Tuesday, December 29, 2009

Απντέιτ

Ελεος!

Συνομιλια στο τηλεφωνο με τον πατερα μου.
"Δεν εχω καρκινο. Τον νικησα."
-"Ε;"
-"Εδώ δεν ξέρουν να κάνουν διαγνώσεις. Πουθενά στην Ευρώπη. Μόνο σκιες βλέπουν. Μόνον στην Αμερική. Αλλά θέλουμε 250 ευρώ και δεν τα έχουμε". (και να τα είχε δεν θα έστελνε αίμα)
"Αλλώστε δεν είμαι αρκετα δυνατός να δώσω αίμα." (Να το).
"Ο γιατρός μου έδινε μόνο ένα μηνα ζωής και έπαθε έκπληξη όταν με είδε."
-Μπαμπα, που το βασίζεις οτι δεν έχεις καρκίνο πια; 'Εκανες εξετάσεις;¨"
-"Δεν έχω σου λέω, εμπιστέψου με. Τα νεφρά μου μόνο είναι το πρόβλημα."


Μετά αρχισε αλλο τροπάριο.
"Με τρώνε οι σκέψεις μου. Πώς θα πας να μείνεις στο εξοχικό; Θα μπει κάποιος μέσα.."
Ενιωσα να αγανακτώ.
Για χρόνια, δεν εμενε κανείς τους μέσα. Οταν εγώ ενδιαφερθηκα, άρχισαν τα "θα σε βιασουν, θα σε κλέψουν, θα σε κάνουν" με αποτελεσμα να φοβηθώ και να κοιμάμαι πάντα ανησυχα εκεί. Λϊγους μήνες μετα η μητέρα μου πήγε και εμεινε 10 ολοκληρους μήνες εκεί, μόνη της.
Τώρα που είπα οτι θέλω να πάω για λίγο καιρό, τον επιασε παλι αλλά το εκδηλώνει έτσι. Δεν αντεχει να δει γιατί τον τρώει η παρουσία μου εκεί.
Γιατί δεν πιστεύω οτι ειναι ενδιαφερον;
Γιατί 4 χρόνια ζουσα σε ισόγειο με το παιδι και είχα λόγους να ανησυχω αλλα ποτέ δνε βοήθησαν να φύγω οταν το ζήτουσα.
Γιατί έχει τύχει να βρεθώ μικρή σε ερημιές της Ελλάδος (περιπέτειες που πιθανόν έχω γραψει παλιά) χωρίς φράγκο, 17 και 18 χρονών κοπελίτσα και μου λέγανε να κάνω ωτοστοπ.
Γιατί στα 16 μου ζούσα μόνη μου, σε άλλη χωρα, χωρίς κανέναν ενήλικα.
Γιατί τα κλειδια του εξοχικού τα πήρα στα 28 μου, όταν ο πατερας μου τα παρεδωσε τελετουργικά στα χερια του γκόμενού μου και αυτός μου τα έδωσε, σε φοβερα δύσκολη θέση.
Δεν ήμουν άξια, ήμουν γυναικα.

Α ρε μπαμπά, τα μυαλά σου τελικά, σε εμποδισαν όχι μόνο να ζήσεις για άλλα είκοσι χρόνια, αλλά να ζήσεις μες στην ευτυχία και τη θαλπωρη των ανθρώπων που σ'αγαπούν.
Οχι γιατι πρέπει, ή γιατι εισαι ο πατερας, αλλά γιατί είσαι Καλός πατέρας.

Saturday, December 26, 2009

Reveillon

Φέτος δούλεψα το ρεβεγιόν σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο. Είχα καιρό να το κάνω και ήθελα κάποιες πρόβες αλλα αρρωστησα μέχρι και την τελευτάια μερα, κι εγώ και το παιδί έτσι πήγα απροετοίμαστη.
Ομως με το που μπήκα στο ξενοδοχείο ένιωσα να γυρνώα σπίτι μου, κι ας μην είχα παει στο συγκεκριμένο ποτέ.
Καλώς ή κακώς, αυτή ηταν η επιλογή μου στην ζωή, αυτό διάλεξα, αυτό μου αρεσει και αυτό κάνω καλά.
Ανεβηκα στην εξέδρα και ξεκίνησα να τραγουδάω. Ο κόσμος έτρωγε και πρωτη πρώτη η μικρή που μου έιχε ζητήσει 3 πιάτα από το μπουφέ.
Ηθελα φετος να τα περάσουμε οικογενειακά στο σπίτι, αλλά χρειαζόμουν τα χρήματα, και η ιδέα του να ξαναβγω λίγο έξω με χαροποιούσε. Τελικά κανονισα με έναν φίλο να πάει σπίτι να βάλει το δώρο του Αη Βασίλη κάτω από το δέντρο ωστε γυρνώντας να βλέπαμε οτι "ηρθε".

Ξεκίνησα να τραγουδαω και χάρηκα οταν ο κόσμος σταματησε για λίγο τα δικά του, αλλά κυρίως το παιδι που πέρα από κατι παιδικά dvd και στο σπίτι, δεν με ειχε ουσιαστικά δεί ποτέ.

Κατέβηκα μετα το πρώτο μέρος και με ρώτησε..."μαμά, δεν ντρεπεσαι;"
"Ντρέπομαι" της απάντησα.
"Αλλά επειδη δεν μ άρεσει να ντρέπομαι, γι'αυτό το κάνω. Το πολεμάω".
"ΚΙ έγω ντρέπομαι να χορέψω" μου λέει.

Φυσικά μέχρι το τέλος της βραδιάς ξεσάλωνε στην πίστα.
Την χαιρόμουν όπως χαίρεται μια μάνα το παιδί της που ειναι όμορφο και κλέβει βλεμματα. Την χαιρόμουν που είχε παλέψει το συνάισθημα που την εμπόδιζε να κα΄νει αυτό που ήθελε.
Και γελούσα τρυφερά γιατι στον χορό...μάλλον δεν το'χει :P
Την έβλεπα να κουνιέται και να κάνει κυρίως γυμναστικές ασκήσεις.
Είναι περίεργο πώς τα παιδιά μας που βγαίνουν από μέσα μας μπορεί να ειναι τόσο διαφορετικά από εμάς, με δικά τους χαρίσματα. Η μικρη ειναι απιστευτα αθλητική και θα γίνει πολύ ψηλή κάτι που την στεναχωρεί γιατι λέει θα με περνάει.
Το πόδι της ειναι ήδη νούμερο 32 έναντι στο δικό μου το 37.
Φωνή όμως έχει καλή-τίποτα το ουάου για την ηλικία της, απλώς δεν φαλτσάρει κάτι σημαντικό για 8χρονο παιδί, αν και δεν θα ήθελα να ασχοληθεί μ'αυτό στην Ελλάδα.

Τραγουδούσα και χόρευε από κάτω και ήταν μέσα στα χαμόγελα.
"Μαμα εισαι η καλύτερη τραγουδρίστρια του κόσμου!" 'Ενιωσα σα να μου έδιναν το Γκράμι.
Υπήρξα κόρη τραγουδιστή και μουσικού και η φωνή του δεν μου άρεσε.
Ξέρω ότι είχε να κάνει με τα συναισθήματα μου απέναντι του επειδή φώναζε και χτυπούσε και όλη του η συμπεριφορά.
Κι επειδή κι εγώ φωνάζω.... ακούγοντας το παιδι να μου λέει πόσο πολύ της άρεσε, πόσο πολύ τελικά με αγαπά και ένιωθε περήφανη...
'Ενιωσα οτι ήρθε ο Αη Βασίλης και για μένα φέτος.

"Να με ξαναπάρεις στη δουλειά σου".
Της άρεσε που ο κόσμος της μιλούσε Γαλλικά και απορούσε.
Το θεώρησα πολύ θετικό το να ερθει παλι σε επαφή με ξενόγλωσσο κόσμο.
Την άλλη μέρα δεν την πήρα όμως γιατί ήμουν ένα πτώμα και το παιδί το ίδιο.


Αυτό που παρατήρησα οτι μου άρεσε περισσότερο στην ξενοδοχειακή δουλεια ήταν η υπερήλικες.
Με έκπληξή μου διαπίστωσα οτι εγώ που τους έλεγα κωλόγερους μικρή γιατί μου εσπαγαν τα νευρα κατι δυσκοιλιοι και δύστροποι γέροι, τώρα τους εβλεπα με πολλή αγάπη και τρυφερότητα.

Χόρευαν ταγκό, βάλς, ρούμπες, ό,τι μπορούσαν, με κέφι, με τον άντρα ή την γυναίκα τους. Και δεν ήταν "ωχ πρέπει να χορέψουμε τωρα". Οι περισσότεροι είχαν κανει μαθήματα σε σχολές και φαινόταν. Η άνεση, το πόσο διασκεδαζαν και το πώς είχαν βρει κοινά ενδιαφέροντα στην ζωή τους.
Θαύμασα αυτό το συναίσθημα που έβγαινε από τα μάτια τους και το πρόσωπό τους.
Αγάπη.
Αφοσίωση.
Ντυμένοι με τα καλά τους, μερικοί με τα παιδιά του, άλλοι μόνοι τους, άλλοι τελειως μπακούρια.
Μια κυρία καρδιακή ενέβαινε, χόρευε, σταμάταγε και ξανα το ίδιο.
Δεν γίνεται να μην θαυμάσεις αυτή την ενέργεια και δίψα για ζωή.

Αυτό που λίγο μου έκανε εντύπωση ήταν η ενδυματολογικές ενδυμασίες μερικών αλλα δεν θα σχολιάσω εδώ, δεν ύπάρχει λόγος, ο καθένας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του που είτε ταιριάζει με το έξω του ή όχι. Απλά ήταν λίγο περίεργο και αξιοσημείωτο σε μερικές περιπτώσες, έως κραυγαλέο.

Ομώς έχβω μια τέτοια περίπτωση στο σπίτι, την μητέρα μου, οπότε...
Ο πατέρας μου πλέον δεν ακολουθεί ούτε εναλλακτικά ούτε τίποτα. Κουράστηκαν και οι δύο και τρόγωνται και κρατιέμαι μακρια. Σκέφτομαι από εβδομάδα να πάω να τον δω αν και την τελευταία φορά που πηγα δεν με είχε δει και ρώτησε επιθετικά την μητέρα μουη "Τι θέλει;"
Είναι κρίμα, είτει εκείνη τον επηρέασε εναντίον μου, είτε εκείνος είναι τοσο στενόμυαλος, να μην είδε ποτέ του το ίδιο του το παιδί. Ομως τι να κάνουμε;

Σκέφτομαι να πάω χωρίς το παιδί (τον φοβάται γιατί μοιαζει με σκελετος και κλαίει), να κάτσω λίγο μαζί του, να μου πει τα δικά του, πώς τον κατέστρεψαν οι γιατροί, πώς θα σηκωθεί απ'το κρεβάτι με την βοήθεια του Θεού και όλα όσα ουσιαστικά τον οδηγούν στον τάφο, και να του κρατήσω λίγο το χέρι όσο θα το κάνει αυτό.
Είναι αλλωστε τα τελευταία του Χριστούγεννα.
Να του πώ μέσα μου αντίο, κι ας μην το ξέρει.


Ας ευθυμήσουμε λίγο με το τελευταίο νέο μου.
Αυριο έχω τραπέζι με φίλους στο σπίτι, για να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα τα δικά μας. Φέτος δεν μπόρεσα να φερω κόσμο όπως έκανα περσι κάθε εβδομαδα για τα καθιερωμένα παιχνίδια παντομίμας και πικσιονέρι, αλλά αύριο πιστεύω να το ευχαριστηθούμε.

Χρόνια πολλά σε όλους.

Tuesday, December 22, 2009

Το κεφαλακι μουυυυυ

Και επειδη δεν εβρεξε ακόμα....

ΞΕΜΑΤΙΑΣΤΕ ΜΕ.

Sunday, December 20, 2009

Για τα λινκ και το μπλογκ

Θα ήθελα να εξηγήσω κάποια πράγματα όχι γιατι νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ, αλλα δεν θα ήθελα καποιος να στεναχωρεθεί χωρίς λόγο.

Το μπλογκ αυτό ειναι από τα πιο παλιά.
Μου άρεσε η ανωνυμία που μου επέτρεπε να λέω ό,τι ήθελα. Η ταυτότητα δεν είναι στο όνομα, αλλα στην αίσθηση οτι ξερουμε καποιον.
Εγώ ήθελα να ακουγονται αυτά που εχω να πω, αυτά που έχω μέσα μου και να μην εστίαζουν σε ποιον τα λέει, αλλά σ'αυτα που γραφονται.

Καποια στιγμη το μπλογκ απεκτησε δημοσιοτητα και ...διαφοροι έρχονταν και έλεγαν το στραβο τους και το ανάποδό τους.
Οταν βγήκε το βιβλίο έγινε χαλασμός. Και στον προσωπικό μου χώρο, στην αληθινή μου ζωή.
Οι περισσότεροι δεν καταλαβαιναν οτι εμένα δεν μου έκανε αίσθηση.
Δεν θα έβγαζα χρήματα από αυτό, δεν ήταν προιον εργασίας, κάτι που θα χρησίμευε σε κάποιον και είχα ήδη βγάλει ενα βιβλίο για το οποιο ήμουν περήφανη.

Το θέμα είναι όμως οτι αρχισε να μπαινει πολύς κόσμος μέσα εδώ και είχα πολλά προβλήματα με το αν θα έβαζα λινκ ή όχι.
Βλέπετε, τότε ειχε αρχίσει να δημιουργείται ένα φαινομενο τύπου φέις μπουκ όπου όλοι έβαζαν όλους στα λινκ και αν δεν το έκανες σε έβγαζαν και διαφορα άλλα στιλ κλίκας που δεν ειχαν καμία σχεση με το "Παραθυράκι μέσα στο μυαλό μου" που ευγενικά άνοιγα εδώ για όποιον είχε πραγματική ανάγκη να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από το δικό του μυαλό.

Οι αντιδράσεις μου έδειχναν τι υπήρχε στο μυαλό άλλων.

Εσβησα όλα τα λινκ.
Κράτησα για λίγο διάστημα αυτά που θεωρούσα χρήσιμα για όλους, όπως το babyblog του Θωδωρή Γουτα, αλλα μετα αναγκαστηκα να κρύψω διάφορα σχολια και ποστς λόγω ανθρώπων που έμπαιναν εδώ (μερικοί και δημοσιογράφοι) και έκαναν με τα ποστς ό,τι ήθελαν με την δικαιολογια τις ελευθεριας.

Δεν θέλω να παρεξηγηθω, δεν ειμαι κανα ψώνιο ή κατι τέτοιο,
δεν διαβαζω το μπλογκ κανενός, δεν θέλω να μπω στην νοοτροπία του νετγουορκινγκ, δεν εκθέτω ποτέ μυνήματα με λινκ στα μπλογκ, γιατι πολύ απλά δεν θέλω να κάτσω να ψάχνω να δω τι θεματολογία εχει ο καθένας, ούτε θεωρώ ευγενικό να αφήνει κάποιος το λινκ του εδώ με το καλησπέρα σας, οπότε ξεκινάω λίγο αδιάφορα έως αρνητικά και δεν ασχολούμαι.

Μου αρεσει να μου απαντάτε, δεν αρέσει σε κανέναν να μιλάει μόνος του. Και οι περισσοτεροι, συγκεντρώνεστε στο ποστ και οχι στο ποιος το λέει και θεωρω κατόρθωμα και επίτευγμα να εχω συνγκεντρωσει εδώ μια χούφτα συνομιλητές που ξέρουν να σέβονται το τι νιώθει ο δίπλα.

Πραγματικά.

Και σας ευχαριστώ.

Saturday, December 12, 2009

Προς το Burger της περιοχής μου

εχω πραγματικά βαρεθεί να μου στέλνετε λάθος παραγγελίες. Πρέπει να εχει συμβεί 8-9 φορές σε 6 μήνες. Πολύ μεγάλος αριθμός. Δεν νομίζω να ειμαι η μόνη.
'Εχω βαρεθέι να τρωω ΜΕΤΑ την παρέα μου γιατί επρεπε να πάρετε το πιάτο μου πίσω.

Κρίμα.
Πόσο δύσκολο ειναι να θυμάσαι να μην βάλεις κάτι σε μια σαλάτα γιατί ο άλλος είναι αλλεργικός; Η να τσεκαρεις αν το τυρί μυρίζει;
Δεν είναι δείγμα κακής θέλησης, είναι δείγμα ανικανότητας, πια.

Και επειδή το πρόβλημα ξεκινά από την κουζίνα μάλλον, όχι δεν θέλω να μου φέρετε άλλο πιατο.
Η φαντασία μου καλπάζει και φαντάζομαι τον μαγειρα να φτύνει μέσα όπως σε κάτι ταινίες.

το κεφάλάκι μουυυυ

Αν κάποιος ξέρει να ξεματιάζει, ας κάνει κάτι είναι 2 μέρες συνεχόμενες που πεθάινω...

Friday, December 11, 2009

Μαμά, κλαις;

Χτες μίλησα με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο.
Του είπα τι έγινε, τι μου είπε η μικρή, και μου είπε

"Πιστεύεις οτι ο πρώην σου η εγώ θα μπορούσαμε να ειμαστε σωστοί γονείς αν ειχαμε τις συνθήκες ζωής που έχεις για να την μεγαλώσεις; Προσπαθείς να της φτιάξεις τον χαρακτήρα, αγαπάει τα ζωα, να την διαβάσεις, εγώ δεν θα είχα ούτε το κουράγιο ούτε τις άντοχες.
Και αν η μικρή δεν το δει αυτό όταν μεγαλώσει, πιστεύω να ειμαι κι εγώ εδώ να της τα ψάλλω ένα χεράκι. Κάνεις εσύ ολη την βρομοδουλειά. Πιστεύεις θα την έκανε κανας άλλος έτσι όπως έχουν τα πράγματα;"

Αρχισα να κλαίω.
'Ηταν η πρώτη φορά στα 8 χρόνια που κάποιος μου το έλεγε αυτό. Πρώτη φορά που δεν δίναν εμφαση στα στραβα, στις φωνές, στο πώς πρέπει να αντέξω γιατί ειμαι μάνα. Πρώτη φορά που καποιος μου αναγνώριζε τις δυσκολίες μου. Κάποιος που καταλάβαινε.
Είναι δυνατόν να θέλω τοσο πολύ μέσα μου καποια αναγνώριση;
Γιατί;

Καπάκι μίλησα και με τον 'Αγγελο, ο οποίος για χ,ψ λόγους δεν έκανε την παραγγελία του βιβλίου για την μικρή για τα Χριστούγεννα, και δεν με ενημέρωσε παρά μόνο εκείνη τη στιγμή που τον ρώτησα.
Ο καθένας στην κοσμάρα του και για την πάρτη του, δε λέω... αλλά... Τρομερή διαφορά αντιμετώπισης.

Εκλάψα πολύ χτες, και ξύπνησα με πονοκέφαλο. Βρέχει κιολας ψιλοβρόχι.
Το πρώι είπα στην μκρή αν είναι, να πάει να μείνει με τον μπαμπά της και την Ειρήνη.
Μην αρχίσετε αν μου λέτε οτι ειμαι λάθος, το ξέρω, αλλα δεν μπορώ και να υποκρίνομαι, ένιωθα παγωμένη και μουδιασμένη.
Η μικρή με κοίταξε.
"Δεν με θες;"

Αναστέναξα.
"Γιατί θες να μείνεις εδώ;"
Αρχισε να μου λεει για τον σκύλο, τα μαθηματα και διάφορα άλλα και κατάλαβα οτι δεν ήξερε. Αλλά οτι ήθελε να είναι μαζί μου.
Και χαλάρωσα την αυστηρότητά μου, την πήρα αγκαλιά και της είπα οτι μπορεί να αγαπάει όποιον θέλει, όσο θέλει.
Οτι δεν πειράζει.

"Μα μαμα, σε έκανα να κλαις. Εσύ δεν κλαις ποτέ,"
"Δεν μπορείς να διαλέξεις ποιον αγαπάει η καρδιά σου όμως", της απάντησα.
"Δεν πειράζει" πρόσθεσα.
'Μου πέρασε, Αγάπα την και πιο πολύ απο μένα, αφού εγώ σε έχω."

'Εδειξε ικανοποιημένη με την απάντηση.
"Δεν σε δίνω εγώ, και να θες να φύγεις." της είπα και ένα πλατύ χαμόγελο διαγράφτηκε στο πρόσωπό της.


Ακόμα δεν είμαι καλά, αλλά τουλάχιστον δεν ειμαι και "να πεθάνω".

Thursday, December 10, 2009

'Ηττα

Και σήμερα μου σκασε την βόμβα.
"Μαμα, αγαπώ εσενα, τον μπαμπά και την( -ας την πούμε) Ειρηνη".
Χαμόγελο.
Χαίρομαι. Ανησυχώ λίγο τι θα γίνει αν ποτέ χωρίσουν αλλά σκέφτομαι οτι μπορώ παντα να την πάρω τηλέφωνο(την Ειρήνη) και να της ζητήσω να ερθει να δει το παιδί, όταν καταλαγιασουν τα πνεύματα.
Και αν δεν χωρίσουν και κάνουν δικό τους παιδί...σταυρώνω τα δάχτυλα οτι θα συνεχίσει η προσοχή και η αγαπη που της δείχνει. Το χαίρομαι, δεν νιώθω καμία ανασφάλεια ή ζήλεια.
Η θέση μου ειναι αυτή που είναι, χαίρομαι που έχει μια πρόσθετη θετική παρουσία στη ζωή της, να της κάνει όλα όσα δεν κάνουμε μαζί λόγω χρόνου.

Η μικρή με κοιτάει.
"Είναι σαν μητέρα".
"με τον μπαμπα, σαν οικογένεια."

"Σας αγαπάω και τις δύο το ίδιο"
Σφίξιμο στο στομάχι.
Ξέρω οτι δεν πρέπει να δώσω βάση, έμφαση, ότι ειναι λογικό να αγαπά καποιον που την φροντίζει, της κάνει γλύκες ενώ εγω φωνάζω, μαλώνω, απαγορεύω...

"το ίδιο;"την ρωτάω. Γνέφει καταφατικά.
'Στεναχωριέσαι;" με ρωτάει.
'Λίγο. Θα ήθελα να με αγαπάς λίγο περισσότερο."
Με κοιτάει.
"Δεν μπορώ να διαλέξω εγώ για την καρδιά μου."


Και θέλω να πεθάνω.
Ξυνει πληγές που έχουν να κάνουν με το άλλο τρίγωνο, την μάνα μου και τον πατέρα μου, με τα τρίγωνα που έζησα με την αλλη γυναίκα, σε όλες μου τις σχέσεις.
Και τώρα...;
Τι να κάνω; Να ανταγωνιστω για την αγάπη του παιδιού μου;
Να την κακομάθω κι εγώ;
Να τα παρατήσω όλα και να την αφήσω να παει εκεί;

Μου κόβεται η ανάσα και που το σκέφτομαι.
Θέλω να πιστεύω οτι ειναι περαστικό, οτι την μανα μας δεν την αλλάζουμε με τίποτα και για κανέναν, αλλα οταν σκέφτομαι την δική μου....

Νιώθω ηττημένη.
Πληγωμένη.
Περίμενα να εχει αδυναμία στον πατέρα της γιατί δεν τον βλέπει όσο εμένα.
Αλλά στην σύντροφό του , μετά από λίγους μήνες, ενώ εγω τραβάω τα λούκια, τις αρρώστιες, τα ξενύχτια, τις στεναχώριες...

Νιώθω οτι αναπληρώθηκα απο παντού.
Πιθανόν υπερβάλλω και αύριο νιώσω καλύτερα, αλλά για σήμερα το βράδυ, είμαι χώμα.

Tuesday, December 08, 2009

Μπουκίτσες τελεία τζι αρ

Και το πήρα το όνομα μη μου το κλέψει κανείς, και πήρα και το web hosting αλλά το χόστινγκ δεν τελείωνε εκεί, έπρεπε να "χώσ'την" και σε ντιζάιν ιστοσελίδας.

Λεφτά δεν υπήρχαν, και πέντε μέρες τώρα ψαχουλεύω , το παλεύω, με την πολύτιμη συνδρομή φίλων που συγκινούνται από την μελωδική φωνή μου που τους απειλεί με Θεούς και δαίμονες αν δεν με βγάλουν από το τέλμα που πήγα και βούτηξα.

Με τα πολλά βάλαμε και ελληνικά, αμφιβάλλω αν οι ξένοι θα έπιαναν το βρώμικο χιούμορ μου.

Αμφιβαλλω αν το πιάνουν και οι 'Ελληνες εδώ που τα λέμε, αλλά καποιοι, πιστοί φίλοι τόσο καιρό, του π*υστη, κάτι βρήκαν. Δεν συγκινώ μονο λεζβίεζ και γαμίκουλες, κάτι στο γραπτό πιάνει τόπο.


Και η αλήθεια είναι οτι την βρίσκω να ψάχνω, να παραθέτω, να προβληματίζομαι και να προβληματίζω.

Να ξεκινάω με απίστευτο stand up comedy κέφι και να διασκεδάζω την 'αγνωστη" παρέα μου εκεί έξω.


Η αληθεια ειναι ότι έτσι ξεκίνησα πριν χρόνια, και στην πορεία έχασα το χαμόγελο, και την διάθεση. Παραγνωριστήκαμε.

Δεν με ενδιέφερε πια να σε γοητεύσω, να σε κάνω να γελάσεις. Σε ειχα χάσει μέσα στην θάλασσα της αμορφωσιάς και της αγένειας, δεν έβρισκα οτι άξιζε τον κόπο να μιλάω μόνη μου στην έρημο.

Είτε μιλούσα, είτε γελούσα, η επικοινωνία είχε χαθεί.



Τελευταία, καταπιάστηκα με ένα σάιτ, όπου έγραφα σε απίστευτους για μένα ρυθμούς, για θέματα που μέχρι τώρα με άφηναν παντελώς αδιάφορη.

Τα καλλυντικά, οι κρέμες, η μόδα...

Αναγκάστικα να το ψάξω, πάντα βέβαια από την δική μου σκοπιά, και να καταγράψω ό,τι μάθαινα, όσο ανορθόδοξο και να είναι.

Και ξαναβρήκα την διάθεση να επικοινωνήσω.

Αυτά που μαθαινα, αυτά που ψάχνω, αυτά που πιστεύω, αυτά που ακούω.


Οχι τα δικά μου θέματα.

Τα θέματα των άλλων.

Είτε πρόκειται για μια κοπέλα που ζει ενα δράμα στην Κάτω Κυπαρισσούπολη, είτε για την Αντζελίνα που τα πρήζει στον Μπραντ Πητ.

Είτε για το πώς πιάνουν το πεος σήμερα οι κοπελιές (και μη) και κυρίως το γιατί.

Από το πώς να φτιάξεις κρέπες και κυνήγι έως και το πώς να φτιάξεις άρωμα, σαπούνι, πουλόβερ, υδατική κρέμα.

'Ολα οσα μας ενδιαφέρουν, από εκδηλώσεις, χόμπι, κουτσομπολιό.

'Οσα μας καταπιεζουν ή μας ανυψώνουν.


'Ολα όσα συζητάμε στην τουαλέτα όταν πάμε να βαφτούμε ή όταν πέφτουμε η μία πάνω στην άλλη στο σουπερμάρκετ.

(Ναι εκείνο το 5% που δεν αφορά Εκεινον και το πόσο μας έχει σπασει το νευρικό σύστημα)

'Ολα, ευελπιστώ να τα βρούμε εδώ, στις μικρές τραγανές μπουκίτσες.



Την κατανόηση σας για τυχόν λάθη και τεχνικά προβλήματα το επόμενο...δίμηνο;

Βλέπετε, αντί να πάω να πλύνω κάνα πιάτο σαν καλό γυναικάκι, κι εγώ...

Saturday, December 05, 2009

Redirection

Εχω καιρό να γράψω, και αυτό γιατι
α) δεν μου περισσεύει χρόνος (και εχω πεθάνει και στους πονοκέφαλους με τις βροχές)
β) δεν μου αρεσει πια το ύφος με το οποίο γράφω...παλιά, διακομωδούσα καταστάσεις, αλλα τον τελευταίο χρόνο, δεν ξερω τι μου φταίει, δεν έχω διαθεση να "διασκεδάσω" τον αναγνώστη μου, να καλυφθώ πίσω από το χίουμορ για να πω αυτό που με καίει. Ισως παραγνωριστήκαμε, ίσως μεγάλωσα, ισως πολλά
γ) τα θέματα που με απασχολούν έχουν να κάνουν με τους δικούς μου το παιδί μου και τα προβληματα με τον πρωην μου.
Το πρώτο μέρος με θυμώνει. Το δεύτερο, αν εχω κατι να πω, θα είναι γιατι της φωναξα ή κατι τετοιο και δεν αντεχω αν το απλώνω εδώ. Το τρίτο...κρατουσα πάντα μια ισσοροπία ανάμεσα στα "παραπονά"μου και στο να μην τον κακοχαρακτηρίζει κανείς. 'Ηταν εδω ενα καταφύγιο στο οποίο έλεγα το 3% αυτών που συνέβαιναν. Τα πιο επώδυνα, τα πιο σκατένια τα κρατούσα μέσα μου ή σε καποιο κρυφό μπλογκ, για να μην σκάσω.
Οχι για να μην τα διαβάσει εκείνος. Χεστηκα. Δεν τον κατηγορούσα ποτε, εκφραζα τα διακά μου συναισθήματ και περιέγραφα καταστασεις χωρίς "ερμηνείες". Πράξεις του. Και αυτές μιλάνε μόνες τους, δεν χρειάζονται κανένα δικό μου σχόλιο.

Ομως τον τελευταίο χρόνο, γνώρισε μια κοπέλα. Σε πολλα μου θυμίζει εμένα. Τοτε που πίστευα οτι οι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν και ειναι αυτό που δείχνουν.
Την συμπαθώ, αν και κρατάω μια πισινή. Είναι αλλωστε μαζί του.
Δεν ανοιγω το στόμα μου, ακόμα και οταν μου λεει πραγματα όπως "Εχει αλλάξει, μου εχει πει τι εχει κάνει."
Τι να της πω; Οτι δεν ξέρει τίποτα; Να τρεξει να σωθεί;
Δεν ειναι δική μου δουλειά.
Ο καθενας βλέπει αυτό που θέλει.

Είναι καλή με την κόρη μου, κράταει τους τύπους, δεν με παρακάμπτει, δεν ζητάω τιποτ'άλλο.
Ο αλλος εχει μπει στο παραμύθι του, οτι ζει μια φυσιολογική ζωή, και αν εξαιρεσουμε κατι αστοχα σχολια (θα τον παρει ο διαόλος καμια ωρα) μπροστα στο παιδί, με αφήνει ήσυχη.
Ομως η κοπέλα αυτή μπαίνει στο ιντερνετ.
Δεν νιώθω καλά στην ιδέα οτι μπορει να πετύχει καποιο κείμενο. Ας ανακαλύψει μόνη της καποια πράγματα για την δική της ζωή χωρις να μπει σύμμαχος ή διαιτητης ή κριτης σε καταστασεις που ...δεν την αφορουν. Είναι τοσο λεπτές οι ισσοροπίες.

Τι θελω να πω μ'αυτό;
Οτι θα ήθελα πολύ να διαβαζετε τις μπουκίτσες. Εκεί, από τα θέματα που θα πιάνω, οσοι ξέρετε να διαβάζετε ανάμεσα στις γραμμές, θα καταλαβαίνετε. Αλλωστε όλα μια επανάληψη είναι του τι γινεται ως τώρα...
Δεν θα γράφω εδω;

Πώς να γραψεις στην γωνιά σου, οταν η γωνιά σου δεν εχει παράθυρα, δεν εχει τοίχους, και ειναι στην μέση μια πλατείας;

Δεν ειναι πια η κρυψώνα μου με άγνωστα μάτια, χωρίς κρίση, χωρίς θέση.
Δεν ειναι πια η ιστορία μια γυναίκας σε μια πόλη. Μιας οποιαδήποτε.
Οπως τόσες άλλες γυναίκες και ιστορίες.
Απεκτησα ταυτότητα στους αγνώστους.
Και οι γνωστοι ξέρουν την ταυτότητα μου.

Δεν ξέρω, τι θα κάνω. Ηδη εχω φιλτραρει πολλά κειμενα οταν βγήκε το βιβλίο, αλλαξα ηλεκτρονική διεύθυνση, άλλα κειμενα τα εχω κρατήσει κρυφα...λίγο λίγο χρατσα χρούτσα η ελευθερία να πω "Πονάω!" ή "Γαμιέσαι!!" κόπηκε.
Ισως...ισως μια μέρα.

Οχι όμως σήμερα. 'Οχι τώρα.

Monday, November 30, 2009

Καιρό είχα να γράψω...

Πήγα στο μπαζαρ του συνδέσμου θηλασμού και το καταευχαριστήθηκα.
Πήρα ρούχα για το παιδί (ένα ευρω το ένα), παλτό και πουλόβερ για μένα (ένα ευρώ το ένα),
βιβλία αγγλικα και ελληνικά, και ένα γαλλικό, λούτρινα σκυλάκια που της αρέσουν, ένα ζεστο αδιάβροχο μπουφάν, μια στολή "ψάρι" για τις αποκριές και 2 πέτσινα μπουφανάκια δείγματα από το Λαπέν, με πέντε ευρώ το ένα. Πήρα ένα πανέμορφο ολοκαίνουργιο μπλουζακι ζακέτα με τον Τουίτι που πολύ θα της αρέσει όταν το βρει κάτω απ'το δέντρο. Αλλά κι εγώ έκανα ευτυχισμένο καποιο παιδάκι με τον Γαργαλίτσα και τα Ηeelies που δεν φόρεσε ποτέ η μικρή.

Εφυγα με 3 μεγάλες σακκούλες σκουπιδιών γεμάτες ρούχα για τον χειμώνα, το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα. Με 100 ευρώ σύνολο, καθάρισα την γκαρνταρόμπα μας.


Μου αρεσει το δεύτερο χέρι. Πάντα μου άρεσε. Στο Λονδίνο και στην Κύπρο, κυρίως πούλαγα τα βιβλία μου και αγόραζα άλλα, αλλά και με κάποια ρούχα μου, είχα ανανεώσει την γκαρνταρόμπα μου. Θυμάμαι την μία μου μπλούζα την είχε απορριψει, αλλά την άλλη την είχε παρει για 1 λίρα. 'Οταν εγώ πήγα όμως να ψωνίσω, αγόρασα για 5 λίρες...

Θα μου άρεσε να ανοίξω ένα τέτοιο μαγαζάκι.
Με περιποιημένα παλιά βιβλία, ρούχα, αλλα ο κόσμος αγοράζει βιβλία πια;
Και με τα κινέζικα, θα έρθει να πάρει ρούχα από δεύτερο χέρι;


Πείτε μου λίγο τις γνώμες σας....

Friday, November 06, 2009

Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγω...

Πάμε λοιπον να δούμε την έκθεση για τα πενήντα χρόνια του Αστερίξ.
Εστειλαν και προσκλήσεις.
Οχι σε μένα, αλλα πήρε το ματι μου μία.

Η μικρή εχει μούρλα με τον Αστεριξ τώρα τελευταία οποτε βγάζω λεφτά απ΄τη τράπεζα, παιρνουμε ταξί και παμε. Δεν της λέω τίποτα για να μην εχω καμια απογοήτευση και αρχισει την μουρμούρα, δεν το αντεχω.

Και παμε. Και μας λένε οτι ειναι "ελεύθερη η είσοδος" σαν να ειναι κατόρθωμα, χαρη και προνόμιο (θα καταλαβετε γιατι το τονίζω αυτό μετά)
Και βλέπουμε ένα μενίρ στην είσοδο, η μικρή τρελάινεται απ΄τη χαρά της και μπαίνουμε στο εστιατόριο και βλέπουμε 2 γυάλινες θήκες με κάτι κουκλάκια μπρελοκ και μπλούζες...στον τοιχο κατι αφισούλες. Ρωταμε μια κοπέλα εκεί προς τα που ειναι ειναι η έκθεση. Ολο χαρά... και ακούμε...
"Μα, αυτή ειναι".

"Και εχει και πανω στην βιβλιοθήκη τα τευχη απλωμένα."

Ορίστε;
5 κουκλάκια, ένα μπρελόκ και ενα σωβρακο σε γυάλινο τραπεζάκι και το λένε "έκθεση";
Οι μύξες κάτω από ένα παιδικό θρανίο έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και ενδιαφέρον.


Η κόρη μου έχει περισσότερα κουκλάκια απ'αυτά που είδαμε.
Παρ αυτά δεν το βαζω κατω.
Ρωτάω που αγοράζουμε ένα από τα κουκλάκια, γιατί ήταν τοσο απογοητευμένη που ήθελα έστω να φύγει με καλή ανάμνηση.
"Α, δεν τα πουλάμε"

οκ...

Ανεβάινουμε στην βιβλιοθηκη οπου βλέπω καμια δεκαριά τευχη και μερικά σε αρχαια ελληνικα. Για Γαλάτες, πολυ ταιριαστό.
Και μερικά στην κρητική.
Μχχ οκ.
Πέρα απ'αυτό εγώ ειχα περισσσότερα τευχη απ΄την "έκθεση".

Λέω λοιπον να μην τελειωσει σε φιάσκο η μέρα και να φάμε στον χωρο της "εκθεσης" που ήταν το εστιατόριο/καφετέρια.
Περιμενα 10 λεπτα να τελειωσει τον καβγά της η γυναικα στο μπαρ με τον μαγειρα (;) οπου της ζητάω ευγενικα να μου πει το μενου.
Μου απαριθμεί τις σαλάτες και την ρωτάω τι ειναι η Νισουάζ.

Σηκώνει το φρύδι της και με κοιτα με υφος.
Την κοιτάω σταθερά.
Ε ναι, δεν είμαι υποχρεωμένη να ξέρω τι ειναι η Νισουάζ, χεσε με.

Μου απαριθμει τα υλικά.
Παίρνω μια, και ενα παστίτσιο και δύο γλυκά.

Ζητάω ένα πιάτο να βάλω μισό και μισό στο παιδι.
Μου δειχνουν ένα το οποιο ήταν βρώμικο.
Ζητάω καθαρό.
Ο τυπος πίσω από την μπάρα με κοιτάει με ειρωνία και απορία.
"δεν ειναι καθαρό αυτό;"
"ειχε σοκολάτα"
το σηκώνει, το εξετάζει.
"Δεν θα έλεγα ψεμματα, την σκούπισα με το χέρι μου, είναι βρωμικο"
Τελείωνε επιτελους.

Μου φέρνει ένα πιατο.
Ξεκιναμε το φαί με την μικρή και φτυσαμε το μισό στις χαρτοπετσέτες.
Εχω φάει πολλες μαλακίες στην ζωή μου, αλλα αυτό πρέπει να ήταν ο,τι χειρότερο εχω φάει ποτέ, χωρίς υπερβολή.
Οι πατάτες ειχαν γευση νερού, σαν να παπαριαζαν σε ταπερ με νερό. Τα φασολάκια έλιωναν στο στόμα όπως οταν εχει ανοιχτεί μια κονσέρβα και εχει αλλιωθεί, ο τονος βρωμούσε.
Το παστίτισιο ξίνιζε.
Το μπαβαρουάζ ήταν καλό.
Η μούς ήταν τοσο βαριά που μετά από μια κουταλιά το άφησα ήταν σαν να τρωω βουτυρο.

Εφυγα κλαίγοντας τα λεφτά μου, την κούρασή μου αλλα κυρίως βλαστημώντας οποιον υπεύθυνο ειχε την φαεινή ιδεα να βαφτίσει "εκθεση" αυτό το έκτρωμα, απογοητευοντας σίγουρα όποια πιτσιρίκια τα πήγαν εκεί η γονείς τους.

Και έστειλαν και προσκλησεις!

Οσο για την ευγένεια των ανθρώπων του εστιατορίου/καφετέρια, τι να πω....

Ευγε ευγε, τα συγχαρητήρια μου. Σε όλους.
Από τους υπαλλήλους έως τον δημιουργό της "έκθεσης".



Βρε μπας και ήταν με επιχορήγηση;
Tax deductable?

3G

Από χτες το πρωί έχω πονοκέφαλο και τώρα ξύπνησα από τους πόνους.
Βρεξεεεε.

Πήρα στικάκι από την Βονταφον για το εξοχικό αλλα δεν εχει τελικά κάλυψη 3Τζι κιας μου είπαν οτι είχε. 3 στενα πιο κάτω έπιασε μια γραμμούλα αλλα και παλι ήταν πολύ αργό. 0.03 στο σπιντ τεστ
'Ηρθα σπίτι και το δοκίμασα. 1.99 έπιανε.
Δεν αξίζει τα 55 ευρώ το μήνα που θα στερηθώ για να τα πληρώσω.

Μπήκα σε ένα φόρουμ να διαβάσω εντυπώσεις και λέγανε για έξτρα χρεωσεις και αναρωτιέμαι μήπως τελικα το 55 είναι κανα πάγιο περίεργο.

Αυριο, αν αντέξω την σημερινή νύχτα, θα πάω.



Πονάω, ξεματιάστε μεεεε.
Καντε κάτι .

Wednesday, November 04, 2009

Ανήσυχος ύπνος

Κατα περιόδους νίωθω έντονο φόβο για σεισμούς.
Με τον ψυχολόγο μου το απεδώσαμε στο άγχος για τα οικονομικά, τις ευθύνες που με "πλακώνουν" αλλα τώρα τελευταία, ενώ ειμαι καλά στην ζωή μου, είχαν ξανάρθει στο μυαλό μου.
Μετά εγινε ο σεισμός στην Ινδονησία. Μετά στην Ζακυνθο. Και για λίγες μέρες, δεν ειχα πια το άγχος μόλις ξάπλωνα το βράδυ. Θαρρείς θα πρεπε να ανησυχω αφού εκδηλώθηκαν σεισμοί αλλα ενιωθα μια χαρα.
Χτες όμως ξανάρθε και ήταν το κάτι άλλο.
Μου 'ρθε να βάλω τα κλάμματα μόλις ξάπλωσα. Ενιωθα με σιγουριά οτι όταν ερθει η ώρα μου, απ' αυτό θα πάω. Και δεν ειχα ίχνος άγχους όλη μερα, ούτε λόγους να νιώθω έτσι.

Δεν ξέρω. Φταίνει οι 3 καφέδες που ήπια (ενώ δεν πίνω);
Φταίει που κάθε φορά πριν γίνει κάπου το ψιλονιώθω; Μην με ρωτατε πως και γιατί δεν θεωρω οτι ειμαι "ιδιαιτερη", ίσως απλά σαν τα ζώα, να μην εχω εξελιχτει τόσο και να το "πιάνω" στα κυτταρά μου.
Ισως το γεγονός οτι νιωθω οτι ειμαστε όλοι συνδεδεμένοι (δεν το σκέφτομαι, το νιώθω σαν γενική αίσθηση)... δεν ξερω πραγματικα.

Χτες ήταν πραγματικά πολύ έντονο.
Αποκοιμήθηκα βέβαια, αλλα όχι με ησυχία, ούτε με την διάθεση που είχα όταν ξάπλωσα.


Ισως πολύ απλά να φοβάμαι πολύ τους σεισμούς.

Tuesday, November 03, 2009

Οικογενειάκες στιγμές

Μου άρεσε η σημερινή μέρα. Δεν πήγα στο εξοχικό όπως ειχα υπολογίσει λόγω βροχής, και ευτυχώς γιατί αν με έπιανε στο εξοχικό αυτή η καταιγίδα, πως θα περπατούσα 15 λεπτά για να πάω στη σταση για να παω να πάρω το παιδί;
Οταν ήρθε επιτελους ήταν ήδη βράδυ και ήταν κακόκεφη.
Την άφησα να παίξει, ετοίμασα ζεστή σοκολάτα και πάιξαμε Ούνο. Και με κέρδισε.
Της ετόιμασα έναν χωρο στο δωμάτιο να κάνει τα μαθηματικά της και της εξήγησα την αφαίρεση. Οταν δε, το κατάλαβε ήταν τοσο χαρούμεν η και περήφανη για τον εαυτό της....
Οποτε κάνει Τάι τσι στο σχολείο μου γυρνάει σε καλή διάθεση.
Είναι τυχαίο;

'Ηταν μια ωραία βραδιά πάντως, και το ευχαριστήθηκα.
Χαλάρωσα.

Εμπνεύσεις

Μονο εγω βλέπω (η μάλλον ακούω) την ομοιότητα; Αν και δυσκολευομαι να προσδιορίσω ποιο από τα δύο κουπλέ-εισαγωγες μου μοιάζει πιο πολύ με το κουπλέ του Ελληνα.




Monday, November 02, 2009

Κόψε το γαμημένο ΛΩΡΟ

Χτυπάει το τηλεφωνο.

"γεια σας, κάνετε μαθήματα Αγγλικών;"
'Μάλιστα."
'Πότε μπορείτε να έρθετε;"
"Μισό λεπτό, ειναι παιδάκι, ενήλικας, για σας;"
"Φοιτήτρια."
Και προσθέτει
"Μπορείτε να έρθετε την Τετάρτη..."
"Λυπάμαι δεν έχω χρόνο, μπορώ μόνο πρωινά της Δευτέρας και της Παρασκευής."
Ακούω ψίθυρους.

"Είναι δίπλα σας; Να μιλήσω στην ίδια."
"Μιλάτε μαζί μου, δεν πειράζει."
"Μάλλον δεν κατάλαβα...πόσο χρονών είναι;"
"δεκαεννιά."

Αφήνω επίτηδες την σιωπή να πέσει.

"Κοιτάχτε εμάς δεν μας βολέυει η Παρασκευή, μόνο την Δευτέρα μπορείτε;" ο τόνος της ειναι λίγο εκνευρισμένος.
"'Εχουμε Νοέμβριο, έχω ήδη φτιάξει το πρόγραμμά μου."
Αρχίζει να απολογείται, κατι που δεν ήταν τγο ζητούμενό μου καιμου έκανε και εντύπωση πώς από Ψιλοκατηγορώ, μαζευεται σαν δαρμένο σκυλί.
"Μα δεν ειπα να αφήσετε το πρόγραμμά σας προς θεού, καταλαβαίνω..."
"Ακουστε αν θέλει, μπορει να κάνω μια εξαίρεση και να ερθει σπίτι μου αφού εχω βάλει το παιδί για ύπνο αλλα λίγω συγκυριών θα πρέπει να μιλήσω στην ίδια οπως καταλαβαίνετε."

Επιμένω;
Επιμένω.19 χρονών κανονίζεις μόνος το προγραμμά σου και μιλάς με την δασκάλα, δεν βάζεις την μαμά να κανει κατι που μπορείς η ίδια.

"καλά, αφήστε το θα σας ξαναπάρουμε".
"Οπως καταλαβαίνετε".



Τις τραβάω αυτες τις μανάδες που γαντζωνουν τα νύχια τους στα παιδιά τους ή μου φαινεται;

Χτες

Αποφάσισα να πάω στο εξοχικό. Ο λόγος που δεν πήγαινα είναι γιατι με κανουν να νιώθω έντονα οτι ειναι "δικό τους". Λαχταρω να νιώσω οτι καπου εχω ένα λιμάνι και οταν διαχωρίζονται μου υπενθυμίζουν οτι εγω ειμαι από την μία πλεύρα και κείνοι από την άλλη.

Πήγα να καθαρίσω. Κοντεψα να πεθάνω. Δεν μιλάμε μόνο για σκόνη. Μιλάμε για βρωμιά στο ψυγείο, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, σταγονες χυμών, φαγητού. Τέλος πάντων.

Καθάρισα, ετοιμασα τον χώρο να πάμε με το παιδί, ρωτησα για τα δρομολόγια λεοφωρείων για να πηγάινει σχολείο, και άφησα 5 πράγματα.

Την επομένη πέρασα να πάρω λεφτά από τους δικούς μου γιατί έχασα όλες μου τις κάρτες στον δρόμο και τις μπλόκαρα. Λεφτα που αναγκαστηκα να φωνάξω για να τα πάρω.(Αν σκεφτείς οτι η μάνα μου μουρμούραγε οταν στα γενεθλια του παιδιού μου έλειπαν 5 ευρώ για το σουπερμάρκετ αντί για 3 που της ζητησα, και το εκανε θέμα,ενω στο πορτοφόλι της ειχε 3 πενηντάρικα, καταλαβαίνεις τι έγινε τώρα.
Τελικά προσφέρθηκε να της τα δώσει η νονά του παιδιού, μπας και βγάλει τον σκασμό).

Μπάινω στο σπίτι.
"Τώρα πας στο εξοχικό; Είναι νύχτα".
"πάω τα πράγματα"
"Ποια πράγματα; Τι πράγματα; Πού θα τα αφήσεις;"
Ο έλεγχος προσωποποιημένος.

Δαγκώθηκα που άνοιξα το στόμα μου και την προσπέρασα αγνοώντας την.
Να κατσω να της εξηγω οτι θελουμε πετσετες και σεντόνια, και φαγητα΄και ρούχα σαν να απολογούμαι ή να δίνω αναφορά;
Η ερώτησή της ήταν σαφής των σκέψεών της.

Πήρα τα χρήματα, έιδα τον πατέρα μου.

"Τώρα που θα πας όμως θα πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο, αυτά ειναι ξοδα που δεν τα υπολογίσαμε..."
Συνέχισα να την αγνοώ.

Να σου πω, μαμα, τι έκανες με τον Σιμονσίνι τον γιατρό από την Ιταλία που μου ζήτησες να του γράψω;
"Είνα τρελός!" και έκανε χαρακτηριστική κίνηση του χεριού.
'Ηθελε να έρθει, να του πληρώσω εισητήρια, ξενοδοχεία"
-Θα προτιμούσες να κάνει διάγνωση απ΄το τηλέφωνο;"
-Δεν μου κάνει, δεν τον θέλω.
Οχι επειδή ειναι κακός γιατρός, αλλα επειδή ζήτησε να του πληρώσουν τά έξοδα.
Σοβαρό κριτήριο. Ποσο κάνει ένα εισητήριο από Ιταλία; Και μια διαμονή 2 ημερών;
Μου ρθε αναγούλα.
"Με τι ευκολία αχρηστεύεις τους θεούς που εσύ πιστευεις πρώτη", της λέω "και πόσο έυκολα λες "τρελό" κάποιον..."
Δεν ήθελα να τσακωθώ.
Κουράστηκα.


Πηγαίνοντας στην πόρτα με ξαναρώτησε πότε θα πάω στο εξοχικό.
"Δεν θέλω να σου πω, δεν το καταλαβαίνεις;" της απάντησα.
Το πρόσωπό της παραμορφώθηκε από λύσσα. Νομίζω μόνο εγώ την εχω δει έτσι και την έχω δει συχνά.
"Τίποτα τίποτα τίποτα;" κουνούσε τα χερια της πέρα δώθε με δύναμη. "Να μην χαρώ για σένα;"
(η αιώνια καραμέλλα-ψέμα)
'Τίποτα. Δεν γουστάρω έλεγχο."
Μουκλεισε την πόρτα καταμουτρα.
Κατέβηκα κάτω...



Στην έισοδο βρήκα έναν φίλο του πατέρα μου.
Μετά από λίγες κουβέντες μου είπε οτι και κείνος έχει καρκίνο.
"Αλλα δεν πειράζει, δεν έχω παιδιά, γιατί να ζήσω;" είπε και βούρκωνε.
Πώς φαινόταν η προσπάθεια συμβιβασμόυ με το μυαλό.
Ενας γλυκομίλητος άνθρωπος, ήπιων τόνων, χαμογελαστός μια ζωή.
Δεν θέλησε να με φιλήσει μη με κολλήσει κατι.

Και ένιωσα λύπη και στεναχώρια και δεν ήξερα τι να πω σε έναν άνθρωπο που παλευε να αποδεχτει οτι η ζωή του τελειώνει.

Σκέφτηκα οτι πήγαινε επάνω, και του είπα
"Δεν ξέρω αν αυτά που κάνουν επάνω πιάνουν ή όχι, ειναι πολύ ακραία, και δεν ειμαι σε θέση να κρίνω. Αλλά μήν το βάζεις κάτω. Εγώ που δεν σε εχω ζήσει θα στεναχωρηθώ, φαντάζεσαι οι κοντινοί σου; Ο αδελφός σου;"

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.
Και για πρώτη φορά καταλαβα και συνηδειτοποιήσα οτι ο καρκίνος, τελικα σκοτώνει. Και τρόμαξα.

Friday, October 30, 2009

Νιώθω μαλακας

Το παιδί παρουσιάζει διάφορα μαθησιακά προβλήματα εδώ και καιρό και δεν ξερω αν ειναι λόγω 2 γλωσσων ή υπαρκτό θέμα.
Χτες είδα μια ταμπέλα για κεντρο δυσλεξίας. Νομίζοντας οτι ειναι ο κρατικός φορέας, πήρα για πληροφορίες.
Στο τηλέφωνο η κοπέλλα άρχισε να μου εξηγεί για τεστ ετσι για τεστ αλλιως, ψυχοκινητικά τεστ, ευφυίας, ορθογραφίας, για ένα δικό τους τεστ παγκοσμίας πατέντας κλπ κλπ κλπ...
Μου λεγε μου λεγε, σταματημό δεν ειχε και είχα ζαλιστεί.

Ωραία ολα αυτα της λεώ αλλα πείτε μου...ποσα; Μίλαγε.
Ξααρώτησα.
Τοσα για τα τεστ, τόσα για την ψυχολόγο.
"Και μετά θα μου πείτε πως να το αντιμετωπίσω στο σπίτι; Μια μέθοδο;
"Εεε σαφώς αλλα το παιδί θα θέλει μαι παρακολουθηση/στηριξη στο κέντρο."
Δηλάδη; μετάφραση τόσα για τα ωριαία/ εβοδμαδιαία τα οπόια δεν ξέρουμε και πόσα χρειάζονται.
Μάλιστα.


"Αν παω το παιδί σε κρατικό φορέα να κάνουμε τα τεστ, και έρθω σε σας για την παγκόσμια πατέντα πόσο θα μου έρθει το μαλλί;"
"Α δεν ξερουμε τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο κρατικός φορέας".
Ζντόινγκ.
..."και;"
"Μπορεί να αλλιωθεί το αποτελεσμα, θα πρέπει να τα ξανακάνουμε".

"Δηλαδή, μου λέτε οτι με δύο διαφορετικές εξετασεις/ μεθόδους , μπορει να βγουν δυο διαφορετικά απότελέσματα; Και ποιον να πιστέψω εγώ;"
"Αυτό ειναι στην κρίση σας..."
"Μάλιστα. Αφήστε το , ευχαριστώ για τον χρόνο σας."

Thursday, October 29, 2009

Μαμα...

γιατι έχεις μαύρο παιδάκι;
(στην ζωγραφιά πανω από το μπλογκ).


Δεν της αρέσουν οι "καφέ" άνθρωποι.
Είναι κατι συνηθισμένο στα παιδάκια ή να το ψαξω λίγο αν ειναι πχ γονιδιακό ή κάτι άκουσε;
(Ο πατέρας της έχει μεγάλο πρόβλημα με τους έγχρωμους, ποτε δεν καταλαβα το γιατί).

Θέλει να παντρευτεί τον Τεντεν και τον Αστερίξ.
Ενίοτε και τον Αγγελο.

Ο οποίος σήμερα μας πήγε στο εξοχικό και της έκανε αστεια.
Ενιωσα όμορφα.

Της εξήγησα οτι δεν μπορεί να παντρευτει τον Αγγελο, ούτε οταν μεγαλώσει γιατι ο Αγγελος αγαπά την μαμά, δεν ειναι ελεύθερος. Και δεν παίρνουμε αντρες όταν ειναι αλλονων, ακόμα και αν είναι της μαμάς μας που μας αγαπάει πολύ.

Ψιλοσαλατα το έκανα αλλα περασα τον "κανόνα", ελπίζω να πιασει ο σπόρος.



'Η ΄ταδε μου είπε οτι θέλει να κάνει σεξ" μου είπε τις προάλλες. (ξεκαθαρίσαμε οτι με το σεξ κανουμε μωρά αλλα δεν εχει ρωτήσει ακόμα το "πως")
"Δεν μπορείς" της απάντησα.
"Γιατί είσαι μικρή".

Οπως δεν μπορείς να περάσεις μόνη σου τον δρόμο. Μπορεί να χτυπήσεις. Καποια πράγματα δεν ειναι για παιδιά αλλά μόνο για μεγάλους.
"Θα χτυπήσω αμα κάνω σεξ;"
Εδραξα την ευκαιρία.
'Δεν θα χτυπήσεις, υπάρχει μια αρρωστια και πρέπει να ξέρεις πώς να την αποφύγεις. Οταν μεγαλώσεις θα μπορείς να προσέχεις."

(δεν θυμαμαι αν ειπωθηκαν ακριβώς έτσι, πάει καιρός)



Στον γυρισμό απ το εξοχικό, εξελίχθηκε ο εξής διάλογος.
'Αγγελε, αγαπάς την μαμά;
"Πολύ" απαντούσε με το χααρακτηριστικό αργό συλλαβιστό του τρόπο. 'Επαιζε μαζί της.
'Εγω πιο πολύ. 300"
"Εγώ 700"
'Εγώ ως το διάστημα"
"Εγώ όσο 3 διαστήματα"
"Μαμά, ποιος έχει δίκιο;

"Πάντα μα πάντα εσύ, μωρό μου."
Το προσωπό της φωτίστηκε.

"Δεν ξέρεις οτι πάντα εσύ θα κερδίζεις την καρδιά μου και πάντα με σένα θα είμαι;"
Περισσότερος φωτισμός.

Εσύ θα είσαι πάντα η αγαπημένη μου. Ο Αγγελος μια μερα θα φύγει. Εγώ κι εσύ όμως θα αγαπιόμαστε παντα.

Γυρνάει προς τον 'Αγγελο μεένα χαμόγελο ικανοποίησης.
Την βλέπω να ζηλέυει μερικες φορές. Εμένα, εκείνον. Ψάχνει την θέση της; Ποιος ξέρει.
Ο Αγγελος χασμουριέται.
Τον μαλώνει και μου εξηγει οτι στο σχολέιο δεν τα αφήνουν να σχαμουριούνται για γτα μικρόβια, και τους λένε να βάλουν το χέρι μπροστα.
Της λέω οτι θέλω να χαλαρώνει, ας κρύβεται αλλα να μην βουλώνει το στόμα της.
"Μα τα μικρόβια;" μου λέει
Ξεκινάει μια φιέστα φιλιών.
Νόστιμα μικρόβια μμμ, αναφωνέι ο 'Αγγελος μετα το πεταχτό φιλί που του δίνω.
Και εκεί πετάει το πρώτο αγγλικό της
"Shut up"( μα που να το άκουσε, άραγε....)
Γέλασα, αλλά της έκανα και κύρηγμα οτι όσο χαζά και να φέρεται ο 'Αγγελος πολλές φορές, δεν πάυει να ειναι μεγάλος και δεν μιλάνε έτσι τα μικρά παιδιά. 'Αλλο εγώ, άλλο εκείνη.


Πφφφ, κουράζομαι....:P

Wednesday, October 28, 2009

Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρουμε στα σκατα και στις ψευτοαπολάυσεις, κάποιο νόημα.
Ενώ είναι απλό.
Εχουμε ένα δώρο και αυτό ειναι το manual.
Δεν ειναι ο Θεός άνθρωπος να μας κοιτα όλους ξεχωριστά, δεν ασχολείται με το κάθε πρόβλημα δίνοντας λύση η τιμωρία, τοσο σύμπαν υπαρχει στην τελική.

Είναι όλα ενεργεια είχε πει ο 'Αλμπερτ. Και ανάλογα με το ποσο καθαρή την κρατάς, τόσο πιο πολύ σε γεμίζει, σε αλλάζει και σε βοηθάει. 'Ενας μικρός εσωτερικός φάρος, μια λάμψη, μια φωνή. Ο θεός μου.


Σαν να λέμε το βιβλίο του μικρού προσκόπου,του μικρού εξερευνητή και του οδηγού επιβίωσης σε μορφή pdf για τον προσωπικό μας σκληρό δίσκο.


Εσείς το βρήκατε;

Monday, October 26, 2009

Δεν μου αρεσει να εχω άδικο

Πριν λίγες μέρες πήγα να μιλήσω σε ένα φροντιστήριο που τώρα ξεκινούσε. Η ιδιοκτήτρια με συμπάθησε πολύ, δεν ζήτησε να δει τι κανω πώς το κάνω, της ξεκαθάρισα οτι μπορούσα μόνο 3 μέρες την εβδομάδα μέχρι τις 4 μιση. Αν είχε κάτι, καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει.

Στη συνέχεια ευχαρίστησε θερμά τον φίλο μου που με ειχε συστησει. Οπως και στο μπλογκ. οταν βλέπω πολύ ενθουσιασμό, μένω λίγο αδιάφορη. Θεωρώ οτι ο άλλος βλεπει ο,τι θελει σε μένα και δεν ειναι απαραίτητα κατι δικό μου, αλλα δικό του. Προσδοκίες.

Το πρόβλημα ξεκίνησε οταν μου ζήτησε αν μπορούσα να δουλέψω Δευτερες 7-8. Δύο μαθητες, ο ενας δημοτικό ο αλλος Λυκειο (νομίζω) αλλα ίδιου επιπέδου στα Αγγλικά. Εγώ τετοια ώρα δεν μπορώ. Καταλαβαινα ομως οτι ηθελε βοηθεια, εγω λεφτα δεν θα εβγαζα αφου το δεκάρικο που θα μου εδινε δεν θα κάλυπτε καν το ταξι. Επενδυα όμως σε μια πιο μόνιμη μελλοντική συνεργασία και ειπα να κάνω την υπερβαση. Αφού πήρα 15 τηλέφωνα και με πήρε κι εκείνη αλλα 2 να δει τι γίνεται, βρήκα καποιον να κρατήσει την μικρή, αλλα ένιωθα άσχημα που την έβγαζα από το πρόγραμμά της και για την ταλαιπωρία μου.

Μετά μου μίλησε για μια φίλη της, και μου την παρουσίασε ως ειδική περίπτωση, που αδυνατούσε να επιβληθει στην καθηγητρια της η οποια ειχε μια χ συμπεριφορά. Μου φανηκε λίγο περίεργο αλλα οκ, δεν έδωσα περισσοτερη βάση. Μου ζήτησε να βρεθούμε, το πάλεψα, δεν γινόταν, ήταν να δούμε και το πρόγραμμά μας το κοινό, τελικα κλείσαμε για το Σαββατο.
Το Σάββατο ξύπνησα χαλια. Πονοκέφαλος, Περίοδος. Βροχές. Αδυναμία....

Το ραντεβού ήταν στις 5 μιση και κατα τις 2μιση, βλέποντας οτι δεν συνέρχομαι αποφάσισα να πάρω ντεπόν και να ξαπλώσω. Μάταια.
Κατά τις 4 την πήρα. Σκέφτηκα οτι στην τελική δεν παω για μαθημα αλλα για οντισίον κατα κάποιο τροπο, και δεν αξιζε τον κοπο (μου) αυτό. Αρχισε να μου λεει οτι νιωθει ανασφάλεια γιατι το συγκεκριμένο άτομο... ουτε θυμαμαι τι.
Πήρα άλλο ένα παυσίπονο και πήγα, αλλα δεν ήμουν και στις καλύτερες διαθεσεις. Πονούσα.
Και δεν ειμαι ψυχολόγος στην τελική για να κάνω τοσα.

Πήγα. Και περίμενα. Και περίμενα. Και 40 λεπτά μετα, μας πήρε τηλέφωνο να ρωτήσει που έιναι το φροντιστήριο. 'Ηρθε, κάθισε, και δήλωσε οτι ΔΕΝ γουσταρει καθόλου πια να κάνει Γαλλικα αλλα θελει το χαρτί για τη δουλειά της. Αφού το δηλώνει οτι δεν θέλει, τι περιμένει να κάνω εγώ;
Της ζήτησα να διαβάσει. Της είπα οτι το επίπεδο της στα προφορικά ήταν χαμηλότερο από το επίπεδο κατανόησης που είχε και οτι πρέπει να εξασκηθεί λίγο.
Δεν διαβαζε καλά. Και με το επίπεδο που είχε, θα πρεπε να διαβαζει καλύτερα.

Από την αντιδραση της κοπέλας με το φροντιστήριο κατάλαβα οτι κατι δεν της άρεσε και οτι μάλλον τα σκάτωσα. Πήγα σπίτι λίγο στεναχωρημένη αλλα το ξεπερασα γρήγορα γιατι με απασχολουσε το κεφάλι μου.
Σήμερα με πήρε τηλέφωνο και μου ακύρωσε το ραντεβού της Δευτέρας. Ημουν διατεθείμενη να παραδεχτω οτι ήμουν αυταρχική το Σαββατο και να παραδεχτω το λάθος μου, αλλα... μου το ξεκίνησε λάθος.
"Την τρόμαξες την ταδε"
Μου ρθε να γελάσω, με ολο αυτό το χαίδεμα.
Αλλα ψιλοσπαστηκα που δεν συνειδητοποίησε οτι μου ζήτησε να κάνω Υπερβαση και οτι την απασχολούσε μόνο πώς το πήρε η φιλη /πελάτισσα, ενω εγω ακόμα δεν δουλευα εκεί, και έκανα χρήση του προσωπικού μου χρόνου.
Ανταλλάξαμε διαφορα.
"Δεν σε εχουν ξαναστήσει;"
"Οταν με στήνουν τους χρεωνω την ώρα"
"Δεν θέλουν οι ενήλικες αυστηρότητα"
"Οσοι φερονται σαν ενήλικες, σαφώς"

Μου είπε οτι δεν της κάνω, δεν το πήρα βαριά, μου είπε οτι προσπαθώ να αποδείξω οτι εχω δίκιο, οπου της είπα οτι δεν εχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα- και το εννοούσα. Κουβέντα κάναμε ουσιαστικά, οπου εγω είχα μεν υπόψη μου οτι ίσως δεν φέρθηκα σωστά, αλλα δεν την έβλεπα να παίρνει καμία ευθύνη για το αποτέλεσμα αυτό.
Της υπενθύμισα οτι ήθελα να το ακυρώσω γιατί δεν ημουν καλά
και μου απάντησε
"Και τι έγινε"
'Δεν μπορεις να λες και τι έγινε, γιατί δεν σηκώθηκες εσύ, ουτε έκανες εσύ τον κόπο και την υπέρβαση." 'Ετσι έιναι, οπως εκείνη δεν την "ενδιέφερε το γιατί, αλλα η δουλειά της", έτσι και μένα δεν μ'ενδιαφερει αν θελει να χαιδευει την πελάτισσα εις βάρος μου, οταν απο μένα ζητάει να κάνω την θυσία στην προκειμένη περίπτωση.
Μου είπε οτι φώναζα.
Εγώ ακουγα εκείνη να φωνάζει το ίδιο...ήταν αστείο από μια απόψη γιατι απο το σάβαβτο που το είχα παρει απόφαση οτι τελείωσε αυτή η φάση, δεν ενιωθα καμια αγωνία, αλλα δεν μου αρεσει να μην λέω και την πλευρά μου.

Στεναχωρέθηκα μόνο γιατί απο απόλυτο ενθουσιασμό (της)πήγαμε στην απόλυτη αντιπάθεια (της_. Με την ίδια βιασύνη που έβγαλε συμπεράσματα στην αρχή, θα έβγαλε και τώρα. Κι εγω την συμπάθω, ακόμα και μετά από αυτό, μου άρεσε ο τύπος της.
Χεστηκα για το όλο σκηνικό.
Οπως της είπα, δεν τρωω ψωμί από σενα, ούτε θα φάω για πολύ καιρό.
Δεν νιώθω οτι έχασα κατι που είχα ή που ήθελα. Μόνο η απόρριψη το Σάββατο με ενόχλησε.

Απλά κρίμα. Λϊγο να μου είχε δειξει αναγνώριση και να το ειχε ξεκινήσει διαφορετικα το θέμα, δεν θα ειχαμε καταλήξει να μιλάμε 2 οκτάβες πάνω, στο κινητό, και τώρα θα ειχα μια πιθανή καινούργια φίλη.

Ας ειναι.
Συμβαίνουν.

Sunday, October 25, 2009

Γαλλικά και Αγγλικά

Εχω μια εβδομάδα που με ζήτησε ενα φροντιστήριο να πάω να δουλέψω. Προβληματιστηκα ως προς τα ωραρια. Δεν θέλω να στελνω την μικρή στην μητέρα μου όυτε να παρακαλάω πεθερες και πρωην.

Η κοπέλλα που το έχει με συμπαθησε αμέσως. Πολύ.
Κόμπλαρα.
Οταν σε συμπαθούν έτσι τόσο απότομα και πολύ, βλέπουν κατι του εαυτού τους πιθανον που εσύ δεν έχεις.

2-3 μέρες μετά απογοητεύτηκε και μου τα ψιλο μασαγε.
Τι είχα, τι έχασα θα μου πεις.

Σε όλη αυτή τη διαρκεια βεβαια ουτε που με εξετασε να δει αν ξερω καλά την γλωσσα κλπ, ήταν όλο "με το ματι". Το φίλινγκ. Ενιωσα λίγο άσχημα γιατι ενιωσα λίγη απόρριψη, αλλα πιθανόν εφταιγα κι εγώ (ακύρωσα ενα ραντεβου λόγω αδιαθεσίας, τελικά πήγα με παυσίπονο, και επειδή εφαγα στήσιμο μισής ώρας και, ήμουν αυταρχική και ελαφρως "κάπως" με την κοπέλα που ήρθε γιατι ναι μεν ήξερε οτι θελει να βγαλει ενα χαρτι για τη δουλεια της, μου δήλωσε δε οτι πλεον σιχαινεται τα Γαλλικά...ενιωσα να εχω χασει την ώρα μου).

Δεν παραπονιέμαι, μου θύμισε οτι μου αρεσει να διδάσκω, αλλα και πόσο μισώ να λέιπω τα απογευματα από το σπίτι.
'Ετσι, μου ήρθε μια ιδεα.
Την βλεπετε σήμερα στο πλάι του μπλογκ.


Ποιος ξέρει, ίσως υπάρξει ανταπόκριση.

Saturday, October 24, 2009

Τουλάχιστον, περνάς καλά;

Η ερωτήσεις πλέον ειναι καρμπόν.

Πρώτα ρωτανε πως είναι το παιδι. Μετά πώς παω.
Απαντω με τα επαγγελματικά/οικονομικά.
Μετα ρωτάνε αν εχω τουλάχιστον "κατι".
Φαινεται-και ειναι- σημαντικό, να μην χάνεσαι και να εισαι μόνο μανα.
Το τελευταίο διαστημα απαντώ ανοιχτα σε όλους.
Πες οτι τον Νοεμβριο θα κλεισουμε 3 χρόνια και αυτό οσο να'ναι το αξαγνίζει και το ανυψώνει από τους υπονομους των μυαλών, πες οτι το συνήθισα εγώ, μιλάω ανοιχτα.
"Ναι, έχω κατι."
"Είναι σοβαρο;" με ρωτανε
"Δεν εχει μέλλον", απαντάω.
"Γιατί;"
"Γιατί ειναι πιτσιρίκι."
Πρώτο μούδιασμα.
Αλλα το στόμα λεει άλλα.
"Ε και;"
"Ε και...εχει όλη τη ζωή μπροστά του και δεν μπορεί να με στηρίξει συναισθηματικα ούτε αλλιώς. Υπάρχουν βασικά κενά."

"Καλα, πόσο πιτσιρίκι είναι;"
Εκεί δισταζω εγω. Δεν λέω ποτε.
Λέω μόνο οτι τον περναώ πάνω από δεκα χρονια.
Και εκεί το δευτερο μούδιασμα, με την απότομη απόφαση.
"Σημασία εχει αν περνάς καλά. Περνάς καλά;"

Και ξαφνικά νιώθω χυδαία.
Ακούω....Γαμιεσαι καλά;

Γιατί ειναι τοσο φανερο το σκεπτικό.
Αν δεν ειναι για γάμο, ειναι για πήδημα.
Μικρός ειναι, τι αλλο να θες από κείνον;

Πώς να εξηγήσω το πόσο πολύ ερωτευτηκα πριν τρία χρόνια χωρίς να φανώ ανόητη;
Ημουν ανοήτη φυσικα. Κοτζαμ γυναίκα και ξεροστάλιαζα για ενα παιδαρέλι.
Αντι να κοιταξω να βρω εναν σοβαρό άντρα, να ξαναφτιάξω την ζωή μου, έτρεχα τα βράδια να τραγουδάμε, και μόλις με άγγιζε έλιωνα.
'Ηταν το σεξ; Είναι το σεξ, όπως όλοι φαντάζονται;
Αν είναι, δεν το κατάλαβα ποτέ....
Φυσικά, το σεξ ειναι εκπληκτικό αλλά οχι τοσο λόγω νεανικότητας σε συνδυασμό με την εμπειρία μου, αλλα γιατι κολλάμε. Μας αρεσουν τα ίδια πράγματα. Ο Φρόιντ έλεγε οτι η σεξουαλικότητα ξεκινα από την μάνα μας και τις εμπειρίες μας, και σ'αυτο το κομμάτι, μοιάζουμε. Ισως γι αυτό και να κολλάμε τοσο πολύ.
Πότε δεν αιστάνθηκα τόσο πλήρης σ'αυτόν τον τομέα όσο τα τελευταία 3 χρόνια.
Αλλά δεν ειναι αυτό που με τραβηξε.
Δεν ειναι αυτό που με κράτησε.

Είναι οι κουβέντες μας;
Δεν μιλαμε. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Χωμένοι και οι δυο στον υπολογιστή είμαστε.
Και νομίζω αυτό μας βολέυει απίστευτα. Κανείς μας δεν θελει να παρατήσει αυτό που κάνει, και με αλλους, θα έπρεπε.

Τον εκτιμώ;
Θαυμάζω την θέληση και την αυτοπειθαρχεία του, εκτιμώ τα πολλά ταλέντα του. Αναγνωρίζω κομμάτια μου. Σε πολλά ειναι κλάσης ανωτερος από μένα, αλλα δεν με ενοχλεί.
Με ενοχλεί όμως που ειναι ανταγωνιστικός. Οι πολιτικές του απόψεις. Και διαφορα άλλα που ψιλοκαταστρεψαν την εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

"Τουλάχιστον περνάς καλα;"
Πόσο περίεργοι ειναι οι άνθρωποι. Αν περνας καλά, ειναι η καλύτερη δικαιολογία..
Σου συγχωρούνται, το ανεχόμαστε, τα πρόσπερναμε όλα.
Το να περνάς καλά ειναι το ζητούμενο.

Δεν νομιζω οτι σαν ανθρωπος θα περασω ποτέ καλά.
Αρχιζω και συνηδειτοποιώ λίγο λίγο οτι δεν μπορώ να ηρεμήσω με έναν άνθρωπο.
Κάτι θα υπαρχει παντα. Οχι οτι θα το επιννοήσω, αλλα δεν θα το προσπεράσω.
Το τελευταίο διαστημα οι περιπετειες με τους γονείς μου μου άνοιξαν τα μάτια σε πολλα.

Πήγα χτες το παιδι στον πατέρα μου.
Μόλις το είδε τα ματια του έλαμψαν και με μια λαχτάρα απίστευτη την άρπαξε με το χέρι του και άρχισε να κλαίει.
Η μικρή δεν κουνιόταν, μάλλον φοβόταν...ο πατερας μου έμοιαζε με ζωντανό σκελετό.
Εβαλα το χέρι μου πάνω της για να ξέρει οτι ειμαι εδώ.
Κοίταζα τον πατερα μου να κλαίει και τον λυπήθηκα.
Μου έκανε εντυπωση αυτή η εκδήλωση αγαπης και τρυφερότητας.
(Δεν εχω δει και καμία...)
Αρχισε να μονολογεί στο παιδί.
"'Ηθελα να σε μεγαλώσω, να μου λες τα προβληματα σου και να σου τα λύνω".

Διέκοψα μετά από λίγο την όλη κατάσταση για δύο λόγους.
Πρώτον η μικρή παρα ηταν παγωμένη στη θέση της και ήρθε η ώρα να την "σωσω" και δευτερον ενιωσα δυσφορία.

Το βράδυ η μικρη χωμένη στην αγκαλία μου πριν κοιμηθεί, μου είπε οτι ο παππούς την τρομάζει λίγο γιατι είναι "αλλαγμένος". "Γιατί έκλαιγε, μαμά;"
"Γιατί φοβάται οτι θα πεθάνει" της απάντησα.
"Και δεν θα με δει να μεγαλώνω;"
Εγνεψα καταφατικά.
"Μα αφού θα μας βλέπει από τον ουρανό" απάντησε και γελασα.
'Δεν ειναι σιγουρος, αγάπη μου" ...οτι θα πάει στον ουρανό, συμπλήρωσα μέσα μου.

Καθως είμασταν ξαπλωμένες στο σκοτάδι έφερα τα λόγια του.
"Να σε μεγαλώσω".
Οχι "Να σε δω να μεγαλώνεις."
Είμαι ψειρας που με ενοχλεί το "ακυρο" που μου ρίχνει;
Το εχει ξαναπει και δεν με ενοχλησε ούτε τώρα ούτε παλιά, γιατι δεν εχει καμία τέτοια δύναμη, αλλα σημερα σε συνδυασμό με το συναίσθημα που έδειξε, (μην παρεξηγηθω, οσον αφορα το παιδί δεν νιωθω καμία ζήλεια ή πικρα όπως με την μάνα μου, το παιδι ειναι παιδί και οχι μια greedy manipulative μπεμπεκίζουσα ανταγωνιστική γαϊδάρα) πρόσεξα για άλλη μια φορά πόσο δεν με αγαπάει.
Είναι τοσο φανερό...
Οσο και να το αρνηθεί, όσο και να "αγαπάει" το παιδι του γιατι δεν αντέχει την αντίθετη σκέψη, η ζωή μας μαζί έδειξε το πόσο δεν "κολλάγαμε", ποσο δεν κατάλαβε ποτέ οτι η εικόνα μου που δεν του άρεσε ήταν καρμπόν και η συνέπεια της δικής του συμπεριφοράς. Υπηρχε προκατάληψη την οποιά και το παιδί μου γευτηκε, αλλα σε μιρκρότερο βαθμό, αφού τωρα ήταν πιο μεγάλος και δεν ήταν τοσο έντονος και η μικρή αντιδρά πιο ήπια και πιο "γλυκά" στις ενοχλήσεις και στις πιέσεις.

Και το μυαλό μου πήγε στις σχέσεις μου;
Πόσες πιθανότητες ειχα να βρω αγάπη αλήθινή από τους συντρόφους μου οταν αναπαράγω αυτό το μοντελο ανθρώπου, ψάχνοντας τον;

Θα πεθάνει και θα του ειμαι ακόμα θυμωμένη.
Δεν το θέλω, προσπαθω να βρω τρόπο να κάνω ειρήνη.
Δεν νομίζω να τα καταφέρω όμως.

Λογω του παιδιου και επειδή ειχε μαλακώσει, προσπαθησα να του εξηγήσω οτι υπήρχαν διαφοροι καρκίνοι και δεν μπορούσε να ξέρει αν αυτός που είχε ειναι από αυτούς που κανουν μετάσταση.
Με ακουσε.
Παραδόξως.
Ζήτησε να δει τα ιατρικά χαρτιά του.
Η μάνα μου δεν τα εβρισκε και αρχισε την γκρίνια οτι πρεπει να φύγει και αργησε...η φωνή της, μια οκτάβα πάνω. Δεν της άρεσε αυτό.
Την αγνόησα και τα βρήκα.

Ο πατερας μου τα ήθελε κοντά του.
Η μητερα μου αρνήθηκε γιατι "ξεχνάει που τα βάζει"...

Εφυγα όσο ο σπόρος που πέταξα ήταν "ζεστός". Ο πατέρας μου ήθελε να δει έστω τι καρκίνο ειχε. Κάτι ειναι κι αυτό.
"Να δεις αν έχει χρόνο, έστω, μπαμπά, να κάνεις αυτά που κάνεις."

Ξαπλωμένη τα έφερνα στο μυαλό μου και ένιωσα το κεφαλάκι της να βαραίνει.
Το τλευταίο διαστημα σκεφτομαι έντονα τους σεισμόυς. Δυσκολεύομαι να ησυχάσω και να κοιμηθώ.
Σηκώθηκα. 'Ελεγε οτι θα βρέξει αύριο. Περίεργο, δεν με έπιασε το κεφάλι μου.(αν και σημερα το πρωί μου δίνει να καταλάβω)
Πήγα στο Σκαίπ να μοιραστω την σιωπή με τον Αγγελο.
Τον Αγγελο που γνώρισα πριν τρία χρόνια.
Τον Αγγελο που αγαπάω βαθιά, αλλα που δεν επιτρεπω στον εαυτό μου να το νιώσει, από ντροπή, από αμηχανία, από φόβο για τον πόνο που θα νιώσω στο μέλλον.

Είναι πολύ δύσκολο να ζεις μια σχεση που ξέρεις χωρίς καμία αμφιβολία οτι θα τελειωσει. Δεν ονειρευεσαι, δεν σχεδιάζεις, δεν χτίζεις.
Ζεις σε συναισθηματικό λίμπο. Χωρίς μελόδραμα, γιατί αυτός εχει απίστευτα τετραγωνο και λογικό μυαλό. Χωρις ρομάντζο, χωρις τίποτα απ'αυτά που εγω γνώριζα ως τότε.
Αλλά τον αγαπάω.
Και πρέπει να μ'αγαπάει και κείνος.
Δυσκολέυομαι να το πιστέψω, ισως λόγω του μπαμπά, ίσως γιατί βλέπω καθαρά και ειναι όντως μια βολική κατάσταση.
Ισως όμως να φοβάμαι να το πιστέψω.
Αν δεν μ' αγαπάει, δεν εχω τίποτα να χάσω...οταν το χάσω, σωστά;

Πριν λιγες μέρες μου είπε από μόνος του οτι μ'αγαπάει με συναίσθημα και ήταν η πρώτη φορά που δεν ακούστηκε λες και διαβαζε έναν ρόλο από καποιο βιβλίο, αμήχανα και ψεύτικα. Η δεύτερη φορά που τον "ενιωσα" στο ίδιο μήκος κύματος. Να μιλάει με την καρδιά του. Να μου μιλάει.
Και ενιωσα...


"οτι περνάω καλά".

Tuesday, October 20, 2009

Απντέιτ αγκαίν

Η μητέρα μου θέλει την βοηθειά μου.
Να της κουβαλήσω πράγματα από το ΙΚΑ.
Αφού δεν μπορεί εκείνη, ας περιοριστω στο ρόλο του γαιδουριού.


Νιώθω πίκρα και θυμό και στεναχώρια.
Εκείνη ειναι αυτή που είναι, Δεν αλλάζει. Παίζει το θύμα και ξεζουμίζει. Αντοχες.
Ελέγχει. Από την αλλη θαυμάζω την δύναμή της, δεν ξέρω αν εγω θα μπορούσα να αλλάζω γαζες, σακκουλάκια και άλλα.
Φαντάζομαι για να το κανεις αυτό πρέπει να νιώθεις την αγάπη να ρεει μέσα σου. Εγώ νιωθω πικρα με τον πατέρα μου.
Οπως μου γυρνούσε την πλάτη μικρή, έτσι μου την γυρνάει και τώρα.
Στα δεκαοχτω μου δήλωσε οτι "τώρα δεν εισαι ευθύνη μου, κάνε οτι θες".
Και πράγματι, ανακουφιστήκαμε και οι δύο θαρρείς. Ούτε ασχολήθηκε ξανά.
Η τριετία των παθών μου ειχε τελειώσει, πλέον ημουν ελεύθερη και έτοιμη για γάμο, ανέγγιχτή-τουλάχιστον στα μάτια της κοινωνίας- και να γίνω αλλουνού ευθύνη.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ασχημα.
Δεν θέλω να θυμάμαι το χοντρό ξύλο, την έπαρση, την στενοκεφαλιά του.
Θέλω να θυμάμαι πως, οταν η μητερα μου τον ακολούθησε στο εξωτερικό σαν την τρελή και αφού δεν έδιναν λεφτα για σπίτι πάρα για μια σοφίτα, με έκλεισε εσώκλειστη σε ένα σχολειο/αναμορφωτήριο και με ελευθέρωσε εκείνος βλέποντας με να μαραζώνω μετά από μια εβδομάδα. Θέλω να θυμάμαι την ευτυχία μου.
Θέλω να θυμάμαι πως μου αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή έκπληξη επειδη με είδε να την ζαχαρώνω στην τηλεόραση.
Ασχετως αν η μάνα μου του έκανε σκηνή λέγοντας οτι ήταν πολύ ακριβό δώρο για ενα 11 χρονο παιδί και απάιτησε να την πάρει εκείνη. 'Ετσι αναγκάστηκε να της αγορασει την ίδια.
Θέλω να θυμαμαι πως μετα από υποσχεσεις που έπαιρναν συνέχεια αναβολή (στην γιορτή σου, τα χριστούγεννα, την πρωτοχρονιά, στα γενέθλιά σου...) για ένα μικρό μαγνητοφωνάκι δημοσιογραφικό, τελικά πήρα ενα πάπλωμα για τα γενεθλιά μου, κάτι που ήθελε η μητέρα μου και με την δικαιολογία του "δώρου" και πως βλεποντας με λουσμένη στο κλάμμα για τις αθετημενες υποσχέσεις, ο πατέρας μου με πήρε από το χέρι, πήγαμε σε ένα μαγαζί και μου το αγόρασε.
Θέλω να θυμάμαι οτι μπορεί μικρή να ήταν κερβερος αν με πλησίαζε γάτα στα 2 μέτρα, αλλα τώρα στο εξοχικό ειχε 4-5, και κότες και τον σκύλο μου. Τον σιχαινόταν αλλα έκλαψε οταν πέθανε.
Θέλω να θυμαμαι οτι περισυ με βοήθησε με το ΤΕΒΕ μου. Μπορει και αυτό να τον τσάκισε, δεν ξέρω, ισως να μην αντέχει πολλά και να θέλει τον ρόλο του παιδιού που το παιρνουν απ'το χερι.
Φοβάται.
Και ποιος δεν θα φοβόταν στην θέση του;
Να πρέπει να αποφασίσεις αν θα πηδήξεις στον γκρεμο ή αν θα πέσεις στο ρέμα;
Προσπαθώ να μην το πάρω προσωπικά, το οτι δεν με πιστεύει για το τι ειναι η μαμα.
Του είπα οτι προσπαθησε να με πνίξει καποτε. Το περασε στο ντουκου.
Ισως γιατι κι εγω το λεω απλά. Σηκώθηκα τοτε να φύγω, αλλα αφού της μιλάω ακόμα...πόση βαρύτητα να εχει;

Ομως έγινε και ειναι ενδεικτικό στο πού έβαλε τις ελπίδες του.
Αλλά εκεί που τις έβαλε, αναγκαστικά γυρνάει σε μένα την πλάτη του.
Η μαμά δεν αφήνει κανέναν να εκφέρει γνώμη. Ούτε γιατρό, ούτε παιδί, ούτε Θεό.

Μπαμπά μου, να ήξερες μόνο πόσο μαζί σου είμαι στο θέμα των γιατρών. Κι εγω δεν τους εμπιστευομαι. Ομως πιο πολύ απ'αυτούς, φοβάμαι αυτην.
Αυτήν που στις πλάτες σου έζησε, και που μόλις φύγεις θα το παίξει πάλι θυμα.


Την ρωτησα τι θα κάνει αν πέσει σε κώμα πχ... προσπαθούσα να της δώσω να καταλαβει οτι αυτά την ξεπερνούν.
"Θα πάρω το 166"
"Θα βρεις τον μπελά σου στο τέλος"
"Οχι, εφερε συμβολαιογραφο, επεμενε εκείνος, και υπέγραψε ενα χαρτί οτι δεν ήθελε εκείνος να νοσηλευτεί."
'Είχε 40 πυρετο μαμά, δεν ισχύουν αυτα τα εγγραφα. Και δεν μιλάμε για την νοσηλεία, αλλα για τα διάφορα αλλα".
Αναρωτήθηκα τι άλλο τον έβαλε να υπογράψει.

Εμεινα σκεφτική.
'Ακόμα και τωρα προσπαθεί να σε προστατέψει"
Αυτόν ποιον θα τον προστατεψει; σκέφτηκα.
Θεωρω οτι ειναι αναφαίρετο δικαίωμα του να μην νοσηλευτεί και να μην κάνει θεραπεία, όσο εγωιστικό και τρελό και να ακούγεται κάτι τετοιο. Αλλωστε ο καρκίνος δεν εχει 100% ποσοστό θεραπείας. Επιλογή του και την σέβομαι.
Ομως...ακολουθεί μια γυναικα πονοψυχη μεν, αλλα αρρωστη δε.

"Του εφτιαξα πατάτα να φαει κι ας είχε δέκατα."
Μου πεσε το σαγόνι.
"Εσυ δεν λες πάντα οτι οταν εχουμε πυρετό ΔΕΝ τρωμε γιατι δεν χωνεύουμε και ανεβαίνει η θερμοκρασία;"
"Ναι, αλλα δοκιμάζω, προσπαθώ να βρω τι θα κάνω."

Μου 'ρθε τρελα.
Μερικά πραγματα ειναι μαυρο άσπρο.
Κανόνας. Δεν τρωμε γιατι το πεπτικό συστημα δεν λειτουργει και η τροφή γινεται τοξινες.
Δικά σου λόγια, που τηρούσαμε ευλαβικά και το κάνω κι εγώ στο σπίτι μου, γιατί το τσεκαρα και ισχύει.
Τι δοκιμάζεις λοιπόν;
Τι;

Ολη της την ζωή αναλάμβανε περιπτωσεις απελπισμένες, και εξηγούσε πώς να αποφευχθεί ο καρκίνος. Ο πατερας μου ήταν τρανή απότυχία των λόγων της αλλα κατα την αποψή τους, επαθε καρκίνο γιατι ετρωγε ψωμια και τυριά.
Αν είναι ετσι, θα παθαίναμε όλοι καρκίνο.
(Χμ...τώρα που το σκέφτομαι...)
Εγώ δεν ψάχνω γιατί το έπαθε.
Ξέρω μόνο οτι από περισυ του λεω να παει να κοιταχτεί και οταν πήγε ήταν αργά.
'Εγινε ο,τι έγινε στο νοσοκομείο και τώρα ξανά δευτερος γύρος.
Η γαμημένη πίστη του σε μια μεθοδο που δεν εχει αποτελεσμα σε κεινον, δεν το βλέπει;
Ναι, κάνει πιπί του πια. Οκ.
Αλλά πονάνε τα νεφρά του και εχει πυρετό.
Ναι, πάει καλύτερα μερικες φορές, αλλα δεν βάζει βάρος.
Ναι, αγαπάει την μάνα μου πολύ, αλλα υπάρχουμε κι εμείς ρε γαμώτο.
Εγω, η κόρη του που του λέω αντίο μέσα μου γιατί στα ματια του ειμαι μια ενόχληση, ο εχθρός, το "παιδί".
Σκατά τα κάνατε "οι μεγάλοι".




Δεν ξέρω τι θα εκανα στη θέση του, ειλικρινα.
Ο θεός να με φυλάξει από τα χέρια της μόνο.

Monday, October 19, 2009

Info Quest

Επίλογος.Υπολογίστε.
24 αυγούστου εστειλα το πισι να μου το φτιάξουν.
Περίπου ενα μήνα μετα πήρα τηλέφωνο στο Υπουργείο, στο Ινκα, στον συνήγορο του πολίτη όπως μερικοί μου υποδείξατε.
9 Οκτώβρη ε ειδοποίησαν να παω να πάρω το πισί μου.
14 Οκτώβρη πήρα αντίγραφο γράμμα του υπουργειου με την καταγγελία μου, ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ φατσα καρτα και όλα τα στοιχεία μου, με την απαίτηση η ινφο να δώσει απάντηση εντος δέκα ημερών, με ημερομηνία 30 Σεπτέμβρη. Αντί για απάντηση μου το στείλαν πισω.

Και τώρα έχω πίσω τον υπολογιστή μου, new and improoved, αφού σφυρίζει (λες να φτιαχνει και ζεστο νερό για τσάι;) και η μια usb θύρα του ειναι γτπ.

Saturday, October 17, 2009

Απντέιτ

H κοράκλα μου έγινε 8!
Να μου ζήσει κλπ...πάμε στα νέα που δεν την αφορούν.


Μετά το πάρτι της (είμαι στο πόδι από τις 6, παιδιά, τρέξιμο κλπ), μεπάιρνει η μάνα μου.
Ο πατερας μου εχει 49 και πεντε και πήρε λέει έναν ουρολόγο και της είπε να πάρει αντιβίωση.
Αμέσως κατάλαβα οτι πήρε το σόι και την έφτυσαν (και καλά της έκαναν) και γι αυτό πήρε εμένα.


'Ηθελε να πάω σε φαρμακείο, ή να στειλω καποιον.
Οποιος εχει τα γενια εχει και τα χτενια σκεφτομουν.
'Δεν έχω τοσα χρήματα επάνω μου της λέω, έλα να μου τα δώσεις."
Το φαρμακείο ήταν στο Ικα, η μητέρα μου ειναι προς την Κηφισίας ψηλά και εγω κάπου ανάμεσα στα δύο.
Μουρμούραγε ότι δεν μπορει, ειναι σκοτάδι, δεν βλέπει, δεν θέλει να τον αφήσει μόνο του...
Και δηλαδη, αν πάθει κάτι επείγον ΤΙ θα κάνει; αναρωτιόμουν....
Φούντωσα.

"Αν πάθει κάτι τι θα κάνεις;" την ρωτησα.
Ενοχλήθηκε από την ερωτηση και μου απάντησε αόριστα.
'Ρε μαμα, αφού ανέλαβες, τι σκατα ανελαβες αφού στα σκουρα βάζεις άλλους να τρεξουν;"

Δεν ξέρω αν σας το έγραψα αλλα πρόσφατα μου ζήτησε να μου "δείξει" πώς να αλλάζω τα σακκουλάκια από τα νεφρα του πατερα μου και φυσικά φροντισε να με ρωτήσει μπροστά του.
"Αν πάθω κάτι", μου διευκρίνησε.
Επειδη τυχαινει να πιστεύω οτι κουράστηκε και θελει να τα φορτώσει αλλού, της είπα οτι αν χρειαστει, και θα μάθω και θα το κάνω, αλλα αυτή τη στιγμή, μια χαρά τα βγαζει πέρα, δεν χρειαζεται να μπω σ'αυτην την διαδικασία.

Σήμερα λοιπόν ενιωθα μαλάκας που τρεχει, αλλά πήγα παρά την κουρασή μου να βρω το φαρμακείο. Η μητερα μου αρνήθηκε να ερθει μέχρι το σπίτι μου. "Κράτα τα τοτε μήπως χρειαστουν, αφού δεν θες να ερθεις" μου είπε.
'Με δουλέυεις; Τι με βγαζεις νυχτιάτικα τοτε; Τα χρειάζεσαι ή οχι;"
Ολη την ώρα σκεφτόμουν οτι η ουσία ειναι να τα πάρω για τον πατερα μου.

Δεν πάω να τον δω, δεν με θέλει εκεί, θεωρει οτί ειμαι κακό στοιχείο και φερνω ένταση, και έτσι τον αφήνω να λατρευει την μάνα μου σαν θεό του, και ξέρω πια οτι δεν τον ειχα ποτέ, και δεν θα τον έχω ποτέ μέχρι να πεθάνει. Το εμπέδωσα.
Πριν μπει σςτο νοσοκομείο του ειχα πει οτι η μαμά στα 16 μου πήγε να με πνιξει πάνω σε μια κρίση της. Επέλεξε να μην με πιστέψει, κάτι που με πονάει, και επέλεξε να την εμπιστευτεί με την ζωή του....Αυτό το άκυρο με πονάει.
Και ακόμα περισσότερο όταν με πήρε η μητέρα μου πρόσφατα να μου πεί οτι "αλλαξε χαρακτήρα", οτι της λέει οτι κατάλαβε τι κακός χαρακτήρας ήταν πριν, και ενώ ειμαι ετοιμη να ακούσω κάτι του στυλ "εκανα λάθη, ήμουν αμέτοχος, άδικος, αν γίνω καλά θα πλησιάσω πάλι το παίδι..." ακούω οτι της είπε "είσαι τοσο δοτική, τοσο πονόψυχη...".

Θύμωσα και το εκλεισα με μια πρόφαση. Ζήλεψα; Μπορεί.
Εκνευρίστηκα που πάλι μου αυτοδιαφημιζόταν η μητέρα μου; Θύμωσα που περίμενα να ακούσω για μια ουσιαστική αλλαγή, και τελικά ειναι παντα η ίδια ιστορία; Για κείνον υπάρχει μονο η μάνα μου, πάντα η μάνα μου... σε σημείο να πεθάνει πια γι αυτή;

Κράταγα την αντιβίωση στο χέρι μου ενώ απέφευγα της λακούβες στον δρόμο του γυρισμού.
Τώρα τι σκατα εναλλακτικά ειναι αυτά που την μιά καταδικάζουν τα φάρμακα και την άλλη θέλουν αντιβίωση...

Πήγα. Πονούσε.
"'Ηρθαν φίλοι του χτες και πρέπει να τον κόλλησαν κάποιο μικρόβιο".
Διαγνώσεις του κώλου όπως πάντα.

Κοίταξα το σπίτι. Βρώμικο όπως το θυμάμαι.
"Του άλλαξες τα σεντόνια;" την ρώτησα.
"Φυσικά!" μου είπε. 'Ενας θεός ξέρει αν είναι αλήθεια.

Δεν έχει ροή στις σακκούλες.
'Μπαμπά, αν βούλωσαν πρέπει να πας για αιμοκάθαρση"
"Δεν πάω"

Δεν άντεξα.
'Ρε μπαμπά, από τα περσινά Χριστούγεννα, σου λέω οτι είσαι αρρωστος και μου λες οτι αποτοξινώνεσαι..."
Η μάμα μου τσίριξε.
'Ασ'τον! Μην τον κουράζεις!
Ο πατερας μου με κόιταξε αυστηρα.
"Δεν θέλω φωνές".
Μάλιστα, Εγω το χρεωνωμαι.

Κοίταξα την μητέρα μου και της είπα
"ποιος σου μίλησε εσενα;"
Μϊλαγε μαζί μου.

Προσπαθησα για κανα πεντάλεπτο να του μιλήσω και μόλις ανοιγα το στόμα μου πεταγοταν η μάνα μου και με κάλυπτε.
Ενιωθα να εκνευρίζομαι πολύ.
την τραβηξα στο άλλο δωμάτιο και της είπα οτι αν με ξαναδιακοψει...
Αρχισε να λέει τα δικά της.
"Δεν θέλω να του πεις οτι ..."
"Δεν ειμαι πίονι σου, να μου λες τι θα πω. Αν θέλει να σταματήσω θα μου το πει ο ίδιος. Κλέισ'το."

Πρέπει να καταλαβε οτι δεν αστειευόμουν γιατι δεν είπε κάτι άλλο. Για κανά πεντάλεπτο.

Γύρισα στο δωμάτιο"μπαμπά, πέρισυ, ελεγες οτι είναι αποτοξίνωση και σουλεγα οτι εισαι σοβαρά άρρωστος, είχες άδικο. Μήπως και τώρα έχει άδικο και τα τραβάς όλα αυτά με την ξεροκεφαλιά σου;"

"Εγωισμό βάζεις; Τι σημασία έχει ποιος εχει δικια και άδικα;"
Κοντοστάθηκα για λίγο γιατι ειλικρινά δεν κατάλαβα τι μου έλεγε. Ασσυληπτο.

"Δεν παω στους γιατρούς! Θα μου έκοβαν το πόδι, μου καταστρεψαν τα γεννητικά όργανα! Προτιμώ να πεθάνω."
Τον λυπόμουν. Η αλήθεια ειναι οτι ατυχησε και οι γιατροί εκαναν καποια λάθη πάνω του, και υπέφερε. Αλλά εβαλε σαλτσες, όπως κάνει πάντα.

"Βρε μπαμπά, χημειοθεραπεία να κάνεις έστω. Όσο το έχεις αυτό μέσα σου δεν θα γίνεις καλά"
'Όχι!"

(Σ'όλη τη διαρκεια της συζήτησης πεταγόταν η μάνα μου και μου έπαιρνε τρεις προσπαθειες να κάνω μια ερωτηση)

"Τι επιλογή εχεις όμως μπαμπά;"
"'Ο, τι πει ο Θέος."

"Μήπως ο Θεός σου μίλάει μεσω όλων αυτών που σου λένε να πας να σωθείς;"

Εφυγα.
Φεύγοντας η μητέρα μου με ευχαρίστησε- δυνατα- που πήγα για τα φάρμακα.
Τι υποκρίτρια.
Στην πόρτα της είπα
"Ξέρεις οτι θα πεθάνει, έτσι;"
"Μην μου ρίχνεις το ηθικό. Δεν μπορώ να το πιστέψω"
"Δεν ειναι θεμα πίστης" της απάντησα "λιώνει και δεν κάνετε τίποτα'
"Χαίρεσαι που σηκώνεται από το κρεβάτι και μαραζώνεις όταν παθαίνει κρίσεις.
Γιατί δεν τον πας στο νοσοκομείο τώρα που εχει πυρετο;"
-Δεν θέλει!
-"Ναι, γιατί τον σακάτεψαν και φοβάται. ΕΣΥ γιατι δεν τον πας;"
Πήγε να μου κλείσει την πόρτα κατάμουτρα λέγοντας "ωχου με έπρηξες!" (Τώρα δεν την βλέπει κανείς, εκφράζεται ελεύθερα) αλλα επειδή την ξέρω και είχα προνοήσει, είχα βάλει το πόδι μου.
"Είναι πατέρας μου και μου χρωστάς μια εξήγηση." Αδιανόητο το πώς με πέτανε απ έξω σαν να μην με αφορά όλο αυτό καθόλου αλλα οταν θέλουν κάτι ειμαι η κακιά κόρη που δεν υπακούει και τους συγχίζει.
-"Γιατί δεν τον πας; Πες μου!"
-Γιατί δεν θέλω! Εντάξει;"

Εντάξει. Επιτελους το είπε.
Δεν μπορεί πλέον να το ρίξει πάνω του. Θα το αρνηθεί στο μέλλον, θα πει οτι δεν ακουσα καλά, οτι λέω ψέμματα, οτι δεν ήθελε γιατι αυτός δεν ήθελε....αλλα αυτό το "δεν θέλω" και το αυταρχικό στυλάκι της...

Πήγα σπίτι μου.
Δεν ξέρω καν αν θα τον ξαναδω ζωντανο.


Δεν θέλω να πηγαίνω.

Wednesday, October 14, 2009

Θα κάνω πλούσια την Bayer (όχι οτι δεν ειναι, αλλά λέμε)

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να πω οτι θα βρεξει...


(θα ναι μακρύς αυτός ο χειμώνας για μενα....)

Sunday, October 11, 2009

Τα ίδια Παντελή μου, τα ίδια Παντελάκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδαμε μια 4 μελή οικογένεια πάνω σε ένα παπάκι.
'Μαμά, κοίτα το μωρό".
Το προσωπό μου πρέπει να έδειξε τι αισθανόμουν γιατί με ρώτησε.
'Είναι κακό, ε;"
Της λέω
-Πάρα πολύ. Αν πέσουν τα παιδάκια μπορουν να χτυπήσουν πολύ άσχημα."
-Και να πεθάνουν;
-Μπορεί.

Εμεινε για λίγο σκεφτική.

Μαμά; μου ειπε σιγανά. Ο μπαμπάς με ειχε βάλει σε ένα τετοιο με έναν φίλο του όταν ήμουν πιο μικρή.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
'Σε παρακαλώ, μην θυμώνεις, δεν το ήξερα."
Την άρπαξα στην αγκαλιά μου.
"Μωρο μου, δεν φταις εσύ."
"Αν ειναι κακό, γιατι το έκανε ο μπαμπάς;"
Δαγκώθηκα.

Και μετά όλο αγωνία.
'Αν με ξαναβάλει;"
Δεν γινεται να μεγαλώνω ένα παιδι και να ανησυχω συνέχεια μην αποκαλυφθούν οι πράξεις του γι αυτό που είναι. Δεν γίνεται να καλύπτω. Δεν γίνεται.
Μωρό μου, αν παει να σεξαναβάλει ο μπαμπάς να πεις όχι.
"Μα δεν μπορώ! "
Ματωσε η καρδια μου στο βάρος που πέφτει στους ώμους της.
"Μάτια μου, κλάψε, φώναξε και ζήτα του να με πάρεις τηλέφωνο. Δεν θα σε αφήσω μόνη σου."

Δεν ξέρω αν έκανα το καλύτερο, αλλά η ιδέα του τρικάβαλου με το παιδί μου σήκωσε την τρίχα.



Δευτερο περιστατικό, πιο πρόσφατο.
Είχα αγοράσει ενα παιδικο καθισματακι για το αυτοκίνητό του πριν λίγα χρόνια, γιατί εκείνος αρνιόταν. Το δέχτηκε, το έβαλε. Τωρα άλλαξε αμάξι και είπα στην μικρή να του θυμίσει να βάλει το κάθισμα, αφου η ζώνη ακόμα της φτάνει στον λαιμό.
Χτες, στο ταξί, το παιδί λίγο φοβισμένα μου είπε οτι το είπε στον μπαμπά της και οτι εκείνος της απάντησε
"Ναπεις στην μαμά σου όταν παρει δικό της αμάξι, να σου αγοράσει το καθισματάκι."

Το παιδι φοβόταν μην θυμώσω μαζί της.
Της εξήγησα οτι αυτό που έβλεπε στο πρόσωπό μου δεν ήταν θυμός για κείνη.
Δεν ήθελα να πω περισσότερα.
Είχα μουδιάσει.

Την κοίταξα.
"Στεναχωρήθηκες, πιτσιρίκα;" της ειπα χαιδέυοντας το κεφαλάκι της.
'Ναι." μου απάντησε.

Φυσικά. Ο στοχος μπορεί να ήμουν εγώ, αλλα τα βέλη αλλουνου την καρδια χτυπάνε. Μπορεί να μην μπορεί να το επεξεργαστεί, αλλά την εχθρότητα την νιώθει και την άρνηση. Πληγώνεται, διχάζεται, μπερδεύεται.




Και κατ επεκταση πονάω.
Mission accomplished, συγχαρητήρια. ΑΥΤΟ ήταν το σημαντικό και η ουσία.

Saturday, October 10, 2009

ΟΙ ινδιάνοι

-Μαμά, οι ινδιάνοι υπάρχουν; (διαβάζει Λουκι Λουκ)
-'Οχι πια αγάπη μου (το 1% δεν πιάνεται για λαός).
-Γιατί;
-Γιατι κάποτε πήγαν οι λευκοί στη χώρα τους και τους είπαν ψέματα για να πάρουν τα δάση και τις λίμνες τους. Μετά οταν οι ινδιάνοι κατάλαβαν οτι οι λευκοί έλεγαν ψέματα, αρνήθηκαν να δώσουν την γή τους και ξεκίνησε πόλεμος.
-Και τους σκότωσαν;
-Ναι.
-'Ολους;
-Σχεδόν.
-Και τα παιδάκια;

Εδώ δίστασα...
-Νομίζω πως μερικά ναι.

Εμεινε σκεφτική. Ήξερα τι συνέβαινε, πάλευε με το συναίσθημάτης.
-Στεναχωριέσαι;
Βούρκωσε. 'Εγνεψε καταφατικά.
-Για τους Ινδιάνους; την ρώτησα.
-Ναι, ξέσπασε ενω γέμισαν τα μάτια της δάκρυα.

Μα γιατί να τους σκοτώσουν;

Την πήρα αγκαλιά. Τόση ευαισθησία και συμπόνια...

-Γιατί σκοτώσαν τους Ινδιάνους;
-'Ελα μην κλαις, εκπληκτικο μου παιδί. Πάει καιρός από τότε. 'Εγινε πια.
-Δηλαδή δεν το κάνουμε πια;


Και το μυαλό μου ταξίδεψε στην Αφρική.

Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν κακά πράγματα. Δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ, αλλά έμαθα να προσέχω και να μην κάνω κι εγώ τα ίδια λάθη. Κοιτάω και μαθαίνω. Και αυτό σου μαθαίνω και σένα. Να μην πονάς τους άλλους. Να μην αφήνεις και κανέναν να σε πονάει.


Πόση ασχήμια κρύβεις; Πόση αλήθεια φανερώνεις; Σε τι δόσεις;
Ναι υπάρχει αη Βασίλης και το ονειρο και το πασπάλισμα από χρυσοσκομη και ζάχαρη, αλλά υπάρχει και η κακία, κι οι κακές πράξεις....κάθε μερα καλούμαι να της ανοίγω μια κουρτίνα και να αποφασίσω πόσα θα αποκαλύψω.

Μαμά, οι κακοί γεννιούνται κακοί;
-Δεν ξέρω αγάπη μου, νομίζω οτι κυρίως γίνονται.
-Ο "όνομαφίλουτηςπουβρισκωαρκετα καλομαθημενοκαιεχθρικό" είναι κακός;
-Εσύ τι πιστεύεις;
-Δεν ξέρω.

Τόση αντίληψη....





Friday, October 09, 2009

Θα βρεξει

κατά 90%.

Το κεφαλάκι μουυυυυυ.

Friday, October 02, 2009

Βρέξε γαμω το σπίτι σου...

2 μερες το κεφάλι μου.
Και τα νευρα στο κόκκινο.

Thursday, October 01, 2009

Ουστ!

Εχω ειλικρινά, βαρεθεί.

Ανακαλυψα οτι η προηγούμεν εταιρεία δεν έβαζε τα έξοδα του ιδιοκτήτη στις αποδείξεις. (Το ειχα κοιραξει οταν πρωτο μπήκα μετα δεν έδωσα βαση, γιατι θα τα αφαιρούσα όλα πριν φύγω)

Επίσης, η Forthnet εδω και 15 μέρες μου τα εχει πρήξει. Ολο με πετάει έξω. Και μόλις τους κανω παράπονα, μου λένε οτι φταίει η πρίζα μου, οτι υπερφορτωνει κανει βραχυκύκλωμα και να φερω ηλεκτρολόγο. Αυτα γιατι δεν μου τα ειπατε οταν μεταπήδησα από κονεξ σε σας;
Γιατί δεν με ειδοποιήσατε οτι δεν κάνουν οπι πρίζες του ΟΤΕ;
Τέλος παντων επειδη και με την ΗΟΛ κάτι κουφά μου έλεγαν και τελικά το ιντερνετ από κέινους χαλούσε , δεν το πήρα στα σοβαρα.
Σήμερα όμως μου εγραφε και ΝΟ κονεκτιβιτι. Καινούργιο φρούτο.
'Αρχισαν παλι με τις πρίζες, οτι φταίει μάλλον το λάπτοπ κλπ κλπ κλπ...


μπήκα στα δίκτυα.
Βρήκα ένα μη-κλειδωμένο.
Μπήκα μια χαρα και από κει γραφω.



Ειλικρινα, βαρέθηκα να μην ξέρεις πια πού ειναι η αλήθεια.
Αν είχα μια ευχή θα ήθελα ΟΛΟΙ να μην μπορούν πια να πουν ψέματα.
Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε.



Κατα τα άλλα μπήκα σε ταξί σήμερα και του ζήτησα να πάμε από την αττική οδό. Του είπα οτι εχω 50. Μου το ζήτησε για να πληρώσει τα διοδια.
Ως εδώ καλά, αλλά ήμασταν ακόμα στην Αλεξάνδρας και δεν κατάλαβα γιατί δεν περίμενε να κάνω εγω την κίνηση όταν φτάναμε.
Το έβαλε στο χειροφρενο, σε κοινή θέα.
Δεν ένιωθα πολύ άνετα.
Δεν ειπα τίποτα.

Πέντε λεπτά μετά μου έδωσε 30 ευρώ.
Μου λεει
"Κρατάω το εικοσαρικο να το χαλάσω και για την αμοιβή μου"
Πειτε με περίεργη, αλλά ειναι τα χρηματά μου και θεωρω οτι επαιρνε πολύ θαρρος με κατι που δεν του ειχα δώσει ακόμη.
Εβγαλα 4 ευρώ και του ειπα
"δώστε μου το εικοσάρικο"
'Γιατί;"
"Εχω ψιλά"
"το ίδιο ειναι"
'Οχι, του λεώ, δεν ειναι."

Με κοιταζε.
"μπορει να θελω να σας αφήσω πουρμπουάρ, μπορεί όχι, ειναι θέμα ποιος εχει τον έλεγχο των χρημάτων"
Το είπα οσο πιο κομψά μπορούσα.
"Μα θα σας τα έδινα όλα"
Μαλακια, πήγε αλλού το θέμα.

Εκνευρίστηκα αλλα δεν ειπα τίποτα.
Δικά μου δεν ειναι γαμω το κερατό μου; Πρέπει να απολογούμαι επειδη ο οδηγός ξεπερασε το επιτρεπτό θαρρος;

Η ατμοσφαιρα δεν ήταν από τις πιο θετικές.
'Αναψε τσιγάρο.
Το μισώ οταν το κανουν αυτό.
Φτάσαμε στον προορισμό μας, τον πλήρωσα (ήταν πιο πολλά απ 'ό,τι δίνω συνηθως αλλα δεν το έκανα θέμα). Του ευχήθηκα καλή συνέχεια. Μουρμούρισε κάτι με κακή διάθεση.
Και τον ειδα όπως εβγαινα να στρωνει το χαλάκι με νεύρα.

Αποφάσιασα να μην αφήσω ένα ηλίθιο να με χαλάσει, και του κοπάνισα την πόρτα.
'Ενιωσα πολύ καλύτερα και πήγα στην δουλειά μου.

Στα διαλα πια.

Friday, September 25, 2009

Μετεο

Εχω φριχτό πονοκέφαλο
Αν λοιπον δεν αδιαθετήσω,
και δεν κόλλησα κάτι,
να περιμένετε ΒΡΟΧΕΣ μέσα στο επόμενο διήμερο (άντε τριήμερο)

Thursday, September 24, 2009

Hysterical Housewives

ή εναλλακτικά, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι ΚΟΤΕΣ.

Να εξηγήσω όμως από την αρχή.
Εγώ εχω μια κολλητή, ωραία;
Την έχω από 11 χρονων, έγινε και νονα του παιδιού.
Η κολλητη εχει μια μαμά που ειχε δική της κολλητη.
Η κολλητή της μαμάς είχε παιδια, τα οποία έκαναν παρεα με την κολλητή μου και την αδερφή της.
Καλά ως εδώ;
Ιφ νοτ, ριγουάιντ.

Τα παιδια αυτήνης δεν ειδαν με καλό ματι την εισχωρηση μου στον κύκλο, αφού πολύ σύντομα έγινα η "καλύτερη φίλη" των παιδιών.
Ζήλειες, μαλακιες.
'Ελα όμως που κράτησε μέχρι τώρα.
Προσωπικά εγω εκεινα τα παιδιά δεν τα πολυσυμπαθούσα. Υπήρχαν λόγοι, φυσικά.
Μπορεί να με ενοχλεί ο κόσμος γενικά ως συμπεριφορές αλλα αντιπαθειες δεν μπορώ να πω οτι εχω, γενικά αδιαφορώ, δεν ασχολούμαι τοσο.
Τα παιδιά εκείνα λοιπον δεν με συμπαθουσαν, δεν τα συμπαθούσα και πολύ απλά δεν κάναμε παρεα. Μια δυο τρεις φορές που αναγκαστηκαμε, κόντεψε να μου πέσει το κεφάλι από την ανοησία και την επιπολαιότητα που με περίκλειε ως ροζ συννεφάκι.

Πριν λίγα χρόνια εγραψα για εναν τύπο που μου βούτηξε το παιδί από τα χερια και αγρίεψα που δεν μου το εδινε πίσω. Ο αντρας αυτηνης ήταν.(της κόρης της κολλητής της μαμάς, θα την ονομάσουμε "αποτετοια")
Η ίδια δε πριν λίγα χρόνια εβγαλε τετοια χολή για την κολλητή μου όταν την συνάντησα στον δρόμο που μου ρθε να την χαστουκίσω. Φαινοταν η ζήλεια, η κακια και θεωρησα απαραδεκτο που τα έλεγε σε μενα.
Απαραδεκτο.
Φωναζε μες τον δρομο, ασ'τα να πανε.

Αυτα για εισαγωγή.
Το καλοκαίρι λοιπον, η κολλητή μου μου είπε οτι η αποτέτοια της μίλησε για μια εταιρεία στατιστικής, εδώ κοντά με παρτ τάιμ ωράριο. Της είπα να μάθει την διεύθυνση, ειδικά όταν έμαθα οτι η λεγάμενη θα πήγαινε σε άλλη εταιρία να δουλέψει.
Πήρα την διευθυνση λοιπον, και πήγα, χτες πρώτη μερα. Και πεσαμε φάτσα καρτα.
Μιλήσαμε όπως κάνουν οι γυναικες οταν βρίσκονται, όλα μια χαρά.

'Οταν ήρθε η ώρα να υπογράφω τη συμβαση και τεθηκε το θέμα του μπλοκ παροχής υπηρεσιών, με ρώτησαν αν ειχα καποια γνωστή να παρει τα σημερινά μου χρήματα( ασχετα αν πληρωνομαστε σε 2 μήνες, αυτές οι "ερευνες" θα φύγουν σήμερα.) Είπα οτι γνώριζα καποια και να την ρωτήσω αν θέλει.
Πήγα, ρωτησα την απαυτήν, ειπε ναι, τελος.

Σήμερα το πρωι πριν πάω στην δουλειά μίλησα με τον λογιστή μου ο οποιος μου είπε οτι δεν με συμφέρει να κόβω καθημερινά δελτία, και οτι εφοσον εχω τεβε κανονικά από τα 5.09 που δίνουν, αφού αφαιρούν το ικα, θαπρεπε να παιρνω περισσοτερα αλλα ειναι στην ευχέρειά τους.
Ανέβαλα λοιπον το ταξίδι στην εφορία και πήγα για δουλειά, όπου με υποδεχτηκε η απαυτή μες την ένταση και την υστερια.
"Εγω δεν κοιμήθηκα χτες, μου ειπε ο άντρας μου οτι θα πληρώσω φόρο και εχω στγαστικό δάνειο και..."

Προσπάθησα να της πω οτι δεν θα πλήρωνε τίποτα και οτι για 17 μιση ευρώ ειναι γελοίο να τρελάινεται έτσι αλλά ως συνήθως δεν άφηνε άλλον να μιλήσει και θυμήθηκα γιατί την αντιπαθούσα τελικά τόσο.
"'Εγω χτες μιλησα με δικηγόρο κα μου ειπε οτι δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό..."
Εκει τα πήρα 1) για το ψέμα 2) για την κατηγορία.
"Για κατσε ρε συ, σε ρώτησα..."
'Με ενημέρωσες κατόπιν εορτής! και δεν έπρεπε, δεν εισαι εντάξει..."
Αρχισε να μας κοιταει όλο το γραφείο και άρχισα να νιωθω άβολα αλλα και θυμό για τις άδικες κατηγορίες.
Ενταξει, μπορεί να μην ξέρει, και να πανικοβλήθηκε, αλλα όλο αυτό ήταν πολύ κακογουστο.
Σήκωθηκα να φύγω.

'Τσατίζεσαι κιολας;" μολυ φώναξε.
(ναι, ειδες, παω να βγω από πανω)
"Ναι, δεν μπορώ να ακούω μαλακίες", της απαντησα.
Για το επόμενο δεκάλεπτο μουρμουραγε με αλλες.
"Σε ακούω" της είπα, "σταματα να μιλάς για μενα θα έχουμε άσχημα ξεμπερδεματα."
"Εγω φταιω που σου βρήκα δουλειά όταν με παρακάλεσε η Ταδε!" φώναζε
'Αυτό ειναι το ευχαριστώ!μετανιωνω που σε βοήθησα!"
εεε?

Εφαγα φλασιά από το η Γυνή να φοβάται τον άντρα και την Τασσώ Καβαδια να φωνάζει.
Περίμενα ανα πάσα στιγμή να φωνάξει "Παστρικιά."

Γύρισα στη δουλειά μου.
Το πηγαδάκι συνεχίστηκε, δεν έδωσα βάση. 'Ηταν τοσο απροκάλυπτη η ανάγκη της να νιωσει σπουδαία στα ματια των άλλων, τοσο χυδάια τα ψέματα που δεν κάθισα καν να απαντήσω.

Η διπλανή μου, μια παλιά, προσφέρθηκε να παρει εκείνη τα χρήματα για μένα, στο όνομα της κόρης της.
Ναναι καλά η γυναικα, δεν ήθελα να κάνω ακόμα επέκταση, δεν ξερω τελικά αν με συμφέρει να δουλεύω εκεί, ή αν θέλω.

Με ειδοποιούν από το λογιστήριο οτι θα πρέπει να υπογράψω την σύμβαση στο όνομα της άγνωστης κοπέλας.
Εκεί τσίνησα και μάλιστα πολύ.
Θα κάνουμε και πλαστογραφίες τώρα;

"Να μην ψάχνουμε τα στοιχεία της" μου λένε από το λογιστήριο (και με υφος 1000 καρδιναλίων).
"Και τότε πως θα ξέρετε οτι ειναι τα δικά μου;" απάντησα
"Ε, ξερουμε." μου απαντά.
Αρα, έχετε αρχεια.... σκέφτηκα. Και καλύπτετε τον κώλο σας. Αλλος να μπλεξει αν γίνει στραβή.

Ευχαρίστησα την γυναίκα...και άρχισα να δουλέυω.

Σε γενικές γραμμές ειμαι ευγενική και δεν έχω αγενεις απαντήσεις, μόνο μια "μανα" με ρωταγε τι τον θέλω τον "νεαρο των 18-25" και να το αφήσω το λουκούμι και να παω από κει που ρθα εγώ και οι άλλες, ειναι μικρός.

Κάποια στιγμή βγήκε ο επόπτης και είπε οτι "δεν θα κάνετε διάλειμμα".
'Οχι "λυπούμαστε αλλα πιέζει ο χρόνος" απλώς ενημερωθήκαμε οτι δεν θα κάνουμε διάλειμμα.
Και ενιωσα σαν μοντέρνος κουπαστής (έτσι λεγεται;) στην γαλέρα.
Θέλω να πω, αυτοί οι απότομοι τροποι, το αν σ αρεσει, το οτι σε ελέγχουν οταν μιλάς στο τηλέφωνο αλλα το κλικ ακούγεται και σου αποσπά την προσοχή αλλα γεμίζει και δυσπιστία των ερωτόμενο που έχεις στην γραμμή...
Ενιωσα τυχερή και προστατευμένη που γενικώς δεν χρειάστηκε να το ζήσω αυτό στη ζωή μου, πάντα είχα ανσφάλεια στις δουλειές αλλα ήταν πιο μοναχικές.
Δηλαδη το έζησα, και την έχθρα έζησα και τα τριπάκια εξουσίας, και τους ανταγωνισμούς, αλλα για καποια χρήματα. Να σε ξεφτυλλίζουν όμως για δεκάρες;

Σφίχτηκε η καρδιά μου.

Πώς μπορούν να φερονται ετσι στους ανθρώπους;
Θα μου πεις, δεν ειπε και τίποτα.
Δεν ήταν τα λογια, ήταν ο τρόπος, η σιγουρια που εχει καποιος όταν μπορεί-και θα το κάνει- να σου κοψει το λιγοστο ψωμάκι που τρως.

Με ρωτησε αν θα πάω αυριο και τι ώρα.
Δίστασα.
Είπα ¨"το πρωί"

Αλλά δεν ξέρω...
'Ολα αυτά με το μπλοκ, τις συμβάσεις, το ικα που δεν πληρωνουν αλλα δεν μου δινουν την διαφορά...η αποτέτοια με τις υστερίες και το πηγαδακι...

Μήπως καποιος προσπαθει να μου πει κάτι;

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers