Sunday, October 23, 2011

το βιβλιαράκι μου για τον τοκετό στα αγγλικά (πολύ περήφανη)

Friday, October 07, 2011

Flattered

Οκ, σήμερα μου σφύριξαν αυτό....



womenincity


 Ναι, ειμαι ακόμα εδώ.
Δεν γραφω γιατί εχω δικαστήρια και ο,τι κάνω και λέω διαστρεβλώνεται.
Αλλα ειμαι εδω.

Friday, August 12, 2011

Ok so this is it:

Ενω ετοιμαζόμουν να φύγουμε  και να ξεκινήσουμε εκ νεου,  ο πατερας της μικρής μου εκανε ασφαλιστικά μέτρα να μην φύγει το παιδί. Εδωσα ο,τι χρήματα είχα στον δικηγόρο και εχασα. Ενας θεός ξέρει γιατί, αν και εγινε θεμα οτι η σχεση μου ειναι με μικρότερο. Και οτι ο πατερας του παιδιου κλάφτηκε οτι χανει το σπλάχνο του και που το παω η κακούργα. Οσοι διαβαζετε το μπλογκ χρόνια ξερετε, δεν χρειάζεται να σχολιάσω. Το οτι παει ΚΕΘΕΑ και δεν μπορει να το παρει ούτε ενα απόγευμα δεν μέτρησε. Το οτι ομως ειναι ενστολος, σιγουρα.Ελλαδισταν.
Το θεμα ειναι το εξής. Εχω ακόμα καποιες πιθανότητες να κερδίσω. Ομως δεν εχω ούτε για μετρό. Κατα καιρόυς πολλοι μου προσφερατε βοήθεια σε ιδιωτικά μαιλ και αρνιομουν πάντα. Αυτή τη φορά θα σας πω ναι. Χρειαζεται να μαζεψω λίγα χρήματα για να καταθεσω αγωγή και ασφαλιστικά μετρα και να κάνω ανάκλήση των προσωρινών μέτρων.
Μπορει να γραφω και να  "ακουγομαι" ψυχραιμη ομως για να ζητάω κάτι τετοιο, καταλαβαίνετε ποσο σοβαρά ειναι τα πράγματα.
Χωρις να τιθεται θεμα κηδεμονίας, τιθεται θεμα τι θα απογινει το παιδί μου, αφού δεν μπορω πλέον να προσπαθώ να δουλέψω και να την μεγαλώσω με τοσο αντιξοες συνθήκες. Πλεον ειναι ξεκαθαρο οτι ο πρωην μου δεν θα ησυχασει αν φτιαξω τη ζωή μου, μου εχει κανει σαμποταζ πολλές φορες για να αρνουμαι να το πιστεψω.
Δεν μπορω να προστατεψω και να μεγαλώσω ενα παιδι σε τετοιες συνθήκες.
Μας κοβουν το ρευμα, το καθημερινό φαγητό ειναι προκληση.
Και δεν μπορω να ξαναπαθω καταθλιψη, ήδη ημουν σαν πεθαμένη για πολύ μεγάλο διαστημα.
Αν μπορειτε να με βοηθήσετε λοιπον, να βοηθήσω την μικρή μου να μην χασει την μαμα της. Γιατι ολη αυτή η τρελα με απομακρύνουν στα βαθη των πιο σκοτεινων μου σκεψεων....



Saturday, July 23, 2011

Ενα ωραίο σαββατο.

Στις 10 και μισή περιμένω τον πρωην μου να ερθει με αγριες διαθεσεις, να "παρει"το παιδι. Μου το δήλωσε. Του απάντησα οτι εφοσον κανει/εκανε χρήση ηρωίνης, μπορει να το δει παρουσία μου. Δεν το παιρνει.
Κρύβεται πισω από το αρχικο συμφωνητικό το οποιο ΠΟΤΕ δεν τηρήσαμε, το οποιο λέει οτι μπορει να την παιρνει κάθε δευτερο σαββατοκύριακο. Το οποιο όμως λέει και οτι μπορει να την βλέπει τις Πεμπτες (δεν φανηκε ουτε ρωτησε να την δει) και οτι πρεπει να μου καταβάλλει ενα ποσο διατροφής που ποτε δεν πήρα. Επίσης το συμφωνητικό λέει οτι αυτα αλλαζουν κατόπιν συμφωνίας.
Ε, δεν συμφωνώ.
Αυτό το συμφωνητικό φτιαχτηκε από μένα οταν χωρίζαμε για να διαφυλάξω επαφή με το παιδί γιατι τον εβλεπα οτι δεν τον ενδιεφερε, και ήθελα να διατηρήσω μια επαφή μεταξύ τους για να μην νιωσει η μικρή οτι δεν την ήθελε.
Δεν ξέρω τι θελει να κάνει, ποσο θα το τραβήξει. Ξέρω οτι δεν μπορω να του επιτρεψω να την παρει.
Δεν εχει φραγμούς, δεν σεβεται, και χειραγωγεί όποιον του λέει όχι.
8 χρόνια αυτό κανει, 8 χρονια εχω λιωσει να προσπαθω να προστατευσω την αθώοτητα του παιδιου.

Το παιζει θιγμένος πατερας που του στερω το παιδι του. Ψεμμα.
Ζητά ψυχιατρικη εξεταση του παιδιου με την ελπιδα οτι η μικρη θα πει αυτα που θελει εκείνος. Η μικρή όμως δεν καταλαβαινει και πολλά. Και ειναι παιδι που με τις εντασεις κλείνεται στον κοσμο του και το να την "αγγιξεις" γινεται όλο και πιο δύσκολο.
Απο χτες το στρες μου εχει χτυπήσει κόκκινο. Δεν ειναι ζωή αυτη και δεν την θέλω αυτήν την ζωή. Δινω μαχη να ελευθερωθώ. Την μαχη για την ελευθερία της μικρής να βγει από την χωρα θα την δώσω τον Αυγουστο.
Δεν ξέρω αν θα μου φερει αστυνομία και πώς θα καταλήξει όλο αυτό, ομως χρειαζομαι τις σκέψεις σας.

Wednesday, July 20, 2011

Οταν ολα διαλύονται γύρω σου...

Ο πατερας της μικρής μου εκανε περιοριστικά μετρα.
Συγκεκριμένα, επικαλείται την ψυχική υγεία του παιδιού, με την μετακόμιση, αλλα ζητάει να την κρατήσω εγω ΚΑΙ να κάνουν ψυχιατρική εξέταση στο παιδί(!). Γεγονότα που δεν "κολλάνε", εκτός αν προσπαθεί να με κρατήσει εδώ.
Ελπίζει η μικρή να πει οτι θελει να κάτσει εδώ και ελπίζει οτι ετσι δεν θα προλάβω να την παω και ισως να της αρεσει.


Και το καλύτερο; Μου εκαναν "εκτακτα περιοριστικά μέτρα", δηλαδή, δεν μπορω να φύγω ούτε μεχρι την ακρόαση για τα περιοριστικά μετρα. Θα ήθελα να ξέρω με ποια βάση και πώς.

Monday, June 27, 2011

'Ηρθε η ώρα να μιλήσω


Αποφασισα να φύγω από την Ελλάδα. Ειναι κατι που το σκεφτόμουν καιρό και πάντα αναρωτιόμουν πώς θα τα καταφέρω χωρίς βοήθεια. Η Γαλλία βοηθάει τις γυναίκες μόνες με παιδί, θεώρησα οτι θα ήταν πιο εύκολο για μένα.
Και εκεί που το ειχα ψιλό αποφασίσει με μισή καρδιά εμφανίστηκε το μωρό μου. Από το πουθενά, ήρθε και με βρήκε μέσω ιντερνετ και χαμογέλασα πάλι, και ένιωσα όμορφα. Και ήθελε να ερθει. Και ήρθε. Και με κοιταζε και ελιωνε και ξέχασα την διαφορά ηλικίας, τα εμπόδια και είδα  μόνο πιθανότητες, μωρά, μια καινούργια αρχή. Βρήκα το κουραγιο να θελήσω να φύγω, βρήκα το κουραγιο να ξαναζήσω και βρήκα το κουράγιο να πω στον πρωην άντρα μου οτι...φευγουμε. 
Είμαι ανασφάλιστη, χρωστάω, δεν θα έχω σύνταξη, η μάνα μου στον κόσμο της, τι αφήνω πίσω; Τα σκυλιά μου και ενα σπίτι που δεν ειναι καν στο όνομά μου.
Α ναι, και εναν πρωην σύζυγο που απέτυχε στην επανένταξή του στο πρόγραμμα που ακολουθούσε 2 χρόνια (και γαμηθηκαμε όλοι γιατί του ετρωγε όλο του το χρόνο, και τον εξυπηρετήσαμε "αρκεί να βρει επιτελους τον δρόμο του" και ανασαναμε όλοι-ιδιως εγω- που δεν θα κουβαλούσα πια το μυστικό του υπο την απειλή οτι θα μου κάνει αγωγή για δυσφημιση).
Και πάνω στην κουβέντα μου λέει οτι εκανε ηρωίνη 6 χρόνια.
Και οτι ξαναέκανε χρήση 3 φορές και την τρίτη πιαστηκε. 
Ορίστε; ηξερα για κοκαίνη και δεν ειχα αποδείξεις και γαμιομουν να μην αφήσω το παιδί μόνο του, και οταν βρεθηκε η γκομενά του ηρέμησα. Αλλα ΗΡΩΙΝΗ;;;



Εχω την δική μου θεωρία ως προς το πόσο άθελά του πιαστηκε, όχι μόνο γιατί το εκανε στο μπαλκόνι ενώ η δικιά του ήταν μέσα αλλα γιατι πλέον ήταν ωρα να συζητήσουν γαμους και μωρά και ήξερα οτι κάτι θα έκανε για να σταματήσουν όλα. Ομως για αλλη μια φορά με εξέπληξε. Περίμενα κέρατο, όχι ηρωίνη.
Ομολογώ οτι τρομαξα.
Θέλω να πάρω το παιδί όσο πιο μακριά γίνεται. Απο γιορτούλες που την πήγαινε όταν διοργανωνε το κέντρο αποτοξίνωσης θεατρικές παραστάσεις. Από εικόνες και ανθρώπους και έναν κόσμο που δεν εχει καμιά δουλεια να βρίσκεται ενα παιδί. Από το γαμημένο του περιβάλλον που ειναι δική του επιλογή και 9 χρονια τρωω προσβολές, παραβατικές συμπεριφορές και δεν εχω καταφερει να ζήσω την ζωή μου για να μην νιωσει και καταλάβει το παιδί τίποτα. Να νομίζει οτι ο μπαμπάς της δεν εχει πρόβλημα, ειναι νορμαλ..οτι εκεινη ειναι σαν ολα τα παιδάκια.
Και τώρα εχω την ευκαιρία να φύγω, να ζήσω με έναν άνθρωπο που ειναι προθυμος να αναλάβει τα εξοδαμας μέχρι να ορθοποδήσω εκεί. Ρίσκο; 
Ναι, μεγάλο.
Τι επιλογή εχω;
Είμαι ερωτευμένη, και πιστέυω στον εαυτό μου. Αν η σχεση μου ευδοκιμήσει θα ειμαι σε ενα οργανωμένο κράτος, θα εχω ευκαιρίες, η μικρή θα καταλάβει τι θα πει "οικογενειακή ζωή".

 Απαγορευσα στον πρώην μου να παιρνει το παιδί εφόσον "χωρισε" με την δικιά του και ζουν στο ιδιο σπίτι. Στην αρχή του ειπα να μην πει τιποτα στο παιδί αφού ήδη η μετακομισή μας ειναι ενα μεγάλο κεφάλαιο για το παιδι και θελει χειρισμό. Το να μάθει οτι μπορει να χασει την γκομενα του μπαμπά θα ηταν πολύ και του το είπα οτι η μικρή θα μπερδευτει αφού ζουν ακόμη μαζί, ειναι αλλη μια απώλεια. Δεν συμφώνησε. "Επειδή πρόλαβες να της πεις εσύ τα δικά σου δεν θα πεί οτι πρέπει να μην της πω και εγώ τα δικά μου". Αναγνωρισα την παράλογη λογική που με συντροφευει μια δεκαετια  και ετσι του ειπα οτι μεχρι να βρει τον δρόμο του το παιδί θα το βλέπει οταν θα είναι και άλλος.
Σε τηλεφωνική συνομιλία με το παιδί της είπε "θες να πας Δανία"
Η μικρή απάντησε ναι και οχι γιατί φυσικά δεν θέλει να χασει τον μπαμπά της. Και αυτό ειναι προς τιμήν μου που δεν την δηλητήριασα αλλα μπαστα.
Της υποσχεθηκε οτι "θα κάνω ο,τι μπορω να μην φύγεις" και η μικρή απόρησε γιατί δεν του ζήτησε καμια υποσχεση.
Οταν το έμαθα αναγκαστηκα να της εξηγήσω οτι μια ωρα πριν ο μπαμπας της μου ειχε ζητήσει να την αφήσω μαζί του να μεινει και με την μαμά του και οτι οταν την ρωτούσε για την Δανία, ουσιαστικά την ρωτούσε αν θελει να φύγει μαζί μου.
Η μικρή αγχωθηκε. Δεν θελει να στεναχωρεσει κανέναν. Μας θέλει και τους δύο. Προσπαθώ να της εξηγήσω οτι αυτό δεν γίνεται, τα πράγματα εχουν δρομολογηθεί.
Καθε παιδί φοβάται το νεο σχολείο, τις νέες συνθήκες. Εδώ φοβάμαι εγώ. Και γι αυτό θέλει ειδικό χειρισμό και φυσικά δεν μεταθέτεις την ευθύνη στο παιδί οταν δεν ειναι σε θέση να καταλάβει τις συνέπειες των πράξεών της.
Την κυριακη την αφησα στην μητέρα του να ειδωθούν. Εγινε λίγο μπαχαλο γιατι το παιδι εβαλε τα κλάμματα οταν τον ειδε. Γιατί θα φύγει, λογικό.
Ο πρωην μου ως επαναστατημενός εφηβος αρχισε να λεει οτι "Τι θελει το παιδι".
Τι λες ρε παπάρα....το παιδί μπορει να θελει να ξαναπαντρευτούμε, πώς επεμβαίνεις και ανακατευεσαι και της γαμας την ψυχολογία υποσχομενος πράγματα που δεν εισαι σε θεση να δώσεις;

Ναι, ειναι μια δυσαρεστη κατάσταση, αλλα θα την ξεπεράσει και το σημαντικότερο δεν θα χρειαστέι ποτε μα ποτε να δωσει τις δικές του μάχες. Γιατί αυτή τη στιγμή αυτό κάνει. Χειραγωγει τις φοβίες τις μικρής για λογαριασμό του.
Δεν εχει σπίτι, δεν εχει τα μέσα να πληρωνει το ιδιωτικό της σχολείο, δεν μπορεί να την κρατήσει, δεν ασχολήθηκε ποτε πάνω από 3 μέρες το μηνα και δεν εχει ιδέα τι χρειαζεται για να εισαι γονιος. Δεν θυσιαστηκε ποτέ και όταν χρειαστηκε και δεν το εκανε η απαντηση του ηταν  "Εγω δεν θα γαμηθώ για κανέναν". Ευτυχως μαζευα εγώ τα κομμάτια και η μικρή ήταν πολύ μωρό να καταλάβει.

Οταν πήγα να την πάρω σήμερα της ειχε πει οτι χωρισε. Λες και ήταν απαραίτητο. Η δικιά του πήρε το παιδί και της υποσχεθηκε οτι θα την βλέπει.
Και κάθομαι εγω από μια γωνια και τον βλέπω να εχει μια σιγουριά που μόνο εκείνη μπορει να του δινει. Ισως αποφασισαν  να μείνουν  μαζί για να πάρει το παιδί, δεν ξέρω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει στο κεφάλι του και εχει τετοια επαρση και υφος και νομίζει οτι υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιου. 

Ενα παιδί που 9 χρονια ειναι με την μαμά του, θα πάει σε καλό σχολείο, θα φύγει μακρια από ναρκωτικά, φτωχεια και καβγάδες και που θα εβλεπε τον μπαμπά του-αν ήταν συνεργασιμος- κάθε 2,5 μήνες. Ενα παιδί που θα μεγαλώσει σε μια χωρα με ήρεμους ανθρώπους, χωρις καθόλου σχεδον εγκληματικότητα, που θα πληρωθεί για να σπουδασει και που θα εχει σφεστατα καλύτερη τύχη, αφού εκεί δεν θεωρείσαι γαμησιμη μόλις πατήσεις τα 14.

Αυτες τις μέρες λοιπον αντιμετωπίζω αυτό το θέατρο του παραλόγου. Δεν του κάνω ασφαλιστικά μέτρα, αποφευγω ακόμα να παμε δικαστικώς, για την μικρή κυρίως. Δεν ξέρω και πότε θα φύγουμε. Μπορεί όλα να πάνε κατά διαολου και να μην φύγουμε φετος, και τελικά να πάω Γαλλια, δεν ξέρω. Ομως νιώθω οτι δίνω την μάχη της ζωής μου να ελευθερωθω και δεν υπαρχει περίπτωση να μείνω. Ο,τι και να γίνει, δεν θα με σταματήσει.


Friday, June 24, 2011

Οταν τον ρωτησε φίλος του....

Sunday, June 12, 2011

Οταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι

Με κοιτα και λίωνει. Με ξέρει. Δεν με φοβάται, ξέρει οτι ειμαι νευρική, οτι την λέω, οτι δαγκώνω, οτι τον πρώτο καιρό θα τρώμε μακαρόνια, ολα τα στραβα.
Ομως σε μένα βλέπει τον ερωτα της ζωής του, οταν αρπαζομαι κρατα την ψυχραιμία του και το συζηταμε, και νιώθω οτι ειναι πιο δυνατός από μένα, πιο σταθερός, οτι αν ήθελε θα με τελείωνε.
Αν αυτού ανοιγει την μεγάλη του αγκαλιά και μας δεχεται όλους μέσα, παιδιά σκυλια γατιά.
Ψαχνει για σπίτι κοντα στο Γαλλικό σχολείο. Είναι βολικός, συζητίσημος και απίστευτα ευθύς μαζί μου.
Και τον ερωτευτηκα, ήρθε και με βρήκε ενω θαφτηκα πίσω από ενα βουνό, ανάμεσα σε κότες και κουνέλια, με μηδέν ζωή. Με βρήκε, με κοιταξε με αγάπη, χωρίς να με κρίνει, και θέλει να περασει την ζωή του μαζί μου. Και εγω, η λογική, η κυνική, η ξύπνια, δεχτηκα.


Σήμερα φεύγει, πάει να ετοιμάσει την ζωή μας, ωστε να παμε να τον βρούμε. Ολα τα εμπόδια εξαφανίστηκαν. Ο πρώην μου εχει τα δικά του προβλήματα, δεν θα μας σταματήσει, μια μαχη λιγότερη. Η μικρή εχει ενθουσιαστει με το τι θα βρει εκεί και τον εχει συμπαθήσει τρελά. Φυσικό ειναι αφού όποτε κανει η λέει εξυπνάδα, εκείνος ξεκαρδίζεται στο γελιο. Εγω δεν αφήνω τον εαυτό μου ακόμα να το πιστέψει, πρέπει να γίνουν τόσα πολλά εδώ... και εκεί.

(Στο σκαιπ)
Ομως δεν χάνω το κουραγιο μου. Αυτό το βουνό ειναι τουλάχιστον καλό.

Tuesday, June 07, 2011

Συμπτώσεις....

Εκείνη την μέρα μπήκες στο παιχνίδι ως dps. Οχι ως healer. Αυτός ήταν ο δικός μου ρόλος. Και στην πορεία κάτι κλώτσησε και βρεθήκαμε 3 και για να μην διαλυθούμε αρχισα να μιλάω. Μαλακισμένα. Τόσο μαλακισμένα που ειχα την εντυπωση οτι εγραφε 20 χρονων παρθενοπιπίτσα περί ανέμων και υδάτων. Και αστειευτηκες. Οτι μιλάω πολύ. Και εξήγησα οτι το όνομα του χαρακτήρα μου σημαίνει το τρίτο το μακρύτερο στα ελληνικά, αλλα ειναι ουσιαστικά ονομα μουσικού, και το πόσο πετυχημένη επιλογή ηταν. Γέλασες, ο χαρακτήρας σου λεγόταν Suck, σε ελεύθερη μεταφραση. Σου έδωσα το ΦΒ μου, και μου εκανε εντυπωση που δεν εμοιαζες με αποτυχημένη έκτρωση οπως οι αλλοι 123426537687 συμπαίκτες που συνάντησα ως τώρα.
Ποιες οι πιθανότητες να ειχαμε βρεθεί; Ποιες οι πιθανότητες να σου ειχα μιλήσει αν δεν ειχαμε πεσει σε μαλάκα τανκ; Ποιες οι πιθανότητες να σου αρεσει η ίδια μουσική, τα ιδια αστεία και να νιωθεις και εσυ εγκλωβισμένος εκεί που ήσουν;

Ποιες οι πιθανοτητες να πέσω σε καποιον τοσο ρομαντικό οσο εγώ που θα μου επετρεπε να βγαλω αυτον τον εαυτό, τον τρυφερο, τον ευάλωτο, αυτόν που εχω μαθει να κρύβω, πίσω από την "εμπειρία", το βρωμόστομα, τις πίπες και τον κυνισμό. Σε γνώρισα και βγήκε από μεσα μου σαν εκρηξη η ανάγκη μου για γλύκες, για κουρνιασμα, για τρυφερότητα. Ξαφνικά το "γαμήσι" δεν ήταν η μόνη οδός, ξαφνικά ανακάλυψα πόσο μου έλειψε να με κοιταει καποιος, να με θέλει αλλα να μην θέλει να δει "τα βυζιά μου", να θέλει να ξαπλώσει δίπλα μου να με "νιώσει". Ξαφνικα είδα εναν αντρα που σαφέστατα οδηγείται απο τις αισθήσεις του ( μη το παραχεσουμε, υπάρχουν και ορια στα θαύματα), ομως με τετοια αισθηση τιμιότητας, τετοια αισθηση "σωστού", με τετοιο σεβασμό... ουσιαστικό. Με γνώρισες να μιλάω για π*υτσες μπλε, γελούσες με την ψυχή σου, πιθανόν σε τραβηξε και αυτό, όμως ουδεποτε δεν με κοιταξες ως κάτι φτηνό, ουδεποτε δεν το πήγες "εκεί" παρα τις φιλότιμες προσπάθειές μου. Βλέπειες μάτια μου, ειναι πιο εύκολο για μένα να μιλήσω σε ενα κ*βλί. Δεν σας έχω για παραπάνω, δεν σας εκτιμώ ιδιαιτερα, εχετε κάνει κέντρο της υπάρξής σας ενα κονταράκι τοσο δα και ανάλογα το μηκος του κάνετε εκπτώσεις στην καλοσύνη και στην αξιοπρέπεια. Τι πιο εύκολο από το να απευθυνθώ σ'αυτό;
Μου σηκωσες όμως το κεφάλι απάλα και με κοιταξες στα ματια. Ω ειχε πιασει τοπο η "κουβεντούλα" μου, ομως σε ενδιέφερε πιο πολύ το αισθηματικό κομμάτι. Να με γνωρίσεις, ήσουν ερωτευμένος.
Φοβήθηκα μην ησουν κανα ανθρώπινο χαλάκι, λαπάς, κολλιτσίδας. Ετσι εχω μάθει βλέπεις. Και σε ειδα να παιρνεις αποφασεις, να κινείσαι με αποφασιστικότητα. Και σε ειδα να κανεις και πράγματα σκλήρα.
Ανάσανα με ανακούφιση. Δεν ήσουν τέλειος, αρα δεν εβλεπα ο,τι ήθελα.

Στην αρχή το πήρα ελαφρά, μετα σοβαρά, μετα ξανά ελαφρά. Τα δεκάωρα καθισμένη στο νετ να σου μιλάω, να παιζουμε ερωταπαντησεις, τα σαββατοκυριακα συνδεδεμενοι με τα ακουστικά και την κάμερα ως αλλο μηχανημα τεχνητής ζωής, να βλεπω να κλείνεις τα μάτια οταν το συναισθημα είναι πολύ εντονο, το χαμόγελό σου, το γέλιο σου.
Η ευθύτητα μας, η ομοιότητα μας στην ανάγκη μας να ειμαστε ξεκάθαροι με τον εαυτό μας κυρίως, η ευαισθησία μας και η ανάγκη ασφάλειας που καλύπτει ο ενας στον αλλον ειναι κάτι το πρωτόγνωρο.
Χριστε μου δεν μπορω να ξαναγυρίσω στους ευθυνόφοβους, κακότροπους, ψευτες μετα από αυτό.
Μου εδειξες οτι αυτό που δεν πίστυα οτι υπάρχει πια, υπάρχει. Και όχι μόνο υπάρχει, αλλα με βρήκε.
Αλλαξες ριαλμ για να εισαι μαζί μου, και σιωπηλά με ερωτευόσουν, χωρίς καμία αμφίβολία για τα δικά μου συναισθήματα που επαιζαν κρυφτό μαζί μου, ως συνήθως.
Θέλεις να εισαι ελεύθερος μαζί μου, θέλεις να ειμαστε μαζί, και οι δυο τρεμουμε την πρώτη συνάντηση. Εγω για τα κιλά μου, την κυτταρίτιδα, τις ρυτίδες μου που με κουρασαν. Εσύ γιατι φοβάσaι μην μου φανεις μικρός (δεν σου εβγαλα αυτή τη φοβία, καλό ειναι να ανησυχεις λίγο :P)
Εχουμε διαφορά, οση ειχα με τον πρώην μου. Ομως ο πρωην μου δεν σκεφτόταν μελλοντικά, ηταν εδώ και τωρα, ήταν αισθησιασμός, ηταν στεγνά. Το καλύτερο κρεβατι μου ως τωρα αναμφισβήτητα αλλα χωρίς να αφήνω την καρδιά μου ελεύθερη να φτερουγίσει.
Εσύ, ομορφε καλέ μου αντρα, λες οτι δεν εχει σημασία το ποσο διαφορετική θα ειμαι από την κάμερα.
Θα δούμε, καλό μου.
Η μαμα σου με περνά μόλις δεκα χρόνια και η θεια σου ειναι συνομηλική μου. Πίσω από την κουρτίνα ενα, ευτυχια, πίσω από την κουρτίνα δύο, ταπεινωση.
Ρισκάρω;
Hell yes.

Ερωτεύτηκα για πρωτη φορά αντρα που δεν ήταν ψεύτης και νιωθω την διαφορά. Ερωτευτηκα ανθρωπο πρωτα από το μέσα του και μετα εμαθα να αγαπώ το έξω του, ενώ δεν ήταν ο τύπος μου (ενώ αντικειμενικά εισαι κουκλος οπως μου λένε, εγώ δεν συγκινήθηκα ιδιαιτερως πρωτίστως). Ερωτεύτηκα εναν άνθρωπο πριν τον μυρίσω πριν νιώσω την ζεστη του σωματός του, πριν δω το προσωπό του καθαρά.
Ερωτευτηκα εναν ανθρωπο που μου φερεται οπως μου αξίζει και για πρωτη φορα δεν ξενερώνω, ψάχνοντας να τιμωρηθώ με τον πιο ελεεινό.
Περίμενε, θα μου πεις, ειναι ακόμα νωρίς.
Συμφωνοι.


Μπορει όλο να ειναι μια αυταπάτη που τρεφουμε ο ενας στον αλλον στην αναγκη μας να καλύψουμε κενά, Μπορει να ειναι απλά σεξουαλική ελξη καλυμμένη σε αισθημα γιατι δεν αντεχεις να εισαι  "αυτός ο τύπος". Μπορει ομως η απόφασή μου να κάνω περα την μάνα μου και να διεκδικήσω το να ζήσω χωρίς να φοβάμαι τις επίπτωσεις πάνω της να άλλαξε κάτι στην ποιοτητα ανθρώπων που τραβάω.

Μπορει απλά να ειμαι ξενυχτισμένη και να μην ξέρω τι μου γινεται.
Είμαι τρελλά ερωτευμένη, και εζησα εναν μήνα απόλυτης ευτυχιας.
Που τελειωνει μεθαυριο για να αρχίσει κάτι αλλο...ισως διαφορετικό απ'ότι ευχόμαστε...ο καιρός θα δείξει.




-(Μεσολαβεί άφιξη)-





Χτες σε ρωτησα, γιατι;
Γιατί εγώ; Χρειαζονται να γίνουν θυσίες, αξίζει τον κόπο;
Μου απάντησες οτι βρήκες την αδερφή ψυχή σου.
Και ενιωσα οτι μετά από δέκα χρόνια, ίσως και να ξαναπίστεψα κι εγώ στα θαύματα.

Monday, June 06, 2011

Irthe (eksou kai h elleipsh ellhnikou plhktrologiou)

Friday, May 20, 2011

Σ'αγαπιόμαστε

Μ'αγαπας. Μ'αγαπάς;
Μ'αγαπάς.
Σ'αγαπώ; Σ'αγαπώ; Σ'αγαπώ...

Αμα ξεκινούσα να γραφω ολα οσα λέγονται, όλα οσα διαδραματίζονται....

Saturday, May 14, 2011

Σαν το μικρόοο φαντασματακι τριγυρνώ.....

Είμαι ερωτευμένη, ειμαι καλά. Θα επανέρθω σύντομα.

Sunday, May 08, 2011

Dear "John"

I m thinking of you, I don’t feel I have the right. You are going through a break up long overdue, it’s something that is deep and personal and there’s sadness and heartache and I have no place to be there, even in thoughts. I also don’t have the right to think about you because you are younger. I don’t feel it but I force myself to remember it and then I feel a bit ashamed. I also don’t have the right to think about you because I know the odds this is just a phase are tremendous. And if I think about you, I feel the feelings overflowing, and I get scared. Knowing this is probably something we fed each other as a sugar coated pill, as a rebound thing is comforting me. I don’t want to believe it’s real, it’s much easier if it’s not. I know it’s not. I know it’s not….I know it’s not.
But as I sit here and I try not to think about you, and I find million reasons to kill the buzz by thinking that u might realize that u 2 need to be together, or that you will go and start going out and have fun and outgrow this thing we have, I smile I don’t hurt and I find it fitting.
Cause it’s not real, I know it’s not.
But then how to explain its 4 30 and all I m thinking about is your voice, your face, your hands, your smile (that I ‘ve neer seen) the feeling you must be feeling and my heart swells up and I want to tell you how much I need to run to you and cuddle you, kiss your forehead, hold your face. How can I explain falling in love with you?
How can I explain my joy watching you doing something very difficult and painful that will give you what you need. And I m not a selfless saint saying I won’t mind if you need something other than me, but it’s too soon to feel actual hurt, and besides…what I feel is not real.  I know it’s not.

I wake up a few hours later and I think of you, but it’s not real. I wonder how you are, if you think about me too and I hope you are not and I hope you are. I know I won’t see that little green dot but I go to my computer anyway, it’s a piece of you. The only form of reaching out that I have.
All I can do is wait. For you to come to me, I don’t even know when, and my heart skips a beat. I m hoping way down inside, that you are more detached and logical than me. I can’t afford to be more than that. I got wings now, I paint I write, I m filled with energy, I am how I’ m supposed to be. 
You might never come back to me.Not the same, anyway. 
But I think the artist that I am, that creature that needs to express and needs to feel and fly in other pink dimensions is on to something here.I found my muse.
All I can do is wait and see. And write.
Channel this agony and anticipation, this tingling sensation that is based on something that isn’t real. I know it’s not. It cannot be.

I know it's not....
I know it's not


Wednesday, April 20, 2011

Is it possible to fall for someone via internet?

Thursday, April 07, 2011

" Η μικρή γύρισε με πόνο στο σβέρκο. Παρακολουθώ αν εχει πυρετό. Αν -χτυπάω ξύλο- εχει, μπορεί να ειναι meningitis, σε παίρνω να ερθεις να πάμε στο νοσοκομείο."
"Οχι, να πάρεις ταξι και θα σε συναντήσω εκεί."
"...καλα, ξέχνα το."


Να ξαναπω οτι ειμαι με 5ευρώ μέχρι τέλος του μήνα, οτι δεν εχω τηλέφωνο  να πάρω ραδιο ταξί και οτι εδώ πάνω περνάνε μόνο πρόβατα; Να σε πάρω να ερθεις στο νοσοκομείο να σε κάνω τι;


Μαλάκα.

Νοτ σο γκουντ νιουζ (γι αυτό δεν γραφω)

Προσπαθώ με το αλλο μπλογκ να ξαναβρώ τον παλιό σαρκαστικό μου εαυτό αλλα δεν μου βγαίνει.Και δεν μου αρεσει αυτό το στυλάκι, ο σκοπός μου ήταν να βγάλω αυτά τα γαμημένα φίμωτρα και τα ταμπού που πολλές φορές σε πνίγουν. Να μιλήσω ανοιχτα. Αυτό ειχα ανάγκη, να απαλλαγώ από φόβο.

Δεν ειμαι πια τοσο νεα και οργισμένη. Πλεον, καλή μερα ειναι αυτή που δεν εχει απόγνωση. Σούπερ μέρα ειναι αυτή που μου αποφερει καποια χρήματα να ζήσουμε. Οι τραπεζες με πανε δικαστικά για ληξιπροθεσμές οφειλες 165 ευρώ η καθε μία. στις δυο κάρτες μου. Οι δόσεις των δανείων μου εχουν μείνει απλήρωτες. Το ρεύμα μου ήρθε 400 για 5 μήνες. Η γκαρσονιέρα μου δεν νοικιάζεται γιατί α) ο κόσμος δεν εχει λεφτά β) εχει ξηλωθεί το μισό παρκέ.
Προσπαθώ να αλλάξω την διαρρύθμιση του σπιτιού για να κάνω πάλι τατου ή μαθήματα όμως δεν θέλω στην πρώτη περίπτωση τον καθένα στο σπίτι μου, β) ειμαι καινούργια σε πολύ μικρή κοινωνία και δύσκολα με αποδέχονται.
Ενας γνωστός μίλοησε για μένα σε μια ταβέρνα, και καπάκι ματαίωσε το ραντεβού μας και πήγε αυτός να τραγουδήσει χωρίς αμοιβή. Μετα αναρωτιόταν γιατί  δεν ήθελα να πάω να μιλήσω για δουλειά με το αφεντικό. Με τι συνθήκες να διαπραγματευτώ την αμοιβή μου; Απογοητεύτηκα.

Μπορεσα, με την τελευταία μου δουλειά να πάρω πετρέλαιο, αυτό μου δίνει λίγη παρηγοριά.
Είμαι πολυ στα κάτω μου τελευταία.

Πάρκαρα κατα λάθος 7 το πρωι μπροστα σε ενα παρκινγκ για να ρωτήσω κατι καποιον που ήταν στην γωνία της λαικής. Και κλειδωθηκα απ'έξω. Ετρεξα ως το σπίτι και γύρισα για να βρω εναν τύπο να ουρλιάζει που τον έκλεισα. Του ζήτησσα συγγνώμη, πήγα να του εξήσβω αλλα μάταια. "Θα στο καψω, θα στο διαλύσω" ΄φωναζε και μου φάνηκε περίεργο να πει κατι τετοιο. Δεν μίλησα και εφυγε. Αργότερα ανακάλυψα οτι ειχε κλωτσήσει και χαλασει την πόρτα του συνοδηγού σε 2 σημεία. Καταθλιψη. Για το  μένος, την κακία. Εφταιξα, αλλα με σοκαρε η ευκολία  με την οποία επραξε ετσι.

Η μανα μου εμπλεξε με Σαιεντολογους. Νιώθω τοσο μόνη....

Monday, March 28, 2011

Μια βόλτα στο διαδίκτυο.

Η γατα μου μπήκε σε συλλογή http://news.deviantart.com/article/65015/. Είναι η 9η όπως μετράμε κάθετα. Φωτό με Hp photosmart 1000.

Wednesday, March 02, 2011

Νιώθω οτι απογοήτευσα πολύ κόσμο....

 http://pitsirikos.blogspot.com/2005/07/lili-lili.html


κυρίως τον εαυτό μου.

Tuesday, March 01, 2011

Μου φαγες ολα τα δαχτυλίδια.

Μια φορά και εναν καιρό υπήρχε μια παρέα. Η Νατάσα, Ο Μηνάς, Ο Γιώργος που έμενε κάτω από τον Μηνά και η Ρούλα, η κοπέλα του Γιώργου.
 Εκαναν παρέα όπως έκαναν όλα τα 17χρονα.
Η Νατάσα μάλιστα συγκινήθηκε όταν η Ρούλα προσφερθηκε να την βοηθήσει να τακτοποιήσει το σπίτι της (έμενε μόνη για λίγο καιρό).
Λίγες εβδομάδες μετά η Νατάσα ειδε την Ρούλα να φοράει ένα κόσμημα που εμοιαζε πολύ με το δικό της. Της έκανε εντύπωση, γιατί ήταν από ελαφαντοτριχα και σχετικά σπάνιο αλλα προσπερασε.
Λίγες μέρες αργότερα πάλι, είδε ενα ασημένιο βραχιόλι στο χερι της φίλης της, και είχε και αυτό την σταμπα στραβά, σαν το δικό της.
Αρχισε να νιώθει περίεργα.
Δεν έβριδκε τα δικά της στο σπίτι αλλα δεν ήταν και πολύ τακτική.
Λϊγες μέρες αργότερα ειδε ενα δαχτυλίδι στο χερι της φίλης της.Εμοιαζε πάρα πολύ με  ενα σκουλαρίκι περσικο που ειχε στην κατοχή της. Γύρισε το χερι της φίλης της και είδε οτι ναι, το "δαχτυλίδι" ειχε κρικάκι, εκεί που περνούσε το κούμπωμα του σκουλαρικιού.
Χωρίς περιστροφές της είπε "Με εκλεψες".
Μάταια η άλλη φωναζε ορυωταν, η Νατάσα γύρισε την πλάτη της και εφυγε.
Πέρασαν μέρες.
Το πραγμα μαθεύτηκε αφού η Νατάσα είχε θυμώσει πολύ.
Ομως της εκανε εντύπωση η αντίδραση των τρίτων. Αμφιβολία, οτι δεν μπορεί η Ρουλίτσα να εχει κάνει τετοιο πράγμα.
Η Νατασα δεν ενιωθε ούτε αδικημένη, ούτε εκανε πίσω. Ηξερε την αλήθεια.

Ωσπου ήρθε ο Γιώργος και την ρωτησε ευθέως αν εγινε όντως κατι τετοιο.
Χωρίς πάθος η Νατάσα του ειπε "Ναι."
Ο Γιώργος της ειπε οτι θα χώριζε την Ρούλα.


Το ιδιο βραδυ η Ρούλα ήρθε κλαίγοντας και παρακαλεσε την Νατάσα. Επέμενε στο ψέμα της.
Η Νατασα εβλεπε ξεκάθαρα τώρα οτι η Ρούλα δεν μπορούσε να κάνει πίσω, δεν θα αντεχε να υποστεί την συνέπεια των πραξεών της. Η Νατάσα ήξερε οτι  δεν θα ξαναεβλεπε τα χρυσαφικά της, τον βαφτιστικό σταυρό της.
Η Ρούλα έκλαιγε.
Εκεινη την στιγμή η Νατάσα ειχε μια απόφαση να πάρει, όμως δεν το ειδε ετσι.
Ειδε την Ρουλα να κλαίει και να χτυπιέται που θα έχανε τον Γιώργο, είδε να ταπεινώνεται και να επιμένει χαζα σε κάτι που και οι δυο τους ήξεραν οτι ήταν μαλακία και ψέμα.
Και της εδωσε αυτό που ήθελε.

Η Νατάσα δεν δικαιώθηκε στα ματια τρίτων, δεν ξαναπήρε τα χρυσαφικά της.
Επραξε με την καρδιά της.


Δεν συγχωρεσε ποτέ την Ρούλα μεσα της. Δεν της κρατησε κακία, αλλα δεν ξέχασε ποτέ αυτό που έγινε.  Από τοτε, η Νατάσα αμα χασει για 3 δευτερόλεπτα το κινητό της πανικοβάλλεται οτι της το έκλεψαν. Η Ρούλα της άφησε τον λεκέ της.
Και περνώντας τα χρόνια η Νατάσα αρχισε να την νοιάζει το αν δικαιωνεται από τρίτους ή οχι.
Γιατί επραττε με την καρδιά της, και την έλεγαν χαζή, θύμα, κορόϊδο.


Θημήθηκα αυτήν την ιστορία σήμερα και θαύμασα. Την ανωτερότητα. Το γεγονός οτι πήρε μια αποφαση που δεν την συνέφερνε, δεν ειχε κανένα όφελος. Που συνειδητά είδε πονο και δεν σκεφτηκε με το Εγω. Ειχε επίλογη να χαρίσει πόνο ή χαρά. Και χαρισε χαρά. Τα  χρυσαφικά δεν θα τα έπαιρνε πίσω ετσι κι αλλιως, δεν θα έπαιρνε τίποτα πίσω με το να γίνει τιμωρός.
Θαυμασα που δεν ειχε ανάγκη να πονέσει την αλλη, να ανταποδώσει.
Που ήξερε οτι αυτή δεν ήταν η λύση.
Που προσπέρασε και διαχωρισε τα συμβάντα.

Πως μπορούν οι ανθρωποι να βλέπουν τετοιους ανθρώπους και να τους μαγαρίζουν;

Monday, January 31, 2011

&^%&*(%^*&^(&*

Τελείωσε και το απόθεμα πετρελαίου...λίγο πριν το κύμα κακοκαιρίας.
Είναι που θα έβγαζε τον χειμώνα. Ξύλα και μπροστα στο τζάκι τωρα.

Friday, January 28, 2011

Parenting

Δεν ξέρω αν ο υπόλοιπος κόσμος το κανει να φαινεται ευκολο, αλλα εμένα δεν μου έρχεται φυσικά το γονεικό ζήτημα. Ξεκινάς με τις καλύτερες προθέσεις, θυμασαι τα δικά σου σκατά, ξέρεις τι ΔΕΝ πρέπει να κάνεις και τι πρέπει να πεις και σχεδον πάντα όλα καταλήγουν σε κλάμματα και συ να θες να το πνίξεις.
Ισως να ειμαιο η μόνη που το λέω, δεν ξέρω.
Σήμερα ομως το χειρίστηκα καλά.
Εβρεχε, δεν ήθελε να σηκωθεί, ως συνήθως.
Το θέμα ειναι οτι ούτε κι εγω ήθελα. Χτες δεν την εστειλα σχολείο και αν δεν πήγαινε και σήμερα δεν θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσω το ειρωνικό βλέμμα της δασκάλας οταν και αν επρεπε να εξηγήσω γιατί δεν την εστειλα.
Θα πήγαιναν στο μουσείο Βυζαντινής Ιστορίας. Εν όψη του οτι δεν ξέρω τι θα γινόταν στην Νομική Σχολή αποφασισα να μην την στειλω στο κέντρο της Αθήνας. Καλή ή κακή απόφαση, αυτή ηταν.
Ετσι αν δεν την πήγαινα ουτε σήμερα θα ήταν σαν να ήταν άρρωστη. Αλλωστε χτες περασαμε τόσο καλά. Πάιξαμε, ειδαμε μικρό σπιτι στο λιβάδι μαζί, γενικώς ήταν μια ζεστή μέρα.
Της εβαλα θερμόμετρο σκεφτόμενη το απαισιο ψιλοβρόχι, τον σκύλο που θα πήδαγε πανω μας με τις λασπωμένες πατούσες του...
Κανονική θερμοκρασία.
Της το λέω;
"Λοιπόν;" με ρωταει.
Είμαστε και οι δύο κάτω από το ζεστό πάπλωμα που μας προφυλασσει από το κρύο και την υγρασία του δωματίου.
"Δεν εισαι αρρωστη."
Αρχιζει την κλάψα και συνειδητοποιώ οτι αυτό σιχαίνομαι πιο πολύ απ'όλα.
"Αν σε κρατήσω σπίτι, τι θα πεις στην δασκάλα σου;"
'Δεν ξέρω."
Με κοιτάει. 'Μιλα της εσύ".
"Οχι, εσύ θα αποφασίσεις τι θα κάνεις."
Με κοιταζε.
"Οπως το βλέπω εχεις 3 επιλογές"
1) Κάθεσαι σπίτι και λες την αλήθεια.
2) Κάθεσαι σπιτι και λες ψέμματα.
3) Πάς σχολείο.

"Δεν θέλω να πω την αλήθεια, θα θυμώσει."
Σκεφτόταν. "Αν πω ψέμματα; Εχω ξαναπεί μια φορά"
"Δεν θα σε βοηθήσω όμως, αν με ρωτήσει θα πω την αλήθεια."
και προσθεσα, "Εσύ θα ξέρεις οτι έκανες κάτι κακό ΚΑΙ είπες και ψέμματα. Δεν θα νιώθεις καθόλου καλά μέσα σου."
Αγανάκτησε.
"Πρόλαβαίνουμε τώρα να πάμε;"
"Αν βιαστείς"
Σκεφτόταν.
Ενιωθα οτι αυτό που γινόταν ήταν πιο σημαντικό και από το σχολείο, και απ'όλα.
Ηταν μια καθοριστική στιγμή όπου έπαιρνε την ευθύνη των πράξεών της κι ας μην το καταλάβαινε.
Γκρίνιαζε.
"Δεν θέλω να πω την αλήθεια, ότι δεν ήθελα να σηκωθώ,θα με μαλώσει."
"Αμα πας σχολείο δεν θα χρειαστει να της πεις τίποτα."
Το πρόσωπό της φωτίστηκε.
"Εχεις δίκιο!"
Ντύθηκε σε 3 λεπτά, πήρε τα Αγγλικά της "Ολο τα ξεχνάω εδω" και βγήκαμε έξω. Το ψιλοβρόχι ειχε σταματήσει.
Σήμερα, νομίζω κατάλαβε τι θα πει συνέπεια.
"Αυτό που γίνεται μετά." μου ειπε καθώς ερχόταν το λεωφορείο.


Γύρισα πίσω ανάλαφρη.
Σήμερα εκανα καλή δουλειά και ενιωσα πολύ περήφανη για το παιδί μου.
Οχι γιατι πήρε την σωστή απόφαση τοσο, αλλα γιατί καταννοησε οτι εχει την τύχη του στα χερια του σε μερικά θέματα.

Friday, January 21, 2011

Slings

Η Στελλα το'πε και το'κανε.
Παρακαλώ στείλτε το όπου νομίζετε οτι μπορείτε και δεν θα σας βρίσουν για σπαμ, όχι τοσο για τα σχεδιά μου αλλα γιατί η γυναίκα το ζει με πάθος αυτό που κάνει, ειναι η μοναδική στην Ελλάδα με αδεια διδασκαλίας σωστής εφαρμογής..κάτι τετοιο, δεν ξέρω αν το λέω καλά, και εχει μπλογκ και σελίδες αφιερωμένες στο πόσο ευεργετικό ειναι το να εχουμε το μωρό μας κοντά μας συνέχεια.( Το ξέρω γιατί ειχα κι εγω το παίδι, δεν αγοράσαμε ποτέ καροτσάκι.)
Το οτι καποια στιγμή άρχισε να φτιάχνει-αφού δεν υπήρχαν στην ελληνική αγορά, προεκυψε από τις αιτήσεις του κόσμου που την διαβαζε και τώρα ειναι το μεράκι και επάγγελμα της.
Και μου προσφερε κι εμενα μια ευκαιρία αλλα κυρίως με ενεπνευσε να κάνω κάτι και να μην κάθομαι.

Tuesday, January 18, 2011

Καλός ο σεβασμός αλλα τόση αδιαφορία ή εγωισμός χαντακώνουν.

Ερωτησούλα.
Οταν λες στον γκόμενο σου οτι μιλάς σιγά γιατί κοιμάται ενας φίλος σου στο κρεβάτι σου (ωρα 11 το βράδυ) και δεν αντιδρα, δεν ρωτα γιατί και πώς, το θέλει το κέρατό του ή οχι;

Ναι, χαιρομαι αν μου εχει εμπιστοσύνη και οτι αν τον έβαλα υπηρχε λόγος.
Ομως δεν ρώτησε καν.
Αρα τον καιει και δεν θέλει να δειξει τίποτα (οποτε σ αυτην την περίπτωση δεν υπαρχει ίχνος χαλαρότητας μεταξύ μας και θετική επικοινωνία) ή δεν τον καιει και σ αυτήν την περίπτωση τι κάνουμε, τις κουμπάρες παίζουμε;
Γνωμες πλιζ.
Αν ήσασταν εσείς στην θέση μου η στην θέση του τι θα κάνατε;

Saturday, January 08, 2011

Σε δυο μήνες γιαγιά.


Μολις βρήκα τα σκυλιά "δεμενα" μεταξύ τους.
Οταν πήρα τον Τζακ από την φιλοζωική τους εξήγησα οτι δεν εχω αμάξι και να οταν ερθει η ώρα να τον "φτιάξω" μου είπαν οτι μπορούσα να τους πάρω τηλέφωνο γιατί εχουν ειδικό αμάξι.
Αποτέλεσμα;
Πήρα. Δεν μπορούσαν, δεν βόλευε. Θα τον εκαναν δωρεάν αφού δεν δούλευα (καλοσύνη σας), αλλα επρεπε να βρω αμάξι να βάλω ενα θηρίο 40 κιλών.
Και μετα να πάω να τον ξαναπάρω.


Θενκς γκάιζ. Δεν σας πειράζει που γραφω εδω το πόσο υπεύθυνα φερθήκατε, ετσι;
Σημασία εχει να παρει καποιος το κουταβι, από κει κι έπειτα....


()*&(&^*&(^&%*%^$&^
(Τον λατρέυω, αλλα αν το ήξερα, ΔΕΝ θα τον έπαιρνα. Τι θα τα κάνω εγω τωρα τα μπασταρδακια;
Ιδεα. Να τα δωσω στην φιλοζωική :) )

Saturday, January 01, 2011

Xάπι 2011

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers