Friday, September 25, 2009

Μετεο

Εχω φριχτό πονοκέφαλο
Αν λοιπον δεν αδιαθετήσω,
και δεν κόλλησα κάτι,
να περιμένετε ΒΡΟΧΕΣ μέσα στο επόμενο διήμερο (άντε τριήμερο)

Thursday, September 24, 2009

Hysterical Housewives

ή εναλλακτικά, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι ΚΟΤΕΣ.

Να εξηγήσω όμως από την αρχή.
Εγώ εχω μια κολλητή, ωραία;
Την έχω από 11 χρονων, έγινε και νονα του παιδιού.
Η κολλητη εχει μια μαμά που ειχε δική της κολλητη.
Η κολλητή της μαμάς είχε παιδια, τα οποία έκαναν παρεα με την κολλητή μου και την αδερφή της.
Καλά ως εδώ;
Ιφ νοτ, ριγουάιντ.

Τα παιδια αυτήνης δεν ειδαν με καλό ματι την εισχωρηση μου στον κύκλο, αφού πολύ σύντομα έγινα η "καλύτερη φίλη" των παιδιών.
Ζήλειες, μαλακιες.
'Ελα όμως που κράτησε μέχρι τώρα.
Προσωπικά εγω εκεινα τα παιδιά δεν τα πολυσυμπαθούσα. Υπήρχαν λόγοι, φυσικά.
Μπορεί να με ενοχλεί ο κόσμος γενικά ως συμπεριφορές αλλα αντιπαθειες δεν μπορώ να πω οτι εχω, γενικά αδιαφορώ, δεν ασχολούμαι τοσο.
Τα παιδιά εκείνα λοιπον δεν με συμπαθουσαν, δεν τα συμπαθούσα και πολύ απλά δεν κάναμε παρεα. Μια δυο τρεις φορές που αναγκαστηκαμε, κόντεψε να μου πέσει το κεφάλι από την ανοησία και την επιπολαιότητα που με περίκλειε ως ροζ συννεφάκι.

Πριν λίγα χρόνια εγραψα για εναν τύπο που μου βούτηξε το παιδί από τα χερια και αγρίεψα που δεν μου το εδινε πίσω. Ο αντρας αυτηνης ήταν.(της κόρης της κολλητής της μαμάς, θα την ονομάσουμε "αποτετοια")
Η ίδια δε πριν λίγα χρόνια εβγαλε τετοια χολή για την κολλητή μου όταν την συνάντησα στον δρόμο που μου ρθε να την χαστουκίσω. Φαινοταν η ζήλεια, η κακια και θεωρησα απαραδεκτο που τα έλεγε σε μενα.
Απαραδεκτο.
Φωναζε μες τον δρομο, ασ'τα να πανε.

Αυτα για εισαγωγή.
Το καλοκαίρι λοιπον, η κολλητή μου μου είπε οτι η αποτέτοια της μίλησε για μια εταιρεία στατιστικής, εδώ κοντά με παρτ τάιμ ωράριο. Της είπα να μάθει την διεύθυνση, ειδικά όταν έμαθα οτι η λεγάμενη θα πήγαινε σε άλλη εταιρία να δουλέψει.
Πήρα την διευθυνση λοιπον, και πήγα, χτες πρώτη μερα. Και πεσαμε φάτσα καρτα.
Μιλήσαμε όπως κάνουν οι γυναικες οταν βρίσκονται, όλα μια χαρά.

'Οταν ήρθε η ώρα να υπογράφω τη συμβαση και τεθηκε το θέμα του μπλοκ παροχής υπηρεσιών, με ρώτησαν αν ειχα καποια γνωστή να παρει τα σημερινά μου χρήματα( ασχετα αν πληρωνομαστε σε 2 μήνες, αυτές οι "ερευνες" θα φύγουν σήμερα.) Είπα οτι γνώριζα καποια και να την ρωτήσω αν θέλει.
Πήγα, ρωτησα την απαυτήν, ειπε ναι, τελος.

Σήμερα το πρωι πριν πάω στην δουλειά μίλησα με τον λογιστή μου ο οποιος μου είπε οτι δεν με συμφέρει να κόβω καθημερινά δελτία, και οτι εφοσον εχω τεβε κανονικά από τα 5.09 που δίνουν, αφού αφαιρούν το ικα, θαπρεπε να παιρνω περισσοτερα αλλα ειναι στην ευχέρειά τους.
Ανέβαλα λοιπον το ταξίδι στην εφορία και πήγα για δουλειά, όπου με υποδεχτηκε η απαυτή μες την ένταση και την υστερια.
"Εγω δεν κοιμήθηκα χτες, μου ειπε ο άντρας μου οτι θα πληρώσω φόρο και εχω στγαστικό δάνειο και..."

Προσπάθησα να της πω οτι δεν θα πλήρωνε τίποτα και οτι για 17 μιση ευρώ ειναι γελοίο να τρελάινεται έτσι αλλά ως συνήθως δεν άφηνε άλλον να μιλήσει και θυμήθηκα γιατί την αντιπαθούσα τελικά τόσο.
"'Εγω χτες μιλησα με δικηγόρο κα μου ειπε οτι δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό..."
Εκει τα πήρα 1) για το ψέμα 2) για την κατηγορία.
"Για κατσε ρε συ, σε ρώτησα..."
'Με ενημέρωσες κατόπιν εορτής! και δεν έπρεπε, δεν εισαι εντάξει..."
Αρχισε να μας κοιταει όλο το γραφείο και άρχισα να νιωθω άβολα αλλα και θυμό για τις άδικες κατηγορίες.
Ενταξει, μπορεί να μην ξέρει, και να πανικοβλήθηκε, αλλα όλο αυτό ήταν πολύ κακογουστο.
Σήκωθηκα να φύγω.

'Τσατίζεσαι κιολας;" μολυ φώναξε.
(ναι, ειδες, παω να βγω από πανω)
"Ναι, δεν μπορώ να ακούω μαλακίες", της απαντησα.
Για το επόμενο δεκάλεπτο μουρμουραγε με αλλες.
"Σε ακούω" της είπα, "σταματα να μιλάς για μενα θα έχουμε άσχημα ξεμπερδεματα."
"Εγω φταιω που σου βρήκα δουλειά όταν με παρακάλεσε η Ταδε!" φώναζε
'Αυτό ειναι το ευχαριστώ!μετανιωνω που σε βοήθησα!"
εεε?

Εφαγα φλασιά από το η Γυνή να φοβάται τον άντρα και την Τασσώ Καβαδια να φωνάζει.
Περίμενα ανα πάσα στιγμή να φωνάξει "Παστρικιά."

Γύρισα στη δουλειά μου.
Το πηγαδάκι συνεχίστηκε, δεν έδωσα βάση. 'Ηταν τοσο απροκάλυπτη η ανάγκη της να νιωσει σπουδαία στα ματια των άλλων, τοσο χυδάια τα ψέματα που δεν κάθισα καν να απαντήσω.

Η διπλανή μου, μια παλιά, προσφέρθηκε να παρει εκείνη τα χρήματα για μένα, στο όνομα της κόρης της.
Ναναι καλά η γυναικα, δεν ήθελα να κάνω ακόμα επέκταση, δεν ξερω τελικά αν με συμφέρει να δουλεύω εκεί, ή αν θέλω.

Με ειδοποιούν από το λογιστήριο οτι θα πρέπει να υπογράψω την σύμβαση στο όνομα της άγνωστης κοπέλας.
Εκεί τσίνησα και μάλιστα πολύ.
Θα κάνουμε και πλαστογραφίες τώρα;

"Να μην ψάχνουμε τα στοιχεία της" μου λένε από το λογιστήριο (και με υφος 1000 καρδιναλίων).
"Και τότε πως θα ξέρετε οτι ειναι τα δικά μου;" απάντησα
"Ε, ξερουμε." μου απαντά.
Αρα, έχετε αρχεια.... σκέφτηκα. Και καλύπτετε τον κώλο σας. Αλλος να μπλεξει αν γίνει στραβή.

Ευχαρίστησα την γυναίκα...και άρχισα να δουλέυω.

Σε γενικές γραμμές ειμαι ευγενική και δεν έχω αγενεις απαντήσεις, μόνο μια "μανα" με ρωταγε τι τον θέλω τον "νεαρο των 18-25" και να το αφήσω το λουκούμι και να παω από κει που ρθα εγώ και οι άλλες, ειναι μικρός.

Κάποια στιγμή βγήκε ο επόπτης και είπε οτι "δεν θα κάνετε διάλειμμα".
'Οχι "λυπούμαστε αλλα πιέζει ο χρόνος" απλώς ενημερωθήκαμε οτι δεν θα κάνουμε διάλειμμα.
Και ενιωσα σαν μοντέρνος κουπαστής (έτσι λεγεται;) στην γαλέρα.
Θέλω να πω, αυτοί οι απότομοι τροποι, το αν σ αρεσει, το οτι σε ελέγχουν οταν μιλάς στο τηλέφωνο αλλα το κλικ ακούγεται και σου αποσπά την προσοχή αλλα γεμίζει και δυσπιστία των ερωτόμενο που έχεις στην γραμμή...
Ενιωσα τυχερή και προστατευμένη που γενικώς δεν χρειάστηκε να το ζήσω αυτό στη ζωή μου, πάντα είχα ανσφάλεια στις δουλειές αλλα ήταν πιο μοναχικές.
Δηλαδη το έζησα, και την έχθρα έζησα και τα τριπάκια εξουσίας, και τους ανταγωνισμούς, αλλα για καποια χρήματα. Να σε ξεφτυλλίζουν όμως για δεκάρες;

Σφίχτηκε η καρδιά μου.

Πώς μπορούν να φερονται ετσι στους ανθρώπους;
Θα μου πεις, δεν ειπε και τίποτα.
Δεν ήταν τα λογια, ήταν ο τρόπος, η σιγουρια που εχει καποιος όταν μπορεί-και θα το κάνει- να σου κοψει το λιγοστο ψωμάκι που τρως.

Με ρωτησε αν θα πάω αυριο και τι ώρα.
Δίστασα.
Είπα ¨"το πρωί"

Αλλά δεν ξέρω...
'Ολα αυτά με το μπλοκ, τις συμβάσεις, το ικα που δεν πληρωνουν αλλα δεν μου δινουν την διαφορά...η αποτέτοια με τις υστερίες και το πηγαδακι...

Μήπως καποιος προσπαθει να μου πει κάτι;

Τα τελευταία νέα

Εχω λίγες μέρες που ξυπνάω στις 4-5 γιανα τα προλάβω να κάνω τις δουλειές μου. 'Επιασα δουλεια σε μια εταιρεία στατιστικής, γιατι ήθελα κατι σταθερο βρέξει χιονίσει. Και ειναι δίπλα στο σπιτι. Ελα όμως που 3,5 ευρώ την ώρα ειναι λίγα. 'Ελα που εγω πληρώνω τεβε, έλα που δεν εχουν συνέχεια δουλεια.
Αυτό το 5ωρο θα μπορούσα να το αξιοποιήσω αλλιως, από μια αποψη. Από την αλλη, ειναι περιοδος εκλογων, έχει δουλειά, και μαθάινω πράγματα.
Από το πώς δουλευει το σύστημ, πως ειναι φτιαγμένες οι ερωτήσεις, ποιος τύπος ανθρώπου μας ενδιαφερει, αλλα και το ποια άτομα ειναι πίσω από το τηλέφωνο.
Είδα περιπτωσεις όπου λυπηθηκε η καρδιά μου, αλλα κα ινεους άντρες ικανότατους. Τι έκαναν εκεί;
Η νοικοκυρά των 50 που μεγαλωσαν τα παιδιά της, και δεν εχει μορφωση, το καταλαβαίνω. Η μητέρα που πρέπει να παρει τα παιδιά από το σχολείο...

Μας έδωσαν να υπογραψουμε μια σύμβαση που έλεγε οτι πληρονώμαστε με το κομμάτι και φυσικά διαμαρτυρήθκα. "Εγω δεν ειμαι καλυμμένη αν σαν εταιρεία αποφασίσετε να μην με πληρώσετε για ουδέποτε λόγο ή αν αποφασίσετε να με πληρώσετε βάσει "πωσλήσεων".
"Ολοι το υπογραφουν" μου λέει το λογιστήριο.
"Α ναι, πολύ compelling argument" σκέφτηκα. αλλα δεν ήξερα πώς να το πω στα ελληνικά και απλά χαμογέλασα.
Με κατάλαβε.

Πάντως ειναι τραγικό το πόση ανάγκη υπάρχει. Και πως διαχωρίζει ο καθένας τον εαυτό του, οι επόπτες, οι λογιστές, και πάει λέγοντας.
Εγώ νιωθω και λίγο τουρίστρια εκεί.
Οχι οτι κι εγώ δεν έχω ανάγκες και μάλιστα μεγάλες.

Η μικήρ εχει από το καλοκάιρι την τρελα να φτιάχνει κόμικς.
Ξεκίνησαν στο σχολείο εξωσχολική δραστηριότητα και την έγραψα. Αλλά κοστίζει.
Πρέπει να συνεχίσει και την κινεσιολογία η οποια εκανε ΘΑΥΜΑΤΑ. Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα, ξεμπλοκάρει πολλά.
Φ μητερα μου προσφέρθηκε να βοηθήσει αλλα την φοβάμαι, όλο λέει και ξελέει και μετα εγω τρεχω να μαζέψω τα σπασμένα.

Ο ιδιοκτήτης μου πέθανε και ήρθε ο γιος του να με δει.
Δεν μου άρεσε που ήρθε απροσκάλεστος 10 η ωρα. Είχε το τηλέφωνο μου αλλά το έχασε.
'Ηθελε να δει το δωμάτιο μέσα αλλα ήταν ο Αγγελός και του είπα να ερθει να δει το σπίτι σε δυο μέρες. Να το σουλουπωσω (να ειναι και ανθρώπινη ώρα).
'Ηρθε αλλα ενιωσα οτι με αντιμετωπιζε σαν καποια που εκμεταλλευτηκε τον πατερα του, αφού το νοικι ήταν τοσο λίγο.
Εγώ βεβαια εχω τελίως αντίθετη γνώμη αλλα δεν θα κάτσουμε να τσακωθούμε κιολας.
Πόρισμα, μόλις τελειωσει το συμβόλαιο, φεύγω.
Αντε να μαζεύω λεφτα για μετακομίσεις....


Ονειρευτηκα σήμερα οτι ειμαι εγκυος και ξύπνησα με μια πικρή γεύση στο στομα.
Δεν ειναι και λίγο να ξερεις οτι η ζωή σου θα ήταν ριζικά διαφορετική αν ειχες παρεί μια διαφορετική απόφαση.
Ακόμα νιωθω την αισθηση της κοιλιάς μου από το ονειρο.

Ο πατερας μου ακόμα κανει τα δικά του. Δυναμώνει. Τρώει.
Δεν παχαίνει.
Σε αναμονή.


Αρκετά εγραψα, πρέπει να βγάλω μισή ώρα ταινίας πριν ξυπνήσει το παιδί.

Monday, September 21, 2009

Κοτσωβολος, info-quest, ACER

Στις 22 αυγούστου το πισι μου χαλάει.
Η εγγύηση εληγε στις 16 Σεπτεμβρίου. Πάιρνω τηλέφωνο τον Κοτσώβολο, διότι θυμαμαι πόσο πολύ επεμεναν να πάρω την μέχρι τότε αγνωστη μαρκα Εϊσερ, δηλώνοντας οτι "ΕΧΕΙ ΕΓΓΥΗΣΗ, αστειεύεστε;"

Ο Κοτσώβολος με ενημέρωσε οτι δεν ειναι αρμόδιος και να πάρω την Ινφο κουεστ. Πρώτο πέταγμα του μπαλακιού.
Η ινφο κουεστ μου ειπε να το πάω από κει και οτι θα ειχα νέα τους μεσα σε 5 εργασιμες.
Πολλές τις βρήκα, αλλα θεώρησα οτι εκτός αν ειμαι γκαν΄τεμω και διαλεξα την εταιρεία με τα πιο σκαρτα προιοντα και πνίγονται στις επιστροφές, πιθανον λενε 5 μέρες για να ειναι καλλυμενοι.
Πάιρνω στις 5 μέρες, και μια τηλέφωνήτρια μου λεει με ύφος του στυλ "μα καλα τι παιρνετε εδω;" και με ενημερώνει οτι ειναι ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ και ευθύνη να πάρω την 'Εισερ για να μάθω τι γίνεται με το ανταλλακτικό που περιμένουν.
Μια μητρική.

Δεύτερο πέταγμα του μπαλακιού.
Παίρνω την 'Εισερ.
Δεν ξερουν , δεν βλέπουν, δεν, δεν, δεν...
Αυτό την Τρίτη, και μετά την Παρασκευή (2η εβδομαδα, να κρατάμε λίγο σκορ)
Είμαι δεκα μερες χωρις πσι και εχω μεγάλο πρόβλημα.
Περνάει το σαβ/κο.
Πάιρνω την Δευτερα, μου λενα να ξαναπάρω την Τετάρτη, παιρνω, δεν δουλευουν τα κομπιούτερ τους, παιρνω Παρασκευη...ναι το μαντεψατε, δεν ξέρουν πότε θα ερθει το ανταλλακτικό από Αγγλία.
Αγαπητοί μου, από την Κίνα να το εφερνε ο διανομέας με τους αγκώνες, θα ειχε φτάσει.

Εβδομάδα τρίτη.
Παίρνω την ινφο κουεστ και τους λέω οτι εχδω πλέον μεγάλο πρόβλημα οτι δεν παιρνω απαντήσεις, οτι υποψιάζομαι οτι δεν υπαρχει το ανταλλακτικό και στην τελική ας μου βαλουν το επόμενο της σειράς.Δεν γίνεται εν ετη 2009 με τόσες πτήσεις, να μην μπορεί να ερθει ενα γαμημένο μοδερμποαρντ στην Αθήνα!
Τα τηλέφωνα δίνουν και παίρνουν.
Μια κοπελίτσα φιλοτιμείται να το ψάξει οταν με ακουσε όλο απελπισια να της λεω οτι θα πήγαινα στην Εισερ αλλα ειναι στην Ιταλία και τελος πάντων εγώ ζω απ'το ρημάδι.

Με ξαναπαίρνει, και πολύ πιο τυπική αυτή τη φορά μου λεει οτι το ανταλλακτικό θα έρθει σε ένα μηνα από τωρα.
Και παθάινω συγκοπή.
Γιατί δεν ξερω τι παιζεται, αλλα θεωρω οτι ειναι πολύ πιθανό σε ενα μηνα να μου πουν οτι δεν ήρθε και παει λέγοντας μέχρι να βαρεθώ και να παρω το πισι από κει.
Και φυσικά η εγγύησή μου εχει λήξει.
Και εχω στον σκλήρο φοτωγραφίες, προγράμματα και τελος παντων, πρέπει να δουλέψω, δεν μπορώ να το αφήσω εκεί απεριόριστα.

Παίρνω το ΙΝΚΑ, τους εξηγω την περίπτωση, μου λένε οτι δεν υπάρχει χρονικό περιθώριο στο πόσο κρατάνε ένα μηχάνημα αλλα θα κανουν μια παρεμβαση και θα μου στείλουν επιστολή με το αποτελεσμα.
Καλα.

Δεν θέλω να τους περάσει, αλλα εγω χάνω.
Νιώθω απίστευτα μαλάκας που δεν πήρα άλλη μαρκα με άλλο εξουσιοδοτημένο σέρβις-και κοντα στο σπίτι μου, και πραγματικα επειδη με τον Κοτσωβολο στο παρελθον εχουν γινει κι αλλα (δεν πήρα ποτε την κουκούλα του μίξερ μου και καποιο εξάρτημα "γιατί δεν ειχε η αποθήκη τους", καθώς και ποτέ δεν τήρησαν τα 2 χρόνια σερβις δώρο όταν πήρα το κλιματιστικό μου "γιατι δεν το σημείωσαν"), δεν προκειται να ξαναψωνίσω από κει, ούτε το Electroworld πού ειναι "αδερφακι" τους.

Θα πάρω αυριο να τους ξεχεσω ενα χερακι, έτσι για να νιώσω λιγότερο θύμα.
Και μετα θα πάρω το πισι μου, χαλασμένο όπως ήταν, αφού εχει κλέισει μήνα μακριά.
Και κάνω τον σταυρό μου να μην έχει περεταιρω ζημιές.


Εγγυηση= Σας εγγυόμαστε οτι δεν θα σας το φτιάξουμε.

Πάω να σκάσω.

Friday, September 11, 2009

Τα τελευταία νέα

Εχω απίστευτες πιέσεις απο παντού και θέλω να παω στο εξοχικό μας. Ομως δεν μπορω να κοιμηθώ εκει ειναι μες την βρώμα και φυσικά τετοια μακα δεν μπορω να την καθαρισω μόνη και ειδιακ οταν παω να ξεκουραστώ.
Φκέφτομαι όμως το παιδι να παίζει στον κήπο, το σκυλί να τρεχει και αποφασισα να στησω σκηνη στον κήπο να κοιμομαστε τα βραδια( δεν ξαναχτυπαω στρωμα με τοννους σκόνης και να αρρωσταίνω, νογουέι).

Και μετα θυμαμαι. Ο διπλανος εκοβε αλουμίνια για χρόνια. Ο πατερας μου αρρωστησε και υποψιάζομαι δηλητηριαση βαρεων μεταλλων. Θ αξηγούσε και γιατι μας ψοφαγενε πολυ συχνα οι κότες.
Δεν μπορω να το αποδειξω αφού ο πατερας μου προτιμησε να πιστεψει οτι "ναι αυτο φταιει" αλλα δεν εκανε μια εξεταση αιματος να δουμε τα επιπεδα στο αιμα του.
Τώρα καταπίνει κλορελα και το επιπεδο σιγουρα μειωθηκε. Είναι καλύτερα, σηκωνεται, φτιαχνει το κρεβατι πειναει. 'Ενας πόντος για την μαμα.
Ζήτησ απο την μαμα να παει να κανει εξεταση. Να ξερουμε τι γινεται, αυτοι εμεναν εκει για μήνες και ειχαν τα ίδια συμπτωματα.
Λεει ναι, αλλα εκεινο το ναι που ξερω οτι δεν εχει σκοπο να το κάνει.
Την ρωταω γιατι.
Φοβαται τις βελόνες.
Μαλιστα.

Παει και το εξοχικο.
Θα πηγαινατε εσεις αν ειχατε την υποψια οτι εχει δηλητηριαστει όλη η περιοχη;

Θα βαζατε το παιδι να παιξει με το χωμα;


Κατα τα άλλα το σοι μαλακωσε, αφού ειναι καλύτερα.
Εχουν άλλα ντραβαλα.
Η ξαδερφη μου ειχε παντα τσαγανο και ήταν λίγο κάπως. Με σοκαρε συχνα και δεν σοκάρομαι ευκολα. Αλλα εχει καλή καρδια και ειναι λίγο αφελης.
Οι γονεις της το χουν μυστικό αλλα εκεινη το είπε στον πατερα μου για να χαρει (δεν ξερω αν το ξαναεγραψα αυτο, κατι μου θυμίζει). Πού να ξερε οτι ο πατερας μου αδιαφορεί παντελως.
Το μυστικό ειναι οτι παντρευτηκε αλβανο.
Τι ντροπη για την μαμα κορη παπα και τον μπαμπά πρωην δασκαλο με γιο γιατρο και κόρη νοσοκόμα.

Η μητερα μου μου τοπε με κεινο το υφος το συνωμωτικό που με αηδιαζει. Ολη μου την ζωή ηξερα ακόμα και σε τι σταση πηδιούνται οι φίλες και πελατισσες της και το ελεγε με περιφρονηση.
Αμα δεν το κανει ο ανθρωπος....
Πέρα από το γεγονος οτι ειναι αναρμοστο, και πρόδιδει την εμπιστοσύνη τους, προσωπικα βαριεμαι.
Λογικο να παντρευτει καποιον αλβανο, από μικρη τους χωνοταν (ναι εχω ξαναγραψει γι αυτο αλλα δεν ξερω αν το εγραψα εδω). Εστειλε τον πατερα της στο τμήμα πιο μικρη.
Δεν καταλαβαινει.


Αρκει να ειναι ευτυχισμένη.


Πήγα στο σχολείο του παιδιού και καταχάρηκα. Πρώτ'απόλα εγιναν εκσυγχρονισμοί ουσιαστικοι (και οχι βαψιμο της προσοψης για τα ματια) με ιντερνετ, "εφραξαν" το νηπιαγωγείο με δικές τους τουαλετες-όχι οπως παλια που τα μικρά (3 χρ) έπρπε να πανε μόνα τους κάτω στον διαδρομο, εκτεθειμένα σε καθε πιθανό "περίεργο" νεαρό με ορμόνες σε αναχζητηση για την λιγότερη αντίσταση. Η μηπως νομίζετε οτι οι ανώμαλοι "γινονται" μόλις ενηλικιωθούν;
Οποτε περισσοτερη ασφάλεια.
Βάλαν στο πρόγραμμα, πρώτες βοήθειες και άλλα (σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ακόμα;)
και γενικώς εμεινα πλύ ευχαριστημένη.
Η δασκάλα του παιδιού με κέρδισε αμέσως οταν ειπε:
"Τα πιέζουμε να ειναι μεγάλα παιδια, αλλα είδα την τάξη μου. Είναι μωρά."

Επιτέλους μια δασκάλα με γλύκα.
Εχει ενα συστημα οπου τ απαιδια κερδίζουν κλειδια
Το κελιδι της τιμιοτητας, του κουραγιου, του να ακουμε, και ξεκλειδωνονται προνομια.
Οποιος πάρει όλα τα κελιδια, παιρνει το κλειδι της εμπιστοσύνης.


Η μικρή ήρθε σπίτι της προάλλες χαρούμενη.
"Μαμα εκανα όλο λαθη, αλλα η δασκάλα μου είπε οτι εκανα προσπαθεια".
Και ελαμπε.
Ετσι.

Να αποκτησει αυτοποεποίθηση.
Γιατι τελικα ανακάλυψα οτι για μενα αυτή ειναι η πηγη όλου του προβληματος μου.
Εχω πιστη στον εαυτό μου, αλλα δεν παιρνω απο πουθενα επιβεβαίωση οτι εχω δίκιο.
Οι γονεις μου μου φερονται σαν παιδι και αποτυχια που τους ντροπιάζει.
Ο πρώην μου δεν με σεβεται καθόλου και παλέυω για τα αυτονόητα δικαιώματα μου.
Ο νυν...δεν το θέλει αλλα ειναι εγωκεντρικός και στην κοσμάρα του.
Η δουλεια δεν μου δινει καμία ηθική και οικονομική ικανοποιηση και συνεχει ειμαι στο ελεος της κάθε μιας που αν θελει δεν μου δίνει δουλεια.
Η γκρινιαζει για την ποιοτητα της δουλειας μου, άδικα.
Και γενικώς κρατιέμαι απο μιακλώστη σε μια πιστη που δεν ειναι πουθενα βασισμένη.
Αποτυγχανω σαν γονιος (νευριαζω συχνα και πολυ λόγω οικονομικών δυσκολιων δημιουργωντας και στο παιδι πρόβλημα)
αποτυγχάνω σαν ενήλικας (δεν εχω μια σταθερη σχεση που να με γεμιζει και να με στηρίζει, σε ένα χρονο θα χασω το σπίτι μας, έχω χρεη, δεν εχω κοινωνική ζωή)
αποτυγχάνω σαν κόρη (αυτό ήταν προδιεγεγραμμενο απο την αρχή) και αποτυγχνάνω σαν λειτουργικό, δημιουργικό μέλος μιας κοινωνιας.

Ε, λογικο να μαυρίζω νο;


Παντως χτες η επαφή με την δασκάλα με ανυψωσε, με εμπνευσε, μου εδωσε μια πνοη που με σήκωσε λίγο και μου έκανε καλό, ψυχολογικά.


Αυτα τα ολίγα.


Κατα τα άλλα, καλά.

Thursday, September 03, 2009

Εγωισμός

Πήρα να δω πώς ειναι ο πατερας μου.
Σηκώθηκε, ειναι καλύτερα.
Τελικά το νοσοκπομείο βοήθησε;

Η μητερα μου παραδεχτηκε οτι ειναι μπερδεμένη αλλά" πρεπει να συνεχίσει".
"Δεν μπορει να αφήσει να της τον ανοιξουν" (δικές της λέξεις).
"Δεν μπορει να σκεφτεί οτι μπορεί να πεθάνει. Θα καταρρευσει."
Βρήκε εναν γιατρο 90 χρονων καθηγητη πανεπιστημίου που ειναι κατα των χημικών και επεμβάσεων.
Χάρηκε.
Της ειπα οτι μιλάει για το τι θέλει εκείνη, ακούω "εγω" αλλα ο μπαμπάς τι θέλει;
Είπε οτι δεν μπορεί να να του πει πράγματα που δεν πιστεύει.
Οτι δεν μπορει να μου εξηγησει, γιατι δεν την αφήνω να μιλήσει.
(Αυτο απο γυναικα που μιλούσε ακαταπαυστα 45 λεπτα χωρις να καταλαβει οτι ο συνομιλητής της ειχε κατεβασει το ακουστικό στο γραφειο για να μπορεσει να δουλέψει εφοσον την ειχε παρακαλεσει 4 φορες να κλείσουν...)
Οτι χτες στο νοσοκομείο μιλούσε με έναν νεαρο που της ειπε να γραψει βιβλίο.
Και γιατι δεν το γραφω.
Οχι μαμα, δεν θα σου γραψω ύμνο.
Αρκετα χρησιμοποιείς τον τοκετό μου ως διαφήμηση στην γειτονια και δίνεις δικαιώματα στον κάθε άσχετο χασαπη/ μανάβη να σχολιάσει μόλις με γνωρίσει.
Αρκετα, ειλικρινά.

Της ειπα εφοσον βρήκε γιατρο, να αφησει σε κέινον την ευθυνη και αν αυτος πει εγχειρηση, να την κάνουν.
Εκει τσινισε.
Οχι, μου λεει, κανω ερωτησεις. θέλω να καταλαβαινω. Αν δεν μ άρεσει ο τύπος δεν θα τον ακούσω.
Εγώ εγω εγω..

Δηλαδη θελει γιατρο για να τον βαλει μπροστα οχι για να τον συμβουλευτει. Αν κάνει το λάθος να της φερει αντίρρηση θα τον αμφισβητήσει;
Ξέρω την απάντηση... άσε.

Πρέπει να ακολουθησω τον δρόμο μου, μου είπε.
Μόνο που στον δρόμο σου γεματο καλές προθεσεις, άλλοι πανε στην κόλαση.

Και μου έκανε εντυπωση η αλλαγη του ύφους της.
Χτες ταπεινη, φοβισμένη, να μπω μπροστα στο σοι.
Φυσικα και φοβαται μην πεθανει ο πατερας μου.
Από αγαπη;' Δεν ξέρω πως την βιώνει.
Μέχρι και σήμερα αυτή ειναι "το αιωνιο θύμα του", αυτός δεν την αφήνει, δεν ακούει, και ναι συμφωνω ειναι στραβοξυλο, αλλα με ενοχλει που δεν παιρνει καμία ευθυνη, ποτέ, η ίδια.

Σημερα που βρήκε γιατρο με το μέρος της θαρρεις, αρχισε τα "δεν μπορεις να καταλάβεις"(ναι ειμαι ηλίθια), "ξέρω πολλά", "ειστε ολοι εναντιον μου"....

Εγώ εγω εγω....



Να μπω μπροστα για ποιο λόγο;
Να μην εγχειριστει ο πατερας μου;
Να μην την λυντσαρουν;


Δεν ξέρω αν εχει δικιο εκείνη, οι αλλοι...δεν εχει σημασια.
Σημασια εχει οτι ολες οι πλευρες νομίζουν οτι κατεχουν την αλήθεια και δεν κανουν πίσω.
Και σύντομα θα αρχισουν οι κατηγορίες.
Να μπω μπροστα να κάνω τι;


Να προστατεψω τον πατερα μου από ποιον;
Πού ειναι η αλήθεια; Πού ειναι το σωστο;


Να σεβαστουμε την επιθυμία του.
Και αν ΝΟΜΙΖΕΙ οτι θα σωθει με τον χ τρόπο, ασχετως με το τι πιστευουμε οι αλλοι, να βγαλουμε τον σκασμό.
Σάμπως δεν μιλήσαμε ολοι, σαμπως δεν φωναξαμε;
Σαμπως η μοντερνα ιατρικη εχει ολες τις απαντήσεις;

Δεν έχω απάντηση.
Δεν έχω γνωσεις αρκετες.
Τουλάχιστον καποιος μεσα στο κολοσογο αυτό το παραδεχεται.
Δεν ξέρω αρκετα.
Είμαι πολύ μέσα στα πράγματα για να δω καθαρα.


Αφήστε με στην ησυχία μου, και μη με θυμόσαστε οποτε σας συμφερει.
Μην με χρησιμοποιείτε για δικά σας εγωιστικά τριπάκια, για τα δικά σας προσωπικά στοιχηματα.
Στην αρενα αυτή οπου όλοι περιμένουν να δουν αν "τελικά ειχαν δικιο", οπου όλοι εχουν ένα προσωπικό στοίχημα, σκέφτεται κανείς οτι θέλουν το ίδιο πράγμα;

Να σωθεί;

Δεν ξέρω, ισως εγω τα βλέπω ετσι.
Ισως ειμαι μαθημενη να βλέπω μόνο την σκοτεινή πλευρα των ανθρώπων πια.




Συνεχίζεται....

Και η τρέλλα συνεχίζεται

Ο πατέρας μου τον προηγούμενο μήνα μπήκε νοσοκομείο, και όπως ειχα πει πλάκωσε όλο το σοι, ο ξαδερφός μου ο ιατρός τον είχε αναλάβει και εγώ έμαθα οτι "προσπαθω να τους κάνω κουμάντο."
Ο πατερας μου βγήκε, ξεκίνησε κατι εναλλακτικά με την μάνα μου και το πόδι του που είχε γίνει τούμπανο ξεπρήστηκε, άρχισε να ουρεί λίγο πάλι και να μην χρειάζεται πάνα γενικώς. Μάλιστα καποια στιγμή σηκώθηκε και περπάτησε και ως το νοσοκομείο προχτες για να του κάνουν εξετασεις, αφού τελικά του βρήκαν καρκίνο στην κύστη.

Και εκει του εκαναν παλι εξετασεις στις εξετασεις, να πονάει, να λεει οτι θελει να φύγει, να μην τον αφήνουν τα αδερφια του, και γενικώς ενας χαμός.
Είπα στην μητερα μου αν θελει μπορω να παω να τον βγάλω.

Οχι γιατι πιστευω οτι με τα εναλλακτικά θα γίνει καλα.
Για να ειμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι να πιστεψω.
9 τον παρακαλούσα να παει σε γιατρο να δούμε τι έχει.
Εκανε εναλλακτικά, αλλα εκανε και κρυφα μαλακιες (μετα από εκτεταμενη νηστεία επεσε μα τα μούτρα σε τυρια και σαλάμια πχ).
Με τόση νηστεία, αν ήταν να φύγει κατι από μέσα του, θα είχε φύγει, και ίσως και αυτό να έγινε και να έμεινε κάτι ακόμα.
Η ίσως να μην έφυγε και να ειναι καιρός για εγχείρηση.
Ισως να εχει κατι που δεν το προλαβαίνουν πια αφού περίμενε τοσο.
Πέρα από την κύστη δεν βρήκαν τίποτ'άλλο.

Και βλέπω τουσς συγγενεις να ωρύονται οτι η μάνα μου τον επηρεαζει, οτι χάνουν τον άνθρωπο τους και να τσακόνωνται μαζί τους. Και από την άλλη τους δικούς μου, βλέποντας την αμηχανία των γιατρών που κόβουν, τρυπάνε και ψάχνουν να βρουν όυτε και αυτοί δεν ξέρουν τι πια, να θέλουν να βγει από το νοσοκομείο, μακρια από αντιβιώσεις. ορούς κλπ...
Και βλέπω τους συγγενεις σίγουρους οτι αυτα που πιστευουν οι δικοί μου ειναι μαλακίες και μαντζουνια, να το παιρνουν προσωπικά (ιατρος ο ξαδερφος είπαμε), και την μάνα και τον πατερα μου σίγουρους οτι η λύση βρίσκεται σε καθαρισμό του οργανισμού, και ότι όλα πήγαιναν προς το καλύτερο μέχρι που ξαναμπήκε μέσα.

Εγώ δεν ειμαι σίγουρη πια για τίποτα.
Ναι, μπήκε περπατώντας, και βγήκε χτες, ένα χαλι.
Ναι, πήγαινε καλύτερα. Ομως ξέρω την μητέρα μου και τον πατέρα μου. Πιστευουν οτι έχουν παντα δικιο και για τα πάντα, και αυτό μπορει να αποδειχτει μοιραίο.
Μέχρι πρόσφατα η μητέρα μου δεν πίστευε οτι είναι καποιο μικρόβιο; Της λείπουν απαραίτητες γνώσεις διαγνωσης.
Από την άλλη οι γιατροι δεν εχουν γνωσεις ολιστικότητας του σωματος. Δεν αναγωνρίζουν την σοφία της φύσης και τους μηχανισμούς της, και επεμβαίνουν.
Αρκετες φορες σωτήρια. Αλλά πολλές φορές απλώς επεμβαίνουν και "ψαχουλεύουν".

Αυτό πιστευω εγω. Οτι εχουν όλοι τους άδικο και δίκιο.
Ομως πιστευω και οτι ο πατερας μου δεν θα ζήσει.
Και γι αυτό θεωρω ότι οοοολο αυτό ειναι περιττο.

Και γιαυτο προσφερθηκα να παω να τον βγαλω εγω από το νοσοκομείο.
Γιατί αφού φοβάται και δεν θέλει να ειναι εκεί, πρέπει να το σεβαστούμε.
Τέρμα.

Αυτό θα ήθελα εγω για μένα.





Η μητερα μου άρχισε να μου λέει να πραω τους θείους, και τι να πω.
Πάλι προσπαθει να ελεγξει τα παντα και της το είπα.
Της υπενθύμισα οτι αν επεμβω, θα επεμβω ως Λίλι, και όχι ως μαριονέττα της επειδη δεν την υπολογίζουν.
Και δεν της το είπα, αλλα θέλω να επεμβω γιατι το σόι την περιμένει στη γωνία και φοβάμαι οτι θα έχει άσχημα ξεμπερδέματα.

Φυσικα εγω από την αρχη ειχα πει τι έπρεπε να γίνει, αλλα ποιος με ακούει εμένα;
Εγω ειμαι το "παιδι".

Ωραία τα κάνατε εσεις οι "μεγάλοι".

Wednesday, September 02, 2009

Αυτά, δεν είναι μαργαριτάρια.

"Το πιπι του παππού μυρίζει σαν σούπα, είπε η γιαγιά".
Καταλαβα αμέσως οτι μιλούσε για τα ούρα στο σακκουλάκι που έχει κρεμασμένο ο πατερας μου μετα την παρακεντηση, αλλά ακόμα και μετά από τοσα χρόνια δεν μπορω να μην σοκάρομαι με τις ανόητες παρομοιώσεις της μάνας μου.

Το παιδι, προφανως εντυπωσιασμένο από την όλη "αλλαγή" που είδε, και την παρομοίωση, ειχε ερωτήματα.
"Αγάπη μου, δεν εχουμε πει ότι σου λεει η γιαγιά να τα περνάς στο ντούκου;"

Αποτέλεσμα;
Πρώτη μέρα σχολείου.
Επιστρεφει.
"Μαμα καποια παιδιά κοροιδεύαν τον παππού οταν ειπα οτι εχει ένα μικρόβιο μέσα του και οτι το πιπι του μυρίζει σαν σούπα.
-Τιιιιι;
-Είπα και οτι η γιαγιά ειναι τρελλή."



(Μια πετρα στο λαιμό για να φουντάρω)

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers