Saturday, May 30, 2009

Το'χω! Ακόμα το'χω!


Friday, May 29, 2009

I d like to save the world... but I dont know what to do

Ρε σεις δεν ντρεπεστε καθολου πια;
Ειδα τη διαφημιση για το φρεσκο ελληνικο γαλα, ευχαριστουμε που μας στηριζετε ...αγαπη...παρασινα λιβαδια...αγελαδες σε ανετους σταυβλους, με καταπρασινο χορταρι να μασουλανε, ο οαδηγος να κανει τον σταυρο του πριν ξεκινησει να μεταφερει το γαλα, σε σλοου μοσιον ολα, μη και μας ξεφυγει κανα γλυκαναλατο κλισε...το μοσχαρακι στο τελος ενω οι υπαλληλοι, ταπεινοι,με ευγνομωσυνη και λατρεια χαιδευουν το κεφαλι του μικρου κοριτσιου, και νιωθω την ιδια αποστροφη που ενιωσα οταν ειδα σε ολα τα καναλια το ντιμπειτ χτες. Ψεματα στα μουτρα μας, θεατρακι για τα ματια ενω οι περισσοτεροι πλεον ξερουν...και επιστρεφω στο γαλα το δηθεν ελληνικο, με τις ευτυχισμενες αγελαδες, σε ουτοπικες φαρμες. Η αληθεια ειναι οτι οι αγελαδες ειναι στιβαγμενες σε τσιμεντενιες αποθηκες, δεν βλεπουν ΠΟΤΕ το φως του ηλιου, νιωθουν αρρωστες καιειναι αρρωστες, μες στα φαρμακα και τα σκατα τους, οι ουρες του κομμενες για να μην εμποδιζουν, και τα μοσχαρακια ταιζονται με αιμα των αγελαδων, ορμονες και ενα καρο σκατα.

Η κολαση να μασκαρευεται ως παραδεισος.
Δεε βαρεθηκαμε πια να μην ακουμε τους αλλους, να μην πιστευουμε τιποτα, να μην νιωθουμε ασφαλεια με το ιδιο μας το ειδος;
Δεν βαρεθηκαμε να ζουμε προκαλωντας πονο, σκλαβοι, και σκλαβωνουμε και καταληγουμε να βλεπουμε την ζωη οπως θα επρεπε να ηταν κανονικα, μονο ως προσβλητικο αποτελεσμα παραπλανητικης διαφημισης;

Εγω βαρεθηκα.
Σταματηστε τη γη να κατεβω.



www.themeatrix.com

(to xa valei kai prin 4 xronia, ksana, aksizei)

Thursday, May 28, 2009

Out with the old

Πεταξα βραστηρα, ψυγειο, εφερα νεα, αγορασα νοουτμπουκ, τελειωσα την σειρα που εβλεπα, χωρισα...
Εχω ουσιαστικα 3 εβδομαδες κοντα, δεν τραβαγε.
Οταν νιωθεις οτι ο αλλος δεν ενδιαφερεται πια απο πολλα στη συμπεριφορα του, τι αλλο να κανεις?
Χαλασε το ψυγειο, εξω απο την πορτα.
Μικρος ο βραστηρας, φυγε εσυ ελα εσυ...

Και ολα ταυτοχρονα.


Περα απο κατι μικρες μεμονωμενες στιγμες που μου λειπει η συνηθεια, η αισθηση, η πλανη της μιουτουαλ αγαπης...οι οποιες ειναι σπανιες (πχ σημερα ειχα την πρωτη. ουξο απο δω), ειμαι καλα και νιωθω αυτοπεποιθηση, και καλα.
Βεβαια το σαββατο θελει να μου μιλησειο πρωην και μπορει να ψαχνομαι....

Wednesday, May 27, 2009

Κορδέλες κορδελακια

Χτυπα το τηλέφωνο, ειναι "αυτος". Ο ενοχλητικός.
Ο απίστευτος τύπος που κάνει μια αμοιβαδα να φαινεται τόσο εξυπνη σαν να ειναι υποψήφια για βραβείο νομπελ.
Τη προτελευταία φορά μου δήλωσε οτι ψάχνουν για αλλη για το σπικαζ, γιατι με βρίσκουν ακριβή. Και περιμενα μισή ωρα γιατί είχαμε δοσολοψία ρεστων ενα ευρω και δεν ήθελε να το αφήσει. Πριν απ'αυτό στο παρελθόν, ειχε ζαλίσει το στουντιο με το οποιο συνεργαζόμουν και τους επαιρνε κάθε τρεις και λίγο ζητωντας αλλαγες και ξεαλλαγες στην μορφή του αρχειου. 'Η κατι παραλειπόνταν και μου ζητούσε να τρεξω γιατί ήταν απόλυτη αναγκη να γινει ΑΜΜΕΣΑ.
Στην αρχή το πίστεψα γιατί ο προηγούμενος υπάλληλος τον οποιο διαδεχτηκε, οταν γινοταν παραλειψη, μου ελεγε, καλα, το κανουμε την επόμενη φορά.
Οποτε οταν τουτος μου ελεγε καιγομαι βοηθησε με, εγινα χιλια κομματια στην κυριολεξία, να τον εξυπηρετήσω.
Μετά ομως τον πήρα πρέφα.
Και μ ενοχλουσε η αγενεια του.
Την τελευταια φορα-δεν θα σταθω στην αργοπορία και μη προετοιμασία του, ουτε οτι μου ειπε σσσ οταν πήγα να μιλήσω σοτν τεχνικό. Δεν θα σταθω στις απαντήσεις τύπου "οσες χρειάζεται" οταν ρωτησα πόσες σελιδες θα τυπώσει.
Στεκομαι όμως στο οτι δεν δεχεται ποτε το ποτε μπορω. Επιμενει σαν παιδακι για να μη πω καμια πιο βαρια κουβεντα. Δεν μπορεις αυριο δηλαδή;
Γιατί;
Την πρωτη φορα εκανα το λαθος να απαντήσω.
Εχω ηχογραφηση.
Καλα, μετα;
Εχω το παιδι.
Ε πάρτο.
Ναι θα τρεχω με το παιδί κουρασμένο απ το σχολειο, αδιαβαστο και πεινασμένο.
Μα τι λεει;
Και ξανα μανα
Μεθαυριο;
Θα λέιπω.
Ουτε αυριο; Μα δεν καταλαβαινεις οτι ο οργανισμός επικοινωνιων που ηχογραφούμε (δεν λέω ονοματα) δεν μπορεί αλλη μέρα;
Τι να σου κανω; (ψεμα τρελο, τους ρωτησα)
Και η κουβεντα συνεχίστηκε μέχρι που έβαλα τις φωνές με την πίεση και επιμονή του.

Χτες λοιπον, ντριν
Ωχ.
Μετα τις ξινες καλησπέρες, αρχισε το βιολί.
Του ειπα οτι μπορω την αλλη τριτη.
Αρχισε τα γιατι.
Του ειπα οτι δεν τον αφορα. Οτι δεν υπάρχει μονο η εταιρεία του στη ζωή μου.
Μα ειναι δυνατον; μου λεει, Εδωσες τη φωνή σου και τώρα...
Δεν ειμαι υπαλληλός σου, αυτο δεν εχεις καταλάβει. Και μην επιμενεις περισσότερο γιατι ειμαι στο τσακ να μην ξαναρθω. Βρειτε άλλη.
Ψαχνουμε.
Ωραια, εγω σας διευκολύνω να μην σας κρεμασω ως τοτε.
Γιατι δεν μπορείς άυριο; Τι εχεις να κάνεις;

(τα νευρα μου κορδελάκια)Δως μου το αφεντικό σου, δεν θελω να εχω να κάνω μαζί σου.
Εγω ειμαι αφεντικό (αλλο ψεμα)
Οκ, λοιπον, "αφεντικέ", την αλλη τριτη σου κανει; Επιβεβαιωσε το μου μεχρι αυριο γιατι αν βρεθεί κατι άλλο, θα το κλείσω.

Ρε πού τους βρισκουν;



Κατά τα άλλα μπορείτε να ακούσετε τη φωνή μου σε πολύ χαμηλή συχνότητα (και κατ εμε αμφίβολη ποιότητα) σε ενα πενταψήφιο αριθμό. Και όσο κρατήσει.

Tuesday, May 26, 2009

Απο τρελο κι απο....

-μαμα, αυτοι που φτιαχνουν κρεμα ειναι καλοί;
-Τι εννοεις;
-Το κανουν για μας;
-Οχι μωρο μου, για τα χρηματα.
-Ειναι κακοι;
-Αναλογως με τι φτιαχνουν τη κρεμα. Αν ειναι με πετρελαιο και δεν προσεχουν που πετανε τα σκουπιδια τους...
-Πετρελαιο;
-Ναι, μ αυτο φτιαχνουμε σακουλες, οδοντοπαστα, κρεμες, χαπια, ζεσταινουμε τα καλοριφερ...
-Και αν τελειωσει το πετρελαιο;
(ωχ βαρυνε το κλιμα)
-Μερικοι ανθρωποι λενε οτι επειδη τλειωνει πρεπει να βρουμε αλλους τροπους...
-Αν τελειωσει το πετρελαιο δεν θα εχουμε ζεστη,σακκουλες...φαγητο;
(ο τρομος της μην χασει φαι, ξαναπροσπαθω να τελειωσωτην φραση μου)
-Μερικοι αθρωποι λενε να κλεινουμε τα φωτα και...
-Να αφησουμε το πετρελαιο να παει πισω, να κανει μωρακια.




Sunday, May 24, 2009

Στόκερ 2

Μόλις με πήρε ο φρεντλι στόκερ, 13:44 σημερα Κυριακή.

Απλώς να υπάρχει αρχειο.

Friday, May 22, 2009

Διαγωνισμός μαγειρικής

Αποψη τηλεθεάτριας.

Κατα τις 7 και πεφτω δίπλα στη μικρή και συζητάμε, και λίγο πιο μετα χαζευω τηλεόραση, μέχρι να αποκοιμηθέι.
Επεσε το μάτι μου μια δυο φορες στο κατι ψήνεται και αυτήν την εβδομάδα,κάθισα να το δω όλο.
Πρώτη φορά εβλεπα τοσο αντιπαθητικούς ανθρωπους μαζεμένους.

Ενας γερος, χοντρος αηδιαστικός λόγω συνεχόμενου ιδρώτα τύπος που σε όλους εβρισκε λάθη και εφαγε τα μούτρα του. Οταν δε πετούσε κακίες με υφος, κουνουσε το κεφάλι του και μου θύμιζε την κίνησ που κάνουν οι μαυρες όταν λένε "go girl", κίνηση που εχουν αντιγράψει αποτυχημένα ουκ ολιγες "αδερφες"...αλλα ξεφευγω.
Ολο χολή, κριτική και μια ιδέα για τον εαυτό του απιστευτα ουτοπική. Δεν ταιζε και τα ορφανα στη Καλκούτα, μην τρελαθούμε.
Αλήθεια, τι ηταν; Σερβιτόρος σε ξενοδοχείο;

Η μικρή της παρεας, δικαιολογείται μόνο για την επαρση της ηλικίας, κατα τα άλλα εβγαζει πολλή γκρινια, δεν την άντεχα από ενα σημέιο και μετα, ήταν τοσο υπερβολικο που ελεγες, μα καλά, ποια ειναι; Τι εχει κάνει για να μιλάει έτσι; Το ένα της βρωμαγε, το άλλο της ξίνιζε και γενικώς με χάλαγε. Δεν εβγαζε κακία οπως οι άλλοι δύο, αλλα ήταν πολύ κουραστική.

Η αλλη, που απο την αρχη το επαιζε μπεμπέκα, και που στο τελος κατηγόρησε -είμαι σιγουρη ψευδώς- οτι βρήκε τρίχα στο φαί, για να δικαιολογήσει τον χαμηλό βαθμό που θα έδινε... ήταν μέσα της οσο άσχημη ήταν απ'έξω της. Ναι οκ αυτά ειναι υποκειμενικά,
Δεν ήξερε τι σημαινει βελουτέ, σουφλέ... Πού πας να μαγειρέψεις σε διαγωνισμό αν δεν ξέρεις ουτε ακουστα πέντε πράγματα;

Και κυρίως...Τι γευση εχει η νίκη οταν ξέρεις οτι δεν ήσουν ο καλύτερος, δεν σου άξιζε και οτι αδικησες και έκλεψες την νίκη από άλλον; Ποιος σου δίνει τετοιο δικαιωμα; Απωθητικοί ανθρωποι.

Και μένουν τελος ο νεαρός και η νεαρη.
Αυτός με τον καλό λόγο για όλους, ανοιχτός, φιλικός.
Εκείνη ήρεμη, άψογη. Το φαγητό της ήταν μακράν το καλύτερο απο φαντασία, παρουσίαση....ανεπιτήδευτη στα λόγια αλλα ψαγμένη στο μενού. Χαρούμενη, γλυκιά, την λάτρεψα.

Κρίμα.
Αν και πιστεύω ο περισσότερος κόσμος που το είδε, καταλαβε τι παίχτηκε.

Τραλαλα

Παίζω

Κλικ εδω ή πιο πανω.

Τα ψέμματα στον εαυτό μας.

Τις προάλλες μιλούσα με μια παλιά μου μαθήτρια και πάνω στην κουβέντα της είπα
"Δεν αντέχω τους ανθρώπους που λένε ψέματα. Στον εαυτό τους κυρίως."
Και ενιωσα οτι ακουμπησα κατι πολύ αληθινο, για μενα.

Πολλοι άνθρωποι σκορπούν δυστυχία γύρω τους γιατί δεν ξέρουν τον εαυτό τους, δεν ψάχνουν να βρουν τα κίνητρά τους, το γιατί αντιδορύν και ενεργούν όπως το κάνουν.
Ομως, το χειρότερο απ'όλα ειναι οτι φοράνε μια μάσκα στα ματια τους και δεν βλεπουν τι κάνουν, δεν βλέπουν το ποιοι είναι.
Ενας κακός, κλέφτης άνθρωπος που θεωρεί οτι ειναι έντιμος αλλα έτυχε να πρέπει να κανει κάτι γιατί τον ανάγκασαν οι άλλοι (λέω ενα παραδειγμα, θα μπορούσε να το αρνειται 100%),
ειναι ενας άνθρωπος που δεν έρχεται αντιμέτωπος ΠΟΤΕ με τις πράξεις του.

Δεν βλέπει τις συνέπειες, δεν βλέπει το κακό, και αν το δει, το επανατοποθετει στο θύμα του, στο Θεό, όπουδήποτε αλλού.

Δεν φοβήθηκα ποτέ τον κλέφτη, τον άπιστο, τον κατεργάρη, τον σεξουαλικά διεατραμμένο.
Τον ψευτη, όμως πολύ.
Ειδικα αυτόν που λέει πρωτα το ψέμα στον εαυτό του.

Δεν εχουν καμια ελπίδα αυτοι, και ο Θεός να λυπηθεί τους δικούς τους ανθρώπους.

Thursday, May 21, 2009

Εισαι αγρότης; Είσαι μόνος;

Δε σου φτάνει η κατσίκα;

(ε, μα, οπως πάνε να πουλήσουν νύφες...)








Και μη μου πειτε οτι γίνομαι κακιά, χωρια το νυφοπάζαρο που πάνε να κάνουν, εγω εχω σταθεί στο ντεκόρ, στην επιλογή των παιχτων, στο όλο κονσεπτ... δεν το χωράει ο νους οτι στην Ελλάδα του 2009, που είμαστε τόσο μοντέρνοι(δεν το λέω εγω, οι άλλοι το λένε), τοσο ευρωπαίοι, τοσο τοσο τοσο...βρεθηκε καποιος με 3 φρασούλες, να μας βαλει στη θέση που έχουμε κερδισει με το κουτσομπολιο, την κακία, τα κομπλεξ υπεροχης, την αγένειά μας και το επίπεδό μας.
Στη στανη.

Αναρωτιέμαι αν θα τολμούσε ποτέ καποιος εξεκιουτιβ τηλεορασης στην Ευρωπη να πεταξει τετοια πατατα. Ανατολικό μπλοκ; Ισως.
Αλλά ξέχασα, εμείς είμαστε Ευρωπη στο όνομα.


Και το αποδεικνύουμε, περίτρανα.

Wednesday, May 20, 2009

Μπήκε η άνοιξη, οργασμικο μπασσο.

Κάθισα να δουλέψω μόλις άνοιξα το μάτι μου όπως κάνω, όλο αυτό το διάστημα, από το πρωι ώς το βράδυ.
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι σε λίγα χρόνια δεν θα μπορω να χορέψω, όσο και να το θέλω, το σώμα μου δεν θα μπορει να υπακούσει.
Εβαλα το λαπ τοπ στο στερεοφωνικό και άρχισα να χορέυω και να τραγουδάω. Πώς αλλαξε αμέσως η ματιά μου, γέμισα αισιοδοξία, καλή διαθεση.

Απέφυγα να βάλω κομμάτι που μου θύμιζαν καταστάσεις, με γέμιζαν νοσταλγία ( δεν μου έμεναν πολλές επιλογες η ζωή μου όλη μες τη μουσική.)


Μ αυτό εδώ πάντως, θέλω να βγάλω τα ρούχα μου, και να νιώσω το δερμα, την αγκαλιά...
τελος πάντων, το βρίσκω αισθησιακό.






Και μετά βρήκα και λαιβ εκδοχή με Τσακα Καν και Φίλιπ Μπέιλικαι σκέφτηκα τι κρίμα που τόσα χρόνια ο 'Αγγελος δεν ξεκουνήθηκε να κάνουμε πεντε πράγματα (δεν γινεται να τα κάνω όλα μόνη μου).
Δεν βαριεσαι.




Βάλτε τα στο τέρμα και νιωστε τον χορο να σας αλλάζει τη ματιά!









Εδω οι τελειες χορογραφίες








Και με το συγκεκριμένο, εκλαψα.
κακογραμμένο μεν αλλα ενιωσα...ο,τι ελπίζω να νιωσετε κι εσεις, για τα παιδια για τους γονείς, για τις ικανότητες μας ως ανθρωποι, για την περηφάνεια, για ο,τι θετικό μπορούμε να βγάλουμε.

http://www.youtube.com/watch?v=OBTwT3E3ffM

Sunday, May 17, 2009

Αυτός και αυτή.

Το τελευταίο διαστημα, κοιταζε τον εαυτό της στον καθρέφτη και ένιωθε άσχημη, αορατη. Εκείνος δεν την πολυκοίταζε, δεν την υπολόγιζε, την αγνοούσε, την παρακαμπτε.
Ο κοινος τους φιλος της εστελνε μυνήματα που τελείωναν με τρυφερες εκφράσεις οπως, κουκλα μου. Και νιωθε ενα κύμα θλίψης να της υγραίνει τα μάτια.
Ποσο καιρό ειχε να ακουσει καποιον να της λέει κάτι τετοιο; Την τρομαζε η αντίδραση της σε δυο τόσο συνηθισμένες λέξεις. Ισως γιατι έκρυβαν μια θετικότητα, μια στοργή, ισως γιατι της θυμιζαν μια εποχή που τις ακουγε συχνα.
Την συγκινούσε, αλλα ήξερε οτι δεν ήταν αυτός ου την συγκινούσε αλλα η προσοχή που της έδειχνε.

Ενιωθε τα νιάτα της να φευγουν και ενω το είχε απόδεχτει, εν μερη, υπήρχαν περιπτωσεις που γαντζωνόταν με παθος σε οτι ειχε απομεινει, σε οτι υπήρχε ακόμα. Την σεξουαλικότητά της, την θυληκότητά της.
Οταν εβγαινε και ήθελε, ειχε τον κόσμο στα πόδια της, ακόμα. Ενιωθε οτι τιποτα δεν τελείωσε, οτι όλα τα καλύτερα ειναι τώρα. Οτι είχε ολα τα χαρτια στα χερια της, Ωριμότητα, ομορφιά, σεξουαλικοτητα, σιγουρια. Μια ωραια, συναρπαστική σεξι γυναικα. Αυτό εισεπραττε και από τους άλλους αλλα και απο την δική της ματιά.

Μια σιγουρια που εξαφανιζοταν μόλις ο συντροφός της εκανε χοντραδα. Δεν ειχε την καρδιά να τον διωξει. Καταλαβαινε. Τον καταλάβαινε. Δεν ειχε την καρδια να μπει ξανα στη διαδικασία της μοναξιας. Την τελευταια φορα ηταν πολύ κρύος ο χειμώνας και η θυμηση του ακόμα της πάγωνε την ψυχή.Ομως ετσι, έχανε και σιγουρια, και αυτοπεποίθηση και εαυτό. Κταλάβαινε και τον εαυτό της.


Ο καιρός περνούσε και ενα πρωι, δεν φανηκε. Ενα πρωι όπως τα τελευταία πρωινα που ήταν αφηρημένος, ψιλοαδιάφορος. Φανηκε αργοτερα, ειχε καλή δικαιολογια αλλα δεν την ενδιεφερε και τόσο. Τώρα δεν μπορούσε να τον δεχτει, θα ενιωθε σαν ξενοδοχείο οπου εκεινος έρχεται και φευγει όποτε θέλει. Και δεν ήθελε και να τον δει. Την κουραζε η όλη διαδικασία, οι διαφορες τους, η μη επικοινωνία τους.

Οι ώρες πέρασαν και ενιωσε οτι εχανε για αλλη μια φορά το σαββατοκύριακο της, οχι από επιλογή της. Ενιωσε να θυμώνει. Με τον εαυτό της, με κείνον.
Πήγε να κανει μπανιο και επεστρεψε στον υπολογιστή της, πιο ήρεμη. Ήταν ανοιξη και οι αισθήσεις της ειχαν ξυπνήσει, ετσι, όταν το μπουρνούζι κύλησε λίγο κάτω από τον ώμο της και εκεινος της ζήτησε να το αφήσει και να πλησιάσει την κάμερα την οποια ειχαν μόνιμα ανοιχτα, εκείνη διστασε για ενα δευτερολεπτο, εψαξε μέσα της για δειγματα θυμού.
Ο, τι και να ενιωθε, το προσπερασε και μπήκε στο παιχνίδι. Λίγο φλερτ, επιτέλους. Λϊγη συγκίνηση.
Μετα από λίγα λεπτα, τεθηκε θέμα να ερθει... τελικά.

Προσπερασε το γεγονος οτι τελικα πάντα έτσι γίνεται, ερχεται βραδυ αντί για πρωι, με τον εναν η άλλο τροπο το φερνει έτσι που τον βολεύει.... και συμφωνησε. Υπηρχε παθος. Η έστω υπηρχε το αλλοθι του παθους, του "δεν κρατιεμαι", του "θελω να ερθω. Τωρα."
Δεν θιγοταν παραπάνω η αξιοπρεπεια της, οτι την έκανε ο,τι ήθελε, ερχοταν γιατι την ήθελε πολύ.... Γλυκειά μεθη των ερωτευμένων που τους συνεπαιρνει το συναισθημα και χανονται, μακρια από τη λογική, τα πρέπει και τη πραγματικότητα....

"Δεν θα ερθω αμέσως, θέλω πρώτα να κάνω μπάνιο"
Η μουσική και το κρεσέντο στο μυαλό της σταμάτησαν σαν δισκος που εκτροχιαζει τη βελόνα του.
Ποιο πάθος;

Ποια δικαιολογία της άφηνε;
Από που την άφηνε καλυμμένη στα ίδια της τα αυστηρά μάτια που περιφρονούσαν την αδυναμία της;

Σκεφτηκε οτι εκείνος, μπορούσε να ειχε προνοήσει, να κάνει μπανιο πριν, να κανει μπανιο εδώ, γενικώς, να μην την ξενερωνε εστω , και να διαφυλούσε αυτό το τελευταίο ίχνος επαφής που τους ειχε μεινει, που και αυτό ειχε γινει πια ολο και πιο δύσκολο, όλο και πιο σπάνιο.

Μάζεψε το μπουρνούζι της και του είπε οτι δεν ήταν καλή ιδέα.
Εκείνος δεν καταλάβαινε τι την πειραξε.



Της ειπε οτι ψαχνει αφορμές, και διαφορα άλλα που πέταγαν από πάνω του ολες τις ευθυνες του, τις συνεπειες των ψεμμάτων του, των προδοσιών του, των χοντραδων του που ξεπήδησαν όλες με μιας και προσγειώθηκαν στους ώμους της με το βάρος που έχουν οι αποτυχημένες σχεσεις.
Ποσο μικρη μνήμη εχουν μερικοί, και πως περιμένουν παντα οι αλλοι να γινονται χιλια κομματια για τα θέλω τους.

Τον έστειλε στο διαολο.
Σηκώθηκε, και πήγε στο κρεβάτι της.
Αλλο ενα σαβατοκύριακο μόνη, με πεσμένη διαθεση, τσακισμένο ηθικό.
Αλλά ειναι το τελευταιο που του χαριζε.

Οταν κατι πεθαίνει απο τα πολλά χτυπήματα, δεν ωφελει να το κανεις βόλτα σαν τον Μπερνι και να προσποιείσαι οτι όλα ειναι μια χαρα.
Στο τέλος βρωμάει σκέφτηκε και εκλεισε τα ματια της.

Δεν εριξε ουτε ενα δακρυ.




Αυτός
Δεν καταλαβαινε τι σκατα την επιασε παλι. Τωρα τελευτια ολο φωναζει.
Κουραστηκε.
Ναι, οκ εχει κανει μαλακιες αλλα και κεινη πια δεν σταματαει να του λεει οτι δεν τις διορθωσε, οτι εκεινη πληρωνει το τίμημα και οτι συνεχεια της δειχνει έτσι απόρριψη και οτι δεν την σεβεται.
Τι θελει πια να κάνω;
Αποκοιμήθηκα.
Τι;
Τι σχεση εχει το τι έκανα χτες;
Και γιατί αναφερει το περσινό καλοκαίρι;

Μου φαινεται περιμένει περίοδο. Κάτσε να κανω υπομονή να το βουλώσω, να της περάσει. Ετσι, βαζω και το βιντεο στο σιγανο....
Δεν καταλαβαινω ομως γιατι τσατιστηκε που θέλω να παω να κανω μπανιο. Αφου ειμαι βρώμικος.
Ακομα και το οτι θα παω για μπανιο το βλεπει σαν φτύσιμο, ελεος.
Ψαχνεται μου φαινεται.
Θα της το πω.
Οπως και το οτι νομίζει οτι Ολοι τα χουν βαλει μαζί της.

Τι επαθε τωρα; Γιατι ουρλιαζει;
Δεν κατλαβαινω.
"μα σ'αγαπώ οπως και να εισαι" την διεβεβαιώ.
Τι είπα πάλι; Πωωωω,
Ναι οκ, δεν ειχα πολυ διαθεση να παω αλλά δεν θα της το έλεγα.
Και οταν επεσε το μπουρνούζι, μου'ρθε το κουραγιο να οδηγήσω μέχρι εκει.
Και μετα φρίκαρε που της είπα οτι θελω να παω για μπανιο.
Δεν τις καταλαβαίνω τις γυναικες, ειναι τρελες.
Οκ, ξερω οτι ευθύνομαι για το οτι πια δεν εχει υπομονη, δεν της εχω κανει και λίγα, μόλις την περασμένη εβδομάδα μου ειπε οτι θέλει να χωρίσουμε.

Τώρα, τι σχεση ειχε με το σήμερα;

Αυτο ήταν τη περασμένη εβδομάδα, ο,τι έκανα έκανα. Ζητησα συγγνώμη και ενω δεν τη δεχτηκε, δεν χωρίσαμε και ειπαμε να παω χτες, αλλα τελικά ειπαμε να παω σήμερα.
Δεν επεμενα κι εγω, ξέρω οτι θα δουλευε, και με βολευε να κάτσω σπίτι.
Αλλά τελικα θα πήγαινα. Το μπανιο την μάρανε;
Ρε φιλε, θα μας τρελάνουν;



Saturday, May 16, 2009

Μετρητα από την τραπεζα, γιά ωρα αναγκης.

με παίρνουν από την Αλφα για ενα προγραμμα μετρητων, λεει, που τα εχεις εκεί, δεν χρεωνεσαι τίποτα και ειναι μόνο για ωρα αναγκης ΑΝ θελω να τα χρησιμοποιήσω.
Ξέρεις κανεις που ειναι το τυρακι και που η παγιδα;
Θα ήθελα πληροφορίες.

Wednesday, May 13, 2009

Λαπτοπ ερικσον, θα σταματησετε τα σπαμ?

http://urbanlegends.about.com/od/internet/a/ericsson_hoax.htm

ελεος, εχω λαβει 5 μαιλ ως τωρα.

Monday, May 11, 2009

Τι είπε;

Περιστατικό ένα.
Προχωράω στον δρόμο στην Κατεχάκη και βλέπω ένα ταξι. Πρώτη μερα με τα σανδάλια μου ειχαν γίνει τα πόδια φετες, οποτε τον φωνάζω και του λέω "Λεωφ. Αλεξάνδρας;"
"Λυπάμαι κοπέλιά, δεν θα προλάβω, πρέπει να πάω Χαλάνδρι. Να σε πάω προς τα κει, αν βολεύει...."

Εμεινα να τον κοιτάω ενώ ακουγα το Φσσσστ! Μποινγκ του Βουτσα με υπερβολική ηχώ στο κεφάλι μου.

Περιστατικό δύο
Περιμένω στη σταση να πάρω την κόρη μου, και ένα κινούμενο κλίσε (χοντρος καραφλός)στριβει με την σακαράκα του φωνάζοντάς μου "Βυζάρες!"

Τι ειναι αυτό που ωθεί εναν ενήλικα αντρα να εκφραστει έτσι σε μια παντρεμένη/ωριμη/μεγάλη/γυναίκα/μητέρα/ ουατεβερ....άγνωστη με αυτόν τον τοσο εκφυλιστικό και οικείο τροπο; Πότε δεν θα το κάταλαβω.
Και ποτε δεν θα το δεχτω, για να ειμαι ειλικρινής.

Πιο μικρή φαντασιονόμουν να τους κοπανάω το κεφάλι με ένα φτυάρι, ή να τους ξεριζώνω τα μπαλάκια με τα γυμνά μου χέρια. Αργότερα έμαθα οτι σχεδον όλες μου οι φίλες και γνωστές έχουν νιώσει αυτό το κύμα οργής κάποια στιγμή που απλώς λες "Φτανει!!".
Φτάνει με τις προσβολές, με την χυδαιότητα, με τα πουλία σας που τα κρέμάτε σαν μετάλια στο κούτελό σας και που τα πετάτε στην μούρη μας, ειτε στη δουλειά, ειτε στον δρόμο, είτε στις φιλίες μας.

Γύρισα και τον κοίταξα.
Χοντρος, καράφλας και ηλίθιος.
Δεν θυμώνω πια.
Μεγαλώνοντας αποδεχεσαι τους μαλάκες αυτού του κόσμου, την υπαρξή τους, το αναποφευκτο ζόρι που θα τραβήξεις αν εχεις την ατυχία να τους διασταυρώσεις.
Ευχαρίστησα την τύχη μου που η μίζερη αγάμητη βρώμικη υπαρξή του πέρασε από την δική μου για 3 δευτερόλεπτα μόνο, και αναρωτήθηκα πόσες φορές άκουσα τετοια, από 11 χρόνων κοριτσάκι.
Για το "κώλο" και την "κωλάρα" μου, χοντροι ταξιτζίδες να γλύφουν το στομα τους οταν αγόραζα παγωτο, με κοτσιδάκια ακόμα, γέροι ταξιτζίδες να μου ανοιγουν την πόρτα για να με χουφτώσουν όπως έβγαινα, αφεντικά που με απέλυαν επειδη δεν τους εβρισκα ελκυστικούς, και τοσα, μα τόσα πολλά άλλα που μου μαύριζαν την ζωή.

Τις σκέψεις μου διεκοψε ενας μαυριδερός τύπος τυπου Πακιστανος ο οποιος, με κοιταξε πηγαινοντας να πάρει το παπακι του με τα ντελίβερι και δειλα δειλά ψιθύρησε: "Ωραία γκομενα."


Φσσσσστ Μποινγκ.

Sunday, May 10, 2009

Σοβαρό ερωτημα ...δικηγόροι, πού ειστε;

εχω εδω και 1-2 χρονια, σχεδον κάθε Κυριακή (αλλά όχι κάθε Κυριακή)..γύρω στις 11 και, καποιον να με παιρνει και να μην μιλάει.
Μόλις έλαβα ενα μετα από σιωπή μερικών εβδομάδων.
Το γεγονός οτι γίνεται σε συστηματική βάση εδώ και καιρό , με συγκεκριμένο ωραριο με κανει να αναρωτιέμαι αν δεν μπορεί άλλες μέρες.
Και έκανα συνειρμούς.
Ξέρει κανεις αν οι φυλακισμενοι βγαινουν συγκεκριμένες ώρες και μέρες;
Δεν ξέρω κανέναν προσωπικά, αλλά για να γίνεται συγκεκριμένες μερες....

Θα μπορούσα να αλλάξω νούμερο, αλλά δεν θέλω. Ο συγκριμένος άνθρωπος δεν σταματησε να παιρνει τόσα χρόνια, και αν και δεν αλλοιωσε τη ζωή μου το γεγονος αυτό, δεν το προσπερνω τελείως, ειναι κοντα 2-3 χρονια. Το οτι δεν βαρεθηκε δειχνει κατι. Οτι κατι δεν παει καλά, σιγουρα.
Δευτερον, δεν θα αλλάξω το νουμερό μου και δεν θα αναστατώσω την επικοινωνία μου με τους συνεργατες, φίλους και γενικά τον έξω κόσμο για κανέναν λόγο περα από το οτι θα θελήσω εγω να το κάνω.

Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου ρίξει λίγο φως στο ερώτημα μου;
Βγαινουν τις Κυριακές;



Τα τηλεφωνήματα εχουν γίνει πολλές φορές με μάρτυρες, φτάνει αυτό για να πάρω εισαγγελική απόφαση;

Περί μπλογκ και μπλογκ

Το άλλο μπλογκ τελικά μου κάνει πολύ καλό.
Μπορω εκεί να γκρινιάζω, να λέω τι έχω στο μυαλό μου, να λέω τα πράγματα που μου συμβαίνουν χωρίς να ανησυχω και να κοιτάω πίσω από τον ώμο μου ποιος θα τα πάρει προσωπικά, γιατί εχω εκεί ενα παρεακι ανθρωπων με τους οποιους εχω δημιουργήσει προσωπικές σχεσεις.
Βάζω φωτογραφίες τις μικρής και γενικά ειναι όπως οταν πρωτο ξεκίνησα ΑΥΤΟ το μπλογκ, (χωρίς τα σεξουαλικά αστεία κείμενα που μου ήταν απαραίτητα τότε σαν "ταυτότητα")
Αυτο το μπλογκ στο οποιο γραφω εδω, και τι αλλαγες δεν τράβηξε.
Δυο φορες αλλαξα την διαυθυνσή του. Το ορίτζιναλ ειναι καπου κρυμμένο, αυτό ειναι μια συνέχεια του με τα κέιμενα των 2-3 πρώτων χρόνων όλα μαζεμένα και κοπιαρισμένα. Δυστυχώς δεν μπορεσα να φέρω και τα παμπολλα σχολια που ήταν τοσο αποκαλύπτικά με τον εμπλουτισμό αλλά και τις διαφωνίες περί ελευθεριας, περί ίντερνετ, περί ανθρωπινου σεβασμου και δικαιωμάτων.

Ισως μια μέρα, οταν δεν θα νιώθω τη σκια καποιων ανθωπων πανω μου, να το ξαναβγάλω στην επιφάνεια, ως τότε όμως θα συνεχίσω εδώ, με καποιο φιλτραρισμα, και στο "κρυφό", τελείως ελεύθερα.

Γιατί οταν ζεις περιορισμένος από παντού καπου πρέπει να εισαι ο εαυτός σου.
Ευτυχως που ακόμα μπορώ...

Ομως μου λειπουν μερικοί. Η Αρετούσα, η Αθηνά, και άλλοι...σιγά σιγά θα ήθελα να τους μαζεψω εκεί...


Και θα ήθελα και κάτι άλλο. Να γνωρίσω λιγο τους followers αυτού εδω του μπλογκ. Μερικοί μου εξαψαν την περιέργεια και δεν μπορω να βρω το προφίλ τους, οπως η Little ας πούμε.

Δεν μου συστήνεστε με καποιο λίνκ, όσοι εχετε μπλογκ η προφιλ;
Θα με ευχαριστούσε.

Friday, May 08, 2009

Ακουσον άκουσον

Η Πετρούλα (ναι, η γνωστή) έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας μου.
Ναι, εκεί που έχω την γκαρσονίερα μου.
Μετακόμισε πριν ένα μήνα.


Κοίτα ρε παιδί μου η πολυκατοικία αυτή επιτυχία....

Χελπ

Ξυπνησα με απίστευτο πονοκέφαλο.Τάση για εμετό
Να σηκωθώ να ντυθώ να στείλω το παιδί σχολέιο και να ξανακοιμηθώ αν μπορέσω;
Η να την πέσω τώρα, να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μετα από κείνη για να την φροντίσω; Θα μπορώ;

Εχω να βγάλω και δυο ταινίες.

Ξεματιαστε με, παιρνω παυσίπονα,πάω να την πέσω, ανακατεύομαι.

Thursday, May 07, 2009

Old classics

Ξύλο απελέκητο

Βλέπω μια ταινία όπου ο καθηγητης φιλολογίας ακούει τους μαθητές του να κριτικάρουν τον Τσεχωφ και τους χαρακτήρες του.
Γιατί ειναι κλαψιάρης και δεν παίρνει ενα χαπι να συνεχίσει τη ζωή του και γιατί τους ζητάνε να λυπηθούν καποιον τόσο φανερά αποτυχημένο.

Ο καθηγητης κάνει ενα σχολιο περί ζαναξ και Αχαάβ (Μομπι Ντικ) και μετά ζητάει από εναν μαθητη του να του δώσει τον ορισμό του ανθρωπισμού.

"Πίστη στην κοινωνική ευθύνη, ατομικότητα με χρήση συμπάθειας και φαντασιας"
Πάνω κάτω.

Και μετά, ρωταει εναν άλλο σπουδαστη, αν ο σκοπός της φιλολογίας ειναι να περιγραφονται χαρακτήρες για να μπορούμε εμείς να τους κρινουμε.

Ο σπουδαστης απαντά όχι.
Και προσθετει... "ειναι για να νιώσουμε ό,τι νιώθουν".


Και κει, σ'αυτό το δίλεπτο ταινίας, ξεδιπλώθηκε αυτό που κάνω εδω, γιατί το κάνω.
Είναι τελικά ΟΛΑ θέμα παιδείας;

Εμαθα να διαβάζω λογοτεχνία και να συμπάσχω και άνοιξε το μυαλό μου, γι αυτό δεν κριτικαρω αλλα ακούω και συμπορευομαι;
Είναι οσοι μπάινουν εδω μεσα με κριτική διαθεση, απλά, αμόρφωτοι και ακαλλιεργητοι;

Δεν τους εμαθαν να διαβάζουν; Εμειναν στο "παπαγαλία" για τις εξετασεις και στα 2 βιβλία του Ομηρου; Δεν διαβασαν τίποτα; Δεν ανελυσαν τίποτα; Δεν καλλιέργησαν το μυαλό τους;


'Η ειναι θέμα καρδιάς;

Γιατί όσο ακαλλιεργητος και κατακριτικός και να εισαι, πάντα έρχεται εκείνο το δευτερολεπτο που αποφασίζεις αν θα μιλήσεις και πώς.
Αν θα θίξεις, αν θα πατήσεις στον αλλον για να κάνεις πράξη αυτό που θες. Να εισαι ανώτερος.
Ασχετα αν παιρνεις το ασανσερ και πεφτεις πιο κάτω ακόμα, δεν πειράζει, σημασία εχει η "παραμύθα".


Προβηληματισμούς που έχω πρωί πρωί...

Wednesday, May 06, 2009

Trust

Εβλεπα ενα επεισοδιο του Μποστον Λιγκαλ (λατρευω τον Σπέιντερ) και σε καποια φάση μια γυναίκα έλεγε κάτι που ειχα ακούσει να λεει τον εαυτό μου να λεει παλια, σε μια άλλη ζωή.
"Το όλο θεμα με την σχεση δυο ανθρώπων ειναι να δειχνεις τα λάθη σου, τα ελλατώματα, το τι φτιάχνεται και τι αλλάζει, μεταβάλλεται, με την εμπιστοσύνη και την πίστη οτι δεν θα απορριφθεις γι αυτό."
Κι ο άλλος που ειχε κρύψει τις ανασφάλειες του, έλεγε
"Δεν εχω ξανα εμπιστευτεί κανεναν έτσι ποτε.'

Το μυαλό μου ταξίδεψε στον γάμο μου. Οχι στον άνθρωπο που παντρεύτηκα, αυτός δεν υπηρξε παρα μόνο στο μυαλό και στα λόγια του ανθρώπου που πήρε την ταυτότητά του, που έπειξε τον ρόλο του.
Νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω οτι το μυαλό μου δεν θυμάται καν πώς ήταν ο έγγαμος βίος. Εννώ, λέγοντας οτι τομυαλό μου ταξίδεψε στον γάμο μου , οτι πάει στην πιο μακροχρόνια και σημαδιακή σχέση που είχα (ο,τι σημαινει αυτό). Ο γάμος για μενα ηταν ταυτότητα κάτι που μου έλειπε, αποδοχή της κοινωνίας αλλά κυρίως, αποδοχή και αγάπη του συντρόφου μου.
Με ειχαν αποδεχτεί γι αυτό που ήμουν. Γιατί ειχα δειξει και τα άσχημα (όπως κάνω πάντα, για να μην πω οτι δινω και έμφαση). Και το ποσο όμορφα ενιωθα που καποιος μ'αγαπούσε έτσι όπως ήμουν, με τα καλά και τα κακά μου. Τι αγγαλίαση, τι ανακούφιση.

Χρόνια μετα σκεφτομαι ακόμα τον γάμο μου και το ψέμα που ήταν, από την αρχή ώς το τέλος, γιατί ήταν από τις πιο τραυματικές εμπειρίες της ζωής μου και συνήθως, επιστρέφεις σ'αυτά τα γεγονότα για να καταλάβεις τι άλλαξε, πως σκεφτόσουν, πώς σκέφτεσαι τώρα.
Δεν ειναι και λίγο να καταλαβαίνεις οτι ό,τι ήξερες και πίστευες ήταν σαπουνοφουσκες, σε ταραζει στο μέσα σου, την κρίση σου.
Το ξεπέρασα όμως. (Η συνέχεια της κοροιδίας και η συνέχεια της εκμεταλλευσης ειναι κάτι που ακόμα δεν εχω βρει τον τρόπο να λύσω αν και πλέον δεν νιώθω θυματοποιημένη, αλλα θα γίνει κι αυτό.)
(Γιατί) σιγά σιγά ανακαλύπτω το ποια είμαι, ξανα, όπως λέει το μότο στο προφίλ μου.
I dont know what I have become yet, but I m working on it.

Και ανακαλύπτω πράγματα που είχα και που έχω ακόμα, που μου αρέσουν.
Το οτι εγω μπορούσα να εμπιστευτω και είχα πίστη στην ανθρωπια του άλλου.
Το οτι εμπιστευόμουν τον άλλον οτι θα με πιάσει αν πέσω.
Μου αρεσει αυτό σε μένα.
Και μπορεί αυτός που θα με πιάσει να μην υπάρχει εκει έξω, ούτε ενας. Αυτό ειναι μια πραγματικότητα που τότε, δεν ήξερα. Όπως εξαφανίστηκε η ιδέα του ότι υπάρχει εκει έξω η σδελφή ψυχή.
'Ομως, ακόμα και αν δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, κατά ένα τρόπο, υπάρχει. Και το ξέρω γιατί εγω, θα πιάσω τον άλλον. Μπορεί να μην αντέχω όπως παλιά, μπορει να διστάσω, αλλά ειναι η φύση μου τέτοια, τελικά.

Εγώ ειμαι η απόδειξη και το παράδειγμά μου.
Και αυτό με παρήγορεί. Μάλλον.

Monday, May 04, 2009

Μανα, μητέρα, μαμά

Εδώ και αρκετά χρόνια, οι συγγενείς μας αναρωτιόνταν και ρωτούσαν τους δικούς μου, γιατί δεν εχουν γράψει τα σπίτια σε μενα και να κρατήσουν την επικαρπία.
Εγώ δεν ρωτησα ποτέ, ήταν δικά τους,το είχαν κάνει ξεκάθαρο και επειδή ο πατερας μου όποτε νευρίαζε μου έλεγε οτι θα με αποκλήρωσει, πρόσεχα πολύ να μη δειξω ακόμα και αυτό το λογικό ενδιαφέρον γιατί γίνονταν πολύ αμυντικοί στα όρια της επιθεσης.
Με ποναγε, αλλα δεν ήθελα να το σκάψω πολύ μέσα μου.

Το μόνο που με ένοιζε, κάποτε ήταν να πάω να μείνω στο εξοχικό, να μεγαλώσει το παιδί στον καθαρό αέρα, αφού ειναι ακόμα εξοχη και μόλις δέκα χλμ απ την Αθήνα.
Ούτε να το ακούσουν.
Την επόχή που χώριζα και ήμουν άνεργη, τόλμησα να ρωτήσω να πάω να μείνω εκεί μεχρι να ορθοποδήσω αλλά η μητέρα μου ισχυρίστηκε ένα κάρο δικαιολογίες (ποτέ δεν λέει όχι απ'ευθείας, θέλει να ειναι η καλή της υπόθεσης) και αρχισε να λεει κάτι για το Ικα και βλακείες, ώσπου ο κολλητός μου που ήταν μπροστά αγανάκτησε και την στρίμωξε με αποτελεσμα να ουρλιάξει(εκείνη) οτι ειναι δικό της και που θα πηγαίνει τους φίλους της τα Σαββ/κα.
Αηδιασμένη την πέταξα από το σπίτι και δεν με ξαναείδαν για μήνες.


Αυτά για να περιγράψω λίγο την κατάσταση και γιατί δεν ασχολήθηκα με το "Εξοχικό ΤΟΥΣ".
Μια μικρή λεπτομέρεια. Τα κλειδια δεν μου τα έδιναν για χρόνια, παρα μόνο τα εδωσαν και μάλιστα οχι σε μενα, αλλα στον άντρα μου, επιδεικτικά, όταν παντρευτηκα. Να προσθέσω οτι ενιωθα πολύ αδικημένη γιατί ποτέ δεν τους έδωσα το δικαίωμα να πιστεύουν οτι είμαι επιπολαιη, ούτε σαν παιδί, αλλά πάντα έτσι με αντιμετώπιζαν μονο και μόνο με την ιδιοτητα του "παιδιου" και πάσχιζα πάντα να με δουν, εμένα.'Αντε να αποδείξεις οτι δεν εισαι ελεφαντας. (Σε ανθρώπους που απο φύση τους μειώνουν όλους γύρω τους, τελικά, για δική τους ανάγκη.)

Πριν λίγους μήνες έκανα μια κίνηση απέναντι στον πατέρα μου. Διεκδίκησα την προσοχή του, την αγάπη του, του ειπα το παράπονό μου, οτι δεν μου σταθηκε, ότι άφησε την μητέρα μου να εχει τον πλήρη έλεγχο και το πόσο ανήμπορη ένιωθα στα νύχια της σαν παιδάκι, το οτι πεινούσα συνέχεια, οτι δεν ειχα ρούχα, οτι έπεφτε στο πάτωμα να ουρλιάζει αλλα ποτε μπροστά του-εκεί μπορουσε να ελέγξει τον εαυτό της, το πόσο ανάγκη τον ειχα να βάλει ένα φρενο στην τρέλα της. Να με προστατέψει.
Που ήταν, με λίγα λόγια.

Αυτό ειχε σαν αποτέλεσμα, να ερθουμε λίγο πιο κοντα, να με βοηθήσει και με το ΤΕΒΕ, κάτι που πραγματικά μου έβγαλε ενα μεγάλο βάρος από τους ώμους μου.


Οπως ξέρετε όσοι διαβάζετε, ο πατερας μου ειναι άρρωστος.
Αρνείται να παει να δει γιατρό και απο πίσω κρύβεται η μάνα μου.
Αυτός, φοβάται.
Μίλησα μαζι της και της είπα να πάμε σε εναν γωνστο καθηγητη πανεπιστημίου νηστησιολογο (αρα κοντα στα πιστεύω μας), να πάρει μια διαγνωση.
Τιποτ'άλλο.
Δεν μπορώ να χωνέψω αυτό το πράγμα που συμπτωμα μετα το σύμπτωμα, το βαφτίζουν αποτοξίνωση και τον βλέπω να λιώνει. Αν έβλεπα καλυτερευση, ενεργεια, θα έλεγα, οκ, η νηστεία πιανει. Αλλά βλέπω χειροτερευση γαμώτο!
Η πρώτη της αντίδραση ηταν
"Μα αυτός δεν δεχεται κανέναν, έτσι δεν είναι"
'Θα σας δεχτει γιατί ειμαι πελάτισσά του.'
"καλα΄θα δω αν θα πεισω τον πατέρα σου, αλλά δεν μιλιεται, νομίζεις ειναι εύκολος άνθρωπος" μου ειπε και άρχισε να του ρίχνει την ευθύνη και να κλαίγεται για το οτι δεν θέλει να πάρει ητν ευθύνη, ΑΛΛΑ,...
οτι ξέρει αυτή τι κάνει.
Δεν απάντησα οτι εφοσον ο πατερας μου την πιστευει τυφλά, αν εκεινη του πει
"Πάμε να πάρουμε μια διαγνωση να ησυχάσει το παιδί μας" θα το έκανε.
Δεν αντέχω πλεον να της μιλάω ούτε πέντε λεπτά και προσπαθώ να κάνω μόνο τα αναγκαία.


Οι διαγνώσεις ειναι για φάρμακα και επεμβάσεις. Η εναλλακτική φροντίζει όλο το σώμα και γιατρευει τα "πονεμένα" σημεία. Αυτή είναι η θεωρία.
Ναι, το αποδεχομαι, το πιστευω.
Εκεινη δεν εμπιστευομαι. Θα πει και ψεματα προκειμένου να αποδειξει οτι εχει δίκιο.
Και πως να την εμπιστευτω, όταν, σε τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον πατερα μου, του ζήτησα να ρωτησει την μαμά κατά πόσο εκείνη έχει σε εκτίμηση τον νηστησιολόγο.
Της έριχνα δηλαδη κλαδί, για να τον πεισει, όπως μου ειχε πει οτι θα κάνει.
"Καλός ειναι...αλλά..." και ειπε μια βλακεία οτι κα΄νει μόνο 3ήμερες νηστείες. Ψέματα. Δεν τον ειχε δει ποτέ, εγώ ειχα κανει κούρα μαζί του. Τον έβγαλε σκαρτο λέγοντας ψέματα.
Ψεματα.

Ενιωσα οργή.
Που την πάτησα για άλλη μια φορά, που δεν κατάλαβα οτι το "ναι" της ειναι ψέμα και απλώς δεν εχει το σθένος να το πει. Πάει πλάγιως.
Που αρνείται να τον πάει ακόμα και σε άνθρωπο που ξέρει τα ίδια με κείνη.
Αν αυτό δεν ειναι εγωισμός, τι ειναι;
'Ενιωσα απελπισία.

Ο πατερας μου με σπασμένη φωνή μου ειπε οτι δεν τους ξέρω.
Οτι δεν ξέρω την μητέρα μου καθόλου.
Τον ειχε βάλει μπροστα, να την "προστατέψει", όπως την έχω δει να κάνει μια ζωή.
Και να τους αφήσω ήσυχους.


Εκλεισα το τηλέφωνο και έβαλα τα κλάμματα.
Επελεξε πάλι να πιστέψει εκείνη.
Το τι του λέει.


Το ίδιο απόγευμα μίλησα με το σόι, οι οποιοι και αυτοι ανησυχουν, και ξανάρθε το θέμα το περουσιακό από τη μεριά τους, και ξαφνικά αναρωτήθηκα....γιατί αλήθεια δεν τα γραφουν;
Ξέρω οτι η δικαιολογία που δίνουν, ειναι οτι θα τους πετάξω έξω, και ποτέ δεν το πίστεψα οτι το πιστεύουν, ούτε το πίστεψε κανείς άλλος βέβαια, γιατι πολύ απλά νομικά-και να ήθελα- δεν γίνεται. Απλά κάτι έπρεπε να πουν για να δικαιολογηθούν.
'Ετσι το έπαιρνα τουλάχιστον ως τώρα.
Αλλα χτες, αναρωτήθηκα ΓΙΑΤΙ δεν θέλουν; Καποιος λόγος πρέπει να υπάρχει.

Και καταλαβα.
Και επεσα να πεθάνω από τη στεναχώρια μου.

Ο πατέρας μου το πίστευε!
Η μητέρα μου τον είχε πείσει οτι -εφοσον οι σχεσεις μας δεν ειναι καλές-, αν εκείνος πέθαινε, θα την πετούσα έξω.
Εμαθα, οτι τον έπεισε να γραψουν τα δύο σπίτια ο ένας στον άλλον.
Και καταλαβα οτι εκείνη ήξερε, οτι αν ο μπαμπας πεθάνει, ποτε δεν θα συμφωνούσα να πουληθούν τα σπίτια. Οπως ξέρω, οτι αν πεθάνει ο μπαμπάς, θα πουλήσει σίγουρα το ένα γιατί δεν ενέχεται να μην ψωνίζει ό,τι βλεπει σε σπίτια φίλων, οτι καινούργιο βγάζει η τεχνολογία. Αν πεθάνει ο μπαμπάς, ποιος θα της αγοράζει τελευταίο μοντέλο πλυντήριο;
Ποιος θα της πληρώνει τα ταξίδια της; 'Ηδη εχει ξσζουμίσει όλους τους φίλους της με κλάψες και δανεικά και εξαφανίζονται όλοι, ο ένας μετα τον άλλον γιατί πόσο να αντέξεις μια μπεμπέκα χωρις τρόπους, χωρίς όρια που σε εκμεταλλευεται; Καποια στιγμή, 'ξυπνάς".
Ξέρω, οτι το σπίτι θα πάει χαμένο και πονάω.

Ξέρει οτι αν ειμαι δικαιούχος μισό μισό, δεν θα δεχτω ποτέ να πουληθεί, προτιμώ να μείνω στο ένα και να της δίνω τα λεφτά που θα έδινα σε νοικι.
Και με φρίκη συνειδητοποιήσα οτι για να με "βγάλει από την μέση", τον επεισε οτι πρέπει να την προστατέψει από μενα, κατηγορώντας με για κατι ανήκουστο.
Και κείνος την πίστεψε!
Πως μπορει να πιστεύει κάτι τέτοιο για μένα;
Πώς μπορει να ειναι τόσο τυφλός;


Με τρωει το παράπονο, πότε γαμώτο μου έδωσα δειγματα οτι ειμαι τέτοιος χαρακτήρας;

Ποιος δεν ξερει ποιον;

Σκέφτηκα να πάω στη συμβολαιογραγο μας, να γράψω ένα χαρτί που να λεει οτι δεν έχω βλέψεις ουτε θέλω τίποτα από κεινους, αλλα να ζητήσω από τον πατέρα μου να βάλει ρήτρα να μην μπορεί να πουληθεί τίποτα αν δεν συμφωνήσω. Τιποτ'άλλο.
Μιλάμε για ενα οικοπεδο στην Παιανια που θα μπορεσει να διευκολύνει την μικρή αργότερα, είτε για σπουδές, ειτε για σπίτι (αντιπαροχή).
Και να πεισω έτσι τον μπαμπά μου οτι δεν ειμαι αυτή που νομίζει.
Που δεν θα πρεπε καν να μπω σ'αυτη τη διαδικασία και να της δώσω αξία.

Αλλά έτσι κι αλλιώς, ειναι χαμένος κόπος. Αν αναγκαστεί να αποδεχτεί οτι δεν ειμαι αυτό το τερας που παρουσιαζει η μάνα μου ( οχι μόνο στον πατέρα μου, αλλά και σε άλλους, μου τα λενε κατά καιρούς), θα πρέπει να συνείδητοποιήσει οτι εκείνη δεν ειναι αυτό που δείχνει. Και οτι απέτυχε σαν πατερας, απεναντί μου, να με προστατέψει, να με γνωρίσει.
Να ενεργήσει.
Και δεν νομίζω οτι ειδικα αυτή τη στιγμή θα άντεχε να δει κατάματα την αλήθεια για τον εαυτό του, αλλά κυρίως γι αυτή που θεωρεί υπεράνω όλων των κοινων θνητών
και κυρίως σωτήρα του.

Ευτυχως που ο Θεός του έστειλε μια τόσο καλή γυναίκα.
Αφού ατυχήσαν με το παιδί τους.




'Εχω αρρωστήσει.
Κυριολεκτικά, θέλω να κάνω εμετό.

Sunday, May 03, 2009

Ξέρετε κάποιον;

Σκέφτομαι σιγά σιγά από του χρόνου να αρχίσω να φτιάχνω την γκαρσονιέρα μου και να μετακομίσω εκει με το παιδι για οικονομία για κανά δυο χρόνια, αλλα για να μπορεσουμε να ζήσουμε (γιατί ειναι μικρή) χρειάζεται να βάλω ντουλαπια κουζίνας και ντουλάπες εντοιχιζόμενες, να φτιάξω γραφειάκι και πάσο, να βάλω καποιους φωτισμους, να βγάλω τη μπανιερα και να βάλω ντουζιέρα για χώρο...γενικά να το κάνω πρακτικό.
Θα πάω στο Ικέα φυσικά, και στο πράκτικερ, αλλά ξέρει κανείς σας καποιον που να μπορει να τα φτιάξει, σχετικά φτηνά, δηλαδή εργατικά χέρια με καποια γνώση του χώρου;

Είχα εναν πολύ τίμιο Ρουμάνο ο οποιος μια μέρα εξαφανίστηκε, δεν ξέρω τι απέγινε μετα που τον πήγαν για εξακρίβωση ( και ήταν και πολύ καλός άνθρωπος).

Εχετε να μου προτείνετε κάποιον για όλες τις δουλειές;

Η Γρίπη των Χοίρων, των πουλιών και των ψαριών.

Μεχρί τώρα η γρίπη των χοίρων, απ’οσο ξέρω, σκότωσε 7 άτομα.

Είναι τραγικό, αλλά σκέφτομαι ότι κάθε χρόνο, η κανονική γρίπη σκοτώνει 36000 αμερικανούς τον χρόνο. 250.000 παγκοσμίως.Κάθε χρόνο.Γιατίτόση υστερία?
Μήπως δεν υπάρχει αποτελεσματικό φάρμακο;
Υπάρχει
Το Tamiflu και Ρελένζα αν δεν υπάρχουν στηΕλλάδα, όλο και καποιον ξέρουμε στο εξωτερικό να μας τα στειλει.
Με την τιμή των εισιτηρίων πια, τα ταξίδια είναι παιχνιδάκι.Και γι αυτό υπάρχουν κρούσματα λίγο παντού. Όμως, οι περισσότεροι που κόλλησαν την Γρίπη, είχαν ελαφρά συμπτώματα, όπως διάρροια. Κάτι το δυσάρεστο μεν, αλλά όχι θανατηφόρο.Γιατί τόση τρέλα; Είναι απλώς η συνήθεια του Τύπου να φτιάχνει δραματικές ειδήσεις;Υπάρχει σκοπιμότητα να τραβήξουμε την προσοχή από κάτι άλλο; Γιατί η καθημερινή αυτή αναφορά σε κάτι που δεν είδαμε, δεν βλέπουμε και που οι αριθμοί δείχνουν ότι είναι απλά ένας ιός ελαφρώς μεταλλαγμένος, εξίσου επικίνδυνος αν όχι λιγότερο με τον ιο της «κανονικής» γρίπης;Μετά την τρομοκρατία, έχουμε τις αρρώστιες. Πως αλλιώς θα κρατήσεις τις μάζες φρόνιμες

Γιατί δεν κάνουν το ίδιο για το γεγονός ότι ο πλανήτης άδειασε από φυσικούς πόρους, και αν δεν αλλάξουμε τώρα, σήμερα, όχι σε λίγο, θα έχουμε πολύ σύντομα τραγική κατάληξη;

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers