Friday, October 31, 2008

Το χει η φατσα μου τελικα


Φταίω εγώ μετά;

Απέναντι από το σπίτι έχει ενα Κουνγκ Φου-άδικο. Παραβλεπω το γεγονος οτι οι τυποι φουλα από ματσο ανδρισμο μαρσάρουν τις μεγάλες μηχανες τους φευγοντας και κοιτώ το συμφέρον μου.
Φέτος που η μικ΄ρη δεν θα κάνει καράτε, εψαχνα για κάτι να αθλείται και να μην τις τρωει πολλες ωρες μιας και 8 πρέπει να είναι στο κρεβατι και συνηθως σχολάει 3 μιση αλλα και μερικες φορες 4 και 5 μιση.
Η αλλη λύση ηταν ενοργανη αλλα ειναι μακρια μου και τα 838940τ93003 παιδακια γυμναζοντ;αι σε οροφο σε ένα δωματιο οσο το σαλόνι μου. Νο γκουντ.
Η αλλη λύση ειναι το κολυμβητήριο αλλα ειναι πολύ μπελαλιδικο το πριν και το μετα, πάλι τρωμε χρόνο.
Οποτε σκεφτηκα το κουνγκ φου ειναι ακριβώς απέναντι, πεταγομαι, δεν τρωμε χρονο από το παιχνιδι και ειναι και πολεμική τεχνη.
Μπαινω, ρωταω αν ισχύει το γεγονος οτι ειναι δωρεαν το πρώτο μάθημα.
Ο τυπος, λίγο φουσκωτος από το πατάρι μου λεει ότι ειναι ναι.
Τον ρωταω πόσ ο παει το μάθημα το μηνα.
"Ας δούμε αν της αρεσει πρώτα και μετα".


Ε;


Να μην ξέρω πόσο πάει τον μηνα να κάνω το κουμαντο μου;
Τρελαινομαι στην σκεψη οτι πρπέι να ξαναρωτήσω ποσο χρεωνουν τις υπηρεσίες τους.
"Δεν θεωρω οτι σ αυτη την ηλικια υπαρχουν πολλά πραγματα που τους αρεσουν οταν απαιτειται προσπαθεια" απαντω.
Ο τυπος αρχιζει και τσιριζει.
Δεν κάνω πλάκα.
Ενας μπουλης στο μπαλκονι μου φωνάζει και μου λέει.
"Αν δεν συμμετασχουν δεν τα θέλω εγ ω στο μαθημα!"
Κρατω την ηρεμία μου.
"Δεν υπαρχει λόγος να εξαπτεστε, καταλαβα. Διατηρειτε το δικαιωμα αρνησης."
"Δεν εξαπτομαι!" μου φωνάζει προφανως για να επιβληθει.

Και εκει ειναι που καταλαβα οτι δεν τον θέλω κοντα στο παιδι μου.
Οχι επειδη φωνάζει.
Σιγά, θα συναντησει πολλους και πολλες που θα της φωναξουν και δεν θα εχουμε επιλογη και ελπίζω να αναπτύξει αμυνες.
Απλως...αν διαδασκεις αυτοαμυνα, κατι που κατ εξοχην σου δινει ενα οπλο ηρεμιας, μια υπεροχη στον αντιπαλο σου (σωματική), και μπροστα σε μια γυναικα 1,50 μετρου παθαινεις υστερια και καταφευγεις σε τετοια μαλακισμενα ψυχολογικα δεκανίκια για να της κλέισεις το στομα και να επιβληθεις ντε και καλα, μου εισαι αχρηστος.


Σαγιοναρα.
(χεστε με δεν ξερω πως το λένε κινέζικα)

Thursday, October 30, 2008

Με την Στελλα...

έχω ανταλλαξει το πολύ 7 μνματα.
Τα 4 ήταν εντονα από θυμο και ο θεος να την βοηθήσει την κοπέλα (ξερετε πως γινομαι οταν τσατιζομαι, οι παλιοι)
Μετα ομως τα βρήκαμε, και ειδα εναν ανθρωπο που ως βάση έχει καλή καρδια και εχει αναγκη να βοηθήσει.
Και αυτή η αρετη, συνδυασμένη παντα με την σοφία να βοηθάμε μόνο οσους μας το ζητάνε, ειναι πολύτιμη.

Σας την παρουσιάζω λοιπόν και έυχομαι η εμπειρια στο μπλογκ της να αποφέρει καρπούς για όλους.



http://asterakislings.blogspot.com/

Αλλαγες ενα.

Το τελευταίο διαστημα δουλεύω πολύ, κουραζομαι και δεν βγαζω όσα εβγαζα ή όσα είναι τα έξοδα μου με αποτελεσμα να σκεφτομαι και να αγχωνομαι και να νιωθω πίεση.

Σκέφτομαι πολύ σοβαρα να φτιάξω ενα ηλεκτρονικό περιοδικο σαν αυτό με το οποιο συνεργαζομουν.
Δεν ξέρω τίποτα από πωλήσεις και διαφημίσεις και νιώθω ότι έγραψα όλ οσα είχα να πω.
Η απλα δεν εχω τόσο το κουράγιο.

Μια αλλη ιδεα που είχα ηταν να ξεκινήσω μια δουλεια με κλοουν και τετοια, φαινεται σχετικά απλη και καταλήγω παντα στα παιδικα΄παρτυ να απασχολώ εγω τα παιδια...
(στο παρτυ της μικρης τα εβαλα να ζωγραφισουν ολα σε ενα σεντονακι με ανεξιτηλα χρωματα για να το εχει η κορη μου οταν μεγαλωσει. και μετα τοθς εκλεισα τα ματια να βρουν το προσωπο της μαμας τοθς με τα χερια...Η κλοουν ηρθε, ειδε, εφαγε, ουσιαστικα καθισε μονο, και ενθουσιασμενη με ρωτησε αν μπορει να με παρει τηλεφωνο για ιδεες.)

Δεν ξερω.
Ξερω μονο οτι πρεπει να κανω κατι γιατι με εχουν φαει τα χρεη, και δεν νιωθω οτι κανω κατι δημιουργικο, κατι που με σκοτωνει.


Πειτε μου γνωμες και συμβουλές. (πρωτη φορα που ξεστομιζω αυτες τις λεξεις :P)

Wednesday, October 29, 2008

Πριν βγειτε από το σπίτι, φορεστε κράνος...





Πώς μια βόλτα δεκαπέντε λεπτών μπορει να αποδειχτει μοιραια για τα νευρα.
Εχω μέρες να βγω από το σπίτι και σήμερα θυμηθηκα γιατι προτιμώ να κλέινομαι μεσα και να μην βλέπω κανεναν παρα μόνο αυτους που έρχονται σπίτι μου κάθε σαβατοκύριακο για μασα και παντομίμα.

Πάω πρωι πρωι να πάρω κρικάκια για να φτιαξουμε μια κουρτινούλα στο "σπιτακι" κουτακι του παιχνιδιού της μικρής, παπούτσια και ενα σπαλονουα για ροστμπιφ.
Απλό ναι;
Θα πρεπε.

Αλλά δεν ειναι.

Στο χρωματοπωλειο αφού περίμενα δέκα λεπτα να εξυπηρετηθέι η κυρία πριν από μένα, πάιρνω μια χουφτα καρφιά, κατι άλλα ψιλολοϊδια και ζητω τα πιο μικρα κρικακια.

"δεν έχω" μου λέει χωρις να με κοιτάξει.
"Εξήντα λεπτά"

Κοιτάω στο προτοφόλι, έχω μόνο πεντάευρω.

"δεν έχω" μου ξαναλέει, χωρις να με κοιτάξει πάλι.
Τι να κάνω, ακουμπω τα τυλιγμένα καρφια στον πάγκο και παιρνω το παιδι απο το χέρι να φύγουμε. Στην πορτα μου φωνάζει, σαν να έβγαινε από λήθαργο "Αν θέλετε στον γυρισμό σας, να σας τα κρατήσω"
Ομως αυτή τη φορά δεν τον κοιταζα εγω.


Μπάινω στο κατάστημα για τα παπούτσια του παιδιου.
Με υποδεχεται μια κοπέλλα. Της λέω οτι θέλω ενα παπουτσακι που να κάνει και για καθημερινό αλλά και για πιο ντυμενο, αφού έχουμε μπότες, γαλότσες και αθλητικά.
Με κοιταει.

"κάτι σε μποτάκι ίσως...¨της λέω.
'Τι νούμερο φοράει το παιδί σου;"
Ο ενικός με ενοχλεί αφάνταστα αλλα το προσπερνω το θέμα ειναι το παπούτσι και οχι η ανατροφή της υπαλλήλου.
'δεν ξέρω" της απαντώ
Και ειναι αλήθεια,
μεγαλώνει το πόδι της τοσο γρήγορα που δεν το προλαβάινω, και τα παπούτσια ειναι συνήθως δικαιοδοσία της νονάς.
"Εχετε μετρητη;" την ρωτάω.
'Όχι" μου κάνει.

Ομως δεν βλέπω καμία κίνηση να μου δειξει καποιο παπούτσι, να δει το πόδι της,
Κάθεται εκει και με κοιτάει.
"εχετε να μου δειξετε κατι;" την ρωτάω.
'Τι να σου δειξω; Εδω μπροστά σου ειναι όλα, αν δεν ξέρεις το νούμερο του παιδιού σου...εγώ τι να κάνω;'

'Καλώς"...
Πάιρνω το παιδι και φέυγουμε από το κατάστημα όταν με πιάνει ένα κύμα που με ξαναφερνει στην πορτα του καταστήματος.

Λέω στο παιδι να κάτσει στην εισοδο και μπουκάρω μέσα.

"Να σου πω κοριτσακι μου εχει κάτι η φατσα μου η απλα είσαι από φύση σου έτσι; Μπαινω μεσα μου μιλας στον ενικό, δεν με εξυπηρετεις...."
'Μα ειναι μπροστά σας όλα..."
"Είναι σελφ σερβις εδω μεσα; Δε σε πληρώνουν σαν υπάλληλο;"

"Και δεν σας μίλησα στον ένικο."
Αυτό ήταν, δεν θα με έβγαζε και ψέυτρα.

"Για φιλενάδα σου με πέρασες; Ποιος είναι ο υπεύθυνος εδω;"

Οι αλλες δυο κοπέλλες δεν μιλαγαν.

Η δικιά μου δε, σαν αγελαδα , το βλεμμα πίσω απο τα γυαλιά κενό από ζωη ή δειγμα εξυπνάδας.

"δεν σου χρωστάω την καλη μου διάθεση πρωινιάτικα, σου δίνω τον λόγο μου οτι θα ξαναέρθω και θα μιλήσω στο αφεντικό σου για την απαράδεκτη συμπεριφορά σου."

Και βγηκα με την μικρή να με ρωτάει γιατι θύμωσα αφήνωντας την sorry excuse of a employee, μουδιασμένη.

"Γιατι δεν ήταν ευγενική αγάπη μου, βαριόταν, και τώρα δεν μπορω να σου πάρω παπούτσια."

Πάω σουπερ μαρκετ.
Κάνω το σταυρό μου και μπάινω.
Στο τμήμα των κρεατων ζητω ενα μικρό -είναι αλήθεια -κομμάτι κρέας να μου το βάλουν σε διχτάκι. Η κρεοπώλης μου λεει "δεν χρειάζεται δεν θα διαλυθει" και παει αν το τυλίξει.
Πάιρνω μια βαθια ανάσα. Κουράστηκα.
Επιμένω.

"Θα το ήθελα σε διχτάκι Αν δεν σας είναι κόπος."

Αυτή η δοκίμασια πήγε καλά.
Με κόπο μεν, αλλά αναιμακτη και χωρις ομήρους.
(να ριαλιτι παιχνίδι να βγάλουν, οχι αστεία)

Πάμε στα τυριά τώρα. Ζητάω μια χοντρή φέτα τσενταρ να μου την κόψουν και σε ,ικρούς κύβους-για οδοντογλυφίδες.
Ο Τυρας με στραβοκοιταει και μου το κόβει σε κομμάτια όσο το δάχτυλό μου το καθένα.
Δε μιλάω, θα τα ξανακόψω σπίτι, μπορει να βιάζεται.
Ζηταω και μια φέτα γαλλικό ροκφορ.

"Το καλο το γνησιο το ακριβό;" μου λέει.
Με κοιτάνε όλοι στην ουρά.

'Το γαλλικό" ξαναπαντώ.


Πρέπει να ανοίξει καινούργιο.
Νίωθω αβολα γιατι δεν παιρνω μεγάλη ποσότητα. Πάει να μου κόψει ένα πελώριο (για τα δικά μου δεδομένα ) κομμάτι.
"Οχι τόσο " του λέω, "το μισο".
Δεν με ρωτάει "τόσο;" παρα
μετακινεί λίιιγο την λεπίδα και μου δίνει ένα χοντρο κομμάτι με την λυπητερή των 6, 50 ευρώ.
3 ευρώ πάνω απ'οτι υπολόγιζα και ήθελα.

Το παίρνω και αρχιζω να εκνευρίζομαι και να μουρμουράω εσωτερικά πάλι.

Αυτη τη φορά δεν κάνω κατά μέτωπο επίθεση, κανω ελιγμό.

Δεν θα πλήρωνα κάτι επειδη αλλος το αποφάσισε.

Το παρατάω στο ψυγείο με τα γάλατα διακριτικά και πάω να φύγω ικανοποιημένη. Αλλά υπόγιζα χωρίς την "καρφάρα."
"Μαμα!! Τι κάνεις!?"
Για πότε εβαλα το χέρι μου στο στόμα της γελώντας και απομακρυνθήκαμε...

"σουτ αγαπη μου, ΄πάιζω ένα παιχνίδι με τον κύριο με τα τυρια, να το βρει."

'Δεν το θες;"

'Δεν το ήθελα τοσο χοντρο όχι."
Δεν της δίδαξα την ντομπροσύνη εδώ αλλα καλό ειναι να διαλέγεις τις μάχες σου και να ξέρεις να ελίσσεσαι. Κι εγω δεν άντεχα και άλλη διαμάχη, οχι για ένα τυρι. Ούτε θα το πλήρωνα επειδη ο Τυράς έτσι το αποφάσισε.
Είχα μόνο 30 ευρώ πάνω μου.

Γυρισα σπιτι αποκάμωμένη, κουρασμενη.
Την αλλη εβδομάδα πρέπει να πάω να πάρω απορρυπαντικό για το πλυντηριο πιάτων και χαρτι υγείας.
Κανας εθελοντης;



(Για όνομα του θεου δηλαδη)

Friday, October 17, 2008

Μωρε "παιζει"...αλλα τί;

Ενώ έγραφα υπότιτλους, άφησα όπως πάντα την τιβι να παίζει στο βαθος.
Συνήθως εχω την Χρουσαλα γιατι συμπαθω την Μακρή και την Παγιατάκη(ασχετα αν δεν συμφωνώ πάντα με την άποψή τους, και η παγιατάκη ειδικά μου βγαζει καλοσύνη) και γελάω με τον Πρόδρομο.
Ο άντρας που έχασε το 1821.

Και βλέπω καθε μέρα την Μαριετα -που πλέον δεν μπεμπεκίζει οπως παλια-, να εχει στραβώσει τα μουτρα της με την ¨μεγαλη" που τα χει με μικρό.
Ενοχλειται το κοριτσακι και φαινεται.
Και θυμαμαι οι τκαι γω στα 20 σοκαριζόμουν με τους απανταχου μεγαλους που μου την έπεφταν και ποσο περιφρονουσα τις μεγαλες γυναικες που ήταν τοσο απελπισμένες να κυνηγάνε μικρούς.
Και μετα μεγάλωσα .Λουσου τα.


Ομως σήμερα ειχε την Βροχοπούλου.
Και η Βροχοπούλου να την κουρδιζει ασύστολα και αυτη να τσιμπαει.
Διαγωνισμός ποια έχει τον πιο άξιο και όμορφο άντρα!
Ανταγωνισμός επιπεδου Μανίνα και Κατερίνα.
Και ξεδιπλώθηκε το πόσο χαιδεμένη και κατίνα ήταν τελικά η παρουσιάστρια.
Για την Βροχοπούλου έχω πει, γουσταρω την ειλικρίνεια της.
Η Χρουσαλα...ενω εινα ιπολύ ομορφη, την βρίσκω χλιαρη.
Μου θυμίζει αυτό το ελληνακι που δεν διαβαζει, δεν μαθαίνει τιποτα πέρα απ'αυτα που έμαθε στο σχολειο, δεν έχει "φλόγα".
Δεν λέω οτι έτσι έιναι,δεν την ξέρω, απλά έτσι την αντιλαμβάνομαι εγω. Αυτην την εντυπωση μου δίνει.
Το καλό παιδι.
Ανοστη.

Και σήμερα που εβγαλε επιτέλους συναίσθημα, είδα ενα χαιδεμένο, που έκανε τα μάτια της πάνω, στο πλάι, ξεφυσούσε και έκανε μουτρα που της είπε η Βροχοπούλου τον άντρα "κότα".
Κανένας τσαμπουκάς, καμία αίσθηση του χιούμορ, και μια περιφρονηση στο μάτι που μου θύμισε την αλλη που εχει στο πανελ, που μονίμως τα παιρνει όλα προσωπικα, και που μονίμως αναφερει το διαζύγιο των γονιών της.
'Κι εμενα οταν χώρισε ο μπαμπας μου, υπήρχε περίπτωση να μην με ρωτησει ποια θα παντρευτεειιιι; "


Μπραβο σας παιδιά μου, με διασκεδασατε αλλο ένα πρωινό, αν και με διαφορετικο τροπο.
Πιο πολλα μαθαίνεις από τις αντιδράσεις των αλλων, πάντα το πιστευα αυτό, παρά αυτοί απο αυτό που τους λες εσυ.

Thursday, October 16, 2008

Αγαπητε Ρωμιέ....

Ελαβα αυτό με μαιλ....

> >" Για ένα πράγμα χαίρομαι πιό πολύ από όλα τώρα που θα κλείσει η ΟΑ με το
> > υπάρχων καθεστώς.
> > Γιατί θα σκέφτομαι όλους εσάς που την βρίζατε τόσα χρόνια και όμως
> > μπαίνατε
> > στα αεροπλάνα της, τα νοιώθατε σαν το σπίτι σας, τα κάνατε άνω-κάτω με την
> > γκρίνια σας και τις φωνές σας και όταν ασπρίζατε από τον φόβο σας πάντα
> > υπήρχε κάποιος να σας βοηθήσει.
> > Σας σκέφτομαι λοιπόν να μπαίνετε σε καινούριες εταιρίες ιδιωτικές, σε
> > καινούρια αεροπλάνα και να βαράτε προσοχές όπως ακριβώς κάνατε όταν
> > μπαίνατε
> > σε αεροπλάνα άλλων, ξένων αεροπορικών εταιριών (π.χ. Lufthansa)!!!
> > Κιχ δεν θα ακούγετε!!! Θα είστε όλοι υπόδειγμα επιβατών και πελατών!!!
> > Ρομποτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. . . Και γω φυσικά μαζί με εσάς!
> > Και τότε κρυφά θα αναλογιστείτε το πόσο ωραία ήταν όταν με ένα χαμόγελο η
> > κοπελιά του Τσεκ-Ιν σας χάριζε το υπέρβαρο (γιατι τώρα το πληρώνετε ΦΥΣΙΚΑ
> > ακόμα και μετά από 2 ώρες παζάρια),
> > όταν η αεροσυνοδός σας άλλαζε θέση και σας έδινε και 2 κρασάκια να πάρετε
> > στο σπίτι (τώρα κάθεστε εκεί που λέει το χαρτάκι σας, ακόμα και αν υπάρχει
> > περιθώριο να σας αλλάξουν και πληρώνετε και το κρασάκι χωρίς ΚΑΝ να έχετε
> > το
> > θάρρος να ζητήσετε μια μινιατούρα για ενθύμιο),
> > όταν ακούγατε από τον πιλότο οτι οι τεχνικοί έφτιαξαν την βλάβη (τώρα
> > μάλλον δεν ακούτε για καμμιά βλάβη, απλά φεύγετε και εύχεστε να φτάσετε),
> > όταν δεν καθόσασταν ούτε στιγμή σε όλη τη διάρκεια της πτήσης και πιάνατε
> > κουβεντούλες με το προσωπικό (τώρα τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας κατα
> > γράμμα και σηκώνεστε μόνο για την τουαλέτα),
> > όταν το φαγητό ήταν πολύ ωραίο και τσάμπα όπως και τα ποτάκια, ακόμα και
> > το
> > νερό (τώρα παίρνετε μαζί σας immodium για καλό και για κακό)!!!
> >
> > Μήπως θα θυμηθείτε και εκείνη τη φορά που επειδή δεν ξέρατε που να πάτε,
> > σας
> > πήρε η συνοδός εδάφους από το χέρι και σας έδειξε τον δρόμο;;;
> > Ή για τότε που κρυφά σας άφησαν να κάνετε ένα τσιγάρο λίγο πριν μπείτε στο
> > αεροπλάνο γιατί είχατε πάθει κρίση πανικού;;;
> > Είναι και εκείνη η φορά που "πήρατε" το κυπελλάκι του καφέ, το πιατάκι του
> > γλυκού και τα μαχαιροπίρουνα όταν ακόμα ήταν μεταλλικά!!! Βέβαια σας
> > είδαν,
> > αλλά φαινόσασταν σαν παιδάκι που κάνει σκανταλιά και τελικά σας τα έδωσαν.
> > .
> > .
> > Και ακόμα έχετε στο εξοχικό σας την κουβέρτα την καρώ του αεροπλάνου για
> > τις
> > ψύχρες και εκείνη τη ωραία την μπλε, την παλιά, που σας την είχαν δώσει οι
> > συνοδοί στο αεροπλάνο γιατί την ζητήσατε για σουβενίρ για τα εγγόνια
> > σας!!!
> > Αααχ, περασμένα μεγαλεία !!! Αλλά είμαι ένας μικρός ρομαντικός. . .
> > Όλα τα άλλα που έχουν ειπωθεί, τα αφήνω ασχολίαστα γιατί έχουν ξαναγραφτεί
> > τα προηγούμενα χρόνια σε αντίστοιχα blogs πλείστες φορές. . .
> > Μάλλον η ΟΑ με τους τόσους κύκλους, έκανε και έναν τελευταίο... Και
> > κατάφερε
> > να τον κλείσει...Godspeed!!!"



Και ερωτω...
Ποιος απελπισμένος υπαλληλος της ΟΑ το έγραψε αυτό;
Στρατιωτακια;
Απο πότε η αυτοπειθαρχεια ειναι στρατος;
Από ποτε η τήρηση των κανόνων είναι "ελλάτωμα";
Προσωπικά δεν ακουμπαω καν το πολιτικό και οικονομικό κομματι που επηρεαζει η πώληση της εταιρειας, αλλα απαντώ στις μπουρδες που διαβαζω.
Απο πότε κατηγορούμε τις αλλες εταιρειες οτι εχουν ελλατωματικά αεροπλάνα;
Ο συντακτης αυτου του κειμένουν φαίνεται οτι εκτος από το μαθημα της ορθογραφίας( καλά, μιλάω κι εγώ), έκανε κοπάνα και στην "ηθικη" αλλα και στην έξυπνη "πώληση".
Νευριάζω ελαφρως...
Δεν θα νοσταλγησουμε την ΟΑ επειδη μας εδινε κουβερτες.Ταξιδεύω από το 72 και δεν έχω παρει καμία, μόνο ένα κουταλάκι που λεει OLYMPIC έχω και φανταζομαι αυτό το οφείλω στον Ωνασση.
Ούτε το χαμόγελο στο check-in θα νοσταλγήσω γιατι απ'ό,τι θυμαμαι πάντα προσπαθούσα να βρω σε ποια σειρά ήταν η λιγοτερο σκυθρωπή, κακοπληρωμένη και κουρασμένη υπάλληλος από τα σπαστα ωράρια.
Δεν θα νοσταλγήσω τα κάκιστα αγγλικα στο μεγάφωνο,
Δεν θα νοσταλγήσω τιποτα από όλα αυτα.
Απλά λυπάμαι που όλα πωλούνται γιατι σαν λαος είμαστε αγενεις, ανοργάνωτοι, γλύφτες και ξερόλες, έχουμε συνδρομο θεου (οταν εσεις ήσασταν στα δεντρα εμεις είχαμε Δημοκρατία και αλλες αρχαιοπαπαρολαγνείες), έχουμε απίστευτο κομπλεξ που μας κάνει να πρέπει να δειξουμε ΠΟΙΟΙ έιμαστε με αποτελεσμα να κάνουμε κακή διαχειριση, να εκμεταλλευόμαστε τον δίπλα για να νιώθουμε πιο εξυπνοι, και δεν δειχνουμε σεβασμο σε κανεναν. Είτε εντος της χώρας, είτε εκτός.
Και οσο εμεις τρογωμαστε και φωναζουμε την υπεροχή μας, οι δίπλα οργανώνονται, μαθαίνουν να πειθαρχουν για να μην τους πειθαρχήσουν, βαζουν την ζωή τους σε μια ταξη, δημιουργουν σχεσεις και δεσμους αληθινους με τους συνανθρώπους και συνεργάτες τους γιατι δεν θεωρουν οτι ειναι το κέντρο του κόσμου, επικοινωνουν σωστα, και το μυαλό τους είναι καθαρό και πρακτικο.
Και το αποτελεσμα ειναι να πλουτίζουν, να εκτιμουν σωστα τις καταστασεις και να μας αγοραζουν, εμας που γραφουμε γραμματακια για κουβερτουλες και κλεφτα τσιγάρα στην ζούλα.



Γελοιότητες.

Wednesday, October 15, 2008

7

Εφτα ημέρες στην εβδομάδα...







Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλωνίας.
Τα θαύματα του κόσμου.





Λένε οτι τα κύτταρα του σώματος αναζωογονούνται κάθε εφτά χρόνια.
Οτι στα εφτα εδραιώνεται η συνείδηση πλήρως.




Αλλά το μοναδικό εφτα που είναι πιο σημαντικο απ'ολα αυτα,
για μενα, ειναι το σημερινό.

Tuesday, October 14, 2008

Σεξ μετά δακρύων..


Ξέρεις τι έιναι να κρατάς καλά καλα την παραμύθα σου, να είσαι μόνιμα οχυρωμένη πίσω απο ένα σκυθρωπο, παγερό και αποστασιοποιημένο ύφος, να αποφεύγεις κάθε επαφη για να μην φας απορριψάρα, και καποια στιγμη-για τους τύπους να βρεθεις από κάτω του, να τελειώνεις και μαζι με σένα να τελειώνουν οι άμυνες, τα τείχη και ο τλευταίος αναστεναγμός ευχαριστησης να μεταβάλλεται σε λυγμο απελπισίας;
Ο τελευταίος χρόνος του γάμου μου έτσι ήταν...δεν θυμαμαι τον εαυτό μου αλλιως. Ήταν τόσο συνηθισμένο φαινόμενο που ούτε ο πρώην άντρας μου έκανε κάτι διαφορετικό, ούτε ρωτούσε γιατί. Φαντάζομαι ήξερε, η πολυ απλ
ά αδιαφορούσε. Αλλά δεν μπορώ να ξέρω με σιγουριά, δεν ήμουν στο μυαλό του.


Μου κόστιζε η αποξένωση και φανταζομαι την συνήθιζα την μοναξιά μεσα στον γάμο, αρκεί να μην μου θύμιζαν με σωματική επαφη, το πώς θα έπρεπε να ήταν.
Πιο μικρή ήταν ευκολο.
Δεν τελειωνα.
Δεν μπορούσα αν η σχεση ήταν προβληματική.

'Ομως μεγαλώνοντας το σώμα αλλαζει, οι απαιτήσεις του, και γίνεται "πιο εύκολο".

'Οταν χώρισα το κλάμμα μειώθηκε αλλά δεν σταμάτησε τελείως. Μια κίνηση γνώριμη ήταν αρκετή.
Η ένα λαχάνιασμα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ που το λαχανιασμα μου ξεκλέιδωσε ουτε κι εγώ ξέρω τι βαθιά θαμμένο μέσα μου κι αρχισα να κλάιω νιώθωντας λύπη απο τα βάθη της ψυχής μου.

Ο άγγελος με τον οποίο δεν τα είχαμε και καιρό, είχε φρικάρει δεν ήξερε τι να κάνει. Με κοίταζε αποσβολωμένος.

'Εκλαψα και στα χερια του Κυρι, όταν συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά που ήμασταν κάποτε δεν υφίσταντο πια (ετσι γράφεται;)και τα πενθησα.Γιατί εκείνη την στιγμη; 'Ισως γιατι με εναν περίεργο τρόπο εκείνη την στιγμή διαχωρίστηκαν οι δύο κόσμοι απο μέσα μου, ο τότε και ο τώρα. Αυτός που ήταν τότε και αυτός που ήταν τώρα.
Αυτή που ήμουν εγώ. Και όσο μεγάλωνε η απόσταση των δύο κόσμων, τόσο ένιωθα το βάρος των χρόνων που πέρασαν. Ηξερα όμως οτι έπρεπε να το κάνω γιατι είχα γαντζωθεί σε μια ανάμνηση καποιων που δεν υπήρχαν πια.
Και εκείνη την στιγμή κατάλαβα για πρώτη φορά την ηλικία μου.


Πλέον δεν κλάιω.
εχω καιρό να κλάψω.
Τόσο καιρό που το είχα ξεχάσει οτι κάποτε ήταν σύνηθες φαινόμενο.
Και μετα σκεφτηκα οτι εχω καιρό να κλάψω γενικώς.
'Εχω λόγους, δεν ειναι οτι δεν έχω, αλλα κρύβομαι πίσω απο τις άμυνες μου.

Ρε γαμώτο πάλι μια απο τα ίδια;






Monday, October 13, 2008

La cigale et la fourmi

Έχει ξαπλώσει δίπλα μου, και εγώ κοιτάω τηλεόραση. Βλέπω κατι μουσικά βραβεια και μπαινουν οι sugarbabes με το Lady Marmelade.
Η μικρη γυρνάει ενθουσιασμένη..."μαμα τραγουδάνε οπως εσύ" (και δευτερο κομπλιμέντο; το απογευμα τραγουδούσα το φλαι μι το δε μουν και αντι να μου πει οτι κάνω φασαρια μου ζήτησε να το τραγουδήσω όλο)
Οταν δε, είδε οτι το ξέρω κιολας και τραγουδούσα μαζί, ενθουσιάστηκε.

Χαζεύαμε για λίγο, μπάινει η Patty Labelle, με ένα κοντό φαρδύ σαν παλτο ένα πράγμα-είναι και μεγάλη γυναίκα- και η μικρή μουρμουρίζει σιγανα.
"Δεν μου αρεσει αυτή. Είναι σαν χοντρή πατάτα"

Δεν το περίμενα. Λυθηκα στο γέλιο.


Η ώρα των Γαλλικών.
Ξέρεις τι έιναι La cigale? (Τζιτζίκι)
-Nαι, το Τζατζίκι.

Wednesday, October 08, 2008

Κοινή γονική επιμέλεια

Πάμε καλά;


Σε μία χώρα οπου οι πρώην εραστες δεν μιλιούνται ποτέ ξανα , που οι άντρες βλέπουν την γυναικα -ακόμα- σαν αντικέιμενο πόθου, που όταν βιαζεται καποια οι μπατσοι ρωτανε τι φοραγε, που οι περισσότεροι χωρισμένοι πατεράδες δεν βλεπουν τα παιδιά τους και δεν πληρώνουν μια γελοία διατροφή, και που οι σχεσεις μεταξύ πρώην συζύγων δείχνουν το πόσο μεγάλος πόλεμος ύπαρχει τελικα μεταξύ των δύο φυλών....υπάρχει περίπτωση να τα βρουν και να μην χρησιμοποιηθεί η κοινή επιμέλεια σαν μοχλος εκβίασης;


Εχω δει πολλές γυναικες σε τραγική κατάσταση, να μην έχουν απο που να πιαστουν.Εχω δει και μερικές σκύλες που χρησιμοποιούν το παιδι αλλά ειναι λίγες. Τα παραδειγματα που εχω στο μυαλό μου ειναι γυναίκες που εχουν βρεθει αποκλεισμενες κοινωνικά και εργασιακά γιατι αναλαμβάνουν τα παιδια εξ ολοκλήρου και ο πρωην ξεκινα να σπειρει αλλου τους καρπούς του (δεν κοστιζει και τιποτα εδω που τα λέμε, στην Ελλάδα...).

Πρωην αντρες με πληγωμένους εγωισμούς που χτυπανε εκει που πονάει. Στο παιδι.
Δειτε μόνο τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών.
Εγω μετραω τρεις φόνους τις τελευταίες μερες από αντρες στις πρώην τους, μην υπολογίζοντας τα παιδιά τους.

Η Μηδεια ήταν μόνο μία.
Μετά σκόρπισαν παντού οι "γιοι"της.

Broken fangs

Ειμαι απαίσιος ανθρωπος.
Εδωσα κοκκαλα στον σκύλο και ηταν τελικα μαλλον πολύ χοντρα για κείνο, και εσπασαν τα κάτω δοντια του.
Πρωτη φορα το βλέπω αυτο,αλλά ισως να εχει με την ευπάθεια της ρατσας.
Νιωθω απαίσια.

Η κτηνιατρος την πρώτη φορά μου είπε οτι ήταν τα καλά του δοντια, τωρα μου λέει οτι πρέπει να ειναι τα παλια αφου κουνιούνται και τα δυο.
Ομως εχει βγαλει τα πισω δοντια.
Δεν ξερω τι να κάνω.


Τελος πάντων, ας ευχηθούμε να είναι μόνο αυτά τα προβληματα μας, επιτέλους.

Thursday, October 02, 2008

Πάμε καλά;



Θα ήθελα να ήξερα, ποιος υπεύθυνος έδωσε το οκ για την ΛΟΛΑ και την διαφημίζουν κιολας με καμάρι ενω η ιδέα ειναι από μια ταινία του 1991 (αν θυμαμαι καλα). Ναι, τοσο φρεσκια και οριτζιναλ ιδέα.
Μα ειλικρινα, δε ντρεπονται;
Ακομα και το τρειλερ ειναι ιδιο.
δεν αλλαξαν τίποτα, πρέπει αν νομίζουν ότι εχουμε Αλζχέιμερ ή οτι ζούμε σε σπηλιά.



Τιβι ορ νοτ Τιβί.
Την Σαρρή δεν την πάω.
Νομίζω γενικα΄πολύ την βρισκουν αντιπαθητική, ειναι το τουτο της.
Εγω που έτυχε να της μιλήσω μια φορα στο κανάλι που δούλευα πριν χρονια, απάντησε χωρις χαμόγελο και ενοχλημένη, οποτε αντικειμενικά και υπομενεικά δεν την πάω.
Ομως, χτες που ανοιξα την τιβι το πρωι, την έιδα επι μισή ωρα να δικαιολογειται στο γιατι μύνησε από τον Λαζοπουλο.
Και να ειναι 3-4 παρουσιαστες και να την ανακρινουν και να την κολλάνε στο τοιχο.
Για στακα ρε παλικάρια.
Σας πεφτει λόγος;
Οχι
Την έβρισε; Την προσβαλε; Ενιωσε εκεινη προσβεβλημένη;
Θέλει να ενεργησει/εκδικηθεί. δικαιωθεί;
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ.
Εσεις ενημερωνετε, ρωτατε και τελειωνει εκει.
Δεν ειναι δουλεια σας να υπερασπιστέιτε τον κα΄θε Λαζοπουλο και να επιμένετε-ολοι μαζι- με επιχειρήματα του κώλου για να αλλάξετε γνώμη ή να εκθέσετε την καλεσμένη σας.
Κατα τα αλλα η δημοσιογραφία ειναι αντικειμενική και με σκοπο την ενημέρωση.
Η δημοσιογραφία ειναι παθητική, δεν αλλαζουμε καταστασεις.Τις παρατηρούμε.
ε?
να σκεφτώ τις κυβερνήσεις και τα λαδωματα;
Αυτό να μου πεις.
Η Σαρρή θα γλύτωνε;


Εγω που έβλεπα τηλεόραση όλη μερα, δεν την ανοιγω πια.
Νιώθω οτι παω στο καφενείο του χωριού οπου ακουγονται ολα τα ανούσια κοτσομπολιά.
Θέλω εργα, σειρές, θέλω να σταματήσει η εσωστρέφεια και ο εθνικισμός που μας έχει πιασει στην μουσική και τις σειρές.
Θέλω τους καλύτερους του είδους στην ψυχαγωγία.
Τους Αμερικάνους, με τις γαματες σειρές.

Και όχι κόπιες του switch 2ο χρόνια μετά.

Wednesday, October 01, 2008

La vie en bleu

Θυμαστε την λογίστρια λίγα ποστ πιο πριν;
Eστειλα τον Νικο να πάρει τα λεφτα και το πρωτο πραγμα που έκανε ήταν να τον αρπάξει απο τα μουτρα και να του πει ότι "καλα έκανε και δεν ήρθε γιατι της τα εχω μαζεμένα, και καλά θα κάνει να στελνει άλλους αλλιώς δεν θα την πληρώνω."


Ριουάιντ λίγο.

Φυγαμε πια από την σφαίρα του πρέπον, του επαγγελματισμού και προσγειωθήκαμε στον Πλανήτη Υστερία.
Πρώτ'απο'όλα, μαλακω, δεν είσαι σε θέση να υποδεικνύεις και να απειλεις.
Δευτερον,δεν ξέρεις ποιος είναι ο τύπος που έστειλα, το παιδι δεν είχε καμία διαθεση να υποστει την περίοδο σου για να παρει τα λεφτά του.
Τρίτον, τα λεφτα ειναι δουλεμένα και δικά μου και όσο και να χτυπιέσαι δεν μπορεις να κάνεις τίποτα.
Είσαι μονο μιa λογιστρια.

Και πολύ κακή μαλιστα.


Παει και αυτή η συνεργασια. δεν πληρώθηκα και αυτα που συμφωνησαμε αρχικώς...Δεν ξαναδουλευω με την Α.Φ που να χτυπιουνται.


Μέτα, απάντησα σε μια αγγελία εκδοτικής που έψαχνε τραγουδιστές για αγγλικά βιβλια.
Δεν μπορούσαν να μου τα πουν απο το τηλέφωνο, έπρεπε να πώ μεχρι εκει.
Ωπου η υπεύθυνη με κοιταξε καλα καλά και μετα βίας μου έβγαλε χαμόγελο, ενώ στην προηγούμενη ήταν μες την καλή χαρα.
Οκ, πιθανον φταίω εγω γιατι 5 λεπτα πριν είχα θυμώσει απίστευτα με προφορική επίθεση του Νικου ο οποιος τα εβαλε μαζί μου γιατι πήγε στην Α.Φ λάθος ώρα και του είπαν να ξαναρθει.
Μπαντ ενερτζι κι ετσι.
Τόσο ταξίδι για να μου πει ποια εταιρεία ήταν και τι έκαναν. Τεσπα.


Μετά, πήγα σε μια άλλη οντισιον.

Και γύρισα σπίτι αποκαμωμένη και αποκαρδιωμένη.
Πότε δεν με ενοιαζαν τα χρήματα, πάντα οταν με εκλεβαν ή δεν με πλήρωναν, έλεγα δε βαριέσαι, θα βρεθούν αλλα.
Αλλάζω.
Το χρήμα εχει γίνει σημαντικό πια, και αυτό γιατι δεν υπάρχει.
Για φαί ρουχισμό, και ολα όσ χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.

Μας κυριέυει την ύπαρξη και γίνεται θεος μας, ντε και καλα, και μεις αγρίμια που το διεκδικούμε και το αρπάζουμε όπως μποροούμε.


Πότε θα καταλαβουμε οτι το σύστημα στο οποίο μας βάζουν δεν λειτουργει;

Σου λένε, μάθε κατι για να βγαζεις χρήματα για να εχεις ανέσεις.
Αλλα καποια πράγματα δεν μπορείς να τα κανεις, και δεν μπορεις να δουλέψεις οσο θέλεις και όσο μπορείς. Και αν μπορέις, θα πρέπει να με πλήρωσεις.
Γιατι το ζητόυμενο είναι οι αλυσίδες που σου έβαλα και δεχτηκες μόνος σου , να είναι αρκετα άνετες για να μην σταματησεις και πεις "όχι δε θέλω", αλλα αρκετα βαριες για να μην μπορέις να τις σπάσεις.
Αλλωστε αυτό ξερεις, αυτό θα αναπαραγεις, δεν ξερεις τι αλλο να κανεις.
Αλλα το ζητούμενο είναι να σε κρατάω δεσμιο και να με πηγάινεις οπου θέλω.
Εμένα και τους αλλους φίλους μου που κάνουμε ΟΤΙ γουστάρουμε, σαν τσοπάνηδες με αρνιά.Αραιαά και πού ρίχνουμε καποιον στη φωτια για αντιπερισπασμό , είτε παπας έιτε πολιτικός. Καμια φορα΄τα μαθαίνετε από τύχη, αλλα και τι εγινε; Αν είναι ακκόμα χρήσιμος, δεν τον πετάμε στη φωτια. αν δεν είναι, τον θυσιάζουμε, σιγά.

Η αλυσίδα δεν σταματα στον άνθρωπο.
Υπάρχουν και αλλα κλιμάκια, και όλα καθορίζονται από τα πράγματα που εχεις και πόσους σκλαβους σου τα φέρνουν.
Και κρατα τους χαζεμένους με τιβι, και αρρωσταινε τους να μην έχουν καθαρό μυαλό και δύναμη να αντιδράσουν, και πάρτα νωρίς από την μανα για να γαλουχηθούν στα σχολεία.
Πρέπει να είναι ωραία εκει ψηλά.

Αυτό κατάλαβα εγώ.



Κατα τα άλλα το σκυλί με τα γατιά τα
πάνε μια χαρα, την Παρασκευή θα του κάνω εξετάσεις να δούμε τι έχει, και αν είναι βαριά αρρωστο.... ε, θα με ακούσει όλη η Αττική, καθώς θα ζηταω τα λεφτά μου πίσω.










video

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers