Tuesday, June 29, 2010

sto fqcebook

Παρακαλώ, όσοι είστε followers, βρειτε με στο facebook kai κάντε, add, follow, οτι κανουν τελος πάντων για να αποδείξω οτι ειμαι εγώ.
Θένκ γιου.


http://www.facebook.com/home.php?#!/profile.php?id=622495954&ref=ts

Monday, June 28, 2010

Food inc

Ειδα την ταινία χτες, αν και δεν περίμενα να δω κάτι περισσότερο απ αυτά που ήδη γνωρίζω.
Κι ομως.
Και σοκαρίστηκα.

Λιγα πράγματα που έμαθα.
Αν είσαι κτηνοτρόφος (πχ έχεις κοτόπουλα), και κάνεις συμβόλαιο με μεγάλη εταιρεία, σε αναγκάζουν κάθε χρόνο να κάνεις upgrades όπως το να κλέισεις τα κοτόπουλα σε σκοτεινά σπίτια (δηλαδή αν είχες παραθυρα, να τα κλείσεις).
Αν δεν το κάνεις, σπάει το συμβόλαιο και η συμφωνία σας.
Αν το κάνεις, είναι μια σειρά από αιτήσεις και απαιτήσεις που θέλουν μηχανήματα, λεφτά, άρα ο κτηνοτρόφος πάει σε τράπεζα και ειναι μόνιμα καταχρεωμένος.
Εξυπνο. Μακιαβελικό σχεδόν.

Επίσης, έμαθα οτι ο λόγος που ταίζουν τις αγελάδες καλαμπόκι είναι γιατί ειναι απιστευτα φτηνό. Επίσης έμαθα οτι καλαμπόκι έχει στα 99 % των προιόντων των σουπερμάρκετ.
Μόνο που το καλαμπόκι δημιουργεί πρόβλημα στις αγελάδες.
Εχετε ακουστα για το E-coli?
To Kevin's law?

Εμαθα επίσης οτι μια εταιρεία, έχει κάνει πατέντα τους σπόρους.
Αν λοιπόν εσύ είσαι αγρότης, δεν μπορείς να κρατήσεις σπόρους για την επόμενη σοδειά σου, πρέπει να αγοράζεις απ'αυτούς. Μεταλλαγμένους σπόρους φυσικά.
Αν πάλι αντιστέκεσαι, ου ε και αλλοιμονό σου αν βρεθούν μεταλλαγμένοι σπόροι (από τον αερα πχ) στην σοδειά σου. Θεωρείται κλοπή.
Και όταν μέσα σε 15 χρόνια πήγαμε από το 20 % στο 95% να έχουν όλοι μεταλλαγμένους σπόρους, λίγο δύσκολο να μην φέρειο αέρας από τον γείτονα αυτά τα σποράκια.
Πατεντα και δικαιώματα στους σπόρους.
Δεν ξέρω αν το διανοήστε. Πόσο πολύ έλεγχος στο φαγητό μας υπάρχει.
Ελεγχος με την κακή έννοια. Ελεγχος ποιότητας, κανένας.

Επίσης έμαθα οτι όλοι όσοι δούλευαν στον Λευκό Οικο και πέρασαν καποιους νόμους για το θέμα, ήταν πριν υπάλληλοι της μεγάλης εταιρείας. Μια παρέα όλοι.

Επίσης, έμαθα οτι δεν θέλουν να βάλουν στις ετικέτες αν το ζώο ειναι κλωνοποιημένο.
Επίσης, έμαθα οτι μόλις παρουσιαστεί καποιο φαστ φουντ κάπου (δεν λέω ονόματα), γίνεται ο μεγαλύτερος πελάτης οσον αφορά τα βόδια, μήλα, πατάτες κλπ.
Κι επειδή αυτός ο πελάτης θέλει το μπέργκερ του να έχει την ίδια γέυση σε όποιο εστιατόριο πάει ο πελάτης, αλλάζει ο τρόπος παρασκευής του κρέατος. Ο τρόπος που θρέφεται το ζώο. Παει πια το κοπάδι που έτρωγε χορτάρι και έδινε αμεσο λίπασμα στο χωράφι. Τώρα έχουμε κατανάλωση πετρελαίου για να φερουμε το καλαμπόκι- που πρέπει να θεριστεί κλπ, να παχύνει γρήγορα το ζώο, να μαζεύψουμε τα σκατά του και να τα πάμε αλλού, και να επενδύσουμε φυσικά σε φάρμακα και αντιβιώσεις, μειόνωντας το κόστος όσον αφορά τους εργάτες, αφού το να πακετάρεις κρέας σήμερα ειναι η πιο επικινδυνη δουλειά.
Κάνοντας όμως ένα μόνο πράγμα την φορά, ο εργάτης ειναι αναλώσιμος και δεν χρειάζεται να του δώσεις πέρα του βασικού μισθού.
Ετσι, για να γυρίσω στον τρόπο παρασκευής του κρέατος, οι κτηνοτρόφοι υιοθετούν αυτην την διατροφή για όλα τα ζώα τους. Ακόμα και αυτά που πανε σε εστιατόρια, ακόμα και αυτό που θα ψωνίσεις εσύ να φτιάξεις το μεσημέρι.


Πώς αλλαζουν όλα αυτά;
Δες την ταινία.
Στήριξε τους λίγους αγρότες που ακόμα αντιστέκονται. αγόραζε βιολογικά.
Τα σουπερμάρκετ ακολουθούν το χρήμα.
Οι μεγάλες εταιρείες αγοράζουν τις πιο μικρές και ακολουθούν τον καταναλωτη.
Κάθε φορά που ψωνίζεις και περνάει το μπαρκοντ από το ταμείο, ψηφίζεις.

Δες το έργο, τα εξηγεί πολύ καλύτερα.

http://www.youtube.com/watch?v=5eKYyD14d_0

Σκέψεις.

Territorial

Τον τελευταίο καιρό κάνω σκέψεις που ίσως για άλλους να είναι αυτονόητες , όμως για μένα είναι μια άλλη οπτική γωνία.
Πάντα δούλευα μόνη. ‘Επαιζα μόνη. Ακόμα και όταν τραγουδούσα σε σχήματα, ήμουν lead voice. Δεν χρειάστηκε ποτέ να τραγουδήσω με άλλους, όχι για πολύ. Αν κάποια ήταν καλύτερη το αναγνώριζα και «έκλεβα « στοιχεία για την επόμενη μου δουλειά. ‘Ετσι έμαθα να κουνιέμαι , όταν έιδα στο Λονδίνο μια τραγουδίστρια να χορεύει στο Φλαμένγκο της Αλεξιού.
Αν ήμουν καλύτερη, δεν ασχολιομουν με το πρόβλημα που μπορεί να ειχe κάποιος άλλος, δεν ήταν δικό μου. Αν και απορούσα με την έχθρα και την ζήλεια.
Ημουν πάντα λίγο αφελής σ αυτά τα θέματα.
Δουλεύω για πρώτη φορά σε ένα μέρος με άλλους. Και αντιμετωπίζω μια δυσκινησία. Από μεριά των άλλων κυρίως.
Ποιανού γραφείο είναι αυτό και να μην κάτσω εκεί ακόμα και αν δεν χρησιμοποιείται παρά μόνο 1 φορά την εβδομάδα, αν θέλω αυτήν την καρέκλα ή την άλλη, ποιο τηλέφωνο να χρησιμοποιήσω από τα ασύρματα και άλλες λεπτομερειες που δεν είχαν νόημα για μένα, μέχρι που τα είδα από την σκοπιά του Territorial.

Εξελιχτήκαμε από τα ζώα υποτίθεται αλλα όταν ένα νέο στοιχείο μπάινει εκεί που εργαζόμαστε, οριοθετούμε. Ακόμα και σε δημόσια μέρη όπω ςέιναι ένα κάμπινγκ, βλέπω να λέει κάποιος «Εγω είμαι παλιός, έχω δικαιώματα», έιτε με το φερσιμό του είτε με τα λόγια του.
Δεν ξέρω αν αυτές οι σκέψεις βγάζουν νόημα όpvς τις γράφω, αλλά το παλεύω.
Αν αυτό ήταν το κλειδί για όλες τις συμπεριφορές μας; Αν ήταν τόσο απλό;

Μήπως γίνομαι αντιπαθητική γιατί μπαίνω σε ένα μέρος με αυτοπεποιθηση «σαν να μου ανήκει», όπως μου λένε συχνά;

Θυμήθηκα μια φίλη μου που κοιμήθηκε με ένα αγόρι μου, καιρό μετά που είχαμε χωρίσει.
Με είχε πειράξει.
Όχι γιατι τον ήθελα, αλλα γιατί ένιωθα ότι ήταν απρέπεια αυτό που έκανε.
Υπηρξε δικός μου φίλος και έκανα παρέα μαζί της την ίδια περίοδο που ειχα σχέση μαζί του.
Όμως αν το σκεφτείς, δεν ήταν δικός μου, δεν ήταν ιδιοκτησία μου, απλως μια εποχή ήρθαμε κοντά και τώρα αυτό είχε τελειώσει.
Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να μαρκάρουμε την περιοχή μας, την ιδιοκτησία μας, το ότι υπάρχουμε, μέσα από ενα στυλό, μια γραμμή στη μέση του θρανίου, ή ένα νοερό σημάδι στην ψυχή του άλλου;
Πίστευα ότι δεν το είχα αυτό, γιατί δεν υπήρξα ποτέ ούτε ανταγωνιστική, ούτε κοιτούσα τι κάνει ο άλλος, όμως…
Θυμάμαι όταν ανακάλυψα τα καλλυντικά της φίλης μου στο μπάνιο μου, μόλις μια εβδομάδα μετά που μετακόμισα από το σπίτι που είχα με τον άντρα μου, την απέραντη ανάγκη, σχεδον ζωώδη, ναανοίξω ένα μπουκάλι και να κατουρήσω μέσα.
Ναι, μη γελάτε, κι έγω η ίδια είχα σοκαριστέι με την ακατανίκητη ανάγκη να οριοθετήσω τον χώρο μου, τον άντρα μου, και να τιμωρήσω την "εισβολή" μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, μέσα στην καρδιά της ύπαρξής μου.
Δεν είχε λογική, δεν το σκέφτηκα όπως το περιγράφω τώρα, ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Απλώς να το κάνω.
Και αναγκάστηκα να συγκρατηθώ, να σκεφτώ.
Ο άνθρωπος, ο νους να επιβληθεί στο ένστικτο.
Να ξαναμεταμορφωθω σε άνθρωπο και όχι σε θηλαστικό έτοιμο να σκοτωθεί για τον χώρο του.

Ετσι της έβαλα απλώς ΑΒΑ στο γαλάκτωμά της με την ευχή να βγάλει καντήλες, και έβγαλα και τις τρίχες τις από τα σκουπίδια και τις άφησα στο μπιντε, για να της δείξω οτι πέρασα από κει.

Αυτό ειχε βέβαια ευτυχή κατάληξη, απ ό,τι έμαθα αργότερα, γιατί η τύπισσα ήταν τόσο ηλίθια και ακαλλιέργητη που πίστευε στα μάγια.
Ετσι όποτε την έπιανε σπαστική κολλίτιδα, έλεγε οτι έφταιγα εγώ.
Σε καποιο καφέ που της έριξαν δυο φορές τον καφέ πάνω της, έψαχνε να με βρει στους θαμώνες.
Τραγικό αν σκεφτείς οτι εκείνη μου έκανε κακό και κατηγορούσε εμένα, αλλα αστείο τώρα που το σκέφτομαι μετά από τοσα χρονια.
Τόσος φόβος.

Ισως γιατί κατα βάθος η ανάγκη της να νιώσει ανώτερη μου, δεν σκέπαζε το γεγονός οτι είχε μπει σε αλλουνού χωράφια και το ήξερε.

Ισως τελικά αυτή ειναι η λύση, ίσως αυτή ειναι η απάντηση.
Το κατά πόσο νιώθουμε σημαντικοί αν έχουμε τον δικό μας χώρο, αφήνουμε το δικό μας σημάδι, ή παιρνουμε τον χώρο αλλουνου.

Δεν ξέρω.
Ξέρω μόνο οτι τις τελευταίες μέρες παρατηρώ τα πάντα γύρω μου μ'αυτη τη ματιά, και είναι ενδιαφέρον.

Thursday, June 24, 2010

Καλώς την.

Παρακολουθώ τον κόσμο μέσα στο λεωφορείο και μερικές φορές μου έρχονται διάφορες σκέψεις, ακόμα και συναισθήματα για τελείως αγννώστους ανθρώπους. Με ενοχλει ο φαφλατάς που ΄χει πιάει στο μπίρι μπιρι τον οδηγό ας πούμε αλλα σκέφτομαι οτι πάσχει από μοναξιά.
Μετά από λίγες στασεις όμως αλλάζω γνώμη αφού βρίζει μια γυναικα που μπήκε στο ήδη γεμάτο λεοφωρείο.
Λίγες περιοχές παρακάτω, ειναι η σειρά μου. Να μην βάφομαι ξανθιά μου φωνάζει μόλις πάω να κατέβω γιατί χρειάστηκε ο οδηγός να ανοιγοκλέισει τις πόρτες για να βγω (ήμουν σε σημείο που με ανοιχτες πόρτες δεν μπορούσα να βγω).
Γύρισα και του έδειξα το ωραίο μου τρίτο δάχτυλο να υψώνετα αγερωχα στον ουρανό.
Οχι τοσο καθώς πρέπει για μαι 40αρα κιουρία, αλλα τα χαμόγελα των παστωμένων επιβατών, μου έδειξαν οτι μεσω εμού έπαιρναν την εκδίκησή τους για την επόμενη ώρα που θα αναγκάζονταν να τον ακούν. Εγώ, είχα γλιτώσει.

Με ενοχλει όποιος μιλάει στο κινητό του δυνατά.
Σκάσε. Δεν είσαι σπίτι σου, σεβάσου τον δίπλα.

Με ενοχλεί που σπρώχνουν να ανεβουν, πριν εμείς κατεβούμε.
Στην κόρη μου έχω πει να ρίχνει αγκωνιές σε όποιον δεν σέβεται το μπόι της.

Σε γενικές γραμμες, αντέχω. Γυρνάω 9 το βράδυ, μετά απο 2 συγκοινωνίες και ποδηλατάδα, αλλα αντέχω. Πρέπει όμως οπωσδήποτα να βγάλω δίπλωμα οδήγησης. Ο χειμώνας δεν θα παλεύεται.

Τα ζωάκια μου είναι καλά. Κάθε πρωι ανακαλύπτω τον κούνελο να τοχει σκάσει και κάνουμε ενα σοου αλα Μπένι Χιλ, με μένα να πέφτω σε λάσπες και το σκυλί να χαιρεται. Αλλωστε αυτό με ειδοποιεί κάθε φορά οτι "κάτι δεν πάει καλά".

Το άλλο σκυλί έχει βγει πολυ θεατρίνος. Λίγο τον δαγκώνει παιχνιδιάρικα ο άλλος, σφαδάζει και κουτσαίνει. Λίγο εξαντλημένο να είναι, σερνεται σαν πεθαμένο. Μερικά σκυλιά είναι έτσι. Και είναι πολύ χαριτωμένο.


Στη δουλειά τα πράγματα πάνε καλύτερα. Νομίζω έχουν αρχίσει να με δέχονται. Η απλά κάνουν υπομονή μέχρι την συναυλία του Σεπτεμβριου.
Αν έχει επιτυχία κανείς δεν θα μπορεί να μου πει τίποτα, για το τίποτα.
Είναι ωραία να μπορώ να έχω το παιδί μαζί μου.
Δεν θα μπορούσα σε άλλη δουλειά.

Τρεις μέρες είχα πονοκέφαλο μέχρι που χτες έβρεξε και ήρθα στα νορμάλ μου.
Τρομερές ημικρανίες.
Δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτό το θέμα.


Κατά τα άλλα μια εταιρεία είσπραξης οφειλών με ζαλίζει από πριν πεθάνει ο πατέρας μου, καθημερινά.
Και την ημέρα της κηδείας του.
Τους εξηγησα οτι εφόσον βάζω χρήματα, οι τόκοι πληρόνωνται και εφόσον δεν έχω άλλα, αυτό καταντάει παρενόχληση.
Κάθε μέρα εδώ και πόσους μήνες, έλεος.

Είχα και αλλα να πω αλλα τωρα στη δουλειά, έπαθα κάτι σαν αμνησία.
Αν θυμηθώ κάτι θα σας το πω.

Wednesday, June 16, 2010

3 μηνών μπελάδες

Tuesday, June 15, 2010

Τα νέα μου

Είδα τις προάλλες μια ταινία από ένα κρατικό κανάλι, το Ρεστορεϊσιον με τον Ρομπερτ Ντάουνι, και ενώ έχω γίνει πιο μαλακή με τις μεταφράστριες γενικώς, τώρα που ξέρω τις συνθήκες τις δουλειάς, δεν μπόρεσα να μην τα πάρω με το γεγονός οτι μέσα σε ένα μισάωρο είδα δυο λάθη που πέρασαν ντούκου από την επιμέλεια ( πχ ι αντί για ο, κάτι το ανθρώπινο οταν δακτυλογραφείς) αλλα κυρίως η λέξη clap μεταφράστηκε ως χειροκρότημα ενώ εννοούσε την σεξουαλική ασθένεια.
Ενταξει ρε γαμώτο, καπου μου την δίνει.

Στην δουλειά εχω ακόμα λίγα θέματα.
Μια φίλη μου μου εξήγησε οτι οταν μπαίνω σε έναν χώρο φερομαι με τοση αυτοπεποιθηση σαν να μου ανήκει και αυτό δημιουργει εντασεις στους άλλους για πολλούς και διαφορους λόγους.
Το καταλαβαίνω.
Υποτακτική δεν υπήρξα ποτέ ουτε δουλοπρεπης αλλα σέβομαι.
Κρίμαι που η διαφορά ειναι τόσο δυσδιάκριτη.

Πήρα και 3ο σκύλο-κάποιος να με σταματήσει. Από την φιλοζωική.
Δεν ξέρω αν κάνω καλά, δεν ξέρω αν έχει αρρωστιες, το κολάρο του ήταν πολύ μεγάλο και τώρα που μιλάμε σίγουρα μου έχει σκάψει τον κήπο και θα πάθω κρίση.
Θα σας βάλω φωτογραφίες την επόμενη φορά.

Νιώθω κουρασμένη, αλλα νιώθω απίστευτα τυχερή που είμαι εκεί.
Κερνάω καφέ τις κυριακές που λείπει η μικρή, έχω πεθυμίσει να παίξω τάβλι, να κάνω μπάρμπεκιου και να παίξω παντομίμα.

Κάθε πρωί κατεβαίνουμε με τα ποδήλατά μας στον κεντρικό δρόμο, μαθαίνει να έχει οδική αγωγή.
Αγχώνομαι για το τι θα κάνω τον χειμώνα, αλλα ευελπιστώ μέχρι τότε να έχω ξεκινήσει μαθήματα οδήγησης.

Ξέρει κανείς κανέναν που να δέχεται ένα κατοστάρικο το μήνα έως τον απόπληρώσω; Και δεν θα μου ζητήσει του κόσμου τις γενικές αίματος;


Κατά τα άλλα στη δουλειά ψάχνω χορηγούς επικοινωνίας, γνωστούς σε ραδιόφωνα, περιοδικά και τηλεοράσεις ώστε να γίνει γνωστό το event.
Εχετε καμιά ιδέα;

Friday, June 11, 2010

Update

Παρατηρησούλες.

Περπατούσα πλαγίως μπροστά στον φούρνο της γειτονιας μου και πήγα να μπω οταν είδα την κόρη μου να κάνει κύκλο για να μπει και απόρησα, αλλά γρήγορα κατάλαβα. Πήγε να σκουπίσει τα πόδια της πριν μπει. Ενιωσα περήφανεη για τον εαυτό μου που της έμαθα κάτι τόσο μικρό χωρίς καν να το καταλάβω, όπως την πρώτη φορά που είπε ευχαριστώ.

Ηπια βιολογικό γαλα του εμπορίου και έγινα σκατά. Μετά κόιταξα την ημερομηνια και είδα οτι ειναι μακράς διαρκείας (ασχετως αν δεν το γραφει). Τοτε τι σκατα το πληρωνω για βιολογικό αν το χεις "σκοτώσει" με ακτινοβολίες;

Μου ζητάνε και φετος να μείνει η μικρή στην ίδια τάξη. Δεν έχω πειστεί οτι ειναι η καλύτερη λύση. Για πρώτη φορά δεν θα έχουμε μεγάλες αλλαγες, θέλω να της δώσω άλλη μια ευκαιρία.

Εχω αρχίσει να ενοχλούμαι με την κοπέλα του πρώην μου. Πρώτα απ ολα της κανει "ψυχολογικά τεστ" με ζωγραφιες με δική της πρωτοβουλία, χωρίς κατάρτιση, και εν απουσια του πατερα της.
θυμαμαι ακόμα ποσο μπερδεμένη ήμουν εγω μικρή οταν μια ψυχολόγος κοίταξε τις ζωγραφιες μου επιδοκιμαστικα (είχα ζωγραφίσει τον πατερα μου να φωνάζει γιατι κατάλαβα οτι ήθελε να δει πως τον έβλεπα, σιγα τα λάχανα)
Μετά βγαζει συμπεράσματα οτι το παιδί εχει ψυχολογικα προβλήματα και επηρεαζεται ο πρώην μου και μου ζητα να βρεθούμε να λύσουμε το πρόβλημα...( μετα απο μια δεκαετια που τραβάω κουπι και μαζευω τα σπασμενα, ειναι λίγο ειρωνία)
Ερχεται με τον πρώην μου ως το σπίτι μου, βγαινει από το αμάξι και δεν μου μιλάει. Παρουσία του παιδιού αυτό.
Ερχεται στο ρεσιταλ της μικρής στο σχολείο (η μικρή χαιρεται και δεν μιλάω), δεν μου μιλάει ουτε εκεί, και δινει τροφή για σχολιασμό σε όλους τους γονείς που το βρίσκουν πολύ κακόγουστο.
Γενικώς, εχω αρχίσει να ενοχλούμαι γιατι βλέπω οτι αυτό που περνιέται στον κόσμο για ενδιαφέρον προς το παιδί, ειναι μια γυναίκα που θέλει να το παιξει μαμά, μόνο που αντί για κούκλα έχει το δικό μου παιδί για πρόχειρο.

Με ενοχλεί που της βάζει αλοιφές χωρίς την άδειά μου, που επειμένει να την πάνε σε ορθοδοντικό ενώ εχω πει οτι το έχω αναλάβει, και γενικά ολη αυτή η εντονη παρουσία που δεν έχει διακριτικότητα στην ζωή του παιδιού μου.

Σήμερα μιλησα στην μικρή γιατί τα σκεφτόμουν το πρωι και είχα εκνευριστεί με αποτέλεσμα οτνα η μικρή έκανε βλακεία, να της β άλω τις φωνές. Οταν ηρέμησα την τραβηξα κοντά μου και της εξήγησα οτι είμαι θυμωμένη με άλλον και κακώς ξέσπασα πάνω της. Της είπα οτι με ενοχλει η σαταση της κοπέλας του πατέρα της ( αυτό ειναι, η πρόσκληση στο κρεβάτι του δεν ειναι πρόσκληση στο μεγάλωμα του παιδιού μου, υπαρχουν ισσοροπίες γαμώτο!) Της έιπα οτι δεν μου αρεσει που προσπαθεί να φερθεί σαν μαμά της. Ο Νικος δεν φερεται σαν μπαμπάς της. Μπορεί να τους αγαπάει όλους όσο θελει, αλλα μαμα και μπαμπάς είναι ένας και μία.

Δεν ξέρω αν έκανα καλά η αν κατάλαβε, αλλα εχω αλλάξει τακτική και πλέον της μιλάω ανοιχτα, λαμβάνοντας υπόψη τι μπορεί να καταλάβει και τι όχι.

Ας ελπίσουμε οτι όλα θα ηρεμήσουν με τον καιρό.



Προωθήστε το πρόμο του Signmark όπου μπορείτε, χρειάζομαι έκθεση και βοήθεια :)

Thursday, June 10, 2010

et voila

Wednesday, June 09, 2010

Διευκολύνετε την ζωή μου (κιαι τη δουλειά μου) και προωθήστε το παντού παντου παντού.




SIGNMARK Live




O Signmark είναι τραγουδιστής.
Πολύ καλός στιχουργός και μαγευτικός επί σκηνής.
Τι είναι αυτό που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπούς χιλιάδες τραγουδιστές
που εκκολάπτονται καθημερινά;

Του είπαν οτι δεν θα μπορούσε ποτέ να ακολουθήσει αυτό που αγαπάει.
Κι όμως τα κατάφερε, και διακρίθηκε, σε βαθμο να του γίνει πρόταση να
εκπροσωπήσει την Φιλανδία στην Eurovision, πέρσι.
Μάλιστα ειναι ο πρώτος που υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο και έγινε άθελά
του έμπνευση και παράδειγμα σε Αμερική, Ευρώπη και τώρα, στην Ελλάδα.

Η ιδιαιτερότητά του και αυτόχρονα το χάρισμά του;
Είναι κωφός.

Δεν αντιλαμβάνεαι την μουσική με τον ίδιο τρόπο όπως εμείς, με τα αυτιά
του.
Την νιώθει με έναν τρόπο που κανείς μας δεν μπορει να καταλάβει.
Με το σώμα του. Εμπνέεται, γράφει, τραγουδάει, εκφράζεται... νιώθει.
Και με το σώμα αυτό, επι σκηνής ζωγραφίζει τους στίχους του, ενώ μια πιο συμβατική
φωνή τραγουδά δίπλα του για μας τους ακουοντες,τραγούδια σε ρυθμούς hip-hop
με funk πινελιές ενώ στο βάθος, ο τρίτος συνεργάτης του μας ταξιδεύει με
εικόνες και φώτα σε άλλες διαστάσεις.

Ο Signmark έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 11 Σεπτέμβρη στο
Gagarin205, για μια και μοναδική συναυλία.








Την διοργάνωση ανέλαβε η Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση ΔΡΩ
(συνεργάτες: Lili, Μπουντούρης Αντώνης)

Tuesday, June 08, 2010

Με μια ματια....




Βάλτε να ακουσετε αυτό.
Το άκουγα 15 χρονων και σήμερα είδα έκπληκτη την κόρη μου να το τραγουδάει σε παράσταση.

Tuesday, June 01, 2010

Αναλυτικότερα

Εχω 14 στόματα να θρέψω.
'Εχουμε και λέμε.
2 κοτες, ένας κόκκορας, 3 κοτοπουλάκια, ένα ζευγάρι κουνέλια, οι δυο γάτες, το μικρό σκυλί και από το σάββατο και ένα Σνάουζερ Γιγας 3 μηνών.

Ξυπνάω από τις έξι να ποτίσω τους πάντες και τα πάντα.
Σήμερα πήγα το παιδί με το λεοφωρείο και στον γυρισμό έπεσα σε μια άλλη μαμα που ξέρω. Είχε αφήσει το αυτοκίνητό της παρκαρισμένο μπροστά από ένα φαρμακείο (κλειστο) με τα αλαρμ, μέχρι να πεταχτει στον παιδικό σταθμό ακριβώς απέναντι και να αφήσει το 4ο και μικρότερο παιδί της.

Βγαινει μια κλο-κλό γύρω στα 40 με ροζ/βερυκοκί σκια στο ματι και eyeliner. Συνήθως δεν δίνω σημασία, εγώ βγαίνω αχτενιστη καλή ώρα, αλλα αυτή η μπουζουκόβια κοκεταρία με χάλασε.
"Δικό σας είναι το αμάξι;" ρώτησε την γνωστή μου.
Δεν πρόλαβε να απαντήσει και την άρπαξε από τα μούτρα.
"Το θεωρείτε σωστό αυτό που κάνατε;"
Με τσίμπησε ρεύμα θαρρείς.
Ναι στα νεύρα, ναι στο να τσιτωσεις, ναι σε όλα.
Το να μιλάς όμως σε μια ενήλικη γυναικα μάνα 4 παιδιών σαν να ειναι το μούλικό σου που έφαγε την μαρμελάδα, με υφάκι, κάτι μου κανε.
Η συνομιλήτρια μου, πολύ καθώς πρέπει, κοκκάλωσε.
Μπήκε η κατινα μπροστα.
(εγω ντε)
"Σε ποιον νομίζετε οτι απευθύνεστε; Την περασατε για πεντυάχρονο;"
Τίποτα η άλλη.
"Μαζί σας και έχετε δίκιο ( φανταζομαι, δεν καταλαβα γιατί εσκουζε), αλλα ο τρόπος σας ειναι απαράδεκτος."
Να μην τα πολτλογώ κατέληξε να μας απειλήσει με 100, έσκασα στα γέλια και της είπα να το κάνει, με είπε ηλίθια και βλάμμενη και της είπα οτι μόλις έχασε την ευκαιρία της με το 100 γιατί με την βρισιά μπορώ να την τρέχω.

Ζήτησα συγγνώμη από την γνωστή μου που παρενέβη, κι εκείνη μου είπε οτι καλά έκανα, γιατί εκείνη πάντα σοκάρεται και δεν μπορεί να αντιδράσει.
Αυτό είναι. Ο πολιτισμένος δεν έχει άμυνα μπροστα στον βάρβαρο.
16 χρόνια στην Ελλάδα και ακόμα να συνηθίσει τις Καββαδία αυτού του κόσμου.

Μπήκα στο λεοφωρείο ( συγγνώμη, σε αυτή τη χώρα υπάρχει ωραριο;)
Είναι αξιοσημείωτο το τι βλέπεις τελικά στον δρόμο. Μια ψηλή α-σάγωνη γυναίκα με 12 (ναι καλά διαβάσατε) φούξια γόβα, με άσπρο τακούνι.
Ο,τι νά'ναι, η κοκεταρία σε βαθμό παροξυσμού.
Μια γυναίκα που δεν ξέρει οτι με το άρωμα δεν κάνεις μπάνιο.
Αν και τα παραλέω. Στην ελλάδα δεν υπάρχουν αρώματα, το ξέρατε;
Δεν τα φέρνουν.
Φέρνουν eau de parfum.
Δηλαδή "διαλυμένο".


Ο πρώην μου θέλει να μιλήσουμε εδω και μήνες και αρνιέμαι.
Δεν τον πιστευω και όποτε τον εμπιστευτηκα ολο ελπίδα οτι θα μπορούμε να είμαστε φίλοι, άνοιγα την πόρτα σε προκληση να με πατήσει κάτω.
Αυτή τη φορά δείχνει διαφορετικός, αλλα δεν ξέρω.
Το σκέφτομαι.

Εχω να μιλήσω στην μάνα μου από τοτε αλλα πρέπει να την πάρω. Οι λογαριασμοί του σπιτιού έρχονται εκεί. Η διαθήκη πρέπει να ανοιχτεί. Το σπίτι μπαίνει στο σχέδιο...
Ωχουυυ...και δεν θέλω....



Τι άλλο;
Αδυνάτισα.
Πέθανα στο κλάμμα με το λοστ.


Στη δουλειά, δυστυχώς έχω προβλήματα.
Θα σας τα πω αναλυτικά καποια στιγμή.


αυτα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers