Thursday, September 30, 2010

Απορίες

Γιατί μερικές τσάντες είναι τόσο ακριβές;( τα παπούτσια το καταλαβαίνω, ειναι άνετα αν ειναι ποιότητας και αν τα έχεις, καλά κάνεις και τα σκας)
Γιατί μερικές γυναίκες παίρνουν τοσο ακριβές τσάντες;
Γιατί δεν "με αφήνουν" να κόψω το μαλλί μου κοντό; (από το μαλλί θα δηλώσω οτι είμαι ή δεν είμαι λεσβία; Μην χέσω)
Γιατί μόνο εγω βρίσκω οτι οι ποσότητες τροφής που έχει μόνο ένα σουπερμάρκετ θα χρειαζόταν την μισή Ελλάδα σε σοδειές. Δεν κολλάνε τα νούμερα.
Γιατί δεχόμαστε νταηλικι το Τεβε που μας κόβει ταρίφα δουλέψουμε δεν δουλέψουμε, δεν μας δίνει ταμείο ανεργίας και μας στέλνει και φυλακή;
Γιατί οι πιο πολλοι γονείς φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά τους να χαιδέψουν σκυλιά γατιά;
Γιατί οταν αποδεικνύω οτι πέρα από βυζί που το χω μπόλικο, έχω μυαλό και στόμα, τα "αντρακια" αφηνιάζουν και νιώθουν οτι ασεβώ στο Θείο μόριο τους; Τόση ανασφάλεια πια;
Γιατί πολλοί πιστεύουν τους μαραλογισμούς της μάνας μου και κυρίως, ΓΙΑΤΙ και με ποιο δικαιωμα με παιρνουν τηλέφωνο, 40 χρονη γυναίκα, να μου πουν πώς να φερθώ και τι να κάνω "με την καυμένη την μαμά που την στεναχωρείς";
Γιατί όλοι είναι έκπληκτοι με την μπουρδελοκατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα;
Ηταν ποτε αλλιώς;
Γιατί κάθε χρόνο κολλάμε ψείρες; Γιατί δεν ψοφάνε με τίποτα;
Γιατί μερικές καταστασεις τις κόβω μαχαίρι και μερικές τις τραβάω μέχρι που σέρνω το κουφάρι από δώ κι απο κει, ανίκανη να αφήσω να φύγει...ό,τι και να αντιπροσωπεύει;

Ενα παραμυθάκι

Κοιτούσε από μακριά το κοπάδι με τις αγελάδες. Οσο και να τους έιχε δώσει κρεατάλευρα, δεν ειχαν παχύνει όσο ήθελε και τώρα είχε φέρει να τους κάνουν ενέσιμη αμοξίλ. Κοιτούσε αυτά τα παελώρια ζώα με τα κέρατα που άνετα θα τον τρυπούσαν με μια κίνηση του κεφαλιού τους. Επρεπε να μένουν αποχαυνωμένα. Τα ταιζε καλαμπόκι και διαφορα άλλα, φτηνά που τ αρρωσταιναν, έτσι κι αλλιώς η χρησιμοτητά τοςυ ειναι όσο ειναι νεαρά τα ζώα.
Μετά, φούντο.
Αραγε τον έβλεπαν; Καταλάβαιναν οτι αυτός όριζε τι τρωνε, πότε τρώνε, και πότε πεθαίνουν; Πώς γεννάνε, αν γεννάνε; Τον ξεχώριζαν;
Ήξεραν, η στην θεά του φαγητού όλα ξεχνιόνταν, γρήγορα; Στην φύση η εύρεση φαγητού δεν είναι εύκολη, κρατά το ζώο σε εγρήγορση...ο κίνδυνος που μπορεί να φανεί από στιγμή σε στιγμή. Ενώ τωρα, τουλάχιστον είχαν εξασφαλισμένη μια συγκεκριμένη περίοδο ζωής. Ασφάλεια.

Το αεροπλάνο του τον περίμενε. Το άλλο κοπάδι, αυτό που έμοιαζε τόσο με αυτό εδώ, είχε νοημοσύνη. Επρεπε να τους χορηγούνται πιο πολλα "οπιούχα". Φάρμακα που αποβλακώνουν, ιστορίες που καθοδηγούν την σκέψη, δεσμά αόρατα που ομως καθηλώνουν .
Αν και τα τελευταία δυο χρόνια δεν κρατούσε πια τα προσχήματα. Ηταν τόσο δέσμιοι, τόσο ανίκανοι να τραφούν και να επιβιώσουν μόνοι τους που δεν θα αναγνώριζαν ενα πραγματικό καρότο ακόμα και αν τους το πέταγε στο κεφάλι. Δεν θα μπορούσαν να σηκώσουν κεφάλι και να το ήθελαν, γιατί τους ειχε μάθει να υποτασσονται. Οχι σε κείνον, αλλα στις επιθυμίες τους. Δεν ειχαν θέληση, δύναμη, ή ακόμα και την κράση να ζοριστούν.
Τέρμα τα παραμυθάκια, η αλήθεια άρχισε να διαφαίνεται.
Ο πλανήτης τα ειχε φτύσει έτσι κι αλλιώς, υπήρχε άλλος, αλλα αυτοί δεν το ήξεραν. Και γιατί να το μάθουν; Σάμπως θα πήγαιναν; Τους πάσαρε ένα παραμύθι για μηχανή με μόρια καπου εκεί στους πάγους και η μεταφορά των περισσότερων ειχε αρχίσει, φέρνοντας κρας σε τραπεζες και την αντίστροφη μέτρηση.

Είχε λίγο αγχος αν θα προλάβαινε να μαζέψει ό,τι μπορούσε πριν φύγει. Ξεζούμιζε. Το ταιζε το κοπάδι τόσο καιρό, τώρα ήταν ώρα να μην επενδύσει άλλο, να σφάξει, να βγάλει και απο την μύγα ξύγκι.
Στον νέο κόσμο δεν θα άλλαζε τίποτα. Οσοι τα έχουν θα ήταν πραγματικά ελευθεροι. Πάνω από νόμους, με κοπάδια να τα φέρνουν, ένα Μάτριξ πάλι, όπως εδώ.
Υλικό, αναλώσιμο, που θα του έδινε την θέση υπεροχή ανάμεσα στους άλλους.


Ενα μικρό και η μητέρα του ξεμάκρυναν από το κοπάδι.
"Και μαμά οταν μεγαλώσω, τι θα γίνω;"
Εκείνη με υγρα μάτια τράβηξε το βλέμμα της από το παιδί και τον κοιταξε, δεν τον έβλεπε, αλλα ένιωθε την παρουσία του.
"Θα μεγαλώσεις, θα κάνεις ίσως παιδιά, θα κάνεις πράγματα που θες και πράγματα που δεν θες, αλλα πάντα να φροντίζεις να έχεις εσύ την επιλογή της αλυσίδας σου."
"Δεν σε καταλαβαίνω, μαμά. Δεν έχω αλυσίδες."

Η μητέρα κοίταξε τα χέρια της σαν να έβλεπε τυλιγμένες γύρω από τους καρπούς της τις πιο βαριές αλυσίδες του κόσμου, οι οποίες κατέληγαν στο παιδί.
Χαμογέλασε.
"Το ξέρω".
Και αναρωτήθηκε αν θα προλάβαινε το παιδί να καταλάβει τι εννοούσε.
Αν τελείωναν όλα, τουλάχιστον πολλή δυστυχία θα τελείωνε. Παιδια στην Ταυλάνδη, ζώα σε εργαστήρια...Πόνος. Τόσος πόνος.
Κοίταξε τον ήλιο, μύρισε τον αέρα. Ενιωσε ευτυχισμένη, μόνο και μόνο που ένιωσε για λίγο σε αρμονία με τη φύση.
Αυτό ήταν ανάγκη.
Οχι επιθυμία.

Wednesday, September 29, 2010

Μπεεε

ακούω για την καρτα "εξυπνων" αγορών και λες και ακούω τον πατέρα μου..

"Ο Σατανάς μας βάζει το σημάδι του".



Ρε παιδιά, ποιος θέλει τόσο έλεγχο, ειδικά από ένα κρατος που μας τα τρωει από ΠΑΝΤΟΥ, φόρους, περίπλοκοι νόμοι, Φπα, Τεβε και Ικα (γιατί ειμαι Ηλιθια εγώ και δεν μπορώ από μόνη μου να ασφαλιστώ ή να κρατήσω λεφτά για μια ώρα ανάγκης), ένα κράτος που έχει δείξει οτι είμαστε απλά ενα κοπάδι που παράγει γάλα, μαλλί και κρέας.
Ποια δικαιώματα;
Και τώρα να βγει αυτή η κάρτα, θα αποφασίζει άλλος αν εγώ θέλω να καθυστερήσω την τάδε πληρωμή για μια άλλη. Απλά θα μπάινουν και θα παίρνουν.

Δεν αμφισβητώ οτι αυτό ήταν το σχέδιο εξ αρχής αλλα εδώ στην Ελλάδα πια εχει παραγίνει το πράγμα.
Τόσο χαλκά, ποιος τον αντέχει;

Γρρρρρρρρρ

Ειλικρινά σας μιλάω, βράζω.

Πήρα την μητέρα μου να της πω οτι με την βοήθεια μιας καλής κοπέλλας δικηγόρου, βρήκαμε στο υποθηκοφυλάκιο Μυτιλήνης κατι οικοπεδα που έχει (μπας και τα πουλήσουμε και δούμε μια άσπρη μέρα) και οτι χρειάζονται 15 ευρώ περίπου για να μας στείλουν τα χαρτιά.

τα οικοπεδα αυταή μανα μου ούτε ξέρει που έιναι ούτε εχει ασχοληθεί και περιμένει από μένα να τρεξω με ενα παιδί στην αγκαλιά, να κάνω έξοδα...

"δεν έχω", μου απάντησε
"θα σου κάνω πληρεξούσιο να τα αναλάβεις εσύ"
"οχι μαμα, αν θες να κάνω εγω και να πληρώσω τις υποχρεώσεις σου θα μου κάνεις μεταβίβαση"
"Δεν έχω, δεν το καταλαβαίνεις;"
"Εχω τα γενέθλια του παιδιού σε λίγο και εχω ζοριστεί. (να του πάρει κάτι, ούτε λόγος) Και δεν θεωρώ σωστό να πληρώσω δικές σου υποχρεώσεις".
'Δεν έχω"
'Μαμα, συγγνώμη αλλα οταν πας και πίνεις καφέ στην καφετέρια ευλαβικά ΚΑΘΕ πρωί, δεν ακούγεσαι σαν καποιον που δεν εχει".
Αν μη τι άλλο ειναι προσβολή σε μένα...που όντως δεν εχω και ξέρω οτι ο καφες έξω ειναι μεγιστη πολυτέλεια.

"Δεν σου επιτρεπω, δεν θα μου κόψεις και τον καφέ μου."

Και μου το έκλεισε.

Το τι γαμωσταβρίδια εβγαλα μετα δεν λέγεται. Για το στυλάκι της, για τον εγωκεντρισμό της, για την βλακεία της...για τον μπαμπά.

Δεν την χωνεύω, ειλικρινά ευχομαι να μην ζούσε, φερνει μόνο δυστυχία.
Είναι παράσιτο και άρρωστια.



Κατα τα αλλα αναρωτιέμαι αν πρέπει να κάνω καταγγελία στη δουλειά μου. Εβγαλαν πολλα χρήματα από την συναυλία, δεν μου πληρώναν ΙΚΑ, το αφεντικό μου την έπεσε και μου έκανε τη ζωή μαρτύριο μετά, η συνεργάτης του και πρώην ερωμένη του (κατα τα δικά του λεγόμενα) δεν με χωνευε (κατα τα δικά του λεγόμενα), και καποια στιγμή που ειχα αφήσει εκει την ατζέντα μου με τις επαφές δεν μου το είπαν.
Αποτελεσμα εκαναν μια συνεντευξη στο πιπλ (αλλα οχι αυτή που ειχα στείλει).
Σε διαστημα 4 -5 μηνών που έμεινα εκεί (αλλα ουσιαστικά όλα εγιναν σε εναμιση μήνα γιατι θα μεσολαβούσε ο Αυγουστος), τους εξασφάλισα το MAD, ηχογραφησα ενα σποτακι, το οποιο παιχτηκε ώρες αισμής στα ραδιόφωνα, τους ανεφερε ο Τζούμας, σχεδίασα την αφίσα, εξασφάλισα μια φεστιβαλική ταινία του εξωτερικού, η αφίσα μπήκε σε 5 κεντρικές στασεις της Αθήνας, βρήκα μικρόφωνα στο 1/3 της τιμής τους, σχεδίασα προσκλήσεις, εξασφάλισα γλυπτα τυφλού γλύπτη για την εισοδο, βρήκα κωφη φωτογράφο, εξασφάλισα δωρεαν τουαλέτες ΑΜΕΑ, βρήκα τον χώρο για την εκδήλωση, εβαλα τα εισιτήρια ονλαιν, η συναυλία μπήκε στην ατζέντα του κοσμοπολιταν και διάφορα άλλα περιοδικα, δημιούργησα κοινό από το πουθενά, τους γλύτωσα από γραφείο που τους ζήταγε τα μαλλιοκεφαλά τους για να τους πάει στο μέγαρο μουσικής, δικαιολόγησα την τιμή του εισιτηρίου με κλήρωση μιας χρονιας δωρεάν νοηματικής (δεχτηκαν με το ζόρι), και πολλά αλλα που δεν θυμαμαι (χωρια η σκηνοθεσια χορογραφία που τελικά δεν έγινε λόγω ρήξης) με μόνο κόστος 3-4 χιλιάρικα (με την αμοιβή του τραγουδιστή) ενώ σε όλο το διάστημα άκουγα το πώς το αφεντικό μου θα τα έκανε καλύτερα, αλλα με λυπήθηκε επειδή δεν ειχα δουλειά, το πως ειχε τζαμπα τυπογραφείο αλλα 'επέμενα να βολέψω την φίλη μου", το πως το κούριερ που έφερα για τα παρε δώσε μας ήταν φίλου μου και έπρεπε εγω να τρεχω στον Ταυρο πχ και να πληρώνω το ταξί με τα δικά μου λεφτα...

Δεν πήρα κανένα κρεντιτ για την δουλειά μου, καμία αποζημίωση και αδικήθηκα ξανά και ειλικρινά εχω μπουχτίσει να γυρνάω το άλλο μαγουλο.
Στ @@ μου αν ειναι κωφός, ηλιθιος η παρεξηγημένος.
Εκανα τη δουλειά μου σωστα, την εχασα και το να ακούω οτι φταιω επειδή εχασα την ψυχραιμία μου, ειναι ίσως σωστό αλλα άσχετο.
Οποιοσδήποτε θα είχε σαλτάρει με σχόλια από το γιατί εχω αυτα τα δαχτυλίδια, να τα βγάλω, οτι ειμαι ΄σεξι, οτι κανείς δεν με συμπαθεί στο γραφείο, ότι μονο αυτός με καταλαβαίνει και προσπαθεί να με βοηθήσει και άλλες τετοιες μαλακίες που χρησιμοποιούν όσοι ουσιαστικά ειναι παράσιτα.

Τα δούλεψα τα χρήματα μου, δεν ειναι επίδομα.

κατα τα άλλα...ΜΚΟ...

Εχω ακόμα δυο μήνες να κάνω κινήσεις με τον δικηγόρο...δεν ξέρω πραγματικά τι είναι καλύτερο, τι θα μου αποφερει λιγότερο θυμό. Να προσπεράσω και να φύγω ή να σηκώσω ανάστημα και να τους βάλω στην θέση τους;

Monday, September 27, 2010

Bonbons

Κοιτουσα τις φωτογραφίες της βάφτισης της μικρής προχτές. και θυμήθηκα με τι χαρά έφτιαχνα τις μπομπονιέρες.
Και μετά σκέφτηκα, γιατί να μην το ξανακάνω και τώρα;
Ξέρει κανείς πόσο πάνε οι μπομπονιέρες σήμερα;

Εχω κατασταλάξει σε κάτι σημαντικό. δεν θέλω να φεύγω από εδώ.
Είναι εξοχή, έχει ησυχία, το σπίτι θέλει δουλειά.
Και πρέπει να βγάζω καποια χρήματα τον μήνα γιατί με κυνηγάει το ΤΕΒΕ και πρέπει να βγάλω δίπλωμα.

Μπορω να μπω σε τριπάκι όπου το καεφάλαιο άλλου θα είναι το υλικό μου για να δημιουργήσω.
(Η συναυλία ξέρετε πόση επιτυχία είχε; Φουσκωσα από περηφάνια, γιατί ήταν ΟΛΟΔΙΚΟ μου πρότζεκτ και αυτό δεν το παίρνει κανένας από μένα), μπορω να ξυπνήσω την φιλοδοξία μου και να τρέξω, άλλωστε αυτοί οι ρυθμοι μου αρέσουν και νιώθω 'σπίτι μου".
Ομως καλώς ή κακώς, δεν αντέχω να αντιμετωπιζω άλλο λιγουρηδες αφεντικά ή κακοπληρωτές.

Δεν αντέχω την σκύλα συνάδελφο που θα με θάψει, ούτε ητν κομπλεξική που γουρλώνει τα μάτια της επειδή εχω στήθος.
Δεν μπορω, δεν με αφορούν αυτά.

Ετσι κατάλαβα οτι πρεπει να ζήσω ήσυχα, στην εξοχή μου και να βγάλω κάποια έξοδα.
Οπότε οι μπμπονιέρες δεν ειναι κακή ιδέα. Και πολλά άλλα που σκέφτηκα.
Το θέμα ειναι να βρεθεί από το προιον η κατάλληλη γεφυρα ως την πελατεία.
Δηλαδή, και χρυσό να είχα, αυτή τη στιγμή, πού να βρω τον αγοραστή;

Προιόν, πράγματα, ικανότητες... υπάρχουν.
Η γέφυρα λείπει.


κατά τα άλλα μου ήρθαν σήμερα τα παιδιά του freeconomy για την στέγη μου.
Θέλω να προσφέρω και θέλω να βγει κατι καλό.
Μιλήσαμε λίγο για το πώς να μην περιθωριοποιήται το "κίνημα" αυτό.
Πώς να υπάρχουν μέσα άνθρωποι που έχουν χρήματα, ζούνε καλά.
Πώς να τους πρσφέρει αυτός ο τρόπος ζωής κάτι, αντί να τους στερήσει.

Σπάω το κεφάλι μου.
Κάτι θα βρω.


Για την ώρα, μην παραλείψετε όλοι από την επόμενη Πέμπτη έως την Κυριακή να πάτε στο πάρκο Τρίτση, να δείτε από κοντά τι σημαίνει δικτύωση, ανιδιοτέλεια, απόδοχή και αλληλοστήριξη.

Εγώ πάντως θα πάω.
Οποιος θέλει να με βρει εκεί, ας στείλει ένα ιμαιλ.

Saturday, September 25, 2010

Λαμπρά

Η οροφή στο παιδικό δωμάτιο μπάζει νερά και τρέχουν από την λάμπα.
Δενμ εχω ιδέα από κεραμμύδια.

Και τωρα;

Θα βγάλουμε τον χειμώνα με κατσαρόλες;

Thursday, September 23, 2010

Δεν γελάω έυκολα συνηθως...

αλλά αυτό ήταν πολύ πολύ πολύ πετυχημένο.

Wednesday, September 22, 2010

Η εμπιστοσύνη.

Όταν ένας άνθρωπος εμπιστεύεται κάποιον άλλον, αφήνει τον εαυτό του εκτεθειμένο, ευάλωτο, λέει πράγματα που φοβάται να πει σε άλλους, πιστεύει ότι ο άνθρωπος δίπλα του ή απέναντί του είναι καλός, ξεχωρίζει, αξίζει.

Όταν αυτή η εμπιστοσύνη καταστρέφεται με προδοσία, ο θύτης δεν νιώθει ότι έχασε κάτι. Δεν έχει το ίδιο σετ αξιών, δεν πίστεψε ποτέ ότι αυτή η εμπιστοσύνη ήταν «δική του». ‘Ήταν κάτι που ένιωθε ο άλλος. Δεν είναι δικό του θέμα.

Υπάρχει αποστασιοποίηση.

Μπορεί να νιώσει λίγο άσχημα, αλλά δεν συγκρίνεται με τον πόνο που νιώθει ο άλλος.

Ο οποίος νιώθει μια γκάμα αρνητικών συναισθημάτων που κυμαίνονται από πόνο, οργή, αμφιβολία για την κρίση του, ενοχές που δεν είχε καταλάβει τι άνθρωπος ήταν τελικά ο άλλος ή τι γινόταν, ανάγκη να πιστέψει ότι ήταν ένα λάθος και ότι όλα ήταν σωστά όπως τα είχε διαγνώσει, υπολογίσει και πιστέψει. Νιώθει θύμα και χαμένος.

Το μεγάλο κακό είναι όταν ο θύτης εκμεταλλεύεται ανθρώπους με αθωότητα, αφέλεια.

Ο θυματοποιημένος παλεύει την φυσική του τάση να εμπιστεύεται τους ανθρώπους γύρω του και τον βάζει σε μια διαδικασία να φιλτράρει κακήν κακώς τους γύρω του, περνώντας από την καχυποψία στην εμπιστοσύνη σε στιγμές σπάνιας χαλάρωσης.

Θεωρώ την καταστροφή στην εμπιστοσύνη του εαυτού μεγάλο αμάρτημα και ότι δεν θα έπρεπε να το περνάμε έτσι στο ντούκου.

Δεν έχει κανείς δικαίωμα να κλέψει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση ενός ανθρώπου που μπήκε σ αυτήν την θέση μόνο και μόνο γιατί αγάπησε τον θύτη.

Αν ο θύτης δεν έκανε κάτι να κερδίσει την εμπιστοσύνη και αποφάσισε ότι δεν του χρειάζεται, σαφώς δεν έχει ευθύνη.

Όμως αν συμμετείχε, καλλιέργησε αυτήν την εμπιστοσύνη, αν παρουσιάστηκε ως κάτι άλλο γιατί ήθελε και ο ίδιος να πιστέψει ότι είναι διαφορετικός, καλύτερος, τότε ο θύτης έχει μεγάλο χρέος ψυχής στον άνθρωπο που ήταν δίπλα του. Και είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, αυτά τα χρέη μένουν σημαδεμένα μέσα μας και δημιουργούν σχέσεις καρμικές. Όπως ο στρατιώτης που σκοτώνει έναν άλλον πάνω στην μάχη, όπως ο γιατρός που επεμβαίνει στη πορεία ενός ασθενή, μπερδεύονται τα «χνώτα» μας είτε θετικά είτε αρνητικά χαράσσοντας πάνω στο χάρτη της ύπαρξής μας (είτε εδώ είτε αλλού) διαδρομές που προδίδουν, ‘Όπως οι ρυτίδες στο πρόσωπο μιας γριάς γυναίκας.

Κοιτώντας πίσω θα μας αρέσουν τα ίχνη που αφήσαμε;

Και έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα.

Tuesday, September 21, 2010

Δοκιμή.


Πριν λίγα χρόνια εκδοσα σχεδον κατα λάθος και βεβιασμένα ενα βιβλιαράκι το οποίο ειχα εμπιστευτει σε μια εκδοτρια η οποια μετα μου τα μάσαγε."Το πεταξα, δεν μου άρεσε, το έδωσα στην αδερφή μου να το διαβάσει.." Μέσα σε ένα βραδυ το έκδοσα και έμεινα με 1000 αντίτυπα να με κοιτάνε και να μην ξέρω τι να τα κάνω. Πουλήθηκαν όλα σε 4 μήνες.









Στην αρχή νόμιζα οτι οι φίλοι μου μου έκαναν χάρη, αλαλ επειδή το βιβλίο ειναι αστειο, ενημερωτικό και καλό, τα πούλαγα ευχαρίστως. Μέχρι που τελείωσαν και μου ζητούσαν και άλλα. Εχω το ηλεκτρονικό αρχείο στα χέρια μου. Δεν ξέρω αρκετα από πισι για να ξέρω αν μπορεί καποιος να το χρησιμοποιήσει και να τυπωσει σε τυπογραφείο αντίτυπα. Το pdf εχει έναν κωδικό βεβαια. Σκεφτόμουν να το βάλω ονλαιν, εδώ, να ειναι προσιτό σε ανθρώπους που "γνωρίζω", για αρχή, και μετα να βρω εναν τροπο να το πουλάω ηλεκτρονικά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Είναι καλό βιβλιαρακι και ειναι κρίμα να κάθεται στο ράφι μου το τελευταίο αντιτυπο η το ηλεκτρονικό αρχείο σε σιντι. Ξέρει κανεις πώς θα το κάνω; Με μαιλ δεν στελνεται γιατί ειναι πολλά τα μεγκαμπάιτ.

Monday, September 20, 2010

Εχω δίλημμα...

Νοικιάζω μια γκαρσονίερα στους Αμπελόκηπους. Απο το ενοίκιο δεν παιρνω φράγκο γιατί όλα πάνε σε δανεια και κάρτες. (Παγια 330, ενοίκιο 300).
Στην γκαρσονιέρα αυτή έμενα 10 χρόνια περιπου. Ξέρω τα καλά και τα άσχημά της. Είναι στον 4ο και βλέπει σε μονοκατοικία και στον Υμηττό. Αυτο σημαίνει οτι ειναι ήσυχη κι ας ειναι η πολυκατοικία δίπλα στην Κηφησίας, και κυρίως, ηλιολουστη.
Εχει μπαλκονάκι, μεγάλη μπανιέρα για αφρόλουτρο και φωτεινή κουζίνα. Είναι όμως μόνο ενα δωμάτιο και δεν έχει παρά μια μικρή ντουλάπα.
Κοινόχρηστα εχει λίγα αφού δεν έχει θέρμανση, όμως μέσα έχει αιρκοντίσιον.
Τηλέφωνο δεν έχει.


Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Γιατί θέλω τη γνώμη σας.

Το νοικιάζω 5 χρόνια σε μια κοπέλα και της έκανα μόνο μια αύξηση από 290 στα 300 πέρσι.
Το μόνο που της ζήτησα ειναι να κάνει σέρβις το αιρ κοντίσιον μια φορά στα 2 χρόνια.
Γενικώς τα πάμε καλά, ούτε εγώ ζητάω παράλογα πράγματα και πολλές φορές με εχει διευκολύνει 9 σε πληρωμές όπως για το ασανσερ)να καταβάλλει χρήματα από το ενοικιο και να τα αφαιρέσει μετά.

Μου είπε οτι μετακόμισε το γραφείο της και πρέπει να παιρνει ταξί και έτσι δεν βγαίνει. Μου είπε οτι αν μειώσω το ενοικιο στα 275, θα μείνει.
Της είπα θα της απαντήσω μετά τα γενέθλια της μικρής.
Λογικά θα έλεγα όχι, αλλα λόγω του οτι μου έχει δώσει 2 νοικια εγγύηση, αν φύγει μένουν απλήρωτα τα δάνειά μου τουλάχιστον 2 μήνες(της τα δίνω πίσω και τα δύο ναι;) και ίσως και παραπάνω.

Από την άλλη δεν νομίζω οτι οι μειώσεις των ενοικίων ισχύουν για τις γκαρσονιέρες. Είναι κοντα στο μετρό, στο τραμ και στα λεωφορεία.


Γνώμες παρακαλώ γιατί δεν ξέρω πραγματικά αν θα το ρισκάρω η όχι.

"Μαμάδες"

Ρώτησα τον ξαδερφο της μάνας μου στην Γαλλία αν μπορούσε να παραλάβει κατι κόμικ για την μικρή που πήρα από Ε-ΒαΥ για να γλυτώσω τα πολλά μεταφορικά. Αγού μου ειπε ναι, χτες με πήρε και με έπρηξε μια ώρα για το πόσο δύσκολο του ήταν. Καταλαβαίνω οτι η μάνα μου κάθε χρόνο του ζητάει να της στείλει κάτι αλλα εγω το έκανα πρώτη φορά και για το παιδί. Κλείνοντας, ο ίδιος ξάδερφος που στη Γαλλία μου έλεγε "Ξέρω πώς ειναι η μάνα σου, και εδώ μας έκανε αυτό και αυτό και αυτό." πρόσθεσε...θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Μην στεναχωρείς την μάνα σου.
Φούντωσα.

Η συμβολαίογραφος δεν μου μιλάει πια γιατι στο περιστατικό της κηδείας της ειπα οτι οι γονείς μου μου είπαν οτι ήρθε να υπογραψει χαρτί ο πατέρας μου με 40 πυρετο. Δεν το έβγαλα από το μυαλό μου, εκείνοι μου το είπαν. Τώρα βγαίνω εγώ κακιά. Απορώ πραγματικά με τον κόσμο που πιστεύει πιο ευκολα οτι εγώ ειμαι σάπιο μήλο.
Είναι τοσο παράλογο μια μάνα να ειναι τοσο νάρκισσος και χαλασμένη μέσα της που να μην βλέπει το παιδί της ως παιδί της αλλα ως προέκτασή της (και κατα συνέπεια, αν η προέκταση δεν υπακούει, την κόβουμε). Είναι πιο έυκολο να πιστεύουν οτι εγώ ειμαι κακός άνθρωπος-βοηθάει ίσως οτι δεν κρύβω τον θυμό μου αλλα ποτέ δεν θα γίνω υποκρίτρια σαν εκείνη για να εχω την "κοινή γνώμη" με το μέρος μου.
Χέστηκα για την κοινή γνώμη.
Αλλα για ανθρώπους που ξέρουν τι ειναι, ποια ειναι, πώς ειναι;
Πώς τολμάνε να μου υποδείξουν ή να μου πουν το παραμικρό;
Επειδή με είδαν στα 9 μου δυο φορές;

Και επιτέλους αυτή η γυναίκα που εχει ανάγκη να παιζει το θύμα, πότε θα σταματήσει να με διαβάλλει;
Η μάνα της-γιαγιά μου- οταν την εστειλαν εδώ στα 15 μου να με προσέχει, πήγαινε στο παρκο και έλεγε στις άλλες γιαγιάδες
"Η εγγονή μου ειναι πουτάνα, φέρνει αγόρια στο σπίτι".
Μόνο που τα έφερνα στο σαλόνι και πάιζαμε επιτραπέζια και το οτι ήταν αγόρια ήταν λόγω του ότι το 85, σπανίως ήταν τα κορίτσια ελεύθερα να βγουν από το σπίτι μετα τις δέκα, και ήμουν παρθένα.
Εφαγα ξύλο από το αγόρι μου όταν βγήκαν φήμες.
Ημουν δαχτυλοδειχτούμενη για χρόνια.
Και στα 15 αυτό πονάει.

Δεν συγχωρεσα ποτέ την γιαγιά μου.
Και γι αυτό που έκανε σε μένα, και για ό,τι έκανε στις κόρες της και βγήκαν και οι τρεις για δέσιμο.

Και τώρα, βλεπω τα ίδια σε επανάληψη.
Ε, σιχτήρ πια.

Saturday, September 18, 2010

ok reaqlity check time

Ελλατώματα που μου κάνουν την ζωή δύσκολη.
Πολυλογού, pushy, bossy(αυταρχική),φωνακλού, ανασφαλής, αγχώδης, αρπάζω δυσκολα αλλα πολύ, δεν μου αρεσει η κριτική του οποιουδήποτε δεν εχει κερδίσει αυτό το προνόμιο,καχύποπτη και αφελής εκ περιοπής. Σκλήρη. Judgemental ε τους "χαιδεμένους".

Ελλατώματα που θέλω να αλλάξω
Φωνάζω και λέω απαισια πράγματα που δεν εννοώ όταν θυμώνω και δυσκολεύομαι να επανέρθω, Προσπερνάω τι μου κάνουν και δίνω πολλές ευκαιρίες. Δεν εχω το σπίτι πολύ καθαρό. Κάνω χοντρες γκάφες. Εγωκεντρική. Θέλω ναηγούμαι γιατί δεν εχω εμπιστοσύνη στους άλλους οσον αφορα την κατάχρηση εξουσίας και γιατί πιστεύω οτι ο δικός μου τρόπος πιθανόν ειναι ο καλύτερος. Συνηθισμένη στην βία. Πολυ νευρική.


Προτερήματα μου που μου αρέσουν
Γενναιόδωρη με άυλα πράγματα όπως support, μοιρασμα "καρέκλας" και ευθυνών, intuitive.
Δημιουργική, μεγάλη φαντασία, πρακτικότητα. Ικανή. Μπαίνω στην θέση του άλλου. Δεν κρίνω ούτε συμπαθώ ούτε αντιπαθώ (εκτός από μερικές ομάδες συγκεκριμένες όπως πρεζακια, 30χρονα γαιδούρια που το ξύνουν, manipulators, επαγγελματιες θύματα...).
Ανετα στην εξοχή και στη σκηνή και σε διαφορετικά settings. Protective οσων αγαπώ.
Feminine. Τίμια. Respectful. Εχω την εννοια της συλλογικότητας.



Ηρθε κόσμος θα συνεχίσω αργότερα.

Friday, September 17, 2010

Τελικά σημερα ηταν μια καλή μέρα...

Πριν λίγες μέρες μου υπέδειξε μια φίλη ενα σαιτ για ανταλλαγή υπηρεσιών και μπήκα να δω. Ο καθένας έλεγε τι ήθελε να προσφέρει και τι ζητούσε.
Βρηκα πολλά που με εβγαζαν απο δύσκολες θέσεις, όπως μπέιμπι σιτινγκ, φτιαξιμο υπολογιστή, βοήθεια στον κήπο κλπ κλπ...

Γνωριστηκα με τον μοντερέιτορ του φόρουμ Αθήνας και με το ενα και το άλλο, μου εδειξε το σάιτ τους.
Είμαι λίγο χιπισα μέσα μου, το βρήκα πολύ του γούστου μου αλλα ειχα έναν ενδοιασμό. Πίσω από κάθε ωραία ιδέα κρύβεται παντα η ανθρωπινη αδυναμία, τα θέλω και όλα γινονται σκατα.
Οι χιπιδες το 60 δεν τα εκαναν μαντάρα με τα ναρκωτικά και το ελεύθερο σεξ;

Αλλο ελευθερο σεξ χωρίς νευρώσεις, αλλο με οδηγεί αυτό και κρύβομαι πισω από την υποκρισία μου.

Να μην τα πολυλογώ ήρθε σήμερα ενα παιδί να δει την οροφή που στάζει.

Το σκεπτικό μου ήταν δινω δίνεις. Ειχα άγχος γιατι πρώτη φορά έφερνα καποιον σπίτι χωρίς να τον πολυξέρω, όμως βασίζομαι στο οτι εχω γειτονες εδω, σκυλιά και ολοι εχουν συστηματα ασφαλείας και δεν παιζεται.

Ο νεαρός ανέβηκε και μου το εφτιαξε και μου εκανε εντύπωση η απλότητά του. Δεν ειχε αυτή την ευχαριστηση που όλοι μας αντλούμε οταν κάνουμε κάτι για τον άλλον και συγχάιρουμε τον εαυτό μας για το ποσο καλοί είμαστε ( λετς μπι ονεστ)
Ούε ενιωσα υποχρεωμένη.
Εφαγε λίγο σταφύλι. Δεν ετρωγε κρέας.

Οταν του εκοψα λίγα φυστίκια απο την φυστικιά, του ξεφυγε ενα "Πω πω, Θησαυρός" και τα πήρε με τοσο... σεβασμο στον καρπό- δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς. Τα πηρε σχεδον με το ζόρι και αφου τον διαβεβαιωσα οτι θα επεφταν και θα σαπιζαν.
Σαν να του έδινα ενα μεγαλο δωρο. Χωρις όμως να το δειξει η να χρησιμοποιήσει στόμφο, του εβγαινε σαν να μίλαγε στον εαυτό του.

Με συγκίνησε. Με εφερε ξανα στα βασικά.
Στο ποιοι ημασαταν πριν μπουμε στα γρανάζια της ανασφάλειας, του κέρδους, της φθοράς, του "θέλω".
Σε ενα σκεπτικό όπου το φυσιολογικό ειναι να βοηθήσεις κάποιον που έπεσε στον δρόμο, να βοηθήσεις καποιον που του τρύπησε η οροφη, αφου μπορείς.

Απογοητευτηκα πολλές φορες απο τους ανθρώπους στην ζωή μου.
Σιγουρα και εδω θα υπαρχουν ανθρωπινες αδυναμίες και σίγουρα η παρουσία μου -αν κάτσω και πιο μέσα- θα αναταράξει τα νερά όπως ειναι τελικά ο ρόλος μου σ αυτην την ζωή. Το πήρα πια αποφαση.
Ομως το συναισθημα που μου εβγαλε αυτος ο ανθρωπος...

Και δεν ήταν αυτός το θεμα. Ενας νεαρός ήταν που απλά πιστεύει στο sharing.
Που δεν ειναι ευτυχισμένος με το υπαρχον σύστημα και προσπαθεί να ζήσει ευτυχισμένος.

Δεν ήταν αυτός, ο ταδε, που το προξένησε.
Ηταν η θύμηση του πως ημουν κάποτε παιδί, που με τον δίπλα ήμασταν το ιδιο και μοιραζόμασταν το σαντουιτς στο διάλειμμα. Και δεν ειχε σημασία ποιανού ήταν το σαντουιτς αρχικά.
Και αυτο το ειχες και εσύ και όλοι μας, ως παιδιά.

Αυτη την χαρα του να βλέπεις ένα λουλουδακι με ωραίο χρώμα, μια ανατολή ηλιου, του να ζεις, απλά.




Σας συνιστω ανεπιφύλακτα να κάνετε την γνωριμία τους.



Να ξυπνάμε λίγο λίγο

Και να κάνουμε την χώρα μας λίγο καλύτερη για τα παιδιά μας.

Δείτε αυτό και αναρωτηθείτε.
"Εχω το κουράγιο να στήσω το ανάστημά μου;"

Αν η απάντηση είναι οχι, μας αξίζει ότι και να μας κάνουν.








Ας ξεκινήσουμε με τα μικρά να κερδίσουμε και τα μεγάλα.

σημερα...

ξαναπήγα από την μάνα μου. Με αγχωσε πρωι πρωι τι ωρα θα παω γιατι ηθελε να παει να πιει καφέ. Ετρεξα στις τραπεζες ακόμα δεν ειχαν ανοιξει και τελικα βρήκα κατι φιλους και της είπα να παει να μην την εχω πανω από το κεφάλι μου.
Μου ειπε οτι ήθελε να αγορασει κεραμεική κουζίνα.
Μουρθε κολπος.
Με τις συνηθειες της, κεραμεική; Ελέος.
Της ειπα τους κινδύνους και της ειπα οτι εχω το φουρνακι με τα τρια μάτια στο σπίτι, να το παρει, να το βαλει πάνω σε ενα ωραίο επιπλάκι, ένα άτομο ειναι δεν χρειάζεται τοσα έξοδα.
Δεν ξέρω αν την έπεισα.
Οταν πήγα σπίτι η κουβέντα πήγε στο οτι κάνω γιογκα και με ρώτησε πως.
Της ειπα οτι δεν θέλω να της πω.
Οταν με ρωτησε το γιατί της απάντησα οτι οτι εχω το θέλει και θέλω κατι για μένα μια φορά, χωρίς να το ζηλέψει.
Αρχισε να φωνάζει οτι την αδικώ οτι εκεινη χαιρεται για μένα.
Της είπα οτι χαιρεται αλλα παντα σε συνάρτηση με κείνη. Αν εχω κατι που δεν μπορει να το εχει, αμφιβάλλω.
Αρχισε να φωνάζει, οτι αν εχω σπίτι, αμάξι και γκαρσονιέρα ειναι χαρη σε κείνη.
Ε δεν αντεξα
"Ο πατερας μου ήταν δικοσμητικό στοιχειο;"
"Ναι" μου λεει
και μετά
"Εβγαλες τον πατερα σου αληθινό, εισαι αχαριστη."
Μα τον Θεό μουρθε να της χωσω ανάποδη.

Πήγα κοντα της και της ειπα με πολυ αγριεμένο ύφος.
"Δεν θα ξαναμιλήσεις εκ μέρους του οσον με αφορά. Μου εκλεψες την μοναδική καλή στιγμή που ειχα μαζί του οταν του είπες οτι τον βριζω πίσω από την πλάτη του. Είσαι φτηνη και πρόστυχη και φτανει ως εδω"
"Εσυ του ειπες οτι εχω γκόμενους!" φώναξε.

Εγώ αυτό, δεν το εχω πει ποτέ.
Και να είχε γκόμενους δεν θα το έλεγα, ειναι δικό τους θέμα.
Με πήρε απο κάτω.
Ο πατερας μου της το ειπε για να την ψαρεψει και εκείνη αμυνθηκε κάνοντας με κομμάτια.
Δεν μπορω να μην νιωθω μια πικρία στο γεγονος οτι ο μπαμπας με θυσίασε για να δει αν τον απατάει στα 80 της.
Επρεπε να εμε εχει πανω από κείνη. Αλλά...

"Δεν το ειπα ποτε αυτό" της είπα στην πορτα φευγοντας.
"Δεν του ειπες οτι δεν με ξερει, οτι ειμαι τρελλη;"
"Φυσικα" και πρόσθεσα" δεν εχω πει ποτέ ψεμματα, σε κανέναν σας, εσεις λεγατε αρκετα για να μπλέξετε τα μπούτια σας"
Περιμένοντας το ασανσερ της είπα
"οταν επεφτες ουρλάιζοντας στα πατώματα οταν δεν περναγε το δικό σου και δεν σε ειχε δει ποτέ εκείνος να το κάνεις, λες να σε ήξερε;"
"Μια φορά εγινε" ουρλιαζε
Εβαλα τα γελια
"ναι και κρατησε από τα 9 μου μέχρι τα 16 μου"
"Να μην ξανάρθεις, με αρρωσταινεις!"

Την κοιταξα χαιρεκακα, το ομολογω
"Δις εγωκεντρική, την μανα του την πήρες ένα τηλέφωνο;"
"Γιατί να τους πάρω; Πήρα τον αδερφό του και με έβρισε."
"Γιατί ολοι σε θεωρούμε υπεύθυνη για τον θανατό του, ακόμα και αν εσυ δεν πήρες καμία ευθύνη στην ζωή σου ως τώρα."

Φεύγοντας από το σπίτι αναρωτιομουν.
Ειδα το βλέμμα της οταν ειπα να παρει την γιαγιά ( η οποία με το σοι με καταριουνται και μενα, δεν το συΖητώ)
Μα καλά δεν συνηδειτοποιεί τι σημαίνει να χάσεις ενα παιδί;
Και μετα σκεφτηκα οτι το παιδί της ειμαι εγώ, και πώς φερεται, το πως όλα γυρνάνε γύρω από τον ναρκισισμό της.
Οχι, δεν το αντιλαμβάνεται.

ισως αν πήγαινε σε ψυχίατρο βρίσκαμε το πρόβλημα.
Ναρκισισμός, μυνχάουζεν, οτιδήποτε.

Εχει καποιο σύνδρομο αλλα τωρα, τρεχα γύρευε.


Στεναχωρεθηκα πάλι.
Αλλα δεν μπορω να ξαναγρφει την ιστορία και να θελει να της κανω και τεμεναδες.
Αυτο το "εχεις αυτοκίνητο και σπίτι εξ αιτίας μου" μουρθε κάπως. Με σοκαρε που ήθελε να της πω ευχαριστώ.
Εχω αυτοκίνητο και σπίτι γιατί τα χτισατε και τα αγορασατε στις πλάτες μου, σκέφτηκα.


Και γιατί πέθανε ο μπαμπάς.

Και αυτή ειναι η αληθεια.

Thursday, September 16, 2010

Πέρασε κι αυτό.

Σημερα είμαι καλύτερα. Δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο που ξεκινάαπό το πάνω μέρος του κεφαλιού, περνά στο μάτι και πιανει τον αυχένα. Προσπαθείς να κοιμηθείς απο την μεριά πυ ανακουφίζεται ο αυχένας, αλλα τότε αυτό το "πρησμένο" πίσω από το μάτι εγκαθίσταται για τα καλά από πίσω του και υποφέρεις. Γέρνεις από την αλλη και νιώθεις να μετακινείται λίγο, σιγά σιγά, φερνοντας πόνο και ρίγη, ενώ ο αυχένας σου διαμαρτύρεται.
Και αυτό για 2 μερόνυχτα.

Το παθαίνω συχνά αλλα χτές ήταν μεγάλη κρίση. Εκανα εμετό πολλές φορές.
Νομίζω οτι επαιξε ρόλο και η κακία μου.
Ενιωσα πολύ θυμωμένη με τους πρώην εργοδότες μου.
Αποφάσισα αν γραψω εδώ όλη την ιστορία και να μην τα κρατήσω μέσα μου. Η αυτο ή θα τους παω δικαστικώς. Κάπως πρεπει να νιώσω λιγότερο θύμα.

Οχι σήμερα όμως, δεν το ρισκάρω να πονέσω παλι.


Ευχαριστώ για τις ευχές σας.

Wednesday, September 15, 2010

Help

ειμαι δυο μέρες κρεβατωμένη, το κεφάλι μου παει να σπάσει, καποιος να με ξεματιάσει, κατι, δεν αντέχεται αυτό...:(

Saturday, September 11, 2010

Η μικρή μου φάρμα

Οκ, κάνω τις προσπάθειές μου να ξαναμπω στο "κύκλωμα" της σύνταξης αλλα ωσπου να λάβω απαντήσεις, δεν κάθομαι με σταυρωμένα χέρια.

Γράφω σενάρια, γράφω τα αρθράκια μου και φροντίζω την φάρμα μου. Αγοράζω κότες, τις βάζω σε νηστεία για 1-2 μέρες να καθαρίσουν από τις βλακείες που τρωνε αλλού και μετά τους δίνω αβοκάντο και λιναρόσπορο.

Η κουνέλα μου μάλλον ειναι έγκυος, το σνάουζερ μου σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο για ζευγάρωμα, σκέφτομαι να αγοράσω κατσίκα. Στο μεταξύ εχω φτιάξει 3 μπουκάλια κρασί να δω πώς θα βγούν, εχω μαζεψει ρίγανη, λεβάντα και άλλα αρωματικά φυτά να τα αποξηράνω, τα βάζω σε λάδι, σε λίγο καιρό θα μαζέψω ελιές...

Φτιάχνω δικά μου απορρυπαντικά και κρέμες και γίνομαι όσο πιο αυτόνομη μπορώ.
Μπήκα σε ένα σαιτ, το freeconomists το οποιό προσφέρει ανταλλαγή υπηρεσιών και βοήθειας.
Με αυτό το σκεπτικό και αοφύ γράφτηκα και εκεί, έφτιαξα αυτό το σαιτ.

Θα ήθελα να πουλάω τα προιόντα μου αλλα αυτό δεν ειναι αφικτό γιατί
α) δεν εχω σχετικές άδειες
β) δεν εχω πληθώρα προιόντων, μπορώ να εξυπηρετήσω 1-2 άτομα το πολύ
γ)δεν με χαλάει αν καποιος μου δώσει σε αντάλλαγμα μαθήματα οδήγησης, μπάσου, ή καποιο άλλο προιόν που μου λείπει.

Ας δούμε τι θα βγει.

Friday, September 10, 2010

Λεπτομέρειες

Από τότε που πέθανε ο πατέρας μου εχω πάει στην μητέρα μου 3 φορές όλο κι ολο, ίσως 4 και αυτό περνώντας από τις δουλειές μου.
Το καλοκαίρι πήγε διακοπες σε 2 μέρη. Μου ζήτησε να ερχομαι να ποτίζω τα φυτά της.
Της ειπα οτι θα προσπαθήσω.
Μου ειπε οτι θα ζητούσε και στην γειτόνισσα. Κι έφυγε.
Και ενα βράδυ ήθελα να βγω και σκέφτηκα να κοιμηθώ στο πατρικό μου-αφού έλειπε και το παιδί. Την πήρα να της το πβω και με ενημέρωσε οτι εχει βαλει κλειδαριά ασφαλείας.
Της είπα οτι θα έπαιρνα το κλειδί από την γειτόνισσα, και η φωνή της άρχισε να ανεβαινε μια οκτάβα.
"Δεν το έχει". μου απάντησε
"Και τα φυτά σου;" απόρησα
"Ωωω, σταμάτα να με ζαλίζεις, εντάξει;" και το έκλεισε.

Να πω οτι δεν με πείραξε; Με πειραξε. Δεν με ήθελε εκεί, οκ.
Και τελικά δεν βγήκα, δεν μπορούσα να πληρωσω 35-40 ευρώ σε ταξί μετά τα μεσάνυχτα.


Προχτες πήγα σπίτι της να την ρωτήσω τι γίνεται με την διαθήκη. Η συμβολαιογράφος ειναι φίλη της και με αποφεύγει. Πρώτον γιατί η μητέρα μου λεει τα δικά της, ΄δευτερον γιατί μας είδε να πιανόμαστε στα χερια την ημέρα της κηδείας, γεγονός που επιβεβαίωσε αυτά που λέει η μητέρα μου όπου σταθεί, και τρίτον γιατί εχει εκτεθεί στα μάτια μου. Εχω οτν πατερα μου σε κασέτα να λεει οτι δεν εκανε γονική παροχή κατόπιν δικής της συμβουλής και παρότρυνσης (αν και δεν ξέρω αν ελεγε αλήθεια), ήρθε στο πατρικό μου οταν ο πατέρας μου ειχε 40 πυρετο για να υπογράψει οτι δεν θέλει να κυνηγήσουν την μάνα μου, και οταν της ζήτησα να ανανεώσω το συμφωνητικό με τον πρώην μου μου έκανε μια παπαριά που δεν θα αναλύσω εδώ, και βγήκε και από πάνω.
Με λίγα λόγια δεν εχω καμία εμπιστοσύνη.

Οταν ρώτησα την μητέρα μου τι γίνεται μ αυτο το θέμα
μυ απάντησε οτι
"δεν σε αφορά"
Εβαλα τα γέλια.
Αμεσως μετά αρχισε να ουρλίαζει
"δεν ειμαι καλα! Φύγε!"
Ευτυχως εχω δει την υστερία της για χρόνια και δεν συγκινούμαι ποσώς. Αν έχεις δει καποιον να πεφτει και να χτυπιέται στο πατωμα σαν το ψάρι, πολύ συντομα βαριέσαι τα καπρίτσια του.
Συνεχισε να ουρλίαζει και το έκοψε μαχαίρι οταν της είπα ηρεμα οτι αν δεν ειναι καλά, να την πάμε σε καποια κλινική.

Ολα αυτα ειναι για μενα συνηθισμένες φασεις.

Με πειραξε όμως κατι άλλο.
πριν γίνουν όλα αυτά ηρθε η κουβέντα στο παιδί και εβγαλα το κινητό μου να της δείξω ενα βιντεακι που παίζει με τα σκυλιά.
"Ωραίο κινητό" είπε μετα από ενα λεπτό ταινίας.
Εβαλα το βιντεάκι μπροστά της. Ηθελα να δει το παιδι. Εχει να το δει ενα μηνα περίπου.
Να δω οτι λαχταρά, οτι ειναι ανθρωπινή, γαμώτο.
"Πόσο το πήρες;"
"Ακριβά" της απάντησα ξερά.
"Ωραίο είναι" Το παιδί κυνηγιόταν εμ τα σκυλιά αλλα τα μάτια της στο κινητό.
"Εχεις το κινητό του μπαμπά (κατι που με πονάει οταν με παιρνει και βλέπω "μπαμπάς" στην οθόνη), και δυο δικά σου. Βγάζουν φωτογραφίες."
"Ναι αλλα οχι καλές"
Αναστεναξα.
"θα σου δωσω ενα δικό μου καλό που θέλει φτιάξιμο, αλλα θα πρέπει να μου δώσεις ένα από τα δικά σου γιατί εχω δύο αριθμούς"
"Δεν μπορώ, εχω συμβόλαιο"
Αφού της εξήγησα οτι η κάρτα πάει όπου θέλει, βρήκε κάτι άλλο.
"Οχι τα θέλω αυτά που έχω. Ποσο εχει το κινητό σου;"
Το βιντεάκι ειχε τελειώσει, δεν είχε νόημα να το ξαναβάλω να παιξει.
"150 ευρώ το ειχα πάρει" (ψεμματα, απλά με ενοχλούσε η ζήλεια της)
"α, δεν ειναι πολλα"
Ορίστε;
Αυτη δεν ωρυόταν οτι δεν παιρνει την σύνταξη του μπαμπά και και και;
Οτι παιρνει 200 ευρώ τον μήνα;

Αλλα ναι, ξέχασα οτι ειναι ψευτρα.
Πάντα το ξεχνάω.
Ισως γιατί αναμνήσεις της να σκύβει πανω από την κούνια του παιδιού και να ζηλέυει το μηχανημα που βγάζει θαλασσινούς ήχους και να μου κάνει την ίδια κουβέντα με κατάκλυζαν. Ο,τι έβλεπε έπρεπε να το εχει, ό,τι είχα έπρεπε να το έχει.
Δεν ειχα αδερφή, αλλα ξέρω πολύ καλά πώς νιώθουν όσοι ειχαν μαλακισμένες αδερφες.


Ειδα στο ερμάρι με τα ποτά μια φωτογραφία του κήπου μου, οπως ήταν παλια. Πρώτη φορά. Κλαιει και το σπίτι "της". Πρέπει να ειναι το θύμα παντα και καποιος ο θύτης.
Πολλες φορές σκέφτηκα να την φερω εδώ αλλα ξέρω οτι δεν θα χαρεί για μας, θα δει μόνο τις αλλαγες και θα μιζεριασει πανω στην ηρεμία και ευτυχία μας.

Σιχαίνομαι την φύση της. Τον χαρακτήρα της.
Καποια στιγμή ειπα οτι μου λείπει ο μπαμπάς και απόρησε.
"Εγω του μιλάω"μου ειπε και βούρκωσε "του ειπα πριν φύγει οτι θα έρθω σύντομα και νιώθω οτι με περιμένει και με προστατεύει".
Ακόμα και στον θάνατο, τον διεκδικεί όλο δικό της.
Η μανα του, τα αδερφια του, η κόρη του, η εγγγονή του, δεν υπάρχουν στο μυαλό της, μονο εκείνη και οι δικές της ανάγκες.
και ίσως ο θάνατος να μην άλλαξε τιποτα, όντως να ειναι κοντά της και μόνο. Who knows?

I never had him alive, why should i think he d be around me when he is dead?
Ο θάνατός του ήταν η πιο ουσιαστική βοήθεια που μου έδωσε ποτέ. Δεν είναι τραγικό;


Οι σκέψεις μου διακόπηκαν απο την μητέρα μου να θέλει να μου δειξει "πετρες που έβγαλε από το συκώτι της"
Ο θάνατος του πατέρα μου δεν της έβαλε μυαλό. Απλώς τώρα φοβάται τα παράσιτα και την μούχλα, διαβάζει βιβλία με τίτλο "ο θάνατος δεν ειναι ατύχημα".
Ναι, βάλε αλλού την ευθύνη.

"Δεν θέλω να τα δω" της είπα
"Οχι δεν ειναι τίποτα" μου ειπε ενω εψαχνε το κινητό της
"Δεν θέλω, λέμε".
"μα, κοίτα" μου έχωσε την εικόνα κάτω από την μούρη αγνοωντας όπως ΠΑΝΤΑ τι θέλουν οι άλλοι" δεν ειναι αηδιαστικό".

Στην οθόνη ηταν κατι στρογγυλά.
Δεν άντεξα να μην ρωτήσω.
"Πώς τα έβγαλες;"
"Στην τουαλέτα"

Α οκ, εψαχνε τα σκατά της. Οκ, Im not surprised.

"Σου έβαλα το βιβλίο να διαβάσεις"
Εφυγα και σήμερα το πρώι το ξεκίνησα. Μόνο και μόνο για να καταλάβω τι ειναι αυτές οι πέτρες.
Το βιβλίο ξεκινούσε και έλεγε οτι πρέπει να χρησιμοποιείς μπαταρίες για να δημιουργείς ηλεκτροπληξία και πώς να φτιάξεις ένα "ζαπερ".

Εκλεισα το βιβλίο. Θα ψάξω να βρω τι ειναι αυτό που είδα στην φωτογραφία ( η περιεργεια της αρθρογράφου βλέπεις) και θα αφήσω την μάνα μου να κάνει ηλεκτροσοκ στο συκώτι της για να σκοτώσει τα παράσιτα.
Μ ελίγη τύχη το ζαπερ ίσως λειτουργήσει και σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Υγ
Το βρήκα. Η συγγραφέας του βιβλίου πέθανε από...καρκίνο.
Και για το
συκώτι βρήκα, μπόλικα.


(μα ειλικρινά δεν μπορώ άλλο την τρέλλα)

Thursday, September 09, 2010

Δέχομαι συγχαρητήρια...

έγινα γρυλλομάνα.

Πήγα σήμερα να αδειασω και να καθαρίσω τα κουτιά (είχα πάψει πια να εχω ελπίδες οτι κάτι θα βγει από τα αβγά) και πεταχτηκαν ενα εκατομμύριο μυρμήγκια με κεραιες κατσαρίδας.
Με μια πιο προσεκτική ματιά είδα μικροσκοπικά γρυλλάκια, πεινασμένα και διψασμένα.
Συγκινήθηκα.

Αιντε να δούμε πόσα θα επιζήσουν.

Wednesday, September 08, 2010

Μπλε μαλλί


Θέλω να βάψω τα μαλλιά μου μπλε, ροζ, να τα κόψω κοντα. Να ζήσω την ζωή μου με τους δικούς μου όρους. Δική μου είναι, είναι μικρή.
Οι αλλοι γονεις θα με κοιτούν περίεργα.
Μήπως τωρα δεν το κάνουν;
Τουλάχιστον αν ειχα μπλε μαλλι, θα το απέδιδα εκεί, ότι είναι σφιχτοκώληδες αστοί που δεν αποδέχονται τα ελευθερα πνεύματα.
Θημήθηκα έναν φίλο μου που όποτε του άρεσε μια γυναίκα, εκανε αηδιαστικά πράγματα, όπως να ανοιγει το στόμα του όταν έτρωγε η να σκαλίζει την μυτη του. Λες και προσπαθούσε να τον απορρίψουν. Λες και ήξερε ότι θα τον απορρίψουν και έφτιαχνε το άλλοθι του. Με απορρίπτουν για κάτι που επέλεξα να κάνω.

Δεν ξέρω γιατί με απορρίπτουν πολλοί άνθρωποι. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει καποιον συνομιλητημου στο τηλέφωνο να στραβώνει μόλις με βλέπει πρώτη φορά.Ισως είναι κατι επάνω μου. Το ντυσιμό μου ας πούμε να του θυμίζει ούτε και γω ξερω τι, από βλαχάρα μέχρι Κομμώτρια στο Ιλιον, μέχρι τρειλερ τρας. Δεν ξέρω.
Αν τα ρούχα μιλάνε, σε μένα παρέμεναν πάντα βουβά.
Ποτέ δεν ντύθηκα με το γούστο μου. Εβαζα ότι ρούχα υπήρχαν, μου δάνειζαν και μου έδιναν. Ως γνωστό μετα τα 11 έπρεπε να δανειστώ από την μαμά ή να χωρέσω σε μικροσκοπικά σορτσάκια και μπλουζες που μου έκανε μια φίλη της δώρο αλλα αυτό σταμάτησε μετά τα 9-10 αφού το κατάστημά της μέχρι αυτά τα νούμερα πούλαγε.
Στην εφηβέια μου βγήκε σε καλό, εμαθα να εχω style. Οι μαθήτριές μου πού με γούσταραν που ήμουν πρωτοποριακή.
Και μετα που πάχυνα, έβαζα όσα δεν με έκαναν τελείως ιπποπόταμο.

Μπορεί να είναι το πάχος μου. Ξέρω από φίλες μου υπέρβαρες ότι τους φερονται ασχημα.
Η πρωην κολλητή μου βρήκε δουλεια μόνο όταν αδυνάτισε.

Μπορεί να είναι κάτι πάνω μου μπορεί να είναι κάτι μέσα τους.
Αν όμως ειχ κατι κραυγαλέο θα μπορούσα να το ρίξω εκεί και να μην πολυζοριστώ.
Από την άλλη, το κραυγαλέο δεν το θέλω.
Αλλα θέλω μια μινιμουμ ελευθερία να διαθέσω το σώμα μου και τα μαλλιά μου όπως θέλω εγω και όχι όπως θέλουν οι άλλοι.
Και το παρδαλό μαλλι πολύ μου αρέσει.

Τραγουδίστρια δεν είμαι;
Δεν μου δινει αυτό λίγο άλλοθι; :P

Ζωόφιλια χωρίς ψυχή;

Πλάκα εχει τελικά.
Εδωσα τα ποντίκια στην γάτα. απο το να πεθάνουν μαρτυρικά στην ζεστη και από πείνα. Δεν ήταν ό,τι καλύτερο αλλα έπρεπε να πεθάνουν.
Και το εγραψα στο φατσαμπουκ. Οπου δυο παλιοι συμμαθητές με κράξανε. Ο ένας μου ειπε να μην τα γραφω και γκρρρρ και ο αλλος οτι "δεν παω καλά, όχι οτι δεν το ξέραμε."

Και μου ανέβηκε το άιμα στο κεφάλι.
Γιατί ο δεύτερος, όποτε τον θυμαμαι, θυμάμαι μόνο ενα πράγμα. Δυο μάλλον. Να μου βάζει δαχτυλο με βία περνόντας από το διαδρομο στο πούλμαν. Να τον φοβάμαι. Να τον συναντώ λίγο εξω από το σχολείο (πήγαινα στο διπλανό γήπεδο να δω ματς καθηγητών και μαθητών) σε μια ερημια και να κάνω μεταβολή. Να βλέπω την σκιά του να με πλησιάζει και να επιταχύνω το βήμα μου. Να σταματάει η καρδιά μου οταν βλέπω την σκιά του να ενώνεται με την δική μου, και να ουρλίαζω νιοθωντας οτι με εχει ακινητοποιήσει πιανοντας και τα δύο μου στήθη από πίσω. Ημουν 12 και ήταν ενας ψωμομένος 15 χρονος.

Μια άλλη φορά με στρίμωξε στο πούλμαν και ήταν όλα απειλές. θα σου κάνω θα σου δειξω, και νευρίασα. "κάνε ο,τι θες!" ειπα και γύρισα από την άλλη.
Σε δευτερόλεπτα ειχε βγάλει το σορτσάκι του και ειχε βαλέι το πεος του κοντα στο προσωπό μου. Τον μισούσα, με βασάνιζε.

καποια στιμή εφυγα εξωτερικό, γύρισα, μεγαλώσαμε και συναντηθήκαμε καπου εκεί στα 20. και οταν του ειπα μισό αστεία μισο σοβαρά το τι ειχε κάνει, έδειξε ντροπιασμένος και οτι δεν θυμόταν τίποτα. Μου ζήτησε συγγνώμη. Τον πίστεψα και είπα μέσα μου οτι ηταν παιδί και τα παιδιά κανουν μαλακίες.
Δεν ήταν δυνάστης, δυνατος και φοβιστικός, ήταν ενα παιδάκι.

Και σήμερα στο φειςμπουκ μου γραφει αυτό.
Μου ρθε να του γραψω " αυτό παθαίνουν όσοι δεχονται σεξουαλικές επιθέσεις στην εφηβέια" αλλα κρατήθηκα. Του εστειλα ενα πριβέ μύνημα οτι δεν δεχομαι προσωπικούς χαρακτηρισμούς και είπα μέσα μου ενα "α στο διαολο".
Γιατί κατάλαβα οτι μπορεί να ήταν παιδί και να ήθελα να τον συγχωρήσω, όμως κι εγω ήμουν παιδί και η θύμιση του τσουξίματος ανάμεσα στα ποδια μου και η στεναχώρια που ένιωθα μαζί με τον φόβο,έχουν σημαδέψει ένα κομματι μου όσον τον αφορά.
Και αν εκείνος ξέχασε, εγω τελικα όποτε τον βλέπω ονλαιν, το θυμαμαι.
Και σήμερα, κατάλαβα οτι οσον με αφορά, δεν θα πρεπε να εχει μούτρα να με κρίνει για το παραμικρό.
Γιατί ηταν παιδί, αλλα δεν κανουν έτσι-ευτυχώς- όλα τα παιδιά.


Η τρυφερή του καρδιά που ήταν οταν με εβλεπε να κλαίω και γελούσε;
Μη χε...

Και τώρα τι κάνουμε;






Αν ερθει η μικρή από το σχολείο θα θέλει να τα κρατήσουμε.
Σκεφτηκα να τα δώσω στη γατα με τα γατάκια, αλλα δεν μου πάει η καρδιά.

Η μέρα μου χτες.

Χτες πήγα σε ενα μιτινγκ για δουλειά. Εχω οιστρο τωρα τελευταια με το γράψιμο και θέλω να το αξιοποιήσω.
Θα σας πω αν τους αρεσουν τα γραπτά μου σύντομα.

Εκανα και το πρώτο μου μαθημα οδήγησης με την συνμπλόγκερ Ελιζα, το καταυχαριστήθηκα μέχρι που εκανα και μια γύρα μόνη μου στο τετραγωνο ( και πριν αρχισουν μερικοι τα Α Ωωωω να παραθέσω οτι στο τετραγωνο ειχει πρόβατα)

Ο σκύλος ο ενας (40 κιλά) επαθε παρακρουση με τον σκύλο του γείτονα και πεταχτηκε την ώρα που ειχε τυλίξει την μικρή με την αλυσίδα. Είδα το παιδί μου να ουρλίαζει και την αλυσίδα στο λαιμό του. Τα 100 μέτρα που έτρεξα μου φανηκαν χιλιόμετρα. Ξέρω πόση δύναμη εχει το τέρας (εμένα με τραβάει άνετα και ειμαι 70 κιλά) και εβλεπα αυτην την αλυσίδα και ετρεμα μην σπασει ο λαιμός της.
Ευτυχως δεν ειχε τυλιχτεί, απλά ειχε περαστεί από μπροστά της και της εκοβε την ανάσα με αποτελεσμα η μικρή να πανικοβληθεί. Η ήταν τυλιγμένο και εγινε καποιο θάυμα, ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Ξερω όμως οτι ένιωσα ενα συναισθημα που δεν ειχα ξανανιώσει, μετα. Ενιωσα να λυγάω. Μπήκα στο μπάνιο και έβαλα τα κλάμματα.

Η ρουτίνα μου αυτές τις μέρες εχει ως εξής- οταν δεν πρέπει να παω Αθήνα.Ξυπναω, παω το παιδί στο σχολικό, γυρνάω, πινω καφέ,ελευθερώνω τις κότες, ποτίζω και ταίζω τα κουνέλια και τα σκυλιά, και εχω σκοπό να ενσωματώσω 3 πράγματα. Μια βόλτα στο τετράγωνο με το αμάξι, βόλτα τα σκυλιά, ένα ενα για να μάθουν να μην τραβάνε. Και γιογκα. Μου λείπει οταν δεν κάνω αλλα βαριέμαι.
καποια στιγμή θελω να βαλω ετικέτες και σε όλα τα Ντιβιντί μου που τα εχω χύμα. Ο χειμερινός κήπος μου καλά κρατεί. Τα μαρούλια πήραν τα πάνω τους, οι γίγαντες και η σόγια το ίδιο.

Εμθαα οτι μια φίλη εχασε την δουλειά της χτες. Η κρίση αυτη τελικά κανει πολλες ανακατατάξεις. Αλλοι θα μπουν σε δουλειές με λιγότερα χρήματα, ευκαιρίες θα δοθούν και μέχρι να τελειώσει αυτή η ιστορία, θα εχει μπει νεο αιμα σε πολλές δουλειές. Ηια κεινη δεν ήταν τοσο άσχημα, θα περασει περισσότερο χρόνο με το παιδί της αφού ο άντρας της εργάζεται.

Τα δύσκολα ειναι για τους άλλους που δεν έχουν αποκούμπι.
Σκεφτόμουν να υπήρχε ενας οργανισμός που να κρατά τα παιδια, να τα παίρνει από το σχολείο, να τα διαβάζει...

Ονειρεύομαι.
Από τα όνειρα όμως βγαίνουν τα καλύτερα πράγματα.

Saturday, September 04, 2010

Φαντασιώσεις και πραγματικότητα (λίγες σκεψεις, δεν ξέρω αν θα βγάλετε άκρη)

Η πρώτη μου επαφή με την πορνογραφία ήταν στα 18 μου, σε σπίτι φίλης, μέρα μεσημέρι, με μια ανάκατη παρέα που, όπως το σκέφτομαι τώρα, μάλλον κατέληξε απογοητευτική για τα αγόρια, αφού δεν έγινε τίποτα.

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να έγινε κάτι μετά με την φίλη μου, η οποία από πολύ μικρή ηλικία έπινε τεκίλες για να έχει «άλλοθι» αν πήγαινε με δύο, και μάλιστα κάποια εποχή ο πρώην γκόμενός της την είδε σε πορνό.

Ξεφεύγω όμως.

Η δεύτερη επαφή μου ήταν γύρω στα 20. Η φαντασία μου όργιαζε και είχα περιέργεια για το πρωκτικό σεξ, είτε στρειτ είτε ομοφυλόφυλο.

Ο κολλητός μου μου νοίκιασε 9 ταινίες και με πήγε σπίτι του. Ηταν μια καλή επιλογή, είχε απ΄’όλα. Μπαισέξουαλ, στρειτ, γκέι, γκει με πάθος και βια, γκει μποντιμπιλντεραδες να λένε «σ’αγαπω» …ο Κολλητός είχε πάει στην άλλη άκρη του καναπέ και είχε μαζευτεί. Μην μου μπουν τίποτα ιδέες.

Μετά απ’αυτό δεν είχα ιδιαίτερη περιέργεια. Πήρα καμιά 20ρια ταινίες μετά από 10 χρόνια, για να δω κάτι εξτρίμ πραγματάκια, και πάλι γιατί είχα περιέργεια, αλλα δεν τις τελείωσα, βαρέθηκα και αηδίασα σε μερικές περιπτώσεις.

Στο ιντερνετ εχω μπει να δω βιντεακια 3-4 φορές στα 7 χρόνια που σερφάρω. Ούτε στο youtube…βαριέμαι.

Αν και βρήκα μια φορά ένα απίστευτα ερωτικό διαμαντάκι ασιατικής προέλευσης το οποίο με έκανε να το δω κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό. ‘Ήταν υπέροχο. Πληκτρολογήστε hand massage και θα το βρείτε.

Σε γενικές γραμμές όμως, δεν βλέπω πορνό.

Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα ένα σαιτ όπου αναγνώστες γράφουν ερωτικές ιστορίες. Φαντασιώσεις κυρίως. Σοκαρίστηκα με το πόσοι έχουν ψύχωση με 6χρονα, 10χρονα κοριτσάκια. Με αρρωσταίνει αυτή η ιδέα. Άλλο το ταμπού που σε ερεθίζει γιατί είναι απαγορευμένο, και άλλο η παραπλάνηση ενός τελείως αθώου πλάσματος.

Μπήκα λοιπόν και άρχισα να διαβάζω.

Ιστορίες με ζευγάρια, με μπόντατζ, με ινσεστ. Το τελευταίο έβγαζε πολύ γέλιο. Μερικές ιστορίες-σε μένα- είχαν νόημα. Είμαι μοναχοπαίδι, δεν έχω νιώσει ποτέ αυτό το δέσιμο που έχουν τα αδέλφια, δεν έχω βρεθεί ποτέ με κάποιον τόσο κοντά. Το νόμιζα, αλλά ο άλλος τελικά ήταν σε άλλη ήπειρο μόνο που δεν το έβλεπα. Έτσι αυτό το δέσιμο με συγκινεί. Και καταλαβαίνω γιατί η φαντασίωση κάποιων ανθρώπων να «φλασάρουν», να παίξουν ή να δουν την αδερφή τους την ώρα που πάει στο μπάνιο τους είναι ερεθιστική ( και ο ψυχολόγος μου μου λέει ότι είναι αρκετά συνηθισμένη αντίδραση ειδικά στα αρσενικά παιδιά) αλλά και πάλι, δεν έχω αδέλφια, γι αυτό και μιλάω εκ του ασφαλούς.

Μετά όμως όταν ανακατεύουν μανάδες, πατεράδες, παππούδες σε ένα μεγάλο όργιο, με πιάνει γέλιο.

Ξεκίνησα να χαζεύω λοιπόν και είδα από κάτω σχόλια, όπως και στα μπλογκ. Και οι περισσότεροι ανώνυμοι έβριζαν. Όχι γιατί ο άλλος έγραφε ότι πηδούσε την αδερφή του ή τον σκύλο του η οτιδήποτε αλλά γιατί το κείμενο είχε ορθογραφικά λάθη. Ότι του χάλαγε τον ειρμό.

Δηλαδή… να καταλάβω.

Είναι σαιτ πορνό, ναι;

Οι περισσότεροι που διαβάζουν τα κείμενα το κάνουν για να τραβήξουν μαλακία, όχι για να ανταλλάξουν απόψεις περί φιλολογίας.

Δεν πληρώνουν, δεν βρίσκονται σε σαιτ με εκθέσεις.

Τον παίζουν… βλέπουν ένα λαθάκι και σπάζονται και τους πέφτει;

Και μετά πληκτρολογούν ξεχέζοντας αυτόν που έγραψε, ότι τους την έσπασε;

Κατάλαβα καλά, ναι;

Κάποια στιγμή θέλησα να δοκιμάσω να γράψω κι εγώ μια ιστορία. Να δω αν μπορώ να γίνω κατανοητή στα Αγγλικά, αν θα καταφέρω να μεταφέρω το συναίσθημα που κλιμακώνεται, αν οι λέξεις όπως τις έχω μάθει έχουν την ίδια έννοια και στους άλλους.

Dick= καβλί καρατσεκαρισμένο. Kneeded= ζύμωσε και όχι γονάτισε (ρεζίλι έγινα)

Βρήκα ένα ταμπού σαν κεντρική ιδέα, έβαλα λίγη φαντασίωση, λίγη εμπειρία και την έστειλα.

Την απέρριψαν λόγω ορθογραφικών λαθών. Φαίνεται ότι το να γράψεις «πούτσος» αντί για «πούτσας» για παράδειγμα-δεν ξέρω καν το αντίστοιχο στα Αγγλικά-είναι ύψιστης σημασίας και κριτήριο (τι να πω πια;)

Την σουλούπωσα και την ξαναέστειλα.

Εκδόθηκε.

Ένιωσα περήφανη;

Όχι. Ούτε όταν βγηκε το 2ο βιβλίο μου δεν ένιωσα κάτι, θα ένιωθα για 2 σελίδες περιγραφής σεξ;

Όμως ένιωσα περήφανη που μπόρεσα να εκφραστώ και να μεταδώσω κάτι σωστά, που μπόρεσα να «γράψω» και όχι απλά να γράψω.

Κι ας έκανα ζαβολιά με την θεματολογία.

I mean let’s face it, είμαι μέσα στο στοιχείο μου.

Παίζω το σεξ στα δάχτυλα. Είμαι η Χαβιέρα, η Πάμελα και η Χάιντι μαζί, μέσα στο μυαλό μου και η Ντοκτορ Ρουθ στο παρουσιαστικό μου.


Πέρα της πλάκας όμως θεωρώ οτι θα ήταν καλό κάθε γονιος να κάνει μια βόλτα σε διαφορα σάιτ και να δει ποσοι υπάρχουν και τι φαντασιώνονται οι διαφοροι γύρω μας.
Το εχω ξαναγράψει οτι η άποψη μου ειναι οτι υπάρχουν πολλοί, υπήρχαν μέσα στην ιστορία (δες χανουμακια πχ) και θα υπάρχουν πάντα. Και επειδή ειναι το απόλυτο ταμπου θέμα, δεν μπορούμε να ξέρουμε ποσοι πραγματικά υπάρχουν.
Αν ενας άνθρωπος εχει τετοιες ορμές αλλα η ηθική του τον σταματάει, πάλι καλά. Αλλα στην φυση του ανθρώπου ειναι να αποδεχεται τον εαυτό του, να πειθεται οτι ειναι κάτι το φυσιολογικό, να βρισκει ομοιδεατες του για να ενισχυσει αυτό το πιστεύω.
Τα παιδιά ειναι ευάλωτα λόγω της βιασύνης τους να μεγαλώσουν, να τους αποδεχτεί και να τους υπολογίσει καποιος "μεγάλος" , να τους δωσει αξία.
Το ξέρω διοτι στα 15 ήμουν με 35χρονο. Και τοτε το βρήκα νορμαλ, τωρα αναρωτιέμαι τι προβλημα να ειχε ο τύπος.
Ευτυχώς ειχα αρκετό μυαλό και δεν προχωρησα τις ερωτικές σχεσεις μου μαζί του και μου έμεινε σαν θετική εμπειρία.
Ομως δεν ειναι όλες τοσο τυχερες να πεσουν σε καποιον που θα σεβαστεί, που δεν θα προσπαθήσει να επηρεασει.
Και μετα ειναι και οι αλλοι που προτιμούν προεφηβικές ηλικιες.
Που θεωρούν οτι "τα παιδιά ειναι αθώα, δεν ειναι σαν τις σκύλες που εχουν χασει την αθωότητα τους, εμείς τα αγαπάμε".
Ξεχνουν οτι ενα μικρό παιδί δεν ειναι ικανό να "αγαπήσει" έτσι γιατί δεν εχει ακόμα ολοκληρωθεί η ανάπτυξη του μυαλού του, δεν εχει λάβει όλα του τα ερεθίσματα για να μπορεσει να εχει γουστα ξεκαθαρισμένα ή άμυνες. Αυτό ισχύει και για τους εφηβους αλλα κυρίως για τα μικρά παιδιά.
Τι εξηγώ το αυτονόητο;

Το εξηγώ γιατί στην ζωή μου ήρθα σε επαφή με παιδόφιλους.
Υπερβολικα πολλούς για μια και μοναδική ζωή.
Είχα τον νεαρό 12-14 που με έκλεισε σε μια τουαλέτα οταν ημουν 6 χρονων και μου κατέβασε το βρακάκι μου μέχρι που έβαλα τις φωνές.
Είχα τον μακρυνό θειο στα 11 που με εβριζε χυδαία επειδή είχε πιει.
Είχα τον γείτονα του ίδιου θειου που στα 9 μου εβαλε δάχτυλο πάνω από το βρακάκι οταν τον αγκάλιασα και με σήκωσε.
Είχα τον ταξιτζη στα 13 που έγλυφε τα χειλη του ενώ ετρωγα παγωτό.
Είχα τον αλλο ταξιτζη που στα 15 όπως έβγαινα από το ταξι μου έπιασε τον κώλο-δήθεν γιατι κολλάει η πίσω πόρτα.



Δεν γίνεται όλοι αυτοί να ήρθαν σε μένα μόνο. Υπαρχουν και είναι πολλοι.
Εχω μια φιλη της οποίας ο μπαμπάς ήταν παιδόφιλος. Λέει οτι την ίδια δεν την πειραξε αλλα ο αδερφός της ήταν ο "αγαπημένος" του.
Μια οικογένεια καλλιεργημένη, με πολύ καλή κοινωνική θέση.
Δεν ξέρω αν τελικά η κατάρα μου ειναι να βλέπω την σαπίλα όπου πάω-αν υπάρχει-
αλλα κάνω εναν συνειρμό τωρα λίγο άσχετο.

Είναι άξιο απορίας να τρελλάθηκα όταν μου την έπεσαν στην δουλειά και να φρικάρω μόλις άρχισαν τα αντιποινα με αποτελεσμα να καταλήξω να φύγω με πολύ κακές συνθήκες;


Περα από τους παιδόφιλους, εχω νιωσει το απόλυτο τίποτα, με διαφορες συμπεριφορές. Η πιο σοβαρή ήταν οταν υπήρξε σεξουαλική επαφή παρα την θελησή μου. Οχι κάτι το βίαιο, απλά βρέθηκε καποιος να εκμεταλλευεται μια κατάσταση ερήμην μου και ενιωσα σαν χρησιμοποιημένο χαρτομάνδηλο. Οι περισσότεροι αποφάνθηκαν οτι ειναι βιασμός. Ισως και να ειναι, κι ας μην υπήρξε ξύλο και βία.
Με έκανε ευαίσθητη όσον αφορά την σεξουαλική συμπεριφορά μερικών αντρών. Ενιωσα θυματοποιημένη χωρίς να ειμαι θύμα. Ο τύπος δεν καταλαβε ποτέ το τι έκανε ή το πως ένιωσα, δεν ασχολήθηκε ποτέ με μένα, ως άνθρωπο. Του άρεσα, έκανε ο,τι ήθελε χωρίς να σταματήσει λεπτό να αναρωτηθεί τι θέλει ο άλλος άνθρωπος που βρισκόταν εκεί.
Μια άλλη εξίσου σοβαρή ηταν οταν στα 17 με στριμωξαν 7-9 άτομα στην ερημιά, για να με περάσουν "δικαστήριο" που αυθαδίασα στον αρχηγό τους. Εχω γράψει γι αυτήν την ιστορία και εδώ.
Ξεφυγα, ήμουν τυχερή, καθ΄'ο,τι στην περίπτωση αυτή ειχα τις αισθήσεις μου και όπως είπα, δεν είμαι θύμα ως φύση. Το χειρίστηκα καλά και δεν έγινε τίποτα. Χρόνια μετά συνάντησα τον "αρχηγό" και του θυμισα το περιστατικό. Του έπεσε το σαγόνι, δεν θυμόταν τίποτα και μου ζήταγε συγγνώμη.
Η αίσθηση οτι το πουλί κυβερνάει και κάνει ό,τι θέλει και επειδή δεν έχω ένα μπορώ ανα πάσα στιγμή να γίνω θύμα όμως, μου έμεινε.


Ενιωσα λοιπόν στην δουλειά οτι ήμουν εκεί οχι ως ανθρωπος αλλα ως σεξουαλικό αντικείμενο, πάλι.
Αποδεχομαι και χαιρομαι την σεξουαλικότητα μου με άνθρωπο της επιλογής μου, και ειμαι και πολύ ανοιχτόμυαλη.Στις ισότιμες σχεσεις ολα βαινουν καλώς.
Γιατί τα αναφέρω λοιπον αυτά τα περιστατικά;


Η απρόσκλητη σεξουαλικότητα από "πατρικές" φιγούρες, σε ενα περιβάλλον όπου μόνο η ικανοτητα μου και η εξυπνάδα μου κρίνονται και εκτιμούνται, καθώς και η προσφορά μου (η τουλαχιστον έτσι θα πρεπε να ειναι), με αποδιοργανώνει, με κλονίζει και καταλαβαινω τελικά μετα από το τελευταίο κρούσμα, πόσο πολύ με τσατίζει όλο αυτό. Πόσο πολύ εχω μπουχτίσει με την συμπεριφορά αυτή, πόσο πανικοβάλλομαι και αγχωνομαι γιατί αν τυχαινει να ειναι καποιος που συμπαθώ δεν μπορώ να χειριστώ την άμεση εχθρότητα που νιώθω.
Γιατί το να μου την πέσει καποιος χωρις να κανει τον κόπο να σκεφτεί αν εχω καποιον, αν με φερνει σε δύσκολη θέση, αν εχει δύναμη επάνω μου, για μένα ειναι καταχρηση εξουσιας και εχθρικο take over.

Βρήκε άτομο να την πέσει ο βλάκας.

:P

Friday, September 03, 2010

Μια ωραία μέρα


Σήμερα πέρασα μια ωραία μέρα. Ξύπνησα χωρίς κόπο, η μικρή σηκώθηκε χωρίς γκρίνια, της έφτιαξα ένα κακάο, ντυθήκαμε και την πήγα στην σταση. Γύρισα πίσω και δοκίμασα κάτι καινούργιο. Αφησα τις κότες και τον κόκκορα ελεύθερο. Περιέργως τα σκυλιά δεν τους όρμησαν. Μετά ήρθε μια φίλη από τα παλιά με το παιδί της και τους κέρασα χούμους και καροτόψωμο. Το μεσημέρι πήρα την μικρή. Ο καιρός σου επιτρέπει να κάτσεις εξω, ο ήλιος, το αεράκι, το τραπέζι στη βεράντα στη σκιά. Σιγόπινα το τσάι μου ενώ ειχα το νού μου στις κότες. Η μικρή μπουκώθηκε καροτόψωμο, χούμους και φυστίκια Αιγίνης από το δέντρο μου. Όταν φτιαχτεί ο δρόμος θα μας φάει 2 μέτρα. Η μια συκιά και η φυστικιά θα εξαφανιστούν.
Απόλαυσα το απόγευμα ενώ η μικρή έλυσε τα σκυλιά και έπαιξε μαζί τους μέχρι που σκοτείνιασε.
Μετά έβαλα Earth Wind and Fire και φτιάξαμε γλυκό με την μικρή. Πτι μπερ, γάλα, κρέμα αραβοσίτου, ζελέ. Λίγη φέτα, μέλι και γιαούρτι στο μίγμα αραβοσίτου έδωσαν άλλη γεύση.
Τα γατάκια μπήκαν στον κήπο, δεν βαριέσαι, τουλάχιστον ίσως μου διωξουν τους αρουραίους του αγρού που έρχονται κοντά στις κότες.
Η σκέψη μου πήγε σ αυτά που θέλω.
Να κάνει η μικρή γυμναστική, να μάθει πιάνο…τα λεφτά που δεν υπάρχουν αλλα έδιωξα τις σκέψεις μου.
Κοίταξα την πρασινάδα μπροστά μου, τα σύννεφα, το αεροπλάνο που περασε με την ουρά από τα καύσιμα (και αναρωτήθηκα αν θα έχω πονοκέφαλο αύριο), πήρα μια βαθιά ανάσα.
Είδα τον ήλιο να ανατέλλει από το ποδήλατό το πρωί, είδα τον ήλιο να δήυει από την βεράντα μου το βράδι.
Είμαι ευτυχισμένη.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers