Thursday, October 28, 2010

Σε συνάρτηση με το προηγούμενο ποστ...

εδώ η ταινια.

Wednesday, October 27, 2010

Τι ωραία που θα ήταν η ζωη στον πλανήτη αν ήταν ...

Μερικές φορές γράφω κάτι εδώ και τα λόγια με χτυπούν καταπρόσωπο. Πχ στο προηγούμενο ποστ έγραψα οτι δεν εχω ρευστό και αμέσως σκέφτηκα γελώντας."Wow, είμαι φτωχή."
Γελώντας γιατί δεν το νιώθω.
Δεν νιώθω οτι στερούμαι κάτι σημαντικό, όχι στην παρούσα φάση τελος πάντων. Δεν έχω φασιανούς στο τραπέζι μου, αλλα τρώμε. Τοστάκια θα έτρωγα έτσι κι αλλιώς γιατι βαριέμαι να μαγειρεύω για τον εαυτό μου.
Ενιγουει, ένας από τους λόγους που κρατάω το μπλογκ έιναι και αυτός. Να βλεπω πώς μπορεί να φαίνομαι απ'έξω. Γιατί από μεσα, είναι καλά.

Ξύπνησα με πονοκέφαλο, παλι.
Βαρέθηκα την όλη φαση με την βροχή και θυμήθηκα οτι πέρσι, ενώ ολη την εβδομάδα ειχε ήλιο, τα σαβ/κα έβρεχε, λες και καποιος ήθελε να μας σπάσει το ηθικό, να μην πάμε μια βόλτα.
Το έψαξα λοιπον και βρήκα οτι μπορείς να ελέγξεις τον καιρό. Να φέρεις βροχή ή να διαλύσεις τα σύννεφα.
Παρατηρούσα-λόγω κεφαλιού πάλι- οτι τα τελευταία χρόνια έχουμε σύννεφα, πολλά. Πώς το παρατήρησα; Οταν ημουν Γαλλια εβλεπα σύννεφα. Οταν ήρθα Ελλάδα, δεν τα έβλεπα και μου ειχαν λείψει. Και τώρα νατα, τα ίδια που καθόμουν με τις ώρες στα λιβάδια να βλέπω σχήματα μέσα τους.

Η μικρή μου έρευνα για τα σύννεφα με έφερε σε διαφορα κλιπακια. Μερικά μιλάνε για σιωνιστές, για το μεγαλείο των Ελλήνων, και τα κίνητρα των "αλλων".
Εγώ σταθηκα στα φάκτ.
Τα αεροπλανα ψεκάζουν χημικά. Βαριο, αλουμίνιο και ένα κάρο σκατά.
Γιατί το κάνουν;
Αλλοι λένε για αλλίωση των ηλεκτορμαγνητικών κυμάτων -η κατι τέτοιο, για πολεμικούς σκοπούς και ρανταρ και διαφορα που δεν πολυ κατάλαβα. Αλλοι οτι ειναι τροπος καταστολής του πλυθησμου, άλλοι οτι ειναι ορμόνες και διαφορα.

Το θέμα είναι οτι δεν ειναι από τα καύσιμα. Η γραμμή καυσίμων είναι μικρή και εξαφανίζεται μετά από λίγο. Αυτες οι γραμμές κόβονται, ξαναρχίζουν (έσβησαν οι μηχανές;), απλώνονται σε βαθμό να διημιουργούν νεφελώματα.

Την στιγμή που σας μιλάω εχει σκεπαστεί ο ουρανός με σύννερα. εχω την πολυτέλεια και να βλέπω και να ακουω εδώ που είμαι. Εβρεξε λίγο 3 φορες. Κάθε λίγο και λιγάκι ακούω αεροπλάνο. Δεν τους κάθισε; Ο αερας το απομάκρυνε;
Δεν έβρεξε αρκετα να ποτιστούμε; Η έβρεξε και φτου και απο την αρχή;

Το μόνο που ξέρω ειναι οτι το κεφάλι μου με πεθαίνει, οτι υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για "πρήξιμο" του εγκεφάλου σε όλα τα μέρη του πλανήτη μετα από τις βολτίτσες τους, ρινικές αιμορραγίες και πάει λέγοντας.
Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να προστατευτώ, αλλα για την ώρα θα ήθελα πολύ να μην υποφέρω τόσο, έστω.
Και αυτό ισχύει και για όλους τους "αλλεργικούς" στην γύρη εκεί έξω.
Κι εγω θα ήμουν αλλεργική σε εισπνεύσιμα κομματια αλουμινίου.




Αν θέλετε ρίξτε μια ματια εδώ.


Tuesday, October 26, 2010

Απογοητεύσεις

Αυτές τις μέρες έχω πληγωθεί. Το κακό ειναι οτι το υποπτεύομαι, δεν το νιώθω επαρκώς.
Λόγω των γενεθλίων της μικρή έμεινα ταπί.
Συνειδητή απόφαση οτι ο,τι λεφτά πάρω, θα πήγαιναν εκεί και στις τράπεζες και θα τρώγαμε ό,τι είχαμε. Μάλλον θα έτρωγε ό,τι είχα προνοήσει να αγοράσω και εγώ θα τα βόλευα με τοστάκια κλπ...

Αυτό μέχρι τέλος Νοεμβρίου.

Ξέρω οτι ειναι δική μου απόφαση, δικό μου πρόβλημα, δική μου ευθύνη.
Δεν ειναι υποχρεωμένος ο άλλος, όποιος και να είναι, ό,τι και να μου είναι, να αναλάβει να πάρει ντελίβερι να φάμε οταν θα έρθει το σαβ/κο να μείνει.
Ομως επειδή δεν μου κάνει καρδιά να του δώσω τοστ είτε γιατί πιενάει, είτε γιατι θα μου τα τελειώσει(να είμαστε ειλικρινείς, δεν εχω μία λέμε) και δεν έχω πολλά περιθώρια αυτό το διάστημα καθότι άνεργη, ζητάω να συνεισφέρει. Να φέρει μια σαλάτα, ένα κοτόπουλο, να φτιάξω σαλάτες να φάμε το διήμερο.

Για να μην αναγκαστεί να πάρει ντελίβερι και για τους δυο μας και χαλάσει λεφτά. Οχι γιατί του λείπουν, αφού ντελίβερι τρώει τον περισσότερο καιρό, αλλά γιατι δεν του αρέσει.

Οταν όμως απαντά με ένα "Ετσι κι αλλιώς εγώ την Κύριακή θα λείπω το μεσημέρι;" υποννοόντας οτι και να μην πάει να αγοράσει τα υλικά, δεν θα χρειαστεί να κάνει τίποτα την Κυριακή, δεν ειναι προβλημά του, είναι ένα χαστούκι.

Οχι οτι δεν το βλέπω και σε άλλες φάσεις. Την αδιαφορία, την διαφορά με όσους με είχαν ερωτευτεί. Βλέπω όμως και τα κοινα σημεία...


Είναι τρομακτικό να ξαναβγείς εκεί έξω και να εκτεθείς σε κάθε είδους παπαρια και παπάρα.
Νομίζω δεν αντέχω άλλες απογοητεύσεις.
Εκλεισα το τηλέφωνο και δεν ξαναμιλήσαμε 2 μέρες. Ισως να ήθελε να τελειώνουμε και βάσει του στύλ του να περίμενε να το κάνω εγώ. Ισως απλά κάνει μούτρα όπως κάθε φορά που φταίει. Δεν εχει σημασια. Δεν έχω διαθεση ουτε να τα γραφω ούτε να τα σκέφτομαι.

Ενιωσα αποκομμένη, πληγωμένη βαθιά καπου και ένιωσα την ψυχή μου να τεντώνεται σαν ελατήριο, όχι να σκύβει.

Βγήκα το βράδυ με λύσσα. Είχαμε να βγούμε 2 χρόνια και δεν την άντεχα αυτήν την μούχλα. Και φυσικά ειχα τις "επιτυχίες" μου. Από την μία με ανακουφίζει. Να δω οτι μπορώ να εχω επιλογές. Από την άλλη αδιαφορώ πλήρως.
Δύσκολα μου κάνει κάποιος κλίκ. Ειδικά οταν είμαι ακόμα ερωτευμένη.
Ασχέτως αν δεν το νιώθω.



Ο πρωην άντρας μου τώρα. Το τελευταίο τρίμηνο εχει αναζητήσει εξωτερική βοήθεια και εχει δειξει μια διαθεση για κουβέντα, μια διάθεση να απλώσει το χέρι, να αναγνωρίσει το δικό μου το απλωμένο. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα καλύτερη επικοινωνία και μια ελπίδα οτι πιθανόν η κόλαση ειναι πίσω μου.
Μέχρι που...

Ανακάλυψα πριν λίγε μέρες οτι πριν λίγα χρόνια μπήκε στο σπίτι των γονιών μου να πάρει ένα μηχάνημα που ειχαμε για το τατουατζίδικο μετά που είχα αρνηθεί να του το δώσω.
Αφήνω λίγο χρόνο να κατακάτσει η πράξη.
Μπήκε σε ξένο σπίτι, πήγε στο δωμάτιό μου,άνοιξε τα κουτιά μου, βγήκε.

Το οτι δεν ήθελα, το οτι ήταν ξένο σπίτι δεν ειχε σημασία. Το ήθελε για να το πάρει η γκομενά του και μπήκε.
Για μένα δεν εχει σημασία αν έγινε πριν 8 χρόνια. Δεν έχει σημασία αν το έιχε δώσει ο αδερφός του, και όλα όσα άκουσα μετά.
Σημασία έχει οτι ΜΠΗΚΕ. Η πράξη με σοκάρει.

Αλλά αυτό που με απογοητεύει είναι οτι μπήκαμε σε μια ατερμονη εγωιστική συζήτηση για το άν το μηχάνημα τελικά ήταν δικό μου ή δικό του, για το "οκ δεν ήταν σωστό αλλα δεν μπορεί να κάνει τίποτ'άλλο για μένα".
Οτι το είχε 8 χρόνια και ποτέ δεν το είδα, ήταν φανερό.


Λόγια. Φτηνά λόγια.
Οταν του είπα να μπαίνει στη θεση μου και το πόσο πολύ με έκανε πέρα, εμένα και τους γονείς μου σαν αν ειμαστε σκουπιδάκια, εξέλαβα το απίστευτο: "Δεν θέλω να μπω στην θέση σου γιατί δεν με ενδιαφέρει".
Τότε τι συζητάμε για "αλλαγή στη σχέση μας και το πόσο εχει καταλάβει τα λάθη του σαν άνθρωπος , οτι ειναι τώρα διαφορετικός;"
@@


Νιώθω οτι πληρώνω τιμήματα αλλωνών μαλακιών. Τιμήματα συναισθηματικά. Και οκ, να τα νιωσω, να τα πνίξω να τα αναλύσω, να φθαρθώ, αλλα να ειναι ως εκεί.

Ποτέ δεν ειναι ως εκεί.

Η κουβέντα πήγε στο γιατί και πώς και φυσικά κατέληξε στο οτι μπήκα μες το σπίτι μας και βρήκα τα πράγματά της φίλης μου και καινούργιας του γκόμενας, ενώ ειχα μετακομίσει μόλις πριν λίγες μέρες. Γι αυτό άλλωστε ήμουν στο σπίτι, να πάρω τα ρούχα μου που τα είχα αφήσει να μην τσαλακωθούν.
Γι αυτό έλειπε, για να μου δώσει χρόνο.
Από ένα σχετικά επώδυνο χωρισμό στη σφαίρα της λογικής και της μαλακίας, εκσφενδονίστηκα στην θέα του κρεβατιού με τα κεράκια και των καλλύντικών της στο μπάνιο μου στον κόσμο ενός σκληρού αμετανόητου αγνώστου που νόμιζα οτι ηξερα.
Στην ζώνη του λυκόφωτος και της Ανίτα Πάνια.


Αυτό του είπα και τώρα.
"Ημουν γυναίκα σου, όχι καποια που μάζεψες ένα βράδυ, όφειλες να σεβαστείς τα 5 πράγματα που ζήσαμε μαζί, το παιδί μας, έστω από ανθρωπια και όχι να με προσβάλλεις και ξεφτιλίσεις σαν να ήμουν η Φιλιπινέζα που ήρθε να σου αλλάξει τα σεντόνια."
Και συνέχισα.
"με μια σου πράξη εκαψες τις γέφυρες, πείραξες νεύρα που ποτέ δεν συνήλθαν πλήρως από το σοκ, έδειξες μια φανταστική περιφρόνηση για οτιδήποτε "ιερό" και φυσιολογικό. Και μετα από τόσα χρόνια εμμένεις οτι δεν έκανες κάτι λάθος και οτι δεν συνήλθα -και καλά- από τον χωρισμό μου μαζί σου;" Η

απάντηση που έλαβα ήταν...
"Δεν ήταν σπίτι σου, είχες φύγει."


Αλλη γλώσσα, άλλη πάστα ανθρώπων, άλλη ζωή θα έπρεπε να ζω. Μακριά από δω. Με δικούς μου όρους όπως έκανα πάντα. Το μεγαλύτερο μου λάθος είναι οτι προσπάθησα να ενσωματωθω σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τι της γίνεται. Που δεν εμπιστεύτηκα αρκετα εμένα και άφησα τον κάθε ένα να με πάρει και να σκουπίσει τα παπούτσια του γιατί πολύ απλά δεν ήξερα οτι οι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό.

Επιβίωσα;

Επιβίωσα.

Σήκωσα ξανα αναστημα;
Ναι.

Αλλά με πεθαίνει η πλάτη μου.



Friday, October 15, 2010

Δέκα χρόνια μετα....

Το μαιλ μου εγινε χακ και χάθηκε μάλλον δια παντός. Παρακαλώ, στείλτε μου τα μαιλ σας πάλι στο lili.city@yahoo.com

Ωιμέ

Τα σκυλιά μες την νύχτα μου κατέστρεψαν τα καρότα, τις πατάτες, τα κρεμμύδια, τα σκόρδα, την σόγια και τώρα θέλω να τα καταστρεψω με την παντόφλα.
Εχω 6 μέρες πονοκέφαλο. Νέο ρεκόρ.
(αντε να με πιασει και το δόντι μου να δω τι θα γίνει)

Thursday, October 14, 2010

9

Monday, October 11, 2010

XAxaxaxa


Γελάω στα μούτρα σου παλιογκεντεμιά. Και που χάλασε ο αρτοπαρασκευαστής, δεν πτοούμαι, μου βγηκε και καλύτερο.

Saturday, October 09, 2010

Υπάρχουν και εξαιρεσεις



...και από αυτούς και αυτές που ειναι φιλοι, ζητώ συγγνώμη.

Με βάρεσε η μοναξιά;

Εχω αρχίσει να σκέφτομαι επικίνδυνα. Να δειξω την φάτσα μου στο νετ.
Μήπως έχω πυρετό;

Αρχίσαμε

Χάλασε ο αρτοπαρασκευαστης μου.
Φτιάχνω τουλάχιστον 2 καρβέλια την εβδομάδα.
Σνιφ.

Το πλυντήριο πιάτων κάνει περίεργους θορύβους.

Ενιθίνγκ έλς;

Friday, October 08, 2010

Παίρνω κουραγιο και βάζω στόχο για του χρόνου

Αχ κοριτσάκι μου, φέτος δεν μπόρεσα να σε πάω...




αλλα του χρόνου, βρέξει χιονίσει, θα πάμε.

Thursday, October 07, 2010

Ο Αγγελος

Τον Νοέμβριο, εγώ και ο Αγγελος κλείνουμε 4 χρόνια σχέσης.
Στο βίντεο φαίνεται το τι είδα ( θέλω να πιστεύω) και το πώς δεν υπήρχε περίπτωση να μην ερωτευτώ τρελά. Νιάτα, ομορφιά, εξαιρετικό τελέντο. Και γλύκα.




Η πιο παράλογη, παράξενη σχεση που ειχα ποτέ στην ζωή μου.
Πρώτ'απ'όλα ξεκίνησε με απίστευτο πάθος. Ηταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που η σεξουαλικότητα έπαιξε τον πρώτο ρόλο και όχι συμπληρωματικό. Ηταν η πρώτη φορά που καταλάβαινα τι παθαίνουν οι άντρες. Ηταν η πρώτη φορά που ενιωθα οτι "κολλάω" με κάποιον σ αυτον τον τομέα 100%.

Το πρωι οταν ξυπνούσα δίπλα του ένιωθα...απαλή. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εξηγήσω, είναι και ήταν πρωτογνωρο. Ενιωθα τις άκρες των δαχτύλων μου απαλές, ευαισθητοποιημένες.

Παρ'όλα αυτα, και παρά τον έρωτα που ένιωθα και την καψούρα και όλα, ήταν μια σχέση που πίστευα οτι θα έληγε σύντομα. Σε λίγες μέρες, λίγες εβδομάδες...λίγους μήνες....
Είναι μια σχέση που δεν μου δίνει περιθώριο να κάνω σχέδια, να ονειρευτώ, να νιώσω οτι είμαστε "μαζί". Εχει ημερομηνία λήξης και αυτό μου κόβει την φόρα στο να απογειωθω στο γνωστό μέρος που πάνε οι ερωτευμένοι.

Οταν τον γνώρισα νόμιζα οτι ήταν ίδιος εγώ σε πολλά. Ενιωθα οτι εβλεπα εμένα σε μικρή ηλικία. Ενιωθα οτι τοτυ έκλεβα τα καλύτερα του χρόνια, αυτά που ξεκίναγε να κάνει, να γνωρίσει.
Ενιωθα οτι μου έκλεβε τα τελευταία καλά μου χρόνια. Η σκέψη οτι αυτός μπορει να ήταν ο τελευταίος άντρας που θα γνώριζα με τρομοκρατούσε.
Είμαι τόσο δύσκολη στο να μου αρέσει κάποιος. Ανοιγουν το στόμα τους και μέσα σε 5 λεπτά ξέρω, νιώθω τον τύπο τους.

Νομίζω οτι το γεγονός οτι δεν ήταν συμβατική "σχέση" ήταν κάτι που υποσυνείδητα αναζητούσα. 'Ίσως αγαπούσα ακόμα τον πρώην άντρα μου. Οχι αυτόν που έρχεται να παίρνει το παιδί, αυτόν που πίστεψα οτι παντρέυτηκα, αυτόν που έπεισα τον εαυτό μου οτι πέθανε και τον έθαψα για να μπορέσω να επιβιώσω.
Ισως πληγώθηκα πολύ και δεν αντέχω να περάσω τα ίδια.
Ισως δεν έμαθα ακόμη να φεύγω από έναν άνθρωπο όταν τον έχω αγαπήσει.

Εγώ και ο Αγγελος είμαστε μαζί κοντά 4 χρονια. Μια ολοκληρη ζωή αν το σκεφτείς. Εχουμε δεθεί, είναι και η συνήθεια. Δεν λέμε πολλά, δεν κάνουμε πολλά και δεν εχουμε τίποτα σχεδόν κοινό. Με εκνευρίζει και τον εκνευρίζω. Ομως μας δένουν καποια πράγματα.

Το τραγούδι.
Το κόλλλημα με τον υπολογιστή.

Ο φόβος του να δεθούμε.
Και η αγάπη.


Γιατί τον αγαπάω και μ αγαπάει. Ακόμα και αν πολλές φορές την ποδοπατάμε και αρνιόμαστε την ύπαρξή της αγάπης, το οτι και εγώ και αυτός είμαστε εμφανίσιμοι και δεν έχουμε ψάξει για κάτι άλλο παρά τις μεγάλες απώλειες και ελλείψεις στην σχέση μας, αποδεικνύει την ύπαρξή της. Εκτός αν είναι το μεγαλύτερο βόλεμα του κόσμου :P
Κάθε χρόνος που περνάει με αφήνει έκπληκτη.
(που δεν τον σκότωσα ακόμα :P)

Wednesday, October 06, 2010

Σκεψεις σκόρπιες

Αυτές τις μέρες περνάω περίοδο "τρυφερότητας" απέναντι στην μάνα μου. Θυμάμαι τα καλά της.
Ξέρω οτι ειναι ανθρωπος που σε λίωνει μέχρι να περάσει το δικό της, και μπορεί να αναγκάστηκα από πολύ μικρή να φωνάζω για να ακουστώ, ή να της λέω ψέμματα για να μπορέσω να επιβιώσω, αλλα ποτέ δεν θα έλεγα οτι εχει κακή πρόθεση.
Μπορεί να ειχε το φαγητό "της" στο ψυγείο (χόρτα κυρίως), ο μπαμπάς το δικό "του" (συνήθως ψωμί και τυρί και αλλοιμονό μου έτσι και του έτρωγα ενα κομμάτι), αφηνοντας με νηστική ή με τρύπια παπούτσια, αλλά όταν επρόκειτο για την "υγεία" μου, δεν κοιτούσε τα έξοδα.
Ετσι μου πήρε ψυγειάκι όταν μετακόμισα στην γκαρσονιέρα μου και είχα φύγει από την δουλειά μου επειδή δεν με πλήρωναν.
Είδε τα κουτια με τις πίτσες, της είπα με έμφαση οτι δεν μπορώ να αγοράσω φρούτα και σαλάτες γιατί χαλάνε και τσουπ.
Μπορεί να ίδρωσα, αλλα με βοήθησε.
Οπως με βοήθησε δινοντάς μου 300 χιλιάρικα να ανοιξω το τατουατζίδικο. Αναγκάστηκα βέβαια να υποσχεθώ ενα κάρο πράγματα (φοβίες της) και όταν μου ξέφυγε από καρδιάς οιτ δεν θέλω αν εξαρτάμαι από τον άντρα μου, πάτησα χορδή.
Δεν μπορώ να πω οτι δεν με βοήθησε.
Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου άλλωστε. Είναι η μη σταθερότητα της και το τίμημα που με βάζει να πληρώσω- και το οποιο αρνουμαι, τελικά.
Δεν σου δίνει περιθώριο να νιώσεις ευγνωμοσύνη, να δώσεις, να χαρείς. Πρέπει να γίνουν όλα όπως ορίζει εκείνη αλλιώς σε πολεμά. Σε γεμίζει ενοχές ή γίνεται επιθετική. Και αυτό το κάνει με αγνωστους, με το παιδί της ειναι ακόμα χειρότερο.

Νομίζω οτι το θέμα του ελέγχου ειναι πολύ μεγάλο μέσα της. Απ αυτό πέθανε ο μπαμπάς. ( και την ξεροκεφαλιά του). Δεν άντεχε να δώσει τον έλεγχο σε κάποιον άλλον, ακόμα και αν ήταν γιατρός.

Δεν ξέρω τι έπαθαν αυτά τα 3 κορίτσια, η μαμά μου και οι θείες μου. Δεν ξέρω τι φταίει και βγήκαν έτσι.
Η γιαγιά μου, θυμάμαι όταν ερχόταν η μεγάλη της κόρη, γινόταν αρνητική. Μικρό παιδί την ειδα να ψαχουλεύει να φάει στο ντουλάπι οταν ήρθε για επίσκεψη και είπα αυτό πυ ειχα ακούσει τοσες φορές να λέγεται πίσω από την πλάτη της.
"Δεν έχεις σπίτι σου να φας;"
Η θεία μου αυτή πλήρωσε πολλά. Ηταν σαν μιγάς, ενιωθε άσχημη, παραπεταμένη. Η άλλη ήταν το χαιδεμένο, το αντιδραστικό. Και οι δυο με τρελλόχαρτο.
Η μάνα μου στην μέση, το "καλό κορίτσι". Αυτή που παντρέυτηκε. Η μόνη που παντρεύτηκε. Αυτή που το έβαλε στα ποδια, χιλιόμετρα μακριά.
Για να μην την ξαναταίσει ο μπαμπάς της τα παπάκια που μεγάλωνε.
Για να κλείσει τ αυτιά της και το μυαλό της στα ψέματα(;) της θείας που έλεγε οτι ο παππούς την είχε φιλήσει στον ύπνο της, του ("κατα λάθος την πέρασε για την μητέρα μας").
Για να επιβιώσει ξεφουρνίζοντας ένα παιδί που γάντζωσε τον μικρότερο σύζυγο. Εναν σύζυγο που μισούσε τις γυναίκες αλλα λάτρευε την "παρθένα", την αμεμπτη, την άσπιλη, την αδύνατη σαν κοριτσάκι που ήθελε την προστασία του. Που τον έκανε να νιώθει άντρα, αυτόν τον ντροπιασμένο, τον αναπηρο με το χερι σαν φτερουγίτσα.
Τον αγάπησε ποτέ;
Μπορεί.
Εκείνος; Με τον τρόπο του.
Οπως αγάπησε και μένα με τον τρόπο του. Φωνάζοντάς μου ενώ με τους άλλους ήταν μειλίχιος και γοητευτικός. Εκείνοι δεν ήταν η αλλυσίδα που έκοψε τα νιάτα του, το βάρος στους ώμους του.
Δεν ήταν κακός ο πατέρας μου, ούτε η μάνα μου.
Εκείνη προσπαθεί να επιβιώσει και βρίσκει καποιον βίαιο, γυναικά (δεν θα άντεχα κάποιον βαρετό μου ειχε πει κάποτε), που τον κοντράρει, τον ελέγχει και τον κάνει άιτιο της δυστυχίας της ριζώνοντας στον ρόλο του θύματος.
Εκείνος βρήκε αξία στην σχέση αυτή, σημασία, οτι ειναι καποιος. Παπαγαλίζει οτι του λέει περι διατροφής σε σημείο μερικές φορες δημοσίως να την διακόπτει και να της λέει τοι τα ξέρει καλύτερα.
Βρήκαν τις ισσοροπίες τους στο τέλος. Πήγαιναν βόλτες, πήγαιναν για καφέ. Οπως βλέπουμε τα γεροντια προς παραδειγματισμό.
Μόνο αγκάθι, εγώ.
Η θυμωμένη, η προβληματική, η φερουσα εντάσεις.
Ισως γιατι εγώ δεν ήμουν τυφλή, ίσως γιατί ήταν πολύ νωρίς να σκύψω το κεφάλι, ή πολύ αργά πια είχα μπουχτήσει.
Ισως γιατί αφού λυπήθηκα και έκλαψα για το κακό που τους ειχε βρει πριν γεννηθώ, κουράστηκα να ορίζω την ζωή μου και να νιώθω ενοχές για πράγματα που έκαναν άλλοι πριν από μενα.
Δεν ήμουν η θεία μου, δεν ημουν παρα μόνο ενα παιδί που προσπαθούσε να βρει την θέση του εκεί μέσα, πέρα από πειραματόζωο, βαλίτσα και εξομολογητής.
Είχα δικαιώματα και έπρεπε να πολεμήσω με νύχια και με δόντια για να τα διεκδικήσω.
Το δικαίωμα στους φίλους. Χωρίς να χώνεται η μητέρα μου και να προσπαθεί να γινει δική τους.
Το δικαίωμα στις σχέσεις, χωρίς η μητέρα μου να τους λέει να μην με παρατήσου ή τι έχω κάνει πριν τους γνωρίσω.
Το δικαίωμα στην εκπάιδευση, στην ασφάλεια, στην σταθερότητα.
Το δικαίωμα στο φαγητό, στον ρουχισμό, και στην αξιοπρέπεια.
Το δικαίωμα στην αγάπη.

Επιασα το μελό ε;
Υπομονή, συνήθως είμαι μες τα νεύρα, φάση ειναι, θα περάσει.

Sunday, October 03, 2010

Ορίτζιναλ Μπλογκ και ενστικτοθεραπεία

Πριν περίπου5-6 χρόνια ξεκίνησα ενα μπλογκ με το όνομα Woman in this city.
Νόμιζα οτι θαμε διάβαζαν μόνο σε όσους θα εδινα λινκ, και προσπαθούσα να πω όσα ήθελα χωρίς να αποκαλύπτω πολλά, κρυμμένη πίσω από την ανωνυμία, έλεγα τις ιστορίες που ήθελα, με αστείο τρόπο, σαν να έκανα σταντ απ κόμεντι.
Καποια στιγμή δεχτηκα πολλές επιθέσεις, μαιλ με διαφορα.
Οταν βγήκε το βιβλίο με θέμα αυτό το μπλογκ, το μυαλό μου πήγε στον πρώην άντρα μου.
Εκείνη την εποχή, πάσχιζα να ξαναβρώ τον έλεγχο της ζωής μου και το μπλογκ ήταν μια όσαη όπου μπορούσα να πω οτι σκεφτόμουν χωρίς να ανησυχω αν καποιος θα αναγνωριζε την ταυτοτητά μου και κατά συνέπεια την ταυτότητα των ανθρώπων που ανεφερα εδώ μέσα.
Αν και γενικώς, αν προσέξατε, αποφεύγω να βρίζω, αποφεύγω να βάζω τα σχόλιά σας που βρίζετε καποιους που με στεναχωρούν.

Οταν βγήκε το βιβλίο εγινε εκρηξη. Δεν έμπαιναν πια μόνο δημοσιογράφοι περιοδικών για έμπνευση, αλλα η Σάρα και η Μάρα.
Αρχισα να εχω "ταυτότητα" και ας μην ήξεραν την φατσα μου. Αντιπάθειες, σχολιασμοι σε άλλα μπλογκ, εκβιασμοί απο δημοσιογραφους να βγάλουν την φάτσα μου στο νετ και αλλα κομψα.
Ομως μόνο ενα πράγμα με φόβιζε.
Η κακή διαθεση του πρωην άντρα μου προς εμένα, γιατί μας έδενε ενα παιδί. Αρα δίκιο ή άδικο, ειχε δύναμη πάνω μου.

Ετσι το έβλεπα τουλάχιστον, σωστα ή οχι, δεν θα το εξετασουμε.

Το θέμα ειναι οτι πήρα τα πιο αντιπροσωπευτικά γραπτά μου και άνοιξα αυτό το μπλογκ, κλέινοντας το άλλο.
Λογοκρινα την ελευθερία μου.
Εγινα πιο συντηρητική.

Μου πεσαν και 2-3 παλαβες τύπου "φαν" (ο Χριστός δηλαδη!) και πείστικα οτι καλύτερα να αρχίσω να μαζέυομαι.




Πέρασαν λίγα χρόνια.
Πολλές φορές αναφέρομαι σε πράγματα που όμως εδώ δεν ειναι τελικά.
Οπως αυτό με την Ενστικτοθεραπεία σε αναφορά στο σχόλιο ενός προηγούμενο πόστ.

Αρχια ανα σκέφτομαι σοβαρά να "ξεπαγώσω" το άλλο. Να φανεί η ζωή που είχε, τα κόμεντς, τους καβγάδες, τα καλά και τα κακά του. Αλλα τι χρησιμότητα θα είχε;
Θα έπρεπε να βγάλω τα κόνμεντς ώστε να μην μπερδευόμαστε. Αν όμως κάτι σας αρεσει εκεί;

Βασικά, ρωτάω αν εχει νόημα να το ξεπαγώσω.

Ως τοτε, διαβάστε αυτό που ειχα γραψει εκεί.



Hμουν 15 χρονων οταν ηρθα σε επαφη με την "ενστικτοθεραπεια". Η μητερα μου μονιμως ψαχνεται και ανακαλυπτει, διαβαζει και ετσι κατεληξα 15 χρονων σε εναν πυργο στο montrame, εξω απο το παρισι, να περναω παλι απο ενα περιεργο για τους πολλους διατροφικο προγραμμα.
Η θεωρια της θεραπειας ηταν οτι ο ανθρωπος ειναι βασικα ζωο που εχει εξαλειψει τις λειτουργιες που τον βοηθανε να ξερει τι χρειαζεται ο οργανισμος του.Η γατα δεν θα φαει χορταρι επειδη σκεφτεται οτι θα της ξεμπλοκαρει το εντερο. Το χορταρι στην δεδομενη στιγμη της μυριζει υπεροχα και εχει υπεροχη γευση.
Η θεωρια ηταν σωστη.
Σε εμπειρικο επιπεδο το βιωσα.
Σαν πρωταρα μου κλεινανε τα ματια για να μην ξεγελαστω απο τα ματια μου και μπορουσα να φαω μονο οτι μου μυριζε ομορφα. Και μονο αυτο, για οση ωρα η γευση του εμενε αναλλιωτη και ευχαριστη στο στομα μου.Αν πικραινε αποτομα επρεπε να την φτυσω, ηταν το σημα οτι το σωμα μου πηρε οτι χρειαστηκε.
Οι γευσεις φυσικα ειναι απεριγραπτες, καμια σχεση με αυτα που βιωνουμε στην "φυσιολογικη ζωη".
Ενα πρασο μπορει για μενα να ειχε καραμελωμενη γευση μηλου στο φουρνο ενω για αλλον να ειχε γευση ποδαριλας.
Φυσικα ολα τα τροφιμα ηταν βιολογικα, ωμα και ακοπα.
Ακομα και αυτο επηρεαζε.

Τα μεσημερια τρωγαμε φρουτα και ξηρους καρπους, και τα βραδυα λαχανικα και πρωτεινες.
Πρωτεινες ηταν τα αυγα, τα ψαρια, και το κρεας.
Οι γαλλοι δεν ειχαν και ποτε ιδιαιτερο προβλημα με το ωμο κρεας..
Μεγαλα τραπεζια με ανθρωπους με σοβαρες ασθενειες, χαμογελαστοι, τρωγανε και συζητουσανε μαζι μας, μεσα σε πετρινους τοιχους, απομονωμενοι απο τον κοσμο.
Ποσοτητες απιστευτες...45 αυγα εφαγε ο ενας στο ενα γευμα...εγω 2 κασες passion fruit. Ενας τοπος που βοηθουσε και που φαινομενικα ηταν βγαλμενος απο μια ρομαντικη εποχη.Τοτε που δεν ειχαν εισβαλλει οι βιομηχανιες στην ζωη μας, που ολοι γυρω απο ενα τραπεζι τρωγαμε και ζεσταινομασταν απο την φωτια στο τζακι...ενα τζακι που δεν εψηνε τιποτα.



Λιγα χρονια μετα ο πυργος εκλεισε λογω σκανδαλου παιδεραστιας. Θυμηθηκα το προσωπικο που κατεφθανε απο παντου, ελκομενο απο την αλλη θεωρια του ιδρυτη περι σεξ, ερωτα και αλλα που δεν καταλαβαινα λογω ηλικιας.
Θυμηθηκα την σκηνη οπου ενας 28 χρονος βοηθος, φιλουσε στο στομα τον δεκαπενατχρονο "εραστη" του.Κιας εμοιαζε για 9.
Θυμηθηκα την δικη μου ιστορια, με τον υποδιευθυντη του πυργου, μολις εφυγε η μητερα μου.
35 αυτος, 15 εγω.
Δεν ολοκληρωσαμε ποτε, επειδη δεν το επιθυμουσα. Εδω που τα λεμε ουτε που τον ειχα ακουμπησει.
Μου εδινε αυτο που ειχα αναγκη, κατι που δεν επαιρνα απο αλλους ενηλικες. Την αποδοχη της υπαρξης μου, με υπολογιζε.
Σκεφτηκα ποση αληθεια ειχε αυτη η θεραπεια, ποσα αποτελεσματα ειχαν γινει, και ποσο κριμα ηταν να χαθει μια μεγαλη ανακαλυψη λογω αδυναμιας του ιδρυτη της.


Διαβαζω τωρα σε εφημεριδες οτι στο χολυγουντ τρεφονται με ωμα.
Λογικο ειναι, το ωμο ειναι ζωντανο, δινει ζωη.
Πιθανον να μην εχουν φτασει ακομα στο κρεας η να μην το πολυδιαφημιζουνε. Αλλωστε το κρεας πρεπει να ειναι 3ης γενιας, μεγαλωμενο με βιολογικα προιοντα.

Θυμηθηκα την αλλη θεωρια...αυτην που λει οτι ο ανθρωπος ειναι φτιαγμενος να τρωει οτι φτανει. Αν δεν μπορει να τρεξει πισω απο ενα κουνελι, να σκισει την σαρκα του με τα νυχια και να το φαει, τοτε οι πιθανοτητες ειναι οτι δεν του ταιριαζει διατροφικα.Το εντερο μας αλλωστε ειναι 7 φορες το μηκος του σωματος μας οπως τα χορτοφαγα ζωα. Των κρεατοφαγων ειναι 1 φορα, για γρηγορη εξωθηση των τοξινων των πρωτεινων...
Τι φτανουμε με τα χερια μας?
φρουτα, ριζες και εντομα.
Αναλυση εχει δειξει οτι τα εντομα εχουν πολυ πλουσια συστατικα απο αυτα που χρειαζομαστε.
Στην ανατολη τα τρωνε χρονια τωρα, τηγανητα με μελι, σοκολατα...αν και δεν νομιζω οτι ετσι κρατανε την διατροφικη αξια τους.
Υπαρχουν και καποια εστιατορια εχω ακουσει.
Ομως το θεμα μου ειναι παντελλως αγνωστο. δεν εχω βιωματικη εμπειρια, δεν μπορω να ξερω κατα ποσο νιωθει καποιος πιο καλα, πιο ενεργητικος αν αρχισει να τρωει ετσι.
Και το θεμα δεν ειναι τα εντομα, ουτε καν η ενστικτο θεραπεια, αλλα το κατα ποσο θεωρουμε καποια πραγματα δεδομενα επειδη μεγαλωσαμε μες τις διαφημισεις και μεσα σε ενα περιβαλλον που μας λεει απο την πρωτη μερα, τα πραγματα ειναι "ετσι".


Για μενα, τα πραγματα δεν ηταν ποτε "ετσι". Πισω απο τις πορτες του σπιτιου μας ζουσαμε μια ζωη χωρις βιομηχανοποιημενα προιοντα στο τραπεζι, χωρις γαλα στο ψυγειο-παρα μονο καθε κυριακη που ετρωγα ενα γιγας πρωινο με γαλα σοκολατα και ψωμι(υποχωρηση της μαμας μου στην λαιμαργια μου)-και την γνωση οτι δεν υπαρχει μια Αληθεια,
μεγαλωνα με την γνωση οτι υπαρχουν πολλα πιστευω, πολλοι ανθρωποι με διαφορετικοτητες στην σκεψη, στον τροπο ζωης, στα πιστευω και στις πραξεις.
Χαιρομαι γιαυτο ειδαλλως και να ειχα γνωρισει τοσο διαφορετικους ανθρωπους, δεν θα ειχα αφομοιωσει τις εμπειριες, και δεν θα ειχα ωφεληθει απο τις επιρροες τους.
και απο τα πολλα που ειδα στην ζωη μου...η εμπειρια μου με την ενστικτο θεραπεια μου εχει μεινει αξεχαστη, ειδικα στο γευστικο επιπεδο.



Saturday, October 02, 2010

The blob

ακούμε ότι ο πλανήτης καταστράφηκε τα τελευταία 50 χρόνια. Οτι όλα αρχισαν με την ανακάλυψη του πετρελαίου που παραγκώνισε το κάρβουνο, το λάδι για φωτισμό και ανέπτυξε την βιομηχανία.

Πολλές φορές φτιάχνω ιστοριούλες στο μυαλό μου. Αν υποθέσουμε οτι όλα γινονται για υποδούλωση όπως λέγονται στ απερισσότερα βιντεάκια που ειδα και σας άφησα, αν όλα ειναι θεμα γενοκτονίας των πολλών (που φυσικά αλλος αποφασίζει αν θα ζήσεις ή όχι), άν όλα ειναι παραμυθάκια, ποιος μου λέει οτι αυτά που ξέρουμε για την ιστορία ισχύουν;
Δεν πιστεύω οτι καποιος πιθηκος εξελίχτηκε αλλιώς και ήταν αρκετά κολώφαρδος να επιβιώσει και να βρει και ταίρι (μη χέσω) και έτσι να εμφανιστεί ο άνθρωπος στον πλανήτη.
Ποιος μας λέει οτι δεν ειμαστε κλωνομποιημένη ρατσα, άλλης ράτσας, για -ένας θεός ξέρει ποιο λόγο.
Ποιος μου λέει οτι η καταστροφή που έγινε τα τελευταία χρόνια δεν συμπέφτει ακριβώς με την στιγμή που ήρθε ο προπάππος μου στον πλανήτη;
Ποιος μου λέει οτι υπάρχουμε τοσα χρόνια;

Γιατί να μην είμαστε εάν "πράγμα" φιταγμένο με πλαστές αναμνήσεις;
Γιατί να μην είμαστε ένα πράγμα αφημένο για να φανεί αν προτιμούμε την καταστροφή ή την δημιουργία.
Γιατί να μην είμαστε ο ιος καταστροφής πλανητών;
Γιατί να μην είμαστε απόγονοι καρκινώματος;

Δεν ειναι ωραίο να νιώθεις τοσο ασήμαντος ε;
Ο εγωισμός μας υποφέρει, πρέπει να ειμαστε σημαντικοί, όλα να γίνονται γιατί μας φοβούνται, είμαστε έξυπνοι, χρήσιμοι.
Προσώπικά θεωρώ ότι όποιος σκεφτεται με το ΕΓΩ του είναι αχρηστος.
Και επικίνδυνος.

Αν δεν σκεφτεσαι τον εαυτό σου αλλα το σύνολο, αν ζεις την ζωή σου χωρίς να θες να επιβληθείς, να φανείς, να πατήσεις και να χρησιμοποιήσεις για να κάνεις αυτό πυ εσύ θέλεις, κάθε σου πράξη έχει νόημα γιατί φερνει ευτυχιά, καλοσύνη, ευημερία και αρμονία.

Οταν αραγε πάμε 80 ετών, αν φτασουμε σ αυτήν την ηλικία θα αναλογιστούμε τι κάναμε;
Τι αξιεπαινο, τι αγνο;
Βοηθήσαμε κατά την υποδούλωση στην Αφρική; Γιατί όχι;
Δεν ξέραμε;
Η η ζωή ΜΑΣ έπαιρνε όλο τον χρόνο και την προσοχή μας;
Και αν αυτός ειναι ο λόγος...γιατί;

Τι το τοσο αξιοθαυμαστο έχει;
Τι κάνουμε;



Αλήθεια, τι κάνουμε;



Πέρα από την δραματοποιηση με την μουσική, πολλά ειναι αληθινά και δεν ξέρω για σας, αλλα τι στο διαολο περιμένουμε;
Μας κάνουν πόλεμο και καθόμαστε.
Ναι δεν ειναι πόλεμος με όπλα-ακόμα- και βία, αλλα ειναι καταπάτηση. Ισως όχι εδάφων (αυτά ειναι για τα σχολιαρόπαιδα), αλλα του βασικόυ δικαιώματός μας στην ζωή.
Δίνοντας τον έλεγχο της διατροφής μας σε καποιον άλλον, του δίνουμε τον άλεγχο να μας το κόψει ή να μας το παρέχει.
Ποιος μου λέει εμένα οτι η δήθεν απεργία με τα φορτηγά δεν ήταν αυτό ακριβώς που έλεγε στο βίντεο. Να αδειάσουν τα ράφια και να γεμίσουν με τα "νέα" προιόντα.
Αν ήταν σκατα που στο εργαστήριο θα τα έκαναν να μοιάζουν με μπριζόλα θα το έτρωγες;


Μην μου απαντήσεις, φοβάμαι την απάντηση.


ΔΡΑΣΤΕ.
Σήμερα γίνεται οικογιορτη στο παρκο Τρίτση με ανθρώπους που προσπαθούν να ζήσουν εκτός αυτού του μηχανισμού.
Φυτέψτε κάτι. Μάθετε τι τρωγεται στην φύση, αντισταθείτε.
Ενημερωθείτε για την εντομοφαγία, για το πώς επιβιώνεις αν δεν υπάρχει φαγητό.
Μάθετε στα παιδιά μας οχι αχρηστα πράγματα αλλα πώς να ζήσουν αυριο, Ελεύθεροι, ικανοι.

Οι περισσότεροι νέοι αν σήμερα καταστρεφόταν το ίντερνετ δεν θα ήξεραν ούτε πώς να διαβασουν ενα βιβλίο, ούτε πώς να τραφούν, ούτε πως να επιβιώσουν.

Δεν ξερω για σας, αλλα εγώ βαρεθηκα.
Θέλω να ειμαι ενήλικη, αυτόνομη, ελεύθερη.
Και να τρωω αυτό που έδωσε η φύση απλόχερα για όλους.
Κι ας είναι λιγοστό, κι ας είναι εποχής, κι ας ψάχνω ώρες η περιμένω για να το φάω.
Τουλάχιστον διατροφικά θα με κρατήσει ζωντανή και χορτασμένη.
Γιατί θα έχει ΘΡΕΠΤΙΚΑ στοιχεία.
Και γιατί ειναι η επιλογή ΜΟΥ.




Στο τριτο λεπτό, λέει οτι όσες χώρες παίρνουν χρήματα από το ΔΝΤ, δέχονται να στειρώσουν τον πλυθησμό τους....και άλλα πολλά.
Δείτε το λίγο.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers