Friday, August 29, 2008

Young People Fucking

Αυτή η ταινία είναι αστεία, αληθοφανής, οι διάλογοι έξυπνοι και γρήγοροι.
Πέντε ζευγάρια πριν το σεξ, κατα την διαρκεια και μετά.
ΟΙ καλύτεροι φίλοι, το ζευγαρι, οι πρωην, οι συγκάτοικοι, και ενα ζευγάρι στο πρωώτο ραντεβού.
Ο δημιουργος δεν την είδε καλλιτεχνικός auteur δεν προσπαθησε να περασει συμβολικά μηνύματα, και πετυχε στο να περιγραψει ακριβως τις καταστάσεις.
ΟΙ ηθοποιοι πολύ καλοί , χωρις υπερβολικό παιξιμο, σε πειθουν και είναι αισθαντικοί.
Η δε "Κρις" από τους καλύτερους φίλους, μια κούκλα.

Μου άρεσε τόσο πολύ που σας το προσφέρω εδώ.


Tuesday, August 26, 2008

Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;

Γυρνώντας από το χωριο του ex άντρα μου όπου πήγα να πάρω το παιδι (δεν ειμαι ανετη στο να μπαίνει στο αυτοκίνητό του, θεωρω ότι τρεχει πολύ), μαθαίνω στον σταθμό ότι δεν εχει απευθείας λεωφορείο και οτι θα κάνουμε μια στάση-κύκλο. Αντι για 3 μιση ώρες, θα κάνουμ 4 μιση και θα σταματήσουμε για 20 λεπτα να παρουμε αλλο λεωφορείο. Τι να κάνουμε όμως; Ήταν το μόνο που έφευγε αυθημερόν. ΜΠάινω το πρωι, πάω, φτάνω, περιμένω στο σπίτι της πεθεράς μου και το απογευματάκι παίρνουμε τον δρόμο του γυρισμου. Στην στάση που κάναμε μετά από 2 ώρες ταξίδι, μια κυρία, ξανθιά, εύσωμη και παρδαλά ντυμένη και βαμμένη, πάει στο γκισε και ρωταει με έντονη φωνή γιατι δεν ενημερώθηκε οτι θα κατεβάιναμε από το λεωφορειο. Ο υπαλληλος της λέει ότι κακώς δεν την ενημέρωσαν από την εκκίνηση της και ότι εχει δίκιο αλλα, τι να κάνει και εκείνος; Και εκεί αρχίζει το σόου. Η τύπισσα παιρνει μπρος και φωνάζει, αρεσκόμενη πιθανόν από την προσοχή ενος ολόκληρου σταθμού και γκαρίζει ακταπαυστα, αναιρώντας άμεσα την ρητορική απορία της. "Μα πώς μας ξεφορτώνουν έτσι, ζώα είμαστε;" Επι 12 λεπτά της ώρας -το ξέρω, τσέκαρα-, 12 ατελείωτα λεπτα δεν σταματησε να φωνάζει. Στην αρχή σαστισα, μετα αναρωτήθηκα αν είχε ανθρωπο άρρωστο στην Αθήνα και το αγχος της να φτάσει την έκανε να παραφερεται σαν στρουμπουλο κοριτσακι που δεν του έδωσαν το παιχνίδι του. Το ματι μου έπεσε στα ρούχα της, δεν μπορεσα να καταλαβω αν την είχε δει κόρη Ναυάρχου όπως η Αλίκη στο ΝΑυτικό (αχ Βουγιουκλάκη, πόσες κατέστρεψες). Η βαλίτσα της ήταν ακόμα στην καρότσα και θα την έχανε αν ένας φοβίσμένος υπάλληλος δεν της την έφερνε. Κολώφαρδη, σκέφτηκα. Και ο σαματας να συνεχίζει. Έρχομαι απο οικογένεια που φωνάζει, εχω δει λογιών υστεριες, δεν ιδρώνει το αυτί μου. Όμως όταν κοιταξα κατω και ενώ η δράκαινα φώναζε στο κινητό της σε καποιον άτυχο που δεν θα την έβλεπε μόνο δέκα λεπτά, οτι θα έπαιρνε τον υπευθυνο κλπ κλπ, είδα δυο διαπλατα ματακια και ενα ανοιχτό στόμα. "Μαμα, γιατί φωνάζει η κυρία;" Εδω έπρεπε να βγάλω όλη μου την σοφία και μαεστρια σαν μητέρα και να σιγουρευτώ οτι το παιδί μου, με διαπαιδαγωγικό τρόπο θα κατανοούσε την πολύπλοκότητα και την σημασία μιας τετοιας συμεριφοράς.
"Γιατί ειναι βλαμμένη."
Και μέσως μετά χαμογελώντας:
"Και αν σε δω ποτε να φέρεσαι έτσι, θα σου κόψω τα πόδια."






Η μικρή γελασε, και πήγαμε να της πάρω μια απαγορευμένη λιχουδιά ενώ το μουσικό χαλί-χάλι, συνεχίστηκε μέχρι και λίγο πριν έρθει το επόμενο λεωφορείο.
Ήταν άξιο αποριας μετα, που όλοι μου έδωσαν συγχαρητήρια για την άψογη συμπεριφορά του παιδιού που δεν ακούστηκε ούτε μία φορά σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού;
Η σύγκριση, ήταν αναπόφευκτη.

Lich King synexeia




Sunday, August 24, 2008

Καρτ Ποστάλ από τις διακοπές μας....









The lich king himself


Thursday, August 21, 2008

Οσοι παιζουν wow θα καταλαβουν

δεν θυμαμαι που το είδα, αλλά ειναι φανταστικό
.







υγ: α, ναι και να αναφερω οτι μου σταλθηκε προσκληση να δοκιμάσω το beta lich king...:P

Wednesday, August 20, 2008

Τσα! (pathste pano stis foto)

Βρήκα αυτή την φωτογραφία με τον φίλο μας που έλεγα πιο κάτω, από τον γάμο του , στονοποίο νόμιζα οτι παντρευόμουν εγω.
Μου αρεσει αυτή η φωτογραφία γιατι μονο εγώ εχω πάρει μυρωδιά τι γίνεται, και θυμαμαι αυτή τη σκηνή σαν να ήταν χτες, το για πότε είδα τον φωτογράφο και χαμογέλασα.

Βρέιτε την Λίλι.

Και εδώ έχουμε μια ιστορία διστακτικότητας και τελικής ικανοποιησης (και γουργουρητού)

Wednesday, August 13, 2008

Tuesday 12 August

Εχουν πεθάνει αρκετοί γνωστοί μου, κατα καιρούς... όμως για καποιο λόγο δεν ενιωθα λύπη.
Και όταν δεν νιώθεις λύπη νιώθεις ψεύτης να πάρεις τηλέφωνο η να πάς στην κηδεία, σαν να τον κοροιδεύεις τον αλλον.
Εχει όμως τον πονο του και δεν το καταλαβαίνει.
Θέλω να ελπίζω.
Όπως δεν μου αρεσουν οι τυπικότητες στους γάμους...(δεν φορεσα νυφικό για να μην αναγκασω 200 ατομα να με χαιρετήσουν στην σειρά), δεν μου αρεσουν τα τυπικά τηλεφωνήματα την ώρα που ο αλλος υποφερει.
Στεναχωριεμαι γι αυτον που έμεινε περισσότερο.
Δεν ξέρω ίσως κατι δεν παει καλά με μένα, ο σκύλος μου πεθανε και ακόμα περιμένω να το νιώσω....

Σημερα έμαθα οτι πέθανε ο συνεργάτης του μπαμπά μου.
Τον ήξερα όλη μου την ζωή.
Ειχα να τον δώ πάνω από 4 χρόνια.
Και πριν απο αυτό, στα βαφτίσια της κόρης μου, και πριν από αυτό, αλλά 6-7 χρόνια.

Όμως οταν εκλεισα το τηλέφωνο, το ενιωσα.
Είχε τα πιο ωραία καθαρά γαλάζια μάτια και πάντα γελούσε.
Πάντα έκανε πλακίτσα και στις κόρες του έβγαζε μια τρυφερότητα...
Μικρή, κοντα στα δύο, έλεγα οτι θα τον παντρευόμουν και όταν έγινα παράνυφος στον γάμο του, έμπαινα στην μέση και έσπρωχνα την γυναίκα του να φύγει...εγώ θα τον παντρευόμουν.

Δεν νομίζω να τον είδα ποτέ θυμωμένο.Μια δυο φορες όλες κι όλες να σοβάρεψε ίσως, αλλα πιέζω πολύ το μυαλό μου να τον θυμηθω κατσούφη, κάπως.
Στην ρόδο, έβαζε μια λεκάνη με μεμβράνη και ψωμί και τα μεσημέρια τρωγαμε τα γαυρακια/αθερίνες και κείνος γέλαγε με την μύτη του κοκκινη από το ποτό.
Του άρεσε να πίνει και η κοιλιά του το μαρτύραγε.
Αλλά δεν ήταν από αυτούς που οταν πιουν χαλιούνται...

Αυριο είναι η κηδεία του.
Ήξερα εδώ και ένα χρόνο ότι έχει καρκίνο όμως δεν πήγα να τον δω.
Πίστευα ότι ήταν καλύτερα, αφού δεν άκουσα τίποτα από τους δικούς μου.

Από το απόγευμα που το έμαθα προσπαθω απεγνωσμένα να συνδεσω το σκάνερ γιατι έχω μια φωτογραφία που δείχνει το πως νιώθω.
Δεν μπόρεσα, και την φωτογραφησα.
Βγηκε θολή...ισως και καλύτερα...








Δεν θέλω να σου πω αντίο.





Wednesday, August 06, 2008

Ιδιοκτήτης φρομ Χελ...

Και αφου πλήρωσα τις τέντες, και κρατησα τα μισα από το νοίκι (αφού ειχα συμφωνήσει να τις
πληρώσω μισο μισό,) με παίρνει ο δικηγόρος να με ρωτήσει γιατι έβαλα μόνο 50 στην τράπεζα.
Τον πήρε ο τύπος και μάλιστα του είπε οτι δεν μένω μόνη στο διαμέρισμα.
Οκ.....
Η λεει οτι ναναι και αρχίζει βρόμικο πόλεμο και θα τον πάρει και θα τον σηκώσει,
ή εστησε αυτί όταν ήταν εδω ο 'Αγγελος (η και ο Νίκος που έρχεται συχνα πυκνα να μας δει), κάτι το ανατριχιαστικό και που με τσατίζει.

Who the fuck does he think he is?

Tuesday, August 05, 2008

I used to have so much fun...



doing stuff like these.
To διήμερο έκανα αυτα.
Υπήρχε εποχή που εκανα συνέχεια πίνακες, διαβαζα, ήμουν μονίμως απασχολημένη και ήθελα να διασκεδάζω.
Το παιδί με σοβάρεψε, το διαζύγιο... η το ίντερνετ τα άλλαξε όλα;




Ο πίνακας μου ήταν ψιλοαγγαρεία αλλα ενθουσίασε την μικρή.
Το τατού το ευχαριστήθηκα πολύ.


Ι still got it baby, yeah...

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers