Posts

Showing posts from 2009

Απντέιτ

Ελεος!

Συνομιλια στο τηλεφωνο με τον πατερα μου.
"Δεν εχω καρκινο. Τον νικησα."
-"Ε;"
-"Εδώ δεν ξέρουν να κάνουν διαγνώσεις. Πουθενά στην Ευρώπη. Μόνο σκιες βλέπουν. Μόνον στην Αμερική. Αλλά θέλουμε 250 ευρώ και δεν τα έχουμε". (και να τα είχε δεν θα έστελνε αίμα)
"Αλλώστε δεν είμαι αρκετα δυνατός να δώσω αίμα." (Να το).
"Ο γιατρός μου έδινε μόνο ένα μηνα ζωής και έπαθε έκπληξη όταν με είδε."
-Μπαμπα, που το βασίζεις οτι δεν έχεις καρκίνο πια; 'Εκανες εξετάσεις;¨"
-"Δεν έχω σου λέω, εμπιστέψου με. Τα νεφρά μου μόνο είναι το πρόβλημα."


Μετά αρχισε αλλο τροπάριο.
"Με τρώνε οι σκέψεις μου. Πώς θα πας να μείνεις στο εξοχικό; Θα μπει κάποιος μέσα.."
Ενιωσα να αγανακτώ.
Για χρόνια, δεν εμενε κανείς τους μέσα. Οταν εγώ ενδιαφερθηκα, άρχισαν τα "θα σε βιασουν, θα σε κλέψουν, θα σε κάνουν" με αποτελεσμα να φοβηθώ και να κοιμάμαι πάντα ανησυχα εκεί. Λϊγους μήνες μετα η μητέρα μου πήγε και εμεινε 10 ολοκληρους μήνες εκε…

Reveillon

Φέτος δούλεψα το ρεβεγιόν σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο. Είχα καιρό να το κάνω και ήθελα κάποιες πρόβες αλλα αρρωστησα μέχρι και την τελευτάια μερα, κι εγώ και το παιδί έτσι πήγα απροετοίμαστη.
Ομως με το που μπήκα στο ξενοδοχείο ένιωσα να γυρνώα σπίτι μου, κι ας μην είχα παει στο συγκεκριμένο ποτέ.
Καλώς ή κακώς, αυτή ηταν η επιλογή μου στην ζωή, αυτό διάλεξα, αυτό μου αρεσει και αυτό κάνω καλά.
Ανεβηκα στην εξέδρα και ξεκίνησα να τραγουδάω. Ο κόσμος έτρωγε και πρωτη πρώτη η μικρή που μου έιχε ζητήσει 3 πιάτα από το μπουφέ.
Ηθελα φετος να τα περάσουμε οικογενειακά στο σπίτι, αλλά χρειαζόμουν τα χρήματα, και η ιδέα του να ξαναβγω λίγο έξω με χαροποιούσε. Τελικά κανονισα με έναν φίλο να πάει σπίτι να βάλει το δώρο του Αη Βασίλη κάτω από το δέντρο ωστε γυρνώντας να βλέπαμε οτι "ηρθε".

Ξεκίνησα να τραγουδαω και χάρηκα οταν ο κόσμος σταματησε για λίγο τα δικά του, αλλά κυρίως το παιδι που πέρα από κατι παιδικά dvd και στο σπίτι, δεν με ειχε ουσιαστικά δεί ποτέ.

Κατέβηκα μετα το πρώτο μ…

Το κεφαλακι μουυυυυ

Και επειδη δεν εβρεξε ακόμα....

ΞΕΜΑΤΙΑΣΤΕ ΜΕ.

Για τα λινκ και το μπλογκ

Θα ήθελα να εξηγήσω κάποια πράγματα όχι γιατι νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ, αλλα δεν θα ήθελα καποιος να στεναχωρεθεί χωρίς λόγο.

Το μπλογκ αυτό ειναι από τα πιο παλιά.
Μου άρεσε η ανωνυμία που μου επέτρεπε να λέω ό,τι ήθελα. Η ταυτότητα δεν είναι στο όνομα, αλλα στην αίσθηση οτι ξερουμε καποιον.
Εγώ ήθελα να ακουγονται αυτά που εχω να πω, αυτά που έχω μέσα μου και να μην εστίαζουν σε ποιον τα λέει, αλλά σ'αυτα που γραφονται.

Καποια στιγμη το μπλογκ απεκτησε δημοσιοτητα και ...διαφοροι έρχονταν και έλεγαν το στραβο τους και το ανάποδό τους.
Οταν βγήκε το βιβλίο έγινε χαλασμός. Και στον προσωπικό μου χώρο, στην αληθινή μου ζωή.
Οι περισσότεροι δεν καταλαβαιναν οτι εμένα δεν μου έκανε αίσθηση.
Δεν θα έβγαζα χρήματα από αυτό, δεν ήταν προιον εργασίας, κάτι που θα χρησίμευε σε κάποιον και είχα ήδη βγάλει ενα βιβλίο για το οποιο ήμουν περήφανη.

Το θέμα είναι όμως οτι αρχισε να μπαινει πολύς κόσμος μέσα εδώ και είχα πολλά προβλήματα με το αν θα έβαζα λινκ ή όχι.
Βλέπετε, τότε ειχε αρχίσει να δ…

Προς το Burger της περιοχής μου

εχω πραγματικά βαρεθεί να μου στέλνετε λάθος παραγγελίες. Πρέπει να εχει συμβεί 8-9 φορές σε 6 μήνες. Πολύ μεγάλος αριθμός. Δεν νομίζω να ειμαι η μόνη.
'Εχω βαρεθέι να τρωω ΜΕΤΑ την παρέα μου γιατί επρεπε να πάρετε το πιάτο μου πίσω.

Κρίμα.
Πόσο δύσκολο ειναι να θυμάσαι να μην βάλεις κάτι σε μια σαλάτα γιατί ο άλλος είναι αλλεργικός; Η να τσεκαρεις αν το τυρί μυρίζει;
Δεν είναι δείγμα κακής θέλησης, είναι δείγμα ανικανότητας, πια.

Και επειδή το πρόβλημα ξεκινά από την κουζίνα μάλλον, όχι δεν θέλω να μου φέρετε άλλο πιατο.
Η φαντασία μου καλπάζει και φαντάζομαι τον μαγειρα να φτύνει μέσα όπως σε κάτι ταινίες.

το κεφάλάκι μουυυυ

Αν κάποιος ξέρει να ξεματιάζει, ας κάνει κάτι είναι 2 μέρες συνεχόμενες που πεθάινω...

Μαμά, κλαις;

Χτες μίλησα με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο.
Του είπα τι έγινε, τι μου είπε η μικρή, και μου είπε

"Πιστεύεις οτι ο πρώην σου η εγώ θα μπορούσαμε να ειμαστε σωστοί γονείς αν ειχαμε τις συνθήκες ζωής που έχεις για να την μεγαλώσεις; Προσπαθείς να της φτιάξεις τον χαρακτήρα, αγαπάει τα ζωα, να την διαβάσεις, εγώ δεν θα είχα ούτε το κουράγιο ούτε τις άντοχες.
Και αν η μικρή δεν το δει αυτό όταν μεγαλώσει, πιστεύω να ειμαι κι εγώ εδώ να της τα ψάλλω ένα χεράκι. Κάνεις εσύ ολη την βρομοδουλειά. Πιστεύεις θα την έκανε κανας άλλος έτσι όπως έχουν τα πράγματα;"

Αρχισα να κλαίω.
'Ηταν η πρώτη φορά στα 8 χρόνια που κάποιος μου το έλεγε αυτό. Πρώτη φορά που δεν δίναν εμφαση στα στραβα, στις φωνές, στο πώς πρέπει να αντέξω γιατί ειμαι μάνα. Πρώτη φορά που καποιος μου αναγνώριζε τις δυσκολίες μου. Κάποιος που καταλάβαινε.
Είναι δυνατόν να θέλω τοσο πολύ μέσα μου καποια αναγνώριση;
Γιατί;

Καπάκι μίλησα και με τον 'Αγγελο, ο οποίος για χ,ψ λόγους δεν έκανε την παραγγελία του βιβλίου για τη…

'Ηττα

Και σήμερα μου σκασε την βόμβα.
"Μαμα, αγαπώ εσενα, τον μπαμπά και την( -ας την πούμε) Ειρηνη".
Χαμόγελο.
Χαίρομαι. Ανησυχώ λίγο τι θα γίνει αν ποτέ χωρίσουν αλλά σκέφτομαι οτι μπορώ παντα να την πάρω τηλέφωνο(την Ειρήνη) και να της ζητήσω να ερθει να δει το παιδί, όταν καταλαγιασουν τα πνεύματα.
Και αν δεν χωρίσουν και κάνουν δικό τους παιδί...σταυρώνω τα δάχτυλα οτι θα συνεχίσει η προσοχή και η αγαπη που της δείχνει. Το χαίρομαι, δεν νιώθω καμία ανασφάλεια ή ζήλεια.
Η θέση μου ειναι αυτή που είναι, χαίρομαι που έχει μια πρόσθετη θετική παρουσία στη ζωή της, να της κάνει όλα όσα δεν κάνουμε μαζί λόγω χρόνου.

Η μικρή με κοιτάει.
"Είναι σαν μητέρα".
"με τον μπαμπα, σαν οικογένεια."

"Σας αγαπάω και τις δύο το ίδιο"
Σφίξιμο στο στομάχι.
Ξέρω οτι δεν πρέπει να δώσω βάση, έμφαση, ότι ειναι λογικό να αγαπά καποιον που την φροντίζει, της κάνει γλύκες ενώ εγω φωνάζω, μαλώνω, απαγορεύω...

"το ίδιο;"την ρωτάω. Γνέφει καταφατικά.
'Στεναχωριέσαι;" με …

Μπουκίτσες τελεία τζι αρ

Και το πήρα το όνομα μη μου το κλέψει κανείς, και πήρα και το web hosting αλλά το χόστινγκ δεν τελείωνε εκεί, έπρεπε να "χώσ'την" και σε ντιζάιν ιστοσελίδας.Λεφτά δεν υπήρχαν, και πέντε μέρες τώρα ψαχουλεύω , το παλεύω, με την πολύτιμη συνδρομή φίλων που συγκινούνται από την μελωδική φωνή μου που τους απειλεί με Θεούς και δαίμονες αν δεν με βγάλουν από το τέλμα που πήγα και βούτηξα.Με τα πολλά βάλαμε και ελληνικά, αμφιβάλλω αν οι ξένοι θα έπιαναν το βρώμικο χιούμορ μου.Αμφιβαλλω αν το πιάνουν και οι 'Ελληνες εδώ που τα λέμε, αλλά καποιοι, πιστοί φίλοι τόσο καιρό, του π*υστη, κάτι βρήκαν. Δεν συγκινώ μονο λεζβίεζ και γαμίκουλες, κάτι στο γραπτό πιάνει τόπο.Και η αλήθεια είναι οτι την βρίσκω να ψάχνω, να παραθέτω, να προβληματίζομαι και να προβληματίζω.Να ξεκινάω με απίστευτο stand up comedy κέφι και να διασκεδάζω την 'αγνωστη" παρέα μου εκεί έξω.
Η αληθεια ειναι ότι έτσι ξεκίνησα πριν χρόνια, και στην πορεία έχασα το χαμόγελο, και την διάθεση. Παραγνωριστήκαμε…

Redirection

Εχω καιρό να γράψω, και αυτό γιατι
α) δεν μου περισσεύει χρόνος (και εχω πεθάνει και στους πονοκέφαλους με τις βροχές)
β) δεν μου αρεσει πια το ύφος με το οποίο γράφω...παλιά, διακομωδούσα καταστάσεις, αλλα τον τελευταίο χρόνο, δεν ξερω τι μου φταίει, δεν έχω διαθεση να "διασκεδάσω" τον αναγνώστη μου, να καλυφθώ πίσω από το χίουμορ για να πω αυτό που με καίει. Ισως παραγνωριστήκαμε, ίσως μεγάλωσα, ισως πολλά
γ) τα θέματα που με απασχολούν έχουν να κάνουν με τους δικούς μου το παιδί μου και τα προβληματα με τον πρωην μου.
Το πρώτο μέρος με θυμώνει. Το δεύτερο, αν εχω κατι να πω, θα είναι γιατι της φωναξα ή κατι τετοιο και δεν αντεχω αν το απλώνω εδώ. Το τρίτο...κρατουσα πάντα μια ισσοροπία ανάμεσα στα "παραπονά"μου και στο να μην τον κακοχαρακτηρίζει κανείς. 'Ηταν εδω ενα καταφύγιο στο οποίο έλεγα το 3% αυτών που συνέβαιναν. Τα πιο επώδυνα, τα πιο σκατένια τα κρατούσα μέσα μου ή σε καποιο κρυφό μπλογκ, για να μην σκάσω.
Οχι για να μην τα διαβάσει εκείνος. Χεστηκα. Δε…

Καιρό είχα να γράψω...

Πήγα στο μπαζαρ του συνδέσμου θηλασμού και το καταευχαριστήθηκα.
Πήρα ρούχα για το παιδί (ένα ευρω το ένα), παλτό και πουλόβερ για μένα (ένα ευρώ το ένα),
βιβλία αγγλικα και ελληνικά, και ένα γαλλικό, λούτρινα σκυλάκια που της αρέσουν, ένα ζεστο αδιάβροχο μπουφάν, μια στολή "ψάρι" για τις αποκριές και 2 πέτσινα μπουφανάκια δείγματα από το Λαπέν, με πέντε ευρώ το ένα. Πήρα ένα πανέμορφο ολοκαίνουργιο μπλουζακι ζακέτα με τον Τουίτι που πολύ θα της αρέσει όταν το βρει κάτω απ'το δέντρο. Αλλά κι εγώ έκανα ευτυχισμένο καποιο παιδάκι με τον Γαργαλίτσα και τα Ηeelies που δεν φόρεσε ποτέ η μικρή.

Εφυγα με 3 μεγάλες σακκούλες σκουπιδιών γεμάτες ρούχα για τον χειμώνα, το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα. Με 100 ευρώ σύνολο, καθάρισα την γκαρνταρόμπα μας.


Μου αρεσει το δεύτερο χέρι. Πάντα μου άρεσε. Στο Λονδίνο και στην Κύπρο, κυρίως πούλαγα τα βιβλία μου και αγόραζα άλλα, αλλά και με κάποια ρούχα μου, είχα ανανεώσει την γκαρνταρόμπα μου. Θυμάμαι την μία μου μπλούζα την είχε απορριψε…

Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγω...

Πάμε λοιπον να δούμε την έκθεση για τα πενήντα χρόνια του Αστερίξ.
Εστειλαν και προσκλήσεις.
Οχι σε μένα, αλλα πήρε το ματι μου μία.

Η μικρή εχει μούρλα με τον Αστεριξ τώρα τελευταία οποτε βγάζω λεφτά απ΄τη τράπεζα, παιρνουμε ταξί και παμε. Δεν της λέω τίποτα για να μην εχω καμια απογοήτευση και αρχισει την μουρμούρα, δεν το αντεχω.

Και παμε. Και μας λένε οτι ειναι "ελεύθερη η είσοδος" σαν να ειναι κατόρθωμα, χαρη και προνόμιο (θα καταλαβετε γιατι το τονίζω αυτό μετά)
Και βλέπουμε ένα μενίρ στην είσοδο, η μικρή τρελάινεται απ΄τη χαρά της και μπαίνουμε στο εστιατόριο και βλέπουμε 2 γυάλινες θήκες με κάτι κουκλάκια μπρελοκ και μπλούζες...στον τοιχο κατι αφισούλες. Ρωταμε μια κοπέλα εκεί προς τα που ειναι ειναι η έκθεση. Ολο χαρά... και ακούμε...
"Μα, αυτή ειναι".

"Και εχει και πανω στην βιβλιοθήκη τα τευχη απλωμένα."

Ορίστε;
5 κουκλάκια, ένα μπρελόκ και ενα σωβρακο σε γυάλινο τραπεζάκι και το λένε "έκθεση";
Οι μύξες κάτω από ένα παιδικό θρανίο έχουν μεγαλύ…

3G

Από χτες το πρωί έχω πονοκέφαλο και τώρα ξύπνησα από τους πόνους.
Βρεξεεεε.

Πήρα στικάκι από την Βονταφον για το εξοχικό αλλα δεν εχει τελικά κάλυψη 3Τζι κιας μου είπαν οτι είχε. 3 στενα πιο κάτω έπιασε μια γραμμούλα αλλα και παλι ήταν πολύ αργό. 0.03 στο σπιντ τεστ
'Ηρθα σπίτι και το δοκίμασα. 1.99 έπιανε.
Δεν αξίζει τα 55 ευρώ το μήνα που θα στερηθώ για να τα πληρώσω.

Μπήκα σε ένα φόρουμ να διαβάσω εντυπώσεις και λέγανε για έξτρα χρεωσεις και αναρωτιέμαι μήπως τελικα το 55 είναι κανα πάγιο περίεργο.

Αυριο, αν αντέξω την σημερινή νύχτα, θα πάω.



Πονάω, ξεματιάστε μεεεε.Καντε κάτι .

Ανήσυχος ύπνος

Κατα περιόδους νίωθω έντονο φόβο για σεισμούς.
Με τον ψυχολόγο μου το απεδώσαμε στο άγχος για τα οικονομικά, τις ευθύνες που με "πλακώνουν" αλλα τώρα τελευταία, ενώ ειμαι καλά στην ζωή μου, είχαν ξανάρθει στο μυαλό μου.
Μετά εγινε ο σεισμός στην Ινδονησία. Μετά στην Ζακυνθο. Και για λίγες μέρες, δεν ειχα πια το άγχος μόλις ξάπλωνα το βράδυ. Θαρρείς θα πρεπε να ανησυχω αφού εκδηλώθηκαν σεισμοί αλλα ενιωθα μια χαρα.
Χτες όμως ξανάρθε και ήταν το κάτι άλλο.
Μου 'ρθε να βάλω τα κλάμματα μόλις ξάπλωσα. Ενιωθα με σιγουριά οτι όταν ερθει η ώρα μου, απ' αυτό θα πάω. Και δεν ειχα ίχνος άγχους όλη μερα, ούτε λόγους να νιώθω έτσι.

Δεν ξέρω. Φταίνει οι 3 καφέδες που ήπια (ενώ δεν πίνω);
Φταίει που κάθε φορά πριν γίνει κάπου το ψιλονιώθω; Μην με ρωτατε πως και γιατί δεν θεωρω οτι ειμαι "ιδιαιτερη", ίσως απλά σαν τα ζώα, να μην εχω εξελιχτει τόσο και να το "πιάνω" στα κυτταρά μου.
Ισως το γεγονός οτι νιωθω οτι ειμαστε όλοι συνδεδεμένοι (δεν το σκέφτομαι, το νιώθω σαν…

Οικογενειάκες στιγμές

Μου άρεσε η σημερινή μέρα. Δεν πήγα στο εξοχικό όπως ειχα υπολογίσει λόγω βροχής, και ευτυχώς γιατί αν με έπιανε στο εξοχικό αυτή η καταιγίδα, πως θα περπατούσα 15 λεπτά για να πάω στη σταση για να παω να πάρω το παιδί;
Οταν ήρθε επιτελους ήταν ήδη βράδυ και ήταν κακόκεφη.
Την άφησα να παίξει, ετοίμασα ζεστή σοκολάτα και πάιξαμε Ούνο. Και με κέρδισε.
Της ετόιμασα έναν χωρο στο δωμάτιο να κάνει τα μαθηματικά της και της εξήγησα την αφαίρεση. Οταν δε, το κατάλαβε ήταν τοσο χαρούμεν η και περήφανη για τον εαυτό της....
Οποτε κάνει Τάι τσι στο σχολείο μου γυρνάει σε καλή διάθεση.
Είναι τυχαίο;

'Ηταν μια ωραία βραδιά πάντως, και το ευχαριστήθηκα.
Χαλάρωσα.

Εμπνεύσεις

Μονο εγω βλέπω (η μάλλον ακούω) την ομοιότητα; Αν και δυσκολευομαι να προσδιορίσω ποιο από τα δύο κουπλέ-εισαγωγες μου μοιάζει πιο πολύ με το κουπλέ του Ελληνα.




Κόψε το γαμημένο ΛΩΡΟ

Χτυπάει το τηλεφωνο.

"γεια σας, κάνετε μαθήματα Αγγλικών;"
'Μάλιστα."
'Πότε μπορείτε να έρθετε;"
"Μισό λεπτό, ειναι παιδάκι, ενήλικας, για σας;"
"Φοιτήτρια."
Και προσθέτει
"Μπορείτε να έρθετε την Τετάρτη..."
"Λυπάμαι δεν έχω χρόνο, μπορώ μόνο πρωινά της Δευτέρας και της Παρασκευής."
Ακούω ψίθυρους.

"Είναι δίπλα σας; Να μιλήσω στην ίδια."
"Μιλάτε μαζί μου, δεν πειράζει."
"Μάλλον δεν κατάλαβα...πόσο χρονών είναι;"
"δεκαεννιά."

Αφήνω επίτηδες την σιωπή να πέσει.

"Κοιτάχτε εμάς δεν μας βολέυει η Παρασκευή, μόνο την Δευτέρα μπορείτε;" ο τόνος της ειναι λίγο εκνευρισμένος.
"'Εχουμε Νοέμβριο, έχω ήδη φτιάξει το πρόγραμμά μου."
Αρχίζει να απολογείται, κατι που δεν ήταν τγο ζητούμενό μου καιμου έκανε και εντύπωση πώς από Ψιλοκατηγορώ, μαζευεται σαν δαρμένο σκυλί.
"Μα δεν ειπα να αφήσετε το πρόγραμμά σας προς θεού, καταλαβαίνω..."
"Ακουστε αν θέλει, μπορει να κάνω μια …

Χτες

Αποφάσισα να πάω στο εξοχικό. Ο λόγος που δεν πήγαινα είναι γιατι με κανουν να νιώθω έντονα οτι ειναι "δικό τους". Λαχταρω να νιώσω οτι καπου εχω ένα λιμάνι και οταν διαχωρίζονται μου υπενθυμίζουν οτι εγω ειμαι από την μία πλεύρα και κείνοι από την άλλη.

Πήγα να καθαρίσω. Κοντεψα να πεθάνω. Δεν μιλάμε μόνο για σκόνη. Μιλάμε για βρωμιά στο ψυγείο, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, σταγονες χυμών, φαγητού. Τέλος πάντων.

Καθάρισα, ετοιμασα τον χώρο να πάμε με το παιδί, ρωτησα για τα δρομολόγια λεοφωρείων για να πηγάινει σχολείο, και άφησα 5 πράγματα.

Την επομένη πέρασα να πάρω λεφτά από τους δικούς μου γιατί έχασα όλες μου τις κάρτες στον δρόμο και τις μπλόκαρα. Λεφτα που αναγκαστηκα να φωνάξω για να τα πάρω.(Αν σκεφτείς οτι η μάνα μου μουρμούραγε οταν στα γενεθλια του παιδιού μου έλειπαν 5 ευρώ για το σουπερμάρκετ αντί για 3 που της ζητησα, και το εκανε θέμα,ενω στο πορτοφόλι της ειχε 3 πενηντάρικα, καταλαβαίνεις τι έγινε τώρα.
Τελικά προσφέρθηκε να της τα δώσει η νονά του παιδιού, μπας…

Νιώθω μαλακας

Το παιδί παρουσιάζει διάφορα μαθησιακά προβλήματα εδώ και καιρό και δεν ξερω αν ειναι λόγω 2 γλωσσων ή υπαρκτό θέμα.
Χτες είδα μια ταμπέλα για κεντρο δυσλεξίας. Νομίζοντας οτι ειναι ο κρατικός φορέας, πήρα για πληροφορίες.
Στο τηλέφωνο η κοπέλλα άρχισε να μου εξηγεί για τεστ ετσι για τεστ αλλιως, ψυχοκινητικά τεστ, ευφυίας, ορθογραφίας, για ένα δικό τους τεστ παγκοσμίας πατέντας κλπ κλπ κλπ...
Μου λεγε μου λεγε, σταματημό δεν ειχε και είχα ζαλιστεί.

Ωραία ολα αυτα της λεώ αλλα πείτε μου...ποσα; Μίλαγε.
Ξααρώτησα.
Τοσα για τα τεστ, τόσα για την ψυχολόγο.
"Και μετά θα μου πείτε πως να το αντιμετωπίσω στο σπίτι; Μια μέθοδο;
"Εεε σαφώς αλλα το παιδί θα θέλει μαι παρακολουθηση/στηριξη στο κέντρο."
Δηλάδη; μετάφραση τόσα για τα ωριαία/ εβοδμαδιαία τα οπόια δεν ξέρουμε και πόσα χρειάζονται.
Μάλιστα.


"Αν παω το παιδί σε κρατικό φορέα να κάνουμε τα τεστ, και έρθω σε σας για την παγκόσμια πατέντα πόσο θα μου έρθει το μαλλί;"
"Α δεν ξερουμε τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο κρατικό…

Μαμα...

γιατι έχεις μαύρο παιδάκι;
(στην ζωγραφιά πανω από το μπλογκ).


Δεν της αρέσουν οι "καφέ" άνθρωποι.
Είναι κατι συνηθισμένο στα παιδάκια ή να το ψαξω λίγο αν ειναι πχ γονιδιακό ή κάτι άκουσε;
(Ο πατέρας της έχει μεγάλο πρόβλημα με τους έγχρωμους, ποτε δεν καταλαβα το γιατί).

Θέλει να παντρευτεί τον Τεντεν και τον Αστερίξ.
Ενίοτε και τον Αγγελο.

Ο οποίος σήμερα μας πήγε στο εξοχικό και της έκανε αστεια.
Ενιωσα όμορφα.

Της εξήγησα οτι δεν μπορεί να παντρευτει τον Αγγελο, ούτε οταν μεγαλώσει γιατι ο Αγγελος αγαπά την μαμά, δεν ειναι ελεύθερος. Και δεν παίρνουμε αντρες όταν ειναι αλλονων, ακόμα και αν είναι της μαμάς μας που μας αγαπάει πολύ.

Ψιλοσαλατα το έκανα αλλα περασα τον "κανόνα", ελπίζω να πιασει ο σπόρος.



'Η ΄ταδε μου είπε οτι θέλει να κάνει σεξ" μου είπε τις προάλλες. (ξεκαθαρίσαμε οτι με το σεξ κανουμε μωρά αλλα δεν εχει ρωτήσει ακόμα το "πως")
"Δεν μπορείς" της απάντησα.
"Γιατί είσαι μικρή".

Οπως δεν μπορείς να περάσεις μόνη σου το…

Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρο…

Δεν μου αρεσει να εχω άδικο

Πριν λίγες μέρες πήγα να μιλήσω σε ένα φροντιστήριο που τώρα ξεκινούσε. Η ιδιοκτήτρια με συμπάθησε πολύ, δεν ζήτησε να δει τι κανω πώς το κάνω, της ξεκαθάρισα οτι μπορούσα μόνο 3 μέρες την εβδομάδα μέχρι τις 4 μιση. Αν είχε κάτι, καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει.

Στη συνέχεια ευχαρίστησε θερμά τον φίλο μου που με ειχε συστησει. Οπως και στο μπλογκ. οταν βλέπω πολύ ενθουσιασμό, μένω λίγο αδιάφορη. Θεωρώ οτι ο άλλος βλεπει ο,τι θελει σε μένα και δεν ειναι απαραίτητα κατι δικό μου, αλλα δικό του. Προσδοκίες.

Το πρόβλημα ξεκίνησε οταν μου ζήτησε αν μπορούσα να δουλέψω Δευτερες 7-8. Δύο μαθητες, ο ενας δημοτικό ο αλλος Λυκειο (νομίζω) αλλα ίδιου επιπέδου στα Αγγλικά. Εγώ τετοια ώρα δεν μπορώ. Καταλαβαινα ομως οτι ηθελε βοηθεια, εγω λεφτα δεν θα εβγαζα αφου το δεκάρικο που θα μου εδινε δεν θα κάλυπτε καν το ταξι. Επενδυα όμως σε μια πιο μόνιμη μελλοντική συνεργασία και ειπα να κάνω την υπερβαση. Αφού πήρα 15 τηλέφωνα και με πήρε κι εκείνη αλλα 2 να δει τι γίνεται, βρήκα καποιον να κρατήσει την μικ…

Γαλλικά και Αγγλικά

Εχω μια εβδομάδα που με ζήτησε ενα φροντιστήριο να πάω να δουλέψω. Προβληματιστηκα ως προς τα ωραρια. Δεν θέλω να στελνω την μικρή στην μητέρα μου όυτε να παρακαλάω πεθερες και πρωην.

Η κοπέλλα που το έχει με συμπαθησε αμέσως. Πολύ.
Κόμπλαρα.
Οταν σε συμπαθούν έτσι τόσο απότομα και πολύ, βλέπουν κατι του εαυτού τους πιθανον που εσύ δεν έχεις.

2-3 μέρες μετά απογοητεύτηκε και μου τα ψιλο μασαγε.
Τι είχα, τι έχασα θα μου πεις.

Σε όλη αυτή τη διαρκεια βεβαια ουτε που με εξετασε να δει αν ξερω καλά την γλωσσα κλπ, ήταν όλο "με το ματι". Το φίλινγκ. Ενιωσα λίγο άσχημα γιατι ενιωσα λίγη απόρριψη, αλλα πιθανόν εφταιγα κι εγώ (ακύρωσα ενα ραντεβου λόγω αδιαθεσίας, τελικά πήγα με παυσίπονο, και επειδή εφαγα στήσιμο μισής ώρας και, ήμουν αυταρχική και ελαφρως "κάπως" με την κοπέλα που ήρθε γιατι ναι μεν ήξερε οτι θελει να βγαλει ενα χαρτι για τη δουλεια της, μου δήλωσε δε οτι πλεον σιχαινεται τα Γαλλικά...ενιωσα να εχω χασει την ώρα μου).

Δεν παραπονιέμαι, μου θύμισε οτι μου αρεσε…

Τουλάχιστον, περνάς καλά;

Η ερωτήσεις πλέον ειναι καρμπόν.

Πρώτα ρωτανε πως είναι το παιδι. Μετά πώς παω.
Απαντω με τα επαγγελματικά/οικονομικά.
Μετα ρωτάνε αν εχω τουλάχιστον "κατι".
Φαινεται-και ειναι- σημαντικό, να μην χάνεσαι και να εισαι μόνο μανα.
Το τελευταίο διαστημα απαντώ ανοιχτα σε όλους.
Πες οτι τον Νοεμβριο θα κλεισουμε 3 χρόνια και αυτό οσο να'ναι το αξαγνίζει και το ανυψώνει από τους υπονομους των μυαλών, πες οτι το συνήθισα εγώ, μιλάω ανοιχτα.
"Ναι, έχω κατι."
"Είναι σοβαρο;" με ρωτανε
"Δεν εχει μέλλον", απαντάω.
"Γιατί;"
"Γιατί ειναι πιτσιρίκι."
Πρώτο μούδιασμα.
Αλλα το στόμα λεει άλλα.
"Ε και;"
"Ε και...εχει όλη τη ζωή μπροστά του και δεν μπορεί να με στηρίξει συναισθηματικα ούτε αλλιώς. Υπάρχουν βασικά κενά."

"Καλα, πόσο πιτσιρίκι είναι;"
Εκεί δισταζω εγω. Δεν λέω ποτε.
Λέω μόνο οτι τον περναώ πάνω από δεκα χρονια.
Και εκεί το δευτερο μούδιασμα, με την απότομη απόφαση.
"Σημασία εχει αν περνάς καλά. Περνάς καλά;&q…

Απντέιτ αγκαίν

Η μητέρα μου θέλει την βοηθειά μου.
Να της κουβαλήσω πράγματα από το ΙΚΑ.
Αφού δεν μπορεί εκείνη, ας περιοριστω στο ρόλο του γαιδουριού.


Νιώθω πίκρα και θυμό και στεναχώρια.
Εκείνη ειναι αυτή που είναι, Δεν αλλάζει. Παίζει το θύμα και ξεζουμίζει. Αντοχες.
Ελέγχει. Από την αλλη θαυμάζω την δύναμή της, δεν ξέρω αν εγω θα μπορούσα να αλλάζω γαζες, σακκουλάκια και άλλα.
Φαντάζομαι για να το κανεις αυτό πρέπει να νιώθεις την αγάπη να ρεει μέσα σου. Εγώ νιωθω πικρα με τον πατέρα μου.
Οπως μου γυρνούσε την πλάτη μικρή, έτσι μου την γυρνάει και τώρα.
Στα δεκαοχτω μου δήλωσε οτι "τώρα δεν εισαι ευθύνη μου, κάνε οτι θες".
Και πράγματι, ανακουφιστήκαμε και οι δύο θαρρείς. Ούτε ασχολήθηκε ξανά.
Η τριετία των παθών μου ειχε τελειώσει, πλέον ημουν ελεύθερη και έτοιμη για γάμο, ανέγγιχτή-τουλάχιστον στα μάτια της κοινωνίας- και να γίνω αλλουνού ευθύνη.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ασχημα.
Δεν θέλω να θυμάμαι το χοντρό ξύλο, την έπαρση, την στενοκεφαλιά του.
Θέλω να θυμάμαι πως, οταν η μητερα μου τον ακολούθη…

Info Quest

Επίλογος.Υπολογίστε.
24 αυγούστου εστειλα το πισι να μου το φτιάξουν.
Περίπου ενα μήνα μετα πήρα τηλέφωνο στο Υπουργείο, στο Ινκα, στον συνήγορο του πολίτη όπως μερικοί μου υποδείξατε.
9 Οκτώβρη ε ειδοποίησαν να παω να πάρω το πισί μου.
14 Οκτώβρη πήρα αντίγραφο γράμμα του υπουργειου με την καταγγελία μου, ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ φατσα καρτα και όλα τα στοιχεία μου, με την απαίτηση η ινφο να δώσει απάντηση εντος δέκα ημερών, με ημερομηνία 30 Σεπτέμβρη. Αντί για απάντηση μου το στείλαν πισω.

Και τώρα έχω πίσω τον υπολογιστή μου, new and improoved, αφού σφυρίζει (λες να φτιαχνει και ζεστο νερό για τσάι;) και η μια usb θύρα του ειναι γτπ.

Απντέιτ

H κοράκλα μου έγινε 8!
Να μου ζήσει κλπ...πάμε στα νέα που δεν την αφορούν.


Μετά το πάρτι της (είμαι στο πόδι από τις 6, παιδιά, τρέξιμο κλπ), μεπάιρνει η μάνα μου.
Ο πατερας μου εχει 49 και πεντε και πήρε λέει έναν ουρολόγο και της είπε να πάρει αντιβίωση.
Αμέσως κατάλαβα οτι πήρε το σόι και την έφτυσαν (και καλά της έκαναν) και γι αυτό πήρε εμένα.


'Ηθελε να πάω σε φαρμακείο, ή να στειλω καποιον.
Οποιος εχει τα γενια εχει και τα χτενια σκεφτομουν.
'Δεν έχω τοσα χρήματα επάνω μου της λέω, έλα να μου τα δώσεις."
Το φαρμακείο ήταν στο Ικα, η μητέρα μου ειναι προς την Κηφισίας ψηλά και εγω κάπου ανάμεσα στα δύο.
Μουρμούραγε ότι δεν μπορει, ειναι σκοτάδι, δεν βλέπει, δεν θέλει να τον αφήσει μόνο του...
Και δηλαδη, αν πάθει κάτι επείγον ΤΙ θα κάνει; αναρωτιόμουν....
Φούντωσα.

"Αν πάθει κάτι τι θα κάνεις;" την ρωτησα.
Ενοχλήθηκε από την ερωτηση και μου απάντησε αόριστα.
'Ρε μαμα, αφού ανέλαβες, τι σκατα ανελαβες αφού στα σκουρα βάζεις άλλους να τρεξουν;"

Δεν ξέρω αν σας τ…

Θα κάνω πλούσια την Bayer (όχι οτι δεν ειναι, αλλά λέμε)

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να πω οτι θα βρεξει...


(θα ναι μακρύς αυτός ο χειμώνας για μενα....)

Τα ίδια Παντελή μου, τα ίδια Παντελάκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδαμε μια 4 μελή οικογένεια πάνω σε ένα παπάκι.
'Μαμά, κοίτα το μωρό".
Το προσωπό μου πρέπει να έδειξε τι αισθανόμουν γιατί με ρώτησε.
'Είναι κακό, ε;"
Της λέω
-Πάρα πολύ. Αν πέσουν τα παιδάκια μπορουν να χτυπήσουν πολύ άσχημα."
-Και να πεθάνουν;
-Μπορεί.

Εμεινε για λίγο σκεφτική.

Μαμά; μου ειπε σιγανά. Ο μπαμπάς με ειχε βάλει σε ένα τετοιο με έναν φίλο του όταν ήμουν πιο μικρή.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
'Σε παρακαλώ, μην θυμώνεις, δεν το ήξερα."
Την άρπαξα στην αγκαλιά μου.
"Μωρο μου, δεν φταις εσύ."
"Αν ειναι κακό, γιατι το έκανε ο μπαμπάς;"
Δαγκώθηκα.

Και μετά όλο αγωνία.
'Αν με ξαναβάλει;"
Δεν γινεται να μεγαλώνω ένα παιδι και να ανησυχω συνέχεια μην αποκαλυφθούν οι πράξεις του γι αυτό που είναι. Δεν γίνεται να καλύπτω. Δεν γίνεται.
Μωρό μου, αν παει να σεξαναβάλει ο μπαμπάς να πεις όχι.
"Μα δεν μπορώ! "
Ματωσε η καρδια μου στο βάρος που πέφτει στους ώμους της.
"Μάτια μου, κλάψε, φώναξε και ζήτα του να με πάρεις τ…

ΟΙ ινδιάνοι

-Μαμά, οι ινδιάνοι υπάρχουν; (διαβάζει Λουκι Λουκ)
-'Οχι πια αγάπη μου (το 1% δεν πιάνεται για λαός).
-Γιατί;
-Γιατι κάποτε πήγαν οι λευκοί στη χώρα τους και τους είπαν ψέματα για να πάρουν τα δάση και τις λίμνες τους. Μετά οταν οι ινδιάνοι κατάλαβαν οτι οι λευκοί έλεγαν ψέματα, αρνήθηκαν να δώσουν την γή τους και ξεκίνησε πόλεμος.
-Και τους σκότωσαν;
-Ναι.
-'Ολους;
-Σχεδόν.
-Και τα παιδάκια;

Εδώ δίστασα...
-Νομίζω πως μερικά ναι.

Εμεινε σκεφτική. Ήξερα τι συνέβαινε, πάλευε με το συναίσθημάτης.
-Στεναχωριέσαι;
Βούρκωσε. 'Εγνεψε καταφατικά.
-Για τους Ινδιάνους; την ρώτησα.
-Ναι, ξέσπασε ενω γέμισαν τα μάτια της δάκρυα.

Μα γιατί να τους σκοτώσουν;

Την πήρα αγκαλιά. Τόση ευαισθησία και συμπόνια...

-Γιατί σκοτώσαν τους Ινδιάνους;
-'Ελα μην κλαις, εκπληκτικο μου παιδί. Πάει καιρός από τότε. 'Εγινε πια.
-Δηλαδή δεν το κάνουμε πια;


Και το μυαλό μου ταξίδεψε στην Αφρική.

Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν κακά πράγματα. Δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ, αλλά έμαθα να προσέχω και να μην κάνω κι εγώ τα …

Θα βρεξει

κατά 90%.

Το κεφαλάκι μουυυυυυ.

Βρέξε γαμω το σπίτι σου...

2 μερες το κεφάλι μου.
Και τα νευρα στο κόκκινο.

Ουστ!

Εχω ειλικρινά, βαρεθεί.

Ανακαλυψα οτι η προηγούμεν εταιρεία δεν έβαζε τα έξοδα του ιδιοκτήτη στις αποδείξεις. (Το ειχα κοιραξει οταν πρωτο μπήκα μετα δεν έδωσα βαση, γιατι θα τα αφαιρούσα όλα πριν φύγω)

Επίσης, η Forthnet εδω και 15 μέρες μου τα εχει πρήξει. Ολο με πετάει έξω. Και μόλις τους κανω παράπονα, μου λένε οτι φταίει η πρίζα μου, οτι υπερφορτωνει κανει βραχυκύκλωμα και να φερω ηλεκτρολόγο. Αυτα γιατι δεν μου τα ειπατε οταν μεταπήδησα από κονεξ σε σας;
Γιατί δεν με ειδοποιήσατε οτι δεν κάνουν οπι πρίζες του ΟΤΕ;
Τέλος παντων επειδη και με την ΗΟΛ κάτι κουφά μου έλεγαν και τελικά το ιντερνετ από κέινους χαλούσε , δεν το πήρα στα σοβαρα.
Σήμερα όμως μου εγραφε και ΝΟ κονεκτιβιτι. Καινούργιο φρούτο.
'Αρχισαν παλι με τις πρίζες, οτι φταίει μάλλον το λάπτοπ κλπ κλπ κλπ...


μπήκα στα δίκτυα.
Βρήκα ένα μη-κλειδωμένο.
Μπήκα μια χαρα και από κει γραφω.



Ειλικρινα, βαρέθηκα να μην ξέρεις πια πού ειναι η αλήθεια.
Αν είχα μια ευχή θα ήθελα ΟΛΟΙ να μην μπορούν πια να πουν ψέματα.
Το τέλος του κόσμο…

Μετεο

Εχω φριχτό πονοκέφαλο
Αν λοιπον δεν αδιαθετήσω,
και δεν κόλλησα κάτι,
να περιμένετε ΒΡΟΧΕΣ μέσα στο επόμενο διήμερο (άντε τριήμερο)

Hysterical Housewives

ή εναλλακτικά, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι ΚΟΤΕΣ.

Να εξηγήσω όμως από την αρχή.
Εγώ εχω μια κολλητή, ωραία;
Την έχω από 11 χρονων, έγινε και νονα του παιδιού.
Η κολλητη εχει μια μαμά που ειχε δική της κολλητη.
Η κολλητή της μαμάς είχε παιδια, τα οποία έκαναν παρεα με την κολλητή μου και την αδερφή της.
Καλά ως εδώ;
Ιφ νοτ, ριγουάιντ.

Τα παιδια αυτήνης δεν ειδαν με καλό ματι την εισχωρηση μου στον κύκλο, αφού πολύ σύντομα έγινα η "καλύτερη φίλη" των παιδιών.
Ζήλειες, μαλακιες.
'Ελα όμως που κράτησε μέχρι τώρα.
Προσωπικά εγω εκεινα τα παιδιά δεν τα πολυσυμπαθούσα. Υπήρχαν λόγοι, φυσικά.
Μπορεί να με ενοχλεί ο κόσμος γενικά ως συμπεριφορές αλλα αντιπαθειες δεν μπορώ να πω οτι εχω, γενικά αδιαφορώ, δεν ασχολούμαι τοσο.
Τα παιδιά εκείνα λοιπον δεν με συμπαθουσαν, δεν τα συμπαθούσα και πολύ απλά δεν κάναμε παρεα. Μια δυο τρεις φορές που αναγκαστηκαμε, κόντεψε να μου πέσει το κεφάλι από την ανοησία και την επιπολαιότητα που με περίκλειε ως ροζ συννεφάκι.

Πριν λίγα χρόνι…