Monday, May 26, 2008

Θελω να κοπανησω το κεφαλι μου στον τοιχο

Εβαλα μπελά στο κεφάλι μου.
Ο σπιτονοικοκύρης μου εινει το ειδος του ανθρωπου που τα ξερει όλα (καθ.πανεπιστημιου), έχει απαξιωτικό ύφος και γινεται συνέχεια προσωπικός.
Και δεν εχει αίσθηση των ορίων των απαιτησεων του και του εαυτού του σε σεχση με τον αλλον.
Ηδη μου τοεκλεισε μαι φορα και αγριεψα, σημερα δε, μου εβαλε χερι επειδη πηγε πιο νωρις στην εφορια (αφου μου ειπαν οτι γινεται τι φταιω εγω;) και εκτεθηκε στην υπαλληλο, και χαλασε η μερα του και και και
"Ειστε αναξιοπιστη", μου ειπε και μουρθε να παρω το σπασμνο νεροχυτη της κουζινας του που πληρώνω ΕΓΩ κα ινα του το βάλω εκει που ξέρει.
Μεχρι τώρα ολη αυτη η ιστορια μου εχει κοστισει οσα ειχα και δεν ειχα 2500 ευρω. 1000 προκαταβολη και 1220 οι εργασιες.
Και ακομα δεν εβαλα τεντες
Και γιατι να βάλω;
Αφου οπωε δειχνουν όλα δεν θα κάτσω πανω απο δυο χρονια, που ήταν ο ορος για νατα φτιαξω μισα μισα. Αλλα οχι του προηγουμενου ενοικιαστή, οτι χαλασω εγω. Και τελικα δνε μπορουμε να συννενοηθουμε και θα καταλήξω να αφαιρεσω μονο τα δικά του από το νοικι, ενω ημουν ξεκαθαρη οτι δεν υπαρχουν αλλα λεφτα για να του φτιαξω το σπιτι να είναι ετοιμο να μπω.
Συμπψηφισαμε το πρωτο νοικι με το βαψιμο, αλλα μετα παρουσιαστηκε ο σπασμενος νεροχυτης.
Γαμα τα
Κατα τα αλλα ο πρωην μου μετακομιζει ξανα με την μητερα του.
Δεν μου αρεσει αλλα δεν μου πεφτει λόγος.
Δεν μου αρεσει γιατι θεωρω οτι το μεγαλύτερο challenge του ήταν το να νιωσει υπευθυνος και να μην αποφευγει τις ευθύνες του. Να ενηλικιωθει πλήρως.
Με την μαμα να τα κανει όλα και να καταπιεζει, ποσο θα του παρει να ξεσπασει επανω μου;
Γιατι αυτος "αναγκαστηκε να παει για οικονομικους λόγους" και εγω μετακομίζω σε μεγαλύτερο σπιτι. Εγω.
Που του παίρνω τοσα λεφτα για διατροφή.
Θα δυγκρινει, θα νευριαζει, και θα εχω δυο μετωπα να αντιμετωπισω.

Ενταξει σεναρια κάνω και ελπίζω να βγω λάθος.
Οσο για τον ιδιοκτητη, θα τα πουμε λίγο πριν λήξει το συμβολαιό μου.
Σημερα ερχεται η μεταφορική και μπαινω με βαρια καρδιά.
Καθόλου όπως το ονειρεύτηκα.

Μα γιατι, γιατι πάω και μπλεκω σε τετοιες καταστασεις;
"Μέχρι να μάθεις να οριοθετεις αποτελεσματικά τον εαυτο σου θα αφήνεις πάντα πολύ σκοινί να σε κρεμασουν' Μου λεγε ο ψυχολόγος μου (η κατι τετοιο τελος παντων), και το βλέπω καθαρα.
Ειδα το προβλημα, αλλα προχωρησα, σαν τυφλή.Γιατι; Γιατι εχω συνηθισει πια να ειμαι σε προβληματικες καταστασεις και δενλειτουργει το σημα κινδυνου, θεωρειται μια "φυσιολογικη κατασταση"
Καλα να πάθω.

Saturday, May 17, 2008

Fights

Πήραν τις πινακίδες του 'Αγγελου, από εναν δρόμο οπου το σήμα μη στάθμευσης έιναι μόνο στην μία πλευρά του δρόμου, δηλαδή αν στρίψεις ;από την αλλη , δεν το βλέπεις., γιατι πολύ απλά ...είναι στην άλλη άκρη του δρόμου.
Και ακουμπήσε λίγο κίτρινη γραμη.
Ωραία ε;
Και τις κούτες που έιχα προγραμματίσει να φύγουν;
Η μετακόμιση;
Την πιο κρίσημη στιγμή...

Ο πατέρας μου, κάνει αυτό που εκανε πάντα, όταν ήταν ώρα να ξεβολευτεί. Και λίγους μήνες μετά θα ρώταει "εγω δεν σάγαπάω, δεν κάνω τα πάντα για σένα;"
Και αν δεν απαντησω θυμουμενη ότι ήμουν μόνη μου για να φτιάξω 500 κούτες και δεν ήρθε μια φορά να της βάλει στο άμαξι να πάμε 3 τετράγωνα πιο κάτω, θα θυμώσει.

Χτες έριξα λοιπόν 4 καβγάδες.
Ένα με τον σπιτονοικοκύρη. Του έιπα να μου δώσει πίσω τα χρήματα.
Ο λόγος;
Μου το έκλεισε κατάμουτρα.

Καθηγητης Πανεπιστημίου,
Και με τον πληκτρά μας σκοτώθηκα.
Κι αυτός θεωρεί ότι επειδή είναι μουσικάρα, έχει δικαίωμα να προσβάλλει.
'Εσένα θέλω αν σε προσβάλλω" μου είπε.
Δεν ήξερε οτι ολο το σχήμα πλην του μπάσσου ειχε δυσκολευτει με τον τρόπο του.
Και το έμαθε χτες.

Το μπασο, -που προσωπικα με κουραζε πολύ- αρπαξε την ευκαιρία. Φευγεις; Φευγω κι εγω.
Μόνο που ο πληκτράς, έμεινε.
ΧΑΧαχ;αχαχαχαχαχαχα.
Αφου μου ζήτησε συγγνώμη, δεν είχα λόγους να μην συνεχίσω κανονικά.
Its a job, και ο τρόπος του δεν με "τρομάζει"
Ο μπασίστας από την άλλη ήταν passive aggressive, έκανε κόμα με τον αλλον, με διέκοπτε και γενικά δεν μου άρεσε το ότι με κουραζε σε καθε πρόβα. Να συζητάμε για άσχετα.
Οποτε τα πράγματα ήρθαν μόνα τους.

Ειδώμεν τι θα φέρει το μέλλον.
Αν οι αλλοι θελουν τον πληκτρα, αν ο κιθαρίστας θα φύγει τώρα που έφυγε ο μπασίστας...

Έτσι και με το σπιτονοικοκύρη μου.
Κάναμε ένα συμβολαιο θάνατος -για μενα και ένιωθα πότ πιάστηκα κώτσος.
Οταν λοιπον μου το κλεισε τον ξαναπηρα με την γνωστή πια μου αντιδραση (μαινομενη σκυλα) και μαζεύτηκε σαν το σαλλιγκαρι.
Και συγγνώμη, αν με παρεξηγησατε, εχω μια διατριβη και σας είπα αντιο, αλλα εντάξει αν σας ενοχλησε ...(και πουτσες μπλε, σορυ για τα ακαδημαικά μου.)

Ο τρίτος καβγάς ήταν με τον Άγγελο.
Έχασα την ψυχραιμία μου. Εχει αρχίσει να με ενοχλει που ο πληκτρας και καποιοι άλλοι με συγκρινουν μαζι του. (θα μου πεις εδω συγκρίνουν ζευγαρια, ποιος έιναι πιο ωραίος, τα ντουέτα δεν θα συγκρίνουν;) και ένιωθα self conscious όταν έιχαμε ντουέτο, γιατι προσφατα έμαθα να κάνω δέυτερες και δεν μου βγαίνουν και πάντα.
Ο Αγγελος έχει ένα φυσικό ταλέντο και ήθελα να κάνουμ ε προβα να νιωσω καλύτερα.
όμως βαριόταν, δεν το παιρνε στα σοβαρα και μουβαλε και τις φωνες(τουβαλα κιεγω) και ένιωσα χάλια.

Το βραδυ ο πληκτρας μου έιπε οτι φαλτσαρω και με πήρε απο κάτω μετα.
Μήπωε τελικα δεν ήμουν ποτε καλή και με έπαιρναν σε δουλειες γιατι ήμουν ομορφη και νέα?
Μηπως ποτε κανεις δεν μου έιπε κάτι τέοειο από τακτ;
Μηπως εδεν ειμαι μια "καλή" τραγουδίστρια όπως πίστευα ως τότε, αλλα μια κακή;
Ο άγγελος μου έιπε οχι, αλλα δεν μετραει.
he sleeps with me, να ακούει μουρμούρα;

Η αλήθεια είανι οτι κλονίστηκα και δεν ξέρω που θα βρω την αυτοπεποιθηση που μου χρειάζεται να βγω έξω στην σκηνή.
Το ίδιο έγινε και στον ντραμμερ. Μπορει ο πληκτρας να εχει δίκιο σ αυτα που λεει αλλα δεν ενμψυχώνει τους αλλους για το καλύτερο, τους κοβει τον αερα και μετα δεν πετάει το πουλάκι.

Ο τέταρτος καβγας έγινε με το μπάσσο, αλλα αυτόν δεν τον μετράω.
Χωθηκε σφήνα την ώρα που μιλούσα με τον πληκτρα΄, του υπενθύμισα ποσο με ενοχλει αυτό, συνεχισε (σιγα μην έκανε πισω) και απλα τον αγνόησα.

Είχα διαθεση να τα γράψω ολα αυτα χιουμοριστικα, αλλά είμαι τόσο κουρασμένη που δεν αντεχα να βάζω παυλες και εισαγωγικα και να γράφω διαλόγους.


Εχει κανεις σας κανα μεσω να πάρουμε πίσω τις πινακίδες; LOL

Friday, May 16, 2008

Χτες...

Χτες εντεκα με μια την νυχτα ο αγγελος ο νικος κι εγω κουβαλαγαμε κουτες απο το σπιτι στο αυτοκινητο και στο νεο σπιτι (ναι βρηκα, θα σας τα πω αλλη φορα), και σκεφτομουν ποσο τυχερη ειμαι που με βοηθανε και τι στο καλο θα εκανα αν δεν με βοηθουσαν.
Το μυαλο μου πηγε σε περασμενες βοηθειες, και σταθηκε σε μια συγκεκριμενη.
Ενας ανθρωπος που πριν λιγα χρονια θα εκανα τα παντα για κεινον απο φιλοτιμο και μονο, ασε την αγαπη, γιατι ενιωθα οτι και κεινος θα εκανε το ιδιο για μενα, μου εδινε στηριγμα, αισθηση αξιας σε εναν κοσμο οπου διαχωριζομαστε σε φουστες , γλαστρες, πιπιπινια και αλλα κομψα.

Ποτε δεν θα μπορουσα να προβλεψω την εξελιξη.
Μια εξέλιξη που αφήνω κι εγω να γίνεται, διοτι κι εγώ δεν νιώθω όπως ένιωθα, δεν βλέπω την ουσία του να παλέυεις για κάτι που ήταν απο την αρχή...κενό, ψόφιο.

Μου ηρθαν ΞΑΝΑ τα λογια του Χορχε που μου ειχε πεταξει θυμωμενα ενα βραδυ.
"Ολοι σου εκαναν τα χατηρια γιατι ησουν μουναρα και τωρα που δεν εισαι τοσο πια στραβωνεις.'

Τελικα εξελιχτηκε στην πιο αληθινη κουβεντα που ακουσα ποτε μου, δυστυχως.
Με την διαφορα οτι αυτη η αληθεια δεν ηταν η αληθεια μου.
Αν ηξερα οτι η ζωη μου ηταν ευκολη και θα γινοταν πιο δυσκολη με τον καιρο, γιατι το κινητρο δεν ηταν η καλοσυνη και η αισθηση συλλογικοτητας, αλλα το ποσο κουναω -ισως- την αχλαδια μου και ποσα αχλαδια-ισως -μαζεψει ο αλλος, πιστεψτε με, θα ημουν τελειως διαφορετικη γυναικα σημερα γιατι θα το ειχα εκμεταλλευτει δεοντως.

Αλλα σαν γυναικα, χαζη, δεν καταλαβα παρα με τα χρονια πως αυτη η κουβεντα που με ειχε τοσο πληγωσει στην αδικη κατηγορια της, ηταν η κουρτινα που βγηκε απο τα ματια μου και μου εδειξε το πως σκεφτονται οι αλλοι.
Οχι ολοι.
Οι αντρες.
Και οχι ολοι οι αντρες.

Αλλα αρκετοι.
Και πιστευω οτι ολοι , απο αυτους τους αρκετους, περασανε απο την ζωη μου με τον εναν η τον αλλο ρολο, παιρνοντας αισθηματα, εκμυστηρευσεις, χρονο, μερικες φορες (καλα, αρκετες φορες) ερωτα, φιλία, αγαπη, ενεργεια και ζωη.

Πάρε δώσε ήταν.
Εντάξει.


Το καταλαβαίνω.

Πειραζει που προτιμούσα να μην το ήξερα, πειραζει που καποιους που τους αγάπησα θα ήθελα να είχαν μείνει στην ζωή μου, και αθικτοι σαν εικόνα, αγνά τα κίνητρα τους μέσα στο μυαλό μου;
Πειράζει να ένιωθα αυτή την απόλυτη εμπιστοσύνη και ασφάλεια που μου χαριζε η πλασματική αυτή σχέση, κι ας μην ήταν αληθινή;
Να ζω το παραμύθι μου βρε παιδί μου.
Κι ας χαζευε τον κώλο μου-λέμε τωρα- όταν έσκυβα, εγώ δεν το έβλεπα.

Αλλα ξέχασα, δεν γίνεται διότι ο κώλος έχει γίνει τετραπλάσιος, το βυζι φτανει στο πάτωμα και το πρόσωπο δειχνει σημάδια κόπωσης...


Ναι?
Ναι.


Δε βαριεσαι, θα βρεθούμε , θα πούμε καμία μαλακία, σαν να μην τρεχει τίποτα, σαν να είναι όλα όπως πριν και η ζωή καθώς προχωρα θα παίρνει και θα δίνει...

Wednesday, May 14, 2008

υποφερω, ποναω,δεν αντεχω

Κοιμήθηκα χτες από τις 7 γιατί πονούσε το κεφάλι μου και ξύπνησα από τον πόνο. Διαστήματααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
χελπ.

Ψυχολογικά ειμαι σκαταά γιατι μου τελειώνουν τα λεφτά, άκρη δεν βγάζω με τα σπίτια, κουράστηκα να ζω σε ενα σπίτι με κουτες και τα πάντ αστο πάτωμα, να κοιταω σπιτι να κάνω συζητήσεις και η προοπτικη να βρω ψυκτικο για το αιρ κοντισιον, να κόψω οτε, να μεταφερω, να βαλω πάλι ιντερνετ ρευμα σε εο σπίτι, να καθαρίσω όσο μπορώ το παλιό να καθαρίσω και να σουλουπωσω το νεο...

Θυμαμαι παλια δεν καταλαβαινα σσν παιδι, γιατι η χωρισμενη που έμεν από κάτω μας συνεχεια έλεγε
¨είμαι μια γυναικα μόνη" όταν δεν την σκεφτόμασταν για κάτι και απορουσα με την σκληροτητα που γεννα η αγνοια."Μα γιατι κλαιγεται?"
Τωρα ξέρω.
Δεν ειχε εναν ανθρωπο να βγαλει καποιο φορτιο απο πανω της ενω η καθημερινοτητα απαιτουσε απο κεινη να υπαρχει σαν μαγειρισσα, πλυστρα, οργανωτρια, bread maker.

Φρικάρω μπροστα στο βουνο των πραγματων που πρεπει να γίνει.
Φρικάρω αν δεν τα καταφερω. Ο ιδιοκτητης τπου σπιτιου των ονειρων μου με απερριψε λεγοντας μου ότι δεν θα βγαινω.
Μηπως εχει δικιο;

Ποναω, θελω να κανω εμετο, εχω σαλταρει.


ps μου ήρθε και η ειδοποιήση για αλλαγή του ασανσερ...στην υγεια μας
(ποιος ακούει την κλάψα των δικών μου τωρα...μέχρι και το 2016 θα τα ακούω-για το δικό τους μερίδιο όχι το δικό μου-)

Sunday, May 11, 2008

Ονειρα

Οταν αγαπάω, θέλω να κρύφτω στην αγκαλιά αυτων που νιώθω ότι με αγαπάνε και θα με σκεπάσουν με την αγκαλιά τους βάζοντας ένα τοίχος συναισθήματος που θα με προστατεύσει από τον έξω κόσμο και ότι με βασανιζει.
Όταν μου συμβεί κάτι καλό, θέλω αν το μοιράστω μαζί μ αυτον που με αγαπάει, δεν θεωρω το ένα ξεπερασμένο εις βάρος του άλλου.
Όταν αγαπάω, και αν βαριέμαι, θελω επαφή.

Το τελευταιο καιρο αναλύω λίγο το τι θέλω λόγω καποιων συγκυριών.
Νομιζω ότι είαμι έτοιμη για μια πιο σοβαρή και δεσμευτική σχεση.
Όμως πως συνδυαζεται μια σχεση με ενα παιδι;
Ως τώρα η σχεση που ειχα, ήταν "ελαφρια", συναντιομασταν μια φορα την εβδομαδα, η μια ζωη ξέχωρη από την αλλη και με βολευε, δυσκολευομαι να ειμαι ανεμελη και ερωτευμενη όταν πρεπει να ειμαι υπευθυνη και μαμα.
Αν όμως κα΄ταφερνα να τα συνδυασω πες...πως φέρνεις έναν ανθρωπο να μεινει σπίτι σου;
Εστο και μετα από χρονια σχεσης και με σκοπο την συμβιωση και την επεκταση της οικογένειας.
Πόσο τον αφήνεις να ανακατευτει στο μεγαλωμα του παιδιού σου; Και αν διαφωνεις κάθετα με καποιες ιδέες του;
Και αν δεν ανακατευτει και στο δίκο του παιδι φανεί η διαφορα;

Μέχρι τώρα η σχέση μου πληρούσε τον επίλογο ενος πληγωμενου εγωισμου, αξιοπρεπειας, μια ανανέωση, επιβεβαίωση, αλλά μια βουτιά στην ανεμελιά, στα νιάτα, και στην αθωότητα που ειχα προσφάτως χάσει.
Απο ένα σημείο και μετα δεν λειτουργούσε σ αυτα τα επιπεδα γιατι ο καιρός εμβαθύνει τις σχεσεις η απομακρύνει τους ανθρώπους η και τα δυο.
Τώρα βλέπω ότι η σχεση μου , χωρις μελλον και προορισμο, βοηθάει στο να μην αντιμετωπίσω και αυτά τα ζητήματα.

Όμως, τυλίγοντας τα μωρουδιακα που ειχα στο πατάρι, με ρώτησε η μητέρα μου γιατι τα φυλάω όλα.
Δάκρυσα.
Η ελπίδα πεθάινει τελευταία.
Την κόρη μου ως μωρό δεν την χάρηκα, όλο έκλαιγα και ανησυχούσα, και μετα ήμουν ράκος.
Κάποτε ήθελα μεγάλη οικογένεια με πέντε παιδιά.

Ισως μια μέρα, κάνω αλλο ένα.
Ισως...

Thursday, May 08, 2008

I wave goodbye

Μέρικές φορές ξέρεις πώς θα τελειώσει κατι και από ποιον. Λίγο η εμεπιρία η γνωση της ανθρώπινης φύσης, η γνωση του αλλου...

Ο Άγγελος ήθελε από καιρό να πάει τον Σταυρό του Νότου και ήταν το ονειρό του αλλα ποτέ δεν εκανε κίνηση. Φοβος ντροπη τεμπελιά δεν μπορω να ξέρω.
Πριν λίγους μήνες πήρα τηλέφωνο και μάθαμε ότι κανουν οντισιον μετά το Πάσχα.
Και πήγε.

Και ειμαι καθιστη εδω, ενθουσιασμένη που θα κάνει το ονειρό του πραγματικότητα, που θα τον ανακαλύψουν και νιώθω ενοχες και αναστάτωση.
Νιώθω περήφανη για κέινον και δεν νιώθω περήφανη για μενα.
Γιατι δεν μπορω να κολυμπήσω στην χαρα για κεινον, αλλα έχω και λίγη λύπη.

Η ζωή του ξεκιναει, η δική του πορεία ειναι ακόμα αγγραφη.
Η δική μου χαράκτηκε, he is moving on, I am going nowhere.
Και η πορεία μου δεν υπήρξε όσο φανταχτερη την είχα ονειρευτεί, ούτε τόσο πετυχημένη όσο ήθελα, σε συγκριση και με το πόσο πάλεψα.
Θα μου πεις, κοιτα πως ξεκίνησες, που έφτασες και τι εφοδια είχες, αν ειχες, και τι βοηθεια.

Δεν μπορω να τραγουδαω μέχρι τα 60 μου όπως ένας άντρας, ειμαι στο λυκοφώς.
Και το δικό του ξεκίνημα μου το θυμίζει γιατι δεν μπορω να τον ακολουθησω.
Σκεφτηκα να πάω και γω στην οντισιον.
ομως με ειδα σαν προιον.
Δεν είμαι 20, και δεν είμαι τόσο καλή πια.

Και πιθανονα να μην με θέλει μαζί του και σ αυτον τον τομέα της ζωής του.
Ο Σταυρός ειναι δικό του όνειρο.

Και μετά ειναι και το άλλο.
Αν πιασει δουλεια, πάει το συγκρότημα.
Δεν μπορω να το κάνω χωρίς εκείνον.

Ξέρω πως είναι να δουλευεις με καποιους κοντα κοντα.
Πως ειναι αν σε θαυμάζουν απο κάτω, πως σου ρίχνονται.
Εχω δει τόσες μουσικές σκηνες, τόσα ζευγαρωματα μεταξυ συντελεστων και θαμώνων...

Το ξεκινημα του σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους μας.
Το περιμενα.
Το ήξερα ότι θα ερχοταν αυτή η στιγμη, και ακόμα και αν πέρναγε από το χέρι μου να το σταματήσω , δεν θα το έκανα γιατι έτσι πρέπει να έρθουν τα πράγματα.

Δεν μπορώ όμως να μην νιώσω λύπη μέσα στην χαρα μου.
Το φετινό καλοκαίρι θα φερει αλλαγές.
Είμαι εγωίστρια πιθανον, η ανθρώπινη, και δεν με νοιάζει.
Νιώθω δυο αντικρουόμενα συναισθήματα και αυτό με ταράζει (και με κρίνω), ενω θα έπρεπε να χάιρομαι, ΜΟΝΟ.

Γαμημενη ηλικια, ποσο ανσφαλή σε κάνει.

Wednesday, May 07, 2008

τα νεα μου

Εχω μέρες να γραψω γιατι έχω πάρει τους δρόμους και τα βουνα. Ψαχνω για σπιτι και συναντω καθε λογής καρύδι.
Αλλος θέλει 5% αυξηση στα 2 χρόνια, αλλος 10%, αλλος δεν θέλει γατες...Χτες ειδα ενα ωραοτατο ρετιρε πρωην δωμα "φτιαγμενο" με ξυλο και τζάμι. Για μενα που ζω παντα τόσο ανοιχτα, ήταν το τελειο σπιτι, με γυάλινους τοιχους, πασο κουζινα και πελωρια βεραντα.
Ηθελε να δει την δηλωση μου, την ειχε ο λογιστης μου, τον πήρα τηλεφωνο.
Δεν είχα προβλημα αλλα του εξεηγησα οτι δεν φαίνονται όλα πχ η διατροφη.

"Πως θα τα βγαλεις περα;" μου ειπε μολις το ειδε.
Εβλα τα γελια....
"Σας την εδειξα καλή πιστη, σας ειπα οτι δεν ειναι όλα τα χρηματα εδω, τωρα πρεπει αν σας ανλυσω τα εξοδα της καθημειρνοτητας μου για να σας πεισω; Δεν θα το κάνω."
Ενταξει ωραιο καθιστικο με γύαλινο τοιχο, εξυπνη κουζινα (μη φανταστειτε τιποτα εκριβο, το άσπρο το ξύλο), αλλα ειναι ενα ανακαινισμενο δώμα, και το παρακανε.

Μου ειπε θα το σκεφτει.
Το σκεφτηκα και γω....το οτι ακομα και αν υπογραφαμε, δεν ηθελε να φερνω κουτες εδω γιατι θα ήταν μαστοροι και δεν θα μου έδινε τα κλειδια.
Φωβερη καχυποψια, ισως τελικα ήταν για καλό.

Ειδα και κατι σπιτι τοσο χαλια που ζητανε του κοσμου τα λεφτα, τρελλαθηκα.
Ο καθενας στην κοσμαρα του.

Ψαχνω τα ρετιρε τωρα. Συνειδητοποιησα οτι αντεχω να ζω σε μικρο σπιτι αρκει να εχω βεραντα και απορω πως δεν το σκεφτηκα πιο πριν. Ηταν το πατρικο μου διαμπερες με βεραντα, και οσο να ναι ανοιγει η καρδια μου.




Γαμηθηκα στην δουλεια αυτο το διαστημα, (και εκανα και πακεταρισμα), δεν ξερω τι μου επιφυλασσει το μελλον, αν η θεση μου σταθεροποιηθηκε η δεν θα ξαναδουλεψω για την συγκεκριμενη εταιρεια...
Σημερα παω σε μια νεα δουλεια, ειδωμεν.

Πωωω πρεπει να τελειωνω να βαλω και τον υπολοιπο χρονο στο μπλογκ....
Λειπει το 2007.

Τι να πρωτοκανω;

Friday, May 02, 2008

sos, μουσικοφιλοι, μουσικολσυλλεκτες, η οποιος εχει dc++

Ψαχνω το tragedy toy Mark Anthony
και το hallo baby του μηλιωκα...χελπ χελπ χεεεεεεελπ.

Εχω τρεις μερες πονοκεφαλο.

Ξεματιαστε μεεεεεε.
Δεν αντεχω αλλο να χρυσωνω το φαρμακειο απο τα ντεπον που καταναλωνω.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers