Monday, July 28, 2008

What a lOad of Waste

Πολλά και διάφορα συμβαίνουν στην ζωή μου αυτό το διάστημα.
Μου εκλεισαν το ακάουντ μου στο wow.
Απότι έμαθα μετά απαγορεύεται να προσπαθήσεις ναν α) πουλήσεις β) χαρίσεις γ) δανείσεις τον κωδικό σου σε κάποιον.
ΟΟΟΟοοοοχι , δεν είναι δικός ςου όπως πίστευες όταν το αγόραζες και το τάιζες λεφτά καθε μήνα και το φρόντιζες...
Το λεεi στις 1234236576θ6 σελίδες του συμφωνητικού.
Αν εσύ εισαι ενα δωδεκάχρονο παιδί από Ελλάδα και Ρουμανία, προβλημά σου.
Να το παρουν οι γονείς σου, με τα πραγματικά τους στοιχεία μάλιστα γιατι αν κάτι πάει στραβα, για να αποδείξεις οτι είσαι εσύ, πρέπει να στειλεις φωτό σου.
Το αστέιο είναι οτι μίλησα σε υπεύθυνο για την συμπεριφορά καποιου παιχτη (μου έγραψε ιδιαιτερως χωρις να με ξέρει οτι ειναι αδερφαρα),και ανεφερα από μόνη μου ότι έγινε όταν είπα οτι θέλω να πουλήσω ένα ακάουντ.
Και εκει με πειραξε που ο πούστης δεν μου είπε τίποτα. Μια προειδοποίηση, κάτι, γιατι ήταν τόσο φανερό οτι δεν το ήξερα οτι απαγορευεται.

Με αφορμή αυτό χτες, μετα την στεναχώρια που δεν θα ξαναέβλεπα τους χαρακτήρες μου, και τα νεύρα που ενιωσα νιόθωντας ανήμπορη να κάνω το παραμικρό σκεφτηκα οτι τελικά στο μέλλον ίσως και να μην υπάρχουν στρατόπεδα.Πώς ε΄βγαλα αυ΄το το συμπέρασμα;
Εξηγω. ¨Οταν έχεις κατι τόσο κολλητικό όσο το παιχνίδι αυτό (καποιος εκλεισε το μωρό του σε ντουλάπα να μην κλαίει και αυτό πεθανε, εμαθα κάποτε, και άλλα πολλά) και έχεις την απόλυτη δύναμη να βαλεις ακόμα και κανόνες που-δεν ξέρω αν στεκουν νομικά αλλα ποιος θα τα βάλει με κολοσσό;- δεν στεκουν, (όπως μην το δώσεις να παίξει ο φίλος σου) και μπορείς ανα πάσα στιγμή να αφαιρέσεις αυτό που δίνει στον άλλον την απόλυτη ευχαρίστηση....έχει την δύναμη να εκπαιδεύσεις νεαρά μυαλά στο να υπακούν no questions asked.
Τα μαθαίνεις να μην φέρνουν κόντρα στην εξουσία.
Τα εκπαιδεύεις μια χαρα.

Ήμουν υπερ αυτου του παιχνιδιου και μάλιστα ειχα πει στην μικρή οτι κάποτε θα επαιζε, γιατι ένιωθα πιο ήσυχη αν καθόταν σπίτι παρα να σουλατσάρει απο δω κι απο κει.
Όμως δεν είμαι τόσο σίγουρη οτι αυτό το παιχνίδι δεν ειναι τελικά πιο επικίνδυνο.

Η μέρα πέρασε βρήκα άλλα πράγματα να κάνω, ενιωσα λίγο τσίμπημα στην σκέψη του χαρακτήρα μου.
Θα αγόραζα καινούργιο λογαριασμό;
Δεν μου έκανε αίσθηση.
Ισως αν μου κάνει να το κάνω καποια στιγμή αλλά με τι κέφι φροντίζεις κάτι που δεν είναι δικό σου;
Και με τι κέφι να μπω σε εναν χώρο οπου δεν έχω καμία δύναμη, ουσιαστικά;
Αυτα τα έχω συχνά πυκνα στην έξω ζωή.

Από καιρό έλεγα οτι περνάω πολλές ώρες μακριά της μικρής και δεν ξεκόλλαγα.
ϊσως ο Θεος με βοηθάει με τον τρόπο του, να ξεφύγω.

Ισως δεν χρειαζομαι πια διαφυγή από την πραγματικότητα, και ειναι καιρός να την διαμορφώσω όπως ήθελα πάντα.
Η ίσως τα κάνω κρεμαστάρια :P

Ειδώμεν.

Saturday, July 26, 2008

Breaking up log

Εχω στιγμες αδυναμιας...σκεψεις, αναμνησεις χαδιων, φοβος...και θελω να παρω τηλεφωνο.
Ομως δεν παιρνω.
Γιατι ξερω οτι δεν εχει τιποτα να μου πει που να με κανει να νιωσω καλυτερα, θα ακουω το απολυτο κενο απο την αλλη...
Και το κυριοτερο, με το ποy κσεφτομαι οτι μιλαει με την αλλη τωρα, πριν λιγο, σε λιγο, μου κοβεται καθε διαθεση, καθε τρυφεροτητα, καθε regret.
H αλλη μπορει αν ειναι αλλες, μπορει να ειναι καποια συγκεκριμενη, μπορει να μην ειναι καμια συγκεκριμενη...ομως σαν notion, υπαρχει.
Η εμπιστοσυνη ραγισε, ξανακολληθηκε οπως οπως και εξατμιστηκε τελειως.

Δεν ειμαι εγω και αυτος. Δεν υπαρχει εμεις.
Υπαρχει αυτο το πραγμα που αιωρειται για ολες τις ωρες που δεν ειμαστε μαζι.

Οταν πας για υπνο δεν σκεφτεσαι αν ο αλλος δν ειναι στο κρεβατι του, οταν χτυπαει το τηλεφωνο δεν αναρωτιεσαι ποιος παιρνει και γιατι παιρνει τετοια ωρα, οταν δεν τον βρισκεις δεν παει το μυαλο σου οτι σεξουλιαζεται με καποια αλλη.
Αν μπουνε αυτες οι σκεψεις στο μυαλο σου, αν σου τις βαλει η συμπεριφορα του αλλου, ξανα και ξανα, οσο σε αρνηση και να θες να εισαι-γιατι ειναι πιο ευκολο, λιγοτερο επιπονο- δεν μπορεις.

Οπότε σκεφτομαι το τι μπορει να κανει τωρα, και αυτοματως, δεν ειναι το "μωρο μου" πια, αλλα αυτος ο τυπος που με δουλεψε κανονικοτατα.
Δεν υπαρχει η οικειοτητα που αποζητω και μου λειπει και που ηταν αιτια να ερωτευτω, αλλα μια αποσταση απιστευτα μεγαλη, μια ψυχρα... που τον κατατασει στην μακρια λιστα των πρωην μου. Το επιθετο "μαλακας" δεν εχει προστεθει ακομα, αλλα μια μερα θα με ακουσω να το λεω στην κολλητη μου και αυτο.
"ποιος; ο ταδε; ελα μωρε, μαλακας ηταν τελικα."

Ποσε φορες δεν τυφλωθηκα, και ποσες ακομα θα το παθω;
Γιατι τους δινω attributes που δεν εχουν και τους ζωγραφιζω με τα δικα μου χρωματα;


Ειλικρινα, I am too nice for my own good.

Εκαναν και σύλλογο...

Και κει που λέω οτι ρε γαμώτο μεγαλώνω μήπως να κάνω τον βλάκα και να δέχομαι ότι βλάκεια δω γιατι έχω ανάγκες...
μου στελνουν αυτό (προσοχή έχει φωτό) και σκέφτομαι ότι πάντα θα υπάρχουν τροποι...




Αυτο το νοικοκΗρες δε, με έφτιαξε αφάνταστα.
(ποσοι εκει μεσα να είναι κοιλαραδες και πόσοι να έχουν πάει με γυναίκα άραγεΣ;)

Ξέρετε πιο είναι το πιο άσχημο θέαμα του κόσμου;

Το πρόσωπο ενος ανθρωπου που αγαπάς, που σε πρόδωσε ή σε κορόιδεψε και δεν σκέφτεται εσένα και τον πόνο που σου προξένησε ή την αγωνία και το πόση δύναμη αντλείς από το πουθενα να μην καταρρευσεις, αλλα μπορεις να δεις ζωγραφισμένο πάνω του τον φόβο για το τομάρι του και την χαρα -αν φανεί η αδυναμία σου...την οποία βλεπει σαν "άνοιγμα."







Το πιο άσχημο θέαμα του κόσμου.
Σιχαίνεσαι τον εαυτό σου και την τύφλα σου και ντρεπεσαι για σενα και για λογαριασμό του.
Ποσες φορές το έχω δει αλήθεια;

Wednesday, July 23, 2008

Η διαφορα

"Λίλι, η εταιρεία δεν κάνει πληρωμές τον Αυγουστο, αλλά θα προσπαθήσω να σου βάλω αυτά που κάνεις τώρα στον Ιούλιο, εντάξει;"
'Α...εντάξει, ευχαριστω."

Η φώνη στην άλλη γραμμή ειναι ευγενική, γλυκιά και πάντα με κατανόηση, δεν έχω νιώσει αν με πιέζει, και να το κάνει δεν έχω νιώσει δυσφορία. Πάντα μου απαντα στα μαιλ μου με ενα ευχαριστω.

Δεν θα έχω λοιπον λεφτά τον Αυγουστο.


Λίγες μέρες μετα τηλεφωνώ στη άλλη εταιρεια.
Η λογίστρια ανυπόμονη.
Της ρωτάω το όνομά της για να ξέρω με ποιον μιλάω.
Με ρωταει τι θέλω.
Της έξηγω ότι θέλω να πληρωθώ.
Μου λεει ξερά οτι πληρωνόμαστε καθε δυο μήνες και οτι της κρατάω την γραμμή.
Αυτο σε δύο τηλεφωνήματα.

Για να καταλάβω.
Μου ανακοινώνεται με το έτσι θέλω οτι δεν θα πληρωθω και το ύφος έιναι λες και ζήτησα ελεημοσύνη από την τσέπη της;
Να μιλήσετε με τον υπευθυνο, μου λεει.
Πειτε μου το ονομά του, λέω.
Ευχαριστω ειστε ευγενεστατη προσθέτω, πριν ακούσω το κλίκ.

Παίρνω το παιδι που μου δίνει τα ντοκιμαντερ ο οποιος πεντε λεπτα πριν μου ειπε οτι δεν ειναι ο τομεας του οι πληρωμες και του λέω οτι
α) δεν ειχα συμφωνήσει να πληρόνωμαι κάθε δίμηνο
β) δεν με ενδιαφερει να εκτίθομαι σε αγενεια μια φορα το δίμηνο για να πληρωθω.
I dont need this shit.

Αρχισε να μου την δικαιολογει, οτι ειναι μέρα πληρωμής, οτι την πήρα δύο φορές, οτι οτι οτι...

Του είπα, οτι
α) Αν ημασταν φιλενάδες, ας μουλεγε και να παω να γαμηθω αλλα η σχεση μας ειναι καθαρα επαγγελματικη και αυτή ειναι η δουλειά της.
β) τα χρηματα τα δουλεψα, δεν βγαίνουν απο την δική της τσέπη, και εφόσον μου ανακοινώνει ότι δεν θα τα πάρω, οφείλει να μιλήσει ακόμα πιο ομορφα γιατι το λογικό ειναι εγω να αρχίσω να ξεσπάω
γ) δεν ειμαι υπάλληλος αλλά εξωτερικός συνεργάτης. Με φόρτωσε 7 ντοκιμαντερ που δεν τα ήθελα κανεις άλλος και φιολοτιμήθηκα γιατι το ζήτησε ευγενικά και θέλησα να εξυπηρετήσω.
Σαν εξωτερικός συνεργατης, έχω την ευχερεια να κάνω ότι θέλω και αυτή την στιγμή δεν με ενδιαφερει να συνεργαστω με μια εταιρεια που αντιμετωπίζει τους μεταφραστες της σαν ζήτουλες.


Μια ώρα μετα έιχα το πράσινο φως να παω να πληρωθω την Δευτερα.
Ισως επαιξε ρολο οτι θα εδινα πισω την δουλεια, ισως απλα το παιδι με το οποιο εχω καλη σχεση θελησε να βρεθει μια λυση.

Οπως και να εχει η ιδια ανακοινωση ειχε δυο διαφορετικα αποτελεσματα.
Τα λεφτα τα χρειαζομαι, αλλα δεν θα συνεχιζα.
Αν αφησεις να σου μιλησουν σαν να εχεις αναγκη, ειναι πηγη δυστυχιας για την αυτοεκτιμηση σου.
Και ως γνωστο, εγω ειμαι μαλακας μονο με τον ερωτα.

Παντως αυτη η τακτικη με τις μη πληρωμες ειναι μαλακια, εκει που εισαι μπροστα, ξαφνικα σου δημιουργουν τρυπες. Θα σταματησουν οι λογαριασμοι;

Ποιος θα με κερασει τον Αυγουστο;
:P


Monday, July 21, 2008

Θρασος

Χτες, μετα από ενα πολύ δύσκολο διήμερο που εκλαιγα και ήμουν σκατάήρθε ο κολλητός να με βγάλει να παω να τραγουδήσω να γίνω ευτυχισμένη, έτσι, μετα από μήνες...βγήκα. Πήγα Καραόκε.
Ανέβηκα στην σκηνή και ένιωθα εκτός τοπου και χρόνου. Ισως εφταιγε οτι δεν φοραγα σουτιεν(καπου τα εχω καταχωνιασει και δεν τα βρίσκω) και ενιωθα το ύφασμα απο το στενο τι-σερτ να είναι πολύ αδύναμο να τα κρατησει στο ύψος που ήθελα εγω, ίσως το γεγονος οτι φόραγα μια πάνινη βρακα και ειχα ιδρωσει και αναρωτιόμουν αν είχε ποτισει το ύφασμα όταν καθομουν και κυκλοφορουσα με σταμπα...ισως επειδη έιχα καιρό να βγω...ήμουν σαν ψάρι έξω απο το νερο.
Ανεβηκα να πω το πρωτο τραγουδι και μια παρεα-ξέρετε, απο αυτες που ανεβαινουν συνεχεια πάνω- είχε καπαρωσει το μικρόφωνο. Ευγενικα είπα "ευχαριστω", πήρα το μικρόφωνο και το προσωπο της μιας κοπελας έδειξε εκπληξη. Μα δεν ειχε φύγει απο την αιθουσα αυτή που το ειχε παραγγειλει; δεν θα το πουμε εμεις; ενα πράγμα.
Χαμογέλασα με την σαστισμάρα και άνοιξα το στόμα μου.

Μόλις βήκαν οι πρωτες νότες, ένιωσα θεα.
Είχα καιρό να το νιωσω.
Η συγκριση του κόσμου με τον Αγγελο, που ειναι οτι καλύτερο, δεν βοηθούσε και μου άρεσε που ξαναβρήκα λίγο την παλια Λιλι.
Διασκέδαζα.
Ήμουν ντροπαλή ακόμα, αλλα περνούσα καλά.

Η βραδια προχωρούσε και η εν λόγο παρέα είχε ανεβει τουλαχιστον 9-10 φορές.
Φαλτσα ελληνικα τραγούδια, διασκεδαζαν και υπήρχε ωραια ατμόσφαιρα γενικώς.
Πήγα στο μπάνιο και μια κοπελιτσα άρχισε.
"Εχεις πολύ καλή φωνη. Εμεις χαλια"
Δεν ειχα διαθεση, το ειχα δει το έργο πολλές φορες.
Ασχετως με το αν καποιος ξέρει να τραγουδαει η όχι, το καραοκε ειναι χαβαλες. Και εχω και γω δικαιωμα στην διασκέδαση.
Αντι να της πω "μα όχι... κλπκλπ"
της απαντησα
'Καραόκε ειναι, αυτό ειναι το ζήτημα, να ανεβεις. Το τι κάνεις μετα ειναι αλλο θέμα"
'Ναι αλλα εμεις ειμαστε χαλια"
'Αν ήταν δουλεια, θα υπήρχαν απαιτήσεις αλλα ειναι καραοκε, μη σκας" είπα φευγοντας.
Βαριόμουν.
Βαριόμουν την αλλαγή στην συμπεριφορα όταν καποιοι έβλεπαν οτι εχω καλή φωνη. Λες και ανεβαινω επανω και λέω μονο τα τραγουδια που λεώ τελεια.
Οχι, θα ανεβω και θα πω αυτα που θελω να δοκιμασω και να τραγουδήσω, να βγαλω απο μεσα μου συναισθημα, και θα φαλτσαρω και θα μαλακιστω.Οπως ολοι.

Ήρθε η ώρα να ανεβω ξανα να τραγουδήσω και φυσικα μετα από την παρεα. Ολοι τραγουδουσαν μετα απο την παρεα, τωρα που το σκεφτομαι.
Η "σαστισμενη" κοπελα αυτή την φορα δεν κατεβηκε.
Να διευκρινήσω οτι θεωρω αγενεια να ανεβαινεις να τραγουδας τραγούδι αλλου, αν δε σε εχει προσκαλεσει, σαν γενικό κανονα, και έχω στραβωσει με ατομα όταν το έκαναν σε αλλους.
"Αν δε σε πειραζει, θελω να το πω μόνη μου."της ειπα ευγενικα.
Προσβληθηκε.
κακο του κεφαλιου της, δεν ειχε καμια δουλεια εκει, απροσκαλεστη.
Είδα στα μάτια της τι σκεφτόταν.
"Ντιβα, επειδη εχεις καλή φωνη κλπ"
Όχι απλά δεν ειχα διαθεση να συντονιστω με άλλον μέσα μου κυρίως, ήθελα να την βρω.
Αλλα και να ημουν ντιβα, ειναι παλι δικαιωμα μου. Η καλη φωνη δεν με κανει κτημα σου, επειδη μου το αναγνωρισες.Και το να καθοριζω τα ορια μου δεν με κανει ψωνιο. Θα το εκανα ακομα και αν ημουν φαλτσα. Δεν με καθοριζει το ταλεντο μου, ειμαι πολυ πιο πολλα πραγματα.
(ψυλλους στ αχυρα δηλαδη)
Η φίλη της ανέβηκε με το στανιο.
Και άρχισε να τραγουδαειμαζι μου.Ασχημα.
Είδα συχζητησεις απο κάτω και άρχισαν ομαδικα να φωνάζουν το όνομα της φίλης τους. Λες και ηταν ρινγκ.
Ηταν γελοιο.
Ανεβηκε και ένας τυπας από την παρέα.
Μαγκια και ετσι.
Σκεφτηκα οτι δεν διασκεδαζα, τους ακουγα να φωναζουν πεισματικα το όνομα της φίλης τους και μεσα σε μια κίνηση κατεβηκα και βρεθηκα μπροστα στην κοπελα -αυτην που το ξεκινησε ολο αυτο-Ηξερα τον τυπο της, απο το γεγονος οτι δεν σιτιζοταν και ηξερα οτι αυτο που την οδηγει ειναι το θρασος.
"Εχω καθε δικαιωμα να το τραγουδήσω μόνη μου αν το επιθυμω, χωρις να δωσω λογαριασμο σε κανεναν, εφοσον το επελεξα. Εγώ σας σεβαστηκα οταν ανεβηκατε μια ντουζινα φορες και εσεις δεν με σεβαστηκατε καθόλου."
Ψελλισε ενα "μα,..η φίλη μας..."
Είχα ήδη γυρίσει να φύγω.
Δεν με ενοιαζε και τόσο, απλά θεωρησα σωστο να της πω οτι δεν υπαρχουν μόνο τα δικά τους θέλω στον κόσμο, και εφοσον δεν ενοχλησα κανέναν, δεν ειχαν δικαίωμα να με ενοχλήσουν.

Πήρα τον φίλο μου απο το χερι μετα από λίγο και φύγαμε.
Πήγαμε σπιτι και αράξαμε, μέχρι τις πρωινές ώρες.
Το τηλεφωνο αρχισε να χτυπαει.
Στην αρχή μου περασε απο το μυαλό οτι ειναι αυτός ο αρρωστος που με παιρνει τακτικα και δεν μιλαει η βογγαει εδω και κοντα δυο χρονια.
Ομως ήξερα ότι ηταν η μαμα του, η οποια και αυτη με παιρνει και δεν μιλαει κοντα 2 χρονια.
Στο μυαλό της, πηδαω τον γιο της.
Και γι αυτό ειναι οκ να με παιρνει τηλεφωνο.Οτι ωρα θελει.

Καποτε ήθελα να γνωρίσω τους γονεις του, να δουν ότι δεν τρεχει τίποτα κακό, ότι μαλιστα ημουν πολύ καλή επιρροη σε καποια θεματα (όπως όταν θελησε να αφήσει τη σχολη και τον σταμάτησα).
Το τηλεφωνο ξαναχτυπησε στις 5μιση.
Αγριεμενη το σήκωσα και μου βγήκε το αγγλικό μου.
What the fuck do you want?!
Να ήταν το αγγλικό; Να ήταν το ύφος, ο συνομιλητής μου ΜΙΛΗΣΕ.
Και μου ζήτησε με σπαστα αγγλικά το γιο του.
Και κει τα πήρα.
Don't ever call here again and disrupt my family.
Μιλαγε μαζί μου, δωστον μου και δεν θα παθεις τίποτα η δωστον μου αλλιως θα γίνει κατι, δεν καταλαβα γιατι μιλούσαμε ταυτοχρονα.
Εκλεισα το τηλεφωνο με ενα βροντερο
Fuck off!

Τωρα ηταν δουλεια του κολλητου να καθαρίσει με τους γονεις του.

2 χρονια γαμω την πουτανα μου μεσα, με παρενοχλουν χωρις να με ξερουν.
Γιατι λεει φοβουνται μην εχει μπλεξει ο γιος τους μαζι μου.
Που και να ειχε, ΠΑΛΙ, δεν παιρνεις τηλεφωνα μεσ την νυχτα και να κλεινεις, οχι αν σεβεσαι τον εαυτό σου και τον γιο σου.
Μπορει να γαμαει ο αλλος, και οχι απαραιτητα εμενα,που πας ρε καραμήτροοοο?

Μια φορα βγήκα και εγινε της ποπης.
Να το ξανατολμήσω;





Ερχεται ο σουγκαρενιος απο Θεσσαλονικη, θα το ξανατολμήσω :P

Sunday, July 20, 2008

Γκρινιες

Μαμα πότε θα μου φερεις εκεινο το πλαστικο τραπεζακι που μου υποσχεθηκες από το εξοχικο και 2-3 γλαστρες; Τελειωνει το καλοκαιρι.
-Θα παμε στο καρφουρ να παρουμε.
-Γιατι να τρεχουμε εχει εδω διπλα με 18 ευρω ενα σχετικα μεγαλουτσικο και ενα 11 πιο μικρο.
-Τι; Εγω θα εδινα 2,5 ευρω.
-Αν βρεις πλαστικο τραπεζακι με 2,5 ευρω, εγω θα κατσω να με παρει ολη η Αθηνα ...(παλι;)
-Δεν ξερω τιποτα, δεν εχω να σου δωσω.
-Μα...μα....οκ... στο εξοχικο εχεις 2 τραπεζια μεσα, 2 εξω..
-Το μεσα το θελω για να ακουμπαω πραγματα. το εξω καθομαστε και πινουμε καφε, το αλλο ειναι μαρμαρινο δεν θα θελει ο μπαμπας σου, και το αλλο το θελω.
-Ωραια τοτε τι προτεινεις αφου μου το υποσχεθηκες; Πλεον ειχα ξενερωσει αλλα ηθελα να δω πώς θα το χειριστει.
-Εγω νομιζα ηθελες κατι μικρουλια διακοσμητικα...
-Δηλαδη, ουτε για ενα πλαστικο τραπεζακι δεν μπορω να βασιστω επανω σου, αν καταλαβα καλα...
-Εγω νομιζα.. οτι ηθελες ενα μικρο.
-Ωραια, νομιζες. τωρα που ομως βλεπεις οτι δεν ηθελα πατακι για τα παπουτσια αλλα τραπεζακι για το μπαλκονι, τι θα κανεις; Θα μου δωσεις ενα απο τα 4 που εχεις η οχι?
-Δεν υπαρχει περιπτωση, δεν εχω λεφτα


Το μυαλο μου πηγε στις 6 τηλεορασεις που εχει -η μια ψηφιακη και στην κουζινα-, τα ντιβιντι πλειγιερς που εχει, το λαπο τοπ που ζητησε απο καποιον να της χαρισει, και την κουβεντα του πατερα μου οταν παραπονεθηκα για τα εξοδα που κανει χρονια τωρα, για τον εαυτο της- και μονο.
"Ε, θελω να την νταντευω"

Εμενα ομως μπαμπα, ποτε με νταντεψες;
Αστην αυτην, ειναι χαμενη υποθεση, ουτε ρουχα δεν μου επαιρνε και μου δανειζε τις μπλουζες και τις φουστες της.
Αλλα εσυ; Ποτε με νταντεψες; Ποτε μου ειπες σ'αγαπω; (μην το πεις τωρα, θα φρικαρω) Ποτε πηρες το μερος μου;

Πότε δεν ενιωσα οτι ειστε εσεις οι δυο εναντιον μου αφου η μαμα ηθελα παντα να ειναι το κεντρο της προσοχης, οπου πηγαινε, ακομα και οταν ερχονταν φιλες μου στο σπιτι.Εκει μπαστακας.
"θελω να ειμαι μαζι σας, σταματα να μου λες να φυγω, ζηλευεις"
Ποτε μου φερθηκες σαν παιδι σου, και ποτε της φερθηκες σαν ενηλικη που ειναι, μπας και το θυμηθει γμτ κερατο μου;
Δυσκολο να μεγαλωνεις με οσιομαρτυρα που εχει παντα δικιο, εχει καβουρια στην τσεπη και μισει ολες τις φιλες της, τις αδελφες της και ανταγωνιζεται οτι φοραει φουστα.
Πεθαινει η γιαγια μαμα, και ειναι εσωκλειστη σε κλινικη εδω και 2 χρονια κατακοιτη. Θα βρεις χρονο να πας να την δεις;
Εγω, θα βρω για σενα;

Θα παω εγω να αγορασω ενα πλαστικο τραπεζι, και κακως πιστεψα οτι μπορουσε να μου χαρισει κατι τοσο απλο, για το καλως ορισμα του νεου σπιτιου...

Εδω που τα λεμε τι περιμενα απο μια γυναικα που χρειαστηκε να της αγορασω εγω φουστανι στα βαφτισια του παιδιου μου και για δωρο γαμου, μου εκανε δωρο ενα ΜΕΓΑΛΟ πλαστικο τραπεζι για το μπαλκονι;

Παντρευτηκα τωρα για να μου το παρει; Δεν παντρευτηκα.
Ουτε καν αρραβωνιαστηκα.
Ειμαστε τωρα για περριτα εξοδα;

Shame on me.





υγ
Απο χτες κλαιω και ειμαι υπερευαισθητη, μην δινετε σημασια.

Friday, July 18, 2008

Συγγραφεις και συγγραφεις

Η δικηγορος μου ηξερε τον σπιτονοικοκυρη μου.
Διαβασε βιβλιο του.
Εκανα ενα γουγλαρισμα.

Συγγραφεας, καθηγητης πανεπιστημιου και γραφει και σε καποιες εφημεριδες.

Ωραια...παλι εμπλεξα.

Στο εντωμεταξυ θελει αλλαγη ο πινακας, (βγαζει σπιθες οταν κατεβαζω τον θερμοσιφωνα), η πορτα ασφαλειας εχει τα χαλια της (κλειδωθηκα μεσα), το μπιντε εχει διαροοη και οι τεντες εχουν τα χαλια τους.


Κατα τα αλλα ακουσα τυχαια στον σκαι τον Πιτσιρικο.
Φουσκωσα απο περηφανεια.

Καλως η κακως, παντα ημουν ουδετερη με ολους και τις διαμαχες που ειχαν ξεσπασει κατα καιρους,ειχα και γω τις δικες μου οικονομικες/ανθρωπινες μαχες να δωσω, αλλα καποιους ανθρωπους χαιρομαι οταν εκπληρωνουν κατι , ειδικα οταν το αξιζουν.

Φιλια αγορι μου αν το διαβασεις ποτε αυτο, I m proud of you.


Wednesday, July 16, 2008

Αχ αυτό το παιδί...

Παίζει μόνη της και μιλάει παιζοντας ρόλους με ένα ξύλινο βατραχάκι από την Βραζιλία, ξυλόγλυπτο.
Βοήθεια βοήθεια....
κανει μια σβούρα

-Βοήθεια σου λέω...μίλησε μου.
-Μα είσαι ξύλινος.






Οσο πας και μου μοιαζεις...

A tale of chasing your tail

You fuck up, big time with your boyfriend.
It involved lies, another man, deceit, betrayal of confidence , everything.
You beg, you try, you do whatever possible to convince him that you DO love him and at this point you do, you feel it.
Before, you weren't that sure, and you told the other person who repeated it to your boyfriend, with all the things he suspected and you denied.
That was the hardest blow, to see how much dishonesty you had.
But now you really really want him back, you feel you were stupid, you go to his house you try so hard.
He is kind enough to see your efforts and gives you another chance.
You have a couple of dreamy weeks, you change your ways, a bit.
Then something happens, you fight.
He feels its your fault.
He feels you are too self absorbed.
You say you will go to his house to clear it out because you care...
but you don't... and you say it's because he says no.

Only thing that betrays your true intentions is the fact is that he also tells you to stop calling him an you haven't stopped all night, even when he begs for sleep.
And at some point he kind of gives in and you change your tune" maybe its better if i come in the morning?"
So you say you love him, but what you say is meaningless.
You play games.

You chose when to respect his wishes according to what suits you.

The obvious is that you cant be bothered, phoning is so much easier...but you wont budge until he admits he wants you there by agreeing.

Its an ego thing.
By not going to fix things, so soon after you fucked up, the old feelings come back.
By not going to dissipate them and talking -once again, once too many- out of your ass, is creating doubts, again.
And this time you both know what you are capable of, so doubting the other is so much more destructive and important.
Your last words are "I m coming"
before he hangs up the phone.
But you don't, and waking up, he wonders if you
a) had an accident
b) came and he didn't hear the door bell (but there are no calls in his cell so, no)
c)are really that superficial.


Good going my friend.
You really won him over this time around.



My girlfriend looks at me with wonder an says
"what? i m supposed to go there on Friday."




I give up.

Tuesday, July 15, 2008

Ζεσταινομαι δουλευω και σκεφτομαι...

Πριν οχτω χρόνια στην Σύρο αγόρασα μπρικ από ένα σουπερ μαρκετ γνωστής αλυσίδας με πράσινα γράμματα και βρήκα μέσα ένα σκουλίκι.

Τι σκατα συντήρηση πρέπει να είχε το ψυγείο αποθηκη τους για να αναπτυχθει ενα σκουλίκι;

Το ίδιο σουπερμαρκετ ηταν στην γειτονια μου και πολλες φορές έβλεπα ληγμενα προιοντα στα ραφια των ψυγείων, τελος σταματησα να ψωνίζω από κει γιατι ποτε δεν μου εδιναν τα ακριβή ρεστα.

Το σουπερ μαρκετ κατω απο το σπιτι μου ειναι της ιδιας αλυσίδας.
Ανοιξα εναν cottage cheese που λήγει στις 24/7 και ειχε μούχλα.

Δεν το πήγα πίσω γιατι ήδη εχουν μια μούρη μεχρι κατω οι εργαζόμενες, και όταν αγορασα εναν ψυκτη 70 ευρω πριν ενα μήνα το οποιο είχε έντονη γευση πλαστικού οταν κατεβαζε νερο (κι ας είχα ακολουθησει τις οδηγιες) η υπευθυνη μου ειπε..."μα πως...κι αλλοι πήραν, και γω σπίτι μου και δεν ειχαμε προβλημα."

καταλαβα οτι δεν υπηρχε περίπτωση να μου το αλλαξει αν ειχε βγει ελλατωματικό.

Οταν την ρωτησα να μου δειξει κατι πανω στο ψυκτη που ειχε για δειγμα εν ηξερε ποιο εξαρτημα ήταν ποιο.
κατα τα αλλα ειχε κι αυτή ενα σπίτι της.

Πήρα την αντιπροσωπεια η οποία μου ειπε να αειασω όλη την μπουκάλα και μετα θα ειναι εντάξει.


Αλλαγή θεματος.
Εχω αρχίσει αν πιστεύω οτι εχω ρανταρ για σεισμους.
Τοτε το 99 για αρκετο καιρό ήμουν έναν νευρικό ρακος, σκεφτομουν καταστροφες, και το επεδωσα στην αλλαγη της χιλιετιας και στους καφέδες που με εκαναν νευρική.

Πριν λιγες εβδομάδες ένιωσα ανησυχη για πολλές μέρες με την σκέψη του σεισμου σε σημειο να ζητήσω από τον Αγγελο να έρθει μες την μέση της νύχτας. Οι ξεμπαρκοι μαγκες που διαβαζουν να ησυχασουν, δεν ήρθε, δεν τον "τραβαω απο την μυτη".

Κι εγινε εκεινος ο σεισμος που πέσανε τα σπιτια.
Μετα ο φοβος εξαφανίστηκε...

Πριν δυο μέρες ήταν το παιδι μου ξαπλωμενο δίπλα μου και με ξαναέπιασε η σκέψη.
Το απεωσα στις διαφορες άσχημες σκεψεις πο υκάνω καμια φορά και το προσπερασα.

Και σήμερα μαθαίνω ότι εγινε κι αλλος.

Δεν ξέρω τι να πω.

Δεν μπορω αν εξηγήσω τις φοβίες που με πιάνουν στα καλα καθούμενα για λίγο διαστημα και που εξασθενούν και εξαφανίζονται μόλις εκδηλωθεί το φαινόμενο.

Ισως ειμαι και γω σαν τα ζωα, ρυθμισμένη?
Τι να πω...

Από την άλλη, θα σας πω μια σκέψη που έχω που δεν την βασίζω πουθενα.
Οτι οι σεισμοί εχουν άμεση σχεση με το αδειασμα των κοιτασμάτων της γης. Πετρέλαιο, νερό
ίσως και ορυκτά...
Πιθανον να λεώ βλακεία, αλλα νιώθω οτι την έχουμε κανει ευάλωτη, σαν καρυότσουφλο.


Είπα πετρελαιο...
ειδα εναν ντοκιμαντερ και έγραψα εναν αρθρο για το πετρελαιο....
το ξέρετε ότι όλα, μα όλα οσα έχετε μπροστα σας αυτήν την στιγμη ειναι συνδεδεμενα με το πετρελαιο;
Από τις ασπιρίνες, το φαγητό σας, τα πάντα;

Και οτι φτιαξαμε ενανν ολοκληρο πολιτισμό ο οποιος χωρις πετρελαιο θα καταρρευσει;
Ουτε φαγητο, ουτε νερο, ούτε τίποτα.

Το πετρελαιο εχει χρησιμοποιηθεί κατα το ήμιση ήδη.

Τα εγραψα όλα στο άρθρο που εστειλα πριν κατι μήνες στο fe-mail.
Ψαξτε το λεγεται....δεν θυμαμαι, ειχε την λεξή "τελος".
Πότε θα έρθει το τέλος;
Πόσο κοντά είναι το τέλος;

Θα φρικάρετε μαζί μου
και θα έχω παρεα έστω...:P

Monday, July 14, 2008

Ενας απο τους λόγους που δεν γραφω συχνά ειναι γιατι γραφω στο fe-mail.gr ολα όσα θεωρω ενδιαφέροντα.
Τον γυναικέιεο οργασμο, κρεμες που φτιαχνουμε με αιθεραια έλαια, τα φύλλα από φραγκόσυκο που ειναι ιδανικά για εγκυες...
Ολο λέω θα βάλω λινκ και θα τα αναπαραγω εδω, αλλα όλο ξεχνάω.

Σήμερα έκανα γιογκα πάλι, λιγο όμως.
Μου αρεσει που στρετσαρω το σώμα μου πρωι πρωι.
Δεν θα κάνω το λάθος να φάω αυγα με πεικον όπως χτες όμως, τα ειδα όλα μεσα στην ημερα.

Επισης, έμαθα να κανω παγωτο σε δέκα λεπτά....

http://uk.youtube.com/watch?v=tJy2w5u9KF0&feature=related


Σημερα έχω κουβαλημα παλι και βαριεμαιιιιιιι......


Καλή εβδομάδα

Saturday, July 12, 2008

Μαρμελάδες.

Κοιμήθηκα χτες στις 9 μιση, πτωμα γιατι έχω πονοκέφαλο νον στοπ εδω και 4 μέρες.
Ξύπνησα σήμερα στις έξι, με πονοκέφαλο. Εβαλα το γιογκα από το πρεβένσιον, και συνειδητοποιήσα πόσο πολύ έχω σκουριάσει και χασει την ευλυγισία μου.
Όμως έκανα γύρω στα εικοσι λεπτά.
Μετά ήπια τσάι ενώ μετάφραζα μια ταινία.

Κατα τις 9 σηκώθηκε η μικρή και ενιωσα την αναγκη- πρωτογνωρη για μένα- να φάω πρωινο.
Γαλλικό.
Κρουασαν μαρμελαδα κλπ.

δεν είχα κρουασαν αλλα είχα τα δύο ψωμιά που ειχα φτιαξει στον αρτοπαρασκευαστή και ζύμη από καλαμπόκι που ειχα φτιάξει την προηγούμενη.
Απλωσα την ζύμη σε ταψί και την έβαλα στο φούρνο.
Εκοψα οτι φρούτο ειχα στο ψυγείο που ειχε μείνει , πεπονι, μήλο ,μπανάνα, νεκταρίνια και τα καθαρισα.
Τα εριξα με μαυρη ζαχαρη σε μια κατασαρόλα, έπλυνα τα κερασια και τα έριξα όπως ήταν με τα κουκουτσια και τα κοτσανια (για πηκτίνη)
Εβαλα σιγανή φωτια και κάθισα με την μικρή στο κομπιουτερ να κάνουμε τα μαθήματα της.
Διαβαζει με μεγαλύτερη ευκολία σήμερα.

Μετα από λίγη ώρα, σηκώθηκα, έβγαλα μια κουταλιά μαρμελάδα από την κατσαρόλα, την άπλωσα σε ενα πιάτο να κρυώσει, έβγαλα την πιτουλα από καλαμπόκι, έκοψα ψωμί, έβαλα γαλα στην μικρή και καφέ σε μένα, έβγαλα και την αδυναμία μου το ροκφόρ, και φάγαμε πρωινό.

Ηξερα οτι αν έβρισκα ένα σπίτι ελαφρως λειτουργικό, οτι θα μπορούσα να ζήσω, μεσα σε δύνατα πλαίσια, όπως το επιθυμούσα.
Νιώθω καλά.

Να ενιωθα και μια μονιμότητα στο σπιτι, οτι ειναι δικό μου, και θα ήταν όλα τελεια, αλλά δεν μπορεις να τα εχεις όλα σε αυτήν την ζωή.

Friday, July 11, 2008

Διάλογοι...

Χτες για να ανταμείψω την κόρη μου που έκανε τα μαθήματα της, την αφήσα στο λαπτοπ να παιξει ενα παιχνιδακι και πήγα να φτιάξω το δωματιό της, ενα αχούρι αποθηκη. Είναι πολύ μικρό και έχι πολλά πράγματα.
ηρθε μετα παραπονεμενη οτι δνε τακ αταφερνε και φώναζε.

Αν δεν τα καταφέρνεις είσαι τότε πολ΄μικρή για το παιχνίδι της ειπα.
-Και γιατι δεν με βοηθάς;
μου ειπε βλοσυρα και έτοιμη να βάλει τα κλαμματα.
-Μαγειρεύω, δουλευω και φτιάχνω ακι τα παιχνίδια σου, ποτε να προλάβω να τα κάνω όλα; απάντησα και γω.
Είμαστε δύο εδω και δεν μαζεύεις ταπαιχνίδια σου, δεν βοηθας.
-Είμαι παιδί, μου λεει.
-Ναι εισαι παιδί, όχι μωρό.
-Είμαι.
-Τότε να ξαπλώσεις και να μην κουνηθείς όλη μερα από το κρεβατι γιατι τα μώρα ούτε περπατάνε, ούτε μιλάνε ουτε πανε στο κομπιουτερ.
Εβαλε τα κλάμαμτα μου είπε οτι της έλειπε το παλιο σπίτι γιατι έιχε μεγαλύτερο δωμάτιο.
Προσωπικα πιστεύω ότι την πειραξε που δεν την βοήθησα και ξεσπαγε εκεί.
-Και θα φύγουμε από αυτο το σπίτι και που θα πάμε;
Το απιδι μου έχει άγχος για τα παντα.
Ο πατερας της μου είπε οτι ανησυχει μην και δεν εχει βενζίνη στο αμαξι και θελει παντα να τσεκάρει, στο Κτελ ειχε παθει κρίση πανικού μην χάσουμε το λεοφωρείο, τσεκάρει πάντα τα μάτια της κουζίνας αν είναι κλέιστα...
-Αγάπη μου, εινδι δική μου δουλεια να ανησυχω, εσυ θα τα έχεις όλα πάντα και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεις.
Οταν το λέω αυτό, ηρεμει.
Αναρωτιέμαι που αποτυχαμε και δεν μας έχει εμπιστοσύνη.(Χα, μα τι λεώ...)

Ενιγουει, το ζητούμενο ήτνα άλλο.
Σηκωθηκε σήμερα πριν από μενα
και ήρθε καποια στιγμή καταιδρωμένη.
"μαμα έφτιαξα το δωματιό μου"

Και το είχε όντως φτιάξει, άψογα.
Ενιωσα περήφανη.
¨οχι επειδη μαζεψε κούτες και έστρωσε το κρεβάτι της.

Αλλα επειδη 6 χρονών σκατό (μόλις ήρθε και με φίλησε),
άκουσε το παραπονό μου..(ή σκεφτηκε ότι αν κάνει το δωμάτιο θα την βοηθήσω με το παιχνίδι)

Καλή μερα μας.

Monday, July 07, 2008

Ωρες ωρες δεν καταλαβαίνω τις γυναικες αυτού του τόπου...

http://fe-mail.gr/pages/posts/sex/sex3390.php

αντε και με 12 δολάρια, μπορούμε να κατουράμε και όρθιες.




Το ζήτημα ειναι τι κάνουν οι άντρες και να κάνουμε τα ίδια; Η να μας σεβαστούν;
Να διεκδικήσουμε τον σεβασμό που θα έπρεπε να έχουμε ήδη, τουλάχιστον, έστω στα ματια τα δικά μας, και να διαλέγουμε τις μάχες μας.

Απογοητεύτηκα πολύ με το συγκεκριμένο θέμα...

Saturday, July 05, 2008

Cyber sex, τα νέα προβληματα που ΄φερνει η τεχνολογία.

-Δεν είναι σαν να σε απατώ, είναι σαν να βλέπω πορνό κατα καποιο τρόπο.
-Η πορνοστάρ δεν συμμετεχει μαζί σου, δεν μοιράζεστε καποια στιγμή μαζί, ιδιαιτερη.

Το ζευγάρι φίλων μου διαπληκτιζόταν στο διπλανο καναπέ και αναρωτιόμουν.

Πόσο θα με πειραζε;
Αν ήταν με μια Σοηδέζα που δεν θα συναντούσε ποτε θα με πειραζε λιγότερο από μια ελληνίδα;
Αν την ώρα που κλείναμε το τηλεφωνό μετα από καυγά η ακόμα και με μια γλυκια καληνύχτα "συναντούσε " διαδικτυακά αυτή την οποια θα "ήθελε να γλύψει πάνω κάτω, και να νιώσει τα υγρά της πάνω του..."

Θα με πλήγωνε.
Όχι όσο μια ολοκληρωμένη σαρκική σχέση εννοείται, αλλα θα ένιωθα οτι δίνεται και δίνει κάτι σε καποια άλλη.
Θιγεται η εμπιστοσύνη του τι κάνει όταν δεν μιλάμε και δεν είμαστε μαζί.
Και μιλάω μόνο για την περίπτωση που η άλλη δεν μπει σε αεροπλάνο για να τον γνωρίσει (οπως μια, με τον πρωην κολλητό μου...είναι παιχνίδι με την φωτιά).

Θα μου έλεγε ψεμματα, εννοείται, δεν ειναι αυτά που συζητιούνται σε μια σχέση...


Οχι, δεν είναι τόσο αθώο.
Είναι πόρτα για μπελάδες.
Τουλάχιστον για τα ζευγάρια.


Αν μαθεις οτι ο δικός σου ή η δικιά σου κάνει σαιμπερ, τι κάνεις; Χωρίζεις;
Κοιτάς αλλού;
Είναι κα΄τι για το οποιο δεν ξέρω πολλά και δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
Γνώμες;



Wednesday, July 02, 2008

Έχω μπολικα νεα...

Τόσο καιρό δεν έγραφα για το σπίτι γιατι ντρεπομουν.
Ντρεπομουν που ειχα πιαστει τόσο μαλακας.
Και εξηγω.
Μετα από δυο μήνες αναζήτησης, κούρασης, πακέτων μεσα στην μέση, αδυναμια να δουλεψω, μαγειρέψω, φάμε και οτισήποτε άλλο, βρήκε τουτο εδω που ήταν μεγαλο.Δεν θυμαμαι αν ειχα αναφέρει εδω τις πρωτες κουβεντες με τον ιδιοκτήτη η οποιες ήταν απο μερια μου" πες μου τι αυξηση θα κανετε στα δυο χρόνια γιατι δεν θέλω να ξαναμετακομίζω"
Αφου μου είπε "την μονιμη" και ειπαμε να μην ξεπερασει ποτε το 5%, κάθησα να συζητησουμε.
Ήθελε να το βαψουμε μισο μισο. Γελασα.

Τελικα δεν ξέρω πώς, κατέληξα να ξύσω, βάψω το σπίτι, να αντικαταστήσω το σάπιο μάρμαρο του νεροχύτη και τα υδραυλικά με καινουργιο παγκο/νεροχύτη και εργατικά,Να αλλάξω μπαταρία του μπάνιου, να πληρώσω την Δεη του προηγούμενου γιατι θα την έκοβαν και το ανακάλυψα τελευταία στιγμή, να πρέπει δηλαδη όλο το σπίτι να το αναστηλώσω και έπονται τεντες, αλλαγη πινακα ρευματος και χαλασμένη κλειδαριά ασφαλειας.Και για ποιο λόγο;
Θα μέινω 4-5 χρόνια;
Θα τα χαρώ;

Όχι αφού ο ιδιοκτήτης σε μια κρίση παροξυσμου, όταν δεν τα βρίσκαμε στα χρήματα των λογαριασμών-αφού ειχαμε υπογραψει και ειχε πάρει 2 νοίκια και το τρέχον- μου το έκλεισε δηλονωντας μου οτι "δεν του κάνω".
Και να μιλάμε μεσω τρίτου.
Πήρα δικηγόρο.
Μου ειπε να του πληρώσω ακριβώς όσα λέει το συμβόλαιο και να πάει να κουρέυεται.
Οτι δεν είμαι το πηγάδι με τα λεφτά για να του φτιάξω το σπίτι και να με πετάξει έξω μετά.

Εδωσα ως τώρα 2500 ευρώ.
Σε δυο χρόνια θα πρέπει να μετακομίσω.
Φετος δεν πήγαμε διακοπες.
Για το σπίτι που συνέχεια βγάζει έξοδα.

Ορος στο συμβόλαιο την 2η μέρα το αργότερο να βάλω τα λεφτά. Κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό όταν υπογράφαμε όταν επισήμανα οτι μπορει να τύχει λόγω ασθένειας η σαβ/κου να μπουνε και την τρίτη μέρα δεν χάλασε ο κόσμος.
"να τα βάλετε από τις 31, δεν με νοιάζει!!"
Λες και πληρώνομαι στις 31.
Απο χτες έχει πάρει 3 τηλέφωνα την διαχειρίστρια (και με έχει εκθέσει) και 2 σήμερα το πρωι στις δέκα στο κινητό μου.
Ελεος δηλαδή.
Τρε΄χω απο χτες να πλήρωση την Δεη πριν κοπεί-δική του ευθύνη, και πήγα 3 φορές στην τράπεζα γιατι ο γραφικός του χαρακτήρας ήταν τόσο χάλια που δεν βρίσκαμε το ΙΒΑΝ του.

Δήλωνοντας μου οτι δεν του κάνω την τελευτάια φορά που μιλήσαμε -όπως και οτι ειμαι αναξιόπιστή γιατι δεν ήξερα οτι εχει καταργηθεί το χαρτόσημο-, ακυρώνει ότι προφορική συμφωνία κάναμε, ακυρώνει την προοπτική να μέινω, δεν θεωρώ λοιπον το πορτοφόλι μου διαθέσιμο για δικά του έξοδα.
Δεν μπορουμε να συννενοηθούμε και να βρούμε αλλη συννενοηση.
Οποτε I stick στο συμβόλαιο και σ αυτά που λεει μέσα.
Πολύ μου τα έπρηξε.

(Την πάτησε και όποιος κατάλαβε κατάλαβε...και δεν νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου)





Πηγάινοντας στην Τραπεζα έπεσα πάνω σε καποιον γνωστό μου.
Κάποτε τον θεωρούσα κολλητό μου και αδερφό μου, όμως τα τελευταία χρόνια οι ενδείξεις έδειχναν ότι ήταν πολλά αυτά που δεν ήξερα και ανακάλυπτα.
Προσπάθησα πολύ να κράτησω την σχέση αυτή, αλλά μάταια.
Είχα να τον δώ ένα χρόνο και να μιλήσουμε περίπου τόσο. Κάποια στιγμή ήρθε στα γενέθλια μου, πίστεψα ότι ίσως η παλιά οικειότητα να ήταν ένδειξη ότι τίποτα δεν άλλαξε.
Και εκεί έκανε μια χοντραδα απίστευτη.
Του είπα να μιλήσει ελεύθερα μπροστα στον δικό μου για κάτι σεξουάλικές περιπέτειες μου στο παρελθον.
Δεν θυμομουν τι θα έλεγε και ενιωθα ασφαλής γιατι ήταν ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τι έχω κάνει και με ποιον, καλύτερα από μένα( εγω ξεχναω τα αποτυχημένα :P) και ποτέ δεν με έκθετε, ήξερε τι να πει.
Και έκπληκτη τον ακούω να περιγραφει κάτι που εγω προσωπικά δεν θυμάμαι να έγινε ποτε, αλλα ποτε δεν ξερεις, η μνημη μου μου έχει παίξει πολλές φορες παιχνίδια.
Σοκαρίστηκα.
Δεν ήταν κάτι που λέγεται σε γκόμενο.
Και δεν είναι βλάκας.το ξέρει.
Μου πηρε λίγο καιρο να το ξεπεράσω, δεν ήθελα να του ξαναμιλήσω.

Λίγο καιρό αργότερα μιλήσαμε στο τηλέφωνο και τον ρώτησα αν θέλει να κράτησουμε την φιλιά μας όπως παλιά η αν έχουμε περάσει σε αλλο επίπεδο.
Λυπόμουν.
Τόσα χρόνια, στραφι.
Τόσες βραδιές, εκδρομές, μια κοινή ζωή για πολλά χρονια (ολη μερα μαζί και καμιά φορα όλη νύχτα, για μήνες).
Εκλεισα τα ματια στα ψέμματα στην έλλειψη εμπιστοσύνης, στην διπλή ζωή στο γεγονός οτι μαγαπούσε πιο πολυ όταν δεν έιχα γκομενο και δεν είχε γκόμενα, στο γεγονός οτι πάντα με έβλεπε σαν γυναίκα.
Μου έλειπε η αίσθηση ασφάλειας που μου έδινε, οτι υπάρχει κάποιος για μένα εκει έξω, με δυνατοτητα να με σηκώσει αν πέσω.
Γιαυι αυτό έκανε όλα αυτά τα χρόνια.
Με έσωζε.

Τα σμσ μου έμειναν αναπάντητα, οι κλήσεις μου το ίδιο.
Τον πετυχα μια φορά, μου είπε θα ερχόταν, τον ξαναπήρα...τίποτα.
7 κλήσεις και 4 σμσ μεσα σε 3 μέρες αργότερα του έστειλα μνμα ότι τελειώνουμε εδω, διότι η το να με αγνοει και να με γράφει είναι αγένεια και ένδεικτικό.

Τον έβγαλα από το μυαλό μου τελειως.


Και σήμερα έπεσα πάνω του στην τραπεζα της γειτονιάς μου.

Δεν ήξερε πως να με αντιμετωπίσει.
Εγώ ψυχρή.
"απαραδεκτα τα μνματα που έστειλες"
Πήγε να βγει από πάνω.
"ας μου το έγραφες, ας διαμαρτυρόσουν με μνμα, όμως δεν έλαβα καμία απάντηση ούτε πριν ούτε μετά. Πας να βγεις και από πάνω;"
'όχι δεν είπα αυτό αλλά δεν ξέρεις τι συμβαίνει...."

Πώς δεν ξέρω.
Τα γνωστα μπλεξίματα/παραμύθια που σου αγκιλώνουν τα δάχτυλα σε ένα καταίγισμό παράλυσης και αμνησίας.

Δεν με ενοιαζε.
Τελείωσε η σειρά του, προχώρησα στο ταμείο.
"να περιμένω;"
"οτι θες κανεις"
"πρέπει να φύγω..."
"οκ, γεια" είπα πηγαίνοντας προς το γραφείο της υπαλλήλου.


Το απόλυτο κενό.


"Μαμά ποιος ήταν αυτός;"
σκεφτηκα ότι μου ήταν αδιανόητο πριν λίγα χρόνια να φανταστώ το παιδί μου να με ρωταέι κάτι τέτοιο.
"Ένας κύριος."
'Πώς τον λένε;"
'Τάδε"
"Αυτός που έχει το παιδι του στον παιδότοπο;"
'Οχι, αυτός είναι ο νονός σου."
'Δεν τον ξέρω αυτόν. Είστε φίλοι;"
'¨οχι."
'Τότε γιατί του μίλησες;"
'Απλά τον ρώτησα τι κάνει, από ευγένεια. Τον χαιρέτησα."



Περνάει λίγη ώρα.
"μαμα, σου ειπε και αυτός ψέμματα;"
'Ναι αγάπη μου."
'Και ο άγγελος σου είπε ψέμματα όμως του ξαναμιλάς. Είστε ξανά φίλοι;"
'Όχι όπως πριν"


Έμεινε λίγο σκεφτικη και μετά μου είπε
"εγω θα είμαι φίλη του γιατι ειναι κούκλος.'

Gee... Thanks for the support kiddo. :)


yg Ξέρει κανείς να μου πει γιατι και αν είναι φυσιολογικό να γίνεται απίστευτα δύσκολη και αρνητική μπροστα σε κόσμο; Γιατί εχει το "όχι "ψωμοτύρι, και γιατί με προκαλει συνέχεια;
Πχ
-Να κάνω αυτό;
-Οχι.
-Γιατί;
-Γιατι αυτό και αυτό.
-Εγώ, θα το κάνω.

Υγ
Το βραδυ δεκα η ώρα καιενω είχαμε εξαπλώσει χτύπησε η πόρτα δυνατα.
Πρωτα το κουδούνι κα ιμετα χτυποι στην πόρτα. Τιναχτήκαμε από το κρεβατι.
Ηξερα οτι ήταν εκείνος. ποιος άλλος θα έρχοταν απορειδοποίητα.
Ανοιγω την πόρτα, φανερα ψυχρή.
"δεν δούλευε το τηλεφωνό σας, και ήρθα μου το δίνετε σας παρακαλώ;"
εδωσατο κινητό, μου ζήτησε και το σταθερό.
Του έδωσα λάθος.
¨ημουν έξω φρενών.
'Ξέρετε, για το νοίκι"
"Δεν είναι καταλληλη στιγμή κε Ταδε, αυρριο μεθάυριο θα σας πάρει ο δικηγόρος που προσέλαβα, μιλήστε μαζί του"

Στα χερια του έιχε δυο φακελλους ρευματος και ευδαπ που του έιχα βαλει στην γκαρσονιέρα του.
Την επόμενη μέρα η διαχειρίστρια μου έδωσε τους ίδιους φακέλλους και τα κλείδια της γκαρσονιέρας, εκ μέρους του.
Μάλλον ήθελε να πληρώσω τους λογαριασμούς από το νοικι και να δείχνω την γκαρσονιέρα σε υποψήφιους ενοικιαστες.
Χωρίς να με ρωτήσει.

Αρνήθηκα να τα πάρω..



Η συνεχεια σύντομα....

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers