Thursday, July 30, 2009

Σελεμπριτι

Σήμερα γνώρισα ενα ζευγάρι που ήρθε στο κάμπινγκ λόγω του άρθρου, που ειχε διαβάσει τη στήλη μου στο free (ask miss Lilika) και τη στήλη μου στο Pink woman (How to...)


wow, ενιωσα περίεργα.

Wednesday, July 29, 2009

Λιτότητα.

Sunday, July 26, 2009

Απντέιτ

Δεν έχω συχνά την ευκαιρία να παρατηρήσω τι τρωνε τα άλλα παιδιά' αλλα τώρα στο κάμπινγκ έχω σοκαριστεί. Ενω οι γερμανοι, γαλλοι κλπ τρώνε πλήρες πρωινό, τα ελληνάκια τρωνε γεμιστά μπισκότα, αμίτες, ντόνατ καικ τοστ.
Το μεσημέρι θα αγγίξουν το φαγητό τους και στη θαλασσα δώστου μπισκότα, τοστάκια.
Το απόγευμα φυσικά θα φάνε το απαραίτητο παγωτό.

Και τρελλαίνομαι με την επιμονή της κόρης μου που τα βλέπει και θέλει κι αυτή μια από τα ίδια.
Και την καταλαβάινω, αλλά περα από το γεγονός οτι εχουμε ξεφύγει πολύ από τις διατροφικές μας συνήθειες (τηγανητα, ψωμια, παστίτσια κλπ), έχει και ενα χαλασμένο δόντι το οποιο την εχει πιάσει στο παρελθόν και δεν θέλω στην ερημια να έχουμε πρόβλημα. Ο οδοντίατρος ειναι διακοπες.
Της είπα λοιπον οτι μπορει να φάει παγωτο κάθε τρεις μέρες.
(μπισκοτακια και τετοια την αφήνω οταν δεν εχω φερει εγω εναλλακτικές)
Το μεσημέρι τρωει μισή φρατζολα ψωμι με βουτυρο και φέτα και προσπαθώ να της δώσω μια σαλάτα. Το πρωί τρώει ενα μεγάλο μπολ δημητριακά με γάλα, φρουτα στην θάλασσα ή κρακερς, και το βράδυ (κατά τις 7) τρώμε κανονικά. Είτε ψαρια, ειτε μουσακάδες, ειτε γεμιστα και σουβλακια.
Οχι ό,τι καλπύτερο αλλα προσπαθώ μ'αυτά που έχω στη διαθεσή μου.

Κοιτάω τώρα τα πιτσιρίκια μπροστά μου με τα γεμιστά μπισκότα και τον χυμό (κουτιού) και πραγματικα στεναχωριεμαι.
Η κόρη μου με κοιταει μπας και.
Της το κόβω.
Ερχεται ο γονιος, "να δωσω; Εχω κι αλλα."
Η μιικρή με κοιτάει με ελπίδα. Οχι πολύ όμως, εχει μαθει.
Στεναχωριέμαι.
Αλλα δεν ανοιγω αυτή τη πόρτα.
"Οχι ευχαριστώ, δεν θα φάει το μεσημέρι."
Εκεί κάνουν πίσω.
Ανασαίνω.


Κοιτανε το παιδί μου με λύπηση.
Το λυπούνται που δεν πίνει ενα νεροζουμι ζαχαρης και χρώματος, ενω τα δικά τους δεν ξερουν τιν ειναι ο χουρμάς πχ. Η δεν εχουν δοκιμάσει ποτε ακτινίδιο ή μάνγκο.Είναι αστείο.
Καποια παιδάκια που έτρωγαν πατατάκια μου ζήτησαν από τους χουρμάδες της μικρής προχτες, γιατί δεν ήξεραν τι ειναι.
Αρνήθηκα. Δεν ξέρω αν εχουν καποια αλλεργία, αν θέλουν οι γονεις και τελος πάντων ειμαι μια ξένη, δεν τους έχουν μάθει να μην παιρνουν τίποτα από ξένους;
Τους είπα να πάνε να ρωτήσ0ουν τη μαμά τους πρώτα.
Τους φάνηκε περίεργο.
Οπως τους φάινεται περίεργο που η κόρη μου έρχεται να με ρωτησει για το παραμικρό που της προσφέρουν, η να μου πει αν θα πάει σε άλλο μέρος του κάμπινγκ.

Δεν ξέρω, φαντάζομαι ολες οι μανάδες θεωρουν ξεχωριστά τα δικά τους παιδιά, αν κι εγω εκνευρίζομαι με τη γκρίνια και την κλάψα της οταν καποιο παιδακι της απαγορεψει πχ να ανέβει στην κούνια (αντι να το αγνοήσει), αλλα δεν μπορώ να μην νιώσω θαυμασμό στο γεγονος οτι ενω τα άλλα παιδια έβγαλαν αχινους και τα έβλεπαν να πεθαίνουν, εκείνη ήθελε να τα επιστρέψουμε στη θάλασσα.
Οπως και το γεγονος οτι οταν καποια αγόρια σκότωναν ακρίδες ήρθε απελπισμένη κλάιγοντας στο καφέ, αναγκάζοντας καποιους γονείς να μαζεψουν τα θηριάκια τους και να τους δώσουν ένα "μάθημα ζωής".
Ισως το γεγονος οτι η μικρή ρώταγε σπαραχτικα γιατι το κάνουν, σε συνδύασμο με την απάντηση μου "υπάρχουν κακά παιδιά, οπως και κακοί άνθρωποι" να τους πείραξε, δεν ξερω, δεν με νοιάζει στην τελική. Το πιστεύω. Οτι η κακία ξεκινά από την άγνοια οτι δεν ειμαστε μόνο εμείς και κανένας άλλος, και δεν έχουμε συμπόνια.

Τελειώνοντας να αναφερω οτι η μικρή λόγω της διγλωσσίας είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα Γαλλακια και9 τα ελληνακια και στεναχωριόταν που καποια ελληνακια έβριζαν τα γαλλακια "μαλάκας" και γελούσαν.
Της είπα οτι θα προτιμούσα να μην τα κάνει παρέα. Αλλωστε χτυπούσαν τα άλλα, γκάριζαν, έβριζαν και διαφορα που με ενοχλούσαν. Εχω γίνει δημοφιλής γιατι τ απαίζω και τους ζωγραφίζω με μαρκαδορους διαφορα στο πρόσωπο ή στα χερια (στα πιο μεγάλα). Και δώστου περηφάνια η μικρή για τη μαμά της.

Τη περασμένη εβδομάδα η μικρή ειχε κάνει μια φίλη, Γαλλιδούλα, η οποιά ταξίδευε σ'όλη τη Πελοπονησσο με τους δικούς της.
Θα εφευγε την προηγούμενη που τελικά φύγαμε εμεις λόγω του πατέρα μου, αλλα εκλαιγε και εμειναν μια εξτρα μερα.
Οταν γυρίσαμε φυσικά ειχε φύγει και η κόρη μου την ανεφερε συχνα, οτι ειναι η αγαπημένη της.
Και χτες , ω εκπληξη, την ειδαμε στην παραλια να τρεχει όλο χαρα.
Τα 2 παιδιά ειχαν πεισει τους δικούς τους να γυρίσουν, για τις τελευταίες 5 μέρες διακοπών.

Η χαρά μου για την μικρή ήταν μεγάλη και το έδειξα.
Μετα η κόρη μου με ρώτησε αν αγαπώ τη Λένα.
Της είπα
"Πολύ"
Μου απάντησε
'Γιατί δεν με αφήνεις εμένα να παρεις αυτή για παιδί σου;'

(οκ, καταλαβαίνω οτι ειναι φάση. Χτες εκλαιγε οτι ο μπαμπάς της θα την ξεχάσει αν ξαναπαντρευτεί, οτι δεν θα ειναι πια μπαμπάς της και δεν ήξερα τι να της πω. Εχει μετακομίσει στη δικιά του και δεν εχει φτιάξει χώρο για τη μικρή, ούτε έχει τα παιχνίδια της.
Δεν είχα επιχειρήματα, και ένιωθα τον πόνο της. Της είπα να του μιλήσει , αλλά φοβάται. Και ξέρω οτι ό,τι και να πω εγώ, θα πάει στον βρόντο.)
Της είπα οτι η μαμα δνε θα παντρευτεί ποτέ καποιον που εκείνη δεν θέλει, ή αν δεν θέλει.Μικρή παρηγοριά το ξερω αλλα μόνο για μένα μπορούσα να μιλήσω.
Και το εννοώ.
Οσο ερωτευμένος και να εισαι, οσο μεγάλη θυσία καινα ειναι, οφείλεις να νιωθεις οτι το παιδί νιωθει μέλος της νέα εξίσωσης. Οχι το υπόλλειμα ενος κατεστραμένου γάμου.

Το σκυλί της την έγλυψε σήμερα. Χάρηκε. Ψιλοζηλεύει που το σκυλί με "προτιμά" και της εξηγώ συχνά οτι επειδή ειναι μικρό νιωθει οτι εγώ τις προςστατευω και τις δύο και γι'αυτό νιώθει καλύτερα κοντά μου.
"με αγαπάει;" ρώτησε.
"φυσικά, μάτια μου, ειμαστε η οικογένειά της" της απάντησα.
Και εκεί,ενιωσα οτι έδωσα την καλύτερη απάντηση.


Friday, July 24, 2009

Πώς να φύγεις από δώ;


Οσοι διαβασατε τις μπουκιτσες, ειδατε τι εκπληκτικο μερος εχω βρει Η μικρη παιζει ωρες στις κουνιες, κανει μπάνιο, τρωει, κάνει και τα μαθήματά της. Κοιμόμαστε κάτω από τα αστερια, βρίσκουμε Γαλλους και εξασκούμαστε, πώς να γυρίσει κάποιος στην Αθήνα; Αδύνατον.

Tuesday, July 21, 2009

Οικογένεια

Ξέφυγε τον κίνδυνο, το σόι τον εχει καπαρώσει κάτω από το αγρυπνο βλέμμα τους, πετάνει κακίες στη μάνα μου, για μένα είπαν οτι έρχομαι μόνο μια ώρα και αλλα κομψά, ο πατέρας μου δεν θελει ή δεν μπορεί να τους βάλει στη θέση τους...κι εμαθα οτι η μοναδική θεία στην οποια ειχα εμπιστοσύνη, ελεγε ο,τι της έλεγα στους δικούς μου.
Η ίδια θεία που μου έλεγε οτι οι γονείς μου δεν μου γραφουν το σπίτι γιατι φοβούνται μην τους πετάξω έξω.

Μου ρθε αηδία.
Ο πατερας μου δεν δείχνει να με χρειάζεται, ένιωθα περριτη.
Καύσωνας.
Θα πάρω το παιδάκι μου και θα γυρίσω πίσω στο0 κάμπινγκ.

Ο πατέρας μου μπορεί να παρεξηγηθεί, αλλα δεν μπορω να κάνω κάτι για το πώς θα το εκλάβει. Ετρεξα όταν πίστευα οτι μας ήθελε κοντά του, έμενα.
Τώρα νιωθω διακοσμητική και οτι μετράνε την κάθε μου κίνηση.
Δεν υπάρχει αγαπη εκει μέσα...

Σο λονγκ.

Saturday, July 18, 2009

Αγάπη είναι

Η αγάπη για μένα είναι οταν γελοιοποιείσαι μπροστά στον άλλον, πέφτει η όποια εικόνα προσπαθείς να περάσεις στον κόσμο, και να σε κοιτάει τρυφερά, χωρίς κριτική, χωρίς ξενέρωμα, κάνοντας σε έτσι λιγότερο ευάλωτο, πιο διατεθειμένο να γελάσεις με τον εαυτό σου, πιο ανθρώπινο.

Τιμιότητα.

Friday, July 17, 2009

Το σοι

Προχτες το βραδυ ο πατέρας μου παραλίγο να τους μεινει από αιμορραγία, μπήκε χτες για παρακέντηση και πλάκωσε το σοι.
Ο άμμεσος κινδυνος πέρασε και μπορω να αφεθω σε διηγήσεις παρατραγουδων.
Οπως τα βλέμματα οργης απέναντι στη μάνα μου, και τις προσπάθειες μου να αποσυμφορήσω την κατάσταση.Άσχετα αν μετα κανανε κουβεντούλα.
Τ αδερφια και η μανα του που εβλεπαν το καμαρι, τον ήρωα τους να εχει πέσει.
Λες και έβλεπα τα 3 πιτσιρίκια όλο δεος να παρακολουθούν τον μεγάλο αδελφο που ειχε όποια γυναικα ήθελε. Μεγαλωσαν, πιθανον να γνωρισαν μια και μοναδική γυναικα και ο πατερας μου παραμενει γι αυτους "ο μυθος", αυτός που εκπλήρωνε κάθε τους φαντασίσωση.
Και τώρα τον διεκδικούσαν.
Ποιος θα κάτσει πιο πολλές ώρες, ποιος θα κάτσει τη νύχτα...
Η μάνα μου πήγαινε βόλτες με χείλη τρεμάμενα μην τον δει στο φορείο.
Μετά μου είπε οτι ο μπαμπάς την συγκίνησε.
Περίμενα μια τρυφερότητα.
Της είπε να μην ανησυχεί, δεν εχει εκκρεμότητες στους λογαριασμούς. Την "φρόντισε".
......
Εμένα βέβαια το πρωτο που μου είπε χτες μολις μπηκα μέσα από το ταξί ήταν -χαιδευοντας μου το μάγουλο- να αδυνατισω, για να μην δυστυχήσω.
Δηλαδή να βρω άντρα να με φροντίσει.
Φαιρ τρειντ. Κρεβατι για επιβίωση.
Το πρώτο πράγμα, κλάιγοντας. Το διαννείστε;

'Ενα άλλο που έμαθα είναι οτι δεν ήθελαν να με πάρουν τηλεφωνο.Τον είχα "στεναχωρήσει". Αναστεναξα. Τι είχα κάνει πάλι; Η μάλλον, τι ειχαν πει ότι είχα κάνει. Εχει φιαφορά. Εκει θείος και μάνα μπερδευτηκαν και ο ένας μιλούσε για πριν λίγους μήνες, η αλλη για προχτες, κι ετσι έμαθαν και στις δύο περιπτωσεις διαφόρους λόγους που με ήθελαν εκτός.
Και κει σκεφτηκα οτι εδωσα τα τελευταία μου 250 ευρώ για να τρεξω, να τραβήξω το παιδί μου απότομα από τις διακοπές του, να βρεθω μπροσταν σε λογαριασμους κινητών 200 ευρώ (λόγω των παρακαλετών που έκανα όλους αυτούς τους μήνες να πάνε για εξετάσεις), και όλα αυτα τελικα για ποιο λόγο;

Γιατί ο πατέρας μου πεθαινε.
Μόνο που τώρα δεν πεθάινει πια και το σοι , η μανα μου και ο ίδιος άρχισαν να συμπεριφέρονται ξιπασμένα, όπως πάντα.
Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλα σόγια, αλλα αυτό το ειμαστε ΚΑΠΟΙΟΙ τρανοι, σημαντικοι, αυτή η σταση που δεν βασίζεται που-θε-να, αυτο το συγκαταβατικό που εχουν, κυρίως μαζί μου, με ενοχλεί.

Καποια στιγμή ο θείος μου είπε στη γιαγιά μου
(για την κόρη μου)
"Είναι πολύ καλό παιδί"
και πριν προλάβω να χαρώ
"Καλύτερο απ'ό,τι ήταν τούτο. Χαμογελάει συνέχεια"

Όχι "τι καλά που το μεγάλωσες" (αν ήθελε ντε και καλα να με βάλει στην εξίσωση).Δεν απαντησα οτι την κόρη μου ΕΓΩ δεν την βαράω με μπουνιές και κλοωτσίες, όποτε έχω τα νευρα μου ή "δεν εχω πιει καφέ", ούτε την έχω σαν περιττή ενοχλητική βαλίτσα στις μετακινήσεις μου,ούτε την ανακατευω στα σεξουαλικά /συναισθηματικά μου προβλήματα κάνοντας την μάρτυρα, κοινό, συμβουλάτορά μου και προστάτη μου. Την σέβομαι.
Θυμήθηκα ξανα τη ρετσινιά που μου κολλησαν από τα 12.
Θυμηθηκα οτι εγω ήμουν η πουτάνα, η προβληματική, η κόρη της ξένης.
Μετα πήρε τη σκυτάλη η ξαδέρφη μου πού κυνηγούσε παντρεμένο πρωην εραστη της στο αμάξι του όπου βρισκόταν με τη γυναίκα του σκίζοντας τη μπλούζα της για να δείξει το στήθος της ουρλιάζοντας-όταν δεν πήγαινε τους γονείς της στο τμήμα-, αλλα γρήγορα ξεχαστηκε γιατί εκεινη έγινε 'Νοσοκόμα".

Κουράστηκα ψυχλογικά χτες.
Ο πατερας μου πάλι αρχισε να ειναι συγκαταβατικός, ξεχνώντας οτι ήμουν η μόνη που του επέτρεπε να αφεθει και να φοβάται, όλοι τον ήθελαν "δυνατό και άτρομητο."
Το σόι μου μιλούσε λες και με ήξερε.
Είτε λόγω της μάνας μου, είτε λόγω του τι τους εχουν πει οι δικοί μου...αλλα όπως και να έχει, εγω δεν υπήρχα χτες.
Αν καποιος με είχε πει κλέφτρα, ο,τι και να έλεγα, θα έβλεπα τον κόσμο να μαζευει την τσαντα του όταν θα πλησίαζα.
Και αυτό έβλεπα χτες, και θυμήθηκα γιατι δεν έχω καμία σχεση με κανέναν τόσα χρόνια.

Σκεφτηκα οτι αν πεθάνει ο πατερας μου θα γίνει της πουτάνας με τη μάνα μου, η οποια δεν έβγαζε τον σκασμό και άρχισε να τους "μαλώνει" που ετρωγαν τυρόπιττα. Οχι για τον ίδιο λόγο που τα πήρε ο ξαδερφός μου ( δουλειά του ειναι και του δίνω δίκιο), αλλα γιατι "κάνει κακό"
Της ειπα στα Γαλλικα να το κλείσει το ρημάδι γιατι εγώ μπάινω στη μέση να μην τα ακούσει.

Ομως ένιωσα κουρασμένη.
Αν πεθάνει ο πατερας μου θα γίνει της μουρλής μόνο και μόνο για τα της κηδείας.
Δεν θα κάτσω να διεκδικήσω "κομμάτι" του, δεν ήταν ποτέ δικός μου.
Το σόι τον διεκδικεί αλλα εκείνος τους γύρισε την πλάτη την ημέρα που απορριψαν την μάνα μου.
Οταν βγήκε απ΄το χειρουργείο, εκείνη έσκυψε πάνω του.
Την τάιζε τόσα χρόνια, την κερατωνε, και τον εκδικήθηκε είτε κατηγορώντας τον ειτε με τις χωριστές κρεβατοκάμαρες. Εβγαλε απωθημενα όταν ήταν άρρωστος, του περιεγραψε το πόσο τυρρανικός ήταν (και ήταν, αλλα ποιο το νόημα να του τα πει τώρα;)...και σκεφτηκα οτι αν μείνει κατάκοιτος ή ανήμπορος ή η αξονική δείξει οτι εχει πρόβλημα, θα μείνουν μαζί, θα της μιλάει άσχημα, θα θρεφει την μνησικακία της, και η ζωή τους θα συνεχιστεί έτσι μέχρι να πεθάνει. Με διαιτες "ξέρω εγω καλύτερα απο τους γιατρούς, ΄εχω διαβάσει", τρελα, και απίστευτη ξιπασια και ψώνιο που θρεφεται πατώντας πάνω στον άλλον.

Και μέσα σ'όλα ήρθε η άλλη γιαγιά της μικρής η οποια δεν ήθελε να παρει το παιδί γιατι θα φύγει στο χωριο της, ούτε να το πάρει στο χωρίο μαζί της (ενω το άλλο εγγονι το παιρνει 3 μήνες).
Δεν ξέρω αν ισχύει οτι αγαπάει το αλλο πιο πολύ, ή αν το κανει γιατι δεν χωνεύει εμένα, το θέμα ειναι οτι δεν ειχε καμία δουλεια στο νοσοσκομείο και όλα ειναι για το πώς θα φανεί.Αν νοιαζόταν και ήθελε να βοηθήσει, έπρεπε να πάρει τη μικρή και να μην ζητάω από δυο 25 χρονα νέα παιδιά να κλείνονται στο σπίτι μου. Πριν φύγω διακοπές το έικαναν θεμα να αφήσω την μικρή να πάει, αλλά μόλις πήγα διακοπές, άλλαξε.
Και τώρα εκδικιούνται που δεν εδωσα ακριβή περιγραφή της διαδρομής και δεν ζήτησα την άδεια? Δεν φτάνει να λέω οτι θα φύγω.? Και τώρα που το παιδί χρειάζεται επίβλεψη στην κρίση, σκεφτονται οτι ΕΓΩ τους χρειάζομαι/
Και ανάμεσα στα δυο σόγια που με βλέπουν είτε συγκαταβατικά, ειτε σαν κάτι ξενο, ειτε σαν την αιτία όλων των προβλημάτων, ανάμεσα σ αυτους τους ανθρώπους που βλεπουν τους εαυτούς τους καθάριους, λευκούς και λαμπερούς, ιερούς και υπεράνω, εγώ ξεχωρίζω σαν την μυγα μες το γάλα.
Οχι για τους λόγους που βλέπουν αυτοί, αλλα πολύ απλά γιατί δεν έχω ανάγκη να φανώ στα μάτια μου τόσο άψογη. Αντέχω τα ελλατώματα μου.
Αλλα δεν θα επωμιστώ και τα δικά τους.
Το έκανα για πολλά χρόνια ικαι με τις δύ0ο περιπτπώσεις, πονάει ακόμα.

Τους κοίταξα όλους χτες από μακρυά.



Εγω, γιατί μένω ακόμα;
Μετα την αξονική σήμερα και τα αποτελέσματα, (μάλλον) θα γυρίσω στο καμπινγκ.

Thursday, July 16, 2009

250 ευρω των διακοπών σε ταξι

Ο Πατέρας μου μπήκε στο νοσοκομείο χτες και παραλίγο να τον χάσουμε.
Νεφρική Ανεπάρκεια και σήμερα θα του εξετασουν εντερα στομαχι και προστάτη.
Φοβούνται για εκτεταμενο καρκίνο και στα τρια.
Πήρα ταξί από Πελοποννησο, ζήτησα απο την πεθέρα μου να κρατήσει το παιδί αλλά αδυνατούσε γιατί ετοιμάζεται να πάει στο χωρίο της. Ο πατέρας της μικρής φέυγει αύριο για διακοπές, ευτυχώς ο Νικος και ο Άγγελος ερχονται και την κρατάνε σε βάρδιες.

Το σόι τα έχει βαλει με την μάνα μου, μέχρι και για εισαγγελέα είπαν και δεν μπορω να πω τίποτα.Τους υπενθύμισα οτι ο πατερας μου ήθελε να μην εξεταστει και το κριμα της ειναι που δεν του γύρισε την πλάτη όταν εκείνος κρεμάστηκε πάνω της.
Την πήρα παραπέρα και της έιπα να το βουλώσει για μια φορά γιατι κανείς δεν θέλει να ακούσει τις εξηγήσεις της.
Και ειναι αλήθεια.
Εγώ νιώθω θυμωμένη με την ξεροκεφαλιά της, με την ανοησία και τωνδυο τους, με το γεγονος οτι πρέπει να μπω στη μέση να τη προστατέψω από το σόι και το γεγονος οτι τη λυπάμαι, αλλα δεν ειναι ΑΥΤΗ το θέμα μας, αλλα ο μπαμπάς.
Πώς καταλήγουμε να άσχολούμαστε μαζί της δεν ξερω.
Ο πατερας μου ζούσε τον χειρότερο εφιάλτη του.
Είναι πολύ φοβιτσιάρης και φυγόπονος και τα χτεσινα (καθετήρας κλπ) ήταν μαρτύριο για κείνον.
Τον έβαλαν σε τεχνητο νεφρο γιατι ειχει Καλιο 26 (ενω το φυσιολογικό ειναι 1, κατι).

Σήμερα θα τον εξετάσουν, και θα ξέρουμε τι έχει.
Η μητέρα μου εχει κι εκείνη καποια ίδια συμπτώματα (πρησμένα μαυρα πόδια) και αναρωτιέμαι αν έκαναν κατι μαζί, ή αν φταιει κατι στο εξοχικό...Εχει σημασια που η δίπλα πόρτα ειναι ανοιχτό "εργοστασιο" αλουμινίου; (Μήπως τα ρινίσματα;)

Η μικρή μου λεει συνέχεια για το κάμπινγκ.

Απ' τη δουλειά μου ζητούν τα τελευταία επισόδεια μιας σειράς (να πανε να γαμηθούν),
και χτες η μάνα μου ήθελε να φερει στον πατέρα μου χαρτι για να του πει να μου γραψει το ένα σπίτι, (Τώρα μωρέ;) καπάκι είπε στον πατερα μου καιντον θείο μου οτι ειδε όνειρο οτι ο θειος μου και ο γιος του ( ο οποίος ειναι γιατρός στο νοσοκομείο) εθαβαν τον μπαμπά.

Είναι βλαμμένη, αλλα τι να την κάνω;

Α ναι, το απόγευμα έρχεται η γιαγιά μου από Θεσαλονίκη.
Ξερετε, απ΄αυτές τις γριες που κλάινει και ωρύ0ονται και σε καταριούνται επειδη δεν εισαι παρθένα ας πούμε ( το κανε στην ξαδερφη μου).


Είχα αποδεχτει οτι ο πατέρας μου δεν θα έβγαζε το καλοκαίρι και οτι ήταν ουσιαστικά δική του επιλογή. 'Η ειμαι ακόμα σε κατάσταση ετοιμότητας.
Το θέμα είναι οτι δεν νιώθω και πολλά.
Μου υποσχεθηκε αν σηκωθεί να ακολουθήσει τις οδηγίες των γιατρών.
Ο ερωτας του για την μάνα μου ειναι αξιοθαυμαστος.


Και ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλα σκέφτομαι οτι ειναι καλύτερα να "φύγει" ή να γίνει τελειως καλά, παρά να είναι κατάκοιτος, γιατι πρακτικά, δεν θα μπορω να τον βοηθήσω, και η μητέρα μου...
Ισως ο Θεος θέλει να την αναγκάσει να πάρει καποιες ευθύνες, στο τέλος της ζωής της, και μαλιστα ευθύνες των πράξεών της, αλλα ξέρω οτι δεν μπορεί να φροντίσει κανέναν.



Εδω το παιδί της, και με χίλια ζόρια.


Σε λίγο θα πρέπει να πάω νοσοκομείο αλλα πρέπει πρώτα να δουλέψω την κωλοσειρά, οποτε θα ξαναγράψω μόλις έχω νέα.

Sunday, July 12, 2009

Να σας δώσω μια γευση...





Sunday, July 05, 2009

Καμπινγκ

Οκ εχω επισήμως τρομάξει.
Ξέρω οτι το κάμπινγκ, λόγω οικονομικού παράγοντα, θα εχει οπαδούς, αγραμματους, ανεπαιδευτους, φωνακλάδες και δεν συμμαζευεται.
Ομως απελπίστηκα.
Σε 2-3 φορουμ που μπήκα να ψαξω τις εντυπώσεις, 7 στους δεκα δεν ξερουν να γραφουν.
"Τυχερως είμουν" (κλπ κλπ)
και ένας μου έστειλε μνμα να του δωσω το μσν μου, και αφου αρνηθηκα ευγενικα λεγοντας οτι πακεταρω, μου ζήτησε να φύγουμε μαζι παρεα για καμπινγκ.
Προσπάθησα να μην το παρω προσωπικα, οτι δηλαδη πολλες γυναικες ψαχνονται και ετσι γίνονται μάλλον τα νταραβερια, αλλα ρε γαμωτο, εγραψα οτι παω με το παιδί, ειμαι μια αγνωστη και τελος παντων, πρέπει ακομα και σε φόρουμ για καμπινγκ να δωσω αναφορα αν με πηδαει καποιος (καλα ή όχι);

Μήπως να κάτσω σπίτι;

ΓΚρρρρρρρ

Τηλεφωνική συνομιλία με τηλεφωνήτρια του Οσε κατα τις 10 με έντεκα, πριν λίγο.

Καλησπέρα σας, μπορειτε να μου πειτε πού κατεβάινω για να πάω ΚΟυρουτα, στην Αμαλίαδα;
-Δεν ξέρω (ξερα)
-εεε (δεν το περίμενα)
-Φανταζομαι στην Αμαλιάδα.
-Καλώς, μπορείτε να μου πειτε αν ειναι μετα τα Λεχαινά;
-Δεν ξέρω (απότομα)
-Δεν μπορείτε να με πληροφορήσετε...;
-Δεν ειμαι υποχρεωμένη κυρία μου...
-ΚΛΙΚ.


Ειλίκρινα δεν εχω πια υπομονη με τις μαλακισμενες.



-Καλήμέρα σας, το κάμπινγκ σας διαθέτει δέντρα ή μόνο καλαμωτες;
-Απ'όλα εχουμε.
-Ναι, επιμένω να σας ρωτήσω γιατί θελω να βάλω αιώρα.
-Αιώρα; Από πού εισαι κοπελιά; Δεν είσαι Ελληνίδα.
-Γιατί το λέτε αυτό.
-Γιατί έισαι παράξενη.

ΚΛΙΚ


Ούτε τους ηλίθιους αντέχω.



-Καλησπέρα σας, πήγα στον σταθμό Λαρίσης και είδα οτι υπήρχαν σκαλια για τις αποβαθρες.
Υπάρχει πουθενα μια ράμπα για τις αποσκευές; Ενα ασανσερ; (αν βλέπατε τον σακο που εχω και το πόσο ζυγίζει κι εσεις θα αγχωνόσασταν)
-'Οχι, μόνο οι σκάλες.
-Καλα, και αν καποιος έχει πρόβλημα μετακίνησης, ειναι ανάπηρος....;
ΚΛΑΚ
(αυτή τη φορά μου το έκλεισε εκείνη)



Βαρεθηκα τους γύφτους, ψωροπερήφανους, κομπλεξικους, ΚΑΚΟΨΥΧΟΥΣ ανθρωπους που ευδοκιμούν σάυτή την χώρα.
Πρέπει να βοηθάει το κλίμα.
Αντε να κάνουμε και καμιά εξαγωγή, μην είμαστε πλεονέκτες....ουστ!

Σας ειπα οτι εχασα τη δουλεια μου γιατι η υπευθυνη διανομής έργων όποτε καποιος της λέει όχι (είτε γιατί δεν προλαβαίνει είτε γιατι δεν θέλει ) τον διαβάλλει στα αφεντικα; (τον φόβο της να χουν δηλαδη).
"εγω της είπα πολλες φορές αλλα εκεινη προτιμά να δουλευει με αλλη εταιρεις κι εγω πνίγομαι και τι να κάνω κε Τάδε μου;" (μαζί και ένα δακρυ-δεν κανω πλάκα)
24 χρονων ποντίκι, και εχει "αχρηστεψει" όλες τις μεταφραστριες, γιατί ο υπευθυνος της εχει αδυναμία. Και λες μεσα σου "παιρνω τηλέφωνο να γινει της πουτάνας ή κανω τον μαλάκα, παλι, γιατί ενα κακομαθημένο κοριτσακι ΘΕΛΕΙ να στεκονται όλοι σούζα μπροστα της και μισεί όποιον την αψηφήσει;"


Φευγω διακοπες.
Στο διαολο να πανε ολοι και ολα.



Φευγω διακοπες γιατι τις χρειαζομαι επειγόντως.

Thursday, July 02, 2009

Που πας?

Ειναι ενας τυπος που εδω και λιγο καιρο μου δειχνει ενδιαφερον, δεχτηκα να βρεθουμε καπου να πιουμε μια μπυρα με τα πολλα... επεμενε να ερθει να με παρει απο το σπιτι,αλλα δεν ηθελα, γενικως δεν θελω να ξερει κανεις πού μενω.Μου λεει ¨ καταλαβαινω, δεν θες να δωσεις διακαιωματα στην γειτονια¨...
Το προσπερασα, αλλα δεν προσπερασα το οτι με ρωτησε με ποιον μιλουσα μια μερα στο τηλεφωνο η με ποιον ημουν-δεν θυμαμαι-. Το θεωρησα πολυ τολμηρο και αναρμοστο.

Μιλαμε για μια απλη γνωριμια...

Μετα απο κεινη τη μπυρα, πηγα σπιτι και καποια στιγμη με πηρε τηλεφωνο μεσα στις επομενες μερες, οπου ανεφερα οτι θ απηγαινα διακοπες με εναν φιλο μου-τον οποιο του τον ειχα αναφερει.
¨θα περασεις καλα¨μου ειπε με υφος.
-Δεν ξερω τι εννοεις, του απαντησα.
Και προσθεσα οτι ειναι φιλος μου ενω ταυτοχρονα ενιωθα αγανακτηση με μενα που εδινα λογαριασμο.
-Μα καλα ποσους αντρες εχεις; με ρωτησε και ενιωσα οτι η ερωτηση ηταν αδικη.
Και ενοχλητικη και διαφανη.

Κανεις δεν με εχει, του απαντησα.

Κλεινοντας το τηλεφωνο καταλαβα οτι δεν ηθελα να εξερευνησω αλλο την γνωριμια αυτη.
Αν με μια μπυρα και δυο τηλεφωνα νιωθει οτι μπορει να σχολιαζει/ ανησυχει/ εχει δικαιωματα....τι θα γινει αν πραγματι δωσω κατι παραπανω απο μια ωρα του χρονου μου;
Και δεν ηταν κακο παιδι, ισα ισα, φαινοταν εργατικο, συμπαθητικο, καλοκαρδο.

Αλλα δεν μπορω αυτην την καταπατηση των φυσικων οριων. Ειμαστε ξενοι, πως να το κανουμε..και αυτη η βιασυνη, το ¨που πας, με ποιον¨-δεν ξερω και πως να το περιγραψω, μου φερνει αλλεργια.

Ξερω οτι πολλες το βλεπουν ως ενδιαφερον και κολακευονται.
Εγω το εισπραττω ως κτητικοτητα και ασεβεια.
Εχω ζωη πριν σε γνωρισω η οποια δεν ειναι κτημα σου....

Κριμα

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers