Thursday, January 29, 2009

Update-Ψιλοπαρέμβαση

Πριν περιπου δέκα μέρες (;) πέρασα την χειρότερη κρίση απέναντι στους δικούς μου.
Εγραψα καποια πραγματα εδω, πολύ ήπια.
Στον ψυχολόγο μου έβγαλα απίστευτο θυμό.
Και φυσικα ειχα break through.

Μεγαλώνοντας πίστευα οτι δεν χρειαζομουν τον πατέρα μου. Είχα τοσο δεδομένη την απόρριψη του που δεν έκανα καν τον κόπο να τον συμπεριλάβω στον "κόσμο μου".
Αναρωτιόμουν γιατι η μάνα μου δεν τον χωριζε. Γενικα ήταν ενας ξένος.
Μου πήρε κοντα σαραντα χρόνια και με αφορμή ενα πλυντήριο να τολμήσω να εκφέρω (όχι στον ίδιο) το πόσο πολύ έιχα αναγκη να τον διεκδικήσω.
Για μπαμπά μου.

Γιατι τα τελευταια χρονια προσπαθει και ειναι με το παιδί μου όπως θα ήθελα να ήταν μαζι μου.
Οχι οτι αλλαξε, όχι οτι πολλα δεν με ενοχλούν, αλλα με το ξέσπασμα μου I voiced τον απίστευτο θυμό μου προς πάσα κατεύθυνση, αλλα και παραδέχτηκα (το παιδακι μέσα μου) το ποσο πολύ θελω τους δικούς μου.
Αυτό ειναι ευχάριστο, για μένα.

Θα μπορούσα όμως να μην έιχα κάνει το break through.
Θα μπορούσα να συνεχίσω να πονάω στον ίδιο βαθμό, και να θυμώνω και να εκτονώνω εδώ την οργή μου, μακριά από βλέματα και καρδιες που θα πληγώνονταν, ή θα με έκαναν να το "πληρώσω" με τον έναν η τον αλλον τρόπο.
('Ολα εχουν πάντα ένα τίμημα.)

Και είτε εχω βρει φως, ειτε ηρεμησα, ειτε λυσσομανάω, ειναι μια προσωπική διαδρομή.
Την καταγραφω εδω για να την βγάλω και γιατι πριν 4 χρόνια περίπου υποσχέθηκα να ανοιξω ενα παραθυράκι στο μυαλό μου, ωστε όσοι ψάχνουν τον εαυτό τους, να δουν πώς είναι για άλλους.
Είναι μεγάλο δώρο οταν καποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό.
Σου δίνουν την ευκαιρία να δεις, να συμπάσχεις, να απορήσεις, να σοκάριστείς, και στο τέλος να καταλάβεις οτι οι άνθρωποι ειναι τόσο ίδιοι μα και τόσο διαφορετικοί...σου δίνει το δώρο της αποδοχής της φύσης του αλλου και του εαυτού σου.

Πολλές φορές φιμώθηκα γιατι μπηκε η ταδε γνωστή, ο ταδε φίλος,να μη νστεναχωρήσω, παρεξηγηθώ. Βγήκε το βιβλιο και έγινε της πόπης για λίγο καιρό και αλλαξα την διευθυνση του μπλογκ 2-3 φορές, αλλά ποτέ δεν ανέκτησα την "ανωνυμία" που ήθελα, που είχα στην αρχή. Να διαβάσει καποιος ιστορίες. Αγνωστής μες το πλήθος.
Ανωνυμία για να ειμαι αυτή που ειμαι, χωρις να ακουω "ποσο φανταστική ειμαι"
ούτε "ποσο κομπλεξική ειμαι".
Απλώς να είμαι.
Αυτή ειμαι.


Αυτες οι σκέψεις μου έρχονται όταν κοιταζω ενα σχολιο που δεν εξέδωσα (βαρεθηκα τη γαμημένη δημοκρατία του κώλου, σορυ :P) απο καποιον/α που μου ξεκιναει ποσο πολύ θαυμαζε την πένα μου, πόσο με διάβαζε (λες και αυτό σημαινει κάτι στην κοσμάρα την δική μου) και μπουρου μπουρου και ποσο τρομαξε-για το παιδί μου ( α ρε μικρή μου, μια μέρα θα τα διαβάζεις αυτά και θα λες ποιοι ειναι όλοι αυτοί οι ψωνισμένοι μαλάκες που χρησιμοποιούσαν το όνομά μου? από πού κι ως πού;) και πόσο απογοητεύτηκε που δεν εχω λύσει τα προβληματα μου
, όπως νόμιζε.
Ε;

Σας ειπε κανεις οτι I applied for the fucking job of being an example?

Μου γραφουν κατα καιρούς μαιλ λατρειας (δεν κανω πλάκα) και ξενερώνω.
Ποιον λατρευεις ρε παπάρα; Γελάω και πνίγομαι στο τσάι μου, παναθεμά σε.
Με ξέρεις;
Τι λατρευεις;
Φρικάρω με την έλλειψη προσωπικότητας που με καθιστά υπεύθυνη για την ευτυχία ενος αγνώστου ή μιας άγνωστης που είδε σε μενα την καινούρια κολλητή/ μαμά της.

Δεν απαντω σ'αυτα συνήθως, ή απαντω τυπικά και ψυχρά.
Και φυσικά ετσι δημιουργώ τους"εχθρους" ανώνυμους και μη, φαντάζομαι, γιατι το να σε απορριπτει αυτό που θαυμάζεις ποναει.
Ομως δεν θέλω καμία συμμετοχη σ'αυτή τη ψυχασθένεια.

ΕΔΩ, ειναι ενας χωρος οπου υποθετικα μπορω να μιλάω και να βγαζω οτι περνάει από μέσα μου. Καλαίσθητο ή όχι, άκομψο ή όχι, αστείο ή αξιολύπητο, χαρά, έρωτας,

Μπορει να τύχει να καθρεφτίζει κατι δικό σου και να ταυτιστείς και να μ' "αγαπήσεις", μπορει να σε απωθήσει, αλλα εμενα ..πως να στο πω κομψα?

Στ'αρχιδια μου.

Δεν θέλω να ξέρω τίποτα, εκτος να ειναι για να πεις οτι σε βοήθησε αυτό που διαβασες να σκεφτεις διαφορετικά, ή να κάνεις μια δική σου πορεία. Θα χαρώ.
'Ολα τα άλλα, το πως σου φαίνομαι, τα γραφω εκεί που δεν πιανει μελάνι.
Με ενοχλούν σαν τις παχιες μύγες του καλοκαιρού που δεν σε αφήνουν να διαβάσεις το βιβλίο σου με την ησυχία σου.


Ο καθένας μας κανει μια πορεία στην ζωή του, αλλοι πιο γρήγορα, αλλοι σκαλώνουν, αλλοι ψαχνονται, αλλοι ψάχνονται και παιδεύονται. Είναι όμως μια προσωπική πορεία.
Τι σχεση έχει λοιπόν
(Και δεν μιλάω ειδικά για καποιον αλλα για όλους οσους τσιρίζουν οτι εχουν "άποψη") το κάθε ψώνισμένο κακομάθημενο πλάσμα να μου λέει οτι τον απογοητευω, ότι νομιζε οτι ήμουν έτσι κι οχι γιουβέτσι , ότι ειμαι ψωνιο, οτι δεν με χωνεύει και αλλες μύριες κουραστικές αρλούμπες που δεν εχουν καμία, μα καμία σχεση με την Λίλι και την προσωπική της διαδρομή;



Σεριουσλι. Τι το περάσατε; Πάνελ της Λαμπίρη;
Είστε σοβαροί;












Υγ φυσικά αυτό δεν ισχύει για τα σχόλια ανθρώπων που εχουν δείξει με την παροδο του χρόνου την φιλία τους και την καλή τους θέληση.
Ξέρουν αυτοι ποιοι είναι.

Wednesday, January 28, 2009

Αλελούϊα!

Μπαινω στο ιατρείο, ο ανθρωπος κάθεται και με ρωταει τι εχει συμβει.
Είναι ο πρωτος που το κανει αυτό και δεν με κοβει λέγοντας μου "καλα καλα αφήστε με να δω το δοντι."
Ακούει με προσοχή.
Ανοίγει το στόμα μου.
Δεν κοπανάει τα δοντια με δύναμη.

Τον ρωταω αν εχει αναισθητικό χωρίς αδρεναλίνη.
Μου λεει οτι δεν βάζει.
Μου κανει την πρώτη ένεση.
Πάει στον ουρανίσκο μετα απο λίγο και βρίσκει καρφί το νεύρο (γιατι το ενιωσα, ήταν εκει που ποναγα τόσες μέρες).
Το δόντι μουδιαζει πραγματικα και γω θέλω να βάλω τα κλάμματα απο ευγνομωσύνη.

Ξεκινάει το τρόχισμα.
Κάνω ενα ααα μετα απο λίγο να δω αν θα σταματήσει.
Σταματαει, με ρωταει τι συμβαίνει.
Γελάω, του λέω οτι θέλω να ξεπλύνω το στομα μου γιατι μύριζε πολύ ασχημα. (όντως)

Μου κανει 5-6 πραγματακια.
Σε 20 λεπτα ειχα τελειώσει.

Θα με δει αλλες δύο φορες.

Γι αυτό το δοντι.
Γιατι δεν υπαρχει περίπτωση τωρα που τον βρήκα, να τον ξαναλλάξω.


Τι διαφορα απο την χτεσινή που την ρώτησα αν μπορω να βγάλω το πουλόβερ μου γιατι ειχα ιδρώσει και απάντησε "δεν γινεται να ζεστάινεστε, έχω το αιρ κοντισιον".

Αντε να πιστεψει οτι πονας.

Μου τριβελίζει στο μυαλό η φράση της.
"Δεν μου'χει ξανατύχει τετοιο περιστατικο!"Θέλωντας να δείξει οτι "δεν γίνεται αυτό που λέτε".
Σήμερα που ήμουν καλύτερα σκεφτηκα πόσο ενδεικτικό ήταν αυτό που είπε.
Εχει κατι πανεπιστημιακούς τίτλους και πρέπει να ειναι καπου μεταξύ 30 με 40.
Αρα, ζήτημα αν δουλέυει λίγα χρόνια, πρακτικά.

Να τα χεσω τα ντιζαινατα γιατρεία και τους τίτλους αν αυτός με τα εργαλεια ειναι τοσο στενοκέφαλος και ξιπασμένος.


Καμια σχεση με τον σημερινό.
Θα του ανάψω κερι.

Αφού περασει η αναισθησία και δεν λιποθυμισω από τον πόνο το βράδυ.:P

ΗΕΕΕΕΕΕΛΛΛΛΠΠΠΠ

και ξεκιναω χτες να παω να κανω απονευρωση και οσο πλησιαζω στο ιατρειο, τοσο παιδακι γινομαι.
Μπαινω μεσα σε ενα υπερπολύτελες χωρο που με εκανε να ντραπω που πήγα με την μπλουζα του ύπνου (ρουχα που φοραω μόνο μες το σπίτι, δεν ειχα διαθεση να αλλάζω).

Με υποδεχεται μια σχετικά νέα γυναίκα η οποια ειναι κουρασμένη και έγκυος.
Το δευτερο δεν το ειχα παρει πρεφα, μου ειπε να προσεχω τον αγκώνα μου όταν κάθισα στην καρέκλα.
Της ειπα οτι δεν έχω κανει ποτε απονευρωση και θα ήθελα πριν ξεκινήσουμε να τις κάνω καποιες ερωτήσεις.
Ήθελα να μάθω αν ποναει μετα, και αν ποναει κατα την διαρκεια.
Επισης ηθελα να της πω οτι εχω ενα ιστορικο με το συγκεκριμενο δοντι.
Δεν αναισθητοποιείται.

Τα λόγια που εβγαιναν από το στομα της ήταν τα σωστα, αλλα ένιωθα να με πατρονάρει.
"να δω το δοντι πρωτα;"
οκ

Μου κανει αναισθησια, και νιωθω ταχυπαλμία.
"Ειναι απο το στρες σας" μου λεει.
Δεν το αμφισβήτησα, ημουν όντως στην τσιτα.
Και ο τροπος της δεν βοηθούσε.
Θα μου πεις τι ηθελες; Χαιδεμα;
Ναι.
Να μου εμπνευσει ηρεμια και οτι καταλαβαινει οτι την φοβαμαι.

Τελικα έμαθα μετα οτι οι ενεσεις ειχαν μέσα αδρεναλινη.
Αρα δεν ημουν τρελλη, αυτα που ενιωθα, το τρεμουλο και η ταχυπαλμία ήταν αληθινά.

Μου εκανε 2-3 και μετα απο ψαχουλεμα, αναγκαστηκε αν μου κανει και 2 πισω γιατι ακόμα ποναγα οταν μου το παταγε.

Και εκει αρχισε το τσιρκο.
Την διαβεβαιωνα οτι δεν μουδιασε ολο, εκεινη πιστευε οτι ελεγα μπαρουφες.
Αποτελεσμα, μου εβαλε τον τροχο, πεταχτηκα και τρυπησε το χερι της.

Εφυγα 40 ευρώ φτοχωτερη, με το δοντι στην ιδια κατάσταση, απελπισμενη.


Ενας οδοντιατρος μου ειπε οτι συμβαινει να υπαρχουν περιπτωσεις σαν και την δική μου και με παρεμπεψε σε αλλον να παω σήμερα.
Μεγαλος σε ηλικία, εχει εμπειρία.

Το θέμα ειναι οτι εχω χασει τελειως πιστη κουραγιο και μου ειπαν οτι δεν τελειώνουμε σε μία μέρα.
Δηλαδη θα πονάω για μέρες μέχρι να ξαναπάω;
Και γιατι κανει πανω απο μία μέρα η απονεύρωση;


Ειλικρινα, δεν ξέρω τι να κάνω.

Tuesday, January 27, 2009

Πονάει η απονεύρωση;

Απολογισμός.
Πάω για απονευρωση στις 7 μιση και εχω χεστεί επάνω μου.
Νέα οδοντίατρος, δεν εχω ξανακάνει απονευρωση, κουβαλάω και βιώματα φριχτα.

Δεν ξερω αν εχω ξαναγραψει τη περιπετεια μου στα 5 σε κατι ιατρεία ειδικευόμενων οδοντίατρων, όλη η ταξη καθε παρασκευή, να κανουν πρακτική στα δοντακια μας, μέχρι πουαρνήθηκα να ανοιξω το στόμα μου.
Η νοσοκόμα μου ειπε οτι δεν θα ξαναδω την μαμα μου.
Το πιστεψα.
Αλλά το στόμα δεν το ανοιξα,

Και η ταξη εφυγε και με αφησαν εκει μεχρι που μια τρελλαμένη μαμα με βρήκε το απογευμα.


Τεσπα.


Ποναει η απονευρωση;

Sunday, January 25, 2009

Εχω να γράψω εβδομάδες, γιατί....

Εχω κανα δίμηνο που έχω μπουκωμα το πρωί στην μύτη και μετα αρχιζουν τα χαρτομάνδηλα.
Την προηγούμενη εβδομάδα ημουν πρησμένη-παραμορφωμένη για δυο μερες με απιστευτο πονοκέφαλο.
Και τωρα, εχω δύο μέρες που εχω τρομερό πονοδοντο ο οποιος έρχεται και φευγει.
Σαν τοκετός.
3 λεπτά αναπαυσης, 3 λεπτα να μουγκρίζω, 3 λεπτα αναπαυσης κλπ...

Πήρα την οδοντιατρο, η οποια απο το τηλέφωνο αποφανθηκε οτι ειναι χρονια ιγμορρίτιδα και να να πάρω αντιβίωση. Αμοξιλ και φλαζιλ.
Μπηκα στο ιντερνετ να το ψάξω λίγο το πράγμα...αυτο το φλαζιλ υπαιτιο για καρκίνο σε ποντικια είναι διαβαζω σε καποια σαιτ, και αλλα οπως meningitis.
Ψάχνω λίγο και διαβάζω για στεπτοκοκκο.

Που το ειχα ξαναδιαβασει αυτό;
Α, ναι, τοτε που ειχα βγαλει 6 καλογερους (ετρωγα αλλαντικά συνέχεια).
Και τώρα εχω βγαλει.(καλόγερο)
Πέρασα μια φάση με προσουτο.
Και τώρα που το σκέφτομαι καπου εκεί ερχισε και το μπουκωμα και οι καλόγεροι...

Δεν ξέρω.
Πήρα τα χαπια, και ανακατευομαι.
Φταίει το δόντι που τα ιγμόρρια μου πήραν φωτια;
Φταίει το στρεπ Β?
Κινδυνεύει η μικρή να κολλήσει;


Πονάω φριχτά.
Φριχτά.

Ουτε στον εχθρό μου.

Friday, January 16, 2009

ΦΡΙΚΗ

μου εστειλαν ένα λινκ της Καθημερινής που έλεγε αυτό.

Ρύθμιση για επείγουσες ιατρικές επεμβάσεις σε ανήλικους ασθενείς
Έγγραφο-ενημέρωση προϊσταμένου για επείγουσες ιατρικές επεμβάσεις σε ανήλικους ασθενείς όταν δεν συναινούν οι γονείς.

Για το ζήτημα της πραγματοποίησης ιατρικών επεμβάσεων σε ανήλικους ασθενείς σε περιπτώσεις που οι γονείς τους αρνούνται να δώσουν τη συναίνεση -παρά την ύπαρξη κινδύνου για τη ζωή ή την υγεία του τέκνου τους- ενημερώνει, με έγγραφό του, τους γιατρούς των δημοσίων νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, αντιεισαγγελέας Εφετών, Δημήτρης Παπαγεωργίου.

Στο έγγραφο, που απεστάλη στους διοικητές των δημοσίων νοσοκομείων με την προτροπή να λάβουν γνώση του περιεχομένου του και να ενεργούν αναλόγως όλοι οι γιατροί που υπηρετούν στα δημόσια νοσοκομεία της περιοχής, ο κ. Παπαγεωργίου τονίζει ότι -σύμφωνα με το νέο Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (ΚΙΔ)- οι θεράποντες γιατροί δεν χρειάζονται να αποσπούν τη συναίνεση των γονέων ανήλικου ασθενούς όταν αυτοί αρνούνται να τη δώσουν προκειμένου να γίνει άμεσα επέμβαση για να αποτραπεί ο κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία του ασθενούς.

«Ο σύγχρονος νομοθέτης εμπιστεύεται πλέον την επιστημονική γνώση, κρίση και συνείδηση του θεράποντος γιατρού και εξαρτά από τη δική του απόφαση και μόνον την πραγματοποίηση της κατεπείγουσας ιατρικής επέμβασης στον ανήλικο ασθενή», επισημαίνεται στο έγγραφο.

Επιπλέον, ο ανώτερος εισαγγελικός λειτουργός σημειώνει ότι με τον νέο ΚΙΔ δεν απαιτείται πλέον να απευθυνθεί ο αρμόδιος γιατρός στον εισαγγελέα Πρωτοδικών για να δοθεί η προβλεπόμενη από τον Αστικό Κώδικα (διάταξη του άρθρου 1534) εισαγγελική άδεια. «Η διάταξη αυτή του Αστικού Κώδικα πρέπει να θεωρείται πλέον σιωπηρά καταργηθείσα», τονίζεται χαρακτηριστικά.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ



http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_15/01/2009_263489




Δηλαδή, με λίγα λόγια, το κράτος δίνει την άδεια στον κάθε ιατρό-είτε διακατεχει το σύνδρομο του θεου, έιτε όχι, είτε ειναι καλός γιατρός είτε αχρηστος που πέρασε τις εξετάσεις του με λάδωμα, να αποφασίσει για την τυχη του δικού μου παιδιού.
Με μία κίνηση, αφαιρείται η ευθύνη, η αγαπη το ενδιαφερον που εχει ο γονιος για το ίδιο του το παιδι, το ένστικτό του για τον άνθρωπο που έχει απέναντί του, και μας υποβιβάζουν.
Απαράδεκτο.
Δεν ξέρω πώς επετράπη κατι τετοιο, δεν ξέρω με ποια λογική βγήκε τετοια απόφαση.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν επιθετικές γιατρικές μεθόδους. Υπάρχουν γιατροί που πληρώνονται για να δοκιμάζουν πειραματικά φάρμακα, υπάρχουν ανθρωποι από την μια μέρια που έχουν πονεσει και αγαπούν το παιδί τους και από την αλλη επαγγελαματίες μαθημένοι να μην εχουν συναισθηματισμό.
Θέλω εγω να παρει καποιος μια απόφαση για το παιδι μου, χωρις να το πονάει, χωρίς να το ξέρει; Χωρίς να υπάρξει μια ισσοροπία;
Ενας άνθρωπος μπορει να εχει σπουδασει τα μύρια στον κοσμο και η μαλακία στον εγκεφαλο να τον εμποδίζει να παιρνει σωστες κρίσεις.

Αν το παιδι έχει καποιο πρόβλημα και ξέρατε οτι από την στιγμή που θα το πατε στο νοσοκομείο, παυετε να μπορειτε να το προστατέψετε από τον οποιοδήποτε τυχαίο με ένα δίπλωμα εκεί μέσα, δεν θα το σκεφτόσασταν πολύ για το αν θα 'πρεπε τελικα να το πατε;

Να θυμίσω την περίπτωση του Λορενζο στο Λορένζο'ς Οιλ, το πωε οι γιατροί ειχαν καταλαβει το σωμα του παιδιού και οι γονεις με απόγνωση να προσπαθούν να τον βγάλουν από τα πειραματικά φάρμακα.
Να θυμίσω τις περιπτπώσεις που γιατροί ανίκανοι να κάνουν σωστή διαγνωση, έριξαν την ευθυνη στους γονιούς λέγοντας οτι ειχαν σύνδρομο Μυνχάουζεν (όπου ο γονιος αρρωσταίνει το παιδι σε μαι προσπάθεια απόσπασης προσοχής-μια ψυχική ασθενεια ακόμα υπο αμφισβήτηση).

Αγανακτω μέχρι τον πυρήνα των κυττάρων μου.
Δεν ειμαστε αρνια...δεν ειμαστε "βιος" του κράτους, δεν ειμαστε πιτσιρικια χωρίς κρίση και αίσθηση ευθυνων.
Πώς γίνεται να έχει παρθεί μια τέτοια προσβλητική και επικινδυνη απόφαση;

Η εμπιστοσύνη στον γιατρό, κερδίζεται με τις πράξεις του. Δεν επιβάλλεται με την πρόφαση οτι αυτός ξέρει περισσότερα. Ξέρει Καποια πράγματα, δεν τα ξέρει όλα, μπορει να τα ξέρει ο συνάδελφός του, και με τοσα συμφέροντα φαρμακοβιομηχανιών να παίζονται, με τους κανόνες των νοσοκομείων και ολα τα οικονομικά συμφέροντα, τις φιλοδοξίες, πρέπει εγω, ο γονιός, να πάω με κλειστα μάτια αυτό που αγαπώ πιο πολύ στον κόσμο και να κάνω τον σταυρό μου ότι θα πέσω σε τίμιο, αλλά και καλό γιατρό;


Ποιος ειναι υπεύθυνος για αυτή την απόφαση;
Θέλω να μάθω πώς πάρθηκε μια απόφαση τετοιας τεράστιας σημασίας.

Wednesday, January 14, 2009

Κάκη περίοδος

Επιασα τον εαυτό μου να ειναι πολύ χάλια το τελευταιο διαστημα. Δεν ειχα την αυτοπεποίθηση να χτυπησω πόρτες σε περιοδικά, δουλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ στους υποτιτλους, σαβ/κα, γιορτες, χωρίς σταματημο και δεν μου έφταναν τα λεφτά να ζήσουμε (400 ευρώ μικτά μέσο όρο), όχι να πληρώσω ΤΕΒΕ και ΦΠΑ τα οποία έφτασαν τα 4 και 2 χιλιαρικα.
Κοιταζα την κόρη μου και αναρωτιόμουν τι θα κάνουμε σε 2 χρόνια που ο σπιτονοικοκύρης θα θέλει να μας πετάξει έξω και δεν εχω βάλει φραγκο στην άκρη για μετακομιση.
Γενικώς, πνιγόμουν και όπως καθε πνιγμενος που κουραστηκε, δεν ειχα το κουραγιο να κολυμπήσω ούτε μέχρι την επιφάνεια.

Πήγα να δω τους γονείς μου.
Δεν έιχα πολλες ελπίδες, ειχα ήδη μιλησει στην μητέρα μου πολλές φορές για τα προβλήματα μου αλλά πάντα μου έλεγε " δεν εχω να σου δώσω".
Του πατέρα μου δεν ήθελα να του τα πω γιατι θα στεναχωριόταν, αλλα και γιατι θα αρχιζε να με μαλώνει σαν δεκάχρονο και του έδινα και το δικαίωμα αργότερα να μου πει οτι δεν "τα καταφερνω" και να μη μου δειξει εμπιστοσύνη.

Πήγα σπίτι την ώρα που ήρθε μια κοπέλλα να τους δειξει πως δουλέυει το νέο τους πλυντήριο.
Είδα ενα μαυρο ντιζαινατο με κομπιούτερ πλυντηριο που δεν εχω δει παρα μόνο σε ταινίες. Μέσα σε λίγους μήνες στο πατρικό μου ειχαν αλλαχτει ντουλάπια κουζίνας, μοκέτες,ταπετσαριες σαλονιού και η μητέρα μου αγόρασε ενα λαπτοπ μετα από εκείνο που της ειχαν χαρισει επειδη κλαιγοταν, σε κάτι φίλους της.

Δεν άντεξα, εσπασα.

Δεν ζηλέυω σαν ανθρωπος. Μπορει να θέλω κατι το ιδιο που εχει καποιος άλλος, αλλα ποτε δεν θα νιωσω εχθρικα γι αυτον που εχει κατι κι εγω όχι.

Με τη μητέρα μου όμως αυτό δεν ισχύει. Θυμώνω που πρέπει πάντα να έχει όποιο γκατζετ κυκλοφορει στην αγορά, εις διπλούν ή τριπλούν.
Θυμώνω γιατι μεγαλώνοντας δεν ειχε ποτε λεφτα να μου παρει ρουχα (ντυνόμουν από φίλες μου ή ρουχα που μου δάνειζε η μάνα μου), ή άλλα αναγκαία, αλλα πάντα ειχε τον τροπο να ντύνεται και αν αγοράζει οτι γουσταρε-και όχι με ολοκλήρωτικά δικά της λεφτα φυσικά. Και ο πατερας μου της έκανε ολα τα χατηρια από ένα σημέιο και μετα(αμέτρητοι καβγαδες για χρόνια για τα οικονομικά).

Ο πατερας μου έπαθε σοκ όταν του ειπα το πρόβλημα μου. Είχε βαλει δόσεις για τα ψώνια της μανας μου (το πλυντήριο κοστίζει 1200 ευρω παρακαλώ)και δεν μπορεσα να μην του πω με πίκρα...
"Πρέπει παντα να παιρνει οτι θέλει;"
"Εγω της το πήρα"
"Δεν ξέρω τι κουμπι σου εχει βρει και γιατι σε χειρίζεται τόσο ευκολα αλλα δεν καταλαβαίνω γιατι εσυ που τρέμεις τα δάνεια και τις τραπεζες φεσωθηκες 3 χιλιαρικα για να παιζει η μανα μου με τα καινούργια της παιχνίδια. Και δεν καταλαβαίνω γιατι πάντα την νταντευες και μένα με ειχες στο περιθώριο."

Ακολούθησε μια συζήτηση αρκετα συναισθηματική.
Του ειπα το παραπονο που είχα εδω και χρόνια.

"Δεν ασχολήθηκες ποτέ, με αφησες στα χερια της, απροστάτευτη. Πού ήσουν;"

Ο πατερας μου ειπε οτι θα βοηθούσε με τις δόσεις του χρεους του Τεβε αν κατόρθωνα να πληρώνω τισ δόσεις μου. Και είπε στην μάνα μου οτι κομμενοι πλέον οι καφεδες εξω.
Και ως συνήθως εκείνη, αντι να πει φανερα και σταθερα "δεν θέλω να στερηθώ"
Του ειπε "μα δεν θα βγαίνεις με τους φίλους σου;"
Ο πατέρας μου της απάντησε οτι δεν γίνεται αλλιως.
Βλέποντας τοιχο, πήγε να το ρίξει επάνω μου.
"Μα μην της βάζεις τετοιο βάρος στην συνειδησή της."
Στο οποιο απάντησα με μεγαλη ευχαρίστηση.
'Δεν έχω λόγους να νιώθω τύψεις. Δεν ειναι σαν να αγόρασα 1200 ευρώ πλυντήριο."

Καπου εκει τους ειπα οτι προσπαθω να δουλεψω λίγα βραδια.
Κάτι που με προβληματιζει για το πού θα μείνει το παιδι, αλλά και το οτι δεν θα με βλέπει πολύ, γιατι εχει αποδειχτεί οτι οταν δεν με βλέπει πολύ, εχει προβλήματα συμπεριφοράς.
Η μάνα μου ειπε να το φερνω.
Δεν ξέρω αν θα ισχύει και την επόμενη εβδομαδα αλλα τουλάχιστον για αυτήν την εβδομάδα μπορώ να πάω για δουλεια.

Ζήτησα από τον πρωην άντρα μου να την παιρνει αυτός Τρίτες και Τετάρτες για να μπορω να την βλέπω τα σα/κα πλέον αφου πρέπει αν δουλέψω Τριτες και τεταρτες και θα ξενυχτάω.
"Και γώ πότε θα την βλέπω;"μου απάντησε
Τρίτη Τετάρτη και παρασκευή του ειπα. Αν δεχτεις.

"Α δεν βολέυει. Την θέλω τα σαβατοκύριακα"

Του εξηγησα οτι το παιδι έχει ανάγκη να με βλεπει.
Δεν συμφώνησε. "και τον πατέρα της έχει ανάγκη".
Δεν θα γίνω χιλια κομμάτια, του απάντησα. Θα σκεφτω την δουλεια, το παιδι και μετα όλους του άλλους.
Και μου ειπε οτι θα πρεπε να σκεφτομαι το παιδί πριν από την δουλεια.
(τα νεύρα μου κορδελάκια)



Κουρασμένη έκλεισα το τηλέφωνο.
Πήγα μετα στην μικρή.
Οταν της ειπα οτι θα πρέπει αν πηγαινει στη γιαγια 2 μέρες ειχαμε δραματα.
"Πότε θα ειμαστε μαζί;" με ρώτησε.
"Δευτέρα μαζί, Τριτη και τεταρτη στη γιαγια, πέμπτη μαζί, παρασκευή στον μπαμπα και αν θες, σαββατο και κύριακή μαζί ή μόνο κυριακή αν θες να μεινεις κι αλλο στον μπαμπά."
"και γιατι δεν μπορω να παω τριτη τεταρτη στον μπαμπά;" 'Ελα μου ντε.
"Τον ρώτησα αλλα δεν μπορει, ρώτα τον κι εσυ αγάπη μου."
Της εξήγησα οτι πρέπει να δουλέψω και με λυπήθηκε ο θεος...το καταλαβε.
Και δεν εφερε καμια αντίδραση στην μανα μου.

Και πήγα για δουλεια. Ανησυχούσα μήπως και δεν αντεξω είχα καιρό να δουλέψω σερβις.
Αλλά πήγε καλά. Κουράστηκα, αλλά ήταν καλά.
Και εκεί συνηδειτοποίησα ποσο πολύ στο στοιχείο μου είμαι οταν δουλεύω βράδυ.
Πόσο μισώ την τωρινή μου δουλεια.
Πόσο ανάγκη εχω την επαφή με τον κόσμο.(κατι που γινόταν με τα περιοδικά εμμέσως.)
Πώς αν δεν ήμουν ένα άτομο, και δεν προβληματιζόμουν με το τι θα κάνω με το παιδι, πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα.

Εφτιαχνα το κρεβάτι μου πριν πάω για δουλεια, εκανε ζεστη από το καλοριφέρ, και εξω έβρεχε.
Το σπίτι ήταν άδειο και για ενα δευτερόλεπτο φανταστηκα να ήμουν παντρεμένη, με τα παιδιά μου να παίζουν, τον συντροφό μου να διαβάζει η να κάνει κάτι στο αλλο δωμάτιο, και με σόκαρε το πόσο μακρια ήμουν από αυτό που ήθελα και προγραμμάτιζα κάποτε, και το ποσο πολύ πιο ευκολη -πρακτικα-θα ήταν η ζωή μου.
Και ποσο απιαστο όνειρο ήταν αυτό.

Και μ'αυτες τις σκέψεις εφυγα για δουλεια.

Ξύπνησα στις 12. Ξεκούραστη.
Και αναρωτήθηκα απο πού θα μου έρχοταν η δυναμη αυτη τη φορά να συνεχίσω.




Πήγα στο βιολογικό μαγαζί.
Μια κοπελα εκει ρωτούσε καποιες πληροφορίες και προσφέρθηκα.
Χαμηλών τόνων, συμπαθέστατη και πολύ μορφωμένη, έψαχνε κατι για τα δίδυμα της, 8 μηνών.
Και πάνω στην κουβεντα που εξελίχτηκε μετα από κανα μισάωρο, μου ειπε οτι ο σύντροφός της έφυγε στους 5 μήνες. Και οτι τώρα ερχοταν και απαιτούσε και της ελεγε οτι αφού εκαναν δύο να πάρει ο καθένας ένα και τετοιες μαλακιες.
Η κοπελα δεν εβγαζε συναισθημα οταν τα ελεγε, ουτε αυτολύπηση ουτε παραπονο.
Απλως είπε το τι της συμβαίνει και ήταν φανερο οτι ήταν κατω από το σοκ.

"βαλε ορια τωρα"
της ειπα.

"Μπορεις να ερχεσαι την ταδε ωρα την ταδε μερα." Αυτο να του πεις, δωσε την μαχη σου τωρα και όχι μετα.
Θρεφεται από τον φόβο σου.
Δεν μπορει να σου τα πάρει. Ούτε καν τα αναγνωρισε.
Βάλε ορια τωρα για να μην τρεχεις μετα.

Της εδωσα το τηλέφωνο μου και εφυγα.




Δυσκολοι καιροί για πριγκίπισες.

Friday, January 09, 2009

Μα πού τα βρίσκω;

Wednesday, January 07, 2009

Μαμα, έχεις γκόμενο. Mε πρόδωσες.

"Για να δούμε αν είσαι καλή μητέρα" μου ειπε ένας γνωστός άγνωστος στο ίντερνετ, θέλοντας να κάνει πλάκα.
Ακολούθησαν καποιες ερωτήσεις πολύ προσωπικες για την σεξουαλική μου ζωή.

Δεν απάντησα, αλλά γύρισα την κουβέντα σε αυτό που με σόκαρε.
Τι σχεση εχει το παιδί μου, με την σεξουαλικότητά μου;

Εαν ένας γονιός δεν καλεί το παιδι στην κρεβατοκάμαρά του, δεν το κάνει σε κοινή θεα και δεν το κάνει με τους φιλους του παιδιού του, θεωρώ οτι ειναι από τα κομμάτια του εαυτού μας, που δεν μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας. (Με κανέναν, βασικά)
'Ενα από τα λίγα φρούρια που δεν έπεσαν στον βωμό της μητρότητας.

Στη θεωρία.
Και λέω μητρότητα, γιατι η γυναικεία σεξουαλικότητα πάντα ήταν- στις υποανάπτυκτες χώρες- θέμα ταμπού.
Κλειτοριδοκτομές, λιθοβολισμοί, αλλα και κούρεμα μαλλιών, και σεντόνια απλωμμένα σε κοινή θέα έως τις μέρες μας που αν μια κοπέλλα βιαστεί, ακόμα την ρωτάνε οι αστυνομικοί, τι φόραγε- όπως έχει τύχει να διαβάσω πρόσφατα.
'Η αν τον κάλεσε σπίτι της, αν τα ήθελε. Γενικά αν δεν συμπεριφέρθηκε σαν ακοινώνητη καχύποπτή μισάνθρωπος με λυμένο το ζωνάρι της, για να υπερασπιστεί και να διαφυλάξει ό,τι πολύτιμότερο έχει.

Η δήθεν απελευθέρωση και η ισότητα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, όπως κατέρρεε τώρα μπροστά στα μάτια μου με την συζήτηση που έκανα. Για άλλη μια φορά.

Γύρισα την κουβέντα.
'Πιστεύεις οτι σε αφορά το τι κανει η μητέρα σου στο κρεβάτι της;"
-"Αν ξενοπηδάει, ναι."
-"Παιδί της είσαι, όχι άντρας της. Αυτά ειναι του ζευγαριού. Πρόβλημα του πατέρα σου. Σαν μάνα σου ειναι εντάξει; Τελείωσε."
-"Και η οικογένεια μας;"
-"Είσαι ενήλικας. Τυπικά, θα το αντέξεις το πλήγμα."
-"Τι λες; Οτι δεν με αφορά;"
-"Δεν έχεις καμία δουλειά να κρίνεις τους γονείς σου αν κανουν έρωτα, με ποιον και υπό ποιες συνθήκες. Ειπαμε οτι υπάρχει οιδοιποδειο αλλα΄αυτό ξεπερνα τα όρια."

Οι τόνοι ανέβηκαν.
Εγώ από την μια, σαν γονιος θεωρούσα απαραδεκτο να μηδενιστούν οι θυσίες, τα ξενύχτια, οι προσπαθειες που κάνω στο να μεγαλώσω εναν σωστό άνθρωπο, βάσει το αν μου αρεσει το σεξ, αν έχω σύντροφο, αν ειμαι ερωτευμένη... και να κριθώ από τον οποιονδήποτε, ακόμα και το παιδί μου το ίδιο. Δεν το έδινα αυτό το δικαίωμα, βρε αδερφέ...και εκείνος-απ'ότι κατάλαβα θεωρούσε αδιανόητο να μην του ανήκει η μητέρα και ο πατέρας του ολοκληρωτικά.

-"Να σε ρωτήσω. Αν ήσουν γκει, θεωρείς ότι έιναι κάτι που αφορά τους γονείς σου; 'Εχουν δικαιώματα σ'αυτον τον τομέα της ζωής σου με δικαιολογία οτι τους επηρεαζει κοινωνικά;"
-"Μην το πας εκεί τώρα."

Δεν καταλάβαινα.
Η σεξουαλικότητα ενος ανθρωπου ειναι προσωπική του υπόθεση, τελικά, ναι ή οχι;
Του ανήκει το σώμα του να το διαθέσει όπως καταλαβαίνει, ναι ή όχι;
Υπάρχουν όροι στο πώς και με ποιον;

Πρέπει να συμπίπτουν με την ηθική του άλλου για να ειναι αποδεκτό; Και ποιος είναι ο άλλος που θα μου ορίσει το πώς θα κινηθώ; Με δικαιολογία την αγάπη μήπως αφήνουμε να μπλεχτουν (κυριολεκτικα και μεταφορικά) τα μπούτια μας;

Στην Ελλάδα, η γυναικα πηδιέται. Για να το πω ωμά.

Και μάλιστα πολύ.
Και μάλιστα κρυφά.
Αλλά και φανερα.

Υπαρχει απελευθέρωση στα λόγια, αλλά ακόμα μια γυναίκα κρίνεται στο αν ειχε και έχει εμπειρίες. Και κρίνεται η ικανότητα της στο να μεγαλώσει το παιδί της, βάσει το πόσο ενεργή ειναι.
Η Παρθένος Μαρία, και η Μαρία Μαγδαληνή.
Η μητέρα και η τσούλα.

Λες και μόλις βγει κάτι από "κεί", και μαλιστα τετοιου μεγέθους, δεν πρέπει να ξαναμπει τίποτα.


Σαν ν'ακούω ακόμα το 22χρονο παιδί που μου έλεγε πολύ σοβαρά.
"Οταν η γυναίκα μου γεννήσει, θα ξενογαμάω.
Τι λες; Θα δίνω πίπες στην μητέρα των παιδιών μου;!"



Μανα, ειναι μόνο μία, και τα'χει κανει μπαρμπούνια
μες το μυαλό των γιων της.




Συνέλθετε ρε!

Saturday, January 03, 2009

Do you see it?














Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers