Sunday, June 28, 2009

Αν δεν περπατήσεις ένα μίλι μέσα στα παπούτσια του άλλου

...δεν μπορείς να ξέρεις τι περνάει.

Λέει ένα αμερικάνικο γνωμικό.
'Οταν είχαν πιασει τον Ντουκόβνι με κατεβασμένα παντελόνια και τον έστειλε η γυναίκα του σε κλινική αποτοξίνωσης, διαβασα στο ίντερνετ διαφορα σχόλια. Εχθρικά, ειρωνικά..Τον έβαζαν αυόν καπου μόνο του και εμείς από την άλλη. Γιατί αυτος ήταν διαφορετικός. Δεν ήταν σαν εμάς.
Σκέφτηκα και έγραψα πέντε πραγματα και τα κράτησα στο αρχείο μου.
Με την αφορμή του θανάτου του Μαικλ μου ξαναήρθαν στο μυαλό, γιατί ακουσα πολύ συχνα "εμ επαιρνε ναρκωτικά, τι περίμενες" μ ένα ύφος που προδιαθετει στο οτι "εκανε βλακεία".

Μισω τους ναρκομανεις.

Οσοι με ξέρουν, ξέρουν ποση βαθιά σιχαμάρα νιωθω για καποιον που θεωρεί οτι εχει την "πολυτέλεια" να τα παραταει και να γαμάει τους γύρω του, λες και μόνο αυτός υποφερει ή έχει προβλήματα.

Ομως, για αν ειμαι ειλικρινής, στο θέμα των διασημων, το καταλαβαίνω.
Οταν βλέπεις τον κόσμο να σε λετρεύει και καταλαβαινεις οτι λατρευει αυτό που νομίζει οτι είσαι, και οτι το ποθετούν επανω σου ελπιδες και εικόνες, άσχετες με το ποιος είσαι, η πίεση ειναι αφόρητη. Να μην απογοητευσεις, να μην χάσεις.
Η λατρεία αυτή σε κανει να αναρωτιεσαι αν εισαι "ψευτικος". Γιατί ενταξει, εισαι καλός και ταλαντούχος, αλλα...υπάρχει και ενας μηχανισμός από πίσω, που οι άλλοι δεν βλέπουν, και εσύ γνωρίζεις. Αρα δεν είσαι τοσο τελειος όσο θελει ο θεατης να σε δει.
Και νιώθεις λίγο απάτη.
Και φοβάσαι.
Είναι πελώριο αυτό που γίνεται.

Τα λεφτά σου φέρνουν ανθρωπους γύρω σου που σε κολακεύουν( "θεά θεά") και σου διαθέτουν τα πάντα. Είτε ψωνιστηκες είτε όχι, η πρόσβαση στα ναρκωτικά ειναι εύκολη, και απο άποψη διαθεσιμότητας και από ποικιλία και απο οικονομική άποψη.
Μέσα σε όλο αυτό όμως ξεχνάμε οτι στο μάτι του κυκλώνα, βρίσκεται ένα ανθρωπινο ον. Με φόβους και ανασφάλειες, με χημικές αντιδρασεις στον εγκέφαλο, με φοβιες, ανησυχίες, και όλα όσα καθορίζουν όλους μας.
Μπορεί να νιωθουν λιγότερη ανασφάλεια στο οικονομικό τομέα, αλλα νιώθουν ανασφάλειες, και φόβους και ναησυχίες, οπως όλοι μας.
Ο Μαικλ ενιωθε απάτη. Αλλαξε τα χαρακτηριστικά του, το δέρμα του. Είχε βαθιά ριζωμένα προβλήματα σε σχεση με την φυλή του και τον πατέρα του.
Τον καταλαβαινω γιατί κι εγω εχω θέματα με την ελληνική καταγωγή και τον μπαμπά μου.
Ο Τζοζεφ Τζακσον κατηγορήθηκε από όλα του τα παιδιά για κακοποιηση κα η Λατόγια Τζάκσνον μιλησε και για σεξουαλική κακοποίηση καποια στιγμή σε ένα βιβλίο της νομίζω.
Ο Μαικλ ξεχωρισε από μωρό και δεν μπορεσε να μεγαλώσει φυσιολογικά, η εικόνα το ήταν το παν. Η ζωή του.
Πίσω ήταν τα σχοινια, η σκηνή, η κομπάρσοι, το πίσω μέρος του σκηνικού, και δεν ήθελε να ασχολείται μ'αυτό. 'Ηθελε το μπροστά, όπως όλοι μας.
'Ελεγε οτι ήταν παρθένος. Τον πιστεύαμε. Θέλαμε να ειναι αγνός, οπως εμείς.
Δεν ξέρω αν κοιμοταν με την Νταϊανα Ρος, αν έπινε κρασί κάθε βράδυ, αν κοιμήθηκε με παιδια.
Δεν ξέρω αν ειχε μετανιώσει το προσωπο που ειχε φτιάξει, αν ήταν πιο ευκολο να ξεχνιέται με τα χάπια ή αν ήταν απαραίτητα.
Ξέρω όμως οτι πολλοι λίγοι στην θέση του θα άντεχαν τη ζωή του.
Οτι πολλοί κάτω από το μικροσκόπιο θα "έσπαγαν".
Οτι η αίσθηση οτι όλοι σε κοιτάνε, ό,τι και να κάνεις, με κριτικό και κακό μάτι πολλες φορες, σε πειθει οτι ο κόσμος χαιρεται με την πτώση σου. Ο,τι δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο για σένα.
Εγώ δεν θα το άντεχα, εσείς;


Πάμε τώρα σε πιο μικρό βεληνεκες.
Ο Ντουκόβνι, που ήταν και το αρχικό μου έναυσμα.
Εθισμένος στο σεξ.
Τι γελοιο, ναι;
Οι κλινικές αποτοξίνωσης του σεξ αναλαμβάνουν ανθρώπους που όταν τους πιάσει κρίση άγχους ή κάποιο άλλο συναίσθημα όπως στρες η πανικός, στρέφονται στο σεξ όπως μια βουλιμική θα κατέφευγε στο φαγητό για να καταπραΰνει όλα όσα νιώθει και να αποφύγει να τα αντιμετωπίσει.Αυτό το κενό στο στομάχι, οι ταχυπαλμίες και η ταση να γεμίζεις το στόμα σου και το στομάχι σου με ό,τι βρεις για να ηρεμήσεις.
Ναι το εχω νιωσει τα 2 τελευταια χρόνια και μπορω να καταλάβω.

Η διάσημοι αστερες πάσχουν και αυτοί από πολλά άγχη. Ίσως όχι του πώς να πληρώσεις Δεη και τηλέφωνο, αλλά το πώς όπου και να πάνε όλοι ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι τους ξέρουν και μερικές φορές φέρονται με υπερβολική οικειότητα, μια διαδικασία που αν συμβεί σε μας μας κάνει να νιώθουμε άβολα, φανταστείτε σε κάποιον που του συμβαίνει καθημερινά, να αντιμετωπίζει δηλαδή ανθρώπους που νιώθουν ότι τους "ανήκει". Ν αξερει αν το παιδί σου ειναι υιοθετημένο, άρρωστο, να νιωθει οτι εχει δικαίωμα να σχολιασει στα μούτρα σου, δικά σου θέματα, με σκληρότητα, αναισθησια...
Ένα άλλο πρόβλημα είναι η αίσθηση αποτυχίας που νιώθουν. Το είπα και πριν.
Ότι δεν συμβαδίζει το ποιοι είναι με το τι περιμένει ο κόσμος από αυτούς γιατί τα είδωλα είναι φτιαγμένα για να προβάλουμε πάνω τους όλες τις προσδοκίες μας, και τα απωθημένα μας.
Ο συνεχής φόβος απαγωγής των παιδιών τους και απόπειρες εναντίον τους.
(τα παραδείγματα άπειρα)
Οι ατελείωτες ώρες εργασίας...δεν είναι εύκολο να είσαι ηθοποιός με τις συνθήκες που επικρατούν. Φεύγεις για μήνες, αφήνεις πίσω σου άνθρωπους, οικογένεια, απομονωνεσαι, ερχεσαι σε επαφή με ωραίους ανθρωπους και επιβάλλεται να τους πιασεις, πασπατεψεις, φιλήσεις... Μπαινεις στην λαγνεία μεσα απότο έργο που φτιάχνεις και όλοι ξέρουμε τι μας συμβαίνει ότνα γουσταρουμε καποιον σεξουαλικά.
Χάνουμε καθε αίσθηση, μέτρο και λογική. Δεν παλέυεται.

Ο ανταγωνισμός, το πόσο γρήγορα θεωρείσαι ξεπερασμένος και το ότι το Χόλυγουντ σε θεωρεί ισότιμα άξιο με την τελευταία σου ταινία. Πάντα στη προσπάθεια. Σπανίως μπορείς να επαναπαυτείς.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη.
Τα νιάτα σου που ΄φεύγουν", οι δουλειές που δεν έρχονται πια, τα πράγματα που ίσως δεν κατάφερες να πραγματοποιήσεις, (σαν όλους τους ανθρώπους ίσως δεν πέτυχαν στο είδος που θα θέλανε να διαπρέψουν), η πίεση να φτιάξεις το σττραβο σου δόντι, να κάνεις λίφτινγκ, να εισαι αδύνατος, νέος, όμορφος ενω ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.
Μια διαδικασία που θα χάσεις, και που θα χρεωθείς σαν προσωπική απότυχία, ενώ δεν θα έπρεπε.


Τέλος τα λεφτά που παίρνουν, αυτα τα ρημάδια που ζηλέυουμε όλοι,...πάνε σε ασφάλεια, σωματοφύλακες, ατζέντηδες, μάνατζερ, ιματζ μεικερς, δικηγόρους και όλο το προσωπικό που επιβάλλεται για λόγους πρακτικότητας και επιβίωσης σε μια καλοδουλεμένη μηχανή. Το δημόσιο πρόσωπο ειναι απλά, η εικόνα της βιομηχανίας που στήθηκε στη πλάτη του. Το πρόσωπο, ο ηθοποιος, ο τραγουδιστής, δεν υπάρχει.
Πόσα χρόνια μετα τον θάνατο του 'Ελβις και η καλοδουλεμένη επιχείρηση, καλά κρατεί. Της Μέριλιν, και τωρα...του Τζάκσον.
Απλά η εικόνα. Ανουσια ουσιαστικα, το τυράκι για να ψωνίζει ο κόσμος. Η "μάρκα".

Πολλά για έναν θνητό που έτυχε να γίνει γνωστός, να βγάλει κάποια χρήματα παραπάνω από εμάς και όταν πέσει και σκοντάψει, να γίνει παρουσία όλου του κόσμου, που συνέχεια σε παρακολουθεί,(εδώ καβγά πας να κάνεις μπροστά σε τρίτο και αλλάζει η συμπεριφορά σου και αγχώνεσαι περισσότερο) και φυσικά κανείς να μην τον λυπηθεί, κανείς να μην δει τον άνθρωπο πίσω από τον Τάδε, που έβγαλε λεφτά,
Γιατί δεν του επιτρέπουμε να είναι άνθρωπος.
Γιατί , αν αυτός είναι άνθρωπος και τα κατάφερε έτσι…εμείς τι είμαστε;

Friday, June 26, 2009

Bye Bye lover

Χτες ξάπλωσα μετα το χιουμοριστικό μου ποστ και ειδα στην τηλεοραση οτι πεθανε.
Εξεπλάγην που ένιωσα λύπη.

Φαντάζομαι όλοι μας, εκεί γύρω στα 40 το ίδιο νιώθουμε για έναν πολύ απλό λόγο.

Οταν ήμουν 14-17 χρονων, ταξιδευαμε συνέχεια, αλλαζα σχολεία, αφηνα φίλους και έρωτες, γενικώς, δυσκολευόμουν. Το να βρίσκω σε καθε χώρα τον Μαικλ Τζακσον και να εμπλουτιζω το λευκωμά μου ήταν το μοναδικό σταθερό της τότε ζωή μου.Και ξοδευα οτι ειχα και δεν ειχα γι΄'αυτον, και ονειρευόμουν μια μέρα να τον δω από κοντά, οπως όλα τα παιδιά που φαντασίωνουν το ειδωλό τους.
'Ηξερα τα πάντα για κείνον, τον χορό του θριλερ, με λίγα λόγια είχα το μικρόβιο.
Καποια στιγμή φυσικά το ξεπέρασα,αλλα αναγνώριζα την επηρροή του στον τρόπο που χορευα και στεκόμουν στην σκηνη.
Τα χρονια περασαν, το προσωπό του άσπρισε, η φήμη του μάυρισε, πέρασε σε δευτερη, και τρίτη και τελευταία μοίρα.
Στην είδηση του θανάτου του ένιωσα οτι εχασα ένα σημαντικό κομμάτι μου. Τα τελευταία λείψανα μιας εφηβείας που όλο και απομακρύνεται.


υγ, το τι συλληπητήρια έχω δεχθει απ'όσους με ήξεραν τότε δεν λέγεται.

Μαικλ Τζόζεφ Τζάκσον

Πεθαίνει ο Μάικλ;
Πέθανε;

Δεν γίνεται να πεθάνει, η "χαρτορίχτρα" μού είχε πει στα 15 στην Ολλανδία οτι θα τον γνωρίσω καποια στιγμή. Ακόμα δεν παρακμιασε αρκετά για να ερθει στην Αθήνα.
Οποτε νο νο, δεν θα πεθάνει. Τον περιμένω.Όχι πανω σε ασπρο άλογο, αλλά...

Πάντως κι εγω ρε παιδί μου τι επιπολαια που είμαι.
Ατελείωτο έρωτα του είχα, ολο μου το χαρτζιλικι σε πόστερ και φωτογραφίες του πηγε, σε μια συλλογή που η μητέρα μου δεν με άφησε να πάρω μαζί μου και την έφαγαν τα ποντίκια καπου στη μέση της Γαλλίας.
Και μόλις ασχήμηνε και άσπρισε λίγο ακόμα (εποχη Μπαντ), άρχισα να του γυρνάω την πλάτη.

Με το Ντέιντζερους ειχα πια ξεφύγει αλλα ανεχόμουν τα πιτσιρικια που έρχονταν στην εκπομπή (στο Τζερόνιμο) ντυμένοι σαν αυτόν και χόρευαν το Τζαμ, και το Μπλακ ορ γουάιτ. Το'χα περάσει το μικρόβιο, καταλάβαινα.

Είδα πριν 2-3 χρόνια κατι που με έκανε να γελάσω πολύ.
Σας το συνιστώ.
http://www.anomalies-unlimited.com/Jackson.html

Μιχαλάκη, σήκω, κόψε τις μαλακίες.
Εχεις μια ολόκληρη γενια πιτσιρικαρίας να θωπέψ...να μαγέψεις.
Σήκω βρε συ.


Πεθαίνουν τα είδωλα;

Thursday, June 25, 2009

ΒΟΝΤΑΦΟΝ, ακούς;

Πήγα στη βονταφον να παρω ένα κινητο και να μπω σε συμβολαιο, να μην πληρωνω κερατιατικα.
Αποτελεσμα
Περιμενα, έφυγα, μου ζητησαν αντιγραφο των αποδειξεων που κοβω, ξαναπήγα, ξαναπερίμενα, στο ενδιαμεσο περασα τα τηλέφωνά μου στην νέα συσκευή που θα έπαιρνα, περίμενα, περίμενα, πειναγα, η μικρή είχε αρχίσει να με τρελλαίνει αλωνιζοντας μες το μαγαζί και μιλωντας ακαταπαυστα...

Καποια στιγμή μετα απο πολλή επιμονη μου , πήραν το πιστωτικο τμημα, και φυσικά ούτε που την ειχαν δει. Την αιτησή μου. Ζητησαν να τα ξαναστειλουν, καιν να ξαναπεριμένω 20 λεπτά. Επιπλέον των 4ο λεπτών που ήδη είχα κλείσει εκεί.

Τα πήρα.
Περιμενα να κανουν 2-3 αλλα τηλεφωνα (οχι πολυ προθυμα όμως, ήθελαν να περιμενω λίγο ακόμα) και αφου είδα οτι ειναι μπουρδελοκατασταση, μου τη σβουρηξε και τους ειπα να το ακυρωσουν.
Η υπαλληλος εκνευριστηκε (στα @@ μου), ο υπαλληλος διεγραψε τα τηλεφωνά μου από το νέο κινητο που ΔΕΝ αγορασα, μου εκανε εμμεσως και παραπονο οτι το χρεωνεται το κατάστημα (βρε αι στο διαολο) και εφυγα.
'Οταν πήγα σπίτι είδα οτι εξαφανίστηκαν οι επαφές μου.

Πήρα το κατάστημα.
Τα εριξε στο κινητο μου και δεν μπορούσα να αποδειξω το αντιθετο αλλα αυτό το θρασος μες στα μουτρα μου ειναι που με τσίτωσε. είπε οτι έσβηνε κλπ και ότι μου το ειπε (πρεπει να έπαθα παρακρουση γιατι δεν θυμαμαι κάτι τετοιο) και αν θέλω, να περάσω από κει και να δούμε...αλλα με κανένα απολογητικό υφος τους στιλ "αληθεια; Πωπω , λυπάμαι,τι να σας πω εγω ξέρω οτι δεν σβήνονται," ενα πράγμα

Το θεμα ειναι οτι ΕΣΥ δεν θες να περασω απο κει.
Τραστ μι.
Σχεδον θα λεγε κανείς το ευχαριστιόντουσαν.



ΒΟΝΤΑΦΟΝ, τ'ακούς;

Να χαιρεσαι τους εξυπηρετικούς, γρήγορους, άψογους υπαλλήλους σου.



(Ευτυχως ειχα γραψει στο χερι όλες μου τις επαφες λίγες μέρες πριν, οποτε παρεμεινα ψυχραιμη.)

Tuesday, June 23, 2009

Περηφάνεια, τρόμος, θαυμασμός

video

Πήγαμε στο πάρτι του συμμαθητή της, όπως κάθε χρόνο και αυτη τη φορά ήταν στο adventure park στη Μαλακάσα.
Καθίσαμε οι γονεις να πιουμε καφέ, εγω εφερα και το λαπ τοπ να δουλέψω, και καποια στιγμή, πάνω από τα κεφάλια μας ειδαμε παιδια να αιωρούνται. Ψηλά.
Με γαντζους.
Δεν έδωσα σημασία αλλα αναρωτηθηκα πού ειναι τα δικά μας που δεν φαινόντουσαν πουθενά.
Και σηκώθηκα, και είδα. Και τα'παιξα.
Και κρατήθηκα. και δαγκώθηκα, και θαύμασα.


Επτα χρονων σκατουλάκι, ασφαλιζόταν και απασφαλιζόταν μόνη της, μετά από μια σχετική εκαπιδευση που τους έκαναν. Μια δυο φορές βραχυκύκλωσε επειδη καπου σκάλωσε και φοβήθηκε και έβαλε τα κλάμματα, μια δυο φορές τις φώναξα γιατι εβγαλε και τους δύο γαντζους μαζί, αλλα θαύμασα την συγκεντρωσή της, το θάρρος της και κυρίως την επιμονή της, το γεγονός οτι εκανε όλες τις πίστες, εκτός από την τελευταία που ήταν για πολύ μεγαλύτερους.
Ολα τα παιδια με πρόσχημα τα "τσισα" ή οτι κουραστηκαν, το ένα μετα το άλλο τα παράτησαν. Εκείνη όμως συνέχιζε, ακόμα και όταν σερβιραν φαγητό, (και ήταν πίτσα, δεν σας λέω τίποτα). Και μετά πήγε και στο τραμπολίνο.

Και ξαναείδα το παιδακι που πεισματικά κολυμπούσε μέχρι το τέλος της πισίνας να πιάσει μόνη της το μπαλόνι της
Ο,τι καλύτερο για την αυτοπεποιθησή της που ειχε βουλιάξει με τα προβλήματα στο σχολείο.


Και ένιωσα περήφανη και για μένα. Ετρεμα από φόβο, αλλα κρατήθηκα ψύχραιμη και δεν της έκοψα την φόρα. Μαθαίνω να την αφήνω να δοκιμάζει τις δυνάμεις της, ακόμα και όταν φοβάμαι να το κάνω. Μαθαίνουμε και οι δύο, μαζί, να την εμπιστευόμαστε.

Μπράβο σου, μωράκι μου.
Μπράβο σου.

Monday, June 22, 2009

Η ΑΛΙΚΗ ΕΚΑΝΕ ΑΥΣΤΗΡΕΙ ΔΙΑΙΤΑ

Λεζαντα στο Σταρ, τωρα.
Πάλι έχασα το φώς μου.
Οκ δεν λεω, μεσημεριανη εκπομπή ειναι, αλλα ρε γαμώτο πρέπει να ειναι και η 8η φορά που βλέπω τετοια στο συγκεκριμένο κανάλι. Και στις ειδήσεις.


Αφου δεν το κατεχει ο τεχνικός το ελληνικόΣ, ρε παιδιά, μήπως να προσλαμβάνατε καποιον έξτρα μόνο και μόνο να σας επιδιορθωνει τα κείμενα σας, που βρίθουν από πατατες και εκτυφλωτικές παπαριες σαν την απο πάνω.

Δε λέω, δίνετε ευκαιρίες σε τόσα παιδιά, γεμισαμε "δημοσιογράφους" "μετεωρολόγους" ισάξιους του red tube
κ.α, ...δεν δίνετε και μια ευκαιρία στο κανάλι σας, και να φερετε καποιον ΣΧΕΤΙΚΟ με το "άθλημα";

Σιχαινεσαι στο τελος δηλαδή...

Friday, June 19, 2009

Κτελ και Οσε, τριτοκοσμικής χώρας.

Στον κανονισμό του ΚΤΕΛ λέει, επιτρεπεται η μεταφορά ζώου, αν ειναι σε ειδικό κλουβί.
Στην πραγματικότητα δεν διευκρινίζεται το πού μεταφερεται, έτσι σου ζητούν να βάλεις το ζωο με τις αποσκευες.
Θερμοπληξία εγγυημένη και το Ελλάδισταν ακόμη νομίζει οτι τα σκυλιά ειναι οι κότες που κουβάλαγε η γιαγιά.
Στο ΚΤΕΛ να μην ξέρουν τι να μου πουν, πού ειναι ο κανονισμός, ένα μπάχαλο.

"και αν ενας επιβάτης έχει αλλεργία;" μου ειπε ο "υπεθυνος" (= αποθηκαριος μπεϊσικαλι.)
"στον σκύλο;" απόρησα.

Τόσα ξέρουν τόσα λένε....αποφασισα να πάω με τρενο.

Τηλέφωνα πληροφορίες...

Τελικά και ενώ τυπικά επιτρεπεται η μεταφορα σκύλου σε ειδικο κλουβί...έχουν πεταξει τουρίστες έξω από το προαστιακό και "απαγορεύεται" στο ιντερ σιτι.
Φοβούνται μην κολλήσουν ψύλλους ή μην τους χεσει το τετράποδο;

Επίσης, με συμβούλεψαν να ταξιδέψω νύχτα, γιατι αν παραπονεθει επιβατης για το ζωντανό, θα πρέπει να κατέβω. Κι ας πλήρωσα.
Κι ας εχω δικαιωμα βάση νόμου.

Εχουμε και λέμε λοιπον...πρεπει να βρω μεταφορά ως το κιατο, να μπω στο απλό τρενο τα μεσάνυχτα με το παιδί ξάγρυπνο και επι έξι ώρες να κάνω τον σταυρό μου μην πέσω σε δυσκοίλιο άνθρωπο για να μην βρεθώ στη μέση του πουθενά;

Μα είμαστε σοβαροί;



Κατουράνε
Τα
Ελλεινά,
Λέμε.

Thursday, June 18, 2009

Το ψεμα

Είναι κάτι τόσο έυκολο, τόσο καθημερινό, τόσο συνηθισμένο.
Και ποιος δεν λεει ψέματα;
Τα παιδιά το κάνουν, οι μεγάλοι το κάνουν.
Υπάρχουν αθώα ψέματα.
Υπάρχουν ψέματα που εμείς ονομάζουμε αθώα γιατί ποτε δεν ειμαστε σε θέση να δούμε τους κρυφούς φόβους μας, ούτε να αντιμετωπίσουμε το γεγονος οτι θέλουμε κάτι και παιρνοντας/κάνοντας το, γινόμαστε "κακοί".
Υπάρχουν τα ψέμματα τπου λέμε στους αλλους και τα άλλα, το πιο ύπουλα, που μαχόμαστε γι
αυτα όσο τίποτα. Τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας.
Αυτα μας κάνουν να πολεμάμε όσους βλέπουν πέρα από το ψέμα, γιατι μας χαλάνε την εικόνα και μας φέρνουν αντιμέτωπους με τις πράξεις μας.
Το ψέμα ειναι τόσο βολικο. Το λες και ξεμπερδευεις.
Δεν έχεις να αντιμετωπίσεις ενοχες, ντροπή, πόνο, μετανοια.
Σου δίνει άφεση να κάνεις ο, τι θες.
Μοιχεια, κλοπή, κουτσομπολιό, απάτες, μέχρι και φόνο.
Είναι η ομπρέλλα πίσω από την οποία κρύβεσαι και πεεεερα βρεχει.

Μεγάλωσα με δύο γονείς που ήταν πολύ οικείοι μ'αυτό.
Είχαν μια εικόνα για τον εαυτό τους και έπρεπε οι γύρω τους να τους πιστεύουν.
Οσοι αργα η γρήγορα "ξυπνούσαν" προδωμένοι αποχωρούσαν.
Εγω δεν μπορούσα. Κι ετσι πληγωνόμουν, προδιδόμουν, και μερικές φορές υπεστη και "πόλεμο" γιατί η εικόνα που έβλεπαν μεσα από τα μάτια μου έπρεπε κάπως να εξαφανιστεί.
Νιμίζω άθελα μου σε μικρή ηλικία αποφασισα οτι δεν θέλω να ειμαι έτσι.
Φαφλατου σαν τον μπαμπα, υποκρίτρια σαν την μαμά.
Και το κατάφερα.
'Εκανα αποστολή ζωής να ψάχνω μέσα μου, να μην ξεγελιέμαι. Νομιζα οτι το καταφερα κατα καιρόυς, όμως τελικά ανακαλυψα οτι στον φόβο να μην ψωνίζομαι οτι είμαι καλύτερη απ' ό,τι έιμαι, έριχνα τον εαυτό μου.
Οι εικόνες π9υ έπαιρνα από τους δικούς μου ήταν αρνητικές, φυσικά, αφού αυτα που εβλεπα σε κείνους έπρεπε να "εξαλειφθουν", οπότε δεν ειχα ιδιαιτερα καλό σελφ ιματζ.
Το να αμφισβητεις συνέχεια τον εαυτό σου δεν ειναι ό,τι καλύτερο, αφήνει τις πόρτες ανοιχτες για ολονωνων τις ερμηνείες και σε κάνει κουλουβάχατα.

Η ζωή με έφερε να γνωρίζω μόνο ψευτες στην ζωή μου.
θα μου πεις, όλοι είναι.

Το ψεμα, σε μπερδευει, σε κάνει να αμφιβάλλεις για την κρίση σου , αφού οι πράξεις δεν "κολλάνε" με τα λόγια. Αν εισαι καλοπροαιρετος δε, και δικαιολογείς, μπορει η κοροιδία να τραβήξει για καιρό.
'Οταν το ανακαλύψεις ή καταλάβεις τι έγινε, σε αφήνει με μια αίσθηση οτι ήσουν αμελητέος, ένα τίποτα, ένα σκουπιδακι, ένα παιδακι που το πλάνεψαν. Σε μειώνει. Σε ταπεινώνει.
Σε πληγώνει, γιατί επενδυσες αισθήματα και χρόνο σε μια εικόνα πλασματική. Σε κάνει να νιωθεις ένοχη που δεν ήσουν αρκετα έξυπνη να καταλαβεις κα ινα γνωρίζεις πράγματα που μόνο ζώντας τα θα ήξερες οτι υπάρχουν στον κόσμο.
Σε αφήνει κενή, σου κλέβει την αθωώτητα και σε αλλάζει.


Αν περάσει αρκετός καιρός, συγχωρείς. Εγω το έκανα πάντα.
Και αυτό, ειναι συνταγή για να πέσεις στην περιπτωση του ανθρώπου που θα σου κλέψει την περιουσια ή την ζωή σου μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Και αν επιβιώσεις, αλλάζει η ματιά σου για τον κόσμο. Χάνεται η πίστη σου. Στους ανθρώπους, στον εαυτό σου, στον Θεό.
Γιατί ειναι απλό. Τον λυκο, τον αναγνωρίζεις, ξέρεις ότι έρχεται, σε μυρίζει, ετοιμάζεσαι για μάχη.
Τον λύκο με προβιά που τον φροντίζεις ή τον αγαπάς, ή του δίνεσαι πιστευοντας οτι ειναι ο καλύτερος σου φίλος, ο αντρας της ζωής σου, ο γονιός που σε φροντίζει, πώς να τον καταλάβεις;
Είναι η φύση του να πάρεί κομμάτια σου.
Είναιη φύση του να φοράει προβιά για να επιβιώσει.
Δεν ειναι προσωπικό τις περισσοτερες φορές.
'Ετσι πορεύεται, μόνος θαρρεί ανάμεσα σε πρόβατα, γιατί σπανίως φανερωνεται ο ένας στον άλλον. Οσο πιο μόνος νιώθει, τόσο χάνει την επαφή με το τι κάνει.

Ομως ειλικρινά, χεστηκα.
Γιατί η φύση του αρνιού, ειναι να πιστευει, να εμπιστευεται, να αγκαλιάζει, να ζει με αγάπη, αποδοχή, να προσπαθεί για έναν καλύτερο κόσμο.
Και καταλήγει εξ ίσου φοβισμένος και αγριεμενος με τα αρπακτικά.
Γιατί δεν ξέρει από που θα του έρθει.

ΟΙ πραξεις εγωισμού, αδιαφορίας, κλοπής, μοιχείας, αντιμετωπίζονται οταν υπάρχουν @@ απο την πλευρα του άλλου να παραδεχτει τι ειναι, ποιος είναι.
Υπάρχει και δυνατότητα αλλαγής, αν δεν του αρεσει.
Υπάρχει η πίεση του κόσμου, η αποδοκιμασία, μοχλοί και μηχανισμοί που στε4λνοντας αρνητική εικόνα, συμβαλλουν στην διαμόρφωση της αποδεκτής συμπεριφορας.

Οταν εισαι όμως καλυμένος πίσω από ένα ψέμα, ζεις πιστευοντας οτι εισαι ενας άγγελος.
Ζεις θυματοποιώντας διπλά τα θύματα.
Και το θύμα που βιαστηκε, πχ αντιμετωπίζει και την ανημπορία του, αλλά και το να δικαιολογηθεί και να αποδείξει οτι δεν ειναι ελεφαντας.

Η χωρα που βομβαρδίζεται με την ανέχεια του κόσμου, γιατί καποιοι πιστευουν στ'αλήθεια οτι "εχουν πυρηνικά όπλα", θα μπορούσε καλλιστα να ειναι και η δική μας αύριο.
Και κανεις δεν θα μας βοηθήσει.

Οι πύργοι έπεσαν από αμερικάνικο χερι και με το ψεμα του Λάντεν, ξεκίνησε μια νέα εποχή όπου τίποτα δεν ειναι δεδομένο, τα ανθρωπινα δικαιώματα εξαλείφθηκαν και γυρίσαμε σε σκοτείνες εποχες που θυμίζουν μεσαιωνα.

Πώς να αντιδρασεις, πώς να αλλάξεις κυβερνήσεις και πολίτικούς, όταν το ψεμα στην προσωπική σου ζωή σε προφυλασσει από συνέπειες, αλλά σε απομάκρυνε από την αίσθηση ότι είμαστε όλοι ένα;
Γιατί αν ένιωθες ότι είμαστε όλοι ένα, δεν θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τον άλλον με τόση άνεση,ούτε να καλύψεις τα σκατά με ζάχαρη αναγκαζοντας τον άλλον να "φαει" αυτό το "παγωτο".

Δεν θα γινόταν.


Πώς γεννιέται το ψέμα;
'Οταν έχουμε να κερδίσουμε κάτι.
Πώς αποτρεπεται;
'Οταν νιωθεις σεβασμό για τον άλλον και τον εαυτό σου. 'Οταν είσαι υπεύθυνος και οι συνέπειες σου φαίνονται ακριβές για να τις πληρώσεις.
Οταν δεν χρειάζεσαι αυτό το δεκανίκι για αν πορευτείς.
Οταν βλεπεις ότι ειναι κάτι που σε καταστρεφει στην πάροδο του χρόνου, και όλους γύρω σου.
Οταν βλέπεις οτι αποτρεπει τους αλλους να σε γνωρίσουν και να σε αγαπήσουν.

Με το ίντερνετ υπήρξε μεγαλη εξαρση του ψέματος.
Ξαναγεννήθηκαν όλοι οι χαμένοι.
'Εγραψαν διαφορα, το έπαιξαν κάτι που δεν ήταν, κυνήγησαν πολλους που ήταν.


Το ψεμα ειναι το χαπάκι στο Μάτριξ.
Ολα πλασματικά, δυο παράλληλοι κόσμοι.
Ο πραγματικός και ο πλασματικός.
Και ο σαν άλλοι Νιο, ο πραγματικός μας πονάει όταν τον δούμε για πρώτη φορά.


'Ελα μωρε, ειπε ψεματα για αν σε πηδήξει, και τι εγινε;"
Εγινε.
Οταν εισαι 16 και βλέπεις οτι ο άλλος σε πήρε για χαρτομάνδηλο, έγινε.
Σου γαμάει την εικόνα του εαυτού σου, την αυτοπεποιθηση σου.
Και δεν μπορείς να μιλήσεις σε καποιον που θα σε κατάλαβει, θα βρεις και φταίξιμο.


Για μενα αυτό ειναι το Ελλαδισταν.
Ο ταβερνιάρης που υποδεχεται με ψευτικά επιφωνήματα τον τουρίστα, η πεθερα που κάνει ψευτικές γλύκες και σταζει φαρμάκι στον γιο, ο πολιτικός που δεν τιμωρείται, ο φίλος που δεν θα είναι για πάντα δίπλα σου.
Καλύτερα να βρεις άλλους φίλους/γυναικα/ άντρα να πουλήσεις μούρη, παρά να αλλάξεις.


Αυτό ειναι το ψεμα για μένα.
Και γι αυτό υπηρξα 'ανετη" πιο μικρή,
(αν θες να πηδηχτούμε πες το, μην μου πουλάς όμως έρωτες...) κι ας μην ήμουν. Ψέματα κι εγω. Για αν κερδίσω κάτι, την προφύλαξή μου.
'Ηθελα να ερωτευτώ. 'Ηθελα να ζω αρμονικά, να ερθω κοντά με καποιον που μου άρεσε.
Να πέσει ο τοιχος.


Δεν βαριεσαι.
Πλέον αποδεχτηκα οτι οι περισσότεροι λενε ψέμματα, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Και αν καταλάβω ποτέ έστω και ένα, φευγω, όσα χρόνια φιλίας, άγαπης και να με δενει με το άτομο αυτό, γιατι το θεωρω πανώλη.
Σε λερωνει.


κι ας ακούγεται συχνά
"Έλα μωρε, ψεματα είπε, δεν σε σκότωσε κι όλας."

Wednesday, June 17, 2009

Χελπ

Εχω 2μιση ώρες που πασχίζω να δω πώς θα πάω στην φουρνια (κάστρο κυλλήνης-νεραϊδοχώρι).
Το Κτελ δεν βαζει το τσιουάουα μέσα.
Ο Οσε μόνο στο απλό τρένο.
Ο Οσε όμως πάει μέχρι τα Λεχαινα, χιλιόμετρα μακριά.

Μου ειπαν για δελφίνια.
Πού 'ντα;

Χελπ ρε παιδια, εχω χαθεί μέσα στον χειρότερο εφιάλτη μου.
Την γεωγραφία!

Ο τύπος ειναι άπαιχτος..

τον "ανακάλυψα" καθώς έψαχνα οδηγό για κάμπινγκ.

Οδηγός camping για αρχάριους


Είστε πωρωμένοι φυσιολάτρες; Αμετανόητοι κάφροι; Τίποτα από τα δύο, απλώς δεν σας βγαίνει το budget για ξενοδοχείο; Σας σέρνει μήπως με το ζόρι η υπόλοιπη παρέα; Για όποιο λόγο κι αν πήρατε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσετε φέτος για κάμπινγκ, ο Νάρκισσος είναι εδώ για σας. Ως χρόνιος λάτρης της κατασκήνωσης, αποφάσισε να συγκεντρώσει τα βασικά διδάγματα της πείρας του σε έναν ευσύνοπτο οδηγό, ώστε να αποφύγετε εσείς οι αρχάριοι τα τυχόν ατοπήματα και να μην βρεθείτε ποτέ απροετοίμαστοι –ακόμη και στα πιο ζόρικα…

Α. ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΒΑΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΔΙΚΩΣ και ΓΙΑΤΙ:

-Εντομοαπωθητικά γαλακτώματα, κεράκια σιτρονέλλας και λοιπές αηδίες: Ματαιότης ματαιοτήτων. Τα κουνούπια στην ύπαιθρο έχουν συνήθως μέγεθος Σινούκ και τερατώδεις αντοχές, και ποσώς θα ενοχληθούν από τέτοιες απέλπιδες προσπάθειες να τα κρατήσετε μακριά. Πάρτε το απλώς απόφαση ότι θα σας κατατσιμπήσουν, και εφοδιαστείτε το πολύ με ένα fenistil gel για τη φαγούρα.

-Γιγαντιαία νεσεσέρ με καλλυντικά, ντεμακιγιάζ κλπ: Τα κραγιόν σας θα λιώσουν από τη ζέστη, οι σκιές σας θα γεμίσουν στην καλύτερη περίπτωση άμμο και στη χειρότερη μυρμήγκια. Αν δεν μπορείτε πάλι να σκοτώσετε την ψωνάρα μέσα σας, πάρτε ένα αδιάβροχο μολύβι ματιών το πολύ. Εξάλλου, είναι άκρως αντικοινωνικό να κλείνετε με τις ώρες το νιπτήρα για να βάλετε ή να βγάλετε το ρίμελ την ώρα που κάποιος δυστυχής συν-κατασκηνωτής σας περιμένει να πλύνει τα δόντια του.

-Πυξίδες, gps, γενικότερα εξωφρενικά γκατζετάκια, τον οδηγό επιβίωσης της SAS, το μαχαίρι του Ράμπο κλπ: Χωρίς να θέλω να σκοτώσω την αίσθηση της μεγάλης περιπέτειας που πιθανόν σας συναρπάζει, συνέλθετε, κάμπινγκ πηγαίνετε και όχι σαφάρι στη ζούγκλα με τον Ιντιάνα Τζόουνς. Ως εκ τούτου, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα χρειαστεί να παλέψετε για τη ζωή σας με λεοπαρδάλεις ή κροταλίες, ούτε και να χαράξετε πορεία μέσα στην ομίχλη. Ένας ελβετικός σουγιάς κι ένας φακός για παν ενδεχόμενο φτάνουν και περισσεύουν.

- Δεκαεφτά αντηλιακά κι άλλα τόσα σαμπουάν μην τυχόν και ξεμείνετε: Θα σας πέσει η μέση να τα κουβαλάτε σαν μαλάκες. Χαλαρώστε. Αν σας τελειώσει κάτι, κάπου θα βρείτε ένα μίνι-μάρκετ να το προμηθευτείτε. Αν πάλι έχετε βάλει πλώρη για την απόλυτη ερημιά και θέλετε να το παίξετε ρωβινσώνες κρούσοι, κάντε το τουλάχιστον σωστά και μην πανικοβάλλεστε στην ιδέα να ζήσετε τρεις μέρες χωρίς αποσμητικό μασχάλης.

Β. ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΗΣΕΤΕ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΣΑΣ και ΓΙΑΤΙ:

-Όπως και δήποτε, σε κάποια σκιά. Είναι προτιμότερο να σας κουτσουλάνε τα πουλάκια το πρωί από το να ψήνεστε σε 50 βαθμούς κελσίου το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας.

-Μακριά από δεκαεξάχρονους κατασκηνωτές που έφυγαν πρώτη φορά μόνοι τους από το σπίτι: Πιστέψτε με, είναι ανεξέλεγκτοι. Μπορεί να κάνουν το ο,τιδήποτε, από το να αλλάζουν επίτηδες έξω από τη σκηνή επιδεικνύοντας το πουλί τους μέχρι να έχουν στο τέρμα το cd-player με judas priest στις τρεις το πρωί. Σίγουρα, δε, θα ακούτε κάθε πρωί εκτενέστατες (και συνήθως φανταστικές) περιγραφές για το πόσες τουρίστριες πήδηξε ο καθένας το προηγούμενο βράδυ στην παραλία.

-Μακριά από νεαρές φεμινίστριες βορειοευρωπαίες: Θα σας κοιτάζουν με οίκτο και αηδία το πρωί που θα φτιάχνετε καφεδάκι στον άντρα σας. Δεν θα διστάσουν, ωστόσο, να τον φωνάξουν έντρομες στη μέση της νύχτας να σκοτώσει τη σιχαμένη ακρίδα που μπήκε στη σκηνή τους απειλώντας τη σωματική τους ακεραιότητα.

-Μακριά από αταίριαστα ζευγαράκια τύπου άφραγκος κάφρος με καθωσπρέπει γκόμενα: Μην ανησυχείτε για το πώς θα τους αναγνωρίσετε, κάνουν κρα από χιλιόμετρα. Η τύπισσα τον μισεί που την έσυρε στο βρωμο-κάμπινγκ αντί για το Ελούντα beach hotel. Καταφθάνει με αέρα Βεατρίκης, κρατώντας μόνο ένα μικροσκοπικό τσαντάκι, και δίνοντας διαταγές στον φορτωμένο σαν γάιδαρο συνοδό της για το πού ακριβώς θα βάλουν τη σκηνή. Θα γκρινιάζει νυχθημερόν με τσιριχτή φωνή για τη σκόνη, τη γύρη που της προκαλεί αλλεργία, τα τακούνια της που στραβοπατήθηκαν, το μανό της που χάλασε και δεν έχει ασετόν κλπ κλπ. Εκείνος, δε, θα ξεσπάει μια στο τόσο διαολοστέλνοντάς την, αν δεν φτάσει στο να τη σφάξει και γίνετε άθελά σας μάρτυρες φονικού.

-Μακριά από μαζόχες νεαρές μαμάδες που αποφάσισαν να έρθουν στο κάμπινγκ με το νεογέννητο αγκαλιά: Θα ξυπνάτε όποτε θα θέλει να θηλάσει το σκασμένο, δηλαδή ανά 4ωρο-5ωρο. Την υπόλοιπη ώρα, θα πρέπει να κάνετε ησυχία για να κοιμηθεί το σκασμένο.

-Μακριά από Γάλλους γενικότερα: Δεν γνωρίζω το γιατί, αλλά η εμπειρική παρατήρηση λέει ότι είναι απλώς ανυπόφοροι.

Γ. ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΕΛΑΦΡΑ ΠΗΔΗΜΑΤΑΚΙΑ:

-Αν το κάμπινγκ είναι τόσο πήχτρα, που όταν οι διπλανοί σας πηδιούνται τα πόδια της γκόμενας μπαίνουν στη σκηνή σας. Και μπορεί μεν να μην σας χαλάνε τα πόδια της γκόμενας, αλλά αν εισβάλει κατά λάθος και το μαραφέτι του καλού της μπορεί να μην σας αρέσει και τόσο.

-Αν σκάσει μεγάλο γκρουπ Γάλλων ηλικίας 15-25 (βλ. και παραπάνω): Σας προειδοποιώ, θα μαρτυρήσετε. Μάλλον είναι καταπιεσμένα στη χώρα τους, γιατί εδώ αφηνιάζουν. Θα γυρνάνε όλη μέρα κάνοντας απίστευτη φασαρία. Θα μαγειρεύουν ό,τι αηδία λαχανικό μπορείτε να φανταστείτε σε γιγάντια καζάνια τα οποία θα περιφέρουν από τα μαγειρία στις σκηνές και πάλι πίσω μέχρι να σας έρθει εμετός από τις αναθυμιάσεις (χάθηκε ο κόσμος να φάνε στην ταβέρνα;). Θα μπαίνουν ομαδικά για ντους και θα ουρλιάζουν (για άγνωστο λόγο) σαν να τους βιάζουν πεζοναύτες όσο τρέχει το νερό. Θα κάνουν ολόγυμνοι ντους στις εξωτερικές ντουσιέρες και θα τρώτε το πουλί τους στη μάπα. Κυρίως, θα σας πιάνουν την πάρλα στα γαλλικά αδυνατώντας να καταλάβουν ότι δεν γνωρίζετε την γλώσσα. Απαπαπαπα, καλύτερα να γυρίσετε πίσω.

-Αν σκάσει αναρχο-κομμουνιστο-αριστερή οργάνωση με όνομα «αναγεννημένοι κομμουνιστές» ή ο,τιδήποτε παραπλήσιο: Εδώ η λύση είναι μία: Run for your life! Ειδάλλως, δεν υπάρχει σωτηρία. Θα βρεθείτε εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε αλαλάζοντες «συντρόφους» που θέλουν να σε κάνουν «σύντροφο» με το ζόρι, κι αν προσπαθήσεις ευγενικά να τους εξηγήσεις ότι δεν ψήνεσαι να ενταχθείς θα σε αντιμετωπίζουν με μίσος σαν να είσαι χιτλερικός (ακόμη κι αν είσαι πιο αριστερός από αυτούς). Βεβαίως η «συντροφικότητά» τους εξαντλείται στην προπαγάνδα –κατά τα άλλα, θα περιφέρονται σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους σαν να είναι τσιφλίκι τους (ψυχολογία των μαζών). Θα σε κάνουν να νιώσεις εγκληματίας που θες να πας για μπάνιο τις πέντε γαμημένες μέρες που πήγες διακοπές κι όχι να μείνεις να παρακολουθήσεις τη συζήτησή τους για την παγκοσμιοποίηση. Το πρωί, θα σε ξυπνάνε με το «απ΄την Αντίκερα προβάλλει ο Ζαχαριάς» στη διαπασών. Το βράδυ, θα θέλουν να καβατζώσουν την κιθάρα σου για να παίξει live ο τάδε ατάλαντος σύντροφος το «απ΄την Αντίκερα προβάλλει ο Ζαχαριάς». Το χειρότερο; Θα είσαι υποχρεωμένος να τους ακούς όλη μέρα να χαχανίζουν με τα πλέον ηλίθια ανέκδοτα του στυλ «ήταν κάποτε ένας Γάλλος, ένας Ιταλός κι ένας Έλληνας» σε κατάλληλη αγωνιστική διασκευή «ήταν κάποτε ο Στάλιν, ο Λένιν και ο Τρότσκι». Μπρρρρρρρρ…

Δ. ΜΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΤΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ:

-Να μαγειρέψετε στα μαγειρεία του κάμπινγκ: Κάτι θα πάει στραβά στάνταρ και αυτό που θα φτιάξετε δεν θα τρώγεται. Αν θέλετε ντε και καλά να κάνετε οικονομία, επιβιώστε καλύτερα με τυρόπιτες ή πεταλίδες.

-Να κεράσετε Βέλγο ή Γερμανό: Συνήθως, αγνοούν την έννοια. Θα σας πάρει άπειρη ώρα να τους εξηγήσετε τι προσπαθείτε να κάνετε, και αν καταλάβουν τελικά θα σας πάρουν για τρελούς.

-Να παραμείνετε στη σκηνή μετά τις 9 το πολύ το πρωί: θα πεθάνετε από τη ζέστη.

Ε. ΜΗΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ, ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ:

-Θα καείτε.

-Θα ξεφλουδίσετε.

-Το μαλλί σας θα γίνει τζίβα.

-Θα πιάσετε φιλίες με διάφορα είδη εντόμων.

-Θα πηδιέστε πάνω σε sleeping bag και θα πονάει η πλάτη σας ή τα γόνατά σας, αναλόγως.

-Θα ξέρουν όλοι πότε πηδιέστε γιατί η σκηνή σας θα κουνιέται σαν τη σκηνή των καουμπόηδων στο brokeback mountain.

-Θα επιστρέψετε πιο κουρασμένοι από ό,τι φύγατε.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΜΠΙΝΓΚ!

(ήταν μια κοινωνική προσφορά του Νάρκισσου)




http://whodrownednarcissus.blogspot.com/2008/07/camping.html

Wednesday, June 10, 2009

Κάμπινγκ στρωμα, φως κλπ

Ενδιαφέρομαι για είδη κάμπινγκ.
Εχει κανεις μεταχειρισμένα;
Θέλω να παω να αραξω σε μια παραλία με παιδιά, σκυλιά και να γυρίσω τον Σεπτεμβρη (αφού μπορω να δουλεύω από απόσταση, γουάϊ νοτ;)

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers