Monday, November 30, 2009

Καιρό είχα να γράψω...

Πήγα στο μπαζαρ του συνδέσμου θηλασμού και το καταευχαριστήθηκα.
Πήρα ρούχα για το παιδί (ένα ευρω το ένα), παλτό και πουλόβερ για μένα (ένα ευρώ το ένα),
βιβλία αγγλικα και ελληνικά, και ένα γαλλικό, λούτρινα σκυλάκια που της αρέσουν, ένα ζεστο αδιάβροχο μπουφάν, μια στολή "ψάρι" για τις αποκριές και 2 πέτσινα μπουφανάκια δείγματα από το Λαπέν, με πέντε ευρώ το ένα. Πήρα ένα πανέμορφο ολοκαίνουργιο μπλουζακι ζακέτα με τον Τουίτι που πολύ θα της αρέσει όταν το βρει κάτω απ'το δέντρο. Αλλά κι εγώ έκανα ευτυχισμένο καποιο παιδάκι με τον Γαργαλίτσα και τα Ηeelies που δεν φόρεσε ποτέ η μικρή.

Εφυγα με 3 μεγάλες σακκούλες σκουπιδιών γεμάτες ρούχα για τον χειμώνα, το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα. Με 100 ευρώ σύνολο, καθάρισα την γκαρνταρόμπα μας.


Μου αρεσει το δεύτερο χέρι. Πάντα μου άρεσε. Στο Λονδίνο και στην Κύπρο, κυρίως πούλαγα τα βιβλία μου και αγόραζα άλλα, αλλά και με κάποια ρούχα μου, είχα ανανεώσει την γκαρνταρόμπα μου. Θυμάμαι την μία μου μπλούζα την είχε απορριψει, αλλά την άλλη την είχε παρει για 1 λίρα. 'Οταν εγώ πήγα όμως να ψωνίσω, αγόρασα για 5 λίρες...

Θα μου άρεσε να ανοίξω ένα τέτοιο μαγαζάκι.
Με περιποιημένα παλιά βιβλία, ρούχα, αλλα ο κόσμος αγοράζει βιβλία πια;
Και με τα κινέζικα, θα έρθει να πάρει ρούχα από δεύτερο χέρι;


Πείτε μου λίγο τις γνώμες σας....

Friday, November 06, 2009

Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγω...

Πάμε λοιπον να δούμε την έκθεση για τα πενήντα χρόνια του Αστερίξ.
Εστειλαν και προσκλήσεις.
Οχι σε μένα, αλλα πήρε το ματι μου μία.

Η μικρή εχει μούρλα με τον Αστεριξ τώρα τελευταία οποτε βγάζω λεφτά απ΄τη τράπεζα, παιρνουμε ταξί και παμε. Δεν της λέω τίποτα για να μην εχω καμια απογοήτευση και αρχισει την μουρμούρα, δεν το αντεχω.

Και παμε. Και μας λένε οτι ειναι "ελεύθερη η είσοδος" σαν να ειναι κατόρθωμα, χαρη και προνόμιο (θα καταλαβετε γιατι το τονίζω αυτό μετά)
Και βλέπουμε ένα μενίρ στην είσοδο, η μικρή τρελάινεται απ΄τη χαρά της και μπαίνουμε στο εστιατόριο και βλέπουμε 2 γυάλινες θήκες με κάτι κουκλάκια μπρελοκ και μπλούζες...στον τοιχο κατι αφισούλες. Ρωταμε μια κοπέλα εκεί προς τα που ειναι ειναι η έκθεση. Ολο χαρά... και ακούμε...
"Μα, αυτή ειναι".

"Και εχει και πανω στην βιβλιοθήκη τα τευχη απλωμένα."

Ορίστε;
5 κουκλάκια, ένα μπρελόκ και ενα σωβρακο σε γυάλινο τραπεζάκι και το λένε "έκθεση";
Οι μύξες κάτω από ένα παιδικό θρανίο έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και ενδιαφέρον.


Η κόρη μου έχει περισσότερα κουκλάκια απ'αυτά που είδαμε.
Παρ αυτά δεν το βαζω κατω.
Ρωτάω που αγοράζουμε ένα από τα κουκλάκια, γιατί ήταν τοσο απογοητευμένη που ήθελα έστω να φύγει με καλή ανάμνηση.
"Α, δεν τα πουλάμε"

οκ...

Ανεβάινουμε στην βιβλιοθηκη οπου βλέπω καμια δεκαριά τευχη και μερικά σε αρχαια ελληνικα. Για Γαλάτες, πολυ ταιριαστό.
Και μερικά στην κρητική.
Μχχ οκ.
Πέρα απ'αυτό εγώ ειχα περισσσότερα τευχη απ΄την "έκθεση".

Λέω λοιπον να μην τελειωσει σε φιάσκο η μέρα και να φάμε στον χωρο της "εκθεσης" που ήταν το εστιατόριο/καφετέρια.
Περιμενα 10 λεπτα να τελειωσει τον καβγά της η γυναικα στο μπαρ με τον μαγειρα (;) οπου της ζητάω ευγενικα να μου πει το μενου.
Μου απαριθμεί τις σαλάτες και την ρωτάω τι ειναι η Νισουάζ.

Σηκώνει το φρύδι της και με κοιτα με υφος.
Την κοιτάω σταθερά.
Ε ναι, δεν είμαι υποχρεωμένη να ξέρω τι ειναι η Νισουάζ, χεσε με.

Μου απαριθμει τα υλικά.
Παίρνω μια, και ενα παστίτσιο και δύο γλυκά.

Ζητάω ένα πιάτο να βάλω μισό και μισό στο παιδι.
Μου δειχνουν ένα το οποιο ήταν βρώμικο.
Ζητάω καθαρό.
Ο τυπος πίσω από την μπάρα με κοιτάει με ειρωνία και απορία.
"δεν ειναι καθαρό αυτό;"
"ειχε σοκολάτα"
το σηκώνει, το εξετάζει.
"Δεν θα έλεγα ψεμματα, την σκούπισα με το χέρι μου, είναι βρωμικο"
Τελείωνε επιτελους.

Μου φέρνει ένα πιατο.
Ξεκιναμε το φαί με την μικρή και φτυσαμε το μισό στις χαρτοπετσέτες.
Εχω φάει πολλες μαλακίες στην ζωή μου, αλλα αυτό πρέπει να ήταν ο,τι χειρότερο εχω φάει ποτέ, χωρίς υπερβολή.
Οι πατάτες ειχαν γευση νερού, σαν να παπαριαζαν σε ταπερ με νερό. Τα φασολάκια έλιωναν στο στόμα όπως οταν εχει ανοιχτεί μια κονσέρβα και εχει αλλιωθεί, ο τονος βρωμούσε.
Το παστίτισιο ξίνιζε.
Το μπαβαρουάζ ήταν καλό.
Η μούς ήταν τοσο βαριά που μετά από μια κουταλιά το άφησα ήταν σαν να τρωω βουτυρο.

Εφυγα κλαίγοντας τα λεφτά μου, την κούρασή μου αλλα κυρίως βλαστημώντας οποιον υπεύθυνο ειχε την φαεινή ιδεα να βαφτίσει "εκθεση" αυτό το έκτρωμα, απογοητευοντας σίγουρα όποια πιτσιρίκια τα πήγαν εκεί η γονείς τους.

Και έστειλαν και προσκλησεις!

Οσο για την ευγένεια των ανθρώπων του εστιατορίου/καφετέρια, τι να πω....

Ευγε ευγε, τα συγχαρητήρια μου. Σε όλους.
Από τους υπαλλήλους έως τον δημιουργό της "έκθεσης".



Βρε μπας και ήταν με επιχορήγηση;
Tax deductable?

3G

Από χτες το πρωί έχω πονοκέφαλο και τώρα ξύπνησα από τους πόνους.
Βρεξεεεε.

Πήρα στικάκι από την Βονταφον για το εξοχικό αλλα δεν εχει τελικά κάλυψη 3Τζι κιας μου είπαν οτι είχε. 3 στενα πιο κάτω έπιασε μια γραμμούλα αλλα και παλι ήταν πολύ αργό. 0.03 στο σπιντ τεστ
'Ηρθα σπίτι και το δοκίμασα. 1.99 έπιανε.
Δεν αξίζει τα 55 ευρώ το μήνα που θα στερηθώ για να τα πληρώσω.

Μπήκα σε ένα φόρουμ να διαβάσω εντυπώσεις και λέγανε για έξτρα χρεωσεις και αναρωτιέμαι μήπως τελικα το 55 είναι κανα πάγιο περίεργο.

Αυριο, αν αντέξω την σημερινή νύχτα, θα πάω.



Πονάω, ξεματιάστε μεεεε.
Καντε κάτι .

Wednesday, November 04, 2009

Ανήσυχος ύπνος

Κατα περιόδους νίωθω έντονο φόβο για σεισμούς.
Με τον ψυχολόγο μου το απεδώσαμε στο άγχος για τα οικονομικά, τις ευθύνες που με "πλακώνουν" αλλα τώρα τελευταία, ενώ ειμαι καλά στην ζωή μου, είχαν ξανάρθει στο μυαλό μου.
Μετά εγινε ο σεισμός στην Ινδονησία. Μετά στην Ζακυνθο. Και για λίγες μέρες, δεν ειχα πια το άγχος μόλις ξάπλωνα το βράδυ. Θαρρείς θα πρεπε να ανησυχω αφού εκδηλώθηκαν σεισμοί αλλα ενιωθα μια χαρα.
Χτες όμως ξανάρθε και ήταν το κάτι άλλο.
Μου 'ρθε να βάλω τα κλάμματα μόλις ξάπλωσα. Ενιωθα με σιγουριά οτι όταν ερθει η ώρα μου, απ' αυτό θα πάω. Και δεν ειχα ίχνος άγχους όλη μερα, ούτε λόγους να νιώθω έτσι.

Δεν ξέρω. Φταίνει οι 3 καφέδες που ήπια (ενώ δεν πίνω);
Φταίει που κάθε φορά πριν γίνει κάπου το ψιλονιώθω; Μην με ρωτατε πως και γιατί δεν θεωρω οτι ειμαι "ιδιαιτερη", ίσως απλά σαν τα ζώα, να μην εχω εξελιχτει τόσο και να το "πιάνω" στα κυτταρά μου.
Ισως το γεγονός οτι νιωθω οτι ειμαστε όλοι συνδεδεμένοι (δεν το σκέφτομαι, το νιώθω σαν γενική αίσθηση)... δεν ξερω πραγματικα.

Χτες ήταν πραγματικά πολύ έντονο.
Αποκοιμήθηκα βέβαια, αλλα όχι με ησυχία, ούτε με την διάθεση που είχα όταν ξάπλωσα.


Ισως πολύ απλά να φοβάμαι πολύ τους σεισμούς.

Tuesday, November 03, 2009

Οικογενειάκες στιγμές

Μου άρεσε η σημερινή μέρα. Δεν πήγα στο εξοχικό όπως ειχα υπολογίσει λόγω βροχής, και ευτυχώς γιατί αν με έπιανε στο εξοχικό αυτή η καταιγίδα, πως θα περπατούσα 15 λεπτά για να πάω στη σταση για να παω να πάρω το παιδί;
Οταν ήρθε επιτελους ήταν ήδη βράδυ και ήταν κακόκεφη.
Την άφησα να παίξει, ετοίμασα ζεστή σοκολάτα και πάιξαμε Ούνο. Και με κέρδισε.
Της ετόιμασα έναν χωρο στο δωμάτιο να κάνει τα μαθηματικά της και της εξήγησα την αφαίρεση. Οταν δε, το κατάλαβε ήταν τοσο χαρούμεν η και περήφανη για τον εαυτό της....
Οποτε κάνει Τάι τσι στο σχολείο μου γυρνάει σε καλή διάθεση.
Είναι τυχαίο;

'Ηταν μια ωραία βραδιά πάντως, και το ευχαριστήθηκα.
Χαλάρωσα.

Εμπνεύσεις

Μονο εγω βλέπω (η μάλλον ακούω) την ομοιότητα; Αν και δυσκολευομαι να προσδιορίσω ποιο από τα δύο κουπλέ-εισαγωγες μου μοιάζει πιο πολύ με το κουπλέ του Ελληνα.




Monday, November 02, 2009

Κόψε το γαμημένο ΛΩΡΟ

Χτυπάει το τηλεφωνο.

"γεια σας, κάνετε μαθήματα Αγγλικών;"
'Μάλιστα."
'Πότε μπορείτε να έρθετε;"
"Μισό λεπτό, ειναι παιδάκι, ενήλικας, για σας;"
"Φοιτήτρια."
Και προσθέτει
"Μπορείτε να έρθετε την Τετάρτη..."
"Λυπάμαι δεν έχω χρόνο, μπορώ μόνο πρωινά της Δευτέρας και της Παρασκευής."
Ακούω ψίθυρους.

"Είναι δίπλα σας; Να μιλήσω στην ίδια."
"Μιλάτε μαζί μου, δεν πειράζει."
"Μάλλον δεν κατάλαβα...πόσο χρονών είναι;"
"δεκαεννιά."

Αφήνω επίτηδες την σιωπή να πέσει.

"Κοιτάχτε εμάς δεν μας βολέυει η Παρασκευή, μόνο την Δευτέρα μπορείτε;" ο τόνος της ειναι λίγο εκνευρισμένος.
"'Εχουμε Νοέμβριο, έχω ήδη φτιάξει το πρόγραμμά μου."
Αρχίζει να απολογείται, κατι που δεν ήταν τγο ζητούμενό μου καιμου έκανε και εντύπωση πώς από Ψιλοκατηγορώ, μαζευεται σαν δαρμένο σκυλί.
"Μα δεν ειπα να αφήσετε το πρόγραμμά σας προς θεού, καταλαβαίνω..."
"Ακουστε αν θέλει, μπορει να κάνω μια εξαίρεση και να ερθει σπίτι μου αφού εχω βάλει το παιδί για ύπνο αλλα λίγω συγκυριών θα πρέπει να μιλήσω στην ίδια οπως καταλαβαίνετε."

Επιμένω;
Επιμένω.19 χρονών κανονίζεις μόνος το προγραμμά σου και μιλάς με την δασκάλα, δεν βάζεις την μαμά να κανει κατι που μπορείς η ίδια.

"καλά, αφήστε το θα σας ξαναπάρουμε".
"Οπως καταλαβαίνετε".



Τις τραβάω αυτες τις μανάδες που γαντζωνουν τα νύχια τους στα παιδιά τους ή μου φαινεται;

Χτες

Αποφάσισα να πάω στο εξοχικό. Ο λόγος που δεν πήγαινα είναι γιατι με κανουν να νιώθω έντονα οτι ειναι "δικό τους". Λαχταρω να νιώσω οτι καπου εχω ένα λιμάνι και οταν διαχωρίζονται μου υπενθυμίζουν οτι εγω ειμαι από την μία πλεύρα και κείνοι από την άλλη.

Πήγα να καθαρίσω. Κοντεψα να πεθάνω. Δεν μιλάμε μόνο για σκόνη. Μιλάμε για βρωμιά στο ψυγείο, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, σταγονες χυμών, φαγητού. Τέλος πάντων.

Καθάρισα, ετοιμασα τον χώρο να πάμε με το παιδί, ρωτησα για τα δρομολόγια λεοφωρείων για να πηγάινει σχολείο, και άφησα 5 πράγματα.

Την επομένη πέρασα να πάρω λεφτά από τους δικούς μου γιατί έχασα όλες μου τις κάρτες στον δρόμο και τις μπλόκαρα. Λεφτα που αναγκαστηκα να φωνάξω για να τα πάρω.(Αν σκεφτείς οτι η μάνα μου μουρμούραγε οταν στα γενεθλια του παιδιού μου έλειπαν 5 ευρώ για το σουπερμάρκετ αντί για 3 που της ζητησα, και το εκανε θέμα,ενω στο πορτοφόλι της ειχε 3 πενηντάρικα, καταλαβαίνεις τι έγινε τώρα.
Τελικά προσφέρθηκε να της τα δώσει η νονά του παιδιού, μπας και βγάλει τον σκασμό).

Μπάινω στο σπίτι.
"Τώρα πας στο εξοχικό; Είναι νύχτα".
"πάω τα πράγματα"
"Ποια πράγματα; Τι πράγματα; Πού θα τα αφήσεις;"
Ο έλεγχος προσωποποιημένος.

Δαγκώθηκα που άνοιξα το στόμα μου και την προσπέρασα αγνοώντας την.
Να κατσω να της εξηγω οτι θελουμε πετσετες και σεντόνια, και φαγητα΄και ρούχα σαν να απολογούμαι ή να δίνω αναφορά;
Η ερώτησή της ήταν σαφής των σκέψεών της.

Πήρα τα χρήματα, έιδα τον πατέρα μου.

"Τώρα που θα πας όμως θα πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο, αυτά ειναι ξοδα που δεν τα υπολογίσαμε..."
Συνέχισα να την αγνοώ.

Να σου πω, μαμα, τι έκανες με τον Σιμονσίνι τον γιατρό από την Ιταλία που μου ζήτησες να του γράψω;
"Είνα τρελός!" και έκανε χαρακτηριστική κίνηση του χεριού.
'Ηθελε να έρθει, να του πληρώσω εισητήρια, ξενοδοχεία"
-Θα προτιμούσες να κάνει διάγνωση απ΄το τηλέφωνο;"
-Δεν μου κάνει, δεν τον θέλω.
Οχι επειδή ειναι κακός γιατρός, αλλα επειδή ζήτησε να του πληρώσουν τά έξοδα.
Σοβαρό κριτήριο. Ποσο κάνει ένα εισητήριο από Ιταλία; Και μια διαμονή 2 ημερών;
Μου ρθε αναγούλα.
"Με τι ευκολία αχρηστεύεις τους θεούς που εσύ πιστευεις πρώτη", της λέω "και πόσο έυκολα λες "τρελό" κάποιον..."
Δεν ήθελα να τσακωθώ.
Κουράστηκα.


Πηγαίνοντας στην πόρτα με ξαναρώτησε πότε θα πάω στο εξοχικό.
"Δεν θέλω να σου πω, δεν το καταλαβαίνεις;" της απάντησα.
Το πρόσωπό της παραμορφώθηκε από λύσσα. Νομίζω μόνο εγώ την εχω δει έτσι και την έχω δει συχνά.
"Τίποτα τίποτα τίποτα;" κουνούσε τα χερια της πέρα δώθε με δύναμη. "Να μην χαρώ για σένα;"
(η αιώνια καραμέλλα-ψέμα)
'Τίποτα. Δεν γουστάρω έλεγχο."
Μουκλεισε την πόρτα καταμουτρα.
Κατέβηκα κάτω...



Στην έισοδο βρήκα έναν φίλο του πατέρα μου.
Μετά από λίγες κουβέντες μου είπε οτι και κείνος έχει καρκίνο.
"Αλλα δεν πειράζει, δεν έχω παιδιά, γιατί να ζήσω;" είπε και βούρκωνε.
Πώς φαινόταν η προσπάθεια συμβιβασμόυ με το μυαλό.
Ενας γλυκομίλητος άνθρωπος, ήπιων τόνων, χαμογελαστός μια ζωή.
Δεν θέλησε να με φιλήσει μη με κολλήσει κατι.

Και ένιωσα λύπη και στεναχώρια και δεν ήξερα τι να πω σε έναν άνθρωπο που παλευε να αποδεχτει οτι η ζωή του τελειώνει.

Σκέφτηκα οτι πήγαινε επάνω, και του είπα
"Δεν ξέρω αν αυτά που κάνουν επάνω πιάνουν ή όχι, ειναι πολύ ακραία, και δεν ειμαι σε θέση να κρίνω. Αλλά μήν το βάζεις κάτω. Εγώ που δεν σε εχω ζήσει θα στεναχωρηθώ, φαντάζεσαι οι κοντινοί σου; Ο αδελφός σου;"

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.
Και για πρώτη φορά καταλαβα και συνηδειτοποιήσα οτι ο καρκίνος, τελικα σκοτώνει. Και τρόμαξα.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers