Friday, October 30, 2009

Νιώθω μαλακας

Το παιδί παρουσιάζει διάφορα μαθησιακά προβλήματα εδώ και καιρό και δεν ξερω αν ειναι λόγω 2 γλωσσων ή υπαρκτό θέμα.
Χτες είδα μια ταμπέλα για κεντρο δυσλεξίας. Νομίζοντας οτι ειναι ο κρατικός φορέας, πήρα για πληροφορίες.
Στο τηλέφωνο η κοπέλλα άρχισε να μου εξηγεί για τεστ ετσι για τεστ αλλιως, ψυχοκινητικά τεστ, ευφυίας, ορθογραφίας, για ένα δικό τους τεστ παγκοσμίας πατέντας κλπ κλπ κλπ...
Μου λεγε μου λεγε, σταματημό δεν ειχε και είχα ζαλιστεί.

Ωραία ολα αυτα της λεώ αλλα πείτε μου...ποσα; Μίλαγε.
Ξααρώτησα.
Τοσα για τα τεστ, τόσα για την ψυχολόγο.
"Και μετά θα μου πείτε πως να το αντιμετωπίσω στο σπίτι; Μια μέθοδο;
"Εεε σαφώς αλλα το παιδί θα θέλει μαι παρακολουθηση/στηριξη στο κέντρο."
Δηλάδη; μετάφραση τόσα για τα ωριαία/ εβοδμαδιαία τα οπόια δεν ξέρουμε και πόσα χρειάζονται.
Μάλιστα.


"Αν παω το παιδί σε κρατικό φορέα να κάνουμε τα τεστ, και έρθω σε σας για την παγκόσμια πατέντα πόσο θα μου έρθει το μαλλί;"
"Α δεν ξερουμε τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο κρατικός φορέας".
Ζντόινγκ.
..."και;"
"Μπορεί να αλλιωθεί το αποτελεσμα, θα πρέπει να τα ξανακάνουμε".

"Δηλαδή, μου λέτε οτι με δύο διαφορετικές εξετασεις/ μεθόδους , μπορει να βγουν δυο διαφορετικά απότελέσματα; Και ποιον να πιστέψω εγώ;"
"Αυτό ειναι στην κρίση σας..."
"Μάλιστα. Αφήστε το , ευχαριστώ για τον χρόνο σας."

Thursday, October 29, 2009

Μαμα...

γιατι έχεις μαύρο παιδάκι;
(στην ζωγραφιά πανω από το μπλογκ).


Δεν της αρέσουν οι "καφέ" άνθρωποι.
Είναι κατι συνηθισμένο στα παιδάκια ή να το ψαξω λίγο αν ειναι πχ γονιδιακό ή κάτι άκουσε;
(Ο πατέρας της έχει μεγάλο πρόβλημα με τους έγχρωμους, ποτε δεν καταλαβα το γιατί).

Θέλει να παντρευτεί τον Τεντεν και τον Αστερίξ.
Ενίοτε και τον Αγγελο.

Ο οποίος σήμερα μας πήγε στο εξοχικό και της έκανε αστεια.
Ενιωσα όμορφα.

Της εξήγησα οτι δεν μπορεί να παντρευτει τον Αγγελο, ούτε οταν μεγαλώσει γιατι ο Αγγελος αγαπά την μαμά, δεν ειναι ελεύθερος. Και δεν παίρνουμε αντρες όταν ειναι αλλονων, ακόμα και αν είναι της μαμάς μας που μας αγαπάει πολύ.

Ψιλοσαλατα το έκανα αλλα περασα τον "κανόνα", ελπίζω να πιασει ο σπόρος.



'Η ΄ταδε μου είπε οτι θέλει να κάνει σεξ" μου είπε τις προάλλες. (ξεκαθαρίσαμε οτι με το σεξ κανουμε μωρά αλλα δεν εχει ρωτήσει ακόμα το "πως")
"Δεν μπορείς" της απάντησα.
"Γιατί είσαι μικρή".

Οπως δεν μπορείς να περάσεις μόνη σου τον δρόμο. Μπορεί να χτυπήσεις. Καποια πράγματα δεν ειναι για παιδιά αλλά μόνο για μεγάλους.
"Θα χτυπήσω αμα κάνω σεξ;"
Εδραξα την ευκαιρία.
'Δεν θα χτυπήσεις, υπάρχει μια αρρωστια και πρέπει να ξέρεις πώς να την αποφύγεις. Οταν μεγαλώσεις θα μπορείς να προσέχεις."

(δεν θυμαμαι αν ειπωθηκαν ακριβώς έτσι, πάει καιρός)



Στον γυρισμό απ το εξοχικό, εξελίχθηκε ο εξής διάλογος.
'Αγγελε, αγαπάς την μαμά;
"Πολύ" απαντούσε με το χααρακτηριστικό αργό συλλαβιστό του τρόπο. 'Επαιζε μαζί της.
'Εγω πιο πολύ. 300"
"Εγώ 700"
'Εγώ ως το διάστημα"
"Εγώ όσο 3 διαστήματα"
"Μαμά, ποιος έχει δίκιο;

"Πάντα μα πάντα εσύ, μωρό μου."
Το προσωπό της φωτίστηκε.

"Δεν ξέρεις οτι πάντα εσύ θα κερδίζεις την καρδιά μου και πάντα με σένα θα είμαι;"
Περισσότερος φωτισμός.

Εσύ θα είσαι πάντα η αγαπημένη μου. Ο Αγγελος μια μερα θα φύγει. Εγώ κι εσύ όμως θα αγαπιόμαστε παντα.

Γυρνάει προς τον 'Αγγελο μεένα χαμόγελο ικανοποίησης.
Την βλέπω να ζηλέυει μερικες φορές. Εμένα, εκείνον. Ψάχνει την θέση της; Ποιος ξέρει.
Ο Αγγελος χασμουριέται.
Τον μαλώνει και μου εξηγει οτι στο σχολέιο δεν τα αφήνουν να σχαμουριούνται για γτα μικρόβια, και τους λένε να βάλουν το χέρι μπροστα.
Της λέω οτι θέλω να χαλαρώνει, ας κρύβεται αλλα να μην βουλώνει το στόμα της.
"Μα τα μικρόβια;" μου λέει
Ξεκινάει μια φιέστα φιλιών.
Νόστιμα μικρόβια μμμ, αναφωνέι ο 'Αγγελος μετα το πεταχτό φιλί που του δίνω.
Και εκεί πετάει το πρώτο αγγλικό της
"Shut up"( μα που να το άκουσε, άραγε....)
Γέλασα, αλλά της έκανα και κύρηγμα οτι όσο χαζά και να φέρεται ο 'Αγγελος πολλές φορές, δεν πάυει να ειναι μεγάλος και δεν μιλάνε έτσι τα μικρά παιδιά. 'Αλλο εγώ, άλλο εκείνη.


Πφφφ, κουράζομαι....:P

Wednesday, October 28, 2009

Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρουμε στα σκατα και στις ψευτοαπολάυσεις, κάποιο νόημα.
Ενώ είναι απλό.
Εχουμε ένα δώρο και αυτό ειναι το manual.
Δεν ειναι ο Θεός άνθρωπος να μας κοιτα όλους ξεχωριστά, δεν ασχολείται με το κάθε πρόβλημα δίνοντας λύση η τιμωρία, τοσο σύμπαν υπαρχει στην τελική.

Είναι όλα ενεργεια είχε πει ο 'Αλμπερτ. Και ανάλογα με το ποσο καθαρή την κρατάς, τόσο πιο πολύ σε γεμίζει, σε αλλάζει και σε βοηθάει. 'Ενας μικρός εσωτερικός φάρος, μια λάμψη, μια φωνή. Ο θεός μου.


Σαν να λέμε το βιβλίο του μικρού προσκόπου,του μικρού εξερευνητή και του οδηγού επιβίωσης σε μορφή pdf για τον προσωπικό μας σκληρό δίσκο.


Εσείς το βρήκατε;

Monday, October 26, 2009

Δεν μου αρεσει να εχω άδικο

Πριν λίγες μέρες πήγα να μιλήσω σε ένα φροντιστήριο που τώρα ξεκινούσε. Η ιδιοκτήτρια με συμπάθησε πολύ, δεν ζήτησε να δει τι κανω πώς το κάνω, της ξεκαθάρισα οτι μπορούσα μόνο 3 μέρες την εβδομάδα μέχρι τις 4 μιση. Αν είχε κάτι, καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει.

Στη συνέχεια ευχαρίστησε θερμά τον φίλο μου που με ειχε συστησει. Οπως και στο μπλογκ. οταν βλέπω πολύ ενθουσιασμό, μένω λίγο αδιάφορη. Θεωρώ οτι ο άλλος βλεπει ο,τι θελει σε μένα και δεν ειναι απαραίτητα κατι δικό μου, αλλα δικό του. Προσδοκίες.

Το πρόβλημα ξεκίνησε οταν μου ζήτησε αν μπορούσα να δουλέψω Δευτερες 7-8. Δύο μαθητες, ο ενας δημοτικό ο αλλος Λυκειο (νομίζω) αλλα ίδιου επιπέδου στα Αγγλικά. Εγώ τετοια ώρα δεν μπορώ. Καταλαβαινα ομως οτι ηθελε βοηθεια, εγω λεφτα δεν θα εβγαζα αφου το δεκάρικο που θα μου εδινε δεν θα κάλυπτε καν το ταξι. Επενδυα όμως σε μια πιο μόνιμη μελλοντική συνεργασία και ειπα να κάνω την υπερβαση. Αφού πήρα 15 τηλέφωνα και με πήρε κι εκείνη αλλα 2 να δει τι γίνεται, βρήκα καποιον να κρατήσει την μικρή, αλλα ένιωθα άσχημα που την έβγαζα από το πρόγραμμά της και για την ταλαιπωρία μου.

Μετά μου μίλησε για μια φίλη της, και μου την παρουσίασε ως ειδική περίπτωση, που αδυνατούσε να επιβληθει στην καθηγητρια της η οποια ειχε μια χ συμπεριφορά. Μου φανηκε λίγο περίεργο αλλα οκ, δεν έδωσα περισσοτερη βάση. Μου ζήτησε να βρεθούμε, το πάλεψα, δεν γινόταν, ήταν να δούμε και το πρόγραμμά μας το κοινό, τελικα κλείσαμε για το Σαββατο.
Το Σάββατο ξύπνησα χαλια. Πονοκέφαλος, Περίοδος. Βροχές. Αδυναμία....

Το ραντεβού ήταν στις 5 μιση και κατα τις 2μιση, βλέποντας οτι δεν συνέρχομαι αποφάσισα να πάρω ντεπόν και να ξαπλώσω. Μάταια.
Κατά τις 4 την πήρα. Σκέφτηκα οτι στην τελική δεν παω για μαθημα αλλα για οντισίον κατα κάποιο τροπο, και δεν αξιζε τον κοπο (μου) αυτό. Αρχισε να μου λεει οτι νιωθει ανασφάλεια γιατι το συγκεκριμένο άτομο... ουτε θυμαμαι τι.
Πήρα άλλο ένα παυσίπονο και πήγα, αλλα δεν ήμουν και στις καλύτερες διαθεσεις. Πονούσα.
Και δεν ειμαι ψυχολόγος στην τελική για να κάνω τοσα.

Πήγα. Και περίμενα. Και περίμενα. Και 40 λεπτά μετα, μας πήρε τηλέφωνο να ρωτήσει που έιναι το φροντιστήριο. 'Ηρθε, κάθισε, και δήλωσε οτι ΔΕΝ γουσταρει καθόλου πια να κάνει Γαλλικα αλλα θελει το χαρτί για τη δουλειά της. Αφού το δηλώνει οτι δεν θέλει, τι περιμένει να κάνω εγώ;
Της ζήτησα να διαβάσει. Της είπα οτι το επίπεδο της στα προφορικά ήταν χαμηλότερο από το επίπεδο κατανόησης που είχε και οτι πρέπει να εξασκηθεί λίγο.
Δεν διαβαζε καλά. Και με το επίπεδο που είχε, θα πρεπε να διαβαζει καλύτερα.

Από την αντιδραση της κοπέλας με το φροντιστήριο κατάλαβα οτι κατι δεν της άρεσε και οτι μάλλον τα σκάτωσα. Πήγα σπίτι λίγο στεναχωρημένη αλλα το ξεπερασα γρήγορα γιατι με απασχολουσε το κεφάλι μου.
Σήμερα με πήρε τηλέφωνο και μου ακύρωσε το ραντεβού της Δευτέρας. Ημουν διατεθείμενη να παραδεχτω οτι ήμουν αυταρχική το Σαββατο και να παραδεχτω το λάθος μου, αλλα... μου το ξεκίνησε λάθος.
"Την τρόμαξες την ταδε"
Μου ρθε να γελάσω, με ολο αυτό το χαίδεμα.
Αλλα ψιλοσπαστηκα που δεν συνειδητοποίησε οτι μου ζήτησε να κάνω Υπερβαση και οτι την απασχολούσε μόνο πώς το πήρε η φιλη /πελάτισσα, ενω εγω ακόμα δεν δουλευα εκεί, και έκανα χρήση του προσωπικού μου χρόνου.
Ανταλλάξαμε διαφορα.
"Δεν σε εχουν ξαναστήσει;"
"Οταν με στήνουν τους χρεωνω την ώρα"
"Δεν θέλουν οι ενήλικες αυστηρότητα"
"Οσοι φερονται σαν ενήλικες, σαφώς"

Μου είπε οτι δεν της κάνω, δεν το πήρα βαριά, μου είπε οτι προσπαθώ να αποδείξω οτι εχω δίκιο, οπου της είπα οτι δεν εχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα- και το εννοούσα. Κουβέντα κάναμε ουσιαστικά, οπου εγω είχα μεν υπόψη μου οτι ίσως δεν φέρθηκα σωστά, αλλα δεν την έβλεπα να παίρνει καμία ευθύνη για το αποτέλεσμα αυτό.
Της υπενθύμισα οτι ήθελα να το ακυρώσω γιατί δεν ημουν καλά
και μου απάντησε
"Και τι έγινε"
'Δεν μπορεις να λες και τι έγινε, γιατί δεν σηκώθηκες εσύ, ουτε έκανες εσύ τον κόπο και την υπέρβαση." 'Ετσι έιναι, οπως εκείνη δεν την "ενδιέφερε το γιατί, αλλα η δουλειά της", έτσι και μένα δεν μ'ενδιαφερει αν θελει να χαιδευει την πελάτισσα εις βάρος μου, οταν απο μένα ζητάει να κάνω την θυσία στην προκειμένη περίπτωση.
Μου είπε οτι φώναζα.
Εγώ ακουγα εκείνη να φωνάζει το ίδιο...ήταν αστείο από μια απόψη γιατι απο το σάβαβτο που το είχα παρει απόφαση οτι τελείωσε αυτή η φάση, δεν ενιωθα καμια αγωνία, αλλα δεν μου αρεσει να μην λέω και την πλευρά μου.

Στεναχωρέθηκα μόνο γιατί απο απόλυτο ενθουσιασμό (της)πήγαμε στην απόλυτη αντιπάθεια (της_. Με την ίδια βιασύνη που έβγαλε συμπεράσματα στην αρχή, θα έβγαλε και τώρα. Κι εγω την συμπάθω, ακόμα και μετά από αυτό, μου άρεσε ο τύπος της.
Χεστηκα για το όλο σκηνικό.
Οπως της είπα, δεν τρωω ψωμί από σενα, ούτε θα φάω για πολύ καιρό.
Δεν νιώθω οτι έχασα κατι που είχα ή που ήθελα. Μόνο η απόρριψη το Σάββατο με ενόχλησε.

Απλά κρίμα. Λϊγο να μου είχε δειξει αναγνώριση και να το ειχε ξεκινήσει διαφορετικα το θέμα, δεν θα ειχαμε καταλήξει να μιλάμε 2 οκτάβες πάνω, στο κινητό, και τώρα θα ειχα μια πιθανή καινούργια φίλη.

Ας ειναι.
Συμβαίνουν.

Sunday, October 25, 2009

Γαλλικά και Αγγλικά

Εχω μια εβδομάδα που με ζήτησε ενα φροντιστήριο να πάω να δουλέψω. Προβληματιστηκα ως προς τα ωραρια. Δεν θέλω να στελνω την μικρή στην μητέρα μου όυτε να παρακαλάω πεθερες και πρωην.

Η κοπέλλα που το έχει με συμπαθησε αμέσως. Πολύ.
Κόμπλαρα.
Οταν σε συμπαθούν έτσι τόσο απότομα και πολύ, βλέπουν κατι του εαυτού τους πιθανον που εσύ δεν έχεις.

2-3 μέρες μετά απογοητεύτηκε και μου τα ψιλο μασαγε.
Τι είχα, τι έχασα θα μου πεις.

Σε όλη αυτή τη διαρκεια βεβαια ουτε που με εξετασε να δει αν ξερω καλά την γλωσσα κλπ, ήταν όλο "με το ματι". Το φίλινγκ. Ενιωσα λίγο άσχημα γιατι ενιωσα λίγη απόρριψη, αλλα πιθανόν εφταιγα κι εγώ (ακύρωσα ενα ραντεβου λόγω αδιαθεσίας, τελικά πήγα με παυσίπονο, και επειδή εφαγα στήσιμο μισής ώρας και, ήμουν αυταρχική και ελαφρως "κάπως" με την κοπέλα που ήρθε γιατι ναι μεν ήξερε οτι θελει να βγαλει ενα χαρτι για τη δουλεια της, μου δήλωσε δε οτι πλεον σιχαινεται τα Γαλλικά...ενιωσα να εχω χασει την ώρα μου).

Δεν παραπονιέμαι, μου θύμισε οτι μου αρεσει να διδάσκω, αλλα και πόσο μισώ να λέιπω τα απογευματα από το σπίτι.
'Ετσι, μου ήρθε μια ιδεα.
Την βλεπετε σήμερα στο πλάι του μπλογκ.


Ποιος ξέρει, ίσως υπάρξει ανταπόκριση.

Saturday, October 24, 2009

Τουλάχιστον, περνάς καλά;

Η ερωτήσεις πλέον ειναι καρμπόν.

Πρώτα ρωτανε πως είναι το παιδι. Μετά πώς παω.
Απαντω με τα επαγγελματικά/οικονομικά.
Μετα ρωτάνε αν εχω τουλάχιστον "κατι".
Φαινεται-και ειναι- σημαντικό, να μην χάνεσαι και να εισαι μόνο μανα.
Το τελευταίο διαστημα απαντώ ανοιχτα σε όλους.
Πες οτι τον Νοεμβριο θα κλεισουμε 3 χρόνια και αυτό οσο να'ναι το αξαγνίζει και το ανυψώνει από τους υπονομους των μυαλών, πες οτι το συνήθισα εγώ, μιλάω ανοιχτα.
"Ναι, έχω κατι."
"Είναι σοβαρο;" με ρωτανε
"Δεν εχει μέλλον", απαντάω.
"Γιατί;"
"Γιατί ειναι πιτσιρίκι."
Πρώτο μούδιασμα.
Αλλα το στόμα λεει άλλα.
"Ε και;"
"Ε και...εχει όλη τη ζωή μπροστά του και δεν μπορεί να με στηρίξει συναισθηματικα ούτε αλλιώς. Υπάρχουν βασικά κενά."

"Καλα, πόσο πιτσιρίκι είναι;"
Εκεί δισταζω εγω. Δεν λέω ποτε.
Λέω μόνο οτι τον περναώ πάνω από δεκα χρονια.
Και εκεί το δευτερο μούδιασμα, με την απότομη απόφαση.
"Σημασία εχει αν περνάς καλά. Περνάς καλά;"

Και ξαφνικά νιώθω χυδαία.
Ακούω....Γαμιεσαι καλά;

Γιατί ειναι τοσο φανερο το σκεπτικό.
Αν δεν ειναι για γάμο, ειναι για πήδημα.
Μικρός ειναι, τι αλλο να θες από κείνον;

Πώς να εξηγήσω το πόσο πολύ ερωτευτηκα πριν τρία χρόνια χωρίς να φανώ ανόητη;
Ημουν ανοήτη φυσικα. Κοτζαμ γυναίκα και ξεροστάλιαζα για ενα παιδαρέλι.
Αντι να κοιταξω να βρω εναν σοβαρό άντρα, να ξαναφτιάξω την ζωή μου, έτρεχα τα βράδια να τραγουδάμε, και μόλις με άγγιζε έλιωνα.
'Ηταν το σεξ; Είναι το σεξ, όπως όλοι φαντάζονται;
Αν είναι, δεν το κατάλαβα ποτέ....
Φυσικά, το σεξ ειναι εκπληκτικό αλλά οχι τοσο λόγω νεανικότητας σε συνδυασμό με την εμπειρία μου, αλλα γιατι κολλάμε. Μας αρεσουν τα ίδια πράγματα. Ο Φρόιντ έλεγε οτι η σεξουαλικότητα ξεκινα από την μάνα μας και τις εμπειρίες μας, και σ'αυτο το κομμάτι, μοιάζουμε. Ισως γι αυτό και να κολλάμε τοσο πολύ.
Πότε δεν αιστάνθηκα τόσο πλήρης σ'αυτόν τον τομέα όσο τα τελευταία 3 χρόνια.
Αλλά δεν ειναι αυτό που με τραβηξε.
Δεν ειναι αυτό που με κράτησε.

Είναι οι κουβέντες μας;
Δεν μιλαμε. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Χωμένοι και οι δυο στον υπολογιστή είμαστε.
Και νομίζω αυτό μας βολέυει απίστευτα. Κανείς μας δεν θελει να παρατήσει αυτό που κάνει, και με αλλους, θα έπρεπε.

Τον εκτιμώ;
Θαυμάζω την θέληση και την αυτοπειθαρχεία του, εκτιμώ τα πολλά ταλέντα του. Αναγνωρίζω κομμάτια μου. Σε πολλά ειναι κλάσης ανωτερος από μένα, αλλα δεν με ενοχλεί.
Με ενοχλεί όμως που ειναι ανταγωνιστικός. Οι πολιτικές του απόψεις. Και διαφορα άλλα που ψιλοκαταστρεψαν την εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

"Τουλάχιστον περνάς καλα;"
Πόσο περίεργοι ειναι οι άνθρωποι. Αν περνας καλά, ειναι η καλύτερη δικαιολογία..
Σου συγχωρούνται, το ανεχόμαστε, τα πρόσπερναμε όλα.
Το να περνάς καλά ειναι το ζητούμενο.

Δεν νομιζω οτι σαν ανθρωπος θα περασω ποτέ καλά.
Αρχιζω και συνηδειτοποιώ λίγο λίγο οτι δεν μπορώ να ηρεμήσω με έναν άνθρωπο.
Κάτι θα υπαρχει παντα. Οχι οτι θα το επιννοήσω, αλλα δεν θα το προσπεράσω.
Το τελευταίο διαστημα οι περιπετειες με τους γονείς μου μου άνοιξαν τα μάτια σε πολλα.

Πήγα χτες το παιδι στον πατέρα μου.
Μόλις το είδε τα ματια του έλαμψαν και με μια λαχτάρα απίστευτη την άρπαξε με το χέρι του και άρχισε να κλαίει.
Η μικρή δεν κουνιόταν, μάλλον φοβόταν...ο πατερας μου έμοιαζε με ζωντανό σκελετό.
Εβαλα το χέρι μου πάνω της για να ξέρει οτι ειμαι εδώ.
Κοίταζα τον πατερα μου να κλαίει και τον λυπήθηκα.
Μου έκανε εντυπωση αυτή η εκδήλωση αγαπης και τρυφερότητας.
(Δεν εχω δει και καμία...)
Αρχισε να μονολογεί στο παιδί.
"'Ηθελα να σε μεγαλώσω, να μου λες τα προβληματα σου και να σου τα λύνω".

Διέκοψα μετά από λίγο την όλη κατάσταση για δύο λόγους.
Πρώτον η μικρή παρα ηταν παγωμένη στη θέση της και ήρθε η ώρα να την "σωσω" και δευτερον ενιωσα δυσφορία.

Το βράδυ η μικρη χωμένη στην αγκαλία μου πριν κοιμηθεί, μου είπε οτι ο παππούς την τρομάζει λίγο γιατι είναι "αλλαγμένος". "Γιατί έκλαιγε, μαμά;"
"Γιατί φοβάται οτι θα πεθάνει" της απάντησα.
"Και δεν θα με δει να μεγαλώνω;"
Εγνεψα καταφατικά.
"Μα αφού θα μας βλέπει από τον ουρανό" απάντησε και γελασα.
'Δεν ειναι σιγουρος, αγάπη μου" ...οτι θα πάει στον ουρανό, συμπλήρωσα μέσα μου.

Καθως είμασταν ξαπλωμένες στο σκοτάδι έφερα τα λόγια του.
"Να σε μεγαλώσω".
Οχι "Να σε δω να μεγαλώνεις."
Είμαι ψειρας που με ενοχλεί το "ακυρο" που μου ρίχνει;
Το εχει ξαναπει και δεν με ενοχλησε ούτε τώρα ούτε παλιά, γιατι δεν εχει καμία τέτοια δύναμη, αλλα σημερα σε συνδυασμό με το συναίσθημα που έδειξε, (μην παρεξηγηθω, οσον αφορα το παιδί δεν νιωθω καμία ζήλεια ή πικρα όπως με την μάνα μου, το παιδι ειναι παιδί και οχι μια greedy manipulative μπεμπεκίζουσα ανταγωνιστική γαϊδάρα) πρόσεξα για άλλη μια φορά πόσο δεν με αγαπάει.
Είναι τοσο φανερό...
Οσο και να το αρνηθεί, όσο και να "αγαπάει" το παιδι του γιατι δεν αντέχει την αντίθετη σκέψη, η ζωή μας μαζί έδειξε το πόσο δεν "κολλάγαμε", ποσο δεν κατάλαβε ποτέ οτι η εικόνα μου που δεν του άρεσε ήταν καρμπόν και η συνέπεια της δικής του συμπεριφοράς. Υπηρχε προκατάληψη την οποιά και το παιδί μου γευτηκε, αλλα σε μιρκρότερο βαθμό, αφού τωρα ήταν πιο μεγάλος και δεν ήταν τοσο έντονος και η μικρή αντιδρά πιο ήπια και πιο "γλυκά" στις ενοχλήσεις και στις πιέσεις.

Και το μυαλό μου πήγε στις σχέσεις μου;
Πόσες πιθανότητες ειχα να βρω αγάπη αλήθινή από τους συντρόφους μου οταν αναπαράγω αυτό το μοντελο ανθρώπου, ψάχνοντας τον;

Θα πεθάνει και θα του ειμαι ακόμα θυμωμένη.
Δεν το θέλω, προσπαθω να βρω τρόπο να κάνω ειρήνη.
Δεν νομίζω να τα καταφέρω όμως.

Λογω του παιδιου και επειδή ειχε μαλακώσει, προσπαθησα να του εξηγήσω οτι υπήρχαν διαφοροι καρκίνοι και δεν μπορούσε να ξέρει αν αυτός που είχε ειναι από αυτούς που κανουν μετάσταση.
Με ακουσε.
Παραδόξως.
Ζήτησε να δει τα ιατρικά χαρτιά του.
Η μάνα μου δεν τα εβρισκε και αρχισε την γκρίνια οτι πρεπει να φύγει και αργησε...η φωνή της, μια οκτάβα πάνω. Δεν της άρεσε αυτό.
Την αγνόησα και τα βρήκα.

Ο πατερας μου τα ήθελε κοντά του.
Η μητερα μου αρνήθηκε γιατι "ξεχνάει που τα βάζει"...

Εφυγα όσο ο σπόρος που πέταξα ήταν "ζεστός". Ο πατέρας μου ήθελε να δει έστω τι καρκίνο ειχε. Κάτι ειναι κι αυτό.
"Να δεις αν έχει χρόνο, έστω, μπαμπά, να κάνεις αυτά που κάνεις."

Ξαπλωμένη τα έφερνα στο μυαλό μου και ένιωσα το κεφαλάκι της να βαραίνει.
Το τλευταίο διαστημα σκεφτομαι έντονα τους σεισμόυς. Δυσκολεύομαι να ησυχάσω και να κοιμηθώ.
Σηκώθηκα. 'Ελεγε οτι θα βρέξει αύριο. Περίεργο, δεν με έπιασε το κεφάλι μου.(αν και σημερα το πρωί μου δίνει να καταλάβω)
Πήγα στο Σκαίπ να μοιραστω την σιωπή με τον Αγγελο.
Τον Αγγελο που γνώρισα πριν τρία χρόνια.
Τον Αγγελο που αγαπάω βαθιά, αλλα που δεν επιτρεπω στον εαυτό μου να το νιώσει, από ντροπή, από αμηχανία, από φόβο για τον πόνο που θα νιώσω στο μέλλον.

Είναι πολύ δύσκολο να ζεις μια σχεση που ξέρεις χωρίς καμία αμφιβολία οτι θα τελειωσει. Δεν ονειρευεσαι, δεν σχεδιάζεις, δεν χτίζεις.
Ζεις σε συναισθηματικό λίμπο. Χωρίς μελόδραμα, γιατί αυτός εχει απίστευτα τετραγωνο και λογικό μυαλό. Χωρις ρομάντζο, χωρις τίποτα απ'αυτά που εγω γνώριζα ως τότε.
Αλλά τον αγαπάω.
Και πρέπει να μ'αγαπάει και κείνος.
Δυσκολέυομαι να το πιστέψω, ισως λόγω του μπαμπά, ίσως γιατί βλέπω καθαρά και ειναι όντως μια βολική κατάσταση.
Ισως όμως να φοβάμαι να το πιστέψω.
Αν δεν μ' αγαπάει, δεν εχω τίποτα να χάσω...οταν το χάσω, σωστά;

Πριν λιγες μέρες μου είπε από μόνος του οτι μ'αγαπάει με συναίσθημα και ήταν η πρώτη φορά που δεν ακούστηκε λες και διαβαζε έναν ρόλο από καποιο βιβλίο, αμήχανα και ψεύτικα. Η δεύτερη φορά που τον "ενιωσα" στο ίδιο μήκος κύματος. Να μιλάει με την καρδιά του. Να μου μιλάει.
Και ενιωσα...


"οτι περνάω καλά".

Tuesday, October 20, 2009

Απντέιτ αγκαίν

Η μητέρα μου θέλει την βοηθειά μου.
Να της κουβαλήσω πράγματα από το ΙΚΑ.
Αφού δεν μπορεί εκείνη, ας περιοριστω στο ρόλο του γαιδουριού.


Νιώθω πίκρα και θυμό και στεναχώρια.
Εκείνη ειναι αυτή που είναι, Δεν αλλάζει. Παίζει το θύμα και ξεζουμίζει. Αντοχες.
Ελέγχει. Από την αλλη θαυμάζω την δύναμή της, δεν ξέρω αν εγω θα μπορούσα να αλλάζω γαζες, σακκουλάκια και άλλα.
Φαντάζομαι για να το κανεις αυτό πρέπει να νιώθεις την αγάπη να ρεει μέσα σου. Εγώ νιωθω πικρα με τον πατέρα μου.
Οπως μου γυρνούσε την πλάτη μικρή, έτσι μου την γυρνάει και τώρα.
Στα δεκαοχτω μου δήλωσε οτι "τώρα δεν εισαι ευθύνη μου, κάνε οτι θες".
Και πράγματι, ανακουφιστήκαμε και οι δύο θαρρείς. Ούτε ασχολήθηκε ξανά.
Η τριετία των παθών μου ειχε τελειώσει, πλέον ημουν ελεύθερη και έτοιμη για γάμο, ανέγγιχτή-τουλάχιστον στα μάτια της κοινωνίας- και να γίνω αλλουνού ευθύνη.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ασχημα.
Δεν θέλω να θυμάμαι το χοντρό ξύλο, την έπαρση, την στενοκεφαλιά του.
Θέλω να θυμάμαι πως, οταν η μητερα μου τον ακολούθησε στο εξωτερικό σαν την τρελή και αφού δεν έδιναν λεφτα για σπίτι πάρα για μια σοφίτα, με έκλεισε εσώκλειστη σε ένα σχολειο/αναμορφωτήριο και με ελευθέρωσε εκείνος βλέποντας με να μαραζώνω μετά από μια εβδομάδα. Θέλω να θυμάμαι την ευτυχία μου.
Θέλω να θυμάμαι πως μου αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή έκπληξη επειδη με είδε να την ζαχαρώνω στην τηλεόραση.
Ασχετως αν η μάνα μου του έκανε σκηνή λέγοντας οτι ήταν πολύ ακριβό δώρο για ενα 11 χρονο παιδί και απάιτησε να την πάρει εκείνη. 'Ετσι αναγκάστηκε να της αγορασει την ίδια.
Θέλω να θυμαμαι πως μετα από υποσχεσεις που έπαιρναν συνέχεια αναβολή (στην γιορτή σου, τα χριστούγεννα, την πρωτοχρονιά, στα γενέθλιά σου...) για ένα μικρό μαγνητοφωνάκι δημοσιογραφικό, τελικά πήρα ενα πάπλωμα για τα γενεθλιά μου, κάτι που ήθελε η μητέρα μου και με την δικαιολογία του "δώρου" και πως βλεποντας με λουσμένη στο κλάμμα για τις αθετημενες υποσχέσεις, ο πατέρας μου με πήρε από το χέρι, πήγαμε σε ένα μαγαζί και μου το αγόρασε.
Θέλω να θυμάμαι οτι μπορεί μικρή να ήταν κερβερος αν με πλησίαζε γάτα στα 2 μέτρα, αλλα τώρα στο εξοχικό ειχε 4-5, και κότες και τον σκύλο μου. Τον σιχαινόταν αλλα έκλαψε οταν πέθανε.
Θέλω να θυμαμαι οτι περισυ με βοήθησε με το ΤΕΒΕ μου. Μπορει και αυτό να τον τσάκισε, δεν ξέρω, ισως να μην αντέχει πολλά και να θέλει τον ρόλο του παιδιού που το παιρνουν απ'το χερι.
Φοβάται.
Και ποιος δεν θα φοβόταν στην θέση του;
Να πρέπει να αποφασίσεις αν θα πηδήξεις στον γκρεμο ή αν θα πέσεις στο ρέμα;
Προσπαθώ να μην το πάρω προσωπικά, το οτι δεν με πιστεύει για το τι ειναι η μαμα.
Του είπα οτι προσπαθησε να με πνίξει καποτε. Το περασε στο ντουκου.
Ισως γιατι κι εγω το λεω απλά. Σηκώθηκα τοτε να φύγω, αλλα αφού της μιλάω ακόμα...πόση βαρύτητα να εχει;

Ομως έγινε και ειναι ενδεικτικό στο πού έβαλε τις ελπίδες του.
Αλλά εκεί που τις έβαλε, αναγκαστικά γυρνάει σε μένα την πλάτη του.
Η μαμά δεν αφήνει κανέναν να εκφέρει γνώμη. Ούτε γιατρό, ούτε παιδί, ούτε Θεό.

Μπαμπά μου, να ήξερες μόνο πόσο μαζί σου είμαι στο θέμα των γιατρών. Κι εγω δεν τους εμπιστευομαι. Ομως πιο πολύ απ'αυτούς, φοβάμαι αυτην.
Αυτήν που στις πλάτες σου έζησε, και που μόλις φύγεις θα το παίξει πάλι θυμα.


Την ρωτησα τι θα κάνει αν πέσει σε κώμα πχ... προσπαθούσα να της δώσω να καταλαβει οτι αυτά την ξεπερνούν.
"Θα πάρω το 166"
"Θα βρεις τον μπελά σου στο τέλος"
"Οχι, εφερε συμβολαιογραφο, επεμενε εκείνος, και υπέγραψε ενα χαρτί οτι δεν ήθελε εκείνος να νοσηλευτεί."
'Είχε 40 πυρετο μαμά, δεν ισχύουν αυτα τα εγγραφα. Και δεν μιλάμε για την νοσηλεία, αλλα για τα διάφορα αλλα".
Αναρωτήθηκα τι άλλο τον έβαλε να υπογράψει.

Εμεινα σκεφτική.
'Ακόμα και τωρα προσπαθεί να σε προστατέψει"
Αυτόν ποιον θα τον προστατεψει; σκέφτηκα.
Θεωρω οτι ειναι αναφαίρετο δικαίωμα του να μην νοσηλευτεί και να μην κάνει θεραπεία, όσο εγωιστικό και τρελό και να ακούγεται κάτι τετοιο. Αλλωστε ο καρκίνος δεν εχει 100% ποσοστό θεραπείας. Επιλογή του και την σέβομαι.
Ομως...ακολουθεί μια γυναικα πονοψυχη μεν, αλλα αρρωστη δε.

"Του εφτιαξα πατάτα να φαει κι ας είχε δέκατα."
Μου πεσε το σαγόνι.
"Εσυ δεν λες πάντα οτι οταν εχουμε πυρετό ΔΕΝ τρωμε γιατι δεν χωνεύουμε και ανεβαίνει η θερμοκρασία;"
"Ναι, αλλα δοκιμάζω, προσπαθώ να βρω τι θα κάνω."

Μου 'ρθε τρελα.
Μερικά πραγματα ειναι μαυρο άσπρο.
Κανόνας. Δεν τρωμε γιατι το πεπτικό συστημα δεν λειτουργει και η τροφή γινεται τοξινες.
Δικά σου λόγια, που τηρούσαμε ευλαβικά και το κάνω κι εγώ στο σπίτι μου, γιατί το τσεκαρα και ισχύει.
Τι δοκιμάζεις λοιπόν;
Τι;

Ολη της την ζωή αναλάμβανε περιπτωσεις απελπισμένες, και εξηγούσε πώς να αποφευχθεί ο καρκίνος. Ο πατερας μου ήταν τρανή απότυχία των λόγων της αλλα κατα την αποψή τους, επαθε καρκίνο γιατι ετρωγε ψωμια και τυριά.
Αν είναι ετσι, θα παθαίναμε όλοι καρκίνο.
(Χμ...τώρα που το σκέφτομαι...)
Εγώ δεν ψάχνω γιατί το έπαθε.
Ξέρω μόνο οτι από περισυ του λεω να παει να κοιταχτεί και οταν πήγε ήταν αργά.
'Εγινε ο,τι έγινε στο νοσοκομείο και τώρα ξανά δευτερος γύρος.
Η γαμημένη πίστη του σε μια μεθοδο που δεν εχει αποτελεσμα σε κεινον, δεν το βλέπει;
Ναι, κάνει πιπί του πια. Οκ.
Αλλά πονάνε τα νεφρά του και εχει πυρετό.
Ναι, πάει καλύτερα μερικες φορές, αλλα δεν βάζει βάρος.
Ναι, αγαπάει την μάνα μου πολύ, αλλα υπάρχουμε κι εμείς ρε γαμώτο.
Εγω, η κόρη του που του λέω αντίο μέσα μου γιατί στα ματια του ειμαι μια ενόχληση, ο εχθρός, το "παιδί".
Σκατά τα κάνατε "οι μεγάλοι".




Δεν ξέρω τι θα εκανα στη θέση του, ειλικρινα.
Ο θεός να με φυλάξει από τα χέρια της μόνο.

Monday, October 19, 2009

Info Quest

Επίλογος.Υπολογίστε.
24 αυγούστου εστειλα το πισι να μου το φτιάξουν.
Περίπου ενα μήνα μετα πήρα τηλέφωνο στο Υπουργείο, στο Ινκα, στον συνήγορο του πολίτη όπως μερικοί μου υποδείξατε.
9 Οκτώβρη ε ειδοποίησαν να παω να πάρω το πισί μου.
14 Οκτώβρη πήρα αντίγραφο γράμμα του υπουργειου με την καταγγελία μου, ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ φατσα καρτα και όλα τα στοιχεία μου, με την απαίτηση η ινφο να δώσει απάντηση εντος δέκα ημερών, με ημερομηνία 30 Σεπτέμβρη. Αντί για απάντηση μου το στείλαν πισω.

Και τώρα έχω πίσω τον υπολογιστή μου, new and improoved, αφού σφυρίζει (λες να φτιαχνει και ζεστο νερό για τσάι;) και η μια usb θύρα του ειναι γτπ.

Saturday, October 17, 2009

Απντέιτ

H κοράκλα μου έγινε 8!
Να μου ζήσει κλπ...πάμε στα νέα που δεν την αφορούν.


Μετά το πάρτι της (είμαι στο πόδι από τις 6, παιδιά, τρέξιμο κλπ), μεπάιρνει η μάνα μου.
Ο πατερας μου εχει 49 και πεντε και πήρε λέει έναν ουρολόγο και της είπε να πάρει αντιβίωση.
Αμέσως κατάλαβα οτι πήρε το σόι και την έφτυσαν (και καλά της έκαναν) και γι αυτό πήρε εμένα.


'Ηθελε να πάω σε φαρμακείο, ή να στειλω καποιον.
Οποιος εχει τα γενια εχει και τα χτενια σκεφτομουν.
'Δεν έχω τοσα χρήματα επάνω μου της λέω, έλα να μου τα δώσεις."
Το φαρμακείο ήταν στο Ικα, η μητέρα μου ειναι προς την Κηφισίας ψηλά και εγω κάπου ανάμεσα στα δύο.
Μουρμούραγε ότι δεν μπορει, ειναι σκοτάδι, δεν βλέπει, δεν θέλει να τον αφήσει μόνο του...
Και δηλαδη, αν πάθει κάτι επείγον ΤΙ θα κάνει; αναρωτιόμουν....
Φούντωσα.

"Αν πάθει κάτι τι θα κάνεις;" την ρωτησα.
Ενοχλήθηκε από την ερωτηση και μου απάντησε αόριστα.
'Ρε μαμα, αφού ανέλαβες, τι σκατα ανελαβες αφού στα σκουρα βάζεις άλλους να τρεξουν;"

Δεν ξέρω αν σας το έγραψα αλλα πρόσφατα μου ζήτησε να μου "δείξει" πώς να αλλάζω τα σακκουλάκια από τα νεφρα του πατερα μου και φυσικά φροντισε να με ρωτήσει μπροστά του.
"Αν πάθω κάτι", μου διευκρίνησε.
Επειδη τυχαινει να πιστεύω οτι κουράστηκε και θελει να τα φορτώσει αλλού, της είπα οτι αν χρειαστει, και θα μάθω και θα το κάνω, αλλα αυτή τη στιγμή, μια χαρά τα βγαζει πέρα, δεν χρειαζεται να μπω σ'αυτην την διαδικασία.

Σήμερα λοιπόν ενιωθα μαλάκας που τρεχει, αλλά πήγα παρά την κουρασή μου να βρω το φαρμακείο. Η μητερα μου αρνήθηκε να ερθει μέχρι το σπίτι μου. "Κράτα τα τοτε μήπως χρειαστουν, αφού δεν θες να ερθεις" μου είπε.
'Με δουλέυεις; Τι με βγαζεις νυχτιάτικα τοτε; Τα χρειάζεσαι ή οχι;"
Ολη την ώρα σκεφτόμουν οτι η ουσία ειναι να τα πάρω για τον πατερα μου.

Δεν πάω να τον δω, δεν με θέλει εκεί, θεωρει οτί ειμαι κακό στοιχείο και φερνω ένταση, και έτσι τον αφήνω να λατρευει την μάνα μου σαν θεό του, και ξέρω πια οτι δεν τον ειχα ποτέ, και δεν θα τον έχω ποτέ μέχρι να πεθάνει. Το εμπέδωσα.
Πριν μπει σςτο νοσοκομείο του ειχα πει οτι η μαμά στα 16 μου πήγε να με πνιξει πάνω σε μια κρίση της. Επέλεξε να μην με πιστέψει, κάτι που με πονάει, και επέλεξε να την εμπιστευτεί με την ζωή του....Αυτό το άκυρο με πονάει.
Και ακόμα περισσότερο όταν με πήρε η μητέρα μου πρόσφατα να μου πεί οτι "αλλαξε χαρακτήρα", οτι της λέει οτι κατάλαβε τι κακός χαρακτήρας ήταν πριν, και ενώ ειμαι ετοιμη να ακούσω κάτι του στυλ "εκανα λάθη, ήμουν αμέτοχος, άδικος, αν γίνω καλά θα πλησιάσω πάλι το παίδι..." ακούω οτι της είπε "είσαι τοσο δοτική, τοσο πονόψυχη...".

Θύμωσα και το εκλεισα με μια πρόφαση. Ζήλεψα; Μπορεί.
Εκνευρίστηκα που πάλι μου αυτοδιαφημιζόταν η μητέρα μου; Θύμωσα που περίμενα να ακούσω για μια ουσιαστική αλλαγή, και τελικά ειναι παντα η ίδια ιστορία; Για κείνον υπάρχει μονο η μάνα μου, πάντα η μάνα μου... σε σημείο να πεθάνει πια γι αυτή;

Κράταγα την αντιβίωση στο χέρι μου ενώ απέφευγα της λακούβες στον δρόμο του γυρισμού.
Τώρα τι σκατα εναλλακτικά ειναι αυτά που την μιά καταδικάζουν τα φάρμακα και την άλλη θέλουν αντιβίωση...

Πήγα. Πονούσε.
"'Ηρθαν φίλοι του χτες και πρέπει να τον κόλλησαν κάποιο μικρόβιο".
Διαγνώσεις του κώλου όπως πάντα.

Κοίταξα το σπίτι. Βρώμικο όπως το θυμάμαι.
"Του άλλαξες τα σεντόνια;" την ρώτησα.
"Φυσικά!" μου είπε. 'Ενας θεός ξέρει αν είναι αλήθεια.

Δεν έχει ροή στις σακκούλες.
'Μπαμπά, αν βούλωσαν πρέπει να πας για αιμοκάθαρση"
"Δεν πάω"

Δεν άντεξα.
'Ρε μπαμπά, από τα περσινά Χριστούγεννα, σου λέω οτι είσαι αρρωστος και μου λες οτι αποτοξινώνεσαι..."
Η μάμα μου τσίριξε.
'Ασ'τον! Μην τον κουράζεις!
Ο πατερας μου με κόιταξε αυστηρα.
"Δεν θέλω φωνές".
Μάλιστα, Εγω το χρεωνωμαι.

Κοίταξα την μητέρα μου και της είπα
"ποιος σου μίλησε εσενα;"
Μϊλαγε μαζί μου.

Προσπαθησα για κανα πεντάλεπτο να του μιλήσω και μόλις ανοιγα το στόμα μου πεταγοταν η μάνα μου και με κάλυπτε.
Ενιωθα να εκνευρίζομαι πολύ.
την τραβηξα στο άλλο δωμάτιο και της είπα οτι αν με ξαναδιακοψει...
Αρχισε να λέει τα δικά της.
"Δεν θέλω να του πεις οτι ..."
"Δεν ειμαι πίονι σου, να μου λες τι θα πω. Αν θέλει να σταματήσω θα μου το πει ο ίδιος. Κλέισ'το."

Πρέπει να καταλαβε οτι δεν αστειευόμουν γιατι δεν είπε κάτι άλλο. Για κανά πεντάλεπτο.

Γύρισα στο δωμάτιο"μπαμπά, πέρισυ, ελεγες οτι είναι αποτοξίνωση και σουλεγα οτι εισαι σοβαρά άρρωστος, είχες άδικο. Μήπως και τώρα έχει άδικο και τα τραβάς όλα αυτά με την ξεροκεφαλιά σου;"

"Εγωισμό βάζεις; Τι σημασία έχει ποιος εχει δικια και άδικα;"
Κοντοστάθηκα για λίγο γιατι ειλικρινά δεν κατάλαβα τι μου έλεγε. Ασσυληπτο.

"Δεν παω στους γιατρούς! Θα μου έκοβαν το πόδι, μου καταστρεψαν τα γεννητικά όργανα! Προτιμώ να πεθάνω."
Τον λυπόμουν. Η αλήθεια ειναι οτι ατυχησε και οι γιατροί εκαναν καποια λάθη πάνω του, και υπέφερε. Αλλά εβαλε σαλτσες, όπως κάνει πάντα.

"Βρε μπαμπά, χημειοθεραπεία να κάνεις έστω. Όσο το έχεις αυτό μέσα σου δεν θα γίνεις καλά"
'Όχι!"

(Σ'όλη τη διαρκεια της συζήτησης πεταγόταν η μάνα μου και μου έπαιρνε τρεις προσπαθειες να κάνω μια ερωτηση)

"Τι επιλογή εχεις όμως μπαμπά;"
"'Ο, τι πει ο Θέος."

"Μήπως ο Θεός σου μίλάει μεσω όλων αυτών που σου λένε να πας να σωθείς;"

Εφυγα.
Φεύγοντας η μητέρα μου με ευχαρίστησε- δυνατα- που πήγα για τα φάρμακα.
Τι υποκρίτρια.
Στην πόρτα της είπα
"Ξέρεις οτι θα πεθάνει, έτσι;"
"Μην μου ρίχνεις το ηθικό. Δεν μπορώ να το πιστέψω"
"Δεν ειναι θεμα πίστης" της απάντησα "λιώνει και δεν κάνετε τίποτα'
"Χαίρεσαι που σηκώνεται από το κρεβάτι και μαραζώνεις όταν παθαίνει κρίσεις.
Γιατί δεν τον πας στο νοσοκομείο τώρα που εχει πυρετο;"
-Δεν θέλει!
-"Ναι, γιατί τον σακάτεψαν και φοβάται. ΕΣΥ γιατι δεν τον πας;"
Πήγε να μου κλείσει την πόρτα κατάμουτρα λέγοντας "ωχου με έπρηξες!" (Τώρα δεν την βλέπει κανείς, εκφράζεται ελεύθερα) αλλα επειδή την ξέρω και είχα προνοήσει, είχα βάλει το πόδι μου.
"Είναι πατέρας μου και μου χρωστάς μια εξήγηση." Αδιανόητο το πώς με πέτανε απ έξω σαν να μην με αφορά όλο αυτό καθόλου αλλα οταν θέλουν κάτι ειμαι η κακιά κόρη που δεν υπακούει και τους συγχίζει.
-"Γιατί δεν τον πας; Πες μου!"
-Γιατί δεν θέλω! Εντάξει;"

Εντάξει. Επιτελους το είπε.
Δεν μπορεί πλέον να το ρίξει πάνω του. Θα το αρνηθεί στο μέλλον, θα πει οτι δεν ακουσα καλά, οτι λέω ψέμματα, οτι δεν ήθελε γιατι αυτός δεν ήθελε....αλλα αυτό το "δεν θέλω" και το αυταρχικό στυλάκι της...

Πήγα σπίτι μου.
Δεν ξέρω καν αν θα τον ξαναδω ζωντανο.


Δεν θέλω να πηγαίνω.

Wednesday, October 14, 2009

Θα κάνω πλούσια την Bayer (όχι οτι δεν ειναι, αλλά λέμε)

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να πω οτι θα βρεξει...


(θα ναι μακρύς αυτός ο χειμώνας για μενα....)

Sunday, October 11, 2009

Τα ίδια Παντελή μου, τα ίδια Παντελάκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδαμε μια 4 μελή οικογένεια πάνω σε ένα παπάκι.
'Μαμά, κοίτα το μωρό".
Το προσωπό μου πρέπει να έδειξε τι αισθανόμουν γιατί με ρώτησε.
'Είναι κακό, ε;"
Της λέω
-Πάρα πολύ. Αν πέσουν τα παιδάκια μπορουν να χτυπήσουν πολύ άσχημα."
-Και να πεθάνουν;
-Μπορεί.

Εμεινε για λίγο σκεφτική.

Μαμά; μου ειπε σιγανά. Ο μπαμπάς με ειχε βάλει σε ένα τετοιο με έναν φίλο του όταν ήμουν πιο μικρή.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
'Σε παρακαλώ, μην θυμώνεις, δεν το ήξερα."
Την άρπαξα στην αγκαλιά μου.
"Μωρο μου, δεν φταις εσύ."
"Αν ειναι κακό, γιατι το έκανε ο μπαμπάς;"
Δαγκώθηκα.

Και μετά όλο αγωνία.
'Αν με ξαναβάλει;"
Δεν γινεται να μεγαλώνω ένα παιδι και να ανησυχω συνέχεια μην αποκαλυφθούν οι πράξεις του γι αυτό που είναι. Δεν γίνεται να καλύπτω. Δεν γίνεται.
Μωρό μου, αν παει να σεξαναβάλει ο μπαμπάς να πεις όχι.
"Μα δεν μπορώ! "
Ματωσε η καρδια μου στο βάρος που πέφτει στους ώμους της.
"Μάτια μου, κλάψε, φώναξε και ζήτα του να με πάρεις τηλέφωνο. Δεν θα σε αφήσω μόνη σου."

Δεν ξέρω αν έκανα το καλύτερο, αλλά η ιδέα του τρικάβαλου με το παιδί μου σήκωσε την τρίχα.



Δευτερο περιστατικό, πιο πρόσφατο.
Είχα αγοράσει ενα παιδικο καθισματακι για το αυτοκίνητό του πριν λίγα χρόνια, γιατί εκείνος αρνιόταν. Το δέχτηκε, το έβαλε. Τωρα άλλαξε αμάξι και είπα στην μικρή να του θυμίσει να βάλει το κάθισμα, αφου η ζώνη ακόμα της φτάνει στον λαιμό.
Χτες, στο ταξί, το παιδί λίγο φοβισμένα μου είπε οτι το είπε στον μπαμπά της και οτι εκείνος της απάντησε
"Ναπεις στην μαμά σου όταν παρει δικό της αμάξι, να σου αγοράσει το καθισματάκι."

Το παιδι φοβόταν μην θυμώσω μαζί της.
Της εξήγησα οτι αυτό που έβλεπε στο πρόσωπό μου δεν ήταν θυμός για κείνη.
Δεν ήθελα να πω περισσότερα.
Είχα μουδιάσει.

Την κοίταξα.
"Στεναχωρήθηκες, πιτσιρίκα;" της ειπα χαιδέυοντας το κεφαλάκι της.
'Ναι." μου απάντησε.

Φυσικά. Ο στοχος μπορεί να ήμουν εγώ, αλλα τα βέλη αλλουνου την καρδια χτυπάνε. Μπορεί να μην μπορεί να το επεξεργαστεί, αλλά την εχθρότητα την νιώθει και την άρνηση. Πληγώνεται, διχάζεται, μπερδεύεται.




Και κατ επεκταση πονάω.
Mission accomplished, συγχαρητήρια. ΑΥΤΟ ήταν το σημαντικό και η ουσία.

Saturday, October 10, 2009

ΟΙ ινδιάνοι

-Μαμά, οι ινδιάνοι υπάρχουν; (διαβάζει Λουκι Λουκ)
-'Οχι πια αγάπη μου (το 1% δεν πιάνεται για λαός).
-Γιατί;
-Γιατι κάποτε πήγαν οι λευκοί στη χώρα τους και τους είπαν ψέματα για να πάρουν τα δάση και τις λίμνες τους. Μετά οταν οι ινδιάνοι κατάλαβαν οτι οι λευκοί έλεγαν ψέματα, αρνήθηκαν να δώσουν την γή τους και ξεκίνησε πόλεμος.
-Και τους σκότωσαν;
-Ναι.
-'Ολους;
-Σχεδόν.
-Και τα παιδάκια;

Εδώ δίστασα...
-Νομίζω πως μερικά ναι.

Εμεινε σκεφτική. Ήξερα τι συνέβαινε, πάλευε με το συναίσθημάτης.
-Στεναχωριέσαι;
Βούρκωσε. 'Εγνεψε καταφατικά.
-Για τους Ινδιάνους; την ρώτησα.
-Ναι, ξέσπασε ενω γέμισαν τα μάτια της δάκρυα.

Μα γιατί να τους σκοτώσουν;

Την πήρα αγκαλιά. Τόση ευαισθησία και συμπόνια...

-Γιατί σκοτώσαν τους Ινδιάνους;
-'Ελα μην κλαις, εκπληκτικο μου παιδί. Πάει καιρός από τότε. 'Εγινε πια.
-Δηλαδή δεν το κάνουμε πια;


Και το μυαλό μου ταξίδεψε στην Αφρική.

Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν κακά πράγματα. Δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ, αλλά έμαθα να προσέχω και να μην κάνω κι εγώ τα ίδια λάθη. Κοιτάω και μαθαίνω. Και αυτό σου μαθαίνω και σένα. Να μην πονάς τους άλλους. Να μην αφήνεις και κανέναν να σε πονάει.


Πόση ασχήμια κρύβεις; Πόση αλήθεια φανερώνεις; Σε τι δόσεις;
Ναι υπάρχει αη Βασίλης και το ονειρο και το πασπάλισμα από χρυσοσκομη και ζάχαρη, αλλά υπάρχει και η κακία, κι οι κακές πράξεις....κάθε μερα καλούμαι να της ανοίγω μια κουρτίνα και να αποφασίσω πόσα θα αποκαλύψω.

Μαμά, οι κακοί γεννιούνται κακοί;
-Δεν ξέρω αγάπη μου, νομίζω οτι κυρίως γίνονται.
-Ο "όνομαφίλουτηςπουβρισκωαρκετα καλομαθημενοκαιεχθρικό" είναι κακός;
-Εσύ τι πιστεύεις;
-Δεν ξέρω.

Τόση αντίληψη....





Friday, October 09, 2009

Θα βρεξει

κατά 90%.

Το κεφαλάκι μουυυυυυ.

Friday, October 02, 2009

Βρέξε γαμω το σπίτι σου...

2 μερες το κεφάλι μου.
Και τα νευρα στο κόκκινο.

Thursday, October 01, 2009

Ουστ!

Εχω ειλικρινά, βαρεθεί.

Ανακαλυψα οτι η προηγούμεν εταιρεία δεν έβαζε τα έξοδα του ιδιοκτήτη στις αποδείξεις. (Το ειχα κοιραξει οταν πρωτο μπήκα μετα δεν έδωσα βαση, γιατι θα τα αφαιρούσα όλα πριν φύγω)

Επίσης, η Forthnet εδω και 15 μέρες μου τα εχει πρήξει. Ολο με πετάει έξω. Και μόλις τους κανω παράπονα, μου λένε οτι φταίει η πρίζα μου, οτι υπερφορτωνει κανει βραχυκύκλωμα και να φερω ηλεκτρολόγο. Αυτα γιατι δεν μου τα ειπατε οταν μεταπήδησα από κονεξ σε σας;
Γιατί δεν με ειδοποιήσατε οτι δεν κάνουν οπι πρίζες του ΟΤΕ;
Τέλος παντων επειδη και με την ΗΟΛ κάτι κουφά μου έλεγαν και τελικά το ιντερνετ από κέινους χαλούσε , δεν το πήρα στα σοβαρα.
Σήμερα όμως μου εγραφε και ΝΟ κονεκτιβιτι. Καινούργιο φρούτο.
'Αρχισαν παλι με τις πρίζες, οτι φταίει μάλλον το λάπτοπ κλπ κλπ κλπ...


μπήκα στα δίκτυα.
Βρήκα ένα μη-κλειδωμένο.
Μπήκα μια χαρα και από κει γραφω.



Ειλικρινα, βαρέθηκα να μην ξέρεις πια πού ειναι η αλήθεια.
Αν είχα μια ευχή θα ήθελα ΟΛΟΙ να μην μπορούν πια να πουν ψέματα.
Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε.



Κατα τα άλλα μπήκα σε ταξί σήμερα και του ζήτησα να πάμε από την αττική οδό. Του είπα οτι εχω 50. Μου το ζήτησε για να πληρώσει τα διοδια.
Ως εδώ καλά, αλλά ήμασταν ακόμα στην Αλεξάνδρας και δεν κατάλαβα γιατί δεν περίμενε να κάνω εγω την κίνηση όταν φτάναμε.
Το έβαλε στο χειροφρενο, σε κοινή θέα.
Δεν ένιωθα πολύ άνετα.
Δεν ειπα τίποτα.

Πέντε λεπτά μετά μου έδωσε 30 ευρώ.
Μου λεει
"Κρατάω το εικοσαρικο να το χαλάσω και για την αμοιβή μου"
Πειτε με περίεργη, αλλά ειναι τα χρηματά μου και θεωρω οτι επαιρνε πολύ θαρρος με κατι που δεν του ειχα δώσει ακόμη.
Εβγαλα 4 ευρώ και του ειπα
"δώστε μου το εικοσάρικο"
'Γιατί;"
"Εχω ψιλά"
"το ίδιο ειναι"
'Οχι, του λεώ, δεν ειναι."

Με κοιταζε.
"μπορει να θελω να σας αφήσω πουρμπουάρ, μπορεί όχι, ειναι θέμα ποιος εχει τον έλεγχο των χρημάτων"
Το είπα οσο πιο κομψά μπορούσα.
"Μα θα σας τα έδινα όλα"
Μαλακια, πήγε αλλού το θέμα.

Εκνευρίστηκα αλλα δεν ειπα τίποτα.
Δικά μου δεν ειναι γαμω το κερατό μου; Πρέπει να απολογούμαι επειδη ο οδηγός ξεπερασε το επιτρεπτό θαρρος;

Η ατμοσφαιρα δεν ήταν από τις πιο θετικές.
'Αναψε τσιγάρο.
Το μισώ οταν το κανουν αυτό.
Φτάσαμε στον προορισμό μας, τον πλήρωσα (ήταν πιο πολλά απ 'ό,τι δίνω συνηθως αλλα δεν το έκανα θέμα). Του ευχήθηκα καλή συνέχεια. Μουρμούρισε κάτι με κακή διάθεση.
Και τον ειδα όπως εβγαινα να στρωνει το χαλάκι με νεύρα.

Αποφάσιασα να μην αφήσω ένα ηλίθιο να με χαλάσει, και του κοπάνισα την πόρτα.
'Ενιωσα πολύ καλύτερα και πήγα στην δουλειά μου.

Στα διαλα πια.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers