Wednesday, March 31, 2010

Ιδέες,,,

θέλω γνώμες.
Εχω λίγο καιρό που κοιτάω τον κήπο και με φαντάζομαι να μεγαλώνω τομάτες, μπροκολα, κόκκινα λάχανα και γενικώς ο,τι τρώμε και με πιάνει αγωνία αν θα τα καταφέρω γιατί εμένα, όλα τα φυτά μου ψοφάνε. Ακόμα και οι κάκτοι.
Αρρωστο ζώο? Θα το επαναφέρω.
Φυτό; Θα το ξεράνω.

Η μάνα μου κουκούτσια φτύνει, δέντρο φυτρώνει. Ζωό της άφηνα σε 2 μέρες απεβίωνε. Είναι στα χερια μας, κατι στον ψυχισμό μας; Δεν ξέρω. Ισως γιατι το φυτό δεν αντιμιλάει:P

να σοβαρευτώ λίγο.


Σκεφτόμουν λοιπόν, πως μπορώ να βγάλω καποια χρήματα από τον κήπο αφουιντερνετ δεν θα εχω, ούτε τηλέφωνο,ούτε την ευχέρεια να μετακινούμαι-δίπλωμα αυτοκινήτου δεν έβγαλα ακόμα.
Και σκέφτηκα λεβάντα, χαμομήλι, και άλλα που χρησιμοποιώ στις κρέμες μου.
Σκέφτηκα και σάντουιτς για παιδιά-κολατσιό μις και έχω κότες που τρώνε μόνο λιναροσπορο (για το Ω3), φτιάχνω δικό μου ψωμί και γενικώς όλα βιολογικά, αλλά παράτησα την ιδέα γιατι πολύ απλά δεν έχω το μέσο να το διαφημίσω, να τα πάω και δεν ξέρω αν θα με εμπιστευόταν ο κάθε γονιός να ταιζω το παιδί του.
Θα μου πεις εμπιστεύεται το κάθε τυρροπιτάδικο;
Ναι, για να κάνω κατι τετοιο θα χρειαζόμουν κεφάλαιο ή έστω συνεργάτη.
Οπότε το βάζω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, για αργότερα.

Στην ελλάδα απαγορεύεται να πουλάς στην αυλή σου φρουτα και λαχανικά και μαρμελάδες.
Ομως με τα φυτα τα αποξηραμένα, ίσως να μπορούσα να κάνω κάτι.
Να εβρισκα δηλαδή μεγαλοπρομηθευτες.
Εφοριακά δεν εχω ιδέα πως γίνεται αυτό.
Αυτό μου την δίνει στην Ελλάδα.
Ο,τι ιδέα έχεις, οτι επιχείρηση πας να κάνεις, το κράτος σε βουλιάζει κάτω από νόμους και ευθύνες και τελικά δεν έχεις χώρο να μεγαλώσεις και να κάνεις κάτι.

Μετά σκέφτηκα να μεγαλώνων σπόρους.
Πολλοί θέλουν φυτρωμένους σπόρους.

Αν δεν ειχαμε οικονομική κρίση μπορεί να μεγάλωνα σκυλιά. Ετσι κι αλλιώς τα λατρευω και θέλω δυο μεγάλα για προστασία. Οϋτε θα τα ζόριζα να γεννήσουν.
Ομως με την κρίση... δεν μπορω να βασιστώ σαυτό.
Σκέφτηκα να πάρω δυο κουνέλια και να εχουμε έτσι κρεάς για μας.
Σιγά μην με αφήσει η μικρή νατα σφάξουμε.

Παλιά ειχαμε χήνες που έκαναν πελώρια αυγά. Πού να τα δώσεις όμως;

Σκέφτυηκα μετά να διαμορφώσω τον χώρο έτσι ωστε να κάνουν παιδικά πάρτι.
Ενα στέγαστρο, φαγητό σε τραπέζι, να κάνω και τον κλόουν(που μ αρεσει κιόλας).
Θέλει όμως οργάνωση το πράγμα.


Δεν ξέρω. Καμιά ιδέα;



Ασχετο.
Θα μου έρθετε την άλλη Τετάρτη στο θέατρο να με καμαρώσετε;



Συννεφούλα έχασα το τηλέφωνό σου μάλλον.

Sunday, March 28, 2010

Τα ίδια Παντελάκη μου..

'Εχω πάνω από μήνα που πάω το εξοχικό και πετάω πετάω πεταω...Τελειωμό δεν έχω. Βλεπω το κοντέινερ και κάνω υπολογισμόυς σε λεφτά και φρικάρω.
Σήμερα πήγα και είδα οτι η μητέρα μου πήγιανε και έβγαζε από το κοντέινερ και τα ξαναέβαζε σε αποθήκες έξω.
Το γιοφύρι της αρτας δηλαδή.
Την πήρα λοιπον σήμερα και προσπαθησα να της πω οτι εγω δεν εχω ούτε την πολυτέλεια χρόνου, ούτε χρημάτων να επενδύω ώρες πετώντας και κείνη να μαζεύει παλι πίσω.
Προσπαθησα γιατι μιλούσε μαζί μου.
"Εμένα εκεί ήταν η ζωή μου, μου πέταξες μηχανήματα (στιφτης πορτοκαλιου με κολλημενη γλίτσα ξεραμενη πάνω του), μου είναι δεύσκολο δεν εχεις ψυχή;"
"Ρε μάνα, δεν εχω λεφτά, δεν έχω χρόνο το καταλαβαίνεις; Αν δεν ειχα ψυχή θα χαν παρει όλα φούντο."
Τιποτα.
Ουρλιαζαμε και οι δυο. Εκείνη γιατι δεν περναγε το δικό της, εγώ γιατι δεν εντεχω αυτή τη προσπάθεια κάλυψης που κάνει να μην αφήνει κανέναν-μα κανέναν -να μιλήσει.


"Μα δεν τα εβαλα στο σπίτι, τα έβαλα σε μια αποθήκη έξω"
"Θα μπουνε πρώτα τα πράγματά μας, και αν εχω χώρο και μπορώ θα κρατήσω και για σένα χώρο."
"Δεν μπορώ ούτε να έχω μια ντουλάπα έξω;"
Ανατρίχιασα.
Θυμήθηκα το δωμάτιο μου που δεν ήταν ποτέ δικό μου γιατι η ντουλάπα της δεν της έφτανε και έβαζε τα ρούχα της στη δική μου. Αλλωστε εγω ειχα 3 φορεσιές που μου χάριζαν νονοί και διάφοροι σε γενέθλια. Θυμήθηκα αυτή την "εισβολή", αυτή την ντουλάπα που της επέτρεπε πρόσβαση στον χώρο μου ανα πάσα στιγμή και πόσο το μισούσα, που απλωνοταν παντού.
Και κατάλαβα.

Οχι.
ΟΧΙ.
ΟΧΙ!

"Εφαγα ενάμιση μήνα να ξεδιαλύνω το σκουπιδαριό, δεν έχω κάνενα έσοδο και εφερα ηλεκτρολόγους και μπογίατισμα με το τρέχον νοικι που δεν θα δώσω, δεν έχω χρόνο για ψυχαναγκαστικούς εκβιασμους"
"Ούτε ένα ευχαριστώ."
'Ευχαριστώ"
"Να μην έχω ούτε ένα φόρεμα, μια παντόφλα εκεί;"
"Ως την πέμπτη στείλε άνθρωπο να πάρει ότι θες, εγώ δεν ξανακάνω τον χαμάλη. Και αφού δεν εχω και ψυχή, δεν ξεδιαλύνω πλέον και τίποτα, εκτός αν θα πληρώσεις εσύ το κοντεινερ..."
"Σταμάτα πια με ζάλισες με τα λεφτά..."
Πνίγηκα.


"Μαμα, είναι ξεκάθαρο -σε μένα- το τι γίνεται, και δεν θέλω κανα να μπω στην διαδικασία αυτή που με βάζεις.. Δεν δεχεσαι τις αποφάσεις μου, δεν δεχεσαι το όχι και δεν εχω την ψυχική δύναμη να μπαινω σε αντιπαραθεσεις καθε φορά που δεν γίνεται το δικό σου ουτε να δει το παιδί τετοιες σκηνές."
'Εγώ πονάω και δεν σε νοιάζει και κάτι δεν ειναι σωστό πανω σου"συνέχιζε...
"...τοτε που μεε χτύπησες..."
Αυτό το εχει πει και στην κόρη μου και μου ανεβαινει το αίμα στο κεφάλι.
Αν την χτυπούσα, ακόμα θα την μάζευαν.
Συνήθως οταν την πιάνει υστερία, την ταρακουνάω.
Στο παιδί όμως είπε οτι την χτύπησα και μ εχει ενοχλήσει αφάνταστα, γιατι η μικρή το εχει σαν "αναμνηση" πλέον, πες πες.

"Στα δεκάεξι με έπνιξες", της απάντησα. 'Ό,τι μου έμαθες, ανταποδίδω"
"Σταμάτα πια μαυτό, δεν το θυμάμαι, σου λέω" μου πάντησε με νέυρα( το καλψουρισμα προς στιγμή κόπηκε)
Γέλασα.
"Εγώ όμως ναι, και εφόσον το έκανες και ηταν αιτία να φύγω από το σπίτι, δεν εισαι σε θέση να μιλάς μόνο και μόνο επειδή "δεν το θυμάσαι""

ΜΟυ πήρε κάμποσα χρόνια να συνειδητοποιήσω οτι δεν ήταν φυσιολογικό η μανα σου να σου σφίγκει τον λαιμό τραβώντας σε στο πάτωμα, ουρλιάζοντας με μάτι απεταγμένα έξω απότ ις κόγχες τους. Μάτια άδεια, τρελά...μέχρι που να αναγκαστείς να την χτυπήσεις για να σε αφήσει. Πίστευα οτι ειναι ακραίο, αλλα..οτι συμβαίνει σε ώρα κρίσης. Μεταξύ του ξύλοκοπήματος από τον μπαμπά και τις υστερίες της μαμάς, πού να ξέρω τι ήταν φυσιολογικό;

Το έμαθα με τα χρόνια, όταν απομακρύνθηκα.
Και τώρα ούρλιαζα.. εγώ...ξανά.
Ενιωθα να με ρουφάει στο κόσμο της και ήθελα να σκίσω τις σάρκες μου με τα νύχια μου. Βαρέθηκα τα κλαψουρίσματα, τις κατηγορίες, τις προσπάθεις να με κάνει να νιωσω ένοχη και "κακή" και την τσιρίδα μες τ αυτιά μου για να μην μ'αφήσει να αρθρώσω λέξη, να μην ακουστώ, να μου την πει, να με τσακίσει μέχρι να κάνω αυτό που εκείνη θέλει.

"Οκ, για να τελειώνουμε, εγώ πετάω από αύριο και τελειώνει εδώ το θεμα. Απο μακριά και αγαπημένες."
"Δεν ξέρεις τι περνάω, δεν σε νοιάζει... ή ζωή μου ήρθε ανάποδα. Τελικά με διώχνεις από το σπίτι..."
Να το.

Ασε με να μπω στη ζωή σου αλλιώς θα σου ψήσω το ψάρι στα χείλη.

Με νοιαζει ρε μαμα, αλλά δεν εισαι το χαιδεμένο μου κοριτσάκι-αυτά ο μπαμπάς σου ταμαθε, τι να κάνουμε;
Οσο σε νοιαζει και σενα οταν σου λέω οτι σε 20 μερες πρεπει να εχω τελειώσει και κάνεις τον ψοφιο κοριό.
Δεν σου ανοίγω πίσω πόρτα στη ζωή μου.

"Ευχαριστώ πολύ."
"Παρακαλώ."
"Εγώ ήθελα να χαρώ..."
Βαρέθηκα.

"Κι εγω ήθελα να χαρώ τον πατέρα μου και την παιδική μου ηλικία, αλλα δεν έχουμε πάντα ο,τι θέλουμε, όπως θα μάθεις, έστω και αργά".
Και το έκλεισα.


Νιώθω σωματικά ράκος.
Δεν θέλω ούτε απ'εξω να περνάει, όχι γιατι την μισώ η κάτι τέτοιο αλλα γιατί κατι μέσα της είναι περίεργο, στραβό και ειναι σαν κολλητική μύξα στα μαλλιά σου. Δεν καθαρίζεις....


Ελπίζω αυτό να ειναι το τελευταίο ποστ για την μητέρα μου, ειλικρινα, αρκετά ασχολήθηκα μαζί της τοσο καιρό, φτάνει.

Thursday, March 25, 2010

More good news...no, great news.

Υπάρχει αύριο μια παρασταστη....
στη οποία καλέστηκα να τραγουδήσω.

Μπορώ να δεχτω περιορισμένο αριθμό ανθρώπων και το εισ. κοστίζει από 10 έως 15 ευρώ.
Ποιος θέλει να έρθει;

Στείλτε μου μαιλ στο kaciopea2000@yahoo.gr
θα τηρησω σειρά παλαιότητας γνωριμίας και προσωπικών επάφων για ευνόητους λόγους.

Wednesday, March 24, 2010

Κωλόεταιρεία, συνέχεια...

και αφού με έπρηξαν με ζάλισαν, με απέιλησαν και με ανάγκασαν αν υπογράψω μια εξτρα απόδειξη (για το 20% που δεν παρακρατούσε ο λογιστής τους) με ένα ποσο που προσωπικά εγώ δεν πηρα ΠΟΤΕ στα χέρια μου ούτε ξέρω πώς βγήκε...μου στέλνουν με 1000 σμς από μεριά μου,
την βεβαίωση μου (με χρέωση δική μου στο κούριερ 6 ευρώ), η οποία...δεν εχει το σωστό ποσό.
Και δεν ειναι λάθος κατα λάθος, αλλα ειναι το ποσο ως τον Οκτώβρη.
Επειδη την ψυλλιαζόμουν την δουλεια, ειχα ζητήσει τον Οκτώβρη μια βεβαίωση και μου την έδωσαν και εκείνη εγραφε σε παρένθεση (ως τον Οκτώβρη). Τώρα ήταν η ίδια βεβαίωση μόνο που ειχαν αφαιρεσει το "ως τον Οκτώβρη". Ιδιο ποσό.


Με πνίγει το δίκιο, το άδικο, τα εξτρα λεφτα που μου έφαγαν, τα λεφτά που δεν θα πάρω από επιστροφή ενω θα πληρώσω ΦΠΑ (συν η νέα απόδειξη)
και ειναι ξεκάθαρο οτι το έκαναν επιτηδες.
Δεν ξέρω τι κόλλημα έχουν και τι πληρωνω, τι γίνεται εκεί μεσα και ειναι όλοι τους τοσο σιχαμένοι, αλλα θελω πολύ να τους τρεξω.
Θέλω την βεβαίωση μου.
Και την θέλω τώρα!

Γαμώ το σπίτι του γαμώ.
Που να πέσει κάτω και να περάσει την γρίππη ο παλιοκομπλεξικός.
Και να τον κολλήσει χλαμύδια από ξενοπήδημα η νεαρή αλλοδαπή σύζυγός του.
Και να τον φτύσουν τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο.
(αν δεν εχει γίνει ήδη με τετοιο σκατοχαρακτήρα που έχει)
Πιο κλισέ γίνεται; Δεν γίνεται.

Βραζω
Μισώ το να με θυματοποιούν.
Το μισώ.

Φτάνει.

Κατασκευάζω...

Την ιδέα μου την έδωσαν δυο μαιλ που πρόσφεραν βοήθεια και υλικά και πολύ με συγκινησαν.
'Ετσι σκέφτηκα αν καποιοι θέλετε να συμμετάσχετε στο εγχειρημά μου, να σας γράψω εδώ ό,τι χριάζομαι. Μπορει να το έχετε, μπορει να ξέρετε καποιον που το έχει και δεν το χρησιμοποιεί, κλπ.

-Χρώμα για βάψιμο σπιτιού (αν σας περισσεύει, για σκουντήξτε με:)
-Σπόρους για λαχανικά και μυρωδικά, γλαστρακια κλπ
-Ξύλο ή σανίδες για κατασκευή μικρής πλατφόρμας στην ελιά (δεντρόσπιτο)
-Τούβλα και συρματόπλεγμα (για ανυψωση και περίφραξη του χώματος που θα γίνει κήπος).
-Πρίζες, διακόπτες,λάμπες, ριλέι, πόμολα συρταριών, καλώδια, σωλήνες για αποχέτευση πλυντηρίου, και ό,τι άλλο περίσσεψε.
-Παλιά παιχνίδια κήπου (αν υπάρχουν),
-Πάγκος (στιλ πικ νικ) τραπεζι για κήπο (οσο πιο παλιά και γερά, τόσο πιο καλά)
-Εξωτερικό γραμματοκιβώτιο.
-Σπιτάκια για πουλιά.
-Κλειδαριές, παλιά πόρτα (θέλω να "κλέισω" ένα σημείο εξωτερικό στο σπίτι και την αυλή, να το κάνω πλυσταριο, μιας και το σπίτι είναι μικρό).
-Ράφια.

Δεν μπορώ να σκεφτώ τιποτ'άλλο για την ώρα.




Ευχηθείτε μου καλή τύχη, πάω για αξιολογηση σε ένα γραφειο ευρέσεως εργασίας.

Monday, March 22, 2010

Δέκα μέρες μετά

Πέρασαν δέκα μέρες από τον θάνατο του πατέρα μου.
Είμαι καλά.
Το γεγονός οτι θα πάω να μεινω σε ενα μικρό ιδοκτητο σπίτι με γέμισε γαλήνη. Αυτόνομη θέρμανση, ηλιακός θερμοσίφωνας, τζάκι, κήπος.
Τι κι αν δεν έχει πρίζες και πρέπει να φερω ηλεκτρολόγο; Τι κι αν πρέπει να μάθω να οδηγώ γιατι τον χειμώνα δεν θα μπορω να πάω το παιδί στη στάση μες το κρύο και το σκοτάδι; Τι κι αν δεν θα έχω τηλέφωνο και ίντερνετ;
Νιωθω καλά.
Κάτι θα βρεθεί. 'Εχω φίλους, γνωστούς, αγνώστους.
Περνάω φάση που δεν θέλω πια να δουλέψω στο κομπιούτερ-και να΄θελα δεν μου δίνουν πια δουλεια΄(μάλλον επειδή ζήτησα να μπω στο Ικα όπως δικαιούμαι).
Και γενικώς έφτασα σε μια φάση που δεν θέλω πια νακάνω κάτι που δεν μου αρέσει.
Αφού αλλού ειναι το ταλέντο μου.
Επικοινωνία με ανθρώπους. Να τους κάνω να γελάνε, να σκέφτονται, να τους διασκεδάζω, να τους δίνω κουράγιο.
Θα επικέντρωθώ μήπως βρω καποια δουλειά σε μικρό ξενοδοχείο, γραφείο, ακόμα και σουπερ μάρκετ να γεμίζω τα ράφια στην τελική. Το ιδανικό θα ήταν να γράψω για περιοδικά όπως έκανα ως τώρα αλλά θα πετάξω το ΤΕΒΕ από πάνω μου.
Περνάω φάση.
Θέλω να βάλω λαχανικά στον κήπο, να ασχοληθώ επιτέλους με το παιδί μου.
Οχι να ειμαι σε ενα σπιτι φυλακισμένη του, γιατί δεν υπάρχει άλλος.
Να παιξω μαζί της, να φτιάξουμε δεντρόσπιτο, να την διαβάσω, να την "μαζέψω" λίγο.

Θα μου πεις οτν ηλεκτρολόγο και το δίπλωμα πως θα τα βγάλεις χωρίς λεφτά;
Τον σκύλο που θες να βάλεις για ασφάλεια; Τα φυτά που θες να φυτέψεις;
Θα δώ.
Τελευταία στιγμή πάντα κάτι εμφανίζεται.

Κάτι θα γίνει και τώρα.


Γνώρισα καποιον που έχει διασυνδέσεις με ραδιόφωνο.
Να κάνω ενα δοκιμαστικό;
Θα μου άρεσε, θα ένιωθα να αποκτώ και πάλι αυτοπεποιθηση και δεν χρειαζομαι πολλά λεφτά για να ζήσουμε.
Είναι σημαντικό να κάνεις κατι που εκτιμαται, αρέσει και είσαι καλή σ'αυτό.
Ανθείς.

Μαζευω κουτες σαν τρελλή , πετάω πράγματα...
Τρεχω για ευδαπ, βεβαιώσεις θανάτου...

Η μαμα εχει ακουμπήσει πάνω μου.
Με βαραίνει λίγο για να ειμαι ειλικρινής.
Εκείνη παίρνει και μια σύνταξη, δεν καταλαβαίνει οτι ειναι σε καλύτερη μοιρα από μένα, κι ομως εγω καλούμαι να πληρώσω την ευδαπ στο όνομα του μπαμπά (αφού ειναι της γκαρσονιέρας μου) και να βάλω πρίζες στο εξοχικό.
Δεν της είμαι πια θυμωμένη.
Εφόσον δεν βρήκαν ίχνος καρκίνου μέσα του, κατι απ'όλα όσα έκαναν, έπιασε.
Ισως θα ήταν καλύτερα αν υπηρχε και γιατρός, να μην γίνονταν (αν έγιναν) λάθη.
Ομως αυτό το γεγονός συν το γεγονός οτι ξεσπασα, με ηρέμησαν.
Την λυπάμαι.

Οι θείοι και το σόι άφαντοι. Και απο κείνη και απο μένα.
Με ενοχλει που με έβαλαν στο ιδιο σακί, αλλα ευτυχώς τα ξαδέλφια μου δεν εμοιασαν στους μεγάλους.
Και η ζωή συνεχίζεται.

Thursday, March 18, 2010

Τελευταίοι ασπασμοί.

Η κηδεία ήταν χτες, πήγα πιο νωρίς να προλάβω να μείνω λίγο με τον πατέρα μου. Με το που έφτασα ο παιδκικός φίλος του πατέρα μου που είχε έρθει από Γερμανία και που είχε να με δει καμια δεκαριά χρόνια μου είπε "Μην κάνεις εδώ φασαρία στη μαμά."
Ν απεριγράψω την αγανάκτηση, την έκπληξη, την προσβολή και τον θυμό απέναντι στη μάνα μου που κάθισε να με θάψει για άλλη μια φορά;
"Σε παρακαλω πολύ" του απάντησα.
'Ντροπή σου, δεν έπρεπε να μου το πεις αυτό." του είπα και έφυγα.
Μετά όμως όταν ηρέμησα πήγα και τον βρήκα και αγκαλιαστήκαμε ζητώντας και οι δύο συγγνώμη. 'Ηταν όμως πολύ άσχημο, μόλις μπήκα να ταραχτώ έτσι.
Πήγα μέσα και ζήτησα να δω τον πατέρα μου.
Την ώρα που έκλεινα τις πόρτες στο εκκλησάκι, ερχότνα το σόι. Τους εξήγησα οτι ήθελα 2 λεπτά μόνη μου. Η αδελφή του πατέρα μου έφυγε τσατισμένη. Σοκαρίστηκα.
Και γώ στο ίδιο σακί;
Γιατί όχι, θα μου πεις. Γιατί εκπλήσσομαι;
Ζήτησα να ανοιξουν την κάσα. Δεν περίμενα να δω αυτό που είδα. Πλέον δεν ειχε χαρακτηριστικά ήταν απλώς δέρμα πάνω σε μια νεκροκεφαλή.

Κλέισαμε την κάσα, και είδα την μητέρα μου να έρχεται.
Σ'όλη τη διαρκεια της τελετής την απέφευγα. Οταν πηγαίναμε τον πατέρα μου μετά την τελετή μονο της απεύθυνα τον λόγο, γιατί την άκουγα να μιλάει και να λέει κάτι για "σουβλάκια". Της είπα να μιλήσει πιο σιγά, στα Γαλλικά.
Μου απάντησε
"Τι θες
εσύ;"
Τι θέλω, εγώ.
Μια λέξη, μια έκφραση πόσα κρύβει.

Η κόρη μου επιτέλους έκλαψε και ζήτησε να την φέρνω να του βάζουμε λουλούδια. Της έιπα ναι, αν και ξέρω οτι δεν θα το κάνω. Για πρακτικούς κυρίως λόγους, θα το αμελήσω.
Δεν νιώθω την ανάγκη να έρθω στο νεκροταφείο και ξέρω οτι θα το αναβάλω.Βέβαια αν το παιδί επιμείνει, θα το κάνω.

Ολοι μου έλεγαν να φροντίσω την μαμά από τώρα και μπρος.
Βρε δεν με παρατάτε, όλοι, σκεφτόμουν.
Η μια θεία μου-εξ αγχιστείας- πήγε σε έναν καλεσμένο της μητέρας μου-κατά ταλεγόμενα της μητέρας μου-ο οποιος πιστύει στην καμπάλα, και του είπε γιατί δεν φωνάζει τον γκουρού του να αναστήσει τον πατέρα μου ή κατι τετοιο.
Τι ντροπή.
Με την μητέρα μου δεν μιλιόμασταν, δεν κάθισα εκεί που κάθεται το σόι.
Να κάνω τι;

Και τότε με φώναξε ο άνθρωπος που ειχε το γραφείο τελετων.
Μου είπε οτι τη Δευτέρα ειχε παει το σόι και περίμενε τα αποτελέσματα της νεκροψιάς.
Οτι ο πατέρς μου πέθανε από ανεπάρκεια καρδιάς, πνευμόνων και νεφρών.Ρώτησα να θα έγραφε οτι βρήκε καρκίνο στην ουροδόχο κύστη αν υπήρχε.
Μου λεει ναι, λογικά.
'Αρα καρκίνος δεν βρέθηκε.
Και γύρισε ο κόσμος τούμπα.
'Βέβαι μου λεει τα έντερά του ειχαν σαπίσει, ήταν πράσινα". Αργότερα θυμήθηκα οτι ο πατέρας μου έτρωγε πολύ κλορέλα, το φύκι που τραβάει τα βαρέα μέταλλα, άρα μπορει να ήταν και αυτό.
Αν έφυγε ο καρκινος, ειχαν και οι δύο τους δίκιο. Ομως τότε, από τι πέθανε;
Γιατί συνέχιζε να αδυνατίζει;
'Ηταν μόνο 68.

Πήγα σπίτι πορβληματισμένη. Το πρόβλημα που έχω με την μάνα μου το έχω και με τους άντρες. Πιστεύω. Αμφιβάλλω και ξαναπιστεύω.
Πήγα στο πατρικό μου.
Είχε δυο φίλες της εκεί, νβομίζω ήταν ο λόγος που με αγκάλιασε.
Της έιπα οτι δεν μπορώ να εχω επαφές μαζί της.
Το δέχτηκε.
Για την ώρα.

Πήγα μέσα, κάθισα λίγο μαζί τους.
Η μητέρα μου μου έδωσε τα κλειδια του αυτοκινήτου.
Κατι μου έλεγαν για ασφάλειες, Κτεο, άδειες και πραγματικα ήταν λες κι άκουγα ξενη γλώσσα. Αν ένας από σας μπορει να μου γράψει τι χρειαζεται να εχω και να κάνω, και που, σαν να ημουν ηλίθια(τοσο απλά ελληνικά) θα το εκτιμούσα πολύ.
"Δώρο για τα γενεθλιά σου", μου είπε.

.....

Β΄ρηκα και μια παλιά συλλογή γραματοσήμων και δεν ξέρω που να τα πάω να δω αν αξίζουν κάτι, καθώς και παλιά νομίσματα.
Δεν κάθισα να ψάξω πολύ, δεν είχα διαθεση.
Απλώς προσπαθούσα να μην είμαι στο σαλόνι.
Πήρα φωτογραφίες του.
Σε μερικές, στην παχουλή εποχή του, που είχε μάγουλα και προγούλι, έμοιζε στην κόρη μου.
Χτες έιδα πόσο μοιαζσει η κόρη μου στην αδελφή της μάνας μου, την άλλη.
Αυτή που παραδόξως όλοι με παρόμοιαζαν χτες.
Και δεν με χάλασε, η γυναίκα είναι θεότρελλη μεν, καλλονή δε.
Πώς μπλέκονται έτσι τα γονίδια, πώς οι άνθρωποι ειναι κομμάτια ο ένας του άλλου;

Ο Αγγελος ήταν δίπλα μου αυτές τις μέρες, και δεν το περίμενα.
Δεν μπόρεσα όμως να κάνω κάτι μαζί του.
Λογικά αφού δεν με έχει συνετρίψει ο θάνατος του πατέρα μου δεν θα έπρεπε να μπορώ να λειτουργήσω φυσιολογικά;
Κι όμως δεν μπορώ.

Δεν ξέρω πια τι νιώθω.


Σας βάζω δύο τραγούδια από κάποια τεβέρνα που δούλευε ο πατέρας μου, τα πιο χαρακτηριστικά που με κάνουν να τον θυμάμαι από κάποια που έχω ξεχωρίσει και βρήκα.
Προσωπικά εχω μια απεχθεια στα ελληνικά και όσον αφορά τον πατέρα μου, δεν μόρεσα ποτέ να καταλάβω αν ήταν καλός ή όχι. Δεν μου άρεσε η φωνή του ιδιαιτερα, αλλα θάυμαζα το ποσο καλός entertainer ήταν και ήταν αυτοδίδακτος στην κιθάρα. Τα τραγούδια που έγραφε είχαν ωραίο στίχο. Και κυρίως, για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε με ατροφικό χέρι, να μην πάρει ποτέ επίδομα αναπηρίας, αλλα να βρει τρόπο να πάιζει κιθάρα μ'αυτό, ήταν κάτι που με έκανε να μην τον δω ποτέ ως ανάπηρο. Αλλά ξέρω οτι ντρεπόταν πολύ για την "φτερουγίτσα" του, όταν άλλοι άντρες είχαν μυες και αναδευκνυαν τα μπράτσα τους. Το εκρυβε και από την μαμά μου, ήθελε να της το πει μετά τον γάμο.Το ότι η μητέρα μου ήθελε σκοτάδια βοηθούσε μάλλον.
Χτες η μητέρα μου "¨ο έρωτας της ζωής του" όπως την χαρακτήρισε καποιος στην κηδεία περιέγραφε πως κάθε πρωί, πήγαινε στο καφέ και διάβζε καποιο βιβλίο και του έλεγε "οταν έρθεις φέρε και εφημερίδα να μην με ενοχλήσεις" και αυτός σχεδόν πάντα πηγαινε χωρίς και της έλεγε "διαβασε εσύ, δεν πειράζει".
Τα γράφω και κλαίω. Γιατί δεν ήμουν μέρος αυτόυ του πράγματος που είχαν.
Γιατί δεν το είχα εγώ μετά στο δικό μου το ζευγάρι.

"Θα παίξουν απόψε μπουζούκι μαζί", μου είπε η γυναίκα του συνεργάτη του, που πέθανε πέρσι.
Νομίζω οτι πρώτα θα πρέπει να βρει τον δρόμο του, σκέφτηκα.
Αλλά σημερα αναρωτιεμαι μηπως τελικά εγώ είμαι η χαμένη που δεν ξέρει πού να πάει, ποιο0ν να πιστέψει, πού να ακουμπήσει.


http://rs982tl.rapidshare.com/cgi-bin/upload.cgi?rsuploadid=133217753465097921









Tuesday, March 16, 2010

Σκέφτομαι....

Μπήκα σήμερα να ξαναδιαβάσω το κείμενο μου, να δω με πιο καθαρό μυαλό τι έγραψα.
Στάθηκα στην τελευταία παράγραφο.
Ολα αυτα για τα οποία κατηγορήθηκα, τα ειχε πει ο πατερας μου.
Οχι η μάνα μου.
Γιατί λοιπόν πλήρωνε και γι αυτά;


Ο πατέρας μου της είχε αδυναμία και το έδειχνε. 'Ηταν η αγαπημένη του. Αυτό απο μόνο του δημιουργει ανταγωνισμό, ζήλεια, παράπονο. Και δεν μιλάω για μενα, τα τελευταία χρόνια άρχισα να τον αποδέχομαι ως πατερα, μετά την μικρη. Ως τότε ήταν απλώς ο άντρας της μάνας μου.
Μιλάω και για τα αδελφια του.
Την ξεχωριζε.

Κι εκείνη αντι να έχει χαμηλό προφίλ, εβγαζε προκληση. Καταπατούσε όποια δικαιώματα. Ανακατευε και μιλούσε άσχημα πίσω από την πλάτη του ενός και του άλλου.
Θυμηθηκα χτες οτι με το ζευγαρι που ανεφερα, καποια στιγμή πήγαν στην κουνιάδα και αδελφό του άντρα, κρυφά και ξέρασαν πραγματα και παράπονα που ειχαν πει οι άλλοι στους γονείς μου εμπιστευτικά.
Ημουν θυμαμαι μικρή και γύρισα και τους είπα οτι αυτό που κάνουν δεν ειναι σωστό αλλα μου είπαν να σκάσω, είμαι μικρή εγώ.
Και ο πατέρας μου ενοχος.
Αλλα καποια πράγματα πηγάζουν από τον έναν και ο αλλος ακολουθεί.


Νομίζω το πρόβλημα ειναι οτι η μητέρα μου δεν εχει ακτασταλάξει σε ένα προφιλ. Το παιζει μικρή και αδύναμη- ή ειναι- και μόλις βρει πλάτες, καταπατεί, αυταρχικά, προκαλεί.
Εδώ άγνωστος έχει έπαρση και θες να τον βάλεις κάτω. Σωστό ή λάθος ειναι ένα συναισθημα που κυριαρχεί.
Πόσο μάλλον καποιος που δεν αναλαμβάνει καμια ευθύνη, φερεται σαν μικρό παιδάκι, και που ξαφνικά με αχαριστία και καπρίτσιο σε βάζει κάτω και σε πηδάει με την βοήθεια του καινούργιου φίλου του/ συζύγου κλπ.
Και βλεπεις οτι υπηρξες μαλάκας, και βλάστημας την ώρα και την στιγμή πυ ένιωσες λύπη ή συμπόνια και σε πιάνει σιχαμάρα για την χειραγώγηση που εφαγες.
Και ενώ καταλαβαίνω οτι όλοι βγάζουμε μικροι μηχανισμούς επιβίωσης, μηχανισμούς για να πάρουμε αυτό που θέλουμε, δεν μπορω να μην νιώθω αηδία για τον συκγεκριμένο μηχανισμό.
Για αυτή την χρόνια κακοποιηση, για το οτι θεωρεί οτι όλοι ειμαστε εδω για να την υπηρετούμε, να της προσφερουμε. Για την επιμονή της να "γιατρευει" και να βοηθάει ακόμα και καποιους που δεν τον ζήτησαν.

Θυμαμαι, πριν λίγα χρόνια, ειχε πλευρίσει ενα ζευγάρι στο σπίτι της θείας μου. Και οι δυο γιατροι. Εκείνη έγκυος.
Τους ελεγε τι να κάνουν, από το πουθενά.
Το ζευγαρι απαντούσε μονοσυλλαβα. Δεν της ειχαν ζητήσει τίποτα, και ήταν γιατροι στην τελική.
Η μανα μου έλεγε, αυτοι είχαν στην κυριολεξία γυρίσει την πλάτη τους. Η μητέρα μου ακουμπούσε την κοπέλα για να γυρίσει και να την ακούσει. Εβλεπα το όλο σκηνικό και απο την μια λυπόμουν αλλα και θύμωνα.
Πήγε να πει για τον τοκετό μου. Της εχω απαγορευψει να μιλάει γι αυτό. 'Ηταν δικό μου 'Κατόρθωμα", δική μου εμπειρία, δεν μου αρέσει να το χρησμοποιεί για να πιέζει τον κόσμο. Εγώ ποτέ δεν λέω κάντε το αλλιώς θα πάθετε κάτι.
Λέω πάντα, "για μένα, αυτή ηταν η ιδανική λύση γιατί έμαθα αυτά και αυτά". Ενημερώνω και αφήνω τον άλλον να τραβήξει την πορεία του. Και μόνο αν το ζητήσει.
Δεν θέλω λοιπον να χρησιμοποιεί δικά μου πράγματα για να κάνει την έξυπνη.
Της έιπα στα Γαλλικά οτι γίνεται ενοχλητική.
Αντέδρασε επιθετικά.

Αυτη ειναι.
Και αυτό ειναι μισητο σε άγνωστο.
Πόσο μάλλον όταν μεγαλώνεις και παιρνει τηλέφωνο της κολλητές σου να παραπονεθει.
Οταν πάει στον γκομενό σου την επομένη που τον γνώρισε, ενώ εσύ λείπεις απο το σπίτι, να του πει την πλευρά της για τον χτεσινό καβγά (και αν τον έπειθε πως θα κοιμομουν εγω μαζί του το βράδυ; Λεπτομέρειες).Οταν παίρνει το ζωγράφο αφεντικό σου (πολύ γνωστός) και ενω ξέρει οτι ποζάρεις για γυμνούς πίνακες και θες να κρατησεις μια τυπικότητα, του λέει οτι εχεις κάνει έκτρωση.
Που στα δεκαέξι αρνείσαι να κρατήσεις μούτρα στις θέιες σου και μες στην υστερία της (εισαι προδότρα!) σε σφίγγει από το λαιμό μέχρι που αναγκάζεσαι να την χτυπήσεις για να ελευθερωθεις. Ματια κενά, τρελλής που ομως παραδόξως κανείς άλλος δεν ειδε ποτέ. Μόνο εγώ και μέχρι εκείνη την ημέρα. Μετά έφυγα για Ελλάδα και την άφησα να ακολουθεί τον άντρας της στα ταξίδια του (μην και ξενογαμήσει).
Και μεχρι σήμερα "δεν το θυμαται το συμβάν", άρα δεν έγινε ποτε.

Αλλος πλήρωνε τα ρούχα μου (φίλες μου εδιναν), άλλος με τάιζε (γκομενοι σπίτι τους), άλλος με σπούδασε (παραγωγός που πιστεψε σε μένα) φωνητική.
Και όταν παντρεύτηκα έδωσα όλο μου το είναι να βρω και να φτιάξω αυτο που δεν ειχα.
Ολοι ξερουμε πως καταληξε αυτό.

Οπότε, δεν ειναι τόσο το θέμα του πατέρα μου.
Είναι και όλα όσα γινονται χρόνια τωρα.
Με αποκορύφωμα τον θάνατο του πατέρα μου, την αποξενωσή μου από κεινον.
Εφταιγε και κείνος. Αυτός της έδινε την δύναμη.
Ομως μπορει να ειναι το οιδειπόδειο, μπορει να ειναι οτι 2-3 φορές με έσωσε στην κυριολεξία, μπορεί να ειναι η σχέση του με το παιδι μου...δεν ξέρω.

Θέλω να αναφερω εδω τις λίγες φορέ που με έσωσε, να επικεντρωθώ στα καλά του, στις ωραίες στιγμές και να τις μοιραστώ μαζί σας.

Δεκαπέντε χρονών, φέυγουμε απο Ολλανδια και η γιαγιά μου στην Γαλλία εχει μια μικρή γκαρσονιέρα. δεν χωράμε.
Με βάζουν εσωκλειστη σε σχολείο.
Για "ζωηρά κορίτσια". Η διπλανή έιχε βαλει φωτια στο παλιο της σχολείο.
Τα βράδια κοιτούσα από το παράθυρο τα φώτα του αυτοκινητοδρομου και ενιωθα παγιδευμένη, χιλιόμετρα απο τον κόσμο.
Οταν ήρθαν να με δουν σε μια εβδομάδα, ο πατέρας μου με έβγαλε.
Χορο πήδαγα σε όλη τη διαδρομη και ο πατερας μου με χαζευε.
Με κατάλαβε.
Δεν θα με άφηνε να σαπίσω εκεί μέσα.
Με είδε.


Ολλανδία, ένα χρόνο πριν. Πλησιαζει η γιορτή μου. Ζητάω επιμονα εδω και μήνες ένα μαγνητοφωνάκι δημοσιογραφικό ( το ουοκμαν απαγορευοταν δια ροπάλου γιατί "κάνει κακό σταυτια" άσχετα αν εκείνη είχε ήδη 2). Δεν μου το παίρνουν. Ερχονται τα Χριστουγεννα. Ελπιδες. Πάλι δεν το παιρνω. 'Ερχεται η πρωτοχρονια με παρακάλια και "ισως". Τίποτα.
Τελευταία μου ελπίδα τα γενεθλια μου (σας είπα οτι σήμερα παρεπιμπτόντως κλέινω τα 40;).
Η μητέρα μου ήθελε να μου πάρει ένα πάπλωμα με φτερά χήνας. Της ειπα αν το ήθελε να το παρει αλλα όχι σαν δώρο για τα γενθλιά μου. Τι δώρο ειναι αυτό για μια 15χρονη; Απαγορευοταν να φερω φίλους στο σπίτι.
Κι ερχεται η 16 Μαρτιου. Μπαινω στο σπίτι και βλέπω ένα χαμόγελο στο προσωπό της μέχρι ταυτια.
'Το δώρο σου ειναι επανω" μου λεει και τρεχω στα σκαλια,σίγουρη πια οτι μου το πήρε.
Αντικρύζω το πάπλωμα και καταρρεω.

Ο πατερας μου μπαινει στο δωμάτιο και ακούει το παραπονό μου.
''Πάμε να στο παρω" μου λεει.
Πλέον δεν δουλέυει αλλα το εχω ακόμα στη σοφίτα του εξοχικού.

Δεκατριων χρονών, στην ρόδο.
Κοιτάω μια διαφήμιση για το κοντακτ ντισκ, μια φωτογραφική μηχανη πολύ μοπντερνα για την εποχή της και πανακριβη.
Μου αρεσουν οι φωτογραφικές μηχανές αλλα η μητερα μου μου ειχε ζητήσει να της δώσω αυτή που πήρα δώρο στα 9τα γενθλιά μου, ως ανταλλαγη για το χαμστερ που ζητούσα.
Λίγες μέρες μετα ο πατερας μου μου δίνει δώρο την μηχανή που ειχε ζητήσει από μια φίλη τους στο εξωτερικο. Δεν πιστευα στα μάτια μου!
Είχε δει την λαχταρα μου οταν την κοιταζα.
Με ειχε δει.

(Φυσικα η μητερα μου του έκανε φασαρια που δεν την πηρε σε κεινη, χαλώντας την στιγμή και επειδη απειλούσε να μου την παρει, της αγόρασε και κείνης μια, μετά από μια εβδομάδα)

Κρατώ όμως αυτό.
Δεν θέλω να θυμαμαι τις προσβολές του, τις αδικίες και τους ξυλοδαρμους.
Το πως εκείνη ήταν κόρη του και γω "γυναίκα του". Οχι πονηρά. Αλλά στο πως ζήλευε τους φίλους μου και πόσο πολύ αδικος γινόταν.
Ξέρω οτι πολλα του διεφευγαν.
Ομως ήταν γενναιώδωρος.
Και τουλάχιστον 1-2 -3 φορές, με είδε.
Και μου άπλωσε το χέρι κανοντας με να νιωσω λιγότερο μόνη και λιγότερο αντιμέτωπη με τους δυο μεγάλους, ανήμπορη και αβοήθητη.

Κρατιεμαι απ αυτα αν και ξέρω οτι θα πρέπει να λύσω τα άλλα.
Σιγά σιγά.

Monday, March 15, 2010

Ξέσπασα

Σας προειδοποιω, μπορει να σας σοκάρουν καποια πράγματα.

Πριν δύο εβδομαδες η μητέρα μου μου είπε οτι μου παραχωρεί το εξοχικό να μείνω με το παιδί αρκει να εβαζα τα πράγματα της κάπου και να της είχα δωμάτιο να έρχεται.

Μπλοκαρα το "να έρχεται" και το τι σήμαινε, και από την χαρά μου που θα εφευγα από το νοίκι και θα ανασαινα λίγο, έτρεξα να καθαρίσω.
Δυο εβδομάδες τωρα εχω φαει τη σκόνη και την βρώμα της ζωής μου. Πεταω πετάω και τελειωμό δεν εχω. Και ένιωθα ευγνομωσύνη το ζώον.
Μέχρι που καποια στιγμή το δωμάτιο τους στο εξοχικό διπλοκλειδαμπαρώθηκε.
Εκείνη λέει, με εντολή του μπαμπά. Μην φέρω γκόμενο.

Πού να φερω γκόμενο; Στην "αποθήκη"; Σπίτι δεν εχω να πηδηχτώ; Και να ήθελα στην τελική, τι είμαι, 17;
Τεσπα, πήρα το κλειδί για να κάνω δουλειά. Δεν ήθελα να θυμώσω με τον πατέρα μου, ούτε ειχα κουραγιο να ψάξω ποιος το είπε τελικά αυτό και γιατί. Το προσπέρασα και χωθηκα ως την μύτη μες στην σαβούρα και την βρώμα.


Η μητέρα μου τον τελευταίο καιρό παραπονιόταν όλο και πιο πολύ για τον πατέρα μου.
Το πόσο δύσκολο ήταν να τον καθαρίζει, οτι εκείνος ετρωγε και μες στην νυχτα υπέφερε, οτι υποψιαζόταν οτι εκανε καπρίτσια όταν την άκουγε να σηκώνεται την νύχτα και βογκαγε επίτηδες, οτι είναι κακός και έχει κακία τελικά και διάφορα.
Δεν μίλαγα.
Ο πατερας μου δεν ήταν ευκολος άνθρωπος. 'Ηταν εγωιστής, ξερόλας, φαφλατάς, κοντόφθαλμος, σκληρός, αχαριστος, μισογύνης και νταής. Ομως το'δειχνε. 'Ηξερες πού βρίσκεσαι μαζί του. Και αραια και που ξεκολλαγε και με έσωζε. Εξελισσόταν, έστω και λίγο.
Και ήταν ευχάριστος στην παρέα, γοητευτικός, διπλωμάτης. Και αγαπούσε το παιδί μου. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο συγχωροχάρτι.Σηκωνόταν κάθε πρωι να το πάει σχολείο ενω ήταν αδύναμος, τότε που δεν ξέραμε ακόμα τι είχε, την έπαιζε. Οσα δεν έκανε μαζί μου τα εκανε με το μικρό.

Η μητέρα μου με κούραζε με το να το παίζει θύμα και ουσιαστικά όλοι να πεφτουν δικά της θύματα. Μου θύμιζε κατι αλιεν αμοιβάδες που κολλάνε στον εγκέφαλο του πιο δυνατού οντος για να κάνουν ο,τι γουστάρουν.
Σαφεστατα και ήταν πολύ δύσκολο για κείνη. Ομως το επέλεξε, το χαραξε. Ας το λουζόταν τώρα.
Αρχισε να μου λέει για νοσοκομείο.
Αγρίεψα. Τώρα θες να τον πας; Τώρα που πια θα πεθάνει; Θα τον στείλεις να πεθάνει εκεί που φοβάται;

Ξέρω οτι αν ο πατερας μου πέθανε τοσο γρήγορα από την ημέρα που αρχισε να παραπονιέται σε μένα είναι γιατί θα του έβγαλε το λάδι και κείνου. Η μανα μου είναι μανούλα να σου λεει και να σου τονίζει ποσο πολύ την κάνεις να υποφέρει. Κι αυτός σίγουρα την τυρρανούσε. Το έκανε χρόνια ο ένας στον άλλον δεν θα το έκανε τώρα που ήταν άρρωστος;
Με το που το πίστεψε η μάνα μου οτι θα πεθάνει, το είδε στα μάτια της. Και αφέθηκε. Είμαι σίγουρη.
Τις πρώτες δυο μέρες τα πράγματα ήταν καλα και ήρεμα, αγωνιουσα με το τι θα γίνει στην κηδεία, το σοι πώς θα την αντιμετωπίσει. Πώς θα την προστατέψω.
Ξέρω οτι δεν μπορώ και κατα βάθος θεωρώ οτι φταιει, αλλά μάνα μου ειναι...

Παλιά ειχαμε ενα ζευγάρι φίλων με τα παιδιά τους. Μεγάλωσα μαζί τους. Και μια μέρα μετα από 20 χρόνια, δεν άντεξαν, αποχωρησαν.
Στα βαφτισια του παιδιού μου, οι γονείς μου μου δήλωσαν οτι αν τους καλέσω δεν θα ερθουν. Αδιαφορησα. "Ας μην έρθετε".
Τελικά δεν ήρθε η άλλη οικογένεια.
Πριν μια εβδομάδα, το ζευγαρι πέρασε από την γειτονιά και έμαθαν για την ασθένεια του πατέρα μου αλλα δεν συνειδητοποίησαν ποσο βαριά ήταν. 'Ηθελαν να χτυπήσουν το κουδούνι, αλλα τελικά δεν το έκαναν. Οταν τους πήρα να τους πω τα νέα, η στεναχωρια τους με συγκίνησε.

Το είπα στην μητέρα μου η οποία εσπευσε να μου ζητήσει το τηλέφωνο τους. Βρήκα μια πρόφαση να μην της το δώσω. Ξερω οτι οι άνθρωποι δεν την θέλουν. Οχι με κακια και μίσος, απλά όπως όλοι όσοι ενιωσαν προδομένοι και χρησιμοποιημένοι, την θέλουν σε απόσταση. Και αν θελουν να ερθουν στην κηδεία, το θέλουν για τον μπαμπά, όχι για κείνη.
Πήρα το ζευγαρι και πέτυχα την γυναίκα και της είπα οτι δεν μπορώ να το αποφυγω, θα πρέπει να δώσω το τηλέφωνο τους. Της έδωσα το κινητό της μάνας μου για να το δει στην αναγνώριση και να μην το σηκώσει αν δεν θέλει. Και δεν ήθελε.

Μια μικρή παρένθεση. Πριν χρόνια, η μητέρα μου πήρε την κόρη αυτης της γυναικας τηλέφωνο και απο το πουθενά (τα παιδιά της ήταν 6 χρόνια πιο μικρά από μενα, σαν μικρά μου αδελφάκια...η μανα μου δεν ειχε καμία σχεση μαζί τους, ποτέ) αρχισε να της λέει οτι η μάνα της (της κοπέλας) μας είχε κλέψει. Με πήρε η "μικρή" φανερα ταραγμένη -ήταν και έγκυος- και μου είπε "Ρε συ, ακόμα και αν τα έκανε αυτά η μαμά μου, δεν θέλω να τα ακούω, και το είπα στην μαμα σου αλλα δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρω πώς να την κόψω, τη σεβομαι, αλλα...".
Πήρα την μάνα μου τηλέφωνο και τα ακουσε ενα χεράκι (μα ειναι δυνατόν να ειναι τοσο βλάμμενη;) και αφού τα αρνηθηκε όλα και μου έβρισε την κοπέλα οτι ειναι ψεύτρα, έληξε εκεί. Απλώς το αναφέρω για να δείξω την παντελή έλλειψη ευθύνης και συνέπειας που υπάρχει στις πράξεις της....Τώρα θελει το τηλεφωνό τους.

Το πρώι η μητέρα μου μου ξαναζήτησε το τηλέφωνο. Οταν την ξαναρώτησα τι το θέλει μου απάντησε με ύφος "Τι σε νοιαζει εσένα;"
Καταλαβα απο το υφάκι της οτι επειδη ήρθαν 5 άνθρωποι να την δουν και της διαβεβαίωσαν οτι θα είναι δίπλα της, πήρε πάλι τον αερα της. Δεν χρειαζοταν να ειναι καλή μαζί μου.
'Μπορεί να μην θέλουν να σου μιλήσουν". της είπα.
"Δεν πειράζει, θα τους εξηγήσω οτι ο μπαμπάς σου δεν ήθελε..."

Αυτό ήταν.

Από κείνη την ώρα που έκανε ενα τσακ και έδιωξε σαν σκουπιδάκι το οτι οι άλλοι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ, αλλα και το οτι τα έριχνε στον πατέρα μου όλα και μόνο σ αυτόν, ενιωθα να βραζω.
Και έβραζα οταν πήγα στον ψυχολόγο μου, και έβραζα οταν την πήρα...
και έμαθα οτι πετούσε κάποια πράγματα του.


Πριν δυο μέρες έλεγε οτι δεν μπορεί να κοιμηθεί στο σπίτι και τώρα άδειαζε τα συρτάρια του "γιοα να κάνει χώρο"
Ολο το σπίτι ενα μπουρδελοαπόθηκο, ο πατερας μου ειχε μόνο μια συρταριερα και μια μονή ντουλάπα και ΑΥΤΑ την ενοχλόυσαν γιατί της είπα να πάρει τα ρούχα από το 1960 που έχει μαζέψει στο εξοχικό.

Της είπα να περιμένει να τα κάνουμε μαζί, γιατί θελω να είμαι εκεί.

Μου είπε με αυταρχικό τονο οτι δεν θα μου δώσει λογαριασμό ή κατι τέτοιο.
Τα υπόλοιπα δεν τα θυμαμαι.
Φωναζα, μου το κλεισε, άφησα το παιδι στην γειτόνισσα τρεμοντας και πήγα στο σπίτι.
Είχε κλειδωσει την πόρτα. Κοπάνησα την πόρτα και της είπα να ανοιξει. Είχε φωνάξει γειτόνισσα να την "προστατέψει". Λες και με ένοιαζε αν υπήρχε άλλο άτομο.

Μαλώσαμε, πιαστήκαμε στα χερια (σπρώξιμο, τραβηγμα μαλλιού από μεριά μου για να μην την χτυπήσω και εκείνη το γνωστό και 'διακριτικό" χωσιμό νυχιών στην σάρκα μου).
Εβγαλα όλα όσα κραταγα μέσα μου τόσους μήνες.
Οτι τον σκότωσε, οτι δεν εχει καμία τύψη, ότι κατηγορεί τον θείο μου που τουδωσε σουβλάκια, οτι το παιζει διαιτολόγος και κανει εμετούς κρυφά, οτι ήθελε να αποδείξει σε όλους οτι εχει δίκιο και επαιξε με την ζωή του, οτι το παιζει θύμα αλλα τελικά αλλος ήταν το θυμα της, οτι εγω την εχω δει πως φερεται οταν δεν κοιτάει κανείς.
Εγώ φώναζα και απευθυνόμουν σε κείνη, εκείνη απευθυνοταν στην γειτονισσα.
"Είδες πώς κάνει;"
'Είδες τι λέει;"
'Τι ψέυτρα"
"Δεν θέλω να την ξαναδώ"

Της κόπηκε λίγο η μαγκια όταν της είπα οτι μαγνητοφωνησα καποιες ομιλίες.
Καποια στιγμή πηγε να την πιάσει υστερια και γέλασα, γιατί επιτέλους αρχισε να δειχνει το τι κάνει στα σκούρα.
Αλλα μαζεύτηκε.
Και ήθελε να φωνάξει την αστυνομία. Να με πετάξουν από το σπίτι Της.
'Εκανε λάθη. Θα φαινόταν αυτό που βλέπω εγώ τοσα χρόνια.
Η γειτονισσα η οποια ειναι και συμβολαιογράφος της είπε οτι δεν εχει δικαιωμα να με διώξει.
Και οτι πονάω.

Φυσικά και πονάω.
Εχασα τον πατερα μου για να κανει την έξυπνη.
Και δεν εχει την τσίπα να καταλάβει ότι όλοι τον χάσαμε.
Παραπονέθηκε γιατί το σόι δεν ήρθε να την δει.

Νομίζει οτι είναι το ιδιωτικό της πάρτι, οτι όλοι πρέπει να σκύψουν στην τεθλιμμένη χήρα η οποία από προχτες περιμένει όλοι να την προσέξουν να της σταθούν να την πάρουν σπίτι τους κλπ κλπ.
Δεν εχει καταλάβει οτι δεν ειναι πια 4 ετών, μικρή και χαριτωμένη, και οτι ο μόνος που της έκανε τα χατήρια και τα καπρίτσια έφυγε με φριχτούς πόνους μέσα και από τα δικά της χέρια.

"Δεν εχεις δικαίωμα να απαιτείς". μου είπε.
Την κοιταξα.
"Ποιος θα με σταματήσει πια;" της είπα.
"Οσο ζούσε, τον έβαζες μπροστα και δεν μιλούσε κανένας μας- για χάρη του. Μίλαγες εσυ. Τελείωσε τώρα."

"Μην διανοηθείς να πετάξεις τίποτα δικό του πριν περασουν οι μέρες".
Σάββατο πέθανε, γαμώτο. Και ήδη πετάει.
Γύρισε στην γειτόνισσα.
"Για μένα πέθανε, δεν έχω κόρη, δεν θέλω να την ξαναδώ".
Αδιαφόρουσα για ό,τι και να έλεγε. Το ένα ψέμα πίσω από το άλλο, να καλυφθει, να βγει από πάνω.
Η γειτόνισσα με κοίταξε.
"Την αγαπάς την μαμά σου;"
"Η αγαπη κερδίζεται και χανεται" της απάντησα.
"Μα ειναι η μαμά σου" μου είπε.
"Αυτο το πράγμα δεν εχει ίχνος μητρότητας και αγάπης μέσα του" της απάντησα.
Καταλάβαινα οτι δεν χωραγε ο νους της όλα όσα έλεγα, όλα οσα ζουσα.
Για κείνη, η μανα αγαπάει τα παιδιά της.
Πρεπει να κάνω κάποιο λάθος. Δεν εξηγείται αλλιως.

Ζητησα να γίνει τοξικολογική εξέταση. Να μάθω.
Ξέρω οτι του έκανε ουροθεραπεια και το είπα πάνω στα νέυρα μου και το μετάνιωσα. Δεν θέλω να την μπλέξω.
Δεν ξέρω καν αν αυτή η μέθοδος πιανει, αλλα αφού πέθανε, μάλλον δεν πιανει.
"Αυτος τα διαβασε και το ήθελε!" πεταχτηκε φωνάζοντας. Πάλι εκεινη δεν ειχε καμια συμμετοχη και ευθύνη. Μας περναέι για ηλίθιους;
'Σηκώθηκε από το κρεβάτι και τα ψώνισε;" την ειρωνεύτηκα.
Για λίγο δίστασε.
"Να πάμε στο ψυγείο σου να δούμε τι έχεις εκεί;"

"Να ανοιξω το στόμα μου να πω τι εχουν δει τα μάτια μου εδω μεσα; Γαμω το ψώνιο σου γαμώ!"
Ούρλιαζα. Ολο το συστημα πεποιθήσεων μου ειχε κλονιστει και εκεινη τη στιγμή καταλάβαινα οτι δεν απόρριπτα την εναλλακτική θεραπεία, όποια και να είναι αυτή, αλλά την έπαρση της μάνας μου, την ημιμάθεια της και την επιβολή της. Εκείνη, την κρίση της και την υπαρξή της αποκύρηξα.
"Εσύ επρεπε να πεθάνεις"φώναζα.
Μια εγωκεντρική με πεθαμένη ψυχή, μια βδέλα που ψάχνει ζωντανό οργανισμό να μείνει ζωντανή. Σαν γαγγραινα. Δεν αγάπησε την μάνα της, τις αδελφές της, το παιδί της και τον άντρα της. Θέλει μόνο να ζει καλα, και να εχει τον απόλυτο έλεγχο και λόγο στις ζωές των άλλων, σαν αναγνωριση της υπεροχής της. Νομίζει οτι μπορεί να κοροιδευει όλον τον κόσμο, σαν παιδακι που δεν καταλαβαινει πόσο εξοργιστικά ειναι τα ψέματα που λέει. Φέρεται σαν κακομαθημένη Μπλανς Ντυμπουα και εχει παντα μια κακή κουβέντα για όλους.
Και ο μόνος φανατικός της θαυμαστής και ταυτόχρονα δυναστης (που της έδινε τελειο υλικό να παραπονιέται) μόλις πέθανε.
Η γειτόνισσα ειχε δεσμό με κάποιον, και όταν χώρισε, η μητέρα μου τον έκανε παρέα και του έκανε διαιτα-κρυφά. Της το είπα σήμερα.
"Η φίλη σου προδίδει, και είναι αλλο από αυτό που δείχνει, αυτό κάνει. Νομίζει ότι όλα της επιτρεπονται."
Η γυνάικα δεν αντέδρασε, έχει τα δικά της. 'Ενιωσα άσχημα που την μπλέξαμε.
Ομως δεν μετανιώνω που της το είπα.
"ισως το έκανε για να τον βοηθήσει"
Μα γαμώτο όλοι τυφλόι ειναι;
"Να χαιρεσαι που δεν ήταν κατακοιτος και αβοήθητος τότε".
Ακόμα αντηχουν σταυτιά μου οι τελευταιες κουβεντες του πατερα μου.
'Εχω πρόβλημα με την μαμα σου, δεν μου δίνει φαγητο. Φέρε μου μια σπανακόπιτα πριν έρθει και το καταλαβει."
Δεν πήγα.
Την πίστεψα οταν μου είπε οτι έχει γίνει δύσκολος και περίεργος.
Δεν σκεφτηκα οτι μπορει να την φοβοταν.
Και η σκέψη αυτή με τρελλαίνει. Ν αμην μπορει να κουνηθει να κάνει το παραμικρό και να είναι ερμαιο στα χέρια της.
Κρατιομουν μακρυα αλλά ίσως έτσι δεν ακουγα καθαρά.


Ούτε πώς πέθανε δεν ξέρω.
"Είχε δυο μέρες να πιει νερο".
Και γιατί το μαθαίνω τώρα; Γιατί δεν με πήρε να μου το πει από το πρώτο βράδυ;
"Μόλις πέθανε πήρα την ταδε τηλέφωνο" έλεγε χτες στις μαζεμένες γυνάικες.
Μαλιστα. Πεθανε ο πατερας μου και το πρώτο άτομο στο οποίο τηλεφωνει είναι σε μια φίλη που εχει να την δει 7 χρόνια. Για να μην με 'ενοχλήσει';
Θα τρελλαθώ, Θεε μου!


'Εφυγε με την φίλη της μυξοκλάιγοντας, για τη κηδεία και τι της έλαχε, και πως περνάει γολγοθά... δεν άκουγα... δεν ειχα φωνή και ψήφο, δεν είχα θέση καν σε όλο αυτό, και μες στο μυαλό της, ακόμα πίστευε οτι εχει το προνομιο και το μονοπώλιο στον πόνο.
"Η μαμα του ήταν τοσο καλή μαζί μου στο τηλέφωνο".μονολογούσε πριν δυο μέρες όταν της έλεγα οτι ανησυχω για το σόι.
'Ηταν εδώ πριν μια εβδομάδα και τώρα δεν έρχεται στην κηδεία.
Δεν καταλαβαίνεις γαμώ το φελεκι μου οτι δεν την έφεραν από Θεσσαλονίκη γιατί θα σε σκίσει που πεθανες τον γιο της;
Πόσο βλήμα και ψώνιο να είναι κάποιος;
Και σχολίαζε γιατι δεν ήρθαν να την δουν δυο μέρες τώρα.

Εφυγε και πήγα προς το δωμάτιο τους.

Την έχω ικανη να αλάξει κλειδαριες, έτσι πήρα μια φωτογραφία του πατέρα μου, τις φωτογραφίες της κόρης μου, και έφυγα.

Εκλάψα στο άδειο κρεβατι του με τύψεις που ίσως να υπεφερε μ'αυτα που είδε και να δυσκόλεψα την μεταβασή του.
"Δεν άντεξα άλλο, μπαμπά, συγχώρεσέ με."





Νιωθω οτι τωρα μπορώ να τον κλάψω. Ο θυμός ήταν πιο εύκολος, η λύπη δεν παλεύεται.
Τουλάχιστον ξέσπασα. Και ηρέμησα. Και ντραπηκα λίγο, αλλα είμαι αρκετα διαυγής να καταλάβω από πού προήρθε όλο αυτό. Ενα χρονο τον βλέπω να λιώνει και δεν μπορω να κάνω τίποτα, κατηγορουμαι για "σατανας" και οτι "ξεσηκώνω" το σόι, ή οτι το σόι με δηλητηριάζει και οτι θα με αποκληρωσουν, οτι ειμαι προβληματική και και και τοσα πολλά που με πλήγωναν... 'Ηταν αναμενόμενο να ξεσπασω.
"Ζήτησα να του κάνουν αυτοψία για να μην τολμήσει να πει κανείς τίποτα για μένα" είπε σε κάποια φάση.
Ανόητη εγωιστρια γυναίκα.

Ξέσπασα και λυτρώθηκα από αυτό που με κατατρωγε. Μπορω να ασχοληθώ με τον μπαμπά στην κηδεία.
Τα αδέλφια του όμως;
Η μάνα του; Πότε θα ξεσπάσουν;

Saturday, March 13, 2010

13/03/2010 16:10

Monday, March 08, 2010

Να κανω ευχέλαιο...;

Στην γκαρσονιέρα που νοικιάζω σε μια κοπέλα, έσπασε το ρολόι της ΕΥΔΑΠ, και επειδή ειναι από τη μεριά του σπιτιού και όχι του δρόμου, με χρεωσαν 1500 ευρώ για την καταναλωση /διαρροή.


Ειλικρινα δεν ξερω πια τι να κάνω, απελπίστηκα.

Η οικονομική κατασταση...

πριν μια εβδομάδα, έσπασα.
Πήγα σε μια εταιρεία και για 12394519350η φορά, δεν πληρώθηκα.
Για 100 ευρώ θα με κυνηγήσει; σκεφτονται και με το ετσι θελω, μια δικαιολογία του κώλου, σου βάζουν χέρι στην τσέπη σου.
Είχα να πάρω κανονική δουλειά από την κύρια εταιρεία εδώ και ενάμισι μήνα.
'Ηταν να κανω μια μετάφραση βιβλίου αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε.
Γενικώς, ήμουν χάλια.

Οταν καθε μήνα πρεπει να σκάσεις 300 ευρώ για Τεβε συν φπα και βγαζεις με το ζόρι ενα 350αρι, ε όσο να'ναι, τσουζει.

Ο καθηγητης της νοηματική που είχα περισυ άνοιξε μια νέα σχολη την Κιβωτο στους αμπελοκηπους και μου προτεινε να φοιτώ όποτε θέλω και μπορώ.Ενθουσιάστηκα.
Και μετα μου πήρε τηλεκάρτα. Με πλήγωσε λίγο.
Δεν με βλέπω έτσι.

Αλλά κατάλαβα οτι ο αλλος μπορει να με βλέπει έτσι. Δεν το παρεξήγησα αλλα με πόνεσε λίγο στην αξιοπρέπειά μου.
Εγώ βλέπω μια γυναικα ικανή να κάνει πολλά, που δεν φοβάται τη δουλειά, αλλα που δεν εχει που να αφήσει το κοριτσάκι της.
Τόσο απλά.

Που δεν ζητάει προσαυξήσεις από τον πρώην-ασχετως αν ειναι στο συμφωνητικό- αφού εκείνος αρνειται και που να τρεχεις σε δικαστήρια.
Που αυτη τη στιγμή καιγεται για δουλειά ως τις 2 το πολύ (θα φύγω από το Τεβε και τους υπότιτλους, η ιστορία με την FAbulous etaireias μου στοιχισε, ενιωσα σιχαμάρα, μπουχτισα).

Η μητέρα μου πειστηκε οτι ο πατερας μου πεθαίνει. Τώρα θέλει να τον στειλει νοσοκομείο.
Κι αυτός ειναι τύρρανος.
Το αποτέλεσμα ειναι πιθανον ψάχνει για σύμμαχο αφού το ξινό ύφος εξαφανίστηκε , και η έπαρση και δέχτηκε να παω στο εξοχικό. Ανασανα με ανακουφιση.
Παλιο σπίτι, ακόμα χτιζεται αλλα εχει αυτόνομη θερμανση, κηπο και δεν εχω ενοικιο. Δεν εχει τηλέφωνο και ιντερνετ και θελει 15 λεπτα για να βρεθεις στον πολιτισμο.
Θα πρέπει να μάθω οδήγηση.
Και αυτό θελει λεφτα.
Και η μετακόμιση θέλει λεφτά.

Εχει ο Θεός.
Αυτό σκεφτομαι και προσπαθώ να σκεφτώ πιο μακροπρόθεσμα το τι μπορώ να κάνω επιτελους να βγω από την λούμπα.


Αν ακουσετε για δουλειά, οτιδήποτε εστω και προσωρινό, εδώ ειμαι.
Και αν καποιος έχει φορτηγακι να μετακομίσω σε κανα μήνα...
Ο,τι υπαρχει, ο,τι ειναι εφικτό...


Να ορθοποδήσω λίγο γιατί πολύ μπαταρα τα τελευταια 8 χρόνια.
Καιρός να συνέλθω λίγο, ναι;

Friday, March 05, 2010

Χρειαζομαι δικηγόρο.

Thursday, March 04, 2010

Της Μαριγώς της στερεψε το γάλα...

Ακούω Τζούλια Αλεξανδράτου να λεει:
"μα να μιλήσω για το τι κάνω στο κρεβάτι μου στον αερα;"
(Οχι, δεν χρειαζεται, το είδαμε.)

Λέει ο Λιάτσιος
"Μα επιτρεπεται να κρέμεται στα ΚιόσκιΑ"
(Η απόλυτη δολοφονία της ελληνικής γλώσσας (ή της ξένης))

Λέει Τζούλια:
"Δεν τολμω να παρουσιαστώ απ'την ντροπή μου".
(Εκτός από το δελτίο.)

Λέει Λιατσος:
Θα δειξω τις δηλώσεις σου και δεν ειναι βίντεο να το βλέπει η Ελληνική νεολαία (ακουσα εμβατήρια στο βάθος ή μου φαίνεται;)

Εκανα ρεπορτάζ για το θέμα και δεν το περίμενα Τζούλια από σενα.
(Δεν ξέρω με τι να πρωτο πνιγώ με τον όρο ρεπορτάζ ή οτι δεν το περίμενε;)

Μα πριν λιγο καιρό ο γκομενός της δεν ωρυόταν οτι έμπλεξε;
Καποιος δεν την ρώτησε αν θελει να γίνει πορνοσταρ και ειπε ναι;

Λέει Τζούλια
"Προσπαθω να το σταματήσω"
(Κυκλοφόρησε στο ίνερνετ)

Λέει Λιάτσιος
"Η ΣΔΟΕ ειναι αυτη τη στιγμή στα γραφεία της εταιρείας αυτή και το ΕΣΡ εχει παει στο ράδιο αρβύλα για να λάμψει η αλήθεια"


Λέει Τζούλια
"Υπήρχε καμερα εν γνωση μου αλλα το βίντεο βγηκε εν αγνοία μου. παραβιάστηκε ιδιωτική μου στιγμή"
Ερώτηση. Ο καμέραμαν υπήρχε;
Και να κάνω λίγο τον μαλάκα τηλεθεατη...αν ήξερες οτι υπήρχε κάμερα, δεν ήξερες οτι θα βγει προς τα έξω αφού όπως δηλώνεις, είσαι "δημόσιο πρόσπωο και εχουν θησαυρίσει στο παρελ΄θόν με άλλο ενα μικρό φιλμάκι σου;"

Σε γενικές γραμμές, εγω χεστηκα αν η μικρή θελει να το ρουφαει και να τα κονομάει.
Δε χεστηκα με την απόλυτη γελοία προσπαθεια του δελτίου που μας περνάει για τελείως ηλίθιους μου φαινεται.

Αλλα ακόμα χειρότερο βρίσκω οτι ασχοληθήκαμε ολοι με το γεγονος οτι επαιξε σε τσόντα. Λες και ειναι η μόνη ή η πρωτη. Λες και ήταν γνωστή για κατι σημαντικό πριν από αυτό και σοκαριστήκαμε.
Μας θυμίζω τις μαυροφορεμένες γιαγιάδες στους παγκους του χωριου που λιάζονται και ασχολούνατι με όλους και με όλα.
Κουτσομπολιόοοοο.

Ρε θα συνέρθουμε;

Μερικοί άντρες...

Παρακολουθω τον Κύρι να αναβοσβήνει το σινγκλ στατους του, να κάνει βαρυγδουπες ανώριμες δηλώσεις για να τα διαβάσει η γυναίκα του, και κρατιόμουν για να του πω ¨μπες σε ενα αεροπλάνο να πας να την βρεις και άσε τις μαλακίες, οι γάμοι δνε λύνονται ούτε σόζωνταί στο ιντερνετ"
Τον έβλεπα οτι ειναι χαμένος. Δεν είχε ιδέα γιατί η γυναίκα του αποτραβήχτηκε.
Εγώ από την άλλη θυμήθηκα τους λόγους τους δικούς μου.
Η σαχλαμάρα που δεν τον άφηνε ποτέ. Το γεγονος οτι οταν τα εβρισκε σκουρα το έπαιζεθύμα και τα παρουσίαζε αλλιώς και πολλά άλλα.
Ηθελα να του πω οτι εχει έπαρση και δεν ακούει τον άλλον, οτι συνέχεια τον κρίνει και αυτό κουράζει.Οτι θεωρεί σασν παιδι, οτι με 2-3 ψεμματακαι θα φερει τον αλλον εκεί που θέλει. Να του πω εν ολιγοις που ήταν πιθανόν να είχε στραβώσει το πράγμα, σαν πρώην του, μήπως και έβρισκε μια λύση.
Μου είπε οτι θα με άκουγε.

Δεν προλάβαμε.
Την πρώτη μέρα ειχε κανει αστειακαι δημοσίως σε κατι φωτρογραφίες μας. Χοντράδες. Ενιωσα οτι με χρησιμοποιούσε για να την κάνει να ζηλέψει και του το είπα. Ενιωσα οτι δεν σεβόταν την ιστορία μας και μενα την ίδια.
Την επομένη μου ειπε θα με βγάλει από φίλη για χάρη της γυναίκας του.

Ενιωσα να επανατοποθετεί τις ευθύνες αλλού και στράβωσα.
Του έστειλα ενα μυνημα με όσα ήθελα να του πω, αλλα με σκληρό τρόπο.
Μου είπε ότι περασαν 15 χρόνια και να τον ξεπεράσω. Και αφού ειναι τοσο σκατά γιατί ασχολούμαι.
Και εκεί ποιος με είδε και δεν με φοβήθηκε.
Του πεταξα στα μουτρα τις μαλακίες που μου έλεγε οταν την γνώρισε, πριν 3 χρόνια.
Οτι αυτη τον εκμεταλλευτηκε από το ταξίδι του, οτι εμένα αγάπησε μονο και να παντρευτούμε, οτι αυτή η κοπέλα δεν σημάινει τίποτα.

Τελειόνωντας του ειπα οτι δεν τον βλέπω ερωτικά εδώ και χρόνια. Αν τον εβλεπα θα τον ειχα παντρευτει τοτε. Αλλα άλλαξε. Οτι δεν έχει σχεση το πως τον βλεπω μαυτο που νομίζει και οτι το κινητρό μου ήταν οτι νοιάζομαι, αχετως με τα ελλατωματά του αλλα ειναι τοσο κοντόφθαλμος που δνε μπορεί να το δει.

Και οτι αν είναι να αρχισουμε κακιίες, και γω μπορώ να παιξω αυτό το παιχνίδι.

Ο Στεφανος τώρα.. μου πληρώνει τα ναύλα να παω να τον βρω αλλα παιζουν δυο πράγματα.
Το ενα, οτι εχουμε να μιλήσουμε από τοτε, και ουσιαστικά νιωθω την απόσταση. Δηλαδή θα παω εκεί και θα ειμαστε ουσιαστικά δυο ξένοι, που απλά είχν μια συναντηση. Θα κοιμηθω μαζί του;
Πιθανόν, αν θελει και θέλω, έστω για το απωθημένο, και γιατί θελεω να αποδεσμευσω και το τελευταιο κομμάτι που με δένει με τον Αγγελο. Καλώς η κακώς δεν αποτολμας να πας έυκολα με αλλον όταν ο πρωην σου ηταν ο,τι καλύτερο για σενα, για τα δικά σου γουστα.

Το δεύτερο θεματακι ειναι οτι δεν μπαίνω σε αεροπλάνο. Αρα πρεπει να ταξιδεψω ολη νυχτα, στο όρθιο. Δεν εχω λεφτά να παρω καμπινα. Δεν εχω λεφτά αυτο το διαστημα και θα εξηγήσω μετά γιατί. Δεν μπορώ να τον βάλω να πληρώσει, αλλα από την άλλη, αν δεν κοιμηθώ, θα φτασω εκεί χωμα και θα θέλω 2 μέρες να συνέλθω, με ξέρω. Παω να ξεκουραστώ όχι να γυρίσω πιο κουρασμένη στη ζωή μου.

Οπότε έχω σεκοντ θοτς.


Και τώρα, σε άλλο ποστ, τα σοβαρά θέματα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers