Saturday, August 29, 2009

Ο χωριάτης άνθρωπος δεν ειναι στη καταγωγή....

ο λαχαναγορίτης, ο γύφτος...
Πολλες φορές με εχουν κατηγορησαι οτι εχω κάτι με τους βλαχους ή τους χωριάτες, και φυσικά εκείνη την ώρα δεν καθομαι να εξηγήσω αυτό που εγώ θεωρώ αυτονόητο.
Ο χωριατης δεν ειναι καποιος από χωριό, ειναι αυτός που θα σε ρωτήσει κάτι που δεν τον αφορά, ο αδιάκριτος, αυτός που δεν έχει συναίσθηση των οριών που έχουμε στις αρχες μιας γνωριμίας.
Αυτός που θα σε ρωτήσει με ποιον μιλάς στο τηλέφωνο ενω του έχεις μιλήσει 2 φορές, αυτός που θα σου πει τι να κανεις χωρις να τον εχεις ρωτήσει, αυτός που θα μάθει κατι για σένα ξωφαλτσα-δεν του το εχεις πει εσύ γιατι δεν τον ξέρεις στην τελική- και θα έρθει να το συζητησετε.
Ο βλακας, ο κουτσομπολης, ο "εγω υπάρχω".
Αυτός που οι γονεις του απο μικρό του έλεγαν οτι ειναι ξεχωριστός, καλύτερος και φυσικά δεν βασίζεται πουθενά αυτή η πίστη.
Αυτός που θεωρει οτι εχει περισσότερα δικαιώματα.
Αυτός που τον φτύνουν και νομίζει οτι βρεχει-αντε, οτι τον ζηλέυουν.
Αυτός που θα σου βγαλει υποκορίστικό μέσα σε λίγες μέρες και θα φερεται λες και γνωριζόσαστε χρόνια χωρίς να του εχεις δωσει εσύ κανέναν θάρρος.
Αυτός που θα πεις κάτι και θα σου πει: "Είσαι λάθος".


Αυτούς λέω χωριάτες και προβιβάζονται σε γύφτους όταν εχουν και κακιά και μιζέρια.
Θα τους ελεγα ζώα, αλλά φοβάμαι μη γυρίσει το σκυλί παρεξηγημένο, και μου κάνει παράπονα.
Αυτο βλέπεις, δεν καταλαβαινει οτι είναι εκφράσεις.

Ο χωριάτης άνθρωπος...δεν ειναι στη καταγωγή.

Πριν τρεις μέρες μου χτυπάνε το πρωι το κουδόυνι. Ξυπνάω.
"Ναι;"
"Μου ανοίγετε σας παρακαλώ; Η καθαρίστρια είμαι."
'Μα κοιμόμουν..." της λέω με παράπονο και απορω γιατί μιλάω σαν παιδάκι.
"Συγγνώμη", μου λέει.
Οκ, νο πρόμπλεμ, συμβαίνει.


Σήμερα, Σαββατο, ντριννννν.
'Ετυχε να έχω ξυπνήσει γιατι θα πάει η μικρή στον πατέρα της.
Ο ίδιος διάλογος.
"Μη μου χτυπάτε" της λέω, "κοιμάμαι".


'Δέκα η ώρα ειναι."
Παθαίνω ενα μίνι εγκεφαλικό.
Μόλις μου "πέρασε" οτι βασει του δικού της προγραμματος, αρκετά κοιμήθηκα, άρα θέλω δε θέλω καλά έκανε και μου χτυπάει το κουδόύνι; Με αναιρει;
"Και θα σου δώσω λογαριασμό τι ώρα κοιμάμαι ή αν δουλέυω νύχτα;"
"Καλα καλά, πωπω..." μουρμουράει.
"Αμα κατεβω κάτω θα σου πω εγω πωπω, μην ξανακουμπήσεις του κουδούνι μου, και θα ενημερωσω την διαχειρίστρια!"
Στη τελική ας της δωσει κλειδιά τι με νοιαζει εμένα;


Ετσι μουρχεται να κατεβω και να τη ρωτήσω αν μου επιτρεπει να παω σε κλάμπ τη Παρασκευη και τι ώρα θεωρει εκείνη λογική να γυρίσω.


Καλά ξεκινάει η μέρα.

Thursday, August 20, 2009

I m too old for this shit

'Εχω κάψει δάχτυλα, παλάμες και χέρια. Οταν έρχεται η μέρα που καις το βυζί σου ενώ μαγειρεύεις χέσε μέσα. Κι ας ήταν Wok, δεν με νοιάζει.

Friday, August 07, 2009

Νυχτερινές ακροβασίες

Επέστρεψα πριν λίγες μέρες μετά από ενα απίστευτο δρομολόγιο με ένα τρενο που σφύριζε σε όολη τη διαδρομή (ΟΛΗ. Για να μη σκοτωθει οποιος ηλιθιος αγνοησει τις μπαρες. Μονο που αν σφυριζουν τα τρενα, δεν θα δωσουν ποτε΄σημασια στις μπαρες...) 3 μερες πονοκέφλο, πρωι μεσημέρι βράδυ, νύχτα και ξανα μανά.

Επαιξα Γουοου μετα
από 8 μήνες (επαθα στερητικό τωρα που ειχα χρόνο) και το προχτες το βράδυ πέσαμε στο κρεβάτι με τον Αγγελο κατά τις 4. Και τοτε το ακούσαμε. Τον γδούπο, και τις νυχιές. Και βγήκα στο μπαλκόνι και έλειπε μια γατα. Της κόρης μου. Με έλουσε κρυος ιδρωτας. Θα έχανε κι αλλο ζωο; Ντυθήκαμε και κατεβήκαμε κάτω,ετοιμοι να δούμε αίματα. Τίποτα. Κοίταξα ψηλά.

Από τον δευτερο με κοίταζε ενα στρογγυλό κεφαλάκι, λίγο χαμένο.
Ανεβηκα σπίτι(3ος) και πήρα την Πυροσβεστική. Ντρεπομουν λίγο αλλα επειδη στο εξωτερικό βοηθανε εγκλωβισμένα ζώα, και εδω πάνε για ασανσερ... σκεφτηκα οτι κατι μπορει να γινει μια και το διαμέρισμα του 2ου ήταν εγκαταλελημένο.

Ο πυροσβέστης ψιλοειρωνευτηκε οταν του ανεφερα τα ασανσερ.
¨Κλειστηκε η γατα στο ασανσερ;" Μετα μου ειπε οτι αν ηταν σε δεντρο θα πήγαινε οχημα, αλλα στην περίπτωση ξένης ιδιοκτησίας, τσου.
Του εξηγησα οτι αν δεν ερχοταν για το γατι, θα ερχοταν για μενα σε 15 λεπτά γιατι θα δοκίμαζα μόνη να την βγάλω.

"Απειλείτε δημόσια υπηρεσία;"


Ε;( ό, τι να ναι)


Δεν έδωσα συνέχεια, εκλεισα και μετα από ενα λεπτό με
ξαναπήρε. Ενω εχω απόρρητο νούμερο. (μάλιστα...)
Θα μου έστελνε οχημα.
Τον ευχαρίστησα.
Και εστειλε, αλλα οι σκάλες δεν θα έφταναν μου ειπαν, και να μιλήσω στην διαχειρίστρια της πολυκατοικίας για να φερω άυριο κλειδαρα.

Μονο που ειναι κοντα δεκαπεντάυγουστο.

Μέχρι τις 8 το πρωι στελναμε σεντονια από το μπαλκόνι, τσαντες με φαί, Μέχρι που κρέμασα ενα σιδερενιο πλέγμα μπας και σκαρφαλώσει. Τα μάτια μου εκλειναν.
Πήγα για υπνο.Για λιγο.

Μια ωρα μετά πηγα στον πρωτο.
Μην τα απολυλογώ, κατέβασα την σκάλα μου και αιωρούμενη στον αερα (οχι πολύ όμως υπήρχε τειχακι), ανεβηκα ψηλά με ενα κουτί, στο οποίο η γάτα εδέησε να αφεθει να γλυστρίσει μέσα, με τα πολλά.
Και φυσικά η κόρη μου δεν θα μάθει ποτέ τίποτα γιατι αλλιώς θα αγχωθει (και δεν θα με ξαναφήσει να βγάλω τα γατιά έξω από την αγωνία της.)

Monday, August 03, 2009

Οταν το ακούω κλαίω






Το βρίσκω τόσο όμορφο και μελαγχολικό...και μιλάμε για κλάμμα, οχι βούρκωμα.


Είναι δυνατόν...

μέσα στον Αυγουστο να κόβουν τα δρομολόγια 80%;
Για τον ΟΣΕ μιλάω που έχει μόνο ένα δρομολόγιο, το πρωι, για πελοπόνησσο.


Πήρα το Κτελ.
Δεν έχει το δρομολόγιο που θέλω, μόνο από Πάτρα.



Ο,τι να' ναι.

Θέλω να ζήσω για πάντα εκείιιιι

Sunday, August 02, 2009

Kαλώς επέστρεψα

Ξυπνάω πρωι πρωι , μαζεύω σκηνή, στρωματα, πληρώνω, ξεχναω να πάρω την ταυτότητά μου. Παίρνω τρενο, σταματω, παίρνω άλλο, παω το παιδί στο χωριό, δεν βγαινω καν απ το βαγόνι, επιστρεφω, ξανα αλλαγη τρενου, κι αλλο, και τελικά φτανω αθήνα.
Είμαι που είμαι χώμα, λεω να πάω καρφουρ να ξεμπερδευω.
Ψωνίζω 2-3 πράγματα, πάω στο ταμειό και ενω συνήθως χαμογελάω, και λεώ καλημέρα, αυτή τη φορα δεν έχω καν την δύναμη. Νιώθω ενοχες και το σκεφτομαι, ακόμα και την ώρα που μου τα ρέστα μου. Αφηρημένη τα κοιτάζω.
Λειπουν 2 λεπτά.
Δε γαμιέται, δεν αντεχω.
Ο ταμίας, ένας νεαρος, με κοιτάζει.
"Δεν πρόσεξα τι σας εδινα, είναι εντάξει;"
Κοιτα να δεις σκεφτηκα πως ήρθαν μόνα τους τα πράγματα.
Χαμογελάω και του λέω
"Λειπουν δύο λεπτα."
Βγαζει, μου δίνει.
"δωστε μου 3" μου λεει.
Μένω λίγο σαν χανος, δεν έχω καταλάβει τι παιζει, τι γινεται.
"Σας έδωσα πεντε".
Αααα, οκ.
Το ξαναβγαζω έτοιμη να του το δώσω πίσω λέγοντας του
"δεν εχω"
Κάτι στο ύφος του δεν πάει καλά.
Ειρωνία ειναι αυτό που διακρίνω;
"Και τώρα τι θα γίνει" με ρωταει.
Είμαι τόσο χώμα που δεν ξέρω τι σκατα θέλει.
"Δεν έχω." του ξαναλέω.
Με θριαμβευτικό ύφος μου απαντα
"Εκεί ήθελα να καταλήξω."
Κράτήστε το δεν πειράζει" μου πετάει και γυρνάει την πλάτη του.
Ξαφνικα συνειδητοποιώ οτι το έχει κανει προσωπικό και το πόσο πολύ προσβλητικός τελικά είναι-ασχετως αν δεν το ένιωσα-.
Είναι ταμίας σουπερ μαρκετ και δεν έδωσε τα σωστα ρέστα, ολα τα υπόλοιπα ειναι μπουρδες.
"Δεν καταλαβαινω γιατι να τα δώσω στο καρφουρ" του λέω μαζευοντας τα ψώνια μου.
Και εκεί έκαν τον Μορφασμο.
Ξέρετε, αυτόν που ανοιγεις το στόμα ενω κρατας τα χείλη ενωμένα και κουνας συγκαταβατικά το κεφάλι; (Τοσο πλουσια γλωσσα και δεν έχουμε λέξη για μια βασική γκριματσα μην χεσω)
"Είσαι απίστευτα αγενης νεαρε, (είμαι 40 χρονων, σουτ) και θα μιλήσω με τον προισταμενό σου."
Και πήγα.
Η γυναίκα μου ζήτησε συγγνώμη.
Δεν με ενδιεφερε η συγγνώμη και της το είπα.
Της ειπα οτι ηθελα να ειναι ενημερη, γιατι με αυτό το στυλάκι σιγουρα θα ξαναακουγε για τον λεγάμενο.
"μα ειναι απαραδεκτο αυτό που έκανε" μου ειπε σοκαρισμένη.
Ναι, σκεφτηκα.
Αλλά μου συμβαίνουν συνέχεια τετοια.
Αναστεναξα.
I was home alright.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers