλο. Βρέχει κιολας ψιλοβρόχι.
Το πρώι είπα στην μκρή αν είναι, να πάει να μείνει με τον μπαμπά της και την Ειρήνη.
Μην αρχίσετε αν μου λέτε οτι ειμαι λάθος, το ξέρω, αλλα δεν μπορώ και να υποκρίνομαι, ένιωθα παγωμένη και μουδιασμένη.
Η μικρή με κοίταξε.
"Δεν με θες;"

Αναστέναξα.
"Γιατί θες να μείνεις εδώ;"
Αρχισε να μου λεει για τον σκύλο, τα μαθηματα και διάφορα άλλα και κατάλαβα οτι δεν ήξερε. Αλλά οτι ήθελε να είναι μαζί μου.
Και χαλάρωσα την αυστηρότητά μου, την πήρα αγκαλιά και της είπα οτι μπορεί να αγαπάει όποιον θέλει, όσο θέλει.
Οτι δεν πειράζει.

"Μα μαμα, σε έκανα να κλαις. Εσύ δεν κλαις ποτέ,"
"Δεν μπορείς να διαλέξεις ποιον αγαπάει η καρδιά σου όμως", της απάντησα.
"Δεν πειράζει" πρόσθεσα.
'Μου πέρασε, Αγάπα την και πιο πολύ απο μένα, αφού εγώ σε έχω."

'Εδειξε ικανοποιημένη με την απάντηση.
"Δεν σε δίνω εγώ, και να θες να φύγεις." της είπα και ένα πλατύ χαμόγελο διαγράφτηκε στο πρόσωπό της.


Ακόμα δεν είμαι καλά, αλλά τουλάχιστον δεν ειμαι και "να πεθάνω".

Thursday, December 10, 2009

'Ηττα

Και σήμερα μου σκασε την βόμβα.
"Μαμα, αγαπώ εσενα, τον μπαμπά και την( -ας την πούμε) Ειρηνη".
Χαμόγελο.
Χαίρομαι. Ανησυχώ λίγο τι θα γίνει αν ποτέ χωρίσουν αλλά σκέφτομαι οτι μπορώ παντα να την πάρω τηλέφωνο(την Ειρήνη) και να της ζητήσω να ερθει να δει το παιδί, όταν καταλαγιασουν τα πνεύματα.
Και αν δεν χωρίσουν και κάνουν δικό τους παιδί...σταυρώνω τα δάχτυλα οτι θα συνεχίσει η προσοχή και η αγαπη που της δείχνει. Το χαίρομαι, δεν νιώθω καμία ανασφάλεια ή ζήλεια.
Η θέση μου ειναι αυτή που είναι, χαίρομαι που έχει μια πρόσθετη θετική παρουσία στη ζωή της, να της κάνει όλα όσα δεν κάνουμε μαζί λόγω χρόνου.

Η μικρή με κοιτάει.
"Είναι σαν μητέρα".
"με τον μπαμπα, σαν οικογένεια."

"Σας αγαπάω και τις δύο το ίδιο"
Σφίξιμο στο στομάχι.
Ξέρω οτι δεν πρέπει να δώσω βάση, έμφαση, ότι ειναι λογικό να αγαπά καποιον που την φροντίζει, της κάνει γλύκες ενώ εγω φωνάζω, μαλώνω, απαγορεύω...

"το ίδιο;"την ρωτάω. Γνέφει καταφατικά.
'Στεναχωριέσαι;" με ρωτάει.
'Λίγο. Θα ήθελα να με αγαπάς λίγο περισσότερο."
Με κοιτάει.
"Δεν μπορώ να διαλέξω εγώ για την καρδιά μου."


Και θέλω να πεθάνω.
Ξυνει πληγές που έχουν να κάνουν με το άλλο τρίγωνο, την μάνα μου και τον πατέρα μου, με τα τρίγωνα που έζησα με την αλλη γυναίκα, σε όλες μου τις σχέσεις.
Και τώρα...;
Τι να κάνω; Να ανταγωνιστω για την αγάπη του παιδιού μου;
Να την κακομάθω κι εγώ;
Να τα παρατήσω όλα και να την αφήσω να παει εκεί;

Μου κόβεται η ανάσα και που το σκέφτομαι.
Θέλω να πιστεύω οτι ειναι περαστικό, οτι την μανα μας δεν την αλλάζουμε με τίποτα και για κανέναν, αλλα οταν σκέφτομαι την δική μου....

Νιώθω ηττημένη.
Πληγωμένη.
Περίμενα να εχει αδυναμία στον πατέρα της γιατί δεν τον βλέπει όσο εμένα.
Αλλά στην σύντροφό του , μετά από λίγους μήνες, ενώ εγω τραβάω τα λούκια, τις αρρώστιες, τα ξενύχτια, τις στεναχώριες...

Νιώθω οτι αναπληρώθηκα απο παντού.
Πιθανόν υπερβάλλω και αύριο νιώσω καλύτερα, αλλά για σήμερα το βράδυ, είμαι χώμα.

Tuesday, December 08, 2009

Μπουκίτσες τελεία τζι αρ

Και το πήρα το όνομα μη μου το κλέψει κανείς, και πήρα και το web hosting αλλά το χόστινγκ δεν τελείωνε εκεί, έπρεπε να "χώσ'την" και σε ντιζάιν ιστοσελίδας.

Λεφτά δεν υπήρχαν, και πέντε μέρες τώρα ψαχουλεύω , το παλεύω, με την πολύτιμη συνδρομή φίλων που συγκινούνται από την μελωδική φωνή μου που τους απειλεί με Θεούς και δαίμονες αν δεν με βγάλουν από το τέλμα που πήγα και βούτηξα.

Με τα πολλά βάλαμε και ελληνικά, αμφιβάλλω αν οι ξένοι θα έπιαναν το βρώμικο χιούμορ μου.

Αμφιβαλλω αν το πιάνουν και οι 'Ελληνες εδώ που τα λέμε, αλλά καποιοι, πιστοί φίλοι τόσο καιρό, του π*υστη, κάτι βρήκαν. Δεν συγκινώ μονο λεζβίεζ και γαμίκουλες, κάτι στο γραπτό πιάνει τόπο.


Και η αλήθεια είναι οτι την βρίσκω να ψάχνω, να παραθέτω, να προβληματίζομαι και να προβληματίζω.

Να ξεκινάω με απίστευτο stand up comedy κέφι και να διασκεδάζω την 'αγνωστη" παρέα μου εκεί έξω.


Η αληθεια ειναι ότι έτσι ξεκίνησα πριν χρόνια, και στην πορεία έχασα το χαμόγελο, και την διάθεση. Παραγνωριστήκαμε.

Δεν με ενδιέφερε πια να σε γοητεύσω, να σε κάνω να γελάσεις. Σε ειχα χάσει μέσα στην θάλασσα της αμορφωσιάς και της αγένειας, δεν έβρισκα οτι άξιζε τον κόπο να μιλάω μόνη μου στην έρημο.

Είτε μιλούσα, είτε γελούσα, η επικοινωνία είχε χαθεί.



Τελευταία, καταπιάστηκα με ένα σάιτ, όπου έγραφα σε απίστευτους για μένα ρυθμούς, για θέματα που μέχρι τώρα με άφηναν παντελώς αδιάφορη.

Τα καλλυντικά, οι κρέμες, η μόδα...

Αναγκάστικα να το ψάξω, πάντα βέβαια από την δική μου σκοπιά, και να καταγράψω ό,τι μάθαινα, όσο ανορθόδοξο και να είναι.

Και ξαναβρήκα την διάθεση να επικοινωνήσω.

Αυτά που μαθαινα, αυτά που ψάχνω, αυτά που πιστεύω, αυτά που ακούω.


Οχι τα δικά μου θέματα.

Τα θέματα των άλλων.

Είτε πρόκειται για μια κοπέλα που ζει ενα δράμα στην Κάτω Κυπαρισσούπολη, είτε για την Αντζελίνα που τα πρήζει στον Μπραντ Πητ.

Είτε για το πώς πιάνουν το πεος σήμερα οι κοπελιές (και μη) και κυρίως το γιατί.

Από το πώς να φτιάξεις κρέπες και κυνήγι έως και το πώς να φτιάξεις άρωμα, σαπούνι, πουλόβερ, υδατική κρέμα.

'Ολα οσα μας ενδιαφέρουν, από εκδηλώσεις, χόμπι, κουτσομπολιό.

'Οσα μας καταπιεζουν ή μας ανυψώνουν.


'Ολα όσα συζητάμε στην τουαλέτα όταν πάμε να βαφτούμε ή όταν πέφτουμε η μία πάνω στην άλλη στο σουπερμάρκετ.

(Ναι εκείνο το 5% που δεν αφορά Εκεινον και το πόσο μας έχει σπασει το νευρικό σύστημα)

'Ολα, ευελπιστώ να τα βρούμε εδώ, στις μικρές τραγανές μπουκίτσες.



Την κατανόηση σας για τυχόν λάθη και τεχνικά προβλήματα το επόμενο...δίμηνο;

Βλέπετε, αντί να πάω να πλύνω κάνα πιάτο σαν καλό γυναικάκι, κι εγώ...

Saturday, December 05, 2009

Redirection

Εχω καιρό να γράψω, και αυτό γιατι
α) δεν μου περισσεύει χρόνος (και εχω πεθάνει και στους πονοκέφαλους με τις βροχές)
β) δεν μου αρεσει πια το ύφος με το οποίο γράφω...παλιά, διακομωδούσα καταστάσεις, αλλα τον τελευταίο χρόνο, δεν ξερω τι μου φταίει, δεν έχω διαθεση να "διασκεδάσω" τον αναγνώστη μου, να καλυφθώ πίσω από το χίουμορ για να πω αυτό που με καίει. Ισως παραγνωριστήκαμε, ίσως μεγάλωσα, ισως πολλά
γ) τα θέματα που με απασχολούν έχουν να κάνουν με τους δικούς μου το παιδί μου και τα προβληματα με τον πρωην μου.
Το πρώτο μέρος με θυμώνει. Το δεύτερο, αν εχω κατι να πω, θα είναι γιατι της φωναξα ή κατι τετοιο και δεν αντεχω αν το απλώνω εδώ. Το τρίτο...κρατουσα πάντα μια ισσοροπία ανάμεσα στα "παραπονά"μου και στο να μην τον κακοχαρακτηρίζει κανείς. 'Ηταν εδω ενα καταφύγιο στο οποίο έλεγα το 3% αυτών που συνέβαιναν. Τα πιο επώδυνα, τα πιο σκατένια τα κρατούσα μέσα μου ή σε καποιο κρυφό μπλογκ, για να μην σκάσω.
Οχι για να μην τα διαβάσει εκείνος. Χεστηκα. Δεν τον κατηγορούσα ποτε, εκφραζα τα διακά μου συναισθήματ και περιέγραφα καταστασεις χωρίς "ερμηνείες". Πράξεις του. Και αυτές μιλάνε μόνες τους, δεν χρειάζονται κανένα δικό μου σχόλιο.

Ομως τον τελευταίο χρόνο, γνώρισε μια κοπέλα. Σε πολλα μου θυμίζει εμένα. Τοτε που πίστευα οτι οι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν και ειναι αυτό που δείχνουν.
Την συμπαθώ, αν και κρατάω μια πισινή. Είναι αλλωστε μαζί του.
Δεν ανοιγω το στόμα μου, ακόμα και οταν μου λεει πραγματα όπως "Εχει αλλάξει, μου εχει πει τι εχει κάνει."
Τι να της πω; Οτι δεν ξέρει τίποτα; Να τρεξει να σωθεί;
Δεν ειναι δική μου δουλειά.
Ο καθενας βλέπει αυτό που θέλει.

Είναι καλή με την κόρη μου, κράταει τους τύπους, δεν με παρακάμπτει, δεν ζητάω τιποτ'άλλο.
Ο αλλος εχει μπει στο παραμύθι του, οτι ζει μια φυσιολογική ζωή, και αν εξαιρεσουμε κατι αστοχα σχολια (θα τον παρει ο διαόλος καμια ωρα) μπροστα στο παιδί, με αφήνει ήσυχη.
Ομως η κοπέλα αυτή μπαίνει στο ιντερνετ.
Δεν νιώθω καλά στην ιδέα οτι μπορει να πετύχει καποιο κείμενο. Ας ανακαλύψει μόνη της καποια πράγματα για την δική της ζωή χωρις να μπει σύμμαχος ή διαιτητης ή κριτης σε καταστασεις που ...δεν την αφορουν. Είναι τοσο λεπτές οι ισσοροπίες.

Τι θελω να πω μ'αυτό;
Οτι θα ήθελα πολύ να διαβαζετε τις μπουκίτσες. Εκεί, από τα θέματα που θα πιάνω, οσοι ξέρετε να διαβάζετε ανάμεσα στις γραμμές, θα καταλαβαίνετε. Αλλωστε όλα μια επανάληψη είναι του τι γινεται ως τώρα...
Δεν θα γράφω εδω;

Πώς να γραψεις στην γωνιά σου, οταν η γωνιά σου δεν εχει παράθυρα, δεν εχει τοίχους, και ειναι στην μέση μια πλατείας;

Δεν ειναι πια η κρυψώνα μου με άγνωστα μάτια, χωρίς κρίση, χωρίς θέση.
Δεν ειναι πια η ιστορία μια γυναίκας σε μια πόλη. Μιας οποιαδήποτε.
Οπως τόσες άλλες γυναίκες και ιστορίες.
Απεκτησα ταυτότητα στους αγνώστους.
Και οι γνωστοι ξέρουν την ταυτότητα μου.

Δεν ξέρω, τι θα κάνω. Ηδη εχω φιλτραρει πολλά κειμενα οταν βγήκε το βιβλίο, αλλαξα ηλεκτρονική διεύθυνση, άλλα κειμενα τα εχω κρατήσει κρυφα...λίγο λίγο χρατσα χρούτσα η ελευθερία να πω "Πονάω!" ή "Γαμιέσαι!!" κόπηκε.
Ισως...ισως μια μέρα.

Οχι όμως σήμερα. 'Οχι τώρα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers