Tuesday, January 26, 2010

Το βρήκα!

Το ορίτζιναλ μπλογκ έχει 1300 ποστ και αμέτρητα σχόλια που όμως έπρεπε να κρύψω λόγω της προσοχής που είχε πάρει τότε, και λόγω του οτι έμαθε την υπαρξή του ο πρώην μου ο οποίος δεν ξέρω τι θέλει και τι ειναι ικανός να κάνει, αλλά οταν βλέπεις να υπογραμμίζει σελίδες ολόκληρες από το βιβλίο με σημειώσεις (ενώ σου έδωσε την άδεια να τον αναφερεις), ε΄όσο να ναι, φυλάγεσαι, λογικρίνεσαι και προσέχεις.

Λυπηρό αλλά τι να κάνουμε.

'Εψαξα λοιπόν και βρήκα το κείμενο για τον G, το οποίο είχα γράψει το Νοεμβριο του 2005.
Καψούρααααα.
'Ημουν όμως τοσο ευτυχισμένη που "ενιωθα" πάλι, χαλάλι η παραμύθα.
Με ξύπνησε από την νέκρα που βρισκόμουν.



10 νοεμβρίου 2005
Tην κοιταξε και αναστεναξε.
"τι?" τον ρωτησε.
Η μουσικη δυνατη, ο wannabe τραγουδιστης γκαριζε στο βαθος, το μαγαζι ασφυκτικα γεματο. Γεματο με κοσμο που γνωριζανε. Αλλα εκεινη την στιγμη υπηρχαν μονο εκεινοι οι δυο.
Ηξερε τι ηθελε να της πει.
Το εβλεπε στα ματια του.
Ειχε βαφτει προσεκτικα, ειχε σηκωσει τα μαλλια της ψηλα και φορουσε ενα μαυρο κολλητο παντελονι και μια μαυρη κολλητη μπλουζα που εδειχνε την λεπτη μεση, ειχε βαλει και μποτες με τακουνια και ηξερε το δευτερολεπτο που μπηκε στο μαγαζι, οτι μαλλον δεν θα του περναγε απαρητηρητη, εν εκρινε απο τις αντιδρασεις των γυρω.
Αλλα μονο εκεινος την ενοιαζε.
προσεξε πολυ να μην το δειξει ομως.

Αυριο εφευγε.
Σημερα ηταν λιγο πιο "ανετος" απο τι εκεινη απιθυμουσε, οποτε ...κουλ.

"Θα μου λειψεις, πολυ"
Ηταν η δευτερη φορα που τηε τολεγε. Δεν εβρισκε φαινεται αλλες λεξεις να εκφρασει τα υπολοιπα. Τον ειδε να κανει μια αναπαισθητη κινηση να την πιασει και να μαζευεται.
Σκεφτηκε οτι τον ενα χρονο που πηγαινε εκει, ποτε δεν ειχε δωσει δικαιωμα στον οποιονδηποτε να την δει "αλλιως" περα απο την "μαμα που τραγουδαει" η την "δασκαλα τραγουδιου" η οτιδηποτε αλλο χωρις ιχνος σεξουαλικης ταυτοτητας.
Δεν θα ηθελε αυτο το δικαιωμα να γινει με καποιον που φευγει.
Αν αυριο της αρεσει αλλος(πιθανοτατο),θα την βλεπανε και με αυτον, και αλλον?
Τι το καναμε, Αμερικαν Μπαρ?:P
Κοιταξε τα ματια του.
Εγειρε προς το μερος του και τον αγκαλιασε.
"να πανε να γαμηθουνε ολοι" σκεφτηκε.

Ανοιξε τα ματια της και αντικρυσε 2-3 προσωπα που την κοιτουσαν εντονα.
'λες να φαινεται η διαφορα ηλικιας?"
Το βλεμμα ομως ηταν αλλο.
απο "κεινα".Τα αντρικα.
Εβγαλε τον εξω κοσμο απο το μυαλο της και βυθιστηκε στα χερια του και στο βλεμμα του.
" I m going to miss you so much"
Εκλεισε τα ματια της και αφεθηκε. Ενιωσε τα χειλη του, απαλα.
"τι θαυμασια εφευρεση που ειναι το ποτο" σκεφτηκε.

Ηξερε οτι το ποτο αλλιωνε λιγο καποια πραγματα, αλλα δεν την ενοιαζε.
Αφου αυριο φευγει, τι πειραζει αν αυτα που της δειχνει τωρα ειναι της στιγμης, του ποτου και του γεγονοτος οτι ηταν εντυπωσιακη?
Τα ηθελε αυτα.
Τα ειχε αναγκη.
Ετσι, με αυτον τον τροπο.
Με την closeness, την οικειοτητα, την ευκολια με την οποια ολα κυλουσαν μεταξυ τους.

"Θα τελειωσω την μπυρα μου και μετα θα παω σπιτι γιατι εχω να πακεταρω, ενταξει?"
Την κοιταζε.
Γελασε μεσα της.
"ενταξει" του λεει
Παυση
"Μου ειπες οτι ενα πραγμα που εκτιμησες σε μενα ειναι οτι δεν παιζω χαζοπαιχνιδα" του ειπε
"ναι."
"τοτε εσυ γιατι παιζεις?"
Ανοιξε διαπλατα τα ματια του.
"δεν παιζω! τι εννοεις?"
"Θελεις να ερθω μαζι σου."
Τα ματια του λαμψανε
"Θελεις?"
"Γιατι δεν το ρωτας? Δεν μπορω να κανω καποια κινηση πριν μου ζητηθει, δεν το καταλαβαινεις?"
"Δεν ηθελα να σε φερω σε δυσκολη θεση." της απαντησε
Εκεινη τον κοιταζε χαμογελωντας πονηρα
"yeah, ok you re right" γελασε.
"Θα ερθεις?"
"of course I am"



Mια κοπελλα την σταματησε στην πορτα.
"θα κανεις κατι με τον τυπο?"
"καλη φαση" προσθεσε,"ορμα"
Η ολη κουβεντα της την ενοχλησε.
Ο "τυπος" , ορμα, λες και ηταν...ουτε και γω ξερω τι.
εκεινος.
Δεν ηξερε γιατι τον εβλεπε ετσι η γνωστη της αλλα εκεινη ειχε τελειως διαφορετικη οπτικη γωνια.
Εβλεπε εναν αντρα πολυ αισθησιακο, υπομονετικο, που δεν ορμουσε πανω της σαν αρκουδα, ευγενικος, αλλα και δυναμικος, σιγουρος για τον εαυτο του, αστειος, γλυκυτατος.
Δεν ηθελε να το συζητησει μαζι της. Ηταν κατι δικο τους.
Ουτε στο μπλογκ της δεν θα ηθελε να τα γραψει(ασχετως αν το κανει για να μην τα ξεχασει και γιατι εχει ιστορικο "παραμυθιασματος" στο παρελθον και αυτο ισως την βοηθησει στο μελλον)


Σκοταδι, γυμνοι, εξω κανει κρυο, ομως εκεινος ειναι απο τους πιο ζεστους ανθρωπους που ξερει, στην κυριολεξια.
Την εχει αγκαλια στο πλαι,και στο ημιφως κοιταζει τα ματια της.
Εκεινη χαιδευει το μαγουλο του και μιλανε ψιθυριστα, αν και δεν υπαρχει κανεις στο σπιτι.
Καποιες μικρες, αργες κινησεις αραια και που προδιδουν οτι ειναι ενωμενοι.
'Οταν γυρισω, η αληθεια ειναι οτι I d like to give it a try"
Eνιωσε το σωμα της να σφιγγεται απο ευχαριστηση.
Του ειπε για τις αμφιβολιες που ειχε, οτι αν δεν της εκφραστει, δεν θα μπορει να κρατησουν αυτες οι τρεις μερες ενα διμηνο απουσιας.
Οτι δεν θελει να νιωσει οτι "πρεπει" να κρατησουν επαφη, ουτε για κεινον, ουτε για κεινη...
Αλλα να ειναι ανοιχτοι ο ενας με τον αλλον.
Στο βαθος ο υπολογιστης επαιζε τραγουδια, αγαπης.
Ξαφνικα ακουστηκαν οι πρωτες νοτες του Je t aime
γελασε.
"θες να το βγαλω?" Ακομα και σε κατι τοσο απλο, την καταλαβαινε.
"ναι, αλλα δεν θελω να φυγεις απο δω...δεν πειραζει."
"αληθεια, ξερεις τι λενε τα λογια?"
"Οχι, πες μου."
Εκλεισε τα ματια της και αρχισε να του λεει

"Like a little girl I longed for you, because you 'd tuck me in and take care of me,
In this stone home, satan watched us dance, I never should have shared secrets, secrets even a brother shouldnt have known....I love you"
Ενιωσε να την σφιγγει, και την ανασα του εντονη
"Ι love you like a mad person"
ναι δεν ηταν ιδεα της, ανταποκρινοτανε εντονα
"Ι love you like the man I will never be"
Ολοι θελουμε να αγαπηθουμε, ολοι θελουμε να ερθουμε κοντα...
"I love you , I love..."
Δεν μπορεσε να συνεχισει.
Την φιλαγε και αφεθηκε σε μια νυχτα που τελειωσε στις 6 το πρωι.


Eιχε να κοιμηθει πανω απο 2 ωρες συνεχομενες εδω και 3 μερες. Απορησε με τον εαυτο της. Καλα εκεινος, ειναι νεος-πιο νεος, αντεχει.
Θυμηθηκε δικες της φασεις, χρονια πριν, οταν ερωτευοταν και οι μερες και οι νυχτες δεν ειχαν τελος αρχη και μεση.
Ερωτευοταν.
"ερωτευοταν?"
Ποσα απ αυτα που ενιωθε ηταν για κεινον και ποσα επειδη της αρεσε η ολη φαση?
Αν επρεπε να ειναι ειλικρινης με τον εαυτο της, ηξερε οτι ηταν ετοιμη εδω και καιρο να προχωρησει.
Επισης ηξερε ποσο πολυ της αρεσει να ειναι σε μια σχεση τρυφερη, χωρις ζηλειες ανταγωνισμους και μαλακιες.
A partnership.
Επισης ηξερε οτι μετραγε πολυ οτι ειχε ομορφα ματια, κατασπρα δοντια, απαλο δερμα.
Ακομα πιο πολυ μετραγε που την ηθελε.Επιπολαια? οκ.ναι.
Που στον υπνο του την επιανε ετσι οπως ηταν με γυρισμενη την πλατη, απο την κοιλια/μεση και την τραβαγε πανω του. Μισοκοιμισμενος.
Ηταν, οπως και να το κανουμε, κατι που το ειχε αναγκη μετα απο την μεγαλη απορριψη που ειχε φαει. Ναι, ειχε γιατρευτει, ναι, ειχε φροντισει μονη της τον εαυτο της, ναι δεν το ειχε φορτωσει σε αλλον, αλλα το να νιωθει ξανα επιθυμητη, μετα απο γεννα απο απο απο....την γεμιζε ευχαριστηση.
Ηξερε επισης οτι υπηρχε διαφορα ηλικιας που καθοριζε διαφορετικες επιθυμιες.
Διαφορετικο τροπο ζωης.

Ομως, υπηρχε κατι πολυ βασικο που πηγαζε απο κεινον.
Η ελλειψη ψωνισματος και αντιδρασης και ξερολισμου.
Το easy going attitude.
το humour.
Το οτι την καταλαβαινε σε λεπτα ζητηματα οπως το να της δωσει χρονο.
Θυμηθηκε δυο περιστατικα.
Το πρωτο....
ηταν η αντιδραση που ειχε οταν ενω ηταν φιλοι και δεν της περναγε τιποτα απο το μυαλο, και πανω στην συζητηση, του ειπε οτι ποτε δεν ειχε απατησει συντροφο της.
Οτι δεν διαννοειται να ειναι σε σχεση και να υπαρχει "απατη", ελλειψη αφοσιωσης.
"Μπραβο, πολυ σωστα!" ειχε αναφωναξει, ενθουσιασμενος που καποιος obviously μοιραζοταν και εκφραζε και τις δικες του αποψεις.
Το δευτερο ηταν την πρωτη φορα που ενιωσε ετοιμη να προχωρησουν.
Αρνηθηκε.
"δεν θελω να κανω κατι και μετα να υπαρχει ψυχαναγκασμος και απο τους δυο να "κρατηθει". Δεν παιζεις παιχνιδια και θελω οταν γυρισουμε να μπορουμε να ειμαστε-ισως- φιλοι. Αν δεν μας βγει,δεν θελω να νομιζεις...".
Δεν πιστευε στ' αυτια της.
Της ελεγε ακριβως αυτα που και κεινη σκεφτοταν αλλα ειχε αποφασισει να τα αγνοησει.
Μετα απο 6 ωρες κωλοτριψιματος το προηγουμενο βραδυ και αλλες 5 τωρα.(!)
Τον κοιτταξε καλα καλα.
Ηταν δυνατον?
Εσκυψε λιγο ,της φιλησε το χερι που πριν απο λιγο του χαιδευε τα μαλλια, και χαμογελασε.
"Δεν μπορουμε να ξερουμε τι θα συμβει. Μου φτανει να ξερω τι θες. Αν θες κατι casual, για αποψε..."
"Οχι, οχι " την διεκοψε
"...δεν υπαρχει προβλημα, αρκει να το ξερω. δεν σου ζηταω να μου εγγυηθεις ουτε να υπογραψουμε συμβολαιο, με ενδιαφερει η διαθεση με την οποια με αντιλαμβανεσαι."
"τα ιδια λεμε." της απαντησε
"ως συνηθως" του χαμογελασε
Εκεινο το βραδυ ηταν το πρωτο τους.


Αυτα της αρεσανε σε κεινον. Της αρεσε η απλοτητα του, η αυτοπεποιθηση του, το οτι ελεγε λιγα, αλλα ουσιωδη.
"Θελω να σε ρωτησω κατι" του ειχε πει το βραδυ
"οκ"
Ηταν απο πανω της, και χαμογελουσε.
"Ποτε καταλαβες οτι θελεις να εισαι μαζι μου?"
δεν απαντησε
"σημερα το βραδυ?"(που ημουν ομορφη και ενα μαγαζι ολοκληρο με κοιταζε?)(γαμημενη ανασφαλεια)
"Νομιζω την στιγμη που σε φιλησα"
"Μου αρεσει ο τροπος που φιλιομαστε, ειναι πολυ ταιριαστος" συνεχισε.
Το ηξερε.
Ολα γινονταν πολυ αβιαστα και φυσικα μεταξυ τους, σαν παρτενερ που ειχαν κανει απειρες προβες μαζι, οι κινησεις τους ηταν εναρμονισμενες χωρις αδεξιοτητα.



Εξι και τεταρτο κουρνιασε στη αγκαλια του, ηρεμη. Τον ειδε να βαζει το ξυπνητηρι για τις 8 και μιση το πρωι.
Παλι θα κοιμηθω μονο 2 ωρες, σκεφτηκε.
Ευτυχως δεν ειχε το παιδι αυτες τις μερες( τι καλα που της ειχαν ερθει ολα) ηταν οι μερες του μπαμπα, μονο τα μαθηματα λιγο την κουραζανε.


2 ωρες αργοτερα, το ξυπνητηρι την εκανε να συνειδητοποιησει ποσο βαρια ηταν τα ματια της, ποσο κουρασμενη ενιωθε.
"δεν υπαρχει περιπτωση να τα καταφερω να σηκωθω."
σκεφτηκε.
Ενιωσε το βαρυ χερι του να την χαιδευει στα μαλλια.
Ανοιξε με κοπο τα ματια της.
τα ματια του ηταν κοκκινα.
Δεν ηθελε να μαθει πως φαινοταν εκεινη στο σκληρο φως της μερας αλλα την πληροφορησε.
"εισαι ομορφη" και πριν προλαβει να αντιδρασει την φιλαγε
ΠΑΛΙ??
Δεν το πιστευε.
τον εσπρωξε λιγο για να προλαβει να του πει "δεν επλυνα τα δοντια μου"
Την κοιταξε, χαμογελασε και...συνεχισε.


1 ωρα αργοτερα, ντυμενη, κοιταζοταν στον καθρεφτη. Απιστευτη αλλαγη.
Σε 3 μερες δεν ειχε κοιμηθει, δεν ειχε φαει και ειχε φαει το τριψιμο-πιλινγκ της αρκουδας στο προσωπο της απο τα γενια του των 3 ημερων. Κι ομως εδειχνε φανταστικη.
ειχε χασει κιλα, και ελαμπε.
Ηρθε και την αγκαλιασε απο πισω.
"Θα μου λειψεις"
"και μενα"

"θα προσπαθησω να κρατησω επαφη"
Γυρισε και τον κοιταξε.
"Το εννοουσες αυτο που ειπες χτες? οτι θες να ειμαστε μαζι?
Τωρα που ειμαστε νηφαλιοι, ντυμενοι..."
"Ναι."


Φιληθηκανε καμια δεκαπενταρια φορες και τον αποχαιρετησε.
Οταν βγηκε στον δρομο, ακουσε σφυριγμα απο το μπαλκονι του.
Του εστειλε ενα φιλι και εστριψε στην γωνια.




Το απογευμα κοιταξε την οθονη του υπολογιστη και τον εκλεισε.
Δεν ηθελε να τα μοιραστει ολα αυτα, ηταν δικα τους.
ανοιξε το κινητο της και βρηκε το μνμα του απο το αεροπλανο.
"σε σκεφτομουν" ελεγε με λιγα λογια.


του εστειλε και κεινη.

και μετα...
"αν δεν απαντησω σε καποια μνματα, ειναι επειδη δεν εχω καρτα"
"δεν εχουν καρτες εκει?"
"σωστα, θα αγορασω μια"

Αρχισε να κατεβαινει απο το συννεφακι.
κατι δεν της πολυ αρεσε.

Βγηκε στο περιπτερο και αγορασε μια χρονοκαρτα.
Σχηματισε τον αριθμο.
"Hey"
"listen, I get charged as well..."
"oh...ok.....we ll talk some other time than"


crash badabing.




Γυρισε στο πλαι.
ηθελε να του στειλει μνμα αλλα κρατηθηκε.
Ας δουμε πρωτα...σκεφτηκε.
και αυριο, μερα ειναι.

Αγκαλίτσες και φιλάκιααα

'Εχω διαθεση για κουβεντούλα σήμερα. Ισως γιατι ημουν κρεβατωμμένη και χάλια τόσες μέρες, μες στο άγχος του τι θα κάνω με το απλήρωτο ΦΠΑ και Τεβε και την δουλειά που σταμάτησε, όμως σήεμρα βλέπω τα πράγματα λίγο πιο αισιοδοξα.

Νιώθω πολύ εκτός τόπου και χρόνου. Μου λείπει η δουλειά μου. Με δουλειά μου εννοώ το τραγούδι και το ερασιτεχνικό μου stand up. Πολλά αστεία μου που θα ήταν ξεκαρδιστικά εξω εδώ ειναι επιφοβα γιατί ολοι περνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά.
Ουτε τον εαυτό μου μπορώ να σατιρίσω πολύ, γιατί υπάρχει το καθεστώς τα "οικο μη εν δήμω"(αν γραφεται έτσι), και πραγματικά νιώθω οτι δεν έχω τίποτα να προσφέρω. Σ'αυτα που εγώ νιώθω οτι είμαι καλή.

Με πηρε ο G χτες, πάλι.
(εψαξα αν βρω το λινκ και μόλις συνηδειτοποίησα οτι είναι ένα από τα κείμενα του ορίτζιναλ μπλογκ που ΔΕΝ εχω βάλει σ'αυτό...χμμμ)
Μιλούσαμε για το οτι ειναι δύνατο να κάνεις λεφτά στην Ελλάδα. Οχι λεφτα με την έννοια του πλούτου, αλλά της αξιοπρεπης ζωής, συνθήκες εργασίας κλπ. Ο κόπος σου δεν αμοιβεται.Τελεία.

Με έπαιρνε συχνά όσο έλειπε στην Αυστραλία, καποια στιγμή ήρθε και Ελλάδα και τον είδα δύο φορές. Δεν θέλησα περισσότερο.
Οποτε μιλούσαμε μου έβγαζε σκαρτους τον κολλητό και τον γκόμενο.
Ωσπου του το είπα, σε μια τελαυταί συνομιλία μας.
Και κει εκδηλώθηκε.

Είναι αστείο.
Είναι 27 χρονών, έχει πηδήξει αμέτρητες γυναίκες καθότι όμορφος και αθλητής και χτες του το επισήμανα, οτι παθαίνει εμμόνες.

Μου είπε οτι για κάθε άντρα, υπάρχει μια γυναίκα που τον φτιάχνει απίστευτα.(Το ξερατε εσείς αυτό; Οσο ζω μαθαίνω)
Το μυαλό μου ετρεξε στον πρωην κολλητό μου. Αλλά αυτός κολλαγε γιατί δεν μπορούσε να με έχει. Ετσι πιστευα τουλάχιστον.Μετά θυμηθηκα τα σχόλια που άκουγα από αρκετα νεαρή ηλικία, περι αισθησιασμου σεξι και όλα αυτά που προσπαθώ τοσο πολύ να πετάξω από πάνω μου, οταν κυριεύουν την ζωή μου.
"Είμαι σχεδόν 40, ήμασταναμαζί για πολύ λίγο, θες σοβαρά να πιστέψω οτι εγώ ειμαι αυτή που σε φτιάχνει ενώ είμαι over the hill".
"You are that girl to me".

Ε θα το παραδεχτώ, χαμογέλασα.
Είμαι κοντά 70 κιλά, δεν βάφομαι, ντύνομαι με ό,τι βρω μπροστά μου, και με είδε ετσι στο μετρό και πάλι...
Και δεν ειναι λιγούρης, ούτε πεινασμένος. Είναι απίστευτος ο αριθμός γυναικών που έχει πάει.
Αρα δεν μετεθετε κατι δικό του πάνω μου.
Ναι το ξερω ειμαι ανασφαλής, παρακάτω.

"Σου έχω μείνει;"
"Your face...man...our lovemaking..."
"Its been 5 years!" Γελούσα.
Αρχισε να μου λεει διαφορα που δεν θα αναπαραγω εδώ αλλά τσεκαρα το ρολόι μου. Στην Αυστραλία ήταν 6 το πρωι, μόλις γυρνούσε από τζόγκινγκ, άρα δεν ήταν μεθυσμένος. Μιλούσε πολύ σοβαρα και θυμήθηκα ποσο πολύ ερωτευμένη υπήρξα μαζί του. Και μετα ξύπνησα και είδα οτι ο χαρακτήρας του παραήταν all over the place.
Παρ'αυτά, του έχω μια αδυναμία και απολαμβάνω τις επαφές μας.
Χαλάρωσα και τον άφησα να με ανεβάσει.


Κλεισαμε μετά από κανά μισάωρο.
Με αναζωογονεί να μπορώ να μιλάω ελεύθερα με κάποιον. Να του λέω οτι πρέπει να αλλάξει θεραπευτική αγωγη (έχει σύνδρομο διασπασης προσοχής) και να μην παρεξηγείται. Να γελάμε με τα ίδια πράγματα. He gets me.

Και το οτι θέλει να με πηδήξει το παραβλεπω.
Οταν ερθει Ελλάδα θα δω πώς θα το αντιμετωπίσω, αν ισχύει ακόμα.

Οταν κάτι τελειώνει και μου περάσει, δεν γυρνάω.
Και με τον Κύρι το πάλεψα, το προσπάθησα, αλλά δεν μου βγήκε.

Οταν τον άλλον τον ξέρω, και δεν μου πολυ αρεσουν αυτά που βλέπω, δεν μπορω να γυρίσω.
Χρειαζομαι ερωτα σε γερή δοση για να ανεχτω καποια πράγματα και να τα βαφτίσω και "προτερήματα".
Βρείτε το αποτυχημένα κρεβάτια στο μπουκίτσες ή εδώ.
Το έγραψα λίγο πριν τον γνωρίσω, τότε.
Λένε οτι επιθυμέις να πάθεις.
Και τοπαθα και μακάρι να το ξαναπάθω γιατί η ζωή ειναι πιο ελαφριά φωτεινή και όμορφη όταν είσαι ερωτευμένος.

Monday, January 25, 2010

Πρέπει να κάνω την ζωή μου stand up comedy

Με πήρε η μητέρα μου πριν λίγο να μου πει οτι πέθανε η μητέρα της.
'Θα πας στην κηδεία της;"
"Πώς να πάω με τον μπαμπά σου εδώ;"
"Θα τον αναλαβω εγώ για λίγες μέρες αν είναι".
'Δεν γίνεται, δεν εχω αντοχές, ειμαι και 80 χρονών."
'Δηλαδή δεν θα ξαναταξιδεψεις εξωτερικό;"
"Αργότερα αν δεν με έχει αναγκη ο μπαμπάς σου, ίσως πάω"
"Αρα δεν έχει να κάνει με τις άντοχες" Πόσο με κουραζουν οι άνθρωποι που δεν λένε ευθέως και με θάρρος αυτό που νιώθουν και κρύβονται πίσω από δικαιολογίες.
"Δεν εχω και τα λεφτά".
Δεν μίλησα.
Γούστο θάχε να μου ζητήσει να της κάνω τα εισιτήρια. Ακόμα ακούω αυτό το 20 χιλιαδες που μου είπε ο πατέρας μου και από κείνη την ημέρα εχω θυμηθεί το πλάστικό τραπέζι βεράντας που πήρα για...γαμήλιο δώρο, το φουστάνι που αναγκάστηκα να της αγοράσω στα βαφτίσια του παιδιού γιατί αλλιώς θα ερχόταν με κανένα παιδικό φορεματάκι (μου).

Οχι, δεν κάνω πλάκα.
Εκανε γυμνάστική με σορτσάκι μου που φορούσα στα 11 και όταν τρομοκρατημένη της είπα να παει να ντυθεί γιατι το θεαμα ήταν άκρως αηδιαστικό, με κατηγόρησε οτι την ζηλέυω.
Και να την αφήσω ήσυχη.

ΑΣλλά ξχνιέμαι στις οικογενειακές αναμνήσεις και ξεφεύγω του θέματος.


Και το θέμα ειναι η μανα μου, η σχέση (και)με την μάνα της, και το οτι η γιαγιά πέθανε και αυτό δεν άγγιζει φαινομενικά κανέναν.

Δεν ξέρω τι λέει μπροστά σε άλλους, την μάνα της δεν την αγάπησε ποτέ.

Δεν ξεχνάω οτι πήγε πέρισυ μετά από πολλή πίεση από όλους μας, ειχε να την δει 10 χρονια.
Οι αδερφές της, το ξέρουν;
"Δεν βρίσκω την τάδε, έμαθα οτι καήκε το κτίριό της και δεν την βρίσκουν και δεν ξέρω αν έπαθε και τίποτα. Με την άλλη μου αδερφή έχεις επαφές εσύ, πες της οτι πέθανε η μάνα μας.'
Το μυαλό μου να κάνει στροφές.

Εγώ να πω κάτι τέτοιο;
Καλά, θα στείλω γράμμα.
Σκέφτηκα την γιαγιά η οποία θα ταφεί χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα της.

Το ειχα γράψει και παλιότερα. Δεν την συμπαθούσα. Υπήρχαν λόγοι, φαντάζομαι οι ίδιοι που έκαναν τα 3 της παιδιά να την εγκαταλείψουν το ένα μετά το άλλο. Σκληρή γυναίκα. Ψωνισμένη. Χωνόταν παντού και νόμιζε οτι ήταν και καλή τρομάρα της. Σαν την μάνα μου φαντάζομαι.
Ομως η εικόνα αυτή του κασονιού να μπαίνει στο χώμα μόνο του, με χάλασε.

Η μάνα μου άρχισε τα "λυτρώθηκε" "λέω να φτιάξω κόλυβα, να ανάψω και ένα κεράκι"
(μια προχειρότητα σαν να λέμε πέταξα κάτι πάνω μου) "είμαι σίγουρη οτι ειναι δίπλα μας τώρα για 40 μέρες". Ακουγε και ο πατέρας μου. Ο οποιος άυριο θα κλάνει ευχέλαιο και μου ειπε να πάω. Είπα οτι εχω 5 μέρες στο κρεβάτι (αλήθινό γεγονος) και δεν μπορώ.

Οταν πέθανε το αφεντικό μου πέρισυ, ένιωθα την "παρουσία"του έντονα. Κιας μην ήμουν συγγενής.
Με την γιαγιά μου δεν το νιώθω.

Ζηλέυω ολους εσάς που νιώθετε αυτή την αγκαλιά, βλέπετε αυτή τη λαχτάρα στα μάτια της μάνας σας και της γιαγιάς σας. Δεν ζηλέυω το πόσο ανακατευονται και πώς χαλάνε σπίτια, αλλα ζηλέυω αυτό το καμάρι, τα χάδια, την διεκδίκηση, τα δώρα, την φροντίδα.

Ενα ζεστό πιατο φαί, μια μπλούζα που είδε σε μια βιτρίνα και σε σκέφτηκε, τα δώρα στα γενέθλια και τα Χριστούγεννα. Η αίσθηση αξίας που νιώθεις οταν σε κοιτάνε με λατρεία.

Η γιαγιά μου δεν ειχε εγγόνια άλλα. δεν την έζησα πολύ. Λίγο, ένα (?) καλοκαίρι και μετά όταν εφυγα από το σπίτι μου, μου την έστειλαν εδώ πακέτο.
Στα δεκαπέντε με φώναζε Πουτάνα γιατί εκανα παρέα με αγόρια, κιας ήμουν παρθένα (όχι για πολύ, είναι αλήθεια :P).Μπορεί να ακουστει κλαψομούνικο αλλα θα το πω και όπως το πάρει κανείς. Ποτέ δεν μου πήρε δώρο, πότε δεν μου είπε παραμύθι. Την θυμάμαι να με δέρνει, να μου λεει να μην κυκλοφορώ με το βρακί (στον κήπο μας), και να μου λέει με μάτια τρελλής οτι θα την χρίσουν "αγία". Αυτά θυμαμαι. Μονο.
Και κάτι άλλες φάσεις με φωνές που δεν έχουν ουσία αναφοράς.

Δεν μπορώ να ξέρω τι ζωή πέρασε.
Ξέρω οτι παντρεύτηκε με προξενειό έναν άντρα που δεν την αγαπούσε.
Εναν άντρα που αγάπησε μια άλλη, η οποία έμεινε έγκυος απ τον φίλο του και την πλάκωσε στο ξύλο ενώ εγκυμονούσε.
'Εναν άντρα που έπινε.
'Εναν άντρα που έσφαξε τα παπακια που μεγάλωναν τα παιδιά του (εντάξει φαρμα είχε αλλα και πάλι) και τους τα έδωσε να τα φάνε.'Εναν άντρα που ενώ ολοι μου έλεγαν το ποσο καλός άνθρωπος ήταν(μα έλεος;), εγώ θυμάμαι μόνο το ξύλο που μου έριχνε καθημερινά με το μέτρο χάρακα.
Κάθε μέρα το έκρυβα κάτω από το κρεβάτι με την ελπίδα να μην το βρει αλλά στα 5 δεν σου κόβει οτι αφού το βρίσκει, πρέπει να το κρύψεις αλλού.

Δεν ξέρω τι ζωή έκανε η γιαγιά μου, 'Ηταν μια άγνωστη.
Μπορει να υπέφερε. ΜΠορει να ήταν καλή.
Πρόσπαθω να βρω κάτι μέσα μου, να νιώσω, έστω λύπη, έστω συμπόνια.
Το μυαλό μου ταξιδέυει στην μάνα μου.
Σίγουρα μοιάζουν, σίγουρα η γιαγια μου ήταν αιτία για πολλά αλλά δεν με νοιάζει αυτή τη στιγμή ποιος έκανε τι... σημασία εχει καποιος, έστω για την ανθρώπινή αξία, να νιώσει κάτι γι'αυτή τη γυναίκα που έζησε κοντά 110 χρόνια.
Γιατί για δάκρυα, ούτε λόγος...


Και αυτό από μόνο του ειναι τόσο λυπηρο...

Saturday, January 23, 2010

Update

Την επομένη πήγα από το σπίτι με την μικρή. Ο πατερας μου ενιωσε ένοχος που μου το ειπε. Δεν ξερω κατα πόσο πειστηκε οτι αν το ειπα ποτε αυτό ήταν πανω στα νευρα μου και δεν σήμαινε τίποτα. Δεν μπήκα στην διαδικασία να κάνω οπως η μητέρα μου "ειδες πως ειναι;"
Τι να πεις;

Είμαι ακόμα σοκαρισμένη από την συμπεριφορά της αλλά πλεόν δεν εχω καμία αμφιβολία για τα κίνητρά της, το ποιόν της, και γενικά όλα όσα θα γίνουν στο μέλλον.

Τι άλλο;
Μια κοπέλα μου έστειλε σχολιο με τα στοιχεία της και μου ζήτησε συγγνώμη λεγοντας μου χαρακτηριστικα
"μπαινει ο καθένας μας και λεει την μαλακία του στις σκέψεις καποιου άλλου".
(η κάτι τετοιο) και πειτε με ψωνιο, αλλά ενιωσα καλά.
Γιατί αν καποιος αναθεωρήσει καποιο συμπερασμα που έβγαλε, ή σκεφτει ένα λεπτο και μπει στο κόπο να το πει στον αλλον, ε μην μου πειτε οτι αυτός ο άνθρωπος δεν έγινε καλύτερος, δεν εξελίχτηκε, δεν έκανε ενα βήμα μπροστά για τον ίδιο του τον εαυτό...

Από τοτε που με θυμάμαι εχω δύσκολες σχεσεις με τους έξω. Πιστευα οτι εφταιγα εγώ.
Αλλά ειχα πολυ καλή διάθεση και πολύ καλή καρδια΄.
Πλεόν ειμαι αρκετα θυμωμένη, κουρασμένη, δεν κάνω πια ονειρα.
Και οι σχέσεις μου με τους έξω ειναι ακόμα δυσκολοτερες αλλά για άλλους λόγους πια.
Δεν θα ασχολιομουν καν με φιλοσοφικές αναζητήσεις αν δεν ενιωθα οτι μια μέρα πρεπει να δώσω εξηγήσεις στην κόρη μου γιατι δεν χαμογελούσα σχεδόν ποτε, και γιατί ειχα τοσες απαιτήσεις από κείνη.

Πρεπει να βρω τον δρόμο μου.

Friday, January 15, 2010

Χθες έγινε της πουτάνας.

Πριν 2 μέρες ο πατερας μου ήθελε να μου γράψει το εξοχικό.
Σημερα δεν με αφηνε ουτε να κλάψω και μου φερθηκε με απίστευτη σκληρότητα. Μου λεγε οtι ο aδερφός του ειναι Διαολος που τον ζηλεύει και θελει να τον πεθάνει και να τον χωρίσει από τη μαμά και διαφορα άλλα που δεν εχω το κουραγιο να τα γράψω, τοσο κατινίστικα και ηλίθια είναι. Ενιωθε οτι μόνο η μάνα μου τον αγαπάει, και ακόμα και εγω "εχω δηλητηριαστεί" από τον θείο μου.
Και το μυστηριο ξεδιάλυνε πάνω σε μια στιγμή εντασης που η μητερα μου εισεβαλλε πάλι στο δωμάτιο. (5 φορές αυτή τη φορά και μάλιστα την μια με υφος Τασώ Καβαδία" Οταν μιλάτε για το εξοχικό πρέπει να ειμαι κι εγώ εδώ, έχετε μυστικά δηλαδή;)
Ο πατερας μου ξεκίνησε να μου λεει οτι λογω κυβερνησης δεν έκανε αυτό που ήθελε να κάνει (αν καταλαβα καλα να μου το γράψει) αλλά ειμαι9 εξασφαλισμενη, μόλις πεθάνει ειναι δικό μου. Δηλαδη γονική παροχη, του ειπα, αλλά ημουν μπερδεμένη γιατι ξέρω οτι ποτέ δεν έκανε γιατί πιστευε οτι θα τους πεταξω εξω (να σαι καλά μαμα). Οχι μου λεει, γονική παροχή μπορεις να μας πετάξεις έξω.
Μα τι λες; του απάντησα, δεν ισχύει κατι τέτοιο. Και γιατί να πιστεύεις οτι θα σας πεταξω έξω;
'Μη μιλάς οταν μιλάω! Είσαι άρρωστο!" ουρλιαξε και με πήραν τα κλάμματα.
Συνεχισε να μου εξηγει οτι εχουν κανει ενα συμβόλαιο και κάτι αλλες παπαριες. Δεν άντεχα να ακούσω. Εκλαιγα και μόλις εβλεπε δακρυ σταματούσε και έλεγε "δεν ακούς, σταματάω λοιπον".
'Ηταν λες και το ευχαριστιόταν που ειχε δύναμη επάνω μου. Ενιωσα πολύ θυματοποιημένη.
Αν δεν ήταν άρρωστος θα του λεγα να πάει στο διάολο αυτός και τα σπίτια του, αλλά ηθελα να καταλάβω τι είχε γίνει.
Και επνιξα τον θυμό την λύπη και την απόγνωση για να καταλάβω τι παίχτηκε σε 2 μέρες.

Αρχισε να μου λέει μετα το θέμα του σπιτιού για τον αδελφό του και πόσο πολύ τον στεναχώρησε γιατι του είπε οτι όταν ηταν σπιτι μας φιλοξενουμενος η μαμα ειχε την τηλεοραση δυνατα και δεν τον άφηνε να κοιμηθεί ως τις 4 το πρωι και ενα μπουκάλι δώρο που είχε το ξαναχάρισε και διαφορα άλλα που δεν άκουγα τοσο ηλιθια μου φαινονταν.
Ο θειος μου παρεξηγείται με αυτη την χωριατια που εχουν μερικοί. Ολο το σοι ειναι ετσι, ψωροπερήφανοι και καλαμωμένοι. Οκ.
Ηταν τωρα λόγος να λεει οτι ο ξαδελφός μου ήθελε το κακό του και τον εκανε πειραματόζωο και οτι ο θείος τον ζήλευε και ειναι διαολος;
Γιατι; Γιατί τολμησε να εκφράσει οτι δεν παει την μαμά. Και αυτή εβαλε τον μπαμπά μπροστα ασπίδα να εκδικηθεί για κείνη.
Μου 'ρθε σιχαμάρα. Ο πατερας μου ειναι μαριονέτα, οκ αλλα πεθαίνει, τι τον εμπλεκεις στις μιζέριες που έκαναν την δική μου ζωή μάυρη μεγαλόνωντας;
Αναφερθηκε και ενας φίλος της οικογενειάς που τον χασαμε λόγω καβγα. Και εκεί παλι ο πατερας μου τα εριξε στον θειο μου που τον είχε πλησιασει. Οκ, μπορει ο θειος να ζήλευε, αλλά ο φιλος μας ποτε δεν θα πρόδιδε τον μπαμπά, τον λατρευε. Ομως δεν χωνευαν την μαμα. Γιατί η μαμα ζήλευε την γυναικα του.
Δεν ξέρων αν ειχε γινει κατι μεταξύ του πατερα μου και αυτηνης αλλα δεν εχει σημασια. Σημασια έχει ο τι ο κακός της υπόθεσης σήμερα ήταν ο θειος.
Κι εγώ.

"Εσύ,δεν με είπες "αρχίδι";" μου είπε και με κοιταξε.
'Εμεινα αποσβολωμένη.
Είναι μια εκφράση που χρησιμοποιώ και σίγουρα τον ειπα ετσι πανω στα νεύρα μου-όχι στα μουτρα του-ασχετα αν δε το θυμάμαι. Ομως ήξερα για έναν σοβαροφανή σαν τον πατερα μου ποσο πολύ τον πλήγωσε στον εγωισμό του. Και καταλαβ γιατί τόση σκληρότητα.
'Αλλο όμως με σόκαρε.
Γύρισα στην μάνα μου.
'Εσύ το είπες αυτό;"
'΅Ε ναι το είπα, κι εσυ βρε Αντώνη γιατί της το είπες;"
"Δηλαδη έχεις έναν άνθρωπο που πεθαίνει και του λες οτι κανεις δεν τον αγαπάει και τον πληγώνεις ετσι; Τι φίδι είσαι εσύ;"
Τρελλάθηκα.

"Γραψτ'της το σπίτι, ειναι ξεκάθαρο οτι δουλεύει πολύ σκληρα γι'αυτο."
Κοντοσταθηκα και κοίταξα τον πατέρα μου.
Με κοιταζε εχθρικά και με λύπηση με την ανωτερώτητα της βλακείας.
"Μπαμπα, δεν ξέρω τι θα κάνεις από δω κι εμπρός. Δεν έχω πια τίποτα να πω ή να κάνω. 'Εχεις πειστεί οτι έχεις την αγία δίπλα σου και εμείς όλοι θελουμε το κακό της και το δικό σου".
"Αν παθει κάτι η μάνα σου που με φροντίζει αλλοιμονό μου."
"Αν παθει κάτι η μάνα μου θα σωθείς, και κανείς δεν θα σε άφηνε έτσι!"
Η μανα μου πεταχτηκε να πει κάτι.
"Σκάσε. Για μένα πέθανες."



Κι εφυγα.
Να υπήρχε τρόπος να την σταματήσω να πήγαινα στην αστυνομία, κάτι. Είναι εγκληματικό αυτό που γίνεται.
Θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μου έκλεψε την στοργή του πατέρα μου για χρόνια, με διέβαλλε τον χειραγώγησε με τον χειρότερο τρόπο, και όποτε ήρθαμε κοντα τρελλάθηκε από ζήλεια. Εχει ανάγκη να ελέγχει καποιον και να τον κάνει πιονι. Στα 16 με μίσησε που δηλωσα οτι δεν θέλω άλλο να συμμετάσχω. Πήγε να με πνιξει. Μέχρι και σήμερα λεει οτι δεν το θυμάται.
Και οτι το κάνω καραμέλα. Ισως αν δεν το έπαιρνε τοσο ελαφρια να μην ειχα ανγκη να της υπενθυμίζω οτι οι δικές της πράξεις την έφεραν στα κατώτερα στρωματα της εκτιμησής μου και οχι ο "πατερας σου που ξενυχτουσε και είχε νεύρα' ούτε ο "θειος μου που με δηλητηριασε", ούτε "οι αδερφες της που την μισούν".
Τον απομονώνει, τον βάζει ασπίδα σε όσους την έχουν καταλάβει, και τον πληγώνει.
Και τον σκοτώνει.
Γιατι θέλει τον έλεγχο, γιατί δεν αντεχει κανέναν, γιατί ειναι παράσιτο από φύση της, δεν ξέρω....


Πονάει το κεφάλι μου.

Thursday, January 14, 2010

Δεν μπορώ να αντισταθώ


Δεν ξέρω αν φαινεται καθαρά το ύφος και η λεζάντα αλλα το βρήκα πολύ ευρηματικό.


Απο κουτσομπολιστικο περιοδικό στην αίθουσα αναμονής ενός οδοντίατρου.

Wednesday, January 13, 2010

Χτες το βράδυ

Χτες μαγείρεψαμε και παιξαμε μαζί με τον κολλητό και την μικρή και στο τέλος είπαμε να πάμε να ξαπλώσουμε στο κρεβατι να δούμε το αβαταρ. Το κρεβάτι μου είναι το βασίλειο της μικρής. Δεν δεχεται κανέναν "εισβολέα", αλλά ο κολλητός μου ειναι σαν θείος της, είναι οικογένεια, και πολλες φορες την έχει κοιμήσει εκεί με ένα παραμύθι. 'Η εχουμε παιξει "γαργαλιτσες" ή το παιχνίδι "βάλτε τα βρωμερα μικρά ποδαρακια-που βρωμάνε- στην μύτη του".
Χτες λοιπον έγινε ένα σκηνικό το οποίο δεν ξέρω αν θα αποδωθεί στο γραπτό και θα καταλάβετε το αστείο, αλλά θα το προσπαθήσω.

Καθίσαμε στο κρεβάτι να δούμε το αβαταρ
και η μικρή μου ψυθιρισε στο αυτί.

-"Ο Τσανγκ Τσονγκ θα φύγει;" (Παρατάτε με, δεν θυμάμαι αν θέλει να λέω το όνομά του)
-"Οχι, αγάπη μου" απάντησα, ξέροντας οτι πολλές φορές δεν τον αφήνει τον κακομοίρη να κάνει βήμα μέχρι να κοιμηθεί.
-"Θα κοιμηθεί εδώ;"
-'Οχι, μωρό μου, θα δούμε το έργο και μετά θα φύγει."
-"Θέλω να κάνουμε αγκαλίτσα"
-"Με τον Τσανγκ Τσονγκ;"
-"Με σένα".
-"Ε, κάνε με"(αχα, το τοπίο ξεκαθαρίζει)
Να τονίσω οτι όλο αυτο λεγοταν ψιθυριστα στα 5 εκατοστα από το αυτί του Τσανγκ Τσονγκ.
-"Οταν φύγει".
-"Θες να φύγει;"
Εγνεψε ναι.
-"Ε πες του το, μάτια μου"
-"Θα στεναχωρεθει."
-"Οχι αγαπη μου, χαιρεται οταν μας βλέπει αγκαλίτσα. Πες του το."
-"Και τι θα κάνει;"
-"Θα πάει μέσα να ζωγραφίσει, φαντάζομαι. Πες του το."
-"Δεν θέλω να τον στεναχωρέσω, μαμά."
-"Θες να του το πω εγώ;"
-"Ναι."
-"Ενταξει" λέω, και με δυνατή φωνή πια απευθυνόμενη στον Τσανγκ τσονγκ..
"Φύγε!"


Φυσικά μας έπιασε όλους νευρικό γέλιο.
Τόση προσπάθεια, τόσο νοιάξιμο από την μικρή... ενώ ήταν τόσο απλό. :D

Monday, January 11, 2010

Σημερα....

Πήγα σήμερα να δω τον πατέρα μου, η μητέρα μου έλεγε συνέχεια στο τηλέφωνο πόσο την τυρρανάει και την βρίζει και θυμήθηκα τις μέρες τις "δόξας" του. Από την άλλη δεν ξεχνάω και πόσο η μητέρα μου αρέσκεται στο να είναι μαρτυρας και θυμα όλων, είναι το ψωμοτύρι της.
"Δεν θέλει να πάει στο νοσοκομείο" λέει, "δεν ξέρω πως να τον πείσω".

Κι εγώ, αφελής για μια ακόμη φορά πήγα από το σπίτι σήμερα μπας και βοηθήσω.
Και φυσικά μόλις πήγα να ανοίξω το στόμα μου, πήγε να με διακόψει οτι τον κουταζω και διάφορα άλλα.
Ομως αυτή τη φορά έγινε κάτι διαφορετικό.

Εγινε ένα κλικ. Καθισα και άκουσα τον πατέρα μου πώς τον τρυπούσαν χωρίς αναισθητικό, έκλαιγε "με είχαν αιχμάλωτο σαν το μοσχάρι και δεν με άκουγαν που τους εκλιπαρούσα, ότι δεν έπιασε η νάρκωση..."
Εκλαιγε σαν μικρό παιδί, η σκιά του εαυτού του.
Τον αγκάλιασα και τον άκουγα να μου λεει πως ο "ταδε" ιατρός είπε οτι πρέπει να δυναμώσει και οτι δεν μπορούν να του κάνουν βιοψία αν δεν παχύνει, και πώς ο τάδε ιατρός του έλεγε οτι πιστεύει σε αυτα που κάνει. Δεν μπορω να ξέρω αν αυτά εχουν γινει στ'αληθεια, προερχονται από το στόμα της μάνας μου, και πιθανόν ειναι κουραφεξαλα, ή ο ταδε ιατρος ήταν συγκαταβατικός.
Οταν ηρεμησε, του είπα οτι δεν θα τον πιεσω πια να κάνει εξετασεις αλλά και οτι εκείνος πρεπει να σταματήσει να κάνει διαγνώσεις μόνος του.
Μουλεγε οτι μέχρι το Μάιο θα δυναμώσει.
Περίεργο.... κι έγω έχω τον Μάιο στο μυαλό μου, αλλά για αντίθετο λόγο.
Αγκαλιά όπως τον είχα, μικρό σπουργιτάκι από κόκκαλα, άνοιξε η πόρτα. Η μητέρα μου με μια χαζοδικαιόλογια για τον χυμό του, κα΄τεστρεφε την στιγμη. Δεν σταμάτησε στην θέα μας, συνέχισε να φλύαρει, τα μάτια της να γυαλίζουν από τα νεύρα.
"Βγες έξω" της είπα.
Με αγνόησε. Της το είπε και ο πατέρας μου.
Αν το βλέμμα σκότωνε...
Βγήκε.

Η στιγμή είχε χαθεί.

Μετά έγινε πιιο προσωπικός, μου είπε οτι είχε τύψεις για το πώς μου φερθηκε, του είπα επιτέλους να ξεκολλήσει και οτι να σταματήσει να είναι υποχείριο της μαμάς που συνέχεια χειραγωγεί τον κόσμο.
"Σου είπα εγω ποτέ τίποτα, μπαμπα;" τον ρωτησα.
Εγνεψε άρνηση.
Τότε γιατί αφήνεις καποιον άλλον να σε κατηγορεί για θέματα που αφορούν εμάς;

Η πόρτα ξανανοιξε. 'Αλλη μια δικαιολογία του κώλου. Θ αήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό.
"Θέλω να μείνω μόνη μου με τον πατέρα μου. Φύγε επιτελους" της είπα κλείνοντας την πόρτα.
"Είναι κουρασμένος και τον στεναχωρείς,. και ειναι σπίτι μου!" φώναζε.

Ξαναγύρισα στην θέση μου και του έπιασα το χερι.
Ντουλάπια κλέιναν με δύναμη, νομίζω πέταξε και ένα ποτηρι πάνω στα νεύρα της.

Τον κοίταξα.
"Θέλω μια χαρη."
Με κοίταξε.
'Την μαμά δεν θα την αφήσω έτσι αν πάθεις κάτι, θέλω να μην ανησυχείς. Ομως δεν θέλω και να της το πεις."
Δίστασα για λίγο, δεν ήθελα να το πάρει στραβά.
"Ομως επειδή εκεινη δεν θα κάνει το ίδιο, σε παρακαλώ φροντισε να μην της δώσεις πολύ δυναμη. Να μην μπορεί να πουλήσει τίποτα χωρίς την συγκαταθεσή μου, και σου υποσχομαι ουτε απ'έξω να μην περνάω"
"Θέλω να στα γράψω" μου είπε. "¨Θα το έκανα αλλα η συμβολαιογραφος με επηρεασε και δεν το εκανα."
(σ.σ η συμβολαιογράφος ειναι φίλη της μητέρας μου. )

Σοκαρίστηκα αλλα δεν έδωσα έμφαση.
Η μητέρα μου ξανμπήκε στο δωμάτιο. Είχε φρικάρει. Την μια να πιεί τον χυμό του, την άλλη τελειώνετε θέλω να ξαπλώσω, την άλλη να κοπαναει ντουλάπια, 4 φορες συγκινηθήκαμε και 4 φορές μπήκε μέσα ενω την έδιωχνα γιατί ήταν μια δική μας στιγμή και δεν την σεβόταν.

Αντί να χαρει για μας...

"Ζηλέυεις", της είπα. "Μην ξαναρθεις"

Κοιταξα τον πατέρα μου.
"Τα βλέπεις;"
Πήγε να την δικαιολογησει.
"Μπαμπα, μου χρεώνεις τις εντάσεις όποτε έρχομαι, γιατι δεν βλέπεις οτι θελει να πρωτοστατει και με ανταγωνίζεται; Γιατί δεν βλεπεις οτι θελει να εχει τον απόλυτο έλεγχο;"
Σε έπεισε πριν 20 χρόνια οτι είμαι κακό παιδί και την ακολουθησες τυφλά στην τρέλα της."

"'Εχει κακό χαρακτήρα,...οχι, δύσκολο" μου είπε.
"Κακό. Καλά το είπες". Είναι μανα μου και δεν χαίρεται που για μια φορά δενόμαστε.
"Ο καλός άνθρωπος συγχωρεί. Δεν σου τα κρατάει, δεν σου τα φυλάει για να σε ελέγχει." του είπα.

"Ημουν και γω κακός χαρακτήρας, νευρικός".
"Σαν και μένα" του είπα "αλλά είχαμε και οι δύο κακές μανάδες".
Χαμογελάσαμε.

"Βάζω παραβάν σάυτα που κάνει" μου λέει "δεν θέλω να χάσω την πίστη μου".
"'Ενταξει, μπαμπά, δεν θα σε ξαναζορίσω. Αλλά το παραβάν να είναι σιθρου όσον με αφορά σε παρακαλώ. Κοίτα την πώς κάνει, για όνομα του Θεού, δηλαδή."


Εφυγα να πάρω το παιδί, σοκαρισμένη ακόμα από την συμπεριφορά της μητέρας μου. Ο ψυχολόγος μου αντηχούσε στ'αυτιά μου. "Γιατί; Δεν το περίμενες από κείνη;"

'Ηταν τοσο χοντρό και κακόψυχο αυτό που έκανε, μέχρι και ο πατερας μου της είπε να βγει από το δωμάτιο και δεν την στήριξε.

Πήγα να πάρω το παίδι, το ανέβασα πάνω. Η μητέρα μου ήταν στο σκοτεινό σαλόνι. Απευθύνθηκε στην κόρη μου ρουφωντας δυνατά την μύτη της.
Τζιζους πια!
Η μικρή δεν καταλαβε τίποτα, εγώ απλώς αγνόησα τα κροκοδείλια δακρυα και πήγαμε στο δωμάτιο του πατέρα μου. Καθώς προχωρούσαμε, ακούστηκαν γοερα αναφυλολιτα και μοιρολόι από το σαλόνι. Τρόμαξα.
Ε ρε κλωτσιες που ήθελε...

Πήγα το παιδί στον πατερα μου και πεταχτηκα ως το σαλόνι όπου της εκλεισα την πόρτα.
Πετάχτηκε. "Τι είπες στον πατέρα σου και μου μίλησε άσχημα;!"
Χαμογέλασα.
"Αλήθεια; Μα εσύ δεν μου λες μια εβδομάδα τώρα οτι σε βρίζει;
Και τέλος πάντων όπως συμπεριφέρθηκες πριν, μόνη σου έσκαψες τον λάκκο σου και καλά σου έκανε. Δεν ντρέπεσαι κοτζαμ γαιδούρα να ζηλέυεις την ίδια σου την κόρη; Τέλος πάντων, σταμάτα τωρα τις υστερίες που ήρθε το παιδί και μετά συνεχίζεις εκεί που πιανουν τα καπρίτσια σου."

Εκλεισα την πόρτα και πήγα στο υπνοδωμάτιο όπου ο πατερας μου έλαμπε στη θέα του παιδιού.
Δέκα λεπτά μετα η μητερα μου άνοιξε την πόρτα και άρχισε να φωνάζει οτι δεν θα της κλέινω την πόρτα εγω΄στα μούτρα κλπ
Κοίταξα τον πατέρα μου.
'Ηταν τόσο άστοχο, ακαιρο, άκυρο, γελοίο και προσβλητικό συναμα. Οπως και τις 4 προηγούμενες φορές που το είχε κάνει.
Σηκώθηκα και της είπα με πολύ αυστηρό τόνο οτι αν ξαναδοκιμάσει κάτι τέτοιο μπροστα στο παδί , η πόρτα θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα την ανησυχούσε.

Γύρισε και είπε στην μικρή να έρθει μαζί της στο σαλόνι γιατί είχε ένα δωρο.
Δεν την προλαβαίνω, γαμώτο.
"Φερτο εδώ, ήρθαμε να δούμε τον Παππού, αυτή τη στιγμή."

Καποια στιγμή θυμήθηκε να ξαναρουφήξει την μύτη της.
Κοιταξα τον πατέρα μου.
"με κατηγόρησε που της μίλησες άσχημα. Δεν ιδρώνει το αυτί μου. Ως συνήθως δεν παίρνει καμία ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεων της"

"Μην ανησυχεις για τίποτα, κόρη μου, εγώ απόφασίζω και σε μια εβδομάδα θα εχεις τα χαρτιά στα χέρια σου."
Εμεινα να τον κοιτάω.
"Το ζητούμενο δεν είναι να εχω τα χαρτιά, μπαμπά."
Και πραγματικά, το ζητούμενο το είχα πάρει σήμερα. Δεν βγήκα και κερατας και δαρμένη για μια φορά.

Δεν του είπα αυτό που σκεφτόμουν, οτι η μητέρα μου θα έβρισκε τρόπο να το σταματήσει.
'Εβλεπα τον πατέρα μου να μου λέει πώς θα έχτιζε βεράντα μπροστά και θα έβαζε γρασιδι για το παιδί. 'Εκανε σχέδια και όνειρα. Το σκελετωμένο του πρόσωπο είχε πάρει ζωή.
Του χαμογελούσα.

Εγώ δεν έχω πια την ικανότητα να ονειρεύομαι όπως παλιά και ήταν το μεγαλύτερο μου προτερημα, να οραματιζομαι και να φτιάχνω από το τίποτα, μια ιδέα.
Χαμογελούσα, άκουγα μύτες να ρουφιούνται στο βάθος και ενιώσα ευγνωμοσύνη για αυτή του την καλή διαθεση και την διάυγεια-έστω για λίγο- που είχε, και που με άκουσε.

"Είσαι πολύ δυνατή και σε θαυμάζω" μου είπε.
Εσκασα στα γέλια.
"Για έναν μισογύνη σαν εσένα αυτό πρέπει να σε έτσουξε πολύ" του είπα
"Αλλά σ ευχαριστώ πολύ για την προσπάθεια που καταβάλεις να με στηρίξεις και να μου δείξεις αγάπη."

Τι να του έλεγα; Σταματα να είσαι συγκαταβατικός;
Δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνει.

'Εφυγα με πιο ελαφριά καρδιά, αφηνωντας πίσω μου ρουφήγματα μύτης και δολοφονικά βλέμματα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers