Sunday, December 26, 2010

Σχεδια για μάρσιπο κλπ




Τελικά την έχω καταβρεί.

Το πρώτο δώρο μου...



Εφτιαξα αγριοπαπια σήμερα ( μα καλά δεν εχει καθόλου κρέας πάνω της;) φάγαμε cheesecake, και είδαμε ταινία.
Αυριο περιμένω 10 άτομα. Βοηθεια.

Ομως φέτος πήρα το πρώτο δώρο από την κόρη μου.




































Ελιωσα.

Friday, December 24, 2010

Ο Μήτσος.

Πριν ένα μηνα περίπου ειχαμε γεμίσει μύγες. Λίγο η επαναλαμβανόμενη άνοιξη, λίγο τα ζώα, λίγο οι κοπριες των γειτόνων, πρεπει κάθε βράδυ να υπήρχαν περίπου 70 μύγες, από τις οποίες οι 50 κόλλαγαν στην ειδική ταινία που είχα βάλει.

Τότε παρατηρησα μια μύγα με το ένα φτερό σπασμένο. Εκανε ορθή γωνία. Θα ξέφυγε από την κολλητική ταινία.
Οκ, παμε παρακατω.

Περασε ένας μηνας, έβαλα σπρει, πήρα μυγοσκοτώστρες, κολλητικές ταινίες.
Και χτες παρατήρησα μια μύγα με ορθή γωνία στο φτερό.
Και μ'επιασε τρυφερότητα.

Η μύγα απέκτησε όνομα. Μήτσος.
Και προσεχω να μην την σκοτώσω. Με σπασμένο φτερό και τόσες αντιξοοτήτες, ειναι το πιο μικρό μας πετ.


και αηδιαστικό τώρα που το βλεπω από κοντά αλλα τι να κάνουμε :D

Χρίστουγεννα!

Εφτιαξα βούτυρο, μετά cheese cake.
Αυριο τρώμε πάπια.
Και Κυριακή εχω κόσμο, γαλοπούλα, σαλάτα, ρύζι, γλυκοπατάτες μελομακάρονα, μπύρες, χαλβά, και κρασί.
Πώς τα κατάφερα αφού δεν μου ήρθαν τα λεφτά που περίμενα;

Η Στέλλα που εχει τα σλίνγκς σκέφτηκε να της κάνω σχέδια για τα μάρσιπο που πουλάει, αντι για τα σιδερότυπα που εχει.
Και εμπνεύστηκα, και βρήκα τα χρήματα να ψωνίσω:)

Merry Christmas Everybody!!

Wednesday, December 22, 2010

Και με μία λέξη, έπεσα.

Αυτό το διάστημα η κόρη μου εχει εφιάλτες. Κακός που μπήκε και εβαλε φωτιά στις γάτες, οτι εγω θα πεθάνω τελη του χρόνου και διάφορα άλλα.
Θυμαμαι στην ηλικία της ειδα ενα ονειρο οτι ενας δρακουλας ήπιε το αίμα των δικών μου και ξυπνώντας, άκουσα ενα μπζζζζζ στο αυτί μου. Φυσικά τωρα ξέρω οτι ήταν κουνούπι αλλα τοτε σκέφτηκα "μύγα που την τράβαει το αίμα".
Και για τα επόμενα χρόνια, εβαζα σκόρδο στο κρεβάτι μου.
Και εκλεινα τα παντζούρια γιατί το ξύλο σταματαέι τους δράκουλες.


Για τους δρακουλες τους ψυχικούς τι κάνουμε;
Ο πρώην μου με ενημέρωσε πριν ενα μήνα οτι πλέον δεν θα μου βάζει τα χρήματα στις 23 αλλα στις 27. Εχω ενα μήνα που του λέω να βάλει κάτι στην άκρη για να αγοράσω φαγητό για το γιροτινό τραπέζι. Κανόνισε τις διακοπούλες του και οποτε του λέω να μου βάλει τα χρήματα, κάνει τον κινέζο. Σήμερα τον στρίμωξα και αρχισε να μου λέει για την "υποχρεωσή του".
Του επισήμανα οτι δεν είναι θέμα υποχρεωσης, αλλα καρδιάς.
Δεν θα μπορεσουμε να κάνουμε Χριστουγεννα.
Το παιδί.
Οτι εφοσον κανονισε διακοπές στο χωρίο του, όπως σχεδίασε την βενζίνη του, ας σχεδίαζε και τα 30 ευρώ που θέλω.
(Ευτυχως που ειχα προνοησει να παρω τα δώρα τοτε που ψώνισα για τα γενεθλιά της).
"Εσυ τι κάνεις;" με ρώτησε
"Δεν δουλεύω, λες αν δουλευω να κθόμουν να σε παρακαλάω;"
"Εχω μια υπεχρέωση και την τηρώ..." 'άρχισε πάλι.
Του το εκλεισα.
Αηδιασμένη, στεναχωρημένη...


Σε ποια στροφή ακριβως γλύστρισα και μπήκε η ζωή μου στην τουαλέτα;
Πώς ειναι δυνατον να αντιμετωπίζω τετοιες καταστάσεις, δεν το χωρά ο νους μου.
Δεν ειναι my kind of people, my outlook on life.
Τόση επαφη με την κακία μου κατατρωει την ψυχή....



Θα το κάνω το γιορτινό τραπέζι.
Και θα καλέσω και κόσμο όπως κάθε χρόνο για να νιώσει η μικρή γιορτινή ατμοσφαιρα.
Και θα κλείσω τα ματια πιο σφιχτά, θα χωθώ στην ψυχή μου πιο βαθιά, θα σωπάσω όλα όσα θα ήθελα να κάνω για κείνη, τα μαθήματα, τα σπορ, όλους τους δρόμους που της κόβουμε πριν καν τους διαβεί ενω εχει ταλέντα.
Θα κλάψω μόνη μου ενώ ειναι στο σχολείο και θα ευγνομωνω τον Θεό που ξεσπάω εδώ και όχι μετά με νεύρα μόλις κάνει καποιο καπρίτσιο η κάνει υστεριες για να μην διαβάσει.


Αγιε Βασίλη, αν ειχα μια ευχή, θα ήθελα να υπάρχει περισσοτερη αγάπη στην ζωή μου.
Να την βλέπω, να την νιώθω. Από την μαμά μου, τον μπαμπά της. Η εστω να μην βλέπω αυτά που βλέπω, να μην ακούω αυτά που ακούω.
Δεν αντεχονται.
Οχι άλλο...

Sunday, December 19, 2010

Σταρ σάινινγκ μπράιτ αμπόβγιουυυυυ

το πλυντήριο πιάτων ειχε χαλάσει εδω και ένα μήνα και πολύ είχα ζοριστεί. Τα χερια μου ειχαν σκάσει, με ένα παιδί και τόσα ζώα και μύγες γύρω γύρω, ήμουν για κλάμματα.
Και ήρθε το Τζι και με έσωσε (πραγματικά). Μια γνωστή του μετακόμιζε και εδινε το δικό της.

Πριν λίγο το έβαλα να δουλέψει. Για πότε άδειασε ο νεροχύτης, μου έδωσε διαθεση και καθάρισα και τον πάγκο.

Και μετά εβαλα κρεμόυλα στα χεράκια μου.

Είμαι χαρούμενη :)

Friday, December 17, 2010

Παραγγελιές



H μικρή πηγε σχολείο με την μπλούζα και εγινε πανι-κος. Ενα κοριτσάκι της είπε οτι τα Χριστούγεννα θα πάρει και αυτή Τσιουάουα και οτι θα το ονομασει κιαυτή με το ίδιο όνομα. Η δικιά μου πυρ και μανία και μες το κλάμμα.
"Να της το ΄δωσω το όνομα, όχι να το πάρει!"
Αλλο παιδάκι να της λέει οτι εχει 20 σκυλιά.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά αλλα της εξήγησα οτι ειναι πολύ σπάνιο γονιός να εχει πάνω από ένα ζωο, αν εχει ένα, και οτι τα παιδακια μάλλον ζηλεύουν αφού συνέχεια μιλάει για τα ζώα της. Μην κοιτατε εγώ που δεν ειμαι και τρελλή με την καθαριότητα και την τάξη. Με ενοχλεί μεν και η βρωμιά και η ακαταστασία αλλα δεν πεθάινω κιολας. Αξίζει τα χαμόγελα της μικρής.

Παρεκτρέπομαι όμως. Το κοριτσάκι εως περισυ ήταν κολλητή της, φετος άλλαξε τάξη και μετακόμισε και ενα άλλο κοριτσακι κοντα της , έτσι απομακρύνθηκαν.
Είχε όμως γενέθλια και εχει και ενα Σαρ Πει.
Συνήθως δεν ζωγραφίζω κατι με το οποίο δεν εχω επαφη. Δεν ειναι στις γραμμές η ομοιότητα αλλα στην "ψυχή", στο ύφος, και με μαρκαδοράκι, το σχεδιο ειναι εξαρχης άψυχο (σε αντίθεση με το κάρβουνο ή το μολύβι).

Το προσπάθησα όμως και να το αποτέλεσμα.

Wednesday, December 15, 2010

Μάθε τέχνη και άστηνε


















...και άμα πεινάσεις, πιάστηνε.


Βασικά δεν εχω ιδέα αν θα βγαλω τίποτα ετσι, αλλα ενιωσα πολύ πιο δημιουργική χρήσιμη και καλύτερα.

Και οι νεες μου δοκιμες...




Να δω τι θα γινει οταν φυγει το χνουδι απο το φλις στο πλυσιμο....

Saturday, December 11, 2010

Και εγεννειτω φώς ( ή κάτι τετοιο τελος πάντων)

Μερικές φορές περνας μήνες και χρόνια να παιδευεσαι και ξαφνικάμ γίνεται ενα κλικ και βλεπεις αυτό που σε βασάνιζε, σαν τρίτος. Αποσταστιοποιημένα. Και γελας επειδη τελικά ηταν τοσο απλό και εμφανές, και χαιρεται ο κώλος σου που ήσουν τυχερή να το δεις, ενώ αλλοι σπαταλάνε μια ζωή, αλλα ταυτόχρονα κλαις γιατί δεν ξέρεις ποιο ειναι το επόμενο βήμα.

Δεν εχω αυτόπεποίθηση.

Σιγά τα λάχανα θα μου πεις, η πρώτη είσαι ή η τελευταία;
Η ακόμα "Καλά, τώρα το κατάλαβες;"


Σκεπτόμουν οτι μικρή δεν είχα φίλους. Μετα μεγαλωσα και με ανακάλυψαν τα αγορια οπότε τις "σκύλες τις γυναίκες " τις έιχα χεσμένες, τις ζηλιάρες.
Μετα το μυαλό μου πήγε στον "αέρα" που έχω, οταν ήμουν πιο νέα, πώς ανακάλυψα οτι με το τραγούδι πολεμούσα την ντροπή μου, τους φόβους μου. Με την ομορφιά μου -που δεν συνειδητοποιούσα τοτε- ενιωθα καλύτερα.

Και τωρα;
Τώρα εφυγε το τραγούδι που μου έδινε τον "αερα", το feedback των ανθρώπων.
Θα μου πεις τώρα έφυγε; Οχι, εφυγε με το που παντρεύτηκα. Και εγινα μαμά. Ομως τότε ήμουν παντρεμένη, καποιος με είχε δει από την καλή και την ανάποδη και με αγαπούσε, εμένα, για εμένα.
Ναι, οκ, πώς το θες;
Με παντρεύτηκε γιατί ήμουν η πιο όμορφη που ειχε "βγαλει". Τρόπαιο.
Και μέτα έφυγε. Και ξαναγύρισε (εκεί η αυτοπεποίθηση καλά κρατεί γιατί ήξερα οτι μόλις γυρνούσε από το ταξίδι του, θα "συνερχόταν", ειχαμε και παιδί, να σοβαρευτούμε λίγο).
Και μετά ξαναέφυγε για μια πιο όμορφη, και τότε μου τα είπε όλα.
Μπουμ.
Εκρηξη μες το κεφάλι μου.

Πάει και αυτό το ορόσημο.
Τραγούδι σημειώσατε χ.
Φιλία με τον κολλητο, το ίδιο ( τον έπαιζε μέχρι που βρήκε άλλη φαντασίωση).
Δουλεία...Χ
'Αλλες δουλειές;...ΧΧχχχΧΧΧΧ και χ
Γονείς; Οσοι διαβάζετε εδώ καιρό θα χαμογελάτε μέσα από τα μουστάκια σας.

Αρα;
Αρα αυτοπεποίθηση μηδέν.
Ισως γι αυτό ασχολούμαι με τον κάθε παπάρα που ξεστομίζει αγενειες, ίσως γι αυτό παλέυω και αποχωρώ από δουλειές, Γιατί νιώθω οτι πρέπει να κρατήσω το οχυρό. Αν αφήσω κάποιον να μου φερθεί ως σκουπίδι, θα καταληξω να πιστέψω οτι ειμαι σκουπίδι.
Για την ώρα, απλά υποψιάζομαι οτι ειμαι "σκουπίδι" αλλα το παλεύω.


Βέβαια, ισως ειμαι μαργαριτάρι που πετάξαν στα γουρούνια....

Θα την σκοτώσω.

Αυτό λέω κάθε φορα που η γκρινια αγγιζει επικίνδυνα όρια.
Γκρίνια που ξυπνάει, γκρίνια που θα φάει, γκρίνια που θα πάμε σε πάρτι, γκρίνια που ειχε 8 καραμελες το σακουλάκι με το δώρο και όχι τις κόκκινες, γκρίνια για τα μαθηματα.

Αυτό το τελευταίο με αποδεκατίζει.
Ως δυσλεξική με μεγάλες αποτυχίες στο σχολικό συστημα, κατάφερα να ανταπεξέλθω στην ζωή όμως δεν εχω την δύναμη να ξαναπεράσω τα ίδια.
Γκρίνια για 5 λέξεις που πρέπει να μάθει. Γκρίνια για πάνω από 40 λεπτα.
Φωνάζω, τιμωρω...οχι για άλλο λόγο, για να μην ξεφύγει η κατάσταση. Μερικές φορές πιανει, και ω θαυμα τις μαθαίνουμε σε ακριβως δεκα λεπτά.
Ομως ειναι το μουλάρωμα, το πεισμα, το "ωχ ειναι πολλά /δύσκολο" που την κάνει να αποφασίσει οτι ΔΕΝ θα το κάνει.
Οι δασκαλοι όλοι μου λενε το ίδιο. Της αρεσει να αποτυχαίνει, να είναι το μωρό, να ασχολούνται.
Εγω πάλι, το χειρότερό μου. Μου ζητάει βοήθεια και περιμένει να ακούσει τις απαντήσεις και να τις θυμηθεί. Στίβω το μυαλό μου να επιννοώ άλλα παραδειγματα, τσατιζεται, φωνάζει...

Και μερικές φορές, το χειρότερό μου...πονάει τον εαυτό της.
Ο πατερας της ξυραφιαζοταν εφηβος και ειλικρινά δεν το καταλαβαινω, το απεχθανομαι.
Σημερα ειχαμε σχεδιασει να κάνει μαθήματα, να παιξει με το χίονι, να φαμε, να παιξουμε μαζί, γενικά μια ωραία μέρα, αφού δεν την παιρνει ο πατερας της.

Οοοοοοχι, έπρεπε μεσα σε ένα 20λεπτο να γινει της πουτάνας. Αντεξα. Βγήκε από το δωμάτιό της με γρατζουνιες στο πρόσωπο. Πήρα ανάποδες. Μου εξομολογήθηκε μετά από πίεση οτι εβαλε την καυτή λάμπα του γραφείου στο μέτωπό της.

Το τσακίζεις ή δεν το τσακίζεις;
Η μάνα μου και ο πατερας της σε μικρό πακέτο.
Μου ειπε οτι θελει να φύγει. Της άνοιξα την πόρτα.
Και εφυγε.
Την πρόλαβα όταν εστριψε την γωνία και την εφερα σπίτι.
Δεν θα παίξουμε, δεν θα δει τηλεόραση, θα κάνει μαθήματα, θα γράψει επιπλέον που θα της δώσω εγώ, θα πλύνει τα πιάτα(πρώτη φορά της βάζω κάτι τέτοιο για να δούμε αν θα πιασει ως τιμωρία), θα φάει, θα παρει την φίλη της να πάρει το μάθημα από το βιβλίο ιστορίας (που όλο ξεχνάει κάθε Παρασκευή, από "σύμπτωση"), και θα της βρω κι αλλα.
Το σκεπτικό ειναι οτι η σημερινή μέρα θα της μείνει τόσο αξέχαστη που δεν θα ξανατολμήσει να κανει τα ίδια.
Μέχρι τωρα της εξηγούσα οτι η συμπεριφορά της 'αδειαζει¨την μπαταρία της μαμάς και μετα η μαμα δεν θελει να κάνει τίποτα. Δεν εχει ενέργεια και διαθεση να την παει πουθενά αφού θα βρει κάτι να γκρινιάξει. Δεν θέλει να την βοηθήσει με τα μαθήματα αφού θα φάμε 3/4 σε μοιρολόγια (και ειλικρινα δεν το αντεχω).

Αφού δεν καταλαβαίνει και βγήκε και απο το σπίτι άνετη, νομίζω ειναι καιρός για άλλες μεθόδους. Γιατί θα καταλήξω όπως πολλοί γονεις που θυμώνουν με τα παιδιά τους και το παίρνουν προσωπικά. Και το θέμα δεν ειναι να θυμώνω (αν και θυμώνω) αλλα να κοπεί η κακή συμπεριφορά μαχαίρι.The big picture.

Της πήρα την λάμπα, της ειπα οτι αν φερεται σαν μωρό, θα την αντιμετωπίζω ως μωρό. Κομμένα τα privileges.

Αυτό πρεπει να κοπεί, ΤΩΡΑ.
Μπορεί να συγχίστηκε που έμαθε οτι ο πατέρας της δεν θα την πάρει σήμερα όμως πρέπει να δει τις συνέπειες των πράξεων της. Αν ξεσπάμε αλλού και κυρίως στην μαμα, χαλάμε την ατμαόσφαιρα του σπιτιού και η μαμα δεν θέλει να κάνει τίποτα (παρα μόνο να συρθεί στο κρεβάτι και να "χαθεί" σε εναν άλλο κόσμο, για λίγο)
Οταν μάθαμε οτι ένα από τα σκυλιά εφαγε ποντικοφάρμακο, στο κρεβάτι έκλαψε μόνη της και δεν με φώναξε.
Με σταναχώρησε φυσικά που το περασε μόνη της όμως αυτό δείχνει οτι αν θελει, μπορεί να εχει τον έλεγχο.






Και για να μην με αρχίσουν μερικοί και μερικές στο πόσο σκληρή ειμαι και διάφορες αηδίες, να υπενθυμίσω οτι δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπούν το παιδί μου περισσότερο απ'ότι εγώ, ούτε να κάνουν γι αυτό ό,τι έχω κάνει/υποστεί ως τώρα.
Και κλείνω τα σχόλια γιατι δεν θέλω να ακουσω και για παιδαγωγικά. Αρκετές ενοχές έχω.


Friday, December 10, 2010

Εχω στο βάθος μεσημεριανή εκπομπή να παίζει...

δηλαδή για τον εκάστοτε πατέρα που μεγαλώνει ενα παιδί και χωρίζει και μαθαίνει οτι το παιδί τελικά δεν είναι δικό του....
ειναι καλό να θυματοποιεί και το παιδί αφου "η μανα της με κορόιδεψε";

Γιατί μόνο εμείς οι μανάδες (οχι όλες, οκ) βλέπουμε την γενική εικόνα και καταπίνουμε ό,τι μας κάνει ο πατερας του παιδίου ΓΙΑ το παιδί, και οι άντρες ειναι τοσο, μα τόσο , μα τοσο ΜΑΛΑΚΕΣ;

Σιχτήρ μεσημεριάτικα.

Ρίξτε μια ματιά εδώ....

Το έψαχνα για τα ζώα και σκέφτηκα οτι αξίζει να μπει ξανά.

Saturday, December 04, 2010

Μετά την βροχή...

και εκεί που όλα ειναι μαύρα και άρχνα και θες να μην ξανασηκωθείς από τις πολλές τουμπες που εχεις φάει, έρχεται από το πουθενά καποιος που συμπαθείς πολύ, που σε ήξερε πριν πέσεις στα σκατα με τα οποία εισαι καλυμμένη, ο οποιος δεν τα βλέπει καν.
Σκατά ειναι πλένονται σαν να λέει, δεν εισαι εσύ.
Σε βλέπω.
Και με είδα κι εγώ αλλιώς. Οχι κακομοιρα, οχι χαμένη, όχι να τα χω κάνει σκατά.
Είδα εμένα.
Και μετά πό μιαμιση ώρα μαύρης κουβέντας, νιωθω ανάλαφρη, ξεκούραστη, χαρούμενη.
Το πήρε από πάνω μου.
Ισως γιατι βρέθηκε καποιος να με ακούσει και να καταλάβει πραγματικά;
Και τις συμβουλές του τις καλοδέχτηκα γιατί κι αυτός εχει περάσει πολλα αλλα εχει αποδείξει οτι ξέρει να επιβιώνει. Και πάντα χαμογελάει το σκατούλι μου.
Αυτό το χαμόγελό του, πόσο με φτιάχνει.



Βγήκε ο ήλιος πάλι.:)

Μαύρο κείμενο.

Στα τόσα χρόνια που γραφω εδώ, τα νεύρα μου, τις στεναχώριες μου, τα νέα μου, δεν εχω γράψει ποτέ αυτό.
Βοήθεια.







Πιάνω τον εαυτό μου να τρέμει στην ιδέα να βγω εκεί εξω και να εχει καποιος δύναμη επάνω μου. Μετά τον πατέρα μου, την μάνα μου, τον πρώην μου και όλους τους εργοδότες εκεί έξω, κουράστηκα να παλεύω, να προσπαθώ, να εκτίθομαι, να απογοητευομαι και να εισπράττω το πόσο "λειψή" είμαι τελικά. Ως κόρη, ως μάνα, ως εργαζόμενη, ως συνάδελφος, ως παραγωγική μονάδα.
Πόσο μη θεμιτή είμαι.
Ξέρω οτι έχω κατάθλιψη γιατι κάνω σκέψεις που δεν θα έγραφα ποτέ εδώ μέσα.
Ξέρω οτι εχω κατάθλιψη γιατί δεν έχω κουράγιο ούτε να σηκωθώ να φτιάξω ένα τσαι.
Δεν έχω διαθεση και η μαυρίλα δεν λέει να βγει από πάνω μου.

Πρέπει να αρχίσω να νιώθω θεμιτή, χρήσιμη, και να μπορώ να προσφέρω έστω και το τόσο στο παιδί μου.
Ξέρω να ζωγαφίζω, να τραγουδάω, και να τα διδάσκω. Ξέρω ξένες γλώσσες. Ξέρω στάιλινγκ, PR, ερκφωνήσεις, συνταξη,. 'Ολα άχρηστα αν δεν εισαι στα σωστά "κανάλια" που ζητούν τέτοιες δουλειες. Δε με ενδιέφερε η Πράντα, τα ψώνια, ούτε όλα αυτα που καθιστούν στατους.
Ντύνομαι όπως να ναι.
Μέγα λάθος.

Ξέρω να κάνω τιποτ'άλλο;
Μπορώ να κάνω τιποτ'αλλο;

Υπάρχει άνθρωπος που να θέλει μαθήματα; Ποια ειμαι εγώ να τον διδάξω θα μου πεις...Και που έχω εμπειρία και που το έκανα για χρόνια, δεν πάυω να νιώθω οτι δεν μπορώ να προσφέρω 100% αυτό που ζητάει ο άλλος.
Τι άλλο μπορώ να κάνω όμως;
Υπάρχει κάτι άλλο που δεν το σκέφτηκα;
Πώς μπορώ να ζήσω χωρίς να χάσω άλλο την αξιοπρέπειά μου, χωρίς να ντρεπομαι, χωρίς να κλαίω, κρυφά; Γιατί αν το κάνω φανερά, δεν θα βρω κατανόηση. Λύπη ίσως. Ελεημοσύνη μερικές φορές. Χαρά σε αρκετές περιπτώσεις. Εκμεταλλευση σίγουρα.
Οπότε το βουλώνω.
Και προσποιούμαι, και ξεχνιέμαι, και λέω οτι "θα περάσει".
Ομως δεν περνάει.
Παλιά αναρωτιόμουν πως μπορούν μερικοι άνθρωποι να ειναι αστεγοι. Πώς περνάει καποιος σ αυτον τον κόσμο. Δεν το καταλάβαινα. Εχω λίγο καιρό που βλέπω ολοκάθαρα πώς γίνεται, το μονοπάτι φανερώθηκε μπροστά μου και αρνούμαι να πιστεψω οτι μπορεί να γίνει και δικός μου δρόμος μια μέρα.
Εχω σπίτι. Εχω σπίτι. Εχω σπίτι.
Το λέω πολλες φορές να το εμπεδώσω.


Νιώθω οτι ειμαι σε μια δίνη που με ρουφάει. Ο κόσμος παλιά δεν ήθελε να δει τι γίνεται δίπλα του, τώρα και να θέλει δεν μπορεί. Νιώθω ολομόναχη. Αδύναμη. Φοβισμένη. Ανίκανη να παλέψω πια με ό,τι μπορεί να μου συμβεί. Ευάλωτη σαν να ειναι τα νεύρα εκτεθειμένα.
Μα το χειρότερο είναι οτι δεν βρίσκω νόημα στην ζωή, παρα μόνο κάνω υπομονή.
Και παλεύω εναντια στο ρεύμα, μόνο και μόνο για να την κρατήσω εκείνη, στεγνή, μέχρι να μπορέσει να κολυμπήσει μόνη της. Πάνε τα όνειρα για βαρκούλες και εφόδια.
Τώρα είναι μόνο το να μείνει εκείνη εκτός κινδύνου μέχρι να φτασουμε σε στερια, ή να μάθει να κολυμπάει.Και νιώθω οτι αποτυγχαίνω και σ'αυτό.
Τυχεροι οι άνθρωποι που χαίρονται τα παιδιά τους, κάνουν όνειρα και σχεδιάζουν.

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφω έχουν νόημα.
Δεν ξέρω τι γραφω.
Θέλω να κλάψω αλλα δεν βγαίνει τίποτα.

Ενας φίλος μου είπε οτι οι φορείς του Aids παίρνουν επίδομα 600 ευρώ τον μήνα...
Το φρικιαστικό ειναι οταν οι τρελλές σκέψεις δεν σου φαίνονται τόσο τρελλές, οταν είσαι απελπισμένος και το καταλαβαίνεις μόνο από την θύμηση του ποιος ήσουν και οτι θα φρίκαρε με αυτά που σκέφτεσαι τώρα.
Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κακό στον εαυτό μου. Οσο σκατά και να είμαι, δεν παυω να ειμαι everything she has. Και αυτό ειναι και το πρόβλημα εν μέρει. Δεν μου επιτρεπεται να ειμαι αυτό που θα ήθελα να ειμαι, και πλέον δεν ξέρω πια τι ειμαι.
Ομως δεν ειναι απίστευτα λυπηρό να ζηλεύεις (οχι να φθονείς) τον άρρωστο, γιατί τουλάχιστον καποια πράγματα στην ζωή του ειναι σιγουρα και εγγυημένα;

Με κυνηγάνε οι τραπεζες, δεν μπορώ να κάνω διακανονισμό γιατί δεν μπορώ να αποδείξω οτι ειμαι ανεργη. Το τεβε συνεχίζει να με χρεωνει και δεν με αφήνει να κάνω διακοπή γιατί δεν πλήρωσα το ΦΠΑ. Το οποιο θα πλήρωνα αν η εφορία μου ειχε επιστρεψει τα λεφτά που μου χρωστα.
Και τωρα το σχολείο του παιδίου με χρεωσε κατι από το πουθενά και νιώθω οτι η κατάσταση εχει ξεφύγει από τον ελεγχό μου.
Γιαγιά να κρατήσει το παιδί πουθενά, πρώην σύζυγος να θεωρεί οτι τα προβλήματα αυτά τον αφορούν δεν υπάρχει, οπότε καταπίνω, καταπίνω, περιμένω, αντέχω (?), και δεν ξέρω πότε και που θα σκάσω.
Αν σκάσω.
Γιατί και το σκάσιμο προυποθέτει ενέργεια, πίστη οτι αξίζεις κάτι καλύτερο, και ένα μίνιμουμ δύναμης να αλλάξεις το τι σου συμβαίνει.
Κι εμένα, μου τελείωσε.
Δεν παλέυω άλλο.
Δεν το'χω πια.






Υγ, μη μου δινετε σημασία.

Tuesday, November 30, 2010

fatsas

Φτωχιά εγώ;

Λόγω μιας μαλακιας στο σχολείο όπου αργησα να πληρώσω ενα βιβλίο αγγλικών της μικρής, και λόγω του οτι η μικρή συνέχεια μου ζητάει πράγματα, της εχει καρφωθεί η ιδεά οτι "η μαμα μου ειναι φτωχιά" και παει και το λέει στο σχολείο.

Εγω δεν με βλέπω φτωχια ρε γαμώτο, δεν νιώθω κακομοιριά.
Βλέπω οτι δυσκολεύομαι και ειναι ανθρώπινο. Δεν ταυτίζομαι.

Τα παιδιά θα την εξοστρακίσουν-ξέρω την νοοτροπία των γονιών ειδικά σε ένα τετοιο σχολείο, και δεν ξέρω πώς να το χειριστώ.

Χτες δώσαμε σε μια ζητιάνα λεφτά.
Της είπα, ετσι ειναι η μαμα;
Εχουμε φαγητό; Νερό; Ρεύμα; Παιχνίδια; Ρούχα; Κάνουμε το πάρτι σου; Εχουμε 4 σκυλιά;
Εχουμε φίλους που μας βοηθάνε με την μετακόμιση, ας πούμε;
Δεν ειμαστε φτωχοι.

Αλλα αναρωτιόμουν ενδόμυχα...




Εχω βαρεθεί να μην μπορώ να ορίζω την ζωή μου, γαμώ το κέρατό μου.

Sunday, November 21, 2010

Our new puppy...

Saturday, November 20, 2010

Woman in this city, όχι lili

Αποφάσισα να ανοίξω το παλιο και ορίτζιναλ μπλογκ.

Είχα παρει κείμενα και τα έκανα κοπι εδώ το ένα μετά το άλλο αλλα στο παλιό εχει και τα σχόλια. Εχουν ενδιαφέρον οι αντιδράσεις, τότε δεν τις άντεχα.
Το μπλογκ αυτό συνέχισε εκεί που σταμάτησε το άλλο (διευκρινίζω για όσους κάνουν το κόπο να μπουν και ίσως μπερδευτούν)

Το αφήνω ανοιχτό για όλους προς το παρόν , μετά θα το ξαναχώσω σε μυστικά μονοπάτια, δεν μου αρεσουν καποια ξεσπασματά μου εκεί, ήμουν άπειρη με τα τρολς και πολύ ευάλωτη τότε.

Thursday, November 18, 2010

Φοβάμαι...

Μερικές φορές ακούω ενα τραγούδι και μια θύμηση αισιοδοξίας με πιάνει, ένα μακρινό ψιθυρισμα και δεν μπορώ καλα καλά να διακρίνω τι μου λέει.
Μου λεει οτι κάποτε μου άρεσε το ποια ήμουν.
Μου λέει οτι αφήνω τον εαυτό μου να φοβάται, να ειναι θύμα, να νιώθει αποτυχία.

Πώς ενιωθα τότε;
Ακουγα πολύ μουσική, το βήμα μου ήταν ανάλαφρο, ένιωθα χρήσιμη, ικανή ταλαντούχα. Καλός άνθρωπος. Είχα προορισμό και σαφή δρόμο μπροστά μου. Ο κόσμος ήταν γεμάτος υπέροχες πιθανότητες και ο κόσμος, οι άνθρωποι ήταν καλοί κατα βάση.
Οκ, κάποια πράγματα δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην αρχική τους μορφή όμως...

Αποφάσισα σήμερα να κοιτάξω τους φόβους μου καταπρόσωπο.
Και εναν έναν να τους αντιμετωπίσω, όπως και όταν μπορώ.
Πρωτα όμως πρέπει να τους καταγραψω.
1) Φοβαμαι τον πρωην συζυγό μου. Εξαρτόμαι από κείνον, δεν εχει ίχνος συμπόνιας και απέναντι μου εχει αχτι, νιώθω οτι με περιμένει στην γωνία. Φοβάμαι να μιλήσω γιατί ειναι εκδικητικός και λόγω του παιδιού έχει πάτημα και δύναμη και πρόσβαση στην ζωή μου. Τον φοβάμαι γιατί δεν εχει ηθικούς φραγμούς και καταλαβαίνει μόνο από φοβέρα. Τον φοβάμαι γιατί τραυματιστηκα απο διαφορα που έκανε μετά τον χωρισμό μας τα οποία τα βίωσα ως επαναλαμβανόμενο βιασμό της ψυχής μου μέχρι που τσακισα. Αντιστέκομαι μεν, αλλα δεν βρίσκω το κουράγιο να κάνω αυτό που πρέπει. Να τον διώξω μακρυά ή εστω να του πάρω πίσω τον αερα που μου έχει πάρει.
2) Φοβάμαι μην γίνω σαν την μητέρα μου η τον πατέρα μου. Ανίδεη για το ποια πραγματικά είμαι, κλεισμένη σε μια παραμύθα, κάνοντας κακό στο παιδί μου. Φοβάμαι τον θυμό μου που μου θυμίζει εκείνον, το πόσο από τομη και αυταρχική γίνομαι. Φοβάμαι τον να εξαρτώμαι από την μητέρα μου για το παιδί. Φοβαμαι την ανάγκη που έχω να αγαπώ τους γονείς μου.
3) Φοβάμαι τον κόσμο που με κρίνει ως κακή μητέρα γιατί δεν εχω δουλειά, μην εξοστρακιστεί το παιδί και το απομονώσουν, την φτώχεια που δεν νιώθω αλλα που με κατατάσσει καπου και κατα συνέπεια με αποκλείει από ευκαιρίες και ισαξια βλέμματα.
4) Φοβάμαι τα γηρατεια, το οτι μεγαλώνω και χάνω το ατού και κατάρα μου, το μοναδικό κλειδί που μου άνοιξε πόρτες σε δουλειες, την εμφάνισή μου. Φοβάμαι οτι αυτή με καταδιώκει ειτε πρόκειται για τερματισμός εργασίας λόγω παρενόχλησης, είτε χασιμο "φίλων" και με καταδικάζει σε μοναξιά. Δεν ξέρω τι ειναι χειρότερο. Που την εχω ή που μια μέρα δεν θα την έχω και δεν θα έχω καμία ελπίδα είτε σε εργασία και ένταξης μου στην κοινωνία, είτε σε μια σχέση που δεν θα βασίζεται στην φυσική έλξη και μόνο.
5) Φοβάμαι ως μητέρα τον κόσμο, το τι λέω, το οτι μόνο εγω την προστατευω και από τον πατερα της, και από την μάνα μου, και από τους αγνώστους και και και..η ευθύνη ειναι μεγάλη και δεν χαιρομαι καν το παιδί μου. Φοβάμαι μην το νιώσει και η φυσική της συστολή γίνει αιτία μη -επικοινωνίας μας στο μέλλον. Μην του μοιάσει.
6)Φοβάμαι οτι η ζωή μου τελείωσε και χαραμίστηκε, οτι δεν κατάφερα τίποτα απ'αυτα που ήθελα να κάνω, οτι καπου μπορεί μόνη μου να εβγαλα τα μάτια μου, οτι εγώ που ήμουν τοσο προσεκτική να μην μετανιώσω ποτέ για τίποτα, εκανα τετοια πατάτα πριν 10 χρόνια που η ζωή μου μόνο μετάνοια θα είναι, και πίκρα.
7) Φοβάμαι οτι είμαι μισός άνθρωπος, οτι καπου κατι εγω κανω στραβα αφού δεν ειμαι αποδεκτή πουθενά. Οτι και ταλέντο να έχω ειναι αχρηστο ή μέτριο. Και οτι δεν ειμαι αρκετή για κάνεναν. Πόσο μάλλον για το παιδί.
8) Φοβάμαι οτι αυτός ο τροπος σκέψης ειναι η αιτία των προβλημάτων μου, ότι όσο και να το πάλεψα, εμεινε μέσα μου η γεύση όταν θυματοποιήθηκα και όλοι αυτοί οι φόβοι που δεν υπήρχαν, δεν θα φύγουν, οτι αυτός ειναι ο νέος μου εαυτός και θα παραμείνει. Οτι δεν θα καταφέρω ποτέ να μου αρέσω ξανα.


Ωραια και τώρα που τα έγραψα τι;
Ολα δείχνουν φανερά οτι πρέπει να παλέψω τους φόβους μου, και μόνο.
Ας αρχίσω με τα πιο απλά. Θα προσπαθήσω να μην λογοκρίνομαι φοβουμενη τις συνέπειες.
Γιατί πιστεύω ακράδαντα οτι δεν λέω κάτι κακό, αλλα την ιστορία μου.
Και εχω το δικαίωμα να μιλήσω γι αυτή, χωρίς φόβο.


Μια κουβέντα ειναι αυτή, βέβαια...

Tuesday, November 16, 2010

...........

Βρε κοριτσάκι μου γλυκό, χαίρομαι που κατάφερα παρα τις αντιξοες συνθήκες να σε κάνω να νιώθεις άνετα και φυσικά, αλλα οταν σε ρωτάει η δασκάλα γιατί δεν έφερες τα λεφτά για το βιβλίο που ζήτησε, μην λες "Η μαμα μου δεν έχει λεφτά".
Εσύ θα πληρώσεις την νύφη μετα, τα παιδια και οι γονείς ειναι ο δικός σου χώρος.
Πώς να σου το δώσω να το καταλάβεις;

Ναι, περιμένω να πάρω λεφτά. Αυτόν τον μήνα ειχες σφραγίσματα, πλήρωνα τράπεζες. Δεν περίσσεψαν.
Να σου λέω ψέμματα;

Δεν μπορείς να κρατάς κάτι δικό μας για μας;


Ντραπηκα.

Monday, November 15, 2010

Τι το' θελα;

ειπα στην μάνα μου να έρθει εδώ για το σαββ/κο.
Δεν πολυ ήθελα, αλλα σκέφτηκα οτι εχει χτυπήσει το πόδι της, ίσως αυτό να είναι μια ευκαιρία να δει, να καταλάβει τι γίνεται γύρω της.
Να καταλάβω κι εγω,ίσως.


Οι δυο μέρες πέρασαν καλά.
Σήμερα όχι.

Και νιώθω σιχαμάρα.
Γιατί αποδέχομαι οτι τα βλέπει όλα όπως θέλει εκείνη-η αντέχει.
Να μου λέει όμως οτι δεν ξέρω τον πατέρα μου καθόλου, να με λιβανίζει μέχρι να μου πει και τελικά να μου λέε για αδιακρισίες του (σιγά τα ώα), λέγοντας οτι δεν θέλει να το πιστέψει γιατί ειναι "σιχαμένος".
Της είπα οτι καταλαβαίνω οτι ως γυναίκα του πονάει και ζηλεύει, αλλα σιχαμένος δεν ειναι και δεν μπορεί να κρίνει εναν άνθρωπο βασει αυτού και μόνο.
Αρνήθηκε οτι ζηλευει ότι ζήλεψε ποτέ... Τι να της πω; Οτι θυμάμαι τους καβγάδες; Το πώς μια ζωή ειχε ωραίες γυναίκες γύρω της που μισούσε καταβάθος γιατί "φλέρταραν" με τον πατέρα μου, αλλα από την άλλη δεν πίστευε οτι έκαναν ποτέ κάτι.
Νομίζω με ενόχλησε η κριτική της βάσει της σεξουαλικότητας του αλλου.
Ποια ειναι η λέξη που ψάχνω;
Σεμνοτυφία; Πουριτανισμός; Οχι.
Πώς λέγεται οταν μια γυναίκα αλλειώνει τα χαρακτηριστικά της και γεμίζει περιφρόνηση όταν μιλάει για το σεξ που κάνουν οι άλλοι και το είδος του σεξ που κάνουν;

Δεν λες κάποιον "σιχαμένο" ή καποια "ειναι βιτσίοζα" επειδη δεν γαμιέται όπως εσύ θα ήθελες να γαμιεται.

Χριστέ μου όσο σκέφτομαι οτι στο κρεβάτι ειμαι ελαφρως φυσιολογική (αν σκεφτείς οτι μεγάλωσα με την Λουκά- χωρις τις Χριστιανικές δικαιολογίες, εδω, Θεότητα ειναι η ίδια-)με πιάνει σύγκρυο και θέλω να ανάψω κερί.
Γιατί αυτή η γυναίκα διαμόρφωσε την ηθική μου.
Και πλασάροντας μια ηθική πλασμάτικη, εγώ το χαψα.
Και μου βγήκε.
Το χω. Την ανωτερότητα που θέλει να πασσάρει για τον εαυτό της, την έχω.
Εκείνη, όχι.
Την έβλεπα να μου περιγράφει πώς πέθανε ο πατέρας μου, τις τελευταίες του στιγμές (ενω την έχω παρακαλέσει να ΜΗΝ μου μιλάει για τον μπαμπα, γιατι δεν μπορώ να ακούω μαλακιες και φαντασιώσεις και ειναι και ένα πονεμένο κομμάτι.),και το πώς αλλαξε η έκφρασή της οταν της είπα για την γιαγιά μου.
Η οποία δεν μου μιλάει ούτε μένα. Αλλά δεν της το κρατάω. Είναι μια γυναίκα από χωριό, βασανισμένη, που έχασε το παιδί της. Και γω αυτό δεν μπορώ να το προσπεράσω.
Ως μάνα και μόνο.
"Η γιαγιά σου καταράστηκε την εξαδέλφη σου" το ξερες;
Τα μάτια της έβγαζαν μίσος.
Νομίζω οτι εγώ σιχάθηκα τώρα.
Συνέχισε να λεει. Οτι δεν αγαπούσε τον πατέρα μου πραγματικά. Οτι ειχαν τσακωθεί (γιατί αραγε;) και χάρη σε κείνη τα ξαναβρήκαν γιατί τους πήρε τηλέφωνο να ερθούν πριν πεθάνει ο πατέρας μου.
Ελεγε, έλεγε, έλεγε. Το πρόσωπό της ήταν μια αηδία.
"Δεν με νοιαζει, ρε παιδί μου" της φώναζα. "Ο,τι και να είναι, δεν συμπάσχεις; Εχασε το παιδί της. Η χειρότερη σκύλα στον δρόμο πονάει για τα κουτάβια της"
Κι εγώ πονούσα τώρα.
"Γιατί να συμπάσχω; Αυτή με σκέφτηκε;"

Μου ρθε να βάλω τα κλάμματα για ενα δευτερόλεπτο.
Θέλω πολύ να πιστέψω οτι την έχω παρεξηγήσει, ήθελα πολύ να βρεθεί κάτι, μια λύση, μια άκρη. Και μπροστά μου έβλεπα το μεγαλείο του εγωισμού, του εγωκεντρισμού.

Ο πατέρας μου σιχαμένος γιατί της τα φόραγε, η μάνα του κακιά, μόνο εκείνη είχε την μεγαλοσύνη, την αγνότητα, το Εγώ της με διαμαντένια πετράδια να στολίζει και να φωτίζει την μαυρίλα και την μικρότητα της ψυχής της.

Κι εγώ;
Εγώ βγήκα απ'αυτά τα σκατά;
Τα δικά του και τα δικά της;

Πώς βγήκα εγώ τοσο...νορμάλ, σε σύγκριση;
Πώς βγήκα σκεπτόμενη, πονόψυχη, αγνή και με υψηλή αισθητική (ασχετα αν την τσαλαπατάω κατα καιρούς για σπάσιμο).


Ηθελα να μάθω ποιος ήρθε και της ειπε τις περιπετειες του πατέρα μου, γιατί ασχέτως αν δεν μου έκανε εντύπωση, ήθελα να μάθω ποιος μαλάκας παει σε μια γυναίκα 80 χρονών να της πει το παραμικρό, και γιατί. Αλλα αρνήθηκε να μου πει. Επρεπε να το περιμένω.
Μου είπε και για την ξαδέρφη της, που ήταν καψούρα με τον πατέρα μου. Παλιά ιστορία. Η διαφορά ειναι οτι εγω πιστεύω οτι πηδήχτηκαν.
Μου εξιστορούσε πάλι πώς την φιλοξένησε το καλοκαίρι στην Ρόδο, ενώ ήξερε ότι ήταν ερωτευμένη με τον πατέρα μου, και πώς "δεν ζήλευε, ήξερε οτι ο πατέρας μου την θάυμαζε" και πως η ξαδέρφη της στεναχωριόταν "επρεπε να ερωτευτώ τον δικό σου άντρα;"
Και ιστορίες για ένα φιλί, που ο ένας μετά κατηγορούσε τον άλλον για το πόιος έκανε το πρώτο βήμα, με την μάνα μου πρώτη θέση θεατή, και τον γκόμενό της ξαδέρφης από δίπλα.
Και ένιωσα αηδία.
Πώς καλείς να μείνει σπίτι σου καποια που είναι ο "διάολός του" σε αντίθεση με σένα που εισαι η "θεά του".
Ναι , οκ σου αρεσει να σε θαυμάζει, εισαι αρρωστη, I get it.
Ανταγωνισμός ήταν; Επειδή η ξαδέρφη ήταν νταρντάνα -και εχεις ένα θέμα μ αυτό- νόμιζες οτι έτσι κέρδιζες από την σύγκριση;
Την θυμάμαι εκείνη την εποχή.
Η ξαδέρφη στο ράντζο της με ένα Τ-σερτ και τα μπούτια απ'έξω, οι κυλότες της απλωμένες παντού να στεγνώνουν.
Είσαι τοσο ηλίθια;
Ποια νορμάλ σύζυγος θα επέτρεπε να μπει στο σπίτι της ο πειρασμός, εφόσον υπήρχε προιστορία;
Μιλούσε πάντα για κείνη με περιφρόνηση, γιατί η ξαδερφη πηδιόταν. Πολύ.
Σεξουαλική, χυδαία σχεδον. Στην τουαλέτα της γυμνες φωτογραφίες από περιοδικά. Να καλοπερνάνε οι άντρες μάλλον. Θυμαμαι μικρή να βλέπω ανοιχτά αιδοια και να απορώ γιατί τα κόλλησε.
Και μετα πιστεύεις οτι δεν την πήδηξε γιατι "σε θαύμαζε".

Και τώρα που έμαθες καποια πράγματα, τον σιχαίνεσαι.
Τον ειδες ποτε γι αυτό που είναι;
Σε είδε ποτέ γι αυτό που είσαι;
Αυτό το παραμορφωμένο πρόσωπο που "εβριζε" τώρα την μάνα που έχασε τον γιό της;
"Εκείνη με σκέφτηκε;" φώναζε
"Δεν καταλαβαίνεις, ετσι;" της απάντησα.

Και μετα πρόσθεσα.
"Είναι μητρικό το θέμα. Γι αυτό."


Από τα σκατά γεννήθηκα, τα σκατά παντρεύτηκα.
Βγηκα εγώ.
Υπάρχει ελπίδα.
Γέννησα την κόρη μου.
Υπάρχει ελπίδα.

Και στα @@ μου αν ακούγομαι ψωνιο.
Νιώθω τοσο "ξένη" με τους πρωταγωνιστές που σε σύγκριση νιωθω μητέρα Τερέζα.

Καληνύχτα να έχουμε.

Telika eixa dikio...


...."to" 'xo sthn fotografia.

Saturday, November 13, 2010

Ενας σκύλος που δεν θέλει να βρέχει τις πατούσες του...


Friday, November 12, 2010

Σημερα, έπεσε ένα πιστευω...

Πρωί πρωί έρχεται η μικρή.
(Ξυπνάει πρώτη και παει και κάνει μαθήματα τα Σάββατα)
"Μαμά, υπάρχει ο αη Βασίλης;¨
"Σου έχω πει οτι υπάρχει για τα παιδάκια που τον πιστεύουν"
(συγκεκριμένα ειχα πει οτι όσοι εν τον πιστέυουν δεν μπορούν να τον δουν.)
"Η Α. λέει οτι δεν υπάρχει"
Αυτή η Α. υπήρξε αιτία το παιδι να μάθει πολλά που δεν ήθελα, τα μισά διαστρεβλωμένα.
'Εσύ τι πιστεύεις, αγάπη μου;"
"Δεν ξέρω"
"Θα σε πείραζε αν δεν υπήρχε;"
"Δεν ξέρω."


Παύση.
Αρχιζα να ξυπνάω. Και να σκέφτομαι, οτι κι εγώ στα 9 έμαθα την αλήθεια.
"Πότε ειναι τα Χριστούγεννα;" με ρώτησε
"Γιατί θέλω να σκεφτώ τι θέλω"
"Μωρό μου, το δωρακι σου το'χεις ήδη "ζητήσει", ένα χρόνο τωρα."
Σκέφτηκα με φόβο την περσινή περιπέτεια όπου ζητούσε για μήνες κάτι και ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα ζητούσε επίμονα κάτι άλλο. Για νακαταλήξει σ αυτό που ζητόυσε πρωτιστως δέκα μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Και να τρεχω να ψάχνω σε σαιτ και να παραγγέλνω για να της φέρω αυτό που ζητούσε όλη τη χρονιά.
Είμαι χαζή τελικά. Ο Αη Βαίσλης της φέρνει τα καλύτερα δώρα, στα γενέθλιά της επειδή μου έδωσαν όλοι χρήματα για να διαλέξω τι θα της παρω από το ebay, της πήρα μια εκπληκτική αυθεντική κάπα Χαρι Πότερ και έδωσα το κρέντιτ στον Αγγελο που την έβλεπε φυσικά για πρώτη φορά.

"Υπαρχει τελικά;"
"Οχι μωρό μου"
Δεν ήθελα να της πω ψέμματα.
Είχαμε λίγα δάκρυα, λίγη απογοητευση, αλλά κατα τα άλλα, πέρασε. Ξέρω οτι για ένα παιδί, είναι παρήγορο να σκεφτόταν οτι καποιος κύριος εκει έξω την νοιαζεται.
Να δούμε τώρα τι θα γίνει με το ποντικάκι που παιρνει τα δόντια.


Την έβαλα να μου υποσχεθεί οτι δεν θα το πει στα άλλα παιδάκια που μπορεί να πιστεύουν ακόμα.

Thursday, November 11, 2010

Ατιτλο




Οταν την είδα, έκλαψα.
Και έκλαψα και την δεύτερη φορά και την τρίτη.
Ωσπου ήρθε η μικρή και με ρώτησε γιατί.
Και της απάντησα αυθόρμητα οτι με συγκινησε αυτή η αγάπη των δικών σου ανθρώπων.

Εχω πολλους ανθρώπους που με βοήθησαν και με βοηθάνε.
Ομως αυτή η αγάπη η ανιδιοτελής, αυτή η διάθεση για προστασία, και όχι ο ανταγωνισμός και η επιθυμία κυριαρχίας που εχω γνωρίσει ως τώρα...αυτην την αγάπη που έχω...όχι, είχα να δώσω και που μου λείπει τοσο...
Εμαθα να ζω χωρίς αυτήν
Αλλα δεν ζω.


Τελικά.

Χάλι...

Το πρωί ξύπνησα με πονοκέφαλο, πάλι.
Τι θεμα ειναι δεν ειναι οτι κα΄νω και εμετό και δεν μπορώ να πάρω παυσίπονο. Το θέμα ειναι οτι παω τουαλέτα συνέχεια και εχει μπρεδευτεί το μπροστά με το πίσω.
Κοντέυω να πάθω αφυδάτωση.
Χτες το βράδυ διψούσα πολύ, πράγμα περίεργο για μένα.

Και σκέφτομαι ποια μπορεί να ειναι η αιτία που είναι τοσο χάλια.
-Κοιμήθηκα με νωπό μαλλί και κρύωσα.
-Χτες κατ εξάιρεση, εφαγα κάτι που μου έφτιαξε η μάνα μου. (Συνθήκε υγιεινής)
-Εκοψα πνευμόνια και άλλα κρέατα με μια μικρή ουλή σου χερι.
-Εβαλα Ιβαλιτέν 15 λεπτά γιατι το παιδί ειχε ψείρες και με κόλλησε.
-3 μέρες μας ψακάζουν ξανά και ξανά (φυσούσε και δεν τους "καθόταν").

(Τα στοιχήματα ανοίξαν)




Ο,τι και να είναι μόνο αλλη μια φορά στη ζωή μου βρέθηκα να τα ξερνάω ενώ είμαι στον "θρόνο" μου.
Πρέπει να κάνω κάτι, θα πάθω αφυδάτωση...

Wednesday, November 10, 2010

Και ξαφνικά...

"^$&$&$&)()*)&*&*&^
Οχι, δεν θα κλείνουμε όποτε θες εσύ, ούτε θα "τελειώνουμε" σε κάθε καβγά μας.

Πρώτη φορά τον ακουγα έτσι, αποφασισμένο, αυταρχικό, in charge. Επνιξα τα λόγια μου και παρέμεινα σιωπηλή για την συνέχεια.

"Μου την σπάει που πέρασες ότ,ι πέρασες και δεν ήμουν εκεί να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα. Με τρελλαίνει που υπήρξαν άνθρωποι που σε πάτησαν και σε εξευτέλισαν και δεν μπορούσες να κάνει κατι γι αυτό. Πεθαίνω όμως που όποτε θα έχουμε κάποιο πρόβλημα, με κοιτάς σαν να ειμαι ένας από αυτούς.
Οχι γιατι χαλας "την εικόνα του εαυτού μου" αλλα γιατί πιστεύοντας οτι κι εγώ ειμαι ψυχρός, δεν με αφήνεις να σε πλησιάσω και να σε στηρίξω, δεν με αφήνεις να σου δέσω τις πληγές σου.
Ξέρω, δεν εχεις ανάγκη κανέναν, Θεός φυλάξοι, όμως σε έχω ανάγκη εγώ.
Σ'αγαπάω.
Είτε είσε πρησμένη το πρωι με ανάσα που σκοτώνει, είτε άβαφτη, αχτενιστη, άπλυτη, παραπονιάρα ή φωνακλού. Με εκενευρίζεις, θέλω να σε πιάσω και να σε στίψω ώρες ώρες με αυτα που μου λες και με εξαγριώνεις, αλλα ταυτόχρονα θέλω να σε αγκαλιάσω, να ηρεμήσεις, να σε φιλήσω, να σου κάνω έρωτα.
Σε εκτιμώ που δεν βγάζεις την ουρά σου απ'εξω που δεν προσπαθείς να βγεις από πάνω στους καβγάδες, σε σέβομαι για όλα όσα πιστεύεις και όλα όσα προσπαθείς να κάνεις και σε θεωρώ την καλύτερη μου φίλη.
Νιώθω οτι δεν θα με προδώσεις ποτέ, οχι από έρωτα που μπορεί να σου τελειώσει, αλλα επειδή είναι τέτοια η πάστα σου. Σε γουσταρω που την λές στον κάθε μαλάκα και που θα κάτσεις να τσακωθείς για ένα γατάκι στον δρόμο. Αλλά βλέπω και πόσο πληγώνεσαι και πόσο χρειάζεσαι αυτό που έχω να σου δώσω.
Μην με διώχνεις.
Δεν θα φύγω έτσι κι αλλιως. Ομως σπαταλάμε τα χρόνια μας να με δοκιμάζεις αντί να πηδιόμαστε σαν τα κουνέλια.

Σταμάτα λοιπον για μια φορά, πάρε μια ανάσα και άσε τον έλεγχο, δεν θα γκρεμιστεί ο κόσμος. Και αντιθέτως με το τι πιστεύεις για τους περισσότερους από μας... αντεχω.
Αντέχουν οι ώμοι μου και ευθύνες, και γκρίνιες και γεράματα και όλα όσα νομίζεις οτι μας κάνουν να το βάζουμε στα πόδια.
Και επιλέγω να τα έχω ολα αυτά γιατί ειναι η δική σου ζωή. Και δεν μπορώ να διανοηθώ να περάσω την δική μου χωρίς να μου χαμογελάς ή να με φιλάς το βράδυ, χωρίς την πολυλογία σου και τον ενθουσιασμό σου.
Δεν μπορώ να διαννοηθώ την ζωή μου χωρίς εσένα, και δεν θέλω άλλη ζωή, χωρίς εσένα. Ξέρω οτι πολλες φορές δεν σου το δείχνω, δείχνω αδιάφορος, και σε έχω πιθανόν πληγώσει ή απομονώσει, όμως μου πήρε καιρό να καταλάβω, τι ειμαι, τι νιώθω, ποια είσαι. Σ'αυτό εχεις δίκιο, είμαστε βλάκες. Δεν έβλεπα πέρα από τις φιξ ιδέες που ειχα, με τρόμαζες όπως τους τρομάζεις όλους, και δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ οτι είχαμε κάτι πέρα απο σεξουαλική έλξη. Εβλεπα την δύναμη σου και το πόσο bitch μπορούσες να γίνεις και περναγα την ώρα μου να φυλάγομαι, να αμύνομαι.

Μια μέρα όμως κοιταξα τα μάτια σου, το πόση αγάπη είχαν. Και δεν κοιτούσες καν εμένα. Και τον πόνο, Και μετά με κοιταξες και αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν να μην δω την ψυχή σου. Σε βλέπω. Δεν σε φοβάμαι πια, δεν φοβάμαι το πως νίωθω για σένα.


Τώρα είναι η σειρά σου."

































Δεν ειναι τέλειο;







(Κριμα που ειναι όλο στην σφαίρα της φαντασίας μου :P)



Monday, November 08, 2010

Ανοιχτή επιστολή

Απέφευγα πάντα να μιλάω ειδικώς για σένα εδώ, γιατί ήξερα πώς δεν θα κοίταζες την ουσία αλλα θα θιγόσουν και θα έψαχνες να βρεις τρόπους να με εκδικηθείς.
Οπως οταν βγήκε το βιβλίο με θέμα αυτό το μπλογκ, και ενώ μου είχες δώσει την άδεια να γράψω ό,τι θέλω για σενα, (αλλά πρόσεξα να μην εξασκήσω αυτό το δικαιωμα), υπογραμισες ό,τι μπορούσες να βρεις μέσα, διαβαζοντας μέσα από το δικό σου πρίσμα και όχι διαβάζοντας από την δική μου θέση, ή έστω απο την θέση της λογικής.

Σε μισώ.
Το λέω χωρίς πάθος, με κούραση, με στεναχώρια, με λύπη.
Ευχομαι να μην υπήρχες.


Σ'αγαπησα.Τοσο ωστε μετα απο μια σειρά μεγάλων σχεσεων να σε παντρευτώ γιατί πίστεψα οτι ήσουν ιδανικός για μένα. Θετικός στα θέματα της διατροφής, με σταθερή δουλειά, ήθελες παιδιά, με φρόντιζες και μου έδινες λιμάνι. 'Ησουν όμορφος, γλυκός και ήθελα να σε χαιδεύω, να σε προστατεύω. Τα βράδια σε κοιτούσα να κοιμάσαι και μετά κουρνιαζα κοντά σου.
Οταν ήρθε η ώρα να παντρευτούμε σκέφτηκα οτι και να μην λειτουργούσε ο γάμος, και χωρίζαμε, θα ήμασταν φίλοι, δεν θα χανόμασταν.
Και αν κάναμε παιδί, θα είχα ένα κομμάτι σου. Δεν θα χώριζαν οι δρόμοι μας.

Πού να ήξερα;

Ο,τι με παντρέυτηκες γιατι ήμουν η πιο όμορφη που ειχες "βγάλει", ότι ήσουν άπιστος σε όλη τη διαρκεια του γάμου μας, ότι ήσουν εθισμένος στα ναρκωτικά, οτι είχες μάθει στην ζωή σου να γίνονται όλα όπως θες εσύ, ότι έπαιζες θέατρο με όλους, ακόμα και με μένα, υπολογίζοντας τι θα πεις ανάλογα το κόστος, δείχνοντας το ποιος είσαι μόνο όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις;
Ανοιξες μια πόρτα σε κόσμους που μόνο ειχα ακούσει γι αυτούς.
Σε ασχήμια, σε προστυχιά, όπου ο πιο δυνατός έχει την τελευταία λέξη.
Γκρεμιστηκε το σύστημα των πιστεύω μου.
Ξαφνικά το παιδακι που το βιάζουν στην Ταιλάνδη έγινε πραγματικό. Δεν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο, δεν υπήρχε Θεός, υπήρχε μόνο ατυχία. Η γαζέλα που την τρωει το λιοντάρι δεν μπορεί να βρει καποιο ηθικό δίδαγμα, ούτε να πει "ρόδα ειναι και γυρίζει". Την έφαγε γιατί έτσι είναι ζωή. Μέγάλη παρηγορία την ώρα που της τρώει ζωντανή το συκώτι, δεν λέω.

Ενιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται, όχι γιατι χωρίσαμε αλλα για το τι συνέβει από κείνη τη στιγμή και μετά. Δεν θέλω ούτε να τα θυμάμαι, τοσο με πονάνε ακόμα.
Με φτήνηνες, με εξευτέλισες.
Και μεσα σε όλα, να σ'αγαπώ ακόμα. Δεν καταλάβαινα.
Και οταν το μυαλό μου άρχισε να δεχεται την πραγματικότητα, οτι δεν μ αγάπησες, οτι ήμουν ένα τροπαιο, οτι με αντάλλαξες για καλύτερη εκδοχή και οτι δεν νοιαζόσουν για μένα καθόλου, ειτε ζούσα ειτε πέθαινα- από ανθρωπιά και μόνο, όταν αρχισα να βλέπω πόσο εκτροχιασα την ζωή μου με την επιλογή μου, η καρδιά μου απλώς δεν ήξερε πώς να σταματήσει να σε αγαπά, να σου είναι αφοσιωμένη, πιστή, δική σου.
Πώς σταματάς να αγαπάς τον άντρα σου μετα που τον αγάπησες με τα ελλατώματά του, χωρίς όρους; Πώς κόβεται η αγάπη;
Δεν κόβεται.
Μου πήρε δίομιση χρόνια να πεισω την καρδιά μου οτι είμαι χήρα. Οτι ο άντρας μου πέθανε μια μέρα, χάθηκε, δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Οτι εσύ εισαι καποιος που δεν ξέρω και δεν ήθελα να γνωρίσω. Μου είπες ιστορίες αυτά τα διομιση χρόνια, για πράγματα που έκανες και ενιωσα αρρωστη.
Δεν σε ένοιαζε πια τι πίστευα και νομίζω οτι καπου ήταν μια ανακούφιση για σένα να εισαι επιτελους ο εαυτός σου με κάποιον, χωρίς προσποιήση.
Η καταπίεση που μόνος σου επέβαλλες στον εαυτό σου παιζοντας θέατρο σε έπνιγε και τώρα ειχες βρει δίοδο.
Ταυτόχρονα με μισούσες γιατί εβλεπες στα μάτια μου το ποιος πραγματικά είσαι.

8 χρόνια υπομένω τα καπρίτσια σου, τα θέλω σου, την διαστρεβλωμένη λογική σου.
Εσύ και οι ανάγκες σου και τα δικαιώματά σου.
Το παιδί μια το θες, μια θες να ξεκουραστείς,μια το εγκαταλείπεις.
Μια θα παρεις χάπια για να "αυτοκτονήσεις", μια θα μπεις σε κλινική απότοξίνωσης, ανάλογα με ποια τα έχεις και τι εικόνα έχεις του εαυτού σου.

Κάθε φορά, υπομένω, αρρωσταίνω.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θέλω το παιδί να τα μάθει και κράτησα το μυστικό σου.
Αλλωστε δεν ήθελα να μπλέξω περισσότερο σε διαμαχες δικαστικές μαζί σου.
Επέτρεψα στο παιδί να αγαπάει και τους δύο.
Γιατί το ήθελα και γιατι δεν γινόταν και αλλιώς. Πού θα το άφηνα;
Μόνο η μητέρα σου στάθηκε δίπλα μου όταν ολοι απέφευγαν την ευθύνη ενός μωρού.
Ανεργη, αστεγη, ο κολλητός μου μού πλήρωνε το νοικι 2 χρόνια μέχρι να συνέλθω.
Αυτό ομως προυποθέτει να με αφήσεις ήσυχη.
'Ηρθε ο Κύρι στην ζωή μου και μια μου παράτησες το παιδί ενώ ειχαμε συμφωνήσει να το πάρεις, μια την βούτηξες και είπες μπροστά του οτι δεν θα το ξαναδώ.
Ανάλογα τα κέφια σου.
Πώς ξαναφτιάχνεις την ζωή σου εν μέσω καταιγίδας;

Ημουν γυναίκα σου και μου φέρθηκες σαν μια του δρόμου που μάζεψες ενα βράδυ.
Καταλαβαίνω οτι μέσα σου, δεν υπάρχει ηθική πυξίδα, δεν υπάρχει σωστό ή λάθος και ότι αν σε παιρνει, βγαινεις και από πάνω. Και στην δική μου περίπτωση βρήκες την παιδική χαρα του στερημένου ενήλικα.

Δεν σου έκανα ποτέ ασφαλιστικά μέτρα, με το άγχος και με συνεννοηση με την μητέρα σου σου άφηνα το παιδί αν υπήρχε και κείνη, η κάποιος άλλος. Δεν τσαλαπάτησα ποτέ τα δικαιωματά σου και τα δικαιωματά της άσχέτως αν έτσι μετρούσες το αν έχουμε τα 'ιδια δικαιώματα" ισοπεδώνοντας τα πάντα. Τις θυσίες μου, τον χρόνο μου, την ζωή μου.

Δεν μπορώ να δουλέψω, δεν έχω που να την αφήσω. Σχολαγες στις δύο, λίγα χιλιόμετρα από το σχολείο της. Να πας να την πάρεις και να την κρατήσεις; Αδιανόητο.
Να μου δώσεις τις αυξήσεις μετά από τοσα χρόνια να φέρω άνθρωπο να την παίρνει από το σχολικό και να την κρατάει; Αστειεύομαι.
Να έρθεις να την παρεις όταν έχω πονοκέφαλο και είμαι άρρωστη να μην την κολλήσω;
Να την πας στον οδοντίατρο που την μπουκώνεις στα γλυκά;
Η έστω να μου δώσεις την επιστροφή του ταμείου (κιας είναι μόνο "3 ευρώ" όπως λες).

Ονειρευόμουν το παιδί μου να μάθει μουσική, χορό.
Της μαθαίνω κουτσά στραβά εγώ ό,τι μπορω, αλλα που δύναμη;
Ονειρευόμουν το παιδί μου να μην νιώθει ανασφάλεια όπως την έζησα εγώ.
Ονειρευόμουν να ειμαι μια ήρεμη μητέρα γεμάτη ζωγραφίες χειροτεχνίες...
Ονειρευόμουν να είμαι φίλη με τον άντρα μου είτε χωρισμένη είτε όχι.
Να συμμετάσχει στην ζωή μας θετικά, λύνοντας προβλήματα που αφορούν το παιδί του.
Βοηθόντας με να το μεγαλώσω, στηρίζοντάς με.

Οχι επειδή θέλει να με πηδήξει...
Απλά, επειδή μια μέρα έκλαψε στα χέρια μου και μου είπε τι τον πόναγε.
Γιατί ήταν στο σαλόνι όπου γέννησα την κόρη μας και συμμετείχε στην γέννηση της οικογένειάς μας.
Γιατί αφέθηκα στα χέρια του και στην αγκαλιά του τα βράδυα. Καποτε.


Δεν φαντάστηκα ποτέ οτι μπορεί να υπήρχε ψύχρα, απάθεια, αδιαφορία, μένος.
Γι αυτό σε μισώ.
Πήρες την θέση καποιου που αγαπούσα, τον σκότωσες και μετά με διέλυσες.
Με άφησες να κλαίω τον χαμό του, το χαμό του σπιτιού μου, της ζωής μου με ένα παιδί στην αγκαλια και να μην έχω πού να πάω και τι να κάνω. Τραγουδίστρια 20 χρόνια, πώς να δουλέψω ενω το στήθος μου βγάζει ακόμα γάλα; Πού να αφήσω το μωρό; Δεν υπήρχε κανείς.
Με είδα θύμα και δυσκολεύτηκα πολύ να βγω απ'αυτήν μου την εικόνα.
Δεν θα σου επιτρέψω να το κάνεις ξανά.

Ναι, μπορει να ανακάλυψα πρόσφατα οτι πριν λίγα χρόνια μπήκες στο σπίτι των γονιών μου (αυτό το οποίο μένω τώρα) και πήρες ό,τι ήθελες, πράγματα που δεν σου εδινα, που ήταν δικά μου. Εγώ το ονομάζω κλοπή, δεν σεβάστηκες εμένα αλλα και τους δικούς μου. Εσύ, μου λες οτι δεν σε νοιάζει τι λέω, και να το αντιμετωπίσω όπως νομίζω. Οτι είναι προβλημά μου.

Οι πράξεις σου δεν ειναι προβλημα δικό μου.
Ουτε εσύ εισαι πρόβλημά δικό μου. Δεν χρειάζεται να ζω με σενα.
Δεν χρειάζεται να υπομένω αλάτι σε πληγές που φροντίζεις να ανοιγεις ξανά και ξάνα για να θρέφεσαι.
Δεν χρειάζεται να υπάρχεις στην ζωή μου.

Σε χρειάζεται όμως το παιδί.
Ανάθεμα την μεγαλοψυχία μου και τις λάθος αποφάσεις μου.


Τουλάχιστον, μέχρι να μεγαλώσει και να σηκωθώ να φύγω τρέχοντας απ'αυτή την ζωή που ζω ενώ δεν ειναι δική μου, όταν σταματήσει η ευθύνη μου απεναντί της και βγάλει μόνη της συμπερασματα για το ποιοι είμαστε, μέχρι να σταματήσω να εξαρτώμαι από έναν άνθρωπο άδικο, κακό, ψεύτη και τώρα κλέφτη...μέχρι τότε, μπορώ να κλάιω χωρίς ενοχές;
Να λέω οτι σε μισώ εδώ χωρίς να φοβάμαι οτι θα το βρεις και θα τα κάνεις όλα πουτάνα;
Μπορώ να νιώσω οτι μου ανήκει αυτό το κομματάκι ελευθερίας;

Μερικές φορές σκέφτομαι οτι ανοιγω την πόρτα και τα παρατάω όλα και όλους και φευγω, μακριά, στη Ολλανδία, στο Μπαλί, οπουδήποτε, όπως έκανα παλιά. Μόνη, να τα βγάζω περα όπως έκανα πάντα. Κύρια του εαυτού μου, να ορίζω εγώ την ζωή μου, να την ζω όπως πιστεύω εγώ οτι ειναι σωστό.
Να είμαι ελεύθερη.
Ονειρεύομαι παράγκες και εξωτικά φρούτα, διαλογισμό, ζωή ήσυχη, διαφορετική, χωρίς αλυσίδες, χωρίς τσιμεντένια κουτάκια. Ζωή όπου βοηθάς και σε βοηθούν. Ταξίδια. Δεν ειχα ποτέ ρίζες, μου λείπει το αεράκι που με πήγαινε εδώ και κεί.
Και μετά κοιτω το παιδί μου.
Πώς να εξηγήσεις μια φυγή; Πώς όμως και να της εξηγήσω οτι αντί να την χαίρομαι και να την απολαμβάνω, νιώθω το βάρος;
Πώς να της εξηγήσω οτι για να εχει πατέρα, της στέρησα-χωρίς να το θέλω- την καλύτερη μάνα που μπορούσε να εχει;
Μια μανα με υπομονή, που δεν νευριάζει στην παραμικρή πιεση.
Μια μάνα που θα της μάθαινε την φιλία μεταξύ των δύο φυλών.
Μια μάνα που δεν ειμαι πια.
Εβγαλα ρίζες και δεν υπάρχει πια το αερακι μα τυφώνας που με στροβιλίζει ενώ προσπαθώ να την προφυλάξω, κρατωντας την σφιχτά.

Δεν σε μισώ για τις λάθος επιλογές μου.
Δεν σε μισώ για το διαστρεβλώμενο μυαλό σου.
Ούτε καν για την απάτη σου.

Σε μισώ όμως για την επαναλαμβανόμενες αιτήσεις και απαιτήσεις σου, για το οτι απροκάλυπτα μου λες οτι δεν σε ενδιαφέρει όυτε η γνώμη μου και η εμπιστοσύνη μου, ενώ παράλληλα πιέζεις να σου "δίνω περισσότερα δικαιώματα" με το παιδί μου.
Ναι, οχι "μας".
Οχι οταν το χρησιμοποιείς και κείνο ως λεβιε και μονάδα αξίας.
Οχι οταν το ζεις 6 μέρες τον μήνα.
Οχι οταν αδιαφορείς που πονάει το δόντι της, ούτε για το αν εχουμε φαγητό στο ψυγείο εφόσον δεν δουλέυω και είσαι μέρος του προβλήματος.
Οχι οταν μου καις κάτι στο αυτοκίνητο και δεν προσφέρεσαι να βοηθήσεις εφόσον θα έρθουν βροχές.
Δεν βοηθάς εμένα. Ουτε "εισαι υποχρεωμένος".
Εκείνη.
Γι'αυτό στην παρούσα φάση, ειναι παιδί ΜΟΥ.

Δεν φερεσαι σαν πατέρας οταν εκμεταλλεύεσαι την ανάγκη μου να ειμαστε φίλοι-για κείνη- και με κάνεις να νιώθω μαλάκας και θύμα που για άλλη μια φορά σου έδωσα το χερι.
Οχι οταν μου ξανα ανοιγεις τοσο βαθιες πληγές.

Σε μισώ, ενώ θα έπρεπε να σε αγαπάω.
Σε μισώ, γιατί σε αγαπάω.
Ησουν ο Αντρας μου.
Για μένα αυτό σήμαινε κάτι.
Τα πάντα.


Ασε με να τον κρατώ θαμμένο μέσα μου και να συνεχίσω την ζωή μου. 'Οπως και να ειναι αυτή, με ο,τι μου έχει μείνει από κουραγιο, πίστη, θέληση.
Μην τον ξεθάβεις όποτε χρειάζεσαι κάτι.
Συγκεντρώσου στην νέα ζωή που χτίζεις και σταμάτα να ξεσπάς σε μενα που είναι "ασφαλέστερα" όποτε κάτι δεν σου πάει καλά. Ναι, εδώ θα είμαι , ό,τι και να κάνεις. Θεωρητικά, όσο αντέχω, για το παιδί, για να μην την ανακατέψω.
Ομως... αφού δεν μπορείς να βοηθήσεις, να προσφέρεις, να καταλάβεις, να αγαπήσεις... ασε μας να ησυχάσουμε.
Μην μου ζητάς να πιστέψω οτι άλλαξες, μην μου ζητάς να βρεθούμε και οτι σε ενδιαφέρει το πως είναι η ζωή μου, και οτι θες να ακούσεις τι έχω μέσα μου, τώρα που "άλλαξες". Μην αναμασάς κοινοτυπίες του προγράμματος που παρακολουθείς ή της κοπέλλας που σε συντροφεύει, γιατί σε πίστεψα, πάλι.
Και με κορόιδεψες, πάλι.
Και βγήκε πόνος, πάλι.

Και δεν ξέρω πώς να τον χειριστώ πια.
Μέσα σε όλα μου τα προβλήματα, να εχω περισσότερα εξαιτίας σου, ειναι κάτι που πολύ απλά, δεν το δέχομαι. Είμαστε χωρισμένοι, δεν εισαι πια δικό μου πρόβλημα, δεν δέχομαι να 'χεζεις" πάνω μου και να βγαίνεις από πάνω. Δεν το δέχεται η αξιοπρέπειά μου, ο εγωισμός μου, το άτομο που θυματοποιησες μεν,αλλα δεν ειναι θύμα.
Δεν το δέχομαι.


Δεν το δέχομαι.
Ξέρω οτι δεν ακούς.
Αλλα θα το λέω.
ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ.



...δεν το δέχομαι.

Χελπ;

Εχω πολύ μεγάλο πρόβλημα αυτες τις μέρες.
Αν κάποιος έχει καποια άκρη,,, το αυτοκίνητο ειναι απαραίτητο για να πηγαίνω το παιδί στη σταση οταν βρεχει και φυσάει.
Δεν παίρνει μπρος.

Saturday, November 06, 2010

Γαμω το κερατό μου. Τόσο απλά.

Πριν γράψω οτιδήποτε, θα ήθελα να διαβάσετε κάτι.
Αυτό και αυτό.

Στο νετ υπάρχουν δυστυχώς χιλιάδες "εξπέρ" που δίνουν μεθόδους για το πως να πηδήξεις μια γυναικα. Οποιαδήποτε γυναίκα. Πώς να την πλησιάσεις, πώς να της μιλήσεις, τι να πεις, τι να μην πεις, πότε να φύγεις, και θεωρητικά, για ενα αγορι 17-18 χρόνων που δεν ξέρει οτι δεν λες σε μια κοπελίτσα οτι "χόντρυνε¨ή οτι τον έπαιζε σκεφτομενος εκείνη, είναι πρακτικό.
Δεν του έμαθαν από το σπίτι βασικά πράγματα, δεν εχει την νοημοσύνη να καταλάβει οτι οι κοπελίτσες ειναι ανθρωποι σαν εκείνον, οπότε καλό ειναι να βάλει φρενο στον 'αυθορμητισμό" του και να μάθει λίγους κανόνες καλής συμπεριφοράς.
Αυτό που εμένα με ενοχλεί σ'αυτα τα σαιτ και μεθόδους, είναι οτι κάνει την γυναίκα αντικείμενο.
Μίλα σε όσο πιο πολλές μπορείς, κάποια θα σου δώσει το τηλέφωνό της.
Φτηναίνει.
Κανει την γυναίκα θήραμα αλλα όχι τροπαιο, εστω.
Μελέτανε τις αδυναμίες, πετανε φράσεις κονσέρβες και ειναι αποστασιοποιημένοι όλο το διάστημα που μιλάνε.
Εμψυχώνουν τους άντρες να μιλάνε σε γυναίκες στον δρόμο. (Γιατί όλες ειμαστε λυσσασμένες πουτάνες, δεν το συζητώ)

Ενας άντρας που φοβάται την απορριψη δε θα πρεπε να ονειρευεται σεξ με καποια γιατι πολυ απλά δεν εχει μεγαλώσει και ωριμάσει αρκετά ωστε να μπει στην διαδικασία ενός ζευγαριού.
Θα μου πεις, οι περισσότεροι δεν θέλουν σχέση, θέλουν να ειναι "παικτες". Να ειναι σαν τον γκόμενο του σχολείου που έβγαζε 3 κοπέλες την εβδομάδα.
Guess what?
Δεν είσαι όμορφος, δεν θα γίνεις ποτέ, deal with it και βρες τα δικά σου χαρίσματα. Η συλλογή γυναικών δεν θα σου δώσει καμία αξία, ίσα ισα.
Οι περισσότεροι που διαβάζουν αυτές τις συμβουλές, κατηγορούν τις γυναικες οτι θέλουν άτομα με μηχανες/αυτοκίνητα/λεφτά ή οτι λένε οτι θελουν "τα καλά παιδιά" ενώ εσύ που είσαι καλό παιδί σε εχουν για φίλο.
Φίλε μου, δεν είσαι καλό παιδί. Το καλό παιδί ειναι καλός άνθρωπος. Ο καλός άνθρωπος βλέπει τους γύρω του ισους και δεν προσπαθεί να εκμεταλλευτει. Αν δει μια κοπέλα να κλαίει θα την ρωτήσει τι έχει από ενδιαφέρον, δεν θα σκεφτεί οτι ειναι ευάλωτη και να η ευκαιρία του.
Ο καλός άνθρωπος φαίνεται.
Και οι γυναίκες τον θέλουν.
Αλλα αν εισαι ασχημος, δεν θέλουν να σε πηδήξουν, είναι λογικό. Αν είσαι ασχημος μπορει να προσποιήσαι τον καλό γιατί δεν έχεις επιλογή.
Ομορφος και καλός όμως... τι ονειρεμένος συνδυασμός.

Κι εσύ δεν γουσταρεις καποιες, χοντρες, άσχημες, αλλά πας μαζί τους. Για να μάθεις, για να αποκτήσεις εμπειρία.
Μαλακας είσαι.
Χρησιμοποιείς ένα άλλο πλάσμα γιατι εχεις στοχο την ομορφή.

Ναι, εχει τυχει να πάνε με "εκτρώματα¨οι γυναίκες. Είτε γιατί ηταν σε "ευάλωτη" φαση και μια από τις 'ετοιμες φρασεις" ακουστηκε αληθινή, είτε γιατι ηταν pityfuck (και ναι , ξέρω, δεν σε νοιαζει, αλλα αυτό και αν λέει-φωνάζει τι άνθρωπος είσαι. Γλίτσα), είτε γιατι ο ασχημος ειχε προσωπικότητα και αυτοπεποιθηση.
και αυτό καλό μου, δεν αντιγραφεται.
Είτε το νιώθεις είτε όχι.
Αλλιώς θα φανείς εγωκεντρικός, εγωμανής,arrogant,η πολύ απλά "ψεύτικος".



Μερικές φράσεις κλειδί που δείχνουν οτι έπεσες σε "ζομπι" όπως τους αποκαλώ εγώ.
=Σε αφήνω καλύερα απ'ό,τι σε βρήκα.
-"ανοιγμα" (το να "ανοιξει" καποιος διοδο επικοινωνίας με μια παρέα ή μια κοπέλα σε ένα μπαρ ας πούμε)
-αναφορά στον mystery (βασικά ρωτήστε τον και δειτε την αντιδραση του) ο οποίος ειναι σαν γκουρού των χαμένων.

Και προσέξτε τα εξής.
-Κάνει προσωπικές ερωτήσεις; Ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει τι άνθρωπος είστε ή ρωτάει χαζομάρες και κλίσε, safe ερωτήσεις;
-Αργεί υπερβολικά να σας πάρει τηλέφωνο. Ενας λιγούρης θα πάρει αμέσως, ενας νορμάλ την επομένη. Από την μεθεπόμενη και μετα δειχνει οτι δεν πολυενδιαφερεται και μειώνεται δραματικά η πιθανότητα να παρει, Αν πάρει μετά από μια εβδομάδα, ή ξέμεινε ή ακολουθούσε οδηγίες.
-kάνει ερωτήσεις ή δηλώσεις οι οποίες ειναι δείγμα υπερβολικής οικειότητας, δεν κολλάνε με την παρούσα κατάσταση.
-Προτείνει γλυκανάλατες ταινίες ή βιβλία η μιλάει για φεγγάρια και παραλίες. (ναι, είμαστε όλες τοσο ηλιθιες φίλε μου που ακούμε φεγγάρι και λιώνουμε...).
-Οταν σιγουρευτείτε και τον ξεμπροστιάσετε κα του πείτε να ξαναρχίσετε και να ειναι ο εαυτός του, σας υπολογίζει ή συνεχίζει το τροπάριο του προσπαθώντας να δηλώσει αυτός οτι "δεν θα πετύχει" για να διαφυλάξει τον εγωισμό του;
Με λίγα λόγια, υπάρχετε γι αυτόν;


Είναι τρομακτικό το πόσοι υπάρχουν εκει έξω τελικά. Και ωραίοι αντρες γαμώτο.
Φτιάχνουν κοινότητες, μιλάνε σε φόρουμ, οργανώνονται με τους "πιο τυχερούς και ικανούς".
Αγχος, φόβος,ανασφάλεια.
Και τελικά;

Τελικά καταλήγουν να ειναι και πιο μόνοι απ'ό,τι ήταν.
Μερικοί θα πηδήξουν.
Μου χει τύχει και μένα να κάτσω σε έναν. Ενώ ειχα πει οταν τον γνώρισα οτι ερωτικά δεν μου κάνει κουκου και αν φτασω σε σημείο να το κανω πρέπει να είμαι πολύ απελπισμένη.
Οκ, ήμουν.

Ομως απέφυγα ενστικτωδώς σαν ο διαολος το λιβάνι τους περισσότερους. Και με δείκτη εμένα που θεωρώ οτι ειμαι και γαμώ τους ανθρώπους, γεμάτη καλοσύνη και κατανόηση, γαμώ τα girlfriends (αν και φωνάζω πολυ οταν αρχιζουν οι απανωτές μαλακίες) και γαμώ τα κρεβάτια αν θέλω, θεωρώ οτι ουσιαστικά, με αυτές τις βλακείες, χάνουν. Βρίσκουν απελπισμένες, μπερδεμένες κοπελίτσες, και αν.
Για τις οποίες δεν χρειαζόταν και τοση προετοιμασία στην τελική. Σε κανει να αναρωτιέσαι γιατί δεν πανε στις πουτάνες, την ίδια αξία θα πάρουν.
Μόνο που δεν το βλέπουν. Χωμένοι στην παραμύθα τους, βλέπουν αυτό που θέλουν στις γυναίκες (βυζια κώλος και διαθεσιμότητα) και αυτό που θέλουν στον εαυτό τους.

Ενω το μόνο που χρειάζεται ειναι να δεις ποιος είσαι, χωρίς κρίση, και να δεις τον δίπλα, ανεξαρτήτου φύλου, με ανθρωπια.
Αυτό όμως προυποθέτει να βγεις από το τριπάκι οτι εισαι το κέντρο του κόσμου.
Και αυτός είναι ο λόγος που δεν τους πάω μια.



Και ναι, η πρόσφατη περιπετεια μου με ενεμπνευσε.

Thursday, November 04, 2010

Σκέψεις...

Εχει μαζευτεί όλος ο αμαρτωλός βίος μου στο φατσαμπουκ. Πρώην γκόμενοι, πρώην φλέρτ, της πόπης. Οι μισοι μου μιλάνε στα κλεφτά γιατί η γυναίκα τους παθαίνει κρίσεις και αναρωτιέμαι πόση ανασφάλεια μπορει να έχει καποια για να ζηλεύει το"τι κανεις; Πώς πας; Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω" που θα μου πει ο άντρας της με τον οποιο τα είχα στα 15 ή με τον οποίο απλώς ανταλλάξαμε ένα φιλί ενα βράδυ και μετα φίλοι.
Μερικοί δεν βλέπονται πια. Δεν φταίνε αυτοί, Τα ποτά τα ξενύχτια...
Ομως ένα πράγμα με χαλάει αφάνταστα.
Ειδικά αν έιναι καποιος που κάποια στιγμή μοιραστήκαμε συναισθήματα, σπίτι, ζωές.
Το 123874601569 ξανθά παρδαλά ξωβυζα "φρεντς" που εχουν βάλει.
Δείχνει ποιοτητα, (ορ λακ οφ), τρόπος σκέψης, μια λιγουριά, ενα απωθημένο.

Και νιώθω καπως ...ηλίθια και βρωμισμένη που αφέθηκα στα χέρια ενός τετοιου ανθρώπου.
Λϊγα πράγματα με χαλάνε, αλλα αυτή η χυδαιότητα, το γούστο στα πρόθυρα του πορνό με χαλάει πολύ.
Θέλω να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να πάρω το σώμα μου από τα χέρια τους, να ρίξω ενα χαστούκι στην τρελλοερωτευμένη εκδοχή μου του τοτε που τους κοιτάει σαν Θεούς και να μην επιτρέψω να με μειώσουν στην πορεία...οπως φανταζομαι εκαναν οι περισσότεροι απ αυτούς (δεν θυμαμαι λεπτομέρειες και δεν θα σπαταλήσω χρόνο να το κάνω τώρα).

Αλλά να εισαι γκομενος και να εχεις ομορφες γυναίκες στο προφίλ σου γιατί το αξίζεις, τις πήδηξες, σε αγάπησαν, σε κυνηγάνε, τις κέρδισες με το "σπαθί" σου και άλλο να βάζεις καθε ηλίθιο λαγουδακι που δεν θα σου κάτσει ποτε.


Δεν ξέρω...ετσι νιώθω.

Μωρό μου καλωσήρθες.

με τα πολλά, ξαναπήρα το μαιλ μου. Γιεεεε!
Ενιωθα γυμνή.

Tuesday, November 02, 2010

Flirt and the art of reaching without touching

So... me and Angelo broke up last week. Καπου μπούχτησα.
Να μην έχω συζήτησεις, να μην νιώθω στήριξη, να μην έχω συναισθηματική κάλυψη... ουτε καν οικονομική.
Και δεν εννοώ να μου πληρώνει αλλα το οτι αν ήμουν με οποιονδήποτε άλλο 4 χρόνια, πια θα είχαμε γινει ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, από το να συζήσω ή να με διευκολύνει με το παιδί οταν εγω δεν μπορώ και τέτοια.
Εκανε και μια χοντράδα και ένιωσα οτι μου τέλειωσε.
Βγήκα μετα από λίγες μέρες και προς το τέλος της βραδιάς με πλησίασε ένας τυπάκος, πιτσιρικάς και αυτός (λίγα χρόνια μεγαλύτερος), αλλα μου έκανε εντύπωση ο τρόπος του. Ευγενικός μετρημένος.
Χωρίς να θέλω να μειώσω τον εαυτό μου, την επομένη αναρωτήθηκα γιατί μεσα σε τόσες όμορφες γυναίκες, ήρθε σε μένα.
Του ειχα δώσει το σκάιπ μου, όμως δεν πήρε.
Πέρασαν λίγες μέρες και το έβγαλα από το μυαλό μου. Οποιος περιμένει τόσο για να σε πάρει...παίζει.
Και ήμουν σίγουρη οτι θα έπαιρνε.
Καποια στιγμή βρεθηκα ξανα με τον Αγγελο. Ηταν να κάνουμε μια δουλειά μαζί.
Ομως δεν ήθελα να είμαστε πια ζευγάρι. Και του το είπα. Σε τι ΄φαση ήμασταν οταν του το είπα δεν εχει σημασία. Σημασία εχει οτι το εννοούσα. Και το ίδιο βράδυ, εκεί που τον ειχα τελείως ξεχάσει, τσουπ στο σκαιπ ο άλλος.
Ξεκίνησα την ομιλία λίγο βαριεστημένη.
Μετά τυπικά, κοινωνικά.
Δεν μπορούσα να τον προσδιορίσω, όμως με ενοχλούσε που δεν με ειχε ρωτήσει κάτι προσωπικό όπως "εχεις παντρευτεί;" "έχεις παιδιά;"
Ελεγε πολύ συχνά "εγώ". Αυτά που άκουγε μου ηχούσαν προβαρισμένα με την εννοια οτι ακουγα το τι ήθελε να πιστεύει για κείνον. Ναρκισσος; Ανασφαλής; Με εντυπωσίασε το ποσο καλά αγγλικά γνώριζε και οτι φαινόταν να εχει διαβασει αρκετά στην ζωή του.
Ομως το οτι δεν ρωταγε κατι βασικό ήταν δείγμα είτε οτι εχει προκαθορίσει το τι είμαι, είτε εγωκεντρισμού, έιτε βλακείας.
Του έβαλα ενα βιντεάκι μου στο γιουτιουμπ με την κοιλιά τουρλα και του ρθε κάπως.
Περίμενα να το βάλει στα πόδια. Συνεχίσαμε την κουβέντα μας αλλα ένιωθα λίγο άβολα. Ηθελα να του πω οτι "παιδάκι μου, μένουμε φίλοι, μην σκας" αλλα θα ήταν να του μασήσω υπερβολικά την τροφή. Και τότε έγινε. Από μια βλακεία, ένα αστείο, μιλησα μπεμπεκίστικα, κοροιδευτικά πιο πολύ και ένιωσα μια πολύ θετική αναταπόκριση. Σαν μωρό που βρήκε μηχανισμό, το συνέχισα, και ταυτόχρονα με έβριζα που για την προσοχή ενός άντρα καταπατω τα πιστεύω μου. (Κοτζαμ γυναικα να μπεμπεκίζει; Ξεφτίλα)
Και φλέρταρα, και ένιωσα οικειότητα, και ένιωσα οτι ήθελα να κουρνιάσω. Μου έβγαζε προστατευτικότητα, από μεριά του, μια αδυναμία στο "κάλεσμά" μου, και έναν αυτοέλεγχο που μου άρεσε. Το παιχνίδι συνεχίστηκε έτσι για αρκετή ώρα. Ενιωσα λίγο γυναίκα βρε παιδί μου, όχι με την εννοια της σεξουαλικότητας, αλλα του vulnerable, το κοριτσάκι, το θηλυκό. Λιγότερο in charge,(αν και ήμουν, ήταν με άλλο τρόπο), λιγότερο threatening. 'Ηταν μια ωραία στιγμή.
Για κατι παραπάνω δεν το βλέπω.
Διαφορά ηλικίας..been there, done that.
Και από μεριά του...γυναίκα με παιδί, στην Ελλάδα. Need I say more?

ps μου πέρασε από το μυαλό οτι ειναι μπλογγερ που διαβάζει και πήγε στο καραόκε επειδη το ειχα δηλώσει.
Το είχα όμως δηλώσει;

Thursday, October 28, 2010

Σε συνάρτηση με το προηγούμενο ποστ...

εδώ η ταινια.

Wednesday, October 27, 2010

Τι ωραία που θα ήταν η ζωη στον πλανήτη αν ήταν ...

Μερικές φορές γράφω κάτι εδώ και τα λόγια με χτυπούν καταπρόσωπο. Πχ στο προηγούμενο ποστ έγραψα οτι δεν εχω ρευστό και αμέσως σκέφτηκα γελώντας."Wow, είμαι φτωχή."
Γελώντας γιατί δεν το νιώθω.
Δεν νιώθω οτι στερούμαι κάτι σημαντικό, όχι στην παρούσα φάση τελος πάντων. Δεν έχω φασιανούς στο τραπέζι μου, αλλα τρώμε. Τοστάκια θα έτρωγα έτσι κι αλλιώς γιατι βαριέμαι να μαγειρεύω για τον εαυτό μου.
Ενιγουει, ένας από τους λόγους που κρατάω το μπλογκ έιναι και αυτός. Να βλεπω πώς μπορεί να φαίνομαι απ'έξω. Γιατί από μεσα, είναι καλά.

Ξύπνησα με πονοκέφαλο, παλι.
Βαρέθηκα την όλη φαση με την βροχή και θυμήθηκα οτι πέρσι, ενώ ολη την εβδομάδα ειχε ήλιο, τα σαβ/κα έβρεχε, λες και καποιος ήθελε να μας σπάσει το ηθικό, να μην πάμε μια βόλτα.
Το έψαξα λοιπον και βρήκα οτι μπορείς να ελέγξεις τον καιρό. Να φέρεις βροχή ή να διαλύσεις τα σύννεφα.
Παρατηρούσα-λόγω κεφαλιού πάλι- οτι τα τελευταία χρόνια έχουμε σύννεφα, πολλά. Πώς το παρατήρησα; Οταν ημουν Γαλλια εβλεπα σύννεφα. Οταν ήρθα Ελλάδα, δεν τα έβλεπα και μου ειχαν λείψει. Και τώρα νατα, τα ίδια που καθόμουν με τις ώρες στα λιβάδια να βλέπω σχήματα μέσα τους.

Η μικρή μου έρευνα για τα σύννεφα με έφερε σε διαφορα κλιπακια. Μερικά μιλάνε για σιωνιστές, για το μεγαλείο των Ελλήνων, και τα κίνητρα των "αλλων".
Εγώ σταθηκα στα φάκτ.
Τα αεροπλανα ψεκάζουν χημικά. Βαριο, αλουμίνιο και ένα κάρο σκατά.
Γιατί το κάνουν;
Αλλοι λένε για αλλίωση των ηλεκτορμαγνητικών κυμάτων -η κατι τέτοιο, για πολεμικούς σκοπούς και ρανταρ και διαφορα που δεν πολυ κατάλαβα. Αλλοι οτι ειναι τροπος καταστολής του πλυθησμου, άλλοι οτι ειναι ορμόνες και διαφορα.

Το θέμα είναι οτι δεν ειναι από τα καύσιμα. Η γραμμή καυσίμων είναι μικρή και εξαφανίζεται μετά από λίγο. Αυτες οι γραμμές κόβονται, ξαναρχίζουν (έσβησαν οι μηχανές;), απλώνονται σε βαθμό να διημιουργούν νεφελώματα.

Την στιγμή που σας μιλάω εχει σκεπαστεί ο ουρανός με σύννερα. εχω την πολυτέλεια και να βλέπω και να ακουω εδώ που είμαι. Εβρεξε λίγο 3 φορες. Κάθε λίγο και λιγάκι ακούω αεροπλάνο. Δεν τους κάθισε; Ο αερας το απομάκρυνε;
Δεν έβρεξε αρκετα να ποτιστούμε; Η έβρεξε και φτου και απο την αρχή;

Το μόνο που ξέρω ειναι οτι το κεφάλι μου με πεθαίνει, οτι υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για "πρήξιμο" του εγκεφάλου σε όλα τα μέρη του πλανήτη μετα από τις βολτίτσες τους, ρινικές αιμορραγίες και πάει λέγοντας.
Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να προστατευτώ, αλλα για την ώρα θα ήθελα πολύ να μην υποφέρω τόσο, έστω.
Και αυτό ισχύει και για όλους τους "αλλεργικούς" στην γύρη εκεί έξω.
Κι εγω θα ήμουν αλλεργική σε εισπνεύσιμα κομματια αλουμινίου.




Αν θέλετε ρίξτε μια ματια εδώ.


Tuesday, October 26, 2010

Απογοητεύσεις

Αυτές τις μέρες έχω πληγωθεί. Το κακό ειναι οτι το υποπτεύομαι, δεν το νιώθω επαρκώς.
Λόγω των γενεθλίων της μικρή έμεινα ταπί.
Συνειδητή απόφαση οτι ο,τι λεφτά πάρω, θα πήγαιναν εκεί και στις τράπεζες και θα τρώγαμε ό,τι είχαμε. Μάλλον θα έτρωγε ό,τι είχα προνοήσει να αγοράσω και εγώ θα τα βόλευα με τοστάκια κλπ...

Αυτό μέχρι τέλος Νοεμβρίου.

Ξέρω οτι ειναι δική μου απόφαση, δικό μου πρόβλημα, δική μου ευθύνη.
Δεν ειναι υποχρεωμένος ο άλλος, όποιος και να είναι, ό,τι και να μου είναι, να αναλάβει να πάρει ντελίβερι να φάμε οταν θα έρθει το σαβ/κο να μείνει.
Ομως επειδή δεν μου κάνει καρδιά να του δώσω τοστ είτε γιατί πιενάει, είτε γιατι θα μου τα τελειώσει(να είμαστε ειλικρινείς, δεν εχω μία λέμε) και δεν έχω πολλά περιθώρια αυτό το διάστημα καθότι άνεργη, ζητάω να συνεισφέρει. Να φέρει μια σαλάτα, ένα κοτόπουλο, να φτιάξω σαλάτες να φάμε το διήμερο.

Για να μην αναγκαστεί να πάρει ντελίβερι και για τους δυο μας και χαλάσει λεφτά. Οχι γιατί του λείπουν, αφού ντελίβερι τρώει τον περισσότερο καιρό, αλλά γιατι δεν του αρέσει.

Οταν όμως απαντά με ένα "Ετσι κι αλλιώς εγώ την Κύριακή θα λείπω το μεσημέρι;" υποννοόντας οτι και να μην πάει να αγοράσει τα υλικά, δεν θα χρειαστεί να κάνει τίποτα την Κυριακή, δεν ειναι προβλημά του, είναι ένα χαστούκι.

Οχι οτι δεν το βλέπω και σε άλλες φάσεις. Την αδιαφορία, την διαφορά με όσους με είχαν ερωτευτεί. Βλέπω όμως και τα κοινα σημεία...


Είναι τρομακτικό να ξαναβγείς εκεί έξω και να εκτεθείς σε κάθε είδους παπαρια και παπάρα.
Νομίζω δεν αντέχω άλλες απογοητεύσεις.
Εκλεισα το τηλέφωνο και δεν ξαναμιλήσαμε 2 μέρες. Ισως να ήθελε να τελειώνουμε και βάσει του στύλ του να περίμενε να το κάνω εγώ. Ισως απλά κάνει μούτρα όπως κάθε φορά που φταίει. Δεν εχει σημασια. Δεν έχω διαθεση ουτε να τα γραφω ούτε να τα σκέφτομαι.

Ενιωσα αποκομμένη, πληγωμένη βαθιά καπου και ένιωσα την ψυχή μου να τεντώνεται σαν ελατήριο, όχι να σκύβει.

Βγήκα το βράδυ με λύσσα. Είχαμε να βγούμε 2 χρόνια και δεν την άντεχα αυτήν την μούχλα. Και φυσικά ειχα τις "επιτυχίες" μου. Από την μία με ανακουφίζει. Να δω οτι μπορώ να εχω επιλογές. Από την άλλη αδιαφορώ πλήρως.
Δύσκολα μου κάνει κάποιος κλίκ. Ειδικά οταν είμαι ακόμα ερωτευμένη.
Ασχέτως αν δεν το νιώθω.



Ο πρωην άντρας μου τώρα. Το τελευταίο τρίμηνο εχει αναζητήσει εξωτερική βοήθεια και εχει δειξει μια διαθεση για κουβέντα, μια διάθεση να απλώσει το χέρι, να αναγνωρίσει το δικό μου το απλωμένο. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα καλύτερη επικοινωνία και μια ελπίδα οτι πιθανόν η κόλαση ειναι πίσω μου.
Μέχρι που...

Ανακάλυψα πριν λίγε μέρες οτι πριν λίγα χρόνια μπήκε στο σπίτι των γονιών μου να πάρει ένα μηχάνημα που ειχαμε για το τατουατζίδικο μετά που είχα αρνηθεί να του το δώσω.
Αφήνω λίγο χρόνο να κατακάτσει η πράξη.
Μπήκε σε ξένο σπίτι, πήγε στο δωμάτιό μου,άνοιξε τα κουτιά μου, βγήκε.

Το οτι δεν ήθελα, το οτι ήταν ξένο σπίτι δεν ειχε σημασία. Το ήθελε για να το πάρει η γκομενά του και μπήκε.
Για μένα δεν εχει σημασία αν έγινε πριν 8 χρόνια. Δεν έχει σημασία αν το έιχε δώσει ο αδερφός του, και όλα όσα άκουσα μετά.
Σημασία έχει οτι ΜΠΗΚΕ. Η πράξη με σοκάρει.

Αλλά αυτό που με απογοητεύει είναι οτι μπήκαμε σε μια ατερμονη εγωιστική συζήτηση για το άν το μηχάνημα τελικά ήταν δικό μου ή δικό του, για το "οκ δεν ήταν σωστό αλλα δεν μπορεί να κάνει τίποτ'άλλο για μένα".
Οτι το είχε 8 χρόνια και ποτέ δεν το είδα, ήταν φανερό.


Λόγια. Φτηνά λόγια.
Οταν του είπα να μπαίνει στη θεση μου και το πόσο πολύ με έκανε πέρα, εμένα και τους γονείς μου σαν αν ειμαστε σκουπιδάκια, εξέλαβα το απίστευτο: "Δεν θέλω να μπω στην θέση σου γιατί δεν με ενδιαφέρει".
Τότε τι συζητάμε για "αλλαγή στη σχέση μας και το πόσο εχει καταλάβει τα λάθη του σαν άνθρωπος , οτι ειναι τώρα διαφορετικός;"
@@


Νιώθω οτι πληρώνω τιμήματα αλλωνών μαλακιών. Τιμήματα συναισθηματικά. Και οκ, να τα νιωσω, να τα πνίξω να τα αναλύσω, να φθαρθώ, αλλα να ειναι ως εκεί.

Ποτέ δεν ειναι ως εκεί.

Η κουβέντα πήγε στο γιατί και πώς και φυσικά κατέληξε στο οτι μπήκα μες το σπίτι μας και βρήκα τα πράγματά της φίλης μου και καινούργιας του γκόμενας, ενώ ειχα μετακομίσει μόλις πριν λίγες μέρες. Γι αυτό άλλωστε ήμουν στο σπίτι, να πάρω τα ρούχα μου που τα είχα αφήσει να μην τσαλακωθούν.
Γι αυτό έλειπε, για να μου δώσει χρόνο.
Από ένα σχετικά επώδυνο χωρισμό στη σφαίρα της λογικής και της μαλακίας, εκσφενδονίστηκα στην θέα του κρεβατιού με τα κεράκια και των καλλύντικών της στο μπάνιο μου στον κόσμο ενός σκληρού αμετανόητου αγνώστου που νόμιζα οτι ηξερα.
Στην ζώνη του λυκόφωτος και της Ανίτα Πάνια.


Αυτό του είπα και τώρα.
"Ημουν γυναίκα σου, όχι καποια που μάζεψες ένα βράδυ, όφειλες να σεβαστείς τα 5 πράγματα που ζήσαμε μαζί, το παιδί μας, έστω από ανθρωπια και όχι να με προσβάλλεις και ξεφτιλίσεις σαν να ήμουν η Φιλιπινέζα που ήρθε να σου αλλάξει τα σεντόνια."
Και συνέχισα.
"με μια σου πράξη εκαψες τις γέφυρες, πείραξες νεύρα που ποτέ δεν συνήλθαν πλήρως από το σοκ, έδειξες μια φανταστική περιφρόνηση για οτιδήποτε "ιερό" και φυσιολογικό. Και μετα από τόσα χρόνια εμμένεις οτι δεν έκανες κάτι λάθος και οτι δεν συνήλθα -και καλά- από τον χωρισμό μου μαζί σου;" Η

απάντηση που έλαβα ήταν...
"Δεν ήταν σπίτι σου, είχες φύγει."


Αλλη γλώσσα, άλλη πάστα ανθρώπων, άλλη ζωή θα έπρεπε να ζω. Μακριά από δω. Με δικούς μου όρους όπως έκανα πάντα. Το μεγαλύτερο μου λάθος είναι οτι προσπάθησα να ενσωματωθω σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τι της γίνεται. Που δεν εμπιστεύτηκα αρκετα εμένα και άφησα τον κάθε ένα να με πάρει και να σκουπίσει τα παπούτσια του γιατί πολύ απλά δεν ήξερα οτι οι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό.

Επιβίωσα;

Επιβίωσα.

Σήκωσα ξανα αναστημα;
Ναι.

Αλλά με πεθαίνει η πλάτη μου.



Friday, October 15, 2010

Δέκα χρόνια μετα....

Το μαιλ μου εγινε χακ και χάθηκε μάλλον δια παντός. Παρακαλώ, στείλτε μου τα μαιλ σας πάλι στο lili.city@yahoo.com

Ωιμέ

Τα σκυλιά μες την νύχτα μου κατέστρεψαν τα καρότα, τις πατάτες, τα κρεμμύδια, τα σκόρδα, την σόγια και τώρα θέλω να τα καταστρεψω με την παντόφλα.
Εχω 6 μέρες πονοκέφαλο. Νέο ρεκόρ.
(αντε να με πιασει και το δόντι μου να δω τι θα γίνει)

Thursday, October 14, 2010

9

Monday, October 11, 2010

XAxaxaxa


Γελάω στα μούτρα σου παλιογκεντεμιά. Και που χάλασε ο αρτοπαρασκευαστής, δεν πτοούμαι, μου βγηκε και καλύτερο.

Saturday, October 09, 2010

Υπάρχουν και εξαιρεσεις



...και από αυτούς και αυτές που ειναι φιλοι, ζητώ συγγνώμη.

Με βάρεσε η μοναξιά;

Εχω αρχίσει να σκέφτομαι επικίνδυνα. Να δειξω την φάτσα μου στο νετ.
Μήπως έχω πυρετό;

Αρχίσαμε

Χάλασε ο αρτοπαρασκευαστης μου.
Φτιάχνω τουλάχιστον 2 καρβέλια την εβδομάδα.
Σνιφ.

Το πλυντήριο πιάτων κάνει περίεργους θορύβους.

Ενιθίνγκ έλς;

Friday, October 08, 2010

Παίρνω κουραγιο και βάζω στόχο για του χρόνου

Αχ κοριτσάκι μου, φέτος δεν μπόρεσα να σε πάω...




αλλα του χρόνου, βρέξει χιονίσει, θα πάμε.

Thursday, October 07, 2010

Ο Αγγελος

Τον Νοέμβριο, εγώ και ο Αγγελος κλείνουμε 4 χρόνια σχέσης.
Στο βίντεο φαίνεται το τι είδα ( θέλω να πιστεύω) και το πώς δεν υπήρχε περίπτωση να μην ερωτευτώ τρελά. Νιάτα, ομορφιά, εξαιρετικό τελέντο. Και γλύκα.




Η πιο παράλογη, παράξενη σχεση που ειχα ποτέ στην ζωή μου.
Πρώτ'απ'όλα ξεκίνησε με απίστευτο πάθος. Ηταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που η σεξουαλικότητα έπαιξε τον πρώτο ρόλο και όχι συμπληρωματικό. Ηταν η πρώτη φορά που καταλάβαινα τι παθαίνουν οι άντρες. Ηταν η πρώτη φορά που ενιωθα οτι "κολλάω" με κάποιον σ αυτον τον τομέα 100%.

Το πρωι οταν ξυπνούσα δίπλα του ένιωθα...απαλή. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εξηγήσω, είναι και ήταν πρωτογνωρο. Ενιωθα τις άκρες των δαχτύλων μου απαλές, ευαισθητοποιημένες.

Παρ'όλα αυτα, και παρά τον έρωτα που ένιωθα και την καψούρα και όλα, ήταν μια σχέση που πίστευα οτι θα έληγε σύντομα. Σε λίγες μέρες, λίγες εβδομάδες...λίγους μήνες....
Είναι μια σχέση που δεν μου δίνει περιθώριο να κάνω σχέδια, να ονειρευτώ, να νιώσω οτι είμαστε "μαζί". Εχει ημερομηνία λήξης και αυτό μου κόβει την φόρα στο να απογειωθω στο γνωστό μέρος που πάνε οι ερωτευμένοι.

Οταν τον γνώρισα νόμιζα οτι ήταν ίδιος εγώ σε πολλά. Ενιωθα οτι εβλεπα εμένα σε μικρή ηλικία. Ενιωθα οτι τοτυ έκλεβα τα καλύτερα του χρόνια, αυτά που ξεκίναγε να κάνει, να γνωρίσει.
Ενιωθα οτι μου έκλεβε τα τελευταία καλά μου χρόνια. Η σκέψη οτι αυτός μπορει να ήταν ο τελευταίος άντρας που θα γνώριζα με τρομοκρατούσε.
Είμαι τόσο δύσκολη στο να μου αρέσει κάποιος. Ανοιγουν το στόμα τους και μέσα σε 5 λεπτά ξέρω, νιώθω τον τύπο τους.

Νομίζω οτι το γεγονός οτι δεν ήταν συμβατική "σχέση" ήταν κάτι που υποσυνείδητα αναζητούσα. 'Ίσως αγαπούσα ακόμα τον πρώην άντρα μου. Οχι αυτόν που έρχεται να παίρνει το παιδί, αυτόν που πίστεψα οτι παντρέυτηκα, αυτόν που έπεισα τον εαυτό μου οτι πέθανε και τον έθαψα για να μπορέσω να επιβιώσω.
Ισως πληγώθηκα πολύ και δεν αντέχω να περάσω τα ίδια.
Ισως δεν έμαθα ακόμη να φεύγω από έναν άνθρωπο όταν τον έχω αγαπήσει.

Εγώ και ο Αγγελος είμαστε μαζί κοντά 4 χρονια. Μια ολοκληρη ζωή αν το σκεφτείς. Εχουμε δεθεί, είναι και η συνήθεια. Δεν λέμε πολλά, δεν κάνουμε πολλά και δεν εχουμε τίποτα σχεδόν κοινό. Με εκνευρίζει και τον εκνευρίζω. Ομως μας δένουν καποια πράγματα.

Το τραγούδι.
Το κόλλλημα με τον υπολογιστή.

Ο φόβος του να δεθούμε.
Και η αγάπη.


Γιατί τον αγαπάω και μ αγαπάει. Ακόμα και αν πολλές φορές την ποδοπατάμε και αρνιόμαστε την ύπαρξή της αγάπης, το οτι και εγώ και αυτός είμαστε εμφανίσιμοι και δεν έχουμε ψάξει για κάτι άλλο παρά τις μεγάλες απώλειες και ελλείψεις στην σχέση μας, αποδεικνύει την ύπαρξή της. Εκτός αν είναι το μεγαλύτερο βόλεμα του κόσμου :P
Κάθε χρόνος που περνάει με αφήνει έκπληκτη.
(που δεν τον σκότωσα ακόμα :P)

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers