Monday, June 27, 2011

'Ηρθε η ώρα να μιλήσω


Αποφασισα να φύγω από την Ελλάδα. Ειναι κατι που το σκεφτόμουν καιρό και πάντα αναρωτιόμουν πώς θα τα καταφέρω χωρίς βοήθεια. Η Γαλλία βοηθάει τις γυναίκες μόνες με παιδί, θεώρησα οτι θα ήταν πιο εύκολο για μένα.
Και εκεί που το ειχα ψιλό αποφασίσει με μισή καρδιά εμφανίστηκε το μωρό μου. Από το πουθενά, ήρθε και με βρήκε μέσω ιντερνετ και χαμογέλασα πάλι, και ένιωσα όμορφα. Και ήθελε να ερθει. Και ήρθε. Και με κοιταζε και ελιωνε και ξέχασα την διαφορά ηλικίας, τα εμπόδια και είδα  μόνο πιθανότητες, μωρά, μια καινούργια αρχή. Βρήκα το κουραγιο να θελήσω να φύγω, βρήκα το κουραγιο να ξαναζήσω και βρήκα το κουράγιο να πω στον πρωην άντρα μου οτι...φευγουμε. 
Είμαι ανασφάλιστη, χρωστάω, δεν θα έχω σύνταξη, η μάνα μου στον κόσμο της, τι αφήνω πίσω; Τα σκυλιά μου και ενα σπίτι που δεν ειναι καν στο όνομά μου.
Α ναι, και εναν πρωην σύζυγο που απέτυχε στην επανένταξή του στο πρόγραμμα που ακολουθούσε 2 χρόνια (και γαμηθηκαμε όλοι γιατί του ετρωγε όλο του το χρόνο, και τον εξυπηρετήσαμε "αρκεί να βρει επιτελους τον δρόμο του" και ανασαναμε όλοι-ιδιως εγω- που δεν θα κουβαλούσα πια το μυστικό του υπο την απειλή οτι θα μου κάνει αγωγή για δυσφημιση).
Και πάνω στην κουβέντα μου λέει οτι εκανε ηρωίνη 6 χρόνια.
Και οτι ξαναέκανε χρήση 3 φορές και την τρίτη πιαστηκε. 
Ορίστε; ηξερα για κοκαίνη και δεν ειχα αποδείξεις και γαμιομουν να μην αφήσω το παιδί μόνο του, και οταν βρεθηκε η γκομενά του ηρέμησα. Αλλα ΗΡΩΙΝΗ;;;



Εχω την δική μου θεωρία ως προς το πόσο άθελά του πιαστηκε, όχι μόνο γιατί το εκανε στο μπαλκόνι ενώ η δικιά του ήταν μέσα αλλα γιατι πλέον ήταν ωρα να συζητήσουν γαμους και μωρά και ήξερα οτι κάτι θα έκανε για να σταματήσουν όλα. Ομως για αλλη μια φορά με εξέπληξε. Περίμενα κέρατο, όχι ηρωίνη.
Ομολογώ οτι τρομαξα.
Θέλω να πάρω το παιδί όσο πιο μακριά γίνεται. Απο γιορτούλες που την πήγαινε όταν διοργανωνε το κέντρο αποτοξίνωσης θεατρικές παραστάσεις. Από εικόνες και ανθρώπους και έναν κόσμο που δεν εχει καμιά δουλεια να βρίσκεται ενα παιδί. Από το γαμημένο του περιβάλλον που ειναι δική του επιλογή και 9 χρονια τρωω προσβολές, παραβατικές συμπεριφορές και δεν εχω καταφερει να ζήσω την ζωή μου για να μην νιωσει και καταλάβει το παιδί τίποτα. Να νομίζει οτι ο μπαμπάς της δεν εχει πρόβλημα, ειναι νορμαλ..οτι εκεινη ειναι σαν ολα τα παιδάκια.
Και τώρα εχω την ευκαιρία να φύγω, να ζήσω με έναν άνθρωπο που ειναι προθυμος να αναλάβει τα εξοδαμας μέχρι να ορθοποδήσω εκεί. Ρίσκο; 
Ναι, μεγάλο.
Τι επιλογή εχω;
Είμαι ερωτευμένη, και πιστέυω στον εαυτό μου. Αν η σχεση μου ευδοκιμήσει θα ειμαι σε ενα οργανωμένο κράτος, θα εχω ευκαιρίες, η μικρή θα καταλάβει τι θα πει "οικογενειακή ζωή".

 Απαγορευσα στον πρώην μου να παιρνει το παιδί εφόσον "χωρισε" με την δικιά του και ζουν στο ιδιο σπίτι. Στην αρχή του ειπα να μην πει τιποτα στο παιδί αφού ήδη η μετακομισή μας ειναι ενα μεγάλο κεφάλαιο για το παιδι και θελει χειρισμό. Το να μάθει οτι μπορει να χασει την γκομενα του μπαμπά θα ηταν πολύ και του το είπα οτι η μικρή θα μπερδευτει αφού ζουν ακόμη μαζί, ειναι αλλη μια απώλεια. Δεν συμφώνησε. "Επειδή πρόλαβες να της πεις εσύ τα δικά σου δεν θα πεί οτι πρέπει να μην της πω και εγώ τα δικά μου". Αναγνωρισα την παράλογη λογική που με συντροφευει μια δεκαετια  και ετσι του ειπα οτι μεχρι να βρει τον δρόμο του το παιδί θα το βλέπει οταν θα είναι και άλλος.
Σε τηλεφωνική συνομιλία με το παιδί της είπε "θες να πας Δανία"
Η μικρή απάντησε ναι και οχι γιατί φυσικά δεν θέλει να χασει τον μπαμπά της. Και αυτό ειναι προς τιμήν μου που δεν την δηλητήριασα αλλα μπαστα.
Της υποσχεθηκε οτι "θα κάνω ο,τι μπορω να μην φύγεις" και η μικρή απόρησε γιατί δεν του ζήτησε καμια υποσχεση.
Οταν το έμαθα αναγκαστηκα να της εξηγήσω οτι μια ωρα πριν ο μπαμπας της μου ειχε ζητήσει να την αφήσω μαζί του να μεινει και με την μαμά του και οτι οταν την ρωτούσε για την Δανία, ουσιαστικά την ρωτούσε αν θελει να φύγει μαζί μου.
Η μικρή αγχωθηκε. Δεν θελει να στεναχωρεσει κανέναν. Μας θέλει και τους δύο. Προσπαθώ να της εξηγήσω οτι αυτό δεν γίνεται, τα πράγματα εχουν δρομολογηθεί.
Καθε παιδί φοβάται το νεο σχολείο, τις νέες συνθήκες. Εδώ φοβάμαι εγώ. Και γι αυτό θέλει ειδικό χειρισμό και φυσικά δεν μεταθέτεις την ευθύνη στο παιδί οταν δεν ειναι σε θέση να καταλάβει τις συνέπειες των πράξεών της.
Την κυριακη την αφησα στην μητέρα του να ειδωθούν. Εγινε λίγο μπαχαλο γιατι το παιδι εβαλε τα κλάμματα οταν τον ειδε. Γιατί θα φύγει, λογικό.
Ο πρωην μου ως επαναστατημενός εφηβος αρχισε να λεει οτι "Τι θελει το παιδι".
Τι λες ρε παπάρα....το παιδί μπορει να θελει να ξαναπαντρευτούμε, πώς επεμβαίνεις και ανακατευεσαι και της γαμας την ψυχολογία υποσχομενος πράγματα που δεν εισαι σε θεση να δώσεις;

Ναι, ειναι μια δυσαρεστη κατάσταση, αλλα θα την ξεπεράσει και το σημαντικότερο δεν θα χρειαστέι ποτε μα ποτε να δωσει τις δικές του μάχες. Γιατί αυτή τη στιγμή αυτό κάνει. Χειραγωγει τις φοβίες τις μικρής για λογαριασμό του.
Δεν εχει σπίτι, δεν εχει τα μέσα να πληρωνει το ιδιωτικό της σχολείο, δεν μπορεί να την κρατήσει, δεν ασχολήθηκε ποτε πάνω από 3 μέρες το μηνα και δεν εχει ιδέα τι χρειαζεται για να εισαι γονιος. Δεν θυσιαστηκε ποτέ και όταν χρειαστηκε και δεν το εκανε η απαντηση του ηταν  "Εγω δεν θα γαμηθώ για κανέναν". Ευτυχως μαζευα εγώ τα κομμάτια και η μικρή ήταν πολύ μωρό να καταλάβει.

Οταν πήγα να την πάρω σήμερα της ειχε πει οτι χωρισε. Λες και ήταν απαραίτητο. Η δικιά του πήρε το παιδί και της υποσχεθηκε οτι θα την βλέπει.
Και κάθομαι εγω από μια γωνια και τον βλέπω να εχει μια σιγουριά που μόνο εκείνη μπορει να του δινει. Ισως αποφασισαν  να μείνουν  μαζί για να πάρει το παιδί, δεν ξέρω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει στο κεφάλι του και εχει τετοια επαρση και υφος και νομίζει οτι υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιου. 

Ενα παιδί που 9 χρονια ειναι με την μαμά του, θα πάει σε καλό σχολείο, θα φύγει μακρια από ναρκωτικά, φτωχεια και καβγάδες και που θα εβλεπε τον μπαμπά του-αν ήταν συνεργασιμος- κάθε 2,5 μήνες. Ενα παιδί που θα μεγαλώσει σε μια χωρα με ήρεμους ανθρώπους, χωρις καθόλου σχεδον εγκληματικότητα, που θα πληρωθεί για να σπουδασει και που θα εχει σφεστατα καλύτερη τύχη, αφού εκεί δεν θεωρείσαι γαμησιμη μόλις πατήσεις τα 14.

Αυτες τις μέρες λοιπον αντιμετωπίζω αυτό το θέατρο του παραλόγου. Δεν του κάνω ασφαλιστικά μέτρα, αποφευγω ακόμα να παμε δικαστικώς, για την μικρή κυρίως. Δεν ξέρω και πότε θα φύγουμε. Μπορεί όλα να πάνε κατά διαολου και να μην φύγουμε φετος, και τελικά να πάω Γαλλια, δεν ξέρω. Ομως νιώθω οτι δίνω την μάχη της ζωής μου να ελευθερωθω και δεν υπαρχει περίπτωση να μείνω. Ο,τι και να γίνει, δεν θα με σταματήσει.


Friday, June 24, 2011

Οταν τον ρωτησε φίλος του....

Sunday, June 12, 2011

Οταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι

Με κοιτα και λίωνει. Με ξέρει. Δεν με φοβάται, ξέρει οτι ειμαι νευρική, οτι την λέω, οτι δαγκώνω, οτι τον πρώτο καιρό θα τρώμε μακαρόνια, ολα τα στραβα.
Ομως σε μένα βλέπει τον ερωτα της ζωής του, οταν αρπαζομαι κρατα την ψυχραιμία του και το συζηταμε, και νιώθω οτι ειναι πιο δυνατός από μένα, πιο σταθερός, οτι αν ήθελε θα με τελείωνε.
Αν αυτού ανοιγει την μεγάλη του αγκαλιά και μας δεχεται όλους μέσα, παιδιά σκυλια γατιά.
Ψαχνει για σπίτι κοντα στο Γαλλικό σχολείο. Είναι βολικός, συζητίσημος και απίστευτα ευθύς μαζί μου.
Και τον ερωτευτηκα, ήρθε και με βρήκε ενω θαφτηκα πίσω από ενα βουνό, ανάμεσα σε κότες και κουνέλια, με μηδέν ζωή. Με βρήκε, με κοιταξε με αγάπη, χωρίς να με κρίνει, και θέλει να περασει την ζωή του μαζί μου. Και εγω, η λογική, η κυνική, η ξύπνια, δεχτηκα.


Σήμερα φεύγει, πάει να ετοιμάσει την ζωή μας, ωστε να παμε να τον βρούμε. Ολα τα εμπόδια εξαφανίστηκαν. Ο πρώην μου εχει τα δικά του προβλήματα, δεν θα μας σταματήσει, μια μαχη λιγότερη. Η μικρή εχει ενθουσιαστει με το τι θα βρει εκεί και τον εχει συμπαθήσει τρελά. Φυσικό ειναι αφού όποτε κανει η λέει εξυπνάδα, εκείνος ξεκαρδίζεται στο γελιο. Εγω δεν αφήνω τον εαυτό μου ακόμα να το πιστέψει, πρέπει να γίνουν τόσα πολλά εδώ... και εκεί.

(Στο σκαιπ)
Ομως δεν χάνω το κουραγιο μου. Αυτό το βουνό ειναι τουλάχιστον καλό.

Tuesday, June 07, 2011

Συμπτώσεις....

Εκείνη την μέρα μπήκες στο παιχνίδι ως dps. Οχι ως healer. Αυτός ήταν ο δικός μου ρόλος. Και στην πορεία κάτι κλώτσησε και βρεθήκαμε 3 και για να μην διαλυθούμε αρχισα να μιλάω. Μαλακισμένα. Τόσο μαλακισμένα που ειχα την εντυπωση οτι εγραφε 20 χρονων παρθενοπιπίτσα περί ανέμων και υδάτων. Και αστειευτηκες. Οτι μιλάω πολύ. Και εξήγησα οτι το όνομα του χαρακτήρα μου σημαίνει το τρίτο το μακρύτερο στα ελληνικά, αλλα ειναι ουσιαστικά ονομα μουσικού, και το πόσο πετυχημένη επιλογή ηταν. Γέλασες, ο χαρακτήρας σου λεγόταν Suck, σε ελεύθερη μεταφραση. Σου έδωσα το ΦΒ μου, και μου εκανε εντυπωση που δεν εμοιαζες με αποτυχημένη έκτρωση οπως οι αλλοι 123426537687 συμπαίκτες που συνάντησα ως τώρα.
Ποιες οι πιθανότητες να ειχαμε βρεθεί; Ποιες οι πιθανότητες να σου ειχα μιλήσει αν δεν ειχαμε πεσει σε μαλάκα τανκ; Ποιες οι πιθανότητες να σου αρεσει η ίδια μουσική, τα ιδια αστεία και να νιωθεις και εσυ εγκλωβισμένος εκεί που ήσουν;

Ποιες οι πιθανοτητες να πέσω σε καποιον τοσο ρομαντικό οσο εγώ που θα μου επετρεπε να βγαλω αυτον τον εαυτό, τον τρυφερο, τον ευάλωτο, αυτόν που εχω μαθει να κρύβω, πίσω από την "εμπειρία", το βρωμόστομα, τις πίπες και τον κυνισμό. Σε γνώρισα και βγήκε από μεσα μου σαν εκρηξη η ανάγκη μου για γλύκες, για κουρνιασμα, για τρυφερότητα. Ξαφνικά το "γαμήσι" δεν ήταν η μόνη οδός, ξαφνικά ανακάλυψα πόσο μου έλειψε να με κοιταει καποιος, να με θέλει αλλα να μην θέλει να δει "τα βυζιά μου", να θέλει να ξαπλώσει δίπλα μου να με "νιώσει". Ξαφνικα είδα εναν αντρα που σαφέστατα οδηγείται απο τις αισθήσεις του ( μη το παραχεσουμε, υπάρχουν και ορια στα θαύματα), ομως με τετοια αισθηση τιμιότητας, τετοια αισθηση "σωστού", με τετοιο σεβασμό... ουσιαστικό. Με γνώρισες να μιλάω για π*υτσες μπλε, γελούσες με την ψυχή σου, πιθανόν σε τραβηξε και αυτό, όμως ουδεποτε δεν με κοιταξες ως κάτι φτηνό, ουδεποτε δεν το πήγες "εκεί" παρα τις φιλότιμες προσπάθειές μου. Βλέπειες μάτια μου, ειναι πιο εύκολο για μένα να μιλήσω σε ενα κ*βλί. Δεν σας έχω για παραπάνω, δεν σας εκτιμώ ιδιαιτερα, εχετε κάνει κέντρο της υπάρξής σας ενα κονταράκι τοσο δα και ανάλογα το μηκος του κάνετε εκπτώσεις στην καλοσύνη και στην αξιοπρέπεια. Τι πιο εύκολο από το να απευθυνθώ σ'αυτό;
Μου σηκωσες όμως το κεφάλι απάλα και με κοιταξες στα ματια. Ω ειχε πιασει τοπο η "κουβεντούλα" μου, ομως σε ενδιέφερε πιο πολύ το αισθηματικό κομμάτι. Να με γνωρίσεις, ήσουν ερωτευμένος.
Φοβήθηκα μην ησουν κανα ανθρώπινο χαλάκι, λαπάς, κολλιτσίδας. Ετσι εχω μάθει βλέπεις. Και σε ειδα να παιρνεις αποφασεις, να κινείσαι με αποφασιστικότητα. Και σε ειδα να κανεις και πράγματα σκλήρα.
Ανάσανα με ανακούφιση. Δεν ήσουν τέλειος, αρα δεν εβλεπα ο,τι ήθελα.

Στην αρχή το πήρα ελαφρά, μετα σοβαρά, μετα ξανά ελαφρά. Τα δεκάωρα καθισμένη στο νετ να σου μιλάω, να παιζουμε ερωταπαντησεις, τα σαββατοκυριακα συνδεδεμενοι με τα ακουστικά και την κάμερα ως αλλο μηχανημα τεχνητής ζωής, να βλεπω να κλείνεις τα μάτια οταν το συναισθημα είναι πολύ εντονο, το χαμόγελό σου, το γέλιο σου.
Η ευθύτητα μας, η ομοιότητα μας στην ανάγκη μας να ειμαστε ξεκάθαροι με τον εαυτό μας κυρίως, η ευαισθησία μας και η ανάγκη ασφάλειας που καλύπτει ο ενας στον αλλον ειναι κάτι το πρωτόγνωρο.
Χριστε μου δεν μπορω να ξαναγυρίσω στους ευθυνόφοβους, κακότροπους, ψευτες μετα από αυτό.
Μου εδειξες οτι αυτό που δεν πίστυα οτι υπάρχει πια, υπάρχει. Και όχι μόνο υπάρχει, αλλα με βρήκε.
Αλλαξες ριαλμ για να εισαι μαζί μου, και σιωπηλά με ερωτευόσουν, χωρίς καμία αμφίβολία για τα δικά μου συναισθήματα που επαιζαν κρυφτό μαζί μου, ως συνήθως.
Θέλεις να εισαι ελεύθερος μαζί μου, θέλεις να ειμαστε μαζί, και οι δυο τρεμουμε την πρώτη συνάντηση. Εγω για τα κιλά μου, την κυτταρίτιδα, τις ρυτίδες μου που με κουρασαν. Εσύ γιατι φοβάσaι μην μου φανεις μικρός (δεν σου εβγαλα αυτή τη φοβία, καλό ειναι να ανησυχεις λίγο :P)
Εχουμε διαφορά, οση ειχα με τον πρώην μου. Ομως ο πρωην μου δεν σκεφτόταν μελλοντικά, ηταν εδώ και τωρα, ήταν αισθησιασμός, ηταν στεγνά. Το καλύτερο κρεβατι μου ως τωρα αναμφισβήτητα αλλα χωρίς να αφήνω την καρδιά μου ελεύθερη να φτερουγίσει.
Εσύ, ομορφε καλέ μου αντρα, λες οτι δεν εχει σημασία το ποσο διαφορετική θα ειμαι από την κάμερα.
Θα δούμε, καλό μου.
Η μαμα σου με περνά μόλις δεκα χρόνια και η θεια σου ειναι συνομηλική μου. Πίσω από την κουρτίνα ενα, ευτυχια, πίσω από την κουρτίνα δύο, ταπεινωση.
Ρισκάρω;
Hell yes.

Ερωτεύτηκα για πρωτη φορά αντρα που δεν ήταν ψεύτης και νιωθω την διαφορά. Ερωτευτηκα ανθρωπο πρωτα από το μέσα του και μετα εμαθα να αγαπώ το έξω του, ενώ δεν ήταν ο τύπος μου (ενώ αντικειμενικά εισαι κουκλος οπως μου λένε, εγώ δεν συγκινήθηκα ιδιαιτερως πρωτίστως). Ερωτεύτηκα εναν άνθρωπο πριν τον μυρίσω πριν νιώσω την ζεστη του σωματός του, πριν δω το προσωπό του καθαρά.
Ερωτευτηκα εναν ανθρωπο που μου φερεται οπως μου αξίζει και για πρωτη φορα δεν ξενερώνω, ψάχνοντας να τιμωρηθώ με τον πιο ελεεινό.
Περίμενε, θα μου πεις, ειναι ακόμα νωρίς.
Συμφωνοι.


Μπορει όλο να ειναι μια αυταπάτη που τρεφουμε ο ενας στον αλλον στην αναγκη μας να καλύψουμε κενά, Μπορει να ειναι απλά σεξουαλική ελξη καλυμμένη σε αισθημα γιατι δεν αντεχεις να εισαι  "αυτός ο τύπος". Μπορει ομως η απόφασή μου να κάνω περα την μάνα μου και να διεκδικήσω το να ζήσω χωρίς να φοβάμαι τις επίπτωσεις πάνω της να άλλαξε κάτι στην ποιοτητα ανθρώπων που τραβάω.

Μπορει απλά να ειμαι ξενυχτισμένη και να μην ξέρω τι μου γινεται.
Είμαι τρελλά ερωτευμένη, και εζησα εναν μήνα απόλυτης ευτυχιας.
Που τελειωνει μεθαυριο για να αρχίσει κάτι αλλο...ισως διαφορετικό απ'ότι ευχόμαστε...ο καιρός θα δείξει.




-(Μεσολαβεί άφιξη)-





Χτες σε ρωτησα, γιατι;
Γιατί εγώ; Χρειαζονται να γίνουν θυσίες, αξίζει τον κόπο;
Μου απάντησες οτι βρήκες την αδερφή ψυχή σου.
Και ενιωσα οτι μετά από δέκα χρόνια, ίσως και να ξαναπίστεψα κι εγώ στα θαύματα.

Monday, June 06, 2011

Irthe (eksou kai h elleipsh ellhnikou plhktrologiou)

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers