Monday, December 29, 2008

Bouteille a la mer

it worked for kyri, so


Je recherche une Maria Ines Oriol.
C'est bizzare, je sais, mais elle etait ma meilleure amie a l'ege de 5 ans, en France. Elle m a appris a faire mes lacetss, elle m'a appris a lever ma jupe aux toualettes, au lieu de la descendre, on avait nos jeux a nous.
Elle etait blonde, avait qq chose a voir avec l'Espagne, et avait un petit frere. Nous allions une maternelle au 5eme arrondissement (je crois).
je suis partie avec mes parents pour la grece, elle pleurait et nous lui avons promis que c etait que pour l'ete.
On est revenu apres dix ans...j 'ai vouly appeler tous les Oriol du bouquin mais je ne savais pas si ca s ecrit comme ca. Puis je me suis dis que si elle ne se souvient pas de moi, ca aurait ete bizarre.

Mais je ne l oublie pas.
C'est drole hein?

Je voudrais tellement savoir ce qu 'elle est devenue, si elle a des enfants, si elle est heureuse.
Maria Inez ou Ines, si tu vois cette lettre un jour, et tu te souviens de moi, contacte moi au matumbah@hotmail.com et au kaciopea2000@yahoo.gr.

Ca me fera tellement plaisir de te retrouver.

Sunday, December 28, 2008

Διαμαντάκια (για να τα θυμαμαι)

Λέγαμε να παιξουμε Τζενγκα και συζητουσαμε την ποινη.
Στην λέξη "αφρος", η μικρη με κοιταξε και μου ειπε
"οχι εγω, εγω ειμαι μικρούλα"
(εσκασα στα γελια και της ειπα οτι αν θελει να παιζει με τους μεγάλους, θα έχει τους ιδιους κανόνες. Φυσικα μετα εχανε συνεχεια για να πασαλειβεται αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια)

Μιλούσαμε αγκαλαιασμένες το βραδυ πριν τον ύπνο (της).
Μου ελεγε ποιος θυμωνει και γιατί.
"Και ο μπαμπας θυμώνει"
'Ε ναι, και συ θυμωνεις"
"'Οχι μαζί του. Δεν είναι κακός μαζί μου."
Πάγωσα. (το ξέρω φωναζω πολύ)
"Με την μαμα θυμώνεις;"
"Ναι."
Παύση.
"Γιατί;"
"Μου λες κακά πραγματα."
"Εγώ σου λέω κακά πράγματα;"
"Ναι, να πλένω τα δόντια μου πρώι και βράδι. Στον μπαμπά το δεν το κάνουμε το ξεχνάει."
Γέλασα.
"Είναι κακό που δεν θελω να χάσεις τα δόντια σου και να γίνεις φαφούτα σαν την γιαγιά;"
ξεκαρδιστηκε στο γελιο, ίσως οτι την γαργαλούσα βοήθησε
(οκ, το "σε μισώ" αναβλήθηκε για τουλάχιστον 4 χρόνια, αν ειμαι τυχερή)

Προσπαθει να με φτιάξει στο wii. Γραφει και το όνομά μου. (χτες με ρωταγε πως γράφουμε ΜΙαου και τελικα το καταφερε μόνη της, μεγάλη πρόοδος)..και μου βάζει δίπλα το σύμβολο του δολαρίου.
Μωρό μου δεν μου αρεσει αυτό, της λέω.
Βάλε το σήμα του κοπιραιτ (αυτο που έβαλα στο μπλογκ μου και δεν θυμαμαι πώς το εκανα πριν τόσα χρόνια.)
Αυτο ειναι για τα λέφτα.

"Μα θέλω να εχεις πολλά λεφτα!" μου λεει με σοβαρότατο υφος.




Αγαπημένες εκφρασεις.
Αυτό ειναι το αγαπημένο μου
(
ακομα και για ενα χαρτι τουαλέτας που δεν ήξερε οτι υπήρχε πριν δυο λεπτά)

Δεν σε αντεχω/ δεν σε χορταίνω/η καρδιά μου δεν σε αντέχει.
(Ολα σημαινουν σε λατρευω και σφίγγει συνήθως το μπράτσο μου)

Πεινάω. Κάθε μισή ωρα.
(Οταν μαζεύαμε τα παιχνίδια να τα δώσουμε, προσπάθησα να της εξηγήσω οτι τα παιδιά αυτά δεν εχουν γονείς, ούτε σπίτι. "Δεν έχουν ουτε φαγητο;" με ρωτησε ανοιγοντας διάπλατα τα ματια της.)

Είναι τόσο γλυκούλι. Δεν ειναι γλυκούλι;
Συνήθως για τα ζώα της.




Friday, December 26, 2008

Προς δελτίο ειδήσεων του Σταρ...

δεν εχουμε τρελες απαιτήσεις απο το δελτίο σας, αλλα για όνομα του Θεού, που βρισκετε το προσωπικό σας; Στις λαικές αγορές;
Δεν μπορειτε πριν γραψετε τα κειμενα εσεις εκει που κανετε ταχα μου χιουμορ (όοοοχι, δεν ειστε παντελως ανικανοι να κανετε κατι καλύτερο, ειναι επιλογή σας να κατινιάζετε)...τι ελεγα; α ναι... Πειτε με σνομπ, αλλά ειναι τόσο δύσκολο να τσεκαρετε πεντε πραγματα που δεν προσδίδουν προχειρότητα και αγραμματοσύνη για να μην πω ελλειψη γνωσης Αγγλικών;
Ντροπη δηλαδη το 2009 σχεδόν, να υπαρχει τετοια ημιμάθεια στο προσωπικό ενος δελτιού ειδήσεων. 'Οσο χαμηλής ποιότητας και να ειναι αυτό.
Ζούμε στον εικοστό πρωτο αιώνα, ειμαστε μέλος της Ευρωπαικής ενωσης.
Τα δελτια ειδήσεων και γενικά η τηλεόραση, είναι σοβαρή δουλειά. Ασχετως με το τι βγαίνει μπροστα, αν ανήκετε σε μεγάλο κανάλι, έχετε μια σοβαρή δουλειά για την οποια πληρώνεστε.

Είτε δεν ξερετε αγγλικά, ειτε δεν τσεκάρετε τα γεγονότα σας, το ενα και το αυτό. Δεν θα πρεπε να έχετε το πόστο που έχετε γιατί δεν κανετε σωστά την δουλειά σας.
Και φαινεται από κάτι τετοιες "λεπτομέρειες".

Αν ξανακούσω την Σάιλο Ζολί-Πιτ, ας πούμε, Σίλοχ, θα πάθω τενοντίτιδα από τις μούντζες.
Και η Ερθα Κιτ λεγεται Ερθα, όχι ΕΡθρα.


Εκτος αν δεν προλάβατε να ανοιξετε αλλο ενα youtube για να ακούσετε πώς τις ονομαζουν.
Χαρά μου να σας εξυπηρετήσω.

Μπεστ Κρίστμας

Ξύπνησα στις εφταμισι. Η μικρή ετρεξε να δει τα δώρα της, Δυστυχως δεν ειχαν ερθει αυτά που έιχα παραγγείλει από αμερική και ηταν λίγο πιο φτωχικα από περσι, αλλα ο πατερας της θα την γεμίσει δώρα, οποτε...

Ντύθηκαμε, -χωρις γρίνιες όπως το ειχαμε κανονίσει- και συναντήσαμε τον πρώην άντρα μου για να παμε να μοιρασουμε τα δώρα στα παιδια που δεν ειχαν γονεις στο Παίδων.
Πήγαμε και στα δύο.
Φυσικα τα εγκατελειμένα είχαν σύνδρομο Down, αλλα ως επι το πλέιστον τα ευφαριστήθηκαν.
Εβαλα τα κλάμματα όταν πήγα σε ενα κοριτσακι που δεν εβλεπε, δεν ακουγε παρα ελάχιστα και δεν μιλούσε. Ξαπλωμενο σαν τελικό σίγμα σε ενα κρεβατι, ειχε όμως σπίθα, Κουνιόταν, αντιδρούσε οταν της σκουπίσαν την μύτη. 'Επιασα το ποδαρακι της και εμεινε ακίνητη. Τις το χαίδεψα και το απολάμβανε.
'Εχει νοητική καθυστερηση;" ρωτησα. Το μυαλό μου πήγε στην Ελεν Κέλερ.

Δεν υπηρχε απαντηση.

Πήγαμε μετα στο δίπλα (ειναι δύο τα νοσοκομεία) και η ενεργεια εκει ήταν τελείως διαφορετική. Πιο ηρεμο προσωπικό, πιο καλόκαρδο, λίγοτερο στρεσαρισμένο, και λιγοτερα παιδια. Με νοσοκόμες να τα παιζουν, να γελανε....Το ενα παιδι το εγκατελειψαν οι γονείς της...καθηγητες και οι δύο. Το αλλο ήταν αξιολάτρευτο και μας έκανε ευχαριστω με την χούφτα του στο στήθος και έστελενε φιλάκια.

Ετρεξα σπίτι στις 11 και μιση σαν την τρελλή να ετοιμασω γαλοπούλα -που δεν ειχα ξαναφτιάξει. Πήρα και ρολό αρνί, πήρα και ορτύκια, και στρωθηκα στα ψησίματα, στις σαλάτες, στις κίς και 3 η ώρα όλα ήταν έτοιμα.
Καρεκλες δεν έχω και μεγάλο τραπέζι έτσι μου έφεραν και σκαμπό, και έφαγα με την μικρη σε χαμηλό τραπεζακι.
Η μικρή ξετρελλαθηκε.
Δεν εχω αδερφια και τα ξαδερφια μου που έχουν παιδια ζουν Θεσσαλονίκη.
Από την μερια της μητερας μου δεν υπαρχουν παιδια, παρα κατι μακρινά 2α ξαδελφια που ζουν στο εξωτερικό.
Που σημαίνει οτι οικογενειακές συγκεντρώσεις η μικρη εχει ζήσει από τον μπαμπά της.
Εδω ομως στο σπίτι της, όχι, γιατι μεχρι τώρα ήταν ακαταλληλο.
Και γιατι πολλοί παλιοί φίλοι μου κλωτσανε για το τσιγαρο το οποιο ειναι νον ουέλκομ στο σπίτι παρα μόνο στο μπαλκόνι.
'Ηρθαν φίλο λοιπόν, η νονά της, ο αγγελος, φάγαμε, της μιλούσαν, Καθίσαμε να δούμε το Γούολι όλοι μας (για να εξηγήσουμε γιατι πήρε δώρα Πιτζαμες, πιατα, σουπλά με τον Γουόλι και την Ευα) και η μικρη δεν εβαζε γλώσσα μέσα να μας εξηγέι το έργο παρά τις φιλότιμες προσπαθειές μου να της εξηγήσω οτι από ενα σημείο και μετα καλό θα ήταν να σταματήσει να εξηγει γιατι δεν ακούγαμε το εργο. Χαμένος κόπος.
Πάιξαμε Τζενγκα και ο χαμένος επρεπε να δεχτει αφρο ξυρίσματος σαν ποινη. Αυτό ειχε σαν αποτελεσμα ενα παιδακι να προσπαθει να χασει ντε και καλά και που δεν ησύχασε μέχρι να της βαλώ αφρο σ'ολο το προσωπο και να πασαλειφτούμε όλοι (οποιος γελαγε την "ετρωγε" από μένα, οφ κορς)
Φτιάξαμε μαλλί της γριάς, φάγαμε και μελομακάρονα και περίσσεψε ενας τόνος φαί.
Ενιωσα ευτυχισμένη.
Ποιος ξέρει ποσοι και ποιοι απο τους σημερινούς μου καλεσμένους θα έχω στο τραπεζι μου τα επόμενα Χριστούγεννα;
Φετος όμως, της πρόσφερα γιορτινή ατμόσφαιρα.

Θυμήθηκα εμενα, με την μάνα μου να τρωμε ενα κοτοπουλο, ή να κόβουμε μια πρωτοχρονιάτικη πίτα, μόνες με τα νυχτικά μας, γιατι ο πατερας μου σαν μουσικός που ήταν δούλευε...αλλα ήμασταν και μονο "οι δύο μας"γενικώς... και η θύμηση αυτής της μιζέριας με κυνηγαγε.
Δεν ήθελα κατι τετοιο για μένα και την μικρή.


Σήμερα ήταν μια πραγματικά καλή, γεμάτη μέρα.
Το παιδι μου ήταν ευτυχισμένο.

Ενιωσε τα Χριστούγεννα και την ιδιαιτερότητα της μέρας. Την ενέργεια, τα γέλια, τα γελαστά πρόσωπα.
Κάτι που θα το θυμάται αργότερα.
Την μαγεία του Αη Βασίλη ( ο οποιος ήρθε χτες το βραδυ και "μας" ξύπνησε και σηκωθήκαμε και πήραμε το δωρο μας στο κρεβάτι-μια χνουδατη Ευα από το έργο Γουόλι-κατευθείαν από το εργαστήρι του Αη Βασίλη στην Ντίσνειλάντ).



Εβαλα το παιδι για ύπνο, μαζεψα τα πίατα. Χαιρετησα έναν έναν τους καλεσμένους μου,έβαλα τις πυτζάμες μου, μάζεψα τασκουπίδια τα έδωσα στον Αγγελο με ένα φιλί στην πόρτα.
Κοιταξα τα ζώα μου. Ξεραμένα από την κούραση και το φαί.


( Το σκυλί απολαμωμένο στην προσπάθεια να καταφερει το κοκκαλο-τωσες ώρες, αποκοιμήθηκε πάνω του....)


'Εριξα μια ματια στο κορμάκι που κοιμόταν κάτω από τα σκεπάσματα με μία κούκλα Ευα αγκαλία και ένιωσα να φουσκώνει η καρδια μου.


Ελπίζω η σημερινή μερα να ειναι εμπνευση για όλους μας να ξεχειλίσουμε από αγάπη.
Τόση, ωστε αν περισσεψει και για τον δίπλα.

Wednesday, December 24, 2008

Επειγον...αποστολή Αγιος Βασίλης

Επιτέλους μετα απο 3 χρόνια μουρμούρας η μικρή δεχτηκε να χαρισει καποια παιχνίδια της σε ορφανα. Πήρα το Παιδων, μάζεψα 5-6 πράγματα, ζήτησα να τα δώσουμε εμείς (να καταλαβει στο πετσί της την σημασία του να δίνεις) και ....δεν εχω μεταφορικό μεσο.

Το κερατό μου μεσα δηλαδη.

Δεν υπαρχει περίπτωση να μην παω.
Θελει κανεις άλλος να μαζεψει πραγματα;
Υπαρχουν παιδιά από 3 μηνων έως 8 και 2 στην εφηβεία.
Είναι μόνα τους.

Tuesday, December 23, 2008

Πουφ!

Υπαρχει μια στιγμή στην ζωή μου που επανερχεται.
Η στιγμή του Πουφ!

Η στιμή που η χρυσόσκονη εξατμίζεται και ξαφνικά βλέπω τον αλλον...όχι οπως πραγματικά ειναι, γιατι δεν εχω την αποκλειστικότητα στην πραγματικότητα...αλλα τον βλέπω από αλλη οπτική γωνία, σαν να πηγαίνω στην σκοτεινη πλευρα της σελήνης και να βλέπω τα τερατα που κρυβονται εκεί.

Το επαθα με την κολλητή μου μετα από 20 χρόνια φιλίας.
Ολες οι παρατηρησεις της για την ζωγραφική που ανταλλάσαμε η μία με την άλλη, ξαφνικά φανηκαν γι αυτό που ήταν. Ζηλεια.
Εκεί που νόμιζα οτι γινόταν από αγαπη, ειδα ανταγωνισμό.
Κακία.
Το καταλαβα τυχαία ενα καλοκάιρι που το περασαμε μαζί με τα αγόρια μας.
Είχε μόλις κληρονομήσει τον μπαμπά της και ειχε το στυλάκι "ειμαι καποια".
Δεν ήθελε να κυκλοφορήσουμε μαζι με τον δικό μου στο χωριό μήπως και κακοχαρακτηριστει για τα τατουαζ του, δεν ήθελε τον γκομενο μαζί της για να μην την πουν πουτάνα, και αλλα που δεν ταιριαζαν στην ηλικία της, ούτε στο ατομο το οποιο μονιμως τα ειχε με δυο γκομενους.
Μετα απο αρκετα προβλήματα (μην παρκαρουμε το αυτοκίνητο στην αυλή, δεν εδινε λίγο χωρο στη ντουλάπα να απλώσουμε τα ρουχα μας κλπ)...έγινε ενα μπαμ και αποφασισα να φύγουμε.
Δεν με σταματησε.
Θεωρησε πιο σημαντικό να βγει από πάνω.
"Αν φευγεις επειδή δεν εχεις λεφτά, να σου δανεισω"
Γυρισα στην Αθήνα, έγινε ο μεγαλος σεισμός, δεν με πήρε τηλέφωνο.
Παντρευτηκα, δεν με πήρε τηλέφωνο.
Είχαμε καποια τυπική επαφη γιατι η αλλη μου κολλητη τυγχανει αδερφή της- η οποια ήθελε συνεχεια να μας τα "φτιάξει".
Τα ακουσε και αυτή.
"Σε κανει παρεα τώρα που εμεις δεν τα βρηκαμε".Σοκαρίστηκα με αυτό που ειπε στην αδερφή της.
Το θεωρησα τοσο φτηνό, μειωνε την αδερφή της και μενα αλλα ήταν και χαζό αφου η φιλία με την μια κρατούσε 20 χρόνια και με την αλλη 15.

Πριν λιγα χρονια της ειπα για το βιβλίο και περιμενα να δω καποια ένδειξη ζήλειας, ανταγωνιστικότητας, κατι που θα μου επιβεβαίωνε οτι οντως, τόσα χρόνια, δεν με ειχε αγαπήσει, δεν ήταν αγνο αυτό που ένιωθε όπως πίστευα παλιά.
Δεν περιμενα ομως να την δω να χλωμιάζει (δεν εχω ξαναδει κατι τετοιο) και να προφασίζεται κάτι και να φεύγει. Ποτε δεν ειδα κατι παρόμοιο.

Ενιγουει.
Το γραφω αυτό σαν παραδειγμα.
Για μενα ήταν ο πρωτος πλατωνικός μου έρωτας, την λάτρευα, γραφαμε απιστευτα γραμματα η μία στην αλλη και ολα ειχαν θέμα για αγορια, τουαλέτα (στα 11 ακόμα βρίσκεις τα σκατα αστεια) και περίοδο.
'Ηταν η αδερφή που δεν ειχα ποτε και εβλεπα μόνο αγάπη.

Και μια μέρα....Πουφ.
Η άμαξα εγινε κολοκύθα.


Το ίδιο έγινε με τον κολλητό μου.
Αλλα 20 χρόνια πεταμένα.
Με βοήθησε, οσο κανεις.
Αυτό δεν το αρνούμαι.
Ομως, μου πήρε κατι πολύ σημαντικό.
Την πεποίθηση οτι μπορει να υπάρξει φιλία μεταξυ γυναικα και άντρα.


Και το χρειαζόμουν αυτό, ειδικά μετα τον αντρα μου.
Να νιώθω οτι δεν συνδεονται όλα απ'ευθείας με το πόσο γαμήσιμη με βρίσκει ο άλλος.


Πρόσφατα έγινε άλλο ένα πουφ.
Είχα εναν φίλο που ευχαριστουσα τον Θεό για την παρουσία του στην ζωή του παιδιού μου.
Ομως σε προσωπικό επιπεδο ειχα καποια παράπονα.
Τα οποια ειπα.
Και βρήκα τοιχο.
Και ακουσα εξυπνάδες.
Ειρωνείες.

Και καποια στιγμή που νόμιζα οτι Ι got through άκουσα...
"δεν έχω το κουραγιο να κάνω τίποτα γι αυτό".


Οκ.
Τι να απαντήσεις σε κατι τετοιο;
Αν ο αλλος δεν ενδιαφερεται/φοβαται/περιμένει να τον παρεις από το χερακι καθε φορα που κανει κακάκια του στο σαλόνι σου....


Πουφ!
Επεσε το πέπλο και ειδα πως ανάλογα με το ποια θέση διαλεγε να πάρει, άλλαζε και ο φωτισμός του. Και ενω πριν έβλεπα μόνο τα καλά, ξαφνικάειδα όλα οσα δεν ήθελα να δω.
Τον φόβο, την δειλία, την εκδικητικότητα, την μνησικακία, την ελλειψη εαυτού, αγάπης, την έλλειψη ισσοροπίας.
Είδα πώς και γιατι καθε τρεις και λίγο ακουγα κατηγορίες άδικες που με πλήγωναν, ειδα γιατι μου κρατούσε μανιάτικο και θεωρούσε εχθρικό ότι του έλεγα.

δεν ήταν δικό μου το πρόβλημα.
Πουφ!


Και η ζωή (μου) συνεχίζεται.

Tuesday, December 09, 2008

Παλιοι λογαριασμοι;

Και γιατί τους χρεώνομαι;

Ξερω οτι υπαρχουν παντα διαφορετικές θέσεις, τις οποιες επιλεγει κανεις απεναντι σε ένα συμβαν, απεναντι σε εναν ανθρωπο. Απο τον εκνευρισμο, την αδιαφορία και την συμπονοια, στον οίκτο και στην απάθεια επιλέγουμε τι θεση θα παρουμε.
Βλέπουμε πράγματα σε κεινους.
Που νομίζουμε οτι αυτοι δεν βλέπουν.
Η εμπειρία μου μου εχει μαθει ότι αν δεν τα βλέπουν, υπαρχει λόγος και ειμαστε πολύ μικροί και ψώνια αν νομίζουμε οτι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό (εκτος αν υπαρχουν ισχυροί δεσμοι αγαπης και αν...).
Αλλά κυρίως εχω μάθει ότι βλέπουμε πράγματα δικά μας.
Ειμαστε ολοι σαν σακουλάκια με μπιλιες. Μια μπιλια ειναι η καλοσύνη, μια αλλη η τσαπατσουλιά, μια αλλη η φλυαρία κλπκλπ
Καποιες μπιλιες ειναι ορατες, καποιες ειναι ενεργες, καποιες ειναι κρυφές και καποιες δεν ειναι καν στο σακκουλάκι που βλέπουμε, αλλα στο δικό μας.

Γιατι κάνω αυτό το ποστ σήμερα;
Γιατι πριν λίγο καιρό ειδα κατι. Κάτι που με σοκαρε, με σταναχώρησε, αλλα λόγω των επεισοδίων που ξέσπασαν με τον Αλέξη, δεν ανέβασα το ποστ και αυτό με έβαλε σε μια διαδικασία σκέψεως διαφορετικής, αφου δεν ειχα διέξοδο και με ανάγκασε να κοιταξω μες το σακκουλάκι μου αλλα και στο σακκουλάκι αλλων-κάτι που σιχαινομαι.
Και στο τελος, αδιαφόρησα.
Δεν θα έγραφα καν αυτό το ποστ, αλλα ένιωσα ότι πέρα από το συναίσθημα και την διαδρομή που έκανε, έπρεπε να καταγράψω τι συνέβη και τις σκέψεις μου.

Καποιοι λοιπόν, τοποθετούνται απέναντι σε αλλους. Σιωπηλά. Είναι ο προσωπικός τους ξεσκαρταριστής και τους ειναι χρήσιμο εργαλειο στο να επιλεγουν ποιοι άνθρωποι θα τους περιβάλλουν ή οχι. (Εγω ας πούμε δεν το διαθετω παρα για καποιες ομαδες ανθρώπων).

Αλλοι δεν μένουν στις σκέψεις.
Ενεργουν.

Εκφραζουν την άποψη τους και συνήθως για πραγματα που δεν τους αφορούν.
Σαν αλλες Λαμπιρη και Σκορδά με πανελίστες γυρω γυρω θα επιδοθούν σε φτηνές ψυχαναλύσεις τυπου 'Οπρα. Το έζησα αρκετές φορές, και κάθε φορά ίσως επειδη δεν το περίμενα, πληγώθηκα.
Και μετά το ξεπερνούσα. Ευτυχώς.


Ειδα αυτό ας πούμε, και επαθα σοκ.
Σκέφτηκα...τι να βγω να γραψω;
Τι να πω;

Να αποδείξω οτι δεν ειμαι ελέφαντας;
Να αρχισω να καρφώνω καταστασεις και ανθρώπους για να αποδείξω οτι τα προβληματα μου δεν ηταν self fulfilled prophecies?
Και τότε πραγματικά να με δω σαν θύμα;
Να απολογηθώ; (*)


'Ημουν εγώ αυτή η οργισμένη ύπαρξη, η τραγική ηρωίδα αλα Μπλανς Ντυμπουα, μια κακομοίρα με φανταστικά προβλήματα που βλέπει παντού ανυπαρκτους εχθρούς και ανύπαρκτες βολές (και ανύπαρκτα ποστ με μενα για θέμα);
Εγω δεν με βλέπω έτσι, ακόμα και τις φορές που με πιάνει αυτολύπηση, καμια φορά.
Ομως μερικοί απο τους σχολιαστές, αν και καθόλου κακοπροαίρετοι με αναγνωρισαν και αυτό ήταν που με πλήγωσε και με ανάγκασε να αποδεχτω το γεγονός οτι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν αυτή την εικόνα για μενα, ασχετα αν δεν την συμμερίζομαι.
Και το σεβάστηκα.

Διέκρινα την απουσία εμπάθειας. (εκτος από έναν, αλλα ποιος τον γαμει;)
Ξεχώρισα τα σχόλια από την θεματοθέτρια.

'Ενιωσα οτι μιλούσε ουσιαστικά για τον εαυτό της αλλα οτι σαφεστατα πάτησε πάνω μου για να δειξει τι καλά που τα κατάφερε εκείνη να ξεπερασει τα προβληματά της.
Με έβαλε σκαλάκι για να πει ουσιαστικά οτι εκείνη καταφερε πεντε πράγματα.

Και πάλι ως εκει, δεν εχω κρίση, δεν έχω γνώμη, μπορει να εγινε από βλακεία, χαζομάρα, εμφυτη κατινιά και όχι απαραίτητα από κακία και με δόλο.

'Ομως, και εκει στάθηκα,το γεγονός οτι κρύφτηκε πίσω από το 7χρονο παιδί μιας άγνωστης για να αυτοχαιδευτει δημόσια, το γεγονός οτι τοποθετήθηκε -έστω μεσα στο μυαλό της-αναμεσα σε δύο ανθρωπους που μοιραζονται την πιο στενή σχεση, υποθέτωντας οτι ξέρει τι γίνεται μεταξύ τους, ακυρωνοντας ξενύχτια, θυσίες και καταστάσεις που δεν γνωρίζει και δεν της πέφτει λόγος,ήταν αυτό που με ξύπνησε από όποιο μούδιασμα με είχε πιάσει.
"Το κίνητρο μου, ειναι το ενδιαφέρον μου για αυτό το παιδάκι",έγραψε περιφραστικά. Bullshit.
Καθαρή υποκρισία.
Δεν υπήρχε αγάπη και ενδιαφέρον σε αυτό το ποστ.
Αυτα γινονται με τρυφερότητα σε πριβε ε-μαιλς.
Εχω λάβει, πολλες σκέψεις αγνώστων,κατά καιρούς που σεβάστηκαν και μένα και το παιδι και τον εαυτό τους, στην τελική.
Αυτό ήταν self righteous.Εγω και το παιδί ήμασταν το χαρτί τουαλέτας και η δικαιολογία αντίστοιχα.


'Εγραψε οτι ήλπιζε να το διαβάσω.
Το διάβασα. Μου έστειλαν το λίνκ, 6 μηνες αργότερα.
'Εγραψε οτι
εκνευρίζεται όταν με διαβάζει. That's scary.
Δεν καταλαβαίνω αυτη τη
συναισθηματική συμμετοχή όσο αφορα τη ζωή μου.


Ειναι πολλά που δεν θα καταλαβω ποτέ για τους άλλους.
Και δεν προσπαθώ καν.
Δεν εχω τις ανάλογες μπίλιες.

Τεσπά.
Δεν γαμιέται.
Τι ξερω εγω, It's all in my head. Right?














(*)Πριτς!

Thursday, December 04, 2008

Περι αναπηρίας ο λόγος.

Με αφορμη το τσιρκο που γινεται στα κανάλια με το τι ειπε η Βανδη.
Να ξεκαθαρίσω οτι δεν μου αρεσει η Βανδή ουτε σαν καλλιτεχνης, ούτε σαν ομορφια, δεν με εκφραζει.

Εχουν πεσει να την φάνε που ειπε οτι προτιμα να ειναι νεκρή παρά να ειναι αναπηρη.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ να νιωθει ετσι.

Ο κάθε ένας από μας έχει τον φοβο που τον καθηλώνει.
Η Βανδή, δεν μιλησε για τους αναπηρους γενικά, δεν επιτεθηκε, μαλιστα δεν θεωρησε τον εαυτό της-για μια φορα- είδωλο, και μιλησε σαν ανθρωπος, για το τι φοβηθηκε.

Εχω κουραστει να βλεπω ανθρωπους να αρπαζονται απο κατι που λες, να βγαζουν οτι νοημα τους συμφερει και να το κανουν θέμα.

Τα γεγονοτα, και ειναι αδιαμφισβήτητα, ειναι τα εξης.
Στην Αθηνα, ανθρωπος με κινητικα προβληματα δεν μπορεί να κινηθει, να παει πουθενα, να ειναι χρησιμος προς τους άλλους και προς τον εαυτό του.
Χρειαζονται χρήματα, υποδομή και βοήθεια απο το κρατος.

Σε ποιον αρεσει να ειναι βαρος σε καποιον αλλον για τα παντα, ακόμα και να πας να παρεις γαλα;
Στις αλλες χωρες, υπαρχουν ραμπες, πεζοδρομια και καποια παιδεια στους ανθρωπους, δεν παρκαρουν παντού, μπορεις να πας μια βόλτα, να ξεχαστεις.

Μια φίλη μου παντρευτηκε άνθρωπο με κινητικα προβλήματα, και 3 μερες στην Αθηνα, δεν μπορούσαν να πάνε στα μισά μερη (ενα απο αυτα το σπίτι μου).


Τωρα, εχω παρατηρησει οτι οι άνθρωποι με αναπηρία, χωρίζονται σε δυο κατηγορίες.
Οι κομπλεξικοι και οι μή κομπλεξικοι.
Οπως και μεις.
Δεν ξεχωρίζουν.

Υπαρχει μια κοπέλα στη γειτονια μου, τυφλή.
Οποτε την εχω βοηθήσει να περασει τον δρόμο, με ρωταει ποσο τελειο ειναι το μεικ απ της, (αψογο) και μετα μου λεει ολο καμάρι οτι το κανει μόνη της.
Κοκέτα οσο δε πάει.
Εχω γνωρίσει κωφούς, με μια εσωτερική ηρεμια που καθιστά την συζήτηση μαζί τους ευχαριστη, και ξεχνας αυτομάτως το πρόβλημα συννενόησης. Σαν να μιλάς με καποιον από αλλη χώρα.

Και εχει τύχει να βρεθω με ανθρώπους που παιρνουν στραβα οτι πεις, που πρέπει να προσεχεις συνεχεια τι λες γιατι ο,τι και να κανεις, το παιρνουν οτι δεν τους "σεβεσαι", οτι τους προσβάλεις. Συννενόηση γολγοθας και αντε να αποδειξεις οτι δεν εισαι ελεφαντας.

Θα μου πεις, και οι αρτιμελης, ακουοντες, βλεποντες, τα ιδια δεν κανουν;
Ναι.

Αλλά στον άνθρωπο με προβλημα πας με αλλη ψυχολογία.
Πας ήδη πιο ζεστα, πιο κοντινα, πιο τρυφερα.
Τουλαχιστον εγώ.
Δεν τους λυπάμαι, δεν τους ξεχωρίζω, δεν τους κοιτάω στο δρόμο, αλλα τους συμπονω γιατι η αναπηρία τους ειναι η μαρτυρία, ότι περασαν αρκετα στην ζωή τους.
Και η επίθεση τους, μου ξινίζει.


Και τότε αρχιζω να τους λυπάμαι.
Τότε η αντιμετωπισή μου αλλάζει.
Τότε, δεν θα κάτσω να τους την πω.
Τους βλέπω να αρπαζονται με την καθε μαλακια και στεναχωριεμαι,
αυτομάτως αφιρούν από τον εαυτό τους τον σεβασμό (μου) που ήθελαν, και εισπράττουν την αποστασιοποίηση μου.


Εγω ας πουμε τον κύριο στη τηλεοραση που απαιτει απο την Βανδή να ζητήσει συγγνώμη (τιμωρία δηλαδη, γιατι η συγγνώμη δεν απαιτείται), με κάνει να σκέφτομαι το ποσο ασήμαντο βλεπει ο ίδιος τον εαυτό του, τελικα, και ειναι κρίμα.
Και ακομα και να πληγωθηκαν καποιοι, γιατι η ψυχολογία τους μου ειναι αγνωστη, και πιθανον ολα να τους πονάνε(?), το να ωρύεσαι ετσι για κατι που ειπωθηκε από εναν άνθρωπο που είπε το πως νιωθει, που μιλούσε για τον εαυτό του και όχι για σενα ειδικά, ειναι φασιστικό, και εντελώς παράλογο.

Να βαζουμε λίγο και το νιο νιο μας να δουλεψει.

Κάθε χρόνο τα ίδια....

Κάθε φορα που το μπλογκ θα εχει επισκεψιμότητα θα εχω την "ευχαριστη" επίσκεψη των τρολλ.

Εξι χρόνια στο νετ ανακάλυψα οτι ο κόσμος ειναι μικρός.
Μερικες φορες δεν εχεις πολλούς εχθρους, απλά κάποιον με πολλα προφίλ.

Πώς κανεις εχθρους στο νετ;
Πολύ ευκολα.

Στην περιπτωση μου ειναι 70% "θαυμαστες".
Εμπαινε καποιος, θαυμαζε ( μην με ρωτάτε τι, ουτε γω καταλαβα ποτε, ο καθενας κατι αλλο), και μετα τσατιζοταν αν εσυ δεν τον 'ερωτευοσουν" εξισου. Και δεν μιλαω για αντρες, αλλα κυρίως γυναικες.
Δεν διαβαζω μπλογκ.
Δεν με ενδιαφέρουν και τόσο, δεν θέλω αν μπαινω στα προσωπικά του αλλου, εδω λεω τα νεα μου και τις γκρινιες μου για να μην τα βγαζω έξω. δεν με ενδιαφερει να κανω δημόσιες σχεσεις, με λινκ κλπ.
Ειναι σαν να πηγαινω στην καφετερια μου οπου μαζευονται 5-6 πελάτες γιατι τους αρεσει, και λεμε ενα γεια.
Παλια ήταν η σκηνή μου, οπου διηγιομουν τα παντα με αστειο τρόπο, αλλα βαριεμαι τώρα, κατεβηκα απο το spotlight.
Οι "εχθροι" όμως ήταν πάντα πιο εντονοι στα ποστ με περισσότερα σχολια, και τις περιόδους που το μπλογκ αναφεροταν σε αρθρα κλπ
Ειχε περιπτωσεις μπλογκερ που εκλεψαν δικες μου ιστορίες γραπτες, είχα περιπτωσεις μπλογκερ που εκλεψαν ιστορίες της ζωής μου και τις ελεγαν για δικές τους, ειχα περιπτωσεις που η μυθομανία ξεπερνουσε τα ορια της φαντασίας, ειχα περιπτωσεις οπου με εκβίαζαν οτι θα δειξουν την φατσα μου στο νετ, είχα περιπτωσεις stalker, ειχα περιπτωσεις που η επιλογες της ζωής μου ξίνιζαν και αρχιζαν οι "κριτικες" (αφοδευσεις τα λέω εγω), ειχα περιπτώσεις ζήλειας (και δεν το πιστευα, ειδικα οταν ειδα μια μαζική εχθρότητα τότε που βγηκε το βιβλίο),Ειχα εχθρότητες από ανθρωπους που απογοητεύονταν για αυτό που τελικά ήμουν (οχι αυτό που ειχαν πλάσει και ειχαν εναποθεσει τον εαυτό τους) και απόφασισα οτι δεν ξανασυναντώ κανέναν από το νετ...... και ενα 15% ειναι γιατι ειμαι και γω στριμμένο άντερο και δεν αφήνω και τίποτα να πέσει.

Ομως, και ξέρω οτι ειναι πολυ δυσκολο να το καταλαβει αυτό, ειδικα η πιο νέα γενια που μεγαλωσε με ριαλιτι και νοοτροπία κλειδαρότρυπας, αποψη μπορουμε να εχουμε για τα παντα, για να μας βοηθήσει να διαμορφωσουμε τις προσωπικές επιλογές μας.

Δημόσια άποψη έχουμε οταν οι γύρω μας εχουν αποδεχτει και συμφωνουν οτι υπαρχει γνωση, σοφία και εμπειρία μέσα μας, όσον αφορα ενα αντικέιμενο , μια τεχνη.
Οταν εχουμε αποψη για ανθρωπους, τρία πράγματα επιτρεπουν την δημόσια άποψη.
Σπουδες στην ψυχολογία, ή υπερμετρη εξακριβωμένη αγάπη προς το άτομο στο οποιο θα πουμε την αποψή μας, ΚΑΤΟΠΙΝ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΣΗΣ.
Γιατί το κάνουμε για κείνον, οταν ειναι ετοιμος να βοηθηθει απο μια εξωτερική οπτική γωνία.

Η κριτική, γινεται από ανθρωπους με γνωση του αντικειμένου αν μιλάμε για τεχνη ή απο ψυχαναλυτες (αν μιλάμε για ανθρωπους), και μετά από αδεια του άλλου.

Ολα τα αλλα ειναι απόψεις που ισοδυναμουν με πορδες μιας και όλοι εχουμε κολωτρυπίδες και τις χρησιμοποιούμε, οι περισσοτεροι με την λαχταρα να ακουστουν οσο γίνεται πιο πολύ.


Ολα τα αλλα ειναι απλα σκατά που πεταμε στον αλλον μεσα στην σοβαροφάνεια μας και το θεατρακι που παιζουμε στον εαυτό μας, και γι αυτό προσβαλόμαστε ΤΟΣΟ πολυ όταν ο αλλος δεν την δεχεται.

Και γιατι να την δεχτει;
Δεν το κανουμε για τον άλλον.
Για μας το κανουμε
Τον αλλον τον πατάμε, ακόμα και αν ειναι θετική η κριτική.
Αυτοματως τον βαζουμε στην θεση αυτουνου που θελει βοηθεια, και μας από πανω του.


Ναι, δεν δεχομαι κριτική.
Και οποιος μου κανει, στολίζεται αναλόγως.

Η ανταλλαγή απόψεων για ένα θέμα ειναι παντα απόδεχτη, ειδικα από ανθρωπους που καταλαβαινουν την διαφορά.
Δεν δεχομαι ομως να κανω τον σακο του μποξ κατεστραμενα πλάσματα με υπερμετρο εγωισμο που ειδαν φως και μπήκαν.

Αν θελετε να νιωσετε καλά για τον εαυτό σας, δωστε λεφτα στο ζητιάνο στο φανάρι.
Πάρτε τα παλια παιχνιδια του παιδιού σας από το χερι και χαρίστε τα σε ενα ίδρυμα.
Χτυπήστε στην γριουλα στο κάτω όροφο ενα βαρύ χειμωνιατικό πρωινό και προσφερθήτε να της κανετε τα ψώνια.

Τροποι να νιωσεις σπουδαιος και σημαντικός υπαρχουν παντου γύρω μας.
Focus on that for a change, καλλιεργήστε κατι μέσα σας, και να δειτε για πότε θα χάσετε το νοσηρό "ενδιαφέρον" σας στο τι κάνω εγώ και αν γκρινιάζω και το τι ειμαι.

Saturday, November 29, 2008

A good day...

Αυτό το διάστημα έβλεπα πολύ άσχημα όνειρα, σε σχέση με το παιδί.
Εβλεπα οτι ήμουν στην θάλασσαμε το παιδί...μωρό σε σωσίβιο. 'Ημουν μελαχροινή, γενικά καμία σχέση, και ένιωσα κάτι να με τραβάει από το πόδι.
Αφέθηκα, και σε κλάσματα δευτερολέπτου ρουφήχτηκα κάτω από το νερό και διέσχισα προς τα πισω χιλιόμετρα. Συνειδητοποίησα οτι είχα πέσει σε υπόγειο ρεύμα και σκεφτόμουν οτι δεν θα βρω τον δρόμο του γυρισμου, η ταχύτητα ήταν απίστευτη, και οτι το μωρό ήταν μόνο του στην θάλασσα.

Το δεύτερο όνειρο ειχε να κάνει με την μικρή στη τωρινή ηλικία. Ήταν σχολέιο, επρεπε να με παρουν να παω να την πάρω μετα από μια εκδρομή, δεν πήραν και χάρηκα γιατι εκανα κάτι και δεν ήθελα να το διακόψω. Πήγα το απόγευμα και η θέση της ήταν άδεια. Δεν ήξεραν πού ήταν και γενικά μια φρίκη.
Ξύπνησα κλαίγοντας.

΄Ετσι, αφού προσπάθησα να καταλαβω τι προσπαθούσε να μου πει ο ανώτερος εαυτός μου, αποφάσισα οτι χρειαζόμασταν να "ξαναβρεθούμε" λίγο. Η αληθεια ειναι οτι το τελευτάιο διαστημα τα πράγματα ήταν χάλια.
Φωνές για τα μαθήματα μες την εβδομάδα, έφευγε στον μπαμπά και γυρνούσε μες τη γκρινια τη Κυριακή, για μαθήματα και μια μαμα που έτρεμε την ώρα και τη στιγμή που θα άρχιζε η αντιδραση.

Την Πέμπτη το απόγευμα,πήρα τον πρώην και του ειπα οτι θέλω να την κρατήσω.
Αντέδρασε.
Συμφωνήσαμε να την πάρει Κυριακή πρωι αν και μουρμούραγε για το
"μονο μια μερα" και τα σχετικα.
Ομως και γω, μονο μια μέρα την χαιρομαι, αν το πάμε έτσι, και τι μέρα....γολγοθάς. Ούτε ξενυχτι, ούτε παιχνίδια, ούτε πρωινό ξύπνημα και αγκαλίτσες και πρωινό μαζί.
'Ομως δεν ειπα τίποτα γιατι δεν είμαστε εμεις το θέμα αλλα το γεγονος οτι το παιδί με τόση γκρίνια, κάτι έχει και ήθελα να δω αν ήταν η δική μου έλλειψη, σε ποιότητα.
Η σχέση μας, που ήταν τεταμένη, κυρίως λόγω σχολικών μαθημάτων και "πρέπει".

Πήρα την λογοθεραπευτρια και ακύρωσα το ραντεβού της, ακύρωσα τον ψυχολόγο μου και δεν την έστειλα σχολείο. Θα ειχαμε το διήμερό μας.
Καταφερα, και να δουλέψω, και να μαγειρεψω, και να την κάνω μπάνιο, και να παιξουμε πριγκήπισσες (την άφησα να με βάψει, κι εκεινη το ίδιο με κωμικά αποτελέσματα), και να διαβάσει -από μόνη της το βράδυ από βιβλιαράκια που της πήρα, και το πρωί, σηκώθηκε και μάζεψε -οπως οπως το δωμάτιο της και έβαλε χαρτι στον εμετό της γάτας "για να μην κουραστεις , μαμά".
Εγω με γρίπη, δεν το έβαλα κάτω. Πλακώθηκα στα ντεπόν.
Χτες δεν μπορούσα να ξαπλώσω δίπλα της, γιατι το κεφάλι μου θα έσπαγε από το μπούκωμα.
Με ήθελε κοντά της.
Ανασηκώθηκα, και χωθηκε στα μπούτια μου.
Σε πέντε λεπτα είχε κοιμηθεί.

Ενιωσα τέλεια.
Τέλεια με την εννοια του υπέροχου, αλλα και τέλεια που κατάφερα να τα κανω όλα, σωστά και όπως είχα προγραμματίσει.
Το πρωί εβρεξε και σταματησε ο πονοκέφαλός μου (πριν βρεξει πεθαίνω)

Αγκαλίες, φιλιά, ξαναβρήκα το παιδάκι μου.
Ξαναβρήκε την αστεία μαμά του.
Ολο το πρωί και το μεσημέρι ήμασταν μαζί, με κάποια διαλέιμματα για τη δουλειά μου (όπου την άφησα και να παίξει κομπιούτερ)

Τώρα παίζει με τον Νικο μέσα, και σε λίγο θα παμε να παιξουμε πετρα μολύβι ψαλίδι χαρτί πριν κοιμηθεί.
Νιώθω γεμάτη.

Θέλω να το επαναλάβουμε.
Αν το θέλει και εκεινη, θα ειναι εφικτό.

Επιτέλους, λίγο quality time.
Επιτέλους, χαρήκαμε λίγο η μία την άλλη.
Επιτελους, μπήκαμε ξανά στο αυλάκι μας.

Friday, November 28, 2008

Yahoo problem

Εχω δύο μέρες που δεν μπορω να λάβω μαιλ και πόσοι μου στελνουν παιρνουν μνμα οτι δεν πάει το μνμα τους.


ΧΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛΠ

Wednesday, November 26, 2008

Ο Σταυρός από πούπουλα

Εχω ενα δίλημμα. Θέλω να γράψω κατι εδώ, αλλα δεν ξέρω αν ήθικά ειναι σωστό, ακόμα και αν παραποιήσω τα στοιχεία ώστε να μην αναγνωριστει καποιος ανθρωπος
Θέλω την γνώμη ανθρωπων που θα πιασουν το νόημα και δεν θα βγουν σαν αγέλη να φάνε τον αλλον επειδη θα τους πιάσει φόβος.
Θέλω να το βγάλω από μεσα μου.

Υπάρχει ενα ...ατομο, ενας άνθρωπος . Δεν θα πω γυναίκα ή άντρα, αν και θα χρησιμοποιήσω το αρσενικό/ουδέτερο.
Το άτομο αυτό το γνωρισα μία φορα έξω από το νετ και η επικοινωνία μας γίνεται κυρίως μέσα από το νετ.
Το συμπαθώ πάρα πολύ. Είναι ευγενικό, συγκροτημενο, γλυκό. Ποτε δεν με κοντραρε στα εναλλακτικά θέματα αν και ειναι σε ιατρικό επάγγελμα και ξέρω οτι δεν συμφωνεί.

Πριν καμποσους μήνες το ατομο αυτό έμαθε οτι είναι φορέας του hiv.
Σοκαρίστηκα.
Είναι αρκετά νέο σε ηλικία.
Με τίμησε η εμπιστοσύνη του αλλα κατάλαβα οτι ήταν και η πρώτη μέρα, που το έμαθε και ήταν χάλια. Δεν υπηρχε περίπτωση να το πει στους γονείς του.
Ενιωσα την μοναξιά του, πώς να περνάς κάτι τέτοιο μονος σου;

Το στίγμα ειναι που σε αποξενώνει και σου γαμάει την ψυχολογία, πλέον δεν πεθάινεις από αυτό, υπάρχουν φάρμακα. Και του το είπα.
'Οτι απλά θα πρέπει να κάνει αλλαγές στη ζωή του.
Μην το λες σε πολλους, πρόσθεσα, μονο εκει που ειναι απαραίτητο.
Προσπάθησε να το πεις στους γονείς σου.
Μπήκα στη θέση της μάνας, όταν θα το μαθαινε καποια στιγμή.

Πονάει όταν σε φοβάται το παιδί σου.

Περασαν 3 μέρες. Το άτομο αυτό, πέρα από τη πρώτη μέρα που ήταν σκάτα, το πήρε καλα. "Η ζωή συνεχίζεται, θα μάθω να ζω με αυτό." Πήγε σε γκρουπ στήριξης, με ένα άλλο άτομο στην ίδια μοιρα.
Και όσο περνούσαν οι μέρες το εβλεπα πολύ καλα. Υπερβολικά καλά κάτω από τις συνθήκες.
Και εκει ειναι που εγω ανησυχούσα.

Προς θεού, δεν θα επιθυμούσα να ειναι του θανατα και να εχει κατάθλιψη, αλλα δεν ειναι και κρυωματάκι. Αλλάζει η ζωή σου, αλλαζει ο τροπος που ζούσες και αλλάζουν οι ευθύνες σου.
Δεν αλλάζει;

Περασαν 2 μήνες. Το άτομο αυτό, μια χαρα. Σαν να μην τρέχει τίποτα.
Χτες ρωτησα πώς ειναι ψυχολογικα με την κοινωνική του ζωη.
Μου ειπε οτι ειναι ενεργη.

Ρωτησα αν ενημερωνει τους παρτενέρ του.
Μου ειπε οτι δεν έβρισκε το λόγο αφού παίρνει προφυλάξεις.

Ενοχλήθηκα.
Εφερα αντίρρηση.
Το προφυλακτικο προφυλασσει μονο κατα 99%, οπως και με την εγκυμοσύνη, για αυτό το ένα της εκατό, δεν νομίζεις οτι θα πρέπει να μη στερεις την επιλογή του άλλου αν θελει να κοιμηθει μαζί σου;
-"Ο ιος δεν ειναι το ίδιο με μια εγκυμοσύνη, μου απάντησε". Και πιθανον ίσως ξέρει καλύτερα.
Οι γνώσεις μου στους ιούς ήταν κυρίως σε σχέση με την λειτουργία του τατουατζίδικου. 'Ηξερα πχ οτι για να κολλήσεις ηπατίτιδα θες μία σταγόνα σάλιου στο μάτι καποιου (όταν μιλάς) και για τον συγκεκριμένο ιό, τουλάχιστον είκοσι.
Οτι της ηπατίτιδας ειναι πιο επικίνδυνος αλλα οτι του ειντζ εχει δαιμονοποιηθεί.

Συνέχισα, με τα δικά μου κολλήματα.Είμαι λίγο υστερω μ'αυτα.
-Ο στοματικός έρωτας;
-Δεν κολλάς με τον στοματικό, μου απάντησε.
-Δεν νομίζω, ειδικά αν εχει ουλίτιδα.
Εκνευρίστηκε.
'Η ημιμάθεια σου δεν εχει όρια" και μου το έκλεισε.

Δεν το πιστευα!

Κάθισα να σκεφτώ.

Αν όντως ο ιος δεν μεταδίδεται-και ομολογώ οτι ειναι πολύ δύσκολο- και το ξέρει σαν γεγονός,γιατί εκνευρίστηκε;

Η αληθεια, οταν την κατέχεις σου δίνει ηρεμία.
Οταν φοβάσαι εκνευρίζεσαι.
Μήπως φοβάται αυτην την ημιμάθεια του κόσμου που εκεινη τη στιγμή αντιπροσωπευα;
Και αν ο παρτενέρ έχει ημιμάθεια, και φρικάρει, πάλι την ίδια αντιμετώπιση θα είχε;

Με ενοχλησε που στερεί την επιλογή στον άλλον.
Από την άλλη...ειμαι υποκρίτρια.
Αν ήμουν στη θέση του ατόμου αυτού, πιθανον δεν θα το έλεγα ουτε εγω.
Εκτός οτι σκοτωνεις τη σχεση πριν καν αρχίσει (και χρειαζεσαι μια αισθηση κανονικότητας, δεν πεθανες ακόμα, δεν εισαι καν άρρωστος), κινδυνεύεις να στιγματιστείς.
Δεν ξέρω, ισως με ενοχλησε το πόσο αψήφιστα και επιπόλαια το εχει πάρει από την αρχη.
Καταλαβαίνω οτι ειναι δεκανίκι, οτι ακόμα ειναι σε άρνηση πιθανόν, οπως καταλαβαίνω οτι αυτό το άτομο που ειναι τοσο ευγενικό μου το έκλεισε επειδη δεν του άρεσε αυτό που άκουγε.

Η ψυχολογία των αρρώστων ειναι διαφορέτική από τη δική μας, ζουνε με εναν σταυρό στην πλάτη τους.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο μόνος νιώθει καποιος που ξέρει οτι μπορει να πεθάνει πριν την ώρα του, που νιώθει ευάλωτος, που δεν μπορει να μιλήσει σε κάποιον χωρις να νιώσει την κρίση του αλλου πάνω του. δεν μπορω αν φανταστω πόσο απομονωμένος και πικραμένος νιώθει κάποιος μέσα του ξέροντας οτι αν δείξει τι του συμβαίνει δεν θα τον αγαπάνε, ειδικά την στιγμή που χρειάζεται αγάπη πάνω απ'όλα.Και αγκαλιά και χαδια, και να του πούν οτι τον αγαπούν, οτι θα εινα ιδίπλα του.Ούτε μπορω να φανταστω ποσο μόνος νιωθει καποιος που δεν μπορεί να μιλήσει στους δικούς του σε ώρα ανάγκης, να συσπειρωθούν όλοι γύρω του και να του δωσουν δυναμη και στήριξη...ή μαλλον, αυτό το τελευταίο, μπορώ.


Ομως στη προκειμένη περίπτωση ενοχλήθηκα, μπορει και να τον έκρινα
και αυτό να ένιωσε.

Πρόσπαθησε να μου μιλήσει μετα να μου πει οτι ήμουν επιθετική και οτι το εκλεισε για να μην νευριάσει.
'Ομως ο τρόπος που εγινε και το οτι δεν το περιμενα, δεν το πίστευα.
Και μόλις το πίστεψα, θυμωσα.
Δεν το συγχωρώ.

Λίγο το οτι παρα ειναι άνετος με τους αλλους-τουλαχιστον αυτο δειχνει-, λίγο οτι δεν δεχτηκε την αντίθετη άποψη( κι ας είναι λάθος ρε παιδί μου), λίγο ο τρόπος που μίλησε,ενιωσα abused, από εναν άνθρωπο που εκτιμούσα....Κι εχει κι εκεινος τον δικό του αβάσταχτο σταυρο να κουβαλήσει, αλλα ειναι και για μένα πολύ σημαντικό πλέον να αντικρούω και να παλεύω οποια καταχρηστική συμπεριφορά...για την δική μου ηρεμία και ψυχική υγέια, δεν μπορώ να με ξανανιώσω παθητική, θύμα, ακόμα και σε μικρά πράγματα.

Του ειπα οτι εφοσον διεκοψε την επικοινωνία μας,
δεν υπηρχε λόγος να συνεχίσουμε γραπτώς στο τσατ.


Λες γι αυτό να γράφω το ποστ;
Ειμαι τόσο εκδικητική;


Και οι δύο μας έχουμε μου φάινεται, πολύ εσωτερικό ψάξιμο να κάνουμε.



Παρακαλώ αν απαντησετε, να απαντήσετε με ανθρωπια και εχοντας καποια μιρκή η μεγάλη εμπειρία με κατι τετοιο.
Απαντήσεις του στυλ "ποιος ειναι;"
κατηγορω του στυλ "αυτο το ατομο ειναι...." δεν ειναι απόδεκτά.
Ψάχνω απαντήσεις ως προς αυτό το ατομο, την ψυχολογία του και τη δική μου αντίδραση.
Να καταλάβω τι εγινε.

Wednesday, November 19, 2008

Τα σχόλια κάτω από ένα μπλογκ

Τελικά ωρες ώρες με εκπλήσσω

http://womansown.blogspot.com/2008/03/pos-leitourgei-to-sxolio-sto-blog-h.html


Το μπλογκ τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του ήταν-μου λεγανε- από τα πρώτα, και αυτο φυσικά εφερνε πολύ κοσμο με κακές διαθεσεις. Αντεξα, το διασκεδασα, όπως δειχνει και το παραπανω ποστακι.

Μετα από τρια χρονια ομως, περιορισα καποια πράγματα, κοπιαρα ολα τα ποστ , δυστυχώς χωρις τα σχόλια, και τα εβαλα εδω.
Και εσβησα το αρχικό μπλογκ.

Για δικούς μου λόγους.

Και μετά το συνεχισα.

Ομως μερικα πραγματα που έγραψα ήταν πραγματικά-αντικειμενικά- εκπληκτικά.

Ηταν ανακάλυψη για μενα.

Tuesday, November 18, 2008

Σημερα έκανα μια καταγγελία -αναφορά.

Με πιανει το παραπονο. Εγω ρε παιδια τραβαω τους μπελαδες; Το ύφος μου, το τουτο μου;
Θελει ο αλλος να μου την πει, θεωρει οτι μπορει να με κανει οτι θελει; Γιατι περναω την ζωη μου να λίωνω και να προσπαθω να κρατησω τα ορια μου από τους εξω, για πραγματα που για μενα ειναι αυτονόητα;
Δεν χώνομαι στα λημερια του, δεν ζητω πραγματα, δεν απαιτω.
Δεν προκαλω με λίγα λόγια. Εκτός αν πρόκληση ειναι, το να μην εισαι αρνι.

Η μικρη ειχε ενοχλήσεις κάτω, που δεν περνουσαν και εκλεισα ραντεβου με το Αλεξανδρα. Πήγα με βαρια καρδια γιατι θυμομουν ακομα την σταση του προσωπικου στο αλλο νοσοκομειο πριν 5 χρονια, ολο καχυποψια...
Περιμενα, ήρθε η σειρα μας, μας υποδεχτηκε ενας γιατρος και δυο κυρίες.
Ζητησαν απο το παιδι να βγαλει το εσώρουχό του.
Την ειχα προειδοποιησει οτι θα της το κοιταξουν απ'εξω και ήδη η μικρη δεν ήθελε, ντρεποταν.
Την εβαλαν στο καθισμα, της εκανα πλακιτσα, ειπα και στο προσωπικο να ειναι "τρυφερο" μαζι μας, ενα λογοπαιγνιο που κάνω συχνα.
Ο γιατρός κάθισε και εβγαλε ενα εργαλειο σαν βελόνα.
Θα επαιρνε υγρο εσωτερικα για καλλιεργεια. Σαστισα γιατι δεν το περίμενα. Δεν ειχα προετοιμασει και το παιδι.
Η μικρή το ειδε,
φοβηθηκε, με ειδε που ρώτησα γιατί και έδεσε το γλυκό.
Προσπαθησα να της εξηγήσω οτι δεν ειναι τίποτα, αλλα ήταν αργα, εκλαιγε.
Δεν υπηρχε περιπτωση τωρα να πει ναι, ήθελε τον χρόνο της.
Ηδη δεν πηγαμε σχολειο και χασαμε την μερα αλλα δεν πειραζει, η πρωτη της επαφη με τον γιατρο επρεπε να γινει με καλο τρόπο, και εφοσον ειναι κατι invasive, δεν θα το καναμε με το ζόρι.

Η μια γυναικα εκνευριστηκε και την ακουσα να λεει
"Γραψε οτι αρνήθηκε η μητερα την εξεταση."
Κατι στο υφος της με έκανε να της ζητήσω να διατυπωθει σωστα:
"Η μικρη αρνηθηκε, η μαμα το σεβαστηκε."
Με κοιταξε περίεργα.
-'Ειστε η κηδεμόνας της, εσεις αποφασίζετε, εσεις αρνηθήκατε."
-'Είναι το σωμα της, τι προτεινετε, να την δεσουμε χειροπόδαρα; Σεβομαι το γεγονος οτι δεν το θέλει."
Χτυπησε το κεφάλι της
έντονα με το δαχτυλό της(οπως κάνουμε οταν θελουμε να πουμε οτι καποιος είναι τρελος),και αρχισε τα
"Δεν ειστε,...."
Δεν πιστευα στα μάτια μου.
"Τι ειναι αυτή η κίνηση που κάνετε; " την ρωτησα
"Δεν καταλαβαινετε τι σας λεω, ετσι;"(το μαζεψε.)

Δεν καταλαβαινα τι ζορι τραβαγε.
Ο γιατρός ειχε σηκωθεί και ειχε φύγει , δεν ειχε προβλημα που δεν ήθελα να εξεταστει το παιδι. Γιατι αυτη φώναζε; Γιατί τσατιζόταν; Ήταν θεμα κρίσης, πως μεγαλώνω το παιδι; Της έπεφτε λόγος; Τον δικό μου χρονο δεν εχανα;

"Σας εχουν κανει κατι ποτε, χωρις την θελησή σας;"(εκει εγω, να απολογηθω και να βρουμε ακρη)
αλλά μιλαγε μαζι μου και δεν με ακουγε. Φωναζε.
"Δεν με ακουτε." της λέω
"Δεν θέλω να σας ακούσω,δεν εμε ενδιαφερει τι εχετε να πειτε, δεν εχω ξαναδει τετοια συμπεριφορά!" μου πεταξε.
Οκ. Στο ζητουμενο λοιπον.
"Τι γραψατε στον φακελο;" της λέω
"Είναι δικό μας θεμα" μου απαντάει κοφτα.
"Δεν νομίζω", της απανταω, "δειξατε πολύ κακή θέληση και ειμαι πλεον καχύποπτη. Διαβαστε μου τι γράψατε εαν δεν θέλετε αν μου το δείξετε."
"Είναι δικός μας ο φακελλος."
"Ειναι του παιδιού μου, τα γραπτα μένουν, απαιτω να μου πειτε τι εχει γραφτεί."
"Οριστε" μου κανει, και τον σκίζει.

"Με ειχαν προειδοποιήσει" της λέω
"Να μην ξανάρθετε τότε" μου απανταει και προσθετει
"Δικαιολογημενα το παιδι ειναι ετσι."
Ε;
Πώς έτσι δηλαδη; Τι λεει η βλαμμενη μπροστα της;
Κοιταω την μικρή που εχει τρομάξει απο τις φωνές της.
"Περαστε εξω" μου λέει.

Αστραπιαία σκεφτομαι οτι ΟΟΟΟλο αυτό εγινε γιατι με θεωρει υπευθυνη για το οχι της μικρής, οτι πιθανον θεωρει οτι δεν επιβαλλομαι, ή οτι -πώς τόλμησα- διαμαρτυρήθηκα για την διατύπωση στον φακελο του παιδιου.
Καταχρηστική συμπεριφορα, τραμπουκισμός και γιατί;
Γιατι αποφασισα να ακουσω το παιδι μου που μου έλεγε ¨"Οχι, δεν θέλω να μου βαλουν κάτι μέσα μου. Φοβαμαι, ΔΕΝ ΘΕΛΩ"

"Θέλω το ονομα σας." της απανταω με ηρεμια
'Δεν σας το δινω." μου απανταει. Εκει πλεον ήξερα οτι ηξερε οτι το παρακανε. Δεν επιτρεπεται να μην δώσεις το ονομα σου. Τι φοβόταν;
Αυτό που επακολούθησε πιθανόν.
"Θα το μαθω" της λέω,"και παω να μιλήσω στους ανωτερους σας αυτη τη στιγμή."
"Τα βάλατε με λαθος άτομο." ειπα γυρνωντας της την πλάτη για να πάρω τα μπουφάν μας.

Εφυγα με την μικρη χαρουμενη που την εσωσα απο την κακια κυρία και να με ρωτάει "Γιατί σου φώναζε μαμα;"
'Γιατι θυμωσε μαζί μου;'

Της εξηγησα οτι δεν θυμωσε μαζί της αλλα με μενα.

Πηγα στην διοικηση, μιλησα σε 5 ατομα συνολο.
Προσπαθησαν να με μεταπεισουν, οτι ειναι ευγενεστατη, ότι εχει προβλήματα υγείας, ότι ότι ότι.
Εκοψα τον αερα.
"Σταματήστε εδώ και τώρα γιατι ειναι άσχετο με την υποθεσή.Δεν με αφορά προσωπικά η κυρία, δεν με νοιαζει ποσο ευγενική ειναι, ουτε είχα κατι προσωπικό μαζι της. Η κυρια το εκανε προσωπικό με την συμπεριφορά της και εσεις το κανετε ακόμα πιο προσωπικο με το να προσπαθείτε να με μεταπεισετε, πιθανον απο συναδελφική αλλυλεγγύη"
'Ηρθα να κάνω την δουλεια μου, και αντιμετωπιζω μια απιστευτη ελλειψη επαγγελματισμου απο την ώρα που ήρθαμε, οποτε μην το συνεχίζετε και σεις με χειραγώγηση και προσπάθεια να νίωσω ενοχες για την κατάσταση της κυρίας
, που ειναι ασχετη με το συμβαν.
Λυπαμαι που η Κυρια Χ, εχει προβλήματα, όμως πιστευω οτι δεν ειναι στο καταλληλο ποστο και πρεπει να της γίνει συσταση."
"Μπορει να ειχε τα νευρα της" μου ειπε μια αλλη υπαλληλος.
"Το σκεφτηκα, ομως δεν ηταν μια κουβεντα, ηταν ολη της η συμπεριφορα αλαζονικη καταχρηστική και εδειξε περιφρόνηση και σε μενα και στο παιδι. Δεν θέλω να της επιβληθει ποινη αλλα θελω να μπει στον φακελλό της.
Πρεπει να μπει στον φακελό της."



Τωρα βέβαια, δεν νιωθω καλά.
Ομως απο την άλλη πιστευω οτι κατι τετοιες συμπεριφορες πρεπει να κοπούν και μονο με αυτον τον τροπο μαζευονται.
Είναι περιπτωση αλαζονειας ιατρικού προσωπικού;
Είναι γυναικα με σοβαρό πρόβλημα υγείας που εχει παθει τραλαλα;
Δεν ξέρω.
Πήρα μια γνωστή μου που δουλευει εκει να μου πει, σχεδον ήθελα να μου πει οτι ειναι καλή μωρε, και να λήξει εκει, να βρω λόγο να αποσύρω την αναφορά...δεν την ήξερε, ήταν καινουργια.
Καλή αρχη.

Και επιτελους, ολα σε μενα, παντα;
Εχει πλεον σημασια αν εχω δικιο;

Ειμαι η "καβγατζου".
Ο 'Αγγελος πλεον το θεωρει δεδομένο οτι αν γινει κατι, θα τσακωθω.
Αλλες φορες τον συμφερει και με βαζει μπροστά,
αλλες θέλει να μην ακούσω τι θα κανει.

Δεν τσακώνομαι όμως. Είναι μια λεπτομερεια που διαφευγει σε πολλους.
Οι αλλοι τσακώνονται.
Δεν φωνάζω.
Παραμενω ήρεμη, και πεισματικά περιμενω να γινει αυτό που πρέπει να γινει.
Δεν φοβαμαι τις φωνες ουτε κανω σουζα μπροστα σε γιατρό, υπαλληλο κλπ...

Ρε γαμώτο, εγω τραβαω τους μπελαδες ή εσεις εκει εξω κανετε την παπια και τους καλομαθαινετε;




The color purple

Μερικές φορές, στεναχωριεμαι για αυτό που έχασα. Για το άτομο που ήμουν, που η μικρη μου δεν θα γνωρισει ποτε. Τι να σου κάνει το "Παλια ήμουν..."

Δεν φοβομουν κανεναν.
Δεν υπολόγιζα κανέναν, τι θα πει ο κόσμος, τι τίμημα θα πλήρωνα.
Επαιρνα μια τσαντα και εφευγα για μήνες, με 5 χιλ στην τσεπη και επιανα δουλειά όπου έβρισκα.
Εφευγα εξωτερικό, τραγουδούσα και ζούσα, δουλευα και πιο σκλήρες δουλειές και επιβίωνα.
Θα μου πεις ήσουν πιο μικρη.
Δεν ειχες παιδι.
Οκ, αυτα θα άλλαζαν και θα άλλαζαν οικιοθελώς.
Ομως το κομμάτι μου που ειχε spirit, που πίστευε στους άντρες, στην αγαπη, στην καλοσύνη που υπερνικά, σται αισια τελη και στο νόημα στην ζωή, αυτό το κομματι μου πέθανε.Και δεν ήταν μια αλλαγή που επελεξα εγώ να γίνει.
Δεν εχω την δυναμη που είχα, τσακιστικα.
Και συνεχιζω να παλεύω αλλα χωρίς πειθώ, συνεχιζω να ζω διαφορετικά, γιατι δεν εχω μάθει αλλιως, προχωράω και μου λειπει αυτή η σιγουρια στον εαυτο μου.
Μου λειπει η πιστη στους ανθρωπους.
Η σιγουρια η εσωτερική οτι μπορω να κάνω τα πάντα.
Μέχρι τα τριάντα μου προσεχα να μην κανω λάθη. Δεν ήθελα να πεθάνω μετανιωμένη για πράγματα. Και δεν ήταν ευκολο γιατι δεν ειχα καμία βοήθεια.
Στα τριάντα έκανα το πρώτο λάθος και ακολούθησαν το ενα μετα το άλλο.
Μετανιωνω για πολλά μεσα στην ψυχή μου σε βαθμό απελπισίας.Πράγματα που δεν έκανα, πράγματα που μου στρήθηκαν, πραγματα που έκανα μεσα στην απελπισία μου.

Δεν υπάρχει γυρισμος. Προσπαθω να μην το σκέφτομαι.

Δεν θέλω να την μεγαλωσω πιστευοντας οτι οι άντρες θέλουν να σε πηδήξουν, πχ.
Κι ας ειναι αλήθεια.
Θέλω να ζησει τον ρομαντισμό κι ας πληγωθει.
Είναι μια φυσική κατάληξη.
Δεν θέλω να ζησει εδω για να ειμαι ειλικρινής.
Είναι μια χωρα που σακατευει τα παιδια της από την γεννηση τους.
Κριτική, εγωισμός, ψεματα, υποκρισία...
Δεν ειμαστε καλόι σαν λαος οι ελληνες, δεν βλεπω πουθενα λεβεντια και "ρωμιοσύνη".
Φτυνουμε τις γυναικες μας και ξεφτελίζουμε τους συνανθρώπους μας.

Στο εξωτερικό τουλαχιστον εχεις την παρηγορια μερικές φορές να γεράσεις με παρέα, καποια πραγματα εχουν ακόμα μια αξία.
Θα μου πεις αναλογα που κινεισαι.

Στην Ελλάδα ομως η υποκρισια, το κέρατο,το ψεμμα, η εκμεταλλευση, η ψωροπερηφάνεια, η κακία δεν εχουν κοινωνικά στρωματα. Λες και τα λεφτα έπεσαν στην τυχη σε ενα ματσο αγροικους, που και να πήγαν και να μορφωθηκαν, ποτε δεν "επιασε" η καλλιεργεια.

Old money, new money.
Nouveau riche.

Γυρνώντας σε μένα...θυμαμαι την Οπρα στο Πορφυρό χρώμα, που προς το τέλος καθεται τσακισμένη στο τραπεζι, όλη η εσωτερική της φλόγα εχει σβήσει.
Και βλέπω εμένα.

Δεν μπορω να το περιγραψω.
Πώς περιγραφεις την ορμή του ανέμου, πώς ένας άνθρωπος καλός ως το κόκκαλο, δύναμη της φύσης και προσωποποιήση της εντιμότητας και της αφοσίωσης καταλήγει να ειναι σκιά του εαυτού του. δεν λέω οτι ήμουν η τελεια γυναικα ή ο τελειος άνθρωπος...σπασιτκή ειμαι, μιλαω πολύ και αλλα, αλλα αυτα, τα ειχα.
δεν τα εχω πια.
Δεν υπάρχει γυρισμός.
Πουλί με τσακισμένη φτερούγα δεν πετά πια και μαραζωνει.

Και δεν θέλω να ειμαι αυτό το πραδειγμα στην κόρη μου.
Φοβισμένη, απηυδησμένη. Φωνακλού
Κουρασμενη.


Χωρίς φλόγα στο μάτι.
Χωρις να περιμένω κάτι.

Friday, November 14, 2008

"'Εχω ενα μυστικό"

Πηρα το "εχω ενα μυστικό".
Μου αρεσουν οι βιογραφίες. Εχω διαβασει τις πιο ασχετες, διασημων και μη.
Οποτε οταν το ειδα στο βιβλιοπωλειο και ξεροντας οτι δεν εχω χρόνο, το πήρα, σίγουρη οτι θα ξεκλεβα λίγο εδω και εκει και οτι θα διαβαζοταν ευκολα.

Ακουγα οτι ειναι κακό βιβλίο. Αλλα φανταζομουν οτι ειχε σχεση με το βγαλσιμο στην φόρα, θεωρειται κακό.
Ημουν υπερ του θεραπευτικου γογονοτος που δημιουργειται οταν καποιος γραφει ενα βιβλίο για να πει τι εχει στην ψυχή του. Φανταζομουν τον Γιαννη Παπαμιχαήλ μια ζωή στην σκια των γονιών του να προσπαθει να βρει την θεση του, την ταυτοτητα του.

Εχω γραψει πριν δεκα χρόνια ενα τετοιο βιβλιο, το εδωσα στην μανα μου η οποια είπε οτι αν εκδιδοταν ο πατερας μου θα πεθαινε. Δεν τον αφησε να διαβασει και το βιβλίο του μπλογκ. Ισως και καλύτερα, περα από το σεξ, το βιβλίο αυτό ήταν πολύ κακο βιβλίο. Καλό μπλογκ, αλλα κακό βιβλίο.

Στο βιβλίο του Παπαμιχαήλ τώρα.
Δεν αντεξα να διαβασω πάνω από την σελίδα 25.
Αερολογιες, πομπωδεις εκφρασεις.
Δεν ειδα ουσία, δεν ειδα την τρυφερότητα για την μάνα του.
Μου φάνηκε οτι διεκρινα εναν εγωισμο, το ποσο εκεινον τον επηρεαζουν τα γεγονοτα του καρκινου της μητέρας του, στην οποια αναφεροταν καθε τρεις και λίγο "η Αλίκη". "Η Αλίκη της Ελλάδος".
"Είδα την Αλίκη σας να λυγίζει, αυτό το αντρακι". (ή κατι τετοιο δεν θυμάμαι)


Ποιος μιλάει ετσι για την μάνα του;
Για ποιον γραφει; Σε ποιον απευθύνεται;
Για την μανα του μιλάει ή για το ειδωλο;
Αν μιλάει για το ειδωλο, τοτε ας μιλήσει για την δουλειά της, ας βαλει εναν συγγραφέα να το γραψει, αποστασιοποιημένα.
Αν μιλάει για την μανα του τι της θελει τις εκφρασεις αυτες που επαναλαμβάνονται συνέχεια και που προδιδουν οτι πιθανον το βιβλίο γραφτηκε- ίσως -με παραγγελια;

Νιωθω οτι στο βιβλίο αυτό φαινεται-ως τωρα- το γεγονος οτι το παιδι αυτό ήταν το μεγαλύτερο θυμα θαυμασμου διασημοτήτων.
Star struck λεγεται.
Και οπως λένε, ο θαυμασμός δεν χωρα αγαπη.

Μένει μονο μια διαθεση, στο τελος, κυρίως υποσυνέιδητη, να κατεβασεις το ειδωλο από κει που το έβαλες, ή σου το βαλανε.
Συμβαινει παντου, παντα.
Τον λυπάμαι από μια αποψη. Αλλά ο τροπος που γραφει, πώς όλα ειναι σε αμεση σχεση με κεινον, χωρις να διαφαινεται η δική του συμπονοια και κατανόηση προς τους τριτους...με απωθει.

Αν το συνεχίσω, ισως αλλάξει η πρώτη μου εντύπωση.
Το θεμα ειναι να βρω την διαθεση να το συνεχισω, γιατι οοοοολο αυτο το πακετο λυρισμων, δραματικών εκφράσεων και ολο αυτό το "αρχαια τραγωδια σταιλ" συνοψίζεται σε δυο λέξεις.



Απίστευτα Βαρετο.

Saturday, November 08, 2008

ΟΙ ταμπέλες

Θα προσπαθήσω να κάνω το αδύνατο.
Να εξηγησω το θαλασσι σε άλλους που αντιλαμβάνονται το μπλε σαν βαθυ ελεκτρικ μπλε.
Μοιαζουν, νομίζουν οτι λεμε το ίδιο, αλλα δεν ειναι, και μόνο αν εχεις βιωσει και τα δυο ξέρεις την διαφορα.

Σαν ανθρωπος ειμαι αρκετα αμετοχη. Νοιαζομαι κατα μεσο ορο πιο πολύ απο τους δίπλα, ασχολούμαι, αλλα δεν...πώς να το πω;
Δεν συμπαθω κανεναν, δεν αντιπαθω κανεναν.
Καλα υπερβαλλω. Εχω και γω το κουμπι μου. δεν αντεχω πχ τους passive aggressive sneaky πεισματαρηδες, τους αδύναμους με την εννοια του μοιρολογητη, αυτουνου που κρεμεται απο σενα και αρεσκεται στον ρόλο αυτό σαν μια συνεχόμενη συμπεριφορα. Δενμιλαμε για στιγμες αδυναμιας, αλλα για τροπο ζωης.

Σε γενικες γραμμες ομως δεν εχω συναισθηματα για τους αλλους.
Ακόμα και τοτε που εμπαινα να γραψω σε φορουμ και γινοταν της μουρλής από σποντες κακιες και δε συμμαζέυεται, δεν κοιταζα ποτε ποιος εγραψε τι. Διαβαζα και αν κάτι μου προκαλούσε θυμο η αλλη αντιδραση, έγραφα σε αμεση σχεση με τα γραπτα. Τα λόγια που διαβαζα. Μετα κοιταζα ποιος έγραψε αν ήταν ειδικά κάτι ασχετο και "χοντρο".
Φυσικά μερικοι που επαναλαμβάνανε το "εγκλημα" μετα ξεχωριζαν, ήξερα οτι εγραφαν ετσι απεναντι μου/σε καποιον γιατι δεν με συμπαθούσαν ή δεν τον/την συμπαθούσαν οποτε οτι και να έλεγαν δεν ειχε αξία.
Και παλι αναφέρομαι σε μεμονωμενες περιπτώσεις.

Είμαι ουδετερη και αδιαφορη σε γενικές γραμμες.
Κραταω αποστασεις οταν βλέπω ανθρωπους με υπερβολική οικειοτητα, υπερβολικο ενθουσιασμο (συνήθως για το ατομο μου),ειναι κάτι πολύ γνωριμο και το οποιο δεν το θέλω στη ζωή μου.
Με κουραζει ψυχολογικά γιατι ερχομαι στην θέση του να εξηγω τον εαυτο μου.

Ευτυχως πολυ γρηγορα, as predicted, οι ενθουσιώδεις οπαδοι γίνονται φανατικοί "εχθροι", ειτε γιατι δεν μοιραζομαι τον ιδιο θαυμασμο, ειτε γιατι καταλαβαίνουν την απόρριψη που μαθηματικώς θα ερθει γιατι ειναι απατο πηγαδι απαιτησης και αιτησης της προσοχής μου...

Εχει γινιει εδω την εποχη που οτ μπλογκ εβγαινε σε βιλίο, από μλογκερ ψιλοβλαμμενη, έχει γίνει στην πραγματική μου ζωη, γινεται και θα γίνεται.

Αλλά πέρα απο αυτα τα περιστατικα, δεν εχω αισθηματα για τους αλλους θετικά η αρνητικά, δεν εχω θεση, δεν με εκπλήσσει αν καποιος ειναι κλέφτης και το λέει, η άπιστος ή οτιδήποτε.
Αντιλαμβανομαι τους ανθρωπους σαν ενα σακκουλάκι με μπιλιες. Εχουμε ολοι διαφορετικές και αναλογα με την περίσταση βγαζουμε μια η δυο και τρεις στο προσκήνιο. Δεν έιμαστε μονοκόμματοι και μονοδιαστατοι.
Και ολοι, μα όλοι εχουμε ελλατωματα σπαστικα και ολοι εχουμε κανει πραγματα που δεν θα θέλαμε η μετανιωσαμε. Τα ορια μας μονο αλλαζουν.

Εκπλησσομαι με τον κόσμο πολλες φορες, το ποσο ευαισθησια υπαρχει στο παραμικρο που θα τους πεις, σαν να τρελλαινονται που θα τους χαλασεις την εικόνα. Γιατι η εικονα τους ειναι το μεσο να νιωσουν καλα με τον εαυτο τους. Επενδύουν πολλα στο πως θα φαινονται για να μην τους αγγιξει η κριτική των αλλων.
Και μενα με ενοχλει η κριτικη και πολύ μαλιστα,αλλα κυριως επιδη δεν την ρώτησα.
Ομως προσπαθω να ειμαι οσο πιο πιστη στο ποια ειμαι.
Αν εφτιαχνα αλλη εικονα απο αυτή που θα ήμουν, θα μπερδευομουν, και δεν θα μαθαινα ποτε ποια ειμαι και δεν θα δυναμωνα ποτέ τελικα.
Θα αφηνα μια εικόνα να με παρηγορήσει, αλλα θα ημουν ερμαιο της καθε κατινας ή του καθε καλοπροαιρετου.
Η εικονα δρα σαν πανοπλία και ναρκωτικο.
Γιατι και μεις αντιλαμβανομαστε τους αλλους σαν μαχιμους, και τους κρινουμε.

λεω εμεις, αλλα δεν το βλεπω ετσι το ειπα στην αρχη.

Ισως γιαυτο ποναω μερικες φορες.
Γιατι δεν βαζω εικόνα ουτε σε μενα ουτε στους αλλους, ποναω από τις λεξεις.

Μια φορα θαυμαμαι μια μπλογκερ μου εγραψε κατι για το παιδι και πληγωθηκα.
Ωσπου έμαθα οτι ήταν αντρας που το επαιζε γυναικα και ήξερα οτι δεν με χωνευε.
Αυτοματως, η εικόνα που ειχα για κείνον μειωσε το χτυπημα, αυτοματως η ψευτική εικόνα του ξεφουσκωσε.

Μια αλλη φορα καποιος ανωνυμος με "χτυπησε" λεκτικα. Προβληματιστηκα.
Ωσπου εμαθα οτι ειχα stalker,και ήξερα ποια ήταν και ποια ήταν τα κινητρα της.
Αυτοματως αλλαξα ματιά.

Δεν θεωρω τον εαυτό μου ουτε αλλον καλύτερο.
Δεν σκεφτομαι με μετρα και διαβαθμίσεις.
We are all one. And i never bother to label it.
Ταμπελοποιούμε σαν μωρα, για να μαθουμε. Σαν μεγαλοι ταμπελοποιούμε από τεμπελιά, και απο αγνοια.
Δε ξέρουμε οτι εχουμε πολλά ακόμα να μαθουμε.


Και αυτό ειναι το θαλασσι μου, που μου δυσκολέυει την ζωή.

Friday, November 07, 2008

google translator, the gelio

Τι γίνεται όταν βάζεις το Google translator


«Η Κόλαση είναι οι άλλοι» έγραφε ο Sartre . «The Hell is other» wrote the Sartre.

Και εμείς είμαστε οι άλλοι, θα προσθέσω εγώ. And we are the others, I would add.


Στο τηλέφωνο: In phone:

  • Ένα μόνο πράγμα. Only one thing. Ζητήστε συγγνώμη αν κάνετε λάθος νούμερο. Ask forgiveness if you wrong number. Ενοχλήσατε. Harassment.

Στο μετρό: Subway:

  • Μην κάθεστε στα αριστερά από τις κυλιόμενες σκάλες, μπορεί εσείς να κοιτάτε αμέριμνοι τα αρχαία σφηνωμένα στον τοίχο δίπλα σας, και ο από πίσω να σας ρίχνει Do not sit to the left of the escalator, you may be looking at the ancient amerimnoi sfinomena the wall beside you and behind you to cast κατάρες, και με το δίκιο του. curses, and to the right. Σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα μετρό του κόσμου, η αριστερή λωρίδα είναι για τους βιαστικούς, τα επείγοντα και όχι για τους εκάστοτε θαλάσσιους ελέφαντες ή μοσχάρια που ρεμβάζουν το τοπίο. Around the world, in all metros in the world, the left lane is for the hasty, urgent and not for the sea elephants or calves that muse landscape.
  • Το ασανσέρ. The elevator. Ένα ηθικό ζήτημα. A moral issue. Είναι για μαμάδες και ηλικιωμένους και ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. It is for mothers and the elderly and people with mobility problems. Και όμως το παίρνει ο οποιοσδήποτε και καλά κάνει αν μπορεί. And yet he takes any and it can do well. Αν όμως είναι γεμάτο με κόσμο της παραπάνω κατηγορίας, τότε ή περιμένει το επόμενο, ή αποφασίζει να ανέβει τα τρία σκαλιά που θα τον μετακινήσουν από την κατηγορία μοσχαριού, στην κατηγορία «μοσχαριού που κινείται». But if the world is full of the above category, then or wait for the next, or decide to raise the three steps that will move from the category calf in the category «calf on the move».
  • Από το μετρό προς εμάς. Αν υπολογίσουμε το πόσα χρήματα έχει το μετρό καθημερινά, είναι τουλάχιστον προσβολή να μην υπάρχει επαρκής κλιματισμός εντός και εκτός βαγονιών. From the subway to us. If you calculate how much money has the metro daily, at least not to insult there is enough air conditioning inside and outside coaches. Στην παρατήρηση μου In my observation μετά από παρ’ολίγο λιποθυμίας συν-επιβάτισσας, αυτός που μου σύστησαν ως σταθμάρχης της εθνικής Άμυνας, μου απάντησε ότι δεν έχουν όλα τα βαγόνια κλιματισμό. after a near-faint-plus epivatissas, who set up my station as national defense, he replied that not all air-conditioned carriages. Τα σχόλια και οι μούντζες, δικά σας. The comments and mountzes, yours.


We all got to do what works best for our families.


Το ειχα διαβάσει αυτό καπου από μια μαμα που ειχε βαρεθει καποια πράγματα που ειχα βαρεθέι και γω, και τα ειχα ξεχασει τελειως.

Με αφορμή μια κουβεντα που ειχα σήμερα μου ήρθαν διαφορα συναισθήματα στην επιφάνεια που ειχα ξεχάσει.Συνειρμόι, αναμνησεις. Και ποτε δεν τα ειχα γραψει. Τουλάχιστον δεν νομίζω.Ισως γιατι δεν βρήκα ποτέ οτι άξιζε τον κόπο να ασχληθώ.
Σημερα ομως ήθελα.

Πώς να τα εκφρασω εδω, ελεύθερα χωρις να στεναχωρεθουν οσοι πιθανον αναγνωρίσουν τον εαυτό τους;
Αν και δεν υπαρχει λόγος, ειναι σκεψεις απο μέρους μου,δεν εχω καποιον υπ όψη μου ασχετως αν οι σκεψεις μου ξεκίνησαν από την κουβέντα που ειχα με καποιον. Είναι ομως σκέψεις γενικές και ειδικες αυτόνομες, χωρις κακία, χωρίς διαθεση κριτικής, χωρις στόχο.
Ωχου, βουταω και ο Θεός βοηθός.

Θυμήθηκα σήμερα γιατι σταματησα να πηγαίνω στον συνδεσμο θηλασμου.
Μια μητερα που θηλασε τρια χρόνια το παιδί της λογικα θα κρατούσε ενεργή δραση στον σύνδεσμο, ειδικά απο την στιγμη που ο θηλασμός ήταν η κύρια αιτία που με κρατησε μακρια από το μαιευτήριο και τους "παράνομους" κανονισμούς τους.

Εγω, θεωρω οτι ο θηλασμός δεν ειναι μια επιλογη. Είναι υποχρεωση.
Εκτος αν υπάρχει σοβαρός ιατρικός λόγος (και όχι το γνωστο παραμύθι οτι "δεν εχω γάλα"http://smallerhand.blogspot.com/2008/11/2_01.html).

Ομως, ο θηλασμός δεν ειναι ο στοχος μου. Οπως δεν είναι η σταυροφορία μου ο τοκετός στο σπίτι, οπως δεν ειναι το πάθος μου το baby wearing, το attachment parenting, το home schooling etc....
Ολα αυτά ειναι ΕΡΓΑΛΕΙΑ.


Ναι, μερικά ειναι απείρως πιο πρακτικά, πιο υγιεινά και πιο λογικά, όχι μόνο για μένα, αλλα και για μεγάλη μερίδα κόσμου.
Μερικα, δεν ειναι τόσο διεδομένα και χρειαζεται μια εκτεταμένη ενημέρωση.
Ομως ο στοχος μου δεν ειναι το εργαλειο καθ'εαυτου, αλλα το καλό του παιδιού.
Το πώς θα μπορέσω εγώ να διευκολύνω το well being του παιδιού, με ποιο τροπο θα ενισχύσω την σχεση και την εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

Οταν πήγα στον σύνδεσμο, διαχώριζαν την θέση τους από τον τοκετό. Πως ειναι δυνατόν, αναρωτιόμουν;
Ολα αυτά ειναι ένα, δεν ειναι;
Στον τοκετό ζήτησα να μάθω πως να κάνω λαμάζ γιατι αυτό το "χαλάρωσε και νιωσε σαν λουλούδι που ανοιγει" δεν μου ταίριαζε, I m a person that acts.
Οταν μου απαντήθηκε οτι εδω, δεν θα σας το δειξουμε αυτό, εγινε της ποπης φυσικά.
Δεν γινόταν να μας ενημερωνουν για τις πρακτικές των μαιευτηριων και μετα να μην κάνουν γενική ενημέρωση για τους αλλους τρόπους. ΟΛους τους άλλους τροπους, ωστε να επιλέξουμε. Οχι να ειμαστε προβατα του ενος ή του άλλου οργανισμου.
Δε μπορείς να με τρομάζεις και μετα να αρνεισαι να μου δώσεις τις επίλογες παρα μόνο να ακολουθω εσενα τυφλα, ενω πριν πεντε λεπτά μου ειπες να μην ακολουθω τυφλά τους γιατρούς. Δεν γίνεται, αι γαμήσου στην τελική.

Ταμπελίτσα, ομαδα.
"Μια ταμπελίτσα που να λεει οτι εμεις έιμαστε με τους κοκκινους. Κατα του μη φυσικού τοκετού, με την μεριά της μήτρας.
Αααα δεν ξερουμε τι κάνει η ομάδα των πράσινων, του βυζιού, δεν μας απασχολει."

Και έτσι χωρίζουμε το σώμα μας σε τμήματα όπως διαχωρίζουμε και το παιδι σε τμήματα.
Το τμήμα τοου φαγητου, το τμήμα του υπνου, το τμήμα της βόλτας...

Εφυγα απο ολους τους συλλόγους.
Εχετε δει γυναικα που θηλαζει να ψάχνει για σκοπο στην ζωή της;

Το ποσα πισωπλατα μαχαιρώματα επεφταν και ποση φιλοδοξία υπήρχε δεν λεγεται.
Και το καταλαβάινω, ειναι η ανθρώπινη φύση. Εδω τσακωνονται υπαλληλοι βιντεο κλαμπ/ σουπερμαρκετ για το ποιος θα παρει την ευνοια της προισταμενης, ποιος θα ειναι ο "καλύτερος"...θα την γλύτωναν οι πανταχού σύλλογοι με γυναικες που προσπαθουν να επαναπροσδιορίσουν την νεα τους ταυτότητα και βρίσκουν αξία και σκοπό σ'αυτο που κάνουν-αναγκαστικά πια ή όχι;

Και ταζονται με μια λατρεια, μια πιστη έναν φανατισμό που εμενα με ξενέρωνε.Δεν ήταν απαραίτητα κακές, μερικές μα΄λιστα σαν εμενα πραγματικα΄ειχαν διαθεση να βοηθήσουν.
Ζήτησα να γίνω συμβουλος θηλασμου τότε. Χρειαζόταν μια στα Γαλλικά και στην περιοχή μου. Μελέτησα, πήρα τα βιβλία. Ποτε δεν βρηκε το χρονο μία τους να με αναλάβει (κανονισμός) για τις εξετάσεις. Αργότερα εμαθα οτι ήταν θέμα συμπαθειας.
Οκ.
Δεν θα πω ψέμματα οτι τότε δεν με πειραξε γιατι είχα ολα τα φοντα και την ικάνοτητα να γίνω, και εβρισκα άδικο να μου κοπέι ο δρομος απο τον οποιονδήποτε.
Θηαλαζα κιολας τοχα πάρει πολύ κατακαρδα.
Μετα αφοσιώθηκα στο βιβλίο, σταματησα κα ινα θηλάζω και ήρθα στα ίσα μου.
Μπήκα στη δουλεια, βρήκα σκοπούς και τις ισσοροπίες μου.
Ομως δεν αλλαξα γνώμη για καποια πράγματα.
Ακόμα και τώρα θεωρώ οτι το θεμα του συλλογου θα έπρεπε να είναι η εκπάιδευση και η ενημέρωση όσο πιο πολλων γυναικών γίνεται και η χρησιμοποίηση όσο πιο πολλων εθελοντών γίνεται.
Ομως όταν ο στοχος είναι η αυτο δικάιωση/ αυτό προβολή, το αυτοχαιδεμα υπεροχης, γενικά οτι εμπλεκει το Εγώ μας, χανουμε την ουσία.
Την συνολική ευτυχία του παιδιού.
Οχι;
Εδώ ειναι ο σύλλογος για αυτες που θηλάζουν είπατε;
Του βυζίου και του παλουκιού δηλαδή.



Γι'αυτό αποχώρησα. Βαρεθηκα να χρειαζομαι διπλωματικά ταλέντα και χαρτη για να καταλήξω να συνδυασω όλες τις μεθόδους, όλες τις θεωρίες, παρακάμπτωντας όλες τις εσωτερικες διαμάχες και την φανατίλα.

Παρακάμπτωντας τα τσοφλια για να βρω τον καρπό.
Το παιδι.
Και πως να γίνω καλύτερη μαμα.
Πιο λειτουργική και αποτελεσματική.

Γιατι δεν ειναι ούτε ήταν ουτε θα γίνει ποτέ ευκολότερη δουλειά και χρειάζομαι όλη την βοήθεια που μπορώ να πάρω, χωρις να νιωθω πιο διχασμενη και ταγμενη σε μπουτι και βυζί, στομα και μ'νι.
Η εισαι κοντα στο παιδι, αποζητας πώς να εισαι χωρις να βαριεσαι, κερδίζοντας χρόνο και χρησιμοποιεις σε μικρό ή μεγαλο βαθμό ολους τους τροπους που υπαρχουν (αν σε βολευεουν), ή δεν εισαι.
Ολα τα άλλα ειναι του κώλου.

Και οσοι πιστοί προσέλθετε, να ο σύλλογος που έλειπε.




απορία

Αληθεια το www.boukitses.blogspot.com μπήκε στο greekbloggerz?

εγραψα για το savoir vivre.
αναρωτιεμαι γιατι βέβαια.
If rudeness was a disease, this country would be terminally ill.

Η στιγμή της παπαριας

Με αρρωσταίνει το πόσο στημένα είναι μερικά πράγματα.
Ακουμε δημοσιογραφους να ορυονται να σοκάρονται για το παιχνίδι της αληθειας.
Γιατί;

Στ'αλήθεια το βρίσκουν πιο σκληρό απο τις ψηφοφορίες που πετανε ανθρώπους έξω η απο τις κριτικές που χλευάζουν ανθρωπους που τολμουν να εκτεθούν;
Είναι ορχηστρωμένο για να γίνει ντόρος η όντως ειναι οι περισσοτεροι τοσο βουτηγμενοι στα κρυφα και στα ψεμματα που τρελάινονται;
Γιατι δεν τους ενοχλουν αυτά που λέγονται.
Του εχοχλει οτι λεγονται.
Για τα λεφτά, και καλα...λες και τα λεφτα δεν ειναι το κινητρο ολων, ειδικα στα μιντια.

Εγω που δεν εχω μυστικά γιατι εχω την- πιθανως λανθασμένη -άποψη οτι ολοι τα ιδια σκατάκια έιμαστε και η αλήθεια ξεσκεπαζει τις ομοιοτητες μας, τελικα, δεν θα ειχα προβλημα να πάω.
Γιατι δεν βλεπω μεγαλο κόστος.
Γαμηθηκα με καποιους, ε και;
Δεν συμπαθω τους δικούς μου πολύ. Ε και;
Αφου ειναι αλήθεια.

Ομως οι δικοί μου δεν ειναι ετσι, ο πρωην μου δεν ειναι ετσι, και στην περίπτωση των πρώτων δεν θέλω να στεναχωρήσω τον πατερα μου, δεν θα το αντεχε, εχει αναγκη την "εικονα'.
Για την μανα μου δεν με ενδιαφερει, γινεται ετσι κιαλλιως ρεζιλι απο μονη της κανοντας και μενα ολη μου την ζωη οποτε ειναι χαμενη υποθεση.
Ο πρωην μου δεν αντεχει ουτε αυτος, και ενω δεν με απασχολει ο ψυχικος του κοσμος...ας μην εκανε οσα (μου )εκανε στην τελικη, ας προσεχε....υπαρχει ενα μικρο παιδακι και εχω υποσχεθει στον εαυτο τμου οτι δεν θα το βαλω στη θεση να τα μαθει και να νιωσει την διαμαχη και τον διχασμο.
Αλλα το πώς θα φανω στους αλλους;
Το αν θα με κοροιδεψει η καθε λαική παρουσιαστρια στην εκπομπή της;
Ξερω ποια ειμαι.
Και αυτο που ειμαι δεν το καλυπτω με ψευτικα δεκανικια.

Γιατι δεν εχω κανει και τιποτα το τοσο κακο για να ντρεπομαι.
Και αυτα που εκανα και ντρεπομαι...τα εκανα.
Λεγοντας ψεμματα, δεν θα αλλαξει αυτο το γεγονος. Μονο θα με γεμίσει περισσοτερες ενοχες, σαν να μην δεχομαι εγω η ίδια τον εαυτό μου.

Γαι την μικρη ισως να τα εκρυβα.
Εγω αντεχω το τιμημα, εκεινη ακομα οχι.
Μια μερα θα μαθει-ελπιζω- να μην ταυτιζεται με τις δικες μου πραξεις και ζωη και να μην νιωθει υπευθυνη για μενα οπως κανουν ολα τα παιδια.


Οποτε, για να γυρισω στο παιχνιδι...
τι σκατα ορυονται ολοι;

Τοσο πολυ κακο πραγμα ειναι η αληθεια;
Τι σκατα κανουν ολοι πισω απο κλειστες πορτες;


Thursday, November 06, 2008

Μαργαριταρια

Μαμα, η δασκάλα του χορού είπε οτι χρειαζομαι να φοράω κολώνες στο μάθημα.


Ευτυχως που έκανε την κινηση στα ποδια της και κατάλαβα οτι εννοούσε κολάν δηλαδή.

Wednesday, November 05, 2008

For fucks sake

Αυτες τις μέρες οι δικοί μου με ταλαιπωρούν πολύ.
Εχω γραψει ποστς που φυσικά δεν εχω βάλει στην επιφανεια.

"μπαμπα μη λες στο παιδι τιποτα αρνητικο σε παρακαλω, μονο θετικα."
"να μην μιλαω;"
"να μην κατακρινεις."
"μα γελαει"
"γιατι ειναι γλυκο παιδι αλλα τα κραταει μεσα της και τα βραδια μου τα λεει με παραπονο"
"σε δουλευει"

οκ, βγαλε εμενα ηλιθια και το παιδι πονηρο.


σημερα
"γεια σας, την κυρια ταδε παρακαλω"
"ποιος την ζητει;"
"απο την εταιρεια αλαρκο για μια ενημερωση..."
"ποιος σας εδωσε το τηλεφωνο μου;"
δεν πληρωνω το απορρητο για το τιποτα και ειμαι ετοιμη να γαβγισω στην κωλο τραπεζα που διοχετευσε τον αριθμο μου.
"ο πατερας σας."
μου πεσε το σαγονι.
"γιατι;"
"για να σας ενημερωσω για μια θεση εργασιας στο τηλεφωνικο κεντρο, στην ενεημερωση πελατων..."
"οχι ευχαριστω"
Θα πηγαινα, αλλα αυτες οι θεσεις εχουν να κανουν με πωλησεις.

Πιο πολυ ομως ειχα μεινει αναυδη με την κινηση του πατερα μου να δωσει τον αριθμο μου χωρις να με ρωτησει.

Τον αριθμο τον εχουν 4 ατομα. Μονο.
Ο πατερας του παιδιου μου, οι δυο κολλητοι μου, και οι γονεις μου.

Ρε γαμωτο εγω ειμαι περιεργη που νιωθω οτι ξεπερνανε τα ορια που υπαρχουν (αφου δεν μενουμε μαζι, εχουμε αλλη τσεπη και εχουν διαχωρισει την θεση τους απο ολα μου τα προβληματα)ή εχω δικιο που σκεφτομαι οτι εφοσον υπαρχει αποσταση στα ασχημα και στα σοβαρα, δεν θα πρεπε αν εχουν τοση ανεση με την ιδιωτικοτητα μου....


Ειμαι θυμωμενη με την μανα μου πολυ αυτο το διαστημα.
Εμαθα και απο φιλους στη Γαλλια στους οποιους ειχα μεινει ενα διημερο οτι τους ελεγε να με παντρεψει με τον γιο τους.
Δεν τους ηξερα δεν τους ειχα γνωρισει καν.
Τοσο απελπισμενη ηταν να με ξεφορτωθει; Λιγους μηνες μετα με εκλεισε εσωτερικη αλλα ευτυχως με εσωσε ο πατερας μου απο ενα σχολειο που τελικα αποδειχτηκε για "προβληματικες" κοπελλες.
Αλλα ηταν το πιο φτηνο, οποτε....

Φυσικα η μανα μου ειναι το ανεκδοτο και γω για αλλη μια φορα χαμηλωνω το βλεμμα.
Yep, thats my mom alright.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers