Sunday, February 28, 2010

Hahahaha

Έλαβα προχθές –μάλλον από σπόντα- ένα mail που είχε τίτλο «διαδώστε το» κι αφορούσε μια πρόταση αντίδρασης σχετικά με το περιβόητο πλέον εξώφυλλο του FOCUS. Ηταν εύκολο να καταλάβει κανείς (από τις αλλεπάλληλες ενδείξεις αποστολής), ότι ο η ιδέα άρεσε σε μέρος των αποδεκτών και είχαν προσφερθεί να τη διαδώσουν.


Λόγω μιας έντονης δυσφορίας και δυσπιστίας που μου προκαλούν τα «chain emails» βάλθηκα να ψάξω λίγο παραπάνω το θέμα και να, τι βρήκα: Εμπνευστής (και συντάκτης;) φέρεται ο βουλευτής της ΝΔ Πάνος Καμμένος, στην ιστοσελίδα του οποίου όμως ουδέν σχετικό αναφέρεται. Πρωτοδημοσιεύθηκε με το όνομα του βουλευτή σε 2-3 site κι από εκεί ξεκίνησε το ταξίδι.


Το κείμενο καλεί όσους θέλουν, να αντιγράψουν 2 γραμμές διατυπωμένες στα γερμανικά και να τις στείλουν στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του αρχισυντάκτη του περιοδικού. Για να μην υπάρχουν απορίες κι ερωτήσεις δίνεται η μετάφραση στα ελληνικά, ώστε να είναι ξεκάθαρο το αντικείμενο της διαμαρτυρίας: «Η χώρα που γέννησε τον Αδόλφο Χίτλερ, δεν επιτρέπεται να ομιλεί! Τουλάχιστον για τα επόμενα 1000 χρόνια! Να ντρέπεστε!».

Αρκετοί έχουν σπεύσει να σχολιάσουν (ανωνύμως) στα site όπου έχει αναδημοσιευθεί το κείμενο, ότι ο Χίτλερ γεννήθηκε στην Αυστρία κι όχι στη Γερμανία. Είναι μια ορθή ιστορικώς λεπτομέρεια, που όμως δεν φαίνεται ικανή να απαλύνει τη ζοχάδα * που έχει προκαλέσει το υψωμένο δάκτυλο του γνωστού εξωφύλλου.


(*) slang.g:


Ζοχάδα=
Η αιμορροΐδα.

Μεταφορικά, επειδή οι αιμορροΐδες προκαλούν φοβερή φαγούρα και πόνο, κάνουν τον πάσχοντα να γίνεται δύστροπος, δηλαδή ζοχάδας.

του Κώστα Μίντζηρα από το Protagon.gr

Saturday, February 27, 2010

Καλέ μου...











Η χτεσινή νύχτα και σημερινή μερα ήταν πολύ εντονη από συναισθήματα. Βρήκα παλιές μου σχέσεις στο φεις μπουκ, συμμαθητές που συμπαθούσα ιδιαίτερα, και έκανα μια βουτιά στο παρελθόν με τα μούτρα. Απιστευτη νοσταλγία, γλυκόπικρες αναμνήσεις.
Οσοι ήσαστε εδώκαμποσα χρονακια θυμόσαστε τον Κύρι. Τον Κύρι που προσπάθησα να ξαναερωτευτώ όταν ήρθε, τον Κύρι που έλιωνε οταν με εβλεπε όπως δεν με κοιταξε κανένας άντρας ποτέ.
Τον Κύρι που έφυγε για Αμερική και παντρέυτηκε και δεν μου μιλούσε πια.
Τον Κύρι που χώρισε και χτες μου έστελνε μηνυματάκια για να τα δει η γυναίκα του.
Δεν με πείραξε...πολύ. Οπως ήξερα οτι μια μέρα θα μου ξαναμιλούσε, έτσι ξερω και τι έχει στην καρδιά του. Αυτός ο άνθρωπος είναι δεμένος μαζί μου με ένα νήμα που όυτε εγώ μπορώ να εξηγήσω. Θα ρθει ο καιρός που θα μπουν καποια πράγματα στην θέση τους.

Ο Αγγελος κι εγώ χωρίσαμε ουσιαστικά αρχες Δεκεμβρίου και τυπικά αρχες Ιανουαρίου.
Κρατάμε επαφή, όπως κρατάνε όλοι οσοι ερωτευτηκαν, η βαριούνται.
Ενιωσα να σπαει κάτι μέσα μου.
Τον ποθώ το ίδιο, τον αγαπω, αλλα οι στιγμές που τον νοσταλγώ γιατρεύτονται αμέσως μόλις βρω κάτι να ασχοληθώ. Εχει πολύ εγωισμό, εγωκεντρισμό και εσωστρεφεια σε συνδυασμό με καχυποψια για να αντεξει το στομάχι μου περισσότερα.
Ομως τον σκεφτομαι και γλυκαίνω, όπως και τον Κύρι.

Οπως και τον Στέφανο, που βρήκα πρόσφατα στο ιντερνετ και περιμένω να μου απαντήσει. Οπως και τον Στεφάν, εναν παλιο μου συμμάθητη, άσχετα αν δεν ζήσαμε ποτέ τίποτα μαζί.
Γεμίζω τρυφερότητα, για κείνους, τον καθένα ξεχωριστά, γιατί δεν ξέρω αν καταλαβαν ποτέ πόση αγάπη προκάλεσαν, νιώθω αγάπη και για μένα, για την αθωότητα μου, για το κοριτσάκι εκείνο που δεν ήξερε ούτε ποσο όμορφο ήταν, ούτε οτι δεν ειχε αναγκη να προσπαθει τόσο. Για την αισιοδοξία και την αίσθηση οτι η ζωή ξεκινα με χίλιες προοπτικές και έιναι όμορφη. Για το λειο δέρμα , το φωτεινό μάτι και την δύναμη να σηκώσεις βουνά.

Βλεπω ονόματα στο φεις μπουκ μου, και μερικοί κρυφά μου λένε οτι εχουν πρόβλημα με την γυναίκα τους και ενώ από την μια το καταλαβαίνω, από την άλλη αγανακτώ.
Πώς μπορείς να εισαι παντρεμένη με έναν ανθρωπο 20 χρονια και να ζηλεύεις κάτι που έγινε πριν σε γνωρίσει; Που έγινε στα 19-20-22;
Πώς μπορείς να βρωμίζεις με καχυποψία αγνές αναμνήσεις, ξεγυμνωμένες από ξεπέτα και ότιδήποτε άλλο βάζει το μυαλό σου;

Αυτό που μένει ειναι μια αίσθηση ταυτότητας, μια γεύση της νιότης μας που έφυγε τοσο γρήγορα. Μια αγαπη αγνή, ενα ενδιαφερον πραγματικό για το πώς εξελίχτηκε ο άλλος, να δεις τα παιδιά του και να χαρείς για κείνον, ακόμα και αν κάποτε συζήτησες να τα κάνετε μαζί. Στα 20 πολλα λες που δεν θα κανεις ποτέ.

Θυμάμαι όλες μου τις αγάπες, μαργαριτάρια που λαμπυρίζουν. Εξαιρετικά λίγες σχεσεις μου ειναι σαν να μην υπήρξαν. Ολους, έναν έναν ακόμα και αν με κεράτωσαν, ακόμα και αν δεν τα βρήκαμε, τους θυμάμαι με πολύ αγάπη, και χαμογελώ οταν βλέπω φωτογραφίες τους.
Είναι οι ανθρωποι που άφησαν σημάδια πάνω μου και γώ πανω τους.
Είναι άνθρωποι στους οποιους δοθηκα, και μου δοθηκαν, άνθρωποι με τους οποιους ζήσαμε πολλά, μαζί , πλάι πλάι ή αντιμέτωποι.

Οι μόνοι που τελικά που περασαν και δεν ακούμπησαν, ήταν οι αδιάφοροι, οι νεκροί, οι συγκρατημένοι, οι ψεύτικοι, ή αυτοί που το παρατράβηξαν για μεγάλο διάστημα. Δίνω πολλές ευκαιρίες και αν φτασω σε σημείο να φυγω εγώ μετά από εναν μεγάλο έρωτα, όπως εγινε σε 2-3 περιπτώσεις, δεν μένει τίποτα θετικό να θυμάμαι και ειναι σαν να μην υπάρχουν, αδιάφοροι...
Ολοι όμως, ακομα και οι ψευτες, που ένιωσαν ο,τι ενιωσαν και μοιραστήκαμε κλάματα και γελια, και βασανισμένες στιγμές, είναι μέσα μου.
Κομμάτια μου. Μέρος του παρελθόντος μου.
Μέρος μια εποχής που νοσταλγω.

Αυτό δεν σημάινει οτι θελω να τους πηδήξω.


Μόνο εγώ το βλέπω έτσι;




Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με τον Στέφανο. Εχω ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτια. Θέλει να πάω εκεί που ειναι να τον δω.
Με θυμάται 23 χρ. λεπτή, όμορφη, φρεσκια.
'Ημουν όπως μου ειπε η μεγάλη του καψόυρα.
Να πάω και να δει μια κουρασμένη χοντρή σαρανταρα; Οχι, δεν νομίζω.

Μου έφτιαξε όμως το κέφι, τρελά. Είναι ωραίο να βλέπεις οτι ενώ περνάνε τα χρόνια, με μερικούς ανθρωπους ειναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, όλα αβίαστα. Το γέλιο που είχες συνηθίσει και ειχες ξεχάσει, ο τρόπος επικοινωνίας, οι κώδικες....

Editorial peri podcasts

Εκανα τις δοκιμές μου, εβγαλα σοβαρότητα, stand up comedy, δοκίμασα εντάσεις, νομίζω έιμαι έτοιμη να τα βάλω είτε σε ειδικές ενότητες, είτε να προσθέσω τη σελίδα του ποντκαστ στο μπλογκ.

Ειδώμεν.


Ψάχνω να κατεβάσω ραδιοφωνικό πρόγραμμα.
I ll keep you posted.

TELEIO!

Friday, February 26, 2010

Γερμανών συνέχεια

Ακούω φράσεις και τις σχολιάζω στο μυαλό μου.

"Είμαστε σαν την καμήλα που γονατίζει και την φορτώνουν. Αν είχαμε περηφανεια πολιτική δνε θα τολμούσαν..."
Δεν ξέρω καν ποιος μιλάει έχω πλάτη γυρισμένη αλλά και αλλιώς να μουν δεν τους ξέρω όλους αυτούς, και δεν με ενδιαφερει να τους μάθω. Ομως από αυτη τη φραση κρατάω 2 πράγματα.
Οτι αυτός που μιλάει ειναι αντιπολίτευση και το παει εκει που θέλει, και οτι η λέξη τολμουσαν δειχνει μια νοοτροπια νταη. Δεν εκφοβίζεις τον σεβασμο. Τον κερδίζεις. Τον νιωθεις, τον χαρίζεις πριν τον απαιτήσεις για τον εαυτό σου.

"Αν το έκαναν αυτό στους Ισραηλίτες..."
Τώρα θα συγκρίνουμε τα δικά μας πάθη και ιστορία στον παγκόσμιο πόλεμο με αυτά που τραβήξαν οι εβραίοι; Το χουμε χασει τελείως πια;

Μας πήραν τα αρχαια , τα νομίσματα, τα, τα, τα....
Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, ο πόλεμος έφερε λεηλασίες, βιασμούς και φρικαλεότητες. Το επιχειρημά μας σαν Ελληνες στο γεγονος οτι πλεον ταχουμε κανει σκατα και καποιος το έγραψε, ειναι να ανασύρουμε αυτές της μνημες;
Διπλά ντροπή μας.




Θέλω να πω κάτι πιθανόν άσχετο αλλα στο μυαλό μου πολύ σχετικό.
Εχω ζήσει έξω. Από μικρή αντιπαθούσα την νοοτροπια του Ελληνα που νομίζοντας οτι δεν μιλούσαμε ελληνικά εβριζε την μάνα μου φερνοντας τη σαλάτα μας, την ελληνίδα που έβριζε την κολλητή μου επειδη έκανε τοπλες στην παραλία, την γειτόνισσα απου ασχολιόταν με τον ποιον έβαζα στο σπίτι, μπαστακας στο μνι μου, το γειτονόπουλο που έλεγε οτι ο πατερας μου ήταν ο ζιγκολό της μάνας μου λόγω της διαφορά ηλικίας που έχουν (7 χρόνια). Τον εργοδότη που με απέλυε αν αντιδρούσα στο πεσιμό του, τον αστυνομικό που με πήγαινε για εξακρίβωση αν δεν του έδινα το τηλέφωνό μου, τον ταξιτζή που μου έβαζε χερι στα 17 καθώς εβγαινα από το ταξί, στην μάνα του γκομένου μου που με ανταγωνιζόταν, στον γκόμενο που φρικαρε μόλις έβαζα ένα κιλό ή μίλαγα σε φίλο.
Απο μιρκή ενιωσα την διαφορά όταν ζουσα έξω, ένιωθα τι σημαίνει ελευθερια λόγου, χιουμορ, αποδοχή διαφορετικής θρησκείας και διαφορετικότητας, ελλειψη μιζέριας.

Με έλεγαν ανθελληνίδα επειδή διεκρινα βασικές διαφορές στο σχολικό σύστημα, βουτηγμένο στην θρησκεία και στην καθοδήγηση προς το μίσος για τους Τουρκους.
Λογικό, αυριο αν ξεσπασει πόλεμος πρέπει οι στρατιώτες να εχουν κίνητρο.
Σοκαριζόμουν με τα κατεστραμένα θρανία, τον θόρυβο που επικρατούσε ανάμεσα στα μαθήματα, την έλλειψη σεβασμου αλλά την υπαρξη του φόβου.
Το σκονάκι, την πονηριά, τα λαδώματα και οι δημόσιες σχεσεις με τους καθηγητες.
Που βαριούνται και πανε στο φροντιστήριο να τα βγάλουν.
Δεν κατάλαβα ποτέ την εννοια της κατάληψης.
Το εβρισκα άνω ποταμών.
Αυτό δεν ειναι ελευθερια, ειναι μαλακια.
Κανενα 15 χρονο δεν ξερει τι θέλει πραγματικα ούτε ειναι σε θέση να κατανοήσει το βάθος των προβλημάτων, αλλα δε βαριέσαι, ας το παιξουμε "επαναστάτες".
Σοκαρίστηκα οταν στα 16 όλες οι γνωστές μου "το ειχαν κάνει" από μπρος πίσω από παντου, γιατί βιαζονταν να μεγαλώσουν, το σεξ ήταν ταμπου. Στο εξωτερικό μια μόνο το ειχε κάνει και αυτή το ειχε μετανιώσει.
Η πρωτη φορά ειναι σημαντική, η μητέρα πήγαινε το παιδί σε γυναικολόγο να της δωσει το χαπι.

Με το ένα πόδι εδω και το άλλο εκεί προσπαθησα πολλες φορες να φύγω γιατί δεν είναι ωραια η ζωή εδω. Δεν έχεις φιλους να σε στηρίξουν πραγματικά, όλοι ειναι εγωκεντρικοί και μπλεγμένοι με τα δικά τους, λειπουν βασικές έννοιες ανθρωπιας, συμπόνια και η κριση δινει και παιρνει, ο συζυγος σου ειναι πολλες φορές ένας άγνωστος, δουλεύεις και δεν θα χαρείς όπως έξω τα γερατεία σου χεράκι χεράκι με τον άνθρωπο σου διακοπες και ταξίδια.

Παιζω world Of Warcraft εδώ ακι τρια χρόνια. Είναι το όποιο μου, η διαφυγή μου.
Εκεί υπάρχει ενα chat.
δεν υπαρχει σουηδός, Ολλανδός, Αγγλος που να μην έχει την χειρότερη γνώμη για τους Ελληνες. Και εκει δεν ειναι θεμα πολιτικής, ειναι θεμα νοοτροπιας.
Το ελληνάκι φωνάζει
"Εδώ ειναι δικός μας χώρος (γιατί υπερτερούν) και αν δεν σας αρέσει να φύγετε"
Το ελληνάκι -κακώς- νομίζει οτι οσοι ελεγχουν τον χώρο δεν ξέρουν ελληνικά και βρίζει, φωνάζει και ενοχλεί.
Το ελληνάκι όταν παιΖει με άλλους δεν λεει Γεια σας, κλέβει κάτι που είναι καποιου άλλου, κοροιδεύει, μιλάει στο γενικό τσατ ελληνικά-κιας ζητανε οι αλλοι ευγενικά να παει σε πριβέ δωμάτιο ή να μιλήσει αγγλικά (που δεν μπορεί τις περισσότερες φορες)
Το ελληνάκι έχει έπαρση, αγένεια, θέλει να έχει παντα την τελευτάια κουβέντα και εχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του βασισμένη στο πουθενά.
Οι ξένοι ακούνε "ελληνας" η βλέπουν το gr πίσω από το όνομα (αλλη βλακεία αυτή) και μας αποφεύγουν, ντρεπεσαι να πεις οτι είσαι έλληνας, και οι περισσοτεροι ξένοι μέσα σε δυο χρόνια έφυγαν από το συγκεκριμένο χώρο με την χειρότερη εντύπωση.

Θα μου πεις παιχνίδι είναι.

Εγώ όμως βλέπω τους σημερινούς 12-25 χρονών ξένους να έχουν διαμορφώσει την σωστή ιδέα και να αοφευγουν τα νησιά μας, να αποφευγουν τους δικούς μας για συνεργασια σε λίγα χρόνια.
'Ημασταν παντα γυφτοι.
Καιρός να το καταλάβουμε, να το χωνέψουμε και να το αλλάξουμε.

Thursday, February 25, 2010

Περι Φόκους

Δεν πιστεύω τις μαλακίες που βλέπω στην τιβι περί Γερμανών.
Δηλαδή είμαστε τοσο ανώριμοι ως λαός να κοροίδευουμε και να εξαγριονώμαστε και να επαναφερουμε μνήμες ναζίστικές επειδη ενα περιοδικό ειπε ξεκαθαρα αυτό που λέμε εμείς μεταξύ μας;
Τόση υποκρισία πια;


Δεν είχαμε κυβερνήσεις επί κυβερνήσεις να "τρωνε" εις βάρος του λαού; Κλέψιμο δεν ειναι αυτό;

Οι έμποροι δεν έκλεβαν στο ζύγι; Οι μετανάστες που με πονηρια (εξυπνάδα το λέμε εμείς) εβγαζαν πεντε φραγκα στη πλάτη του πελάτη για χρόοοονια, οι εστιατορες που χρέωναν μια χωριάτικη 3 χιλιάρικα τους τουρίστες...τα ξεχνάμε;
Αυτοί είμαστε δεκαετίες τώρα, και ήμασταν, δεν εχουμε ηθος, ως λαός.


Πήραμε λεφτά απο την Ευρώπη για συγκεκριμένο σκοπό.
Και τα φάγαμε. (Φάγανε οι απο πάνω δηλαδή)
Αντι να κοιταξουμε να δούμε πώς θα ζήσουμε, να ξηλώσουμε τις βιλάρες και τα γιοτ να ξεχρεωσουμε μπαμ μπαμ, οι Γερμανοι μας φταίνε που θέλουν να μας ψηφίσουν εκτός Ευρωπαικής Ενωσης.
"Αυτοί φταινε".
Ρε δεν πατε καλα.

Μιλάει το κανάλι το γνωστό για το FOCUS.
ΜΙλάνε μωρε στο σπίτι του κρεμασμένου για σχοινί;



Δημοσιογράφοι σου λενε μετα.
Κοκκινισμένοι, αγανακτισμένοι για την "προσβολαααα".
Ρε αντε σε κανα γήπεδο ή σε κανα λιμάνι από όπου ξεφυτρωσατε, γλίτσες.



edit
ακουω τωρα οτι "θα τα βάλουν με το περιοδικό οι μεγάλες εταιρείες αν κάνουμε μπουκοτάζ"
Φυσικά, εμείς ειμαστε ΜΕΓΑΛΗ οικονομική δυναμη και θα επηρεασουμε σίγουρα τις πωλήσεις σε τετοιο βαθμό. Μα τι ακούνε τα αυτάκια μου;

"Ξεχάσαμε επειδή το θέλαμε, το παρελθόν -εννοώντας τον Χίτλερ"
Οταν ομως η Γερμανία μαζί με άλλα κρατη μας δάνειζε δεν είχαμε πρόβλημα.

"Μας Πήραν τον Οτε, το ενα, το άλλο..."
Μα ειναι δυνατόν να ακούω τετοιες παπαριές; Μας ΠΗΡΑΝ;
Πως το λες αυτό χωρίς να σκας στα γέλια;

Στο μπουκοτάζ αλήθεια συγκαταλέγεται και ο Αλφα;
Γιατί έχω ένα κατιτίς με το "κάτι Ψήνεται"

Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω τι δουλειά εχει το ΙΝΚΑ με πολιτικές κινήσεις.
Το ινκα προστατευτει τον καταναλωτή από σκάρτα προιοντα. Ναι;
Απέκτησε βήμα στη Βουλή;
Η μήπως οι Γερμανοί μας πούλησαν χαλασμένα πλυντήρια;
Ρε παιδί μου, μήπως μας στέλνουν χάλια προιόντα;
Τι δουλειά εχει τωρα να θίγεται αυτός ο οργανισμός και να κάνει τετοιες κινήσεις αναρωτιέμαι.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε να εντεινει μια κατάσταση με το ετσι θέλω;
Είναι πραγματι αυτό που φαίνεται ή παλι τρωμε παραπετασμα καπνού;
Γιατί εγω εχω μάθει οτι σε παγκόσμια κλίμακα, money talks και οι πολεμοι για τα λεφτά γινονται, άσχετως αν το μίσος καλλιεργειται από το σχολειο και τα ΜΜΕ με την νοητική διαφορετικότητα που πηγάζουν από τα σύνορα.
Φανταστικές νοητικές γραμμές που χωρίζουν τους ανθρώπους-κοπάδια

Και στην τελική γαμώ το κερατό μου, πότε θα μάθουμε σ'αυτη τη χώρα να βλέπουμε τα στραβά μας και να μην προσπαθούμε να εκφοβίσουμε με πορδές αυτόν που μας πετάει την γυφτιά μας στα μούτρα μας;
Είπε καποιο ψέμμα το περιοδικό;
Να το πάρω να το διαβάσω.
Κι αν συνεχίσω να διαφωνώ με τις τακτικές μας και συμφωνήσω με το αρθρο θα με πουν προδότρα και ανθελληνίδα (παλι), μιας και ναζί δεν μπορουν να με πούνε( όπως τόσο πρόστυχα τσουβαλιάζουν έναν ολοκληρο λαό που ντρεπεται για το τι έκαναν οι προγονοί τους.) Κάτσε να πάρω ανάσα
Το πολυ πολύ να μου πουν-σαν μισή Γαλλίδα- οτι ειμαι πουτάνα και βρωμάω(πάλι).
Ευτυχως που εχω φίλους άγγλους (γκει) και εβραίους (διαόλοι) στο σακί που θα με βάλουν.

Ντροπή να ξεπέφτουμε σε τετοια κλισε και χαρακτηρισμούς.
Που ειναι τα επιχειρήματα; Κάτι λεει το Φοκους. Αν δεν έιναι αλήθεια γιατί χτυπιομαστε; Θα τσιτωσω εγω αν καποιος με πει μελαχρινή;
Μόνο αν τα βάφω.

Τι ωρυόμαστε; Ως λαός υπεύθυνος που εκπροσωπείτω από μια Χ κυβέρνηση ανεχτήκαμε το κάθε σκάνδαλο γιατί και μεις ως άνθρωποι ειμαστε μες την μίζα και την διαφθορά.
Και περισσοτερο ντροπή για το πόσο σοβαρά παιρνουμε τον εαυτό μας.
Είμαστε μια κουτσουλια στον παγκόσμιο χάρτη, όσους γκλαμουρ Ολυμπιακούς να κάνουμε, όσες Γιουροβίζιον να κερδίσουμε, όσους παιχτες στο wow και να βρίσουμε, το ξέρουμε κατα βάθος.
Αν δεν μας αρέσει ας κάνουμε κάτι γι αυτό.
Αλλά όχι αυτό.


Απορία.
Οι πωλήσεις του Γερμανού θα πέσουν μετά απ αυτό;

Wednesday, February 24, 2010

Βαρέθηκα

Η μητέρα μου στο τηλέφωνο αρχισε να μου περιγράφει πόσο δύσκολο είναι να τον καθαρίζει, οτι ο πατερας μου παιρνει κρυφα να φάει τυρόπιτες τους γείτονες και μετα΄υποφέρει και δεν σταμάτησε να κλάιγεται στο τηλέφωνο.

"Δεν θα τον στειλεις στο νοσοκομείο τώρα" της λέω. 'Οταν είχε ελπίδες, τον κράτησες, τώρα που θα πεθάνει, θα πεθάνει σπίτι του, όχι εκει που φοβάται"
Την βλεπω, ψάχνει στήριγμα, δικαιολογια.

"Αν δεν αντεχεις να φύγεις από το σπίτι να πάω εγώ να μείνω εκεί να τον προσέχω" της είπα.
Ξέροντας οτι δεν θα άφηνε ποτέ τον έλεγχο. Δεν θα μπορούσα με την μικρή να παω άλλωστε.

Μαζεύτηκε λίγο.
"Ολοι με κατηγορείτε, δεν ξέρετε τι πέρασα αυτόυς τους μήνες"
"Πρώτον, σταμάτα να κλαίγεσαι και να τον κατηγορείς.
Δεύτερον, ποιοι εμείς;"
Φούντωσα
"Σε ποιον αναφερεσαι γαμώ το κέρατο μου; Σε μένα πας να το παιξεις θύμα;
Πού είπες στον πατέρα μου οτι τον έβρισα, που με αποξένωσες;"

Είχα πάρει φόρα.

"Μα του είπες οτι εχω φίλο!"
Κοντοσταθηκα.
Μιλάμε για μια γυναικα 75(?) χρονών, η οποία μέχρι περσι έβαζε μίνι.
Τόσο στην κοσμάρα της;
'Ποτέ δεν ειπα κατι τέτοιο, είναι γελοίο και σαν εννοια."

Δεν της άρεσε.
Το ψυγείο γεμάτο κρεμες και λάδια και μαντζουνια αντιγήρανσης, πικαρίστηκε.

Δεν ξέρω αν ο πατερας μου της είπε ψέματα, τα συνηθίζει κάτι τέτοια, δεν ξέρω αν εκείνη μου λέει ψέματα, βαρεθηκα. Τα υπερμεγεθή Εγώ, τις χειραγωγήσεις, τα κόλπα οντας αυτοί οι δυο πιο "ξύπνιοι" από τους υπόλοιπους.

"Μετανιωνω που το είπα, έχεις δίκιο."
'Παράτα με."

Αν ειχα μια δεκάρα για καθε φορά που έκανε μαλακία θελημένα ή όχι, δεν θα χρειαζόταν να ξαναδουλέψω στη ζωή μου, ούτε να επανακτήσω επαφές μαζϊ τους μετά το διαζυγιό μου.

Σιχτήρ πια.
"Σου πα, μου' πε, μου έκανε"...η χωριατειά στο μεγαλείο της.

Ψωναρα τάιμ

Από τα χρόνια που δούλευα στον Τζερόνιμο, ήθελα να κάνω και ραδιόφωνο αλλα δυστυχώς ο αδερφός που ήταν υπεύθυνος του ραδιοφώνου δεν με χωνευε, σε αντίθεση με τα αδέρφια που είχαν την τηλεόραση που με συμπαθούσαν ιδιαίτερα.

Είναι καιρός που ψάχνομαι να κανω ραδιοφωνική εκπομπή στο ιντερνετ αλλα δυστυχώς δεν ξέρω πώς να το στήσω.

Σκεφτόμουν καιρό να κάνω ποντκαστς αλλα μια απόπειρα πριν χρόνια με ειχε ξενερώσει, γιατί ξαφνικά δεν ειχα τίποτα να πω. Και η φωνή μου χαλια. Λόγω μικροφώνουν ακουγοταν από την "μυτη".
Ομως τωρα το πήρα απόφαση.

Ακουσα το αποτελεσμα και γελαγα με την φωνή μου που ακούγεται επιτηδευμένη αλλα και στην τιβι το ίδιο ειχε γίνει. Στις πρώτες εκπομπές ήμουν σαν ξυλάγκουρο που λεει τις ειδήσεις στο κρατικό κανάλι αλλά μέχρι το τέλος της πρώτης χρονιάς σήκωνα τη φούστα μου στο καμέραμαν εκτός πλάνου για να τρέμει η κάμερα.
Μαλακιούλες.

Μια άλλη απόφαση που πήρα ειναι να καταργήσω μάλλον το boukitses.gr για τον απλούστατο λόγο οτι δεν ξέρω να το χειρίζομαι σωστά. Εχει απίστευτα κουμπιά και δεν καταλβαίνω γρι. Ο Αγγελος ειναι εκτός ζωής μου και σ'αυτον βασιζόμουν να ψάξει και να λύσει τα όποια προβλήματα είχα.

Οπότε μάλλον θα ξανανοιξω το μπουκίτσες μπλογκσποτ, ή θα ποσταρω εκεί τα ποντκαστς, δεν ξέρω.

Η πρώτη απόπειρα μιλάει για θέματα που εχω ξαναθίξει γραπτως, που μου έχουν ζητηθεί στα διάφορα περιοδικά που δούλευα, έτσι για ζέσταμα. Δεν υπάρχει προσχέδιο, δεν προέγραψα τίποτα, απλώς μιλάω και όπου με βγάλει.
Για ανασφάλειες είμαστε τώρα;

Βαζω και ωραία μουσική, δυσεύρετη για αυτούς που ψάχνουν μελωδίες και δεν ξέρουν ποιο κομμάτι είναι.

Αποτελώ από μόνη μου ενα κοινωνικό έργο.
Αμ πως.


Θα χαρώ να μου πείτε τη γνώμη σας ως προς την θεματολογία, την μουσική, και γενικώς ότι επικοδομητική κριτική και σχόλια έχετε να κάνετε.

Tuesday, February 23, 2010

Θριλερ-συνέχεια...με την εταιρεία.

Λαμβάνω ενα σμσ που μου λεει οτι αν δεν τακτοποιήσω τα τιμολόγια, θα με καταδώσουν στην εφορία.
Μ'εχετε δει τσατισμένη;
Παιρνω την κωλοεταιρεία και τους λέω οτι δεν εχω τα νούμερα.
Λειπει μεν μια αποδειξη αλλά το πρόβλημά τους ειναι οτι σε μια η δύο πληρωμές δεν παρακράτησαν το 20% και έβαλαν όλο
το ποσο στην τράπεΖα. Οκ, τωρα απο μένα τι θες;
Να σου δωσω τα λεφτά; Να σου δώσω απόδειξη;
Δεν καταλαβαίνω.

Οπότε παιρνω τον λογιστή και του λέω οτι δεν έλαβα τίποτα και ισχυριζεται οτι μου στειλε μαιλ.
Τίποτα δεν εχει στειλει. Η είναι ΤΟΣΟ ανίκανος. Δεν ξέρω.
Του λεω να μου πει τα νούμερα τωρα, έχω το μπλοκάκι μου, να τελειώνουμε.
Μου λεει οτι δεν ειναι υπαλληλός μου και μου το κλείνει.


Ε;


Δεν φαγώθηκαν για την απόδειξη;
Ξαφνικά αρχιζω και συνηδειτοποιώ οτι το πράγμα ειναι προσωπικό. Γιατί; Ούτε ξέρω.
Ισως γιατι τους ειπα επανελλειμένως οτι ειναι ανίκανοι, ίσως γιατί αναγκαστηκε ο λογιστής να με παρακαλέσει περσι να μην παω στην αστυνομία για τον υπάλληλο που απείλησε με χειροδικία και να συνεχίσω να τους διευκολύνω...ξερω γω μωρέ τι εχει ο καθένας στην κούτρα του;

Στελνω μαιλ και σμσ όπου λέω οτι αν δεν λάβω τα νούμερα που θέλουν, θα αναγκαστώ να προστατευτω από τον εκβιασμό που μου κάνουν ακόμα και να πρεπει να παω στην αστυνομία.
Το κέρατό μου μέσα, στον σκληρό μου δείχνει οτι δεν έλαβα μαιλ.
Δεν μπορεί να με απειλει ο κάθε καραγκιοζης για φοροδιαφυγη ενώ εχει κανει αυτός λάθος.

Εφτιαξα και την μία απόδειξη που τους χρωστούσα-θα φύγει το απόγευμα με κούριερ.
Μέχρι τώρα νούμερα δεν έχω λάβει.


Δεν ξέρω τι θα κάνω μ αυτη την εταιρεία και τα άτομα που δουλευουν μέσα, ειλικρινα. Από τον υπαλληλο τον διευθυντη και τον λογιστή, τι να πιστέψω πια;
Εγώ ειμαι τοσο περιεργη πια η μαζευτηκαν από καρμα εκει όλοι οι κομπλεξες;




Και στην τελική, δεν ειναι δυνατόν να με κυνηγάνε ετσι για δουλειά και μετά για μια απόδειξη 100 ευρώ(περιπου τόσο ειναι), και με τετοιο τρόπο, μια εταιρεία που εχει θυγατρικές σε όλο τον κόσμο. Δεν το χωράει το μυαλό μου δηλαδή.

Saturday, February 20, 2010

Για μένα.

Εστειλα την πρώην πεθερά μου στο πατρικό μου.
Η μητέρα μου παραδόξως δέχτηκε. Φοβήθηκε σήμερα.
"Σ'ευχαριστώ, έχω ανάγκη να μιλήσω με καποιον" μου είπε κλέινοντας.
...
Δεν καταλαβαίνει οτι ο κόσμος θέλει να παει να δει τον πατέρα μου;
Οτι δεν ειναι εκείνη το ζητούμενο;

Η πρώην πεθερά μου πήγε.
"Για μένα ήρθες!" της είπε.
"Για τον Χ ήρθα. Και για σένα, αλλα κυρίως για τον άρρωστο."
"Νίκησε τον καρκίνο" έλεγε μετά με σιγουριά.
"Αφου δεν πονάει" πρόσθετε.
Ο,τι να'ναι.
Κοιταξε τα λουλούδια που έφερε η πρώην πεθερά μου, κατά διαβολική συμπτωση τα αγαπημένα της, τουλίπες.
"Για μένα τα έφερες."

Της το ξαναπε μετά. "Για μένα ήρθες."
Της κακοφάνηκε της πρώην πεθεράς μου.


Ο καθένας στην κοσμάρα του και με το Εγώ του. Πρωταγωνιστής στο δικό του έργο.
Ναι, η μητέρα μου αναγκάζεται να τον πλενει και να τον φροντίζει, όμως εκείνη θέλησε να είναι η μόνη εκεί. Δύσκολη και άχαρη δουλειά. Ο πατερας μου την βρίζει και κάνει καπρίτσια.
Ομως δεν μπορεί κανείς να την συμπονέσει γιατί ειναι πολύ πρόθυμη να κλαφτεί, να κατηγορήσει και να κρυφτέι πίσω από τις πλάτες του, μικρός δικτάτορας που τώρα χάνει τον στρατό του.

"Για μένα ήρθες".




Κανείς δεν θα έρθει για σένα, μαμα.
Και ματώνει η ψυχή μου για σένα.
( αλλά οχι τόσο ωστε να παρασυρθω).





Υ.Γ:Υπάρχουν καποια σημάδια που δείχνουν οτι ο πατερας μου πιθανόν να μην βγάλει την νύχτα.

Η Σπανακόπιτα

Πήρα ο πατέρας μου τηλέφωνο κλαίγοντας. Θέλει σπανακόπιττα. Η μανα μου δεν του δίνει. Είναι σατανάς.
"Φέρε μου δυο κομμάτια" .
Κοιτάω το φαί που μαγειρεύω για το παιδί, την σκόνη έξω που μας εμπόδισε να πάμε στο εξοχικό, και σκεφτομαι οτι μόλις ξύπνησα, θα πρέπει να ντύσω το παιδί και να τρεχουμε για σπανακόπιτες και να πέσω πάνω στη μάνα μου η οποία θα φωνάζει....

Δεν θέλω να πάω. Νιώθω χρησιμοποιήμενη στα παιχνιδακια δύναμης που κάνουν. Ο πάτερας μου μου γύρισε την πλάτη ξανα και ξανά, καταπινε αμάσητα ό,τι του λεγε, εγώ ημουν δηλητηριασμένη, το σόι ο διάολος...Τοποθετείται απέναντι σε καποιον όπως τον συμφέρει.
Τώρα θέλει σπανακόπιττα, θεώρει οτι την δικαιούται ως αρρωσςτος που είναι να γίνονται τα καπρίτσια του. Η μάνα μου θέλει τον απόλυτο ελεγχο και έχει αποξενώσει τους πάντες.

Και τώρα καλούμαι εγώ να πάω.
Δεν θέλω.

Σκεφτόμουν την όλη διαδικασία,όταν ξαναχτύπησε το τηλέφωνο.
"Μην πας,μου έφερε γιαούρτι"
Ζήτησα να της μιλήσω, τη ρώτησα αν θα παει να του παρει σπανακόπιττα να μην αναγκάζομαι να βγαίνω έξω, άρχισε να φωνάζει.
Πήρε το τηλέφωνο ο πατέρας μου.
Την άκουγα από μεσα να μοιρολογάει, να κλαίει, το αιώνιο όπλο της όταν δεν περνάει το δικό της. Κάτι στο οποίο εγώ εσω απόλυτη ανοσία.
Η φασαρια στ'αυτια του πατέρα μου δεν πρέπει να ήταν ό,τι καλύτερο.
Του είπα οτι θα πάρω σε δέκα λεπτά να δω τι έγινε.
Η μάνα μου φώναζει οτι δεν θέλει κανέναν πια, κανείς δεν την καταλαβαινει και το τηλέφωνο βουβάθηκε.


Πήρα σε δέκα λεπτά και έμαθα οτι κόντεψαν να καλέσουν το 166. Ο πατερας μου την απείλησε οτι θα πάρει το 100 και θα τους πει οτι δεν τον ταίζει. Η μάνα μου έκλαιγε σοτ ακουστικό.
"Πεθάινει, μαμα. Ασ'τον να φάει ό,τι θέλει."
Ξέσπασε σ λυγμούς. Το βλέπει. Φοβάται.
Τώρα ποιος θα μπει μπροστα; Ποιον θα έχει να καθαρίζει για κείνη;
Μαλάκωσε ο τόνος της. Από κεί το κατάλαβα.
"Μα μετά νιώθει χειρότερα. Και με φωνάζει μες στην νύχτα να τον αλλάζω γιατί γεμίζει ούρα το κρεβάτι και δεν ξέρω πόσο θα αντέξω την τυρρανία του. Εγω του τα παίρνω αλλα του υπενθυμίζω οτι του κάνουν κακό."
"Πεθάινει. Δώσ'του ό,τι ζητήσει και μην του λες τίποτα.Τα ξέρει."
"Από το πρώι κάνει σαν τρελός!"

Το στομάχι μου σφίχτηκε.
Δεν την συμπαθώ, θεωρώ οτι η ψυχαναγκαστική ανάγκη της να έχει τον απόλυτο έλεγχο σε όλους και όλα πηγάζει από πληγές που δεν θα μπορούσα να δω χωρίς να χαθώ στο σκοτάδι.
Σε λίγο όμως θα βρεθεί σε αρένα με λιοντάρια.
Δεν μπορώ να μπω μπροστά. Εχω ένα παιδί να προστατέψω και δεν νιώθω οτι ένιωσε ποτε αγάπη για κανέναν μας πραγματικά. Αν βρεθέι καποιος να αγκιστρωθεί, θα με πετάξει στους 5 δρόμους με ευκολία.
Δεν έχω ενοχές, αλλα δεν μπορω όμως και να μείνω ατάραχη μπροστά στο μακελειό που θα γίνει μόλις πεθάνει ο πατέρας μου.
Τους νιώθω να περιμένουν υπομονετικά στις σκιές για να πέσουν πάνω της με τον θυμό και το μένος που έχει καποιος όταν τον αποκόβεις και τον διωχνεις από έναν ανθρωπό σου.
Το ξέρω αυτό σο συναίσθημα γιατί το νιώθω και γω.

Εγώ δεν θέλω τις σάρκες της όμως.
Θέλω να μείνει μακριά από τις δικές μας, εμένα και του παιδιού. Να μη βρει νέο τρίγωνο να κάνει "κόμμα" και ευπηρέαστο κοινό.
Να προστατεψω το παιδί.
Κι αυτό σημαίναι να μην ανακατευτώ.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό όμως;

Wednesday, February 17, 2010

Cry me a river

Χαλάω εγώ χατήρι;










Οσοι απο σας μου είπατε πολλά και καλά, τα έλαβα και τα χάρηκα.
Αλλά δεν τα "εκδωσα". Είναι δικά μου. :)

Αηδία

O Φωτης και η Μαρία κοροιδεύουν την Μόνικα, δημοσίως, για ένα "ελλάτωμα" που εχει στο πρόσωπό της.
Η Μαρία είδε το ξεσκασμένο αφυδατωμένο δέρμα της και το δόντι της που μαυρίζει στο ούλο πριν αρχίσει να κοροιδεύει κοριτσάκια-πού δεν μπορούν να απαντήσουν- από το βήμα που της δίνει η εκπομπή της;

Δεν εχουν μαθει οι
ηθοποιοί οι καλλιεργημένοι, οτι κρίνουμε μόνο τις πράξεις και τις αποφάσεις των ανθρώπων, και όχι τα συναισθήματά τους, ούτε τα χαρακτηριστικά τους;
Τόσο Τσέχωφ, Χέμιγκουεϊ, και ό, τι άλλο περηφανεύονται οτι μελετάνε και δεν ακούμπησε τίποτις;

Πού είναι το χιούμορ;
Να φέρουμε και μια χοντρή στο πλατό να γελάσουμε, να παιρνουμε τηλέφωνο να λεμε "κακάκια" στον αέρα, και να φερουμε κανα ψευδό παιδάκι, να γεμίσει ο τηλεοπτικός αέρας.

Μα είμαστε ΣΟΒΑΡΟΙ τώρα;

Θα πρεπε η γυναικα αυτή να πάρει τηλέφωνο την κοπελίτσα και να της ζητήσει συγγνώμη για τις γκριμάτσες που έκανε και τον πόνο που της προκάλεσε.ν Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία οτι το κοριτσάκι θα την ένιωσε την "επίθεση" και το "συρσιμο σαν σκουπίδι" πίσω από την αθώα "πλάκα".
Βγαίνω έξω από τα ρούχα μου με κάτι τέτοια.
Ομως παρηγοριέμαι οτι μετα την νυχτερινή ζώνη, τους έβαλαν απόγευμα και μετά από ένα δυο χρονια, θα εξαφανιστούν.

Πόση κοροϊδια και πόσα να κλέψουν απ 'το ιντερνετ για να επιβιώσουν;
Γερνάει και η Μαρία, δεν θα την θέλει ο φακός...

Κρίμα, κάποτε τους παρακολουθούσα και έβρισκα ο,τι είχαν επίπεδο,
Σκατά στα μούτρα μου.

Κεφάκια

Χτες πήγα και καραοκιάστηκα. Δεν είχε ψυχή και το καταευχαριστήθηκα. Πρέπει να τραγούδησα 10 κομμάτια. Θέλω να πάω να ηχογραφήσω 2-3 τραγούδια ακόμα, αλλά θα πρέπει να περιμένω να μου περισσέψουν.

Για τη ωρα σας βάζω ένα-δυο από τα παλιά, και old time favorites.




















Tuesday, February 16, 2010

Google your name

Είχα να το κάνω από τότε που έβγαινα πρώτη κάτω από "π'τάνα"-λόγω έκφρασης, "σεξ" και πίπες.
Για το τελευταίαο δεν ξέρω γιατί, το κάπνισμα τοχω κόψει.
Και ταξίδεψα πισω σε εποχές όπου είχαν λυσσαξει η μισοί να με φάνε, και οι άλλοι μισοι να με υπερασπιστούν.

Ερήμην μου, φυσικά, λες και η σάρκα μου ήταν λαγάνα που τραβολογούσαν αδηφαγα χεράκια για να φάνε.
Μου έλειψαν οι συζητήσεις που ειχα με πολλους, αλλα δεν μου λείπει καθόλου αυτός ο εκτυφλωτικός προβολέας που επέτρεπε στον καθένα να με ερμηνεύει, να μιλάει για μένα, να κοιττάει με το τυφλό του μάτι ψάχνοντας ως αισθητικός για ψεγάδια στο δέρμα μου με μεγεθυντικό/παραμορφωτικό φακό.

Μερικά λινκ εκείνης της εποχής....


http://www.digital-era.org/blog/?p=353

http://provatos.blogspot.com/2005/10/blog-post_14.html

http://afmarx.wordpress.com/2006/02/(Kleftra kissa)


http://blog.teleologikos.eu/?p=66#comments

http://lamproukos.blogspot.com/2006/04/party-bloggers.html

http://kourouna.blogspot.com/2006/02/blog-post_10.html


Αξέχαστες εποχές...=
να μην ξαναγυρίσουν.

Κα τσινγκ!


Αυτό το διαστημα ειχα ξεμείνει από ρευστό. Οι λογαριασμοι πληρωμένοι-καλά όχι όλοι- και τα ντουλάπια γεμάτα φαγητό αλλά ειχα ξεμείνει από χρήματα να κινηθώ, να παμε κανένα σινεμά.
Κι εκεί που βαρυγκομαχούσα στην ιδέα να φορτώσω πάλι την πιστωτική, ήρθε λουκούμι, ενα τατουαζ.
Αδερφος παλιού πελάτη, και χαφ-μπρόδερ της κόλλητής.

Δεν σκέφτηκα να το πάρω φωτογραφία πριν βαλουμε την ζελατίνα.

Μου αρέσει όλη η διαδιακασία της δημιουργίας. Είναι πρόκληση να πρέπει Να "ζωγραφίσεις" σε μια ανώμαλη επιφάνεια, που πνίγεται από το μελάνι (αλλα δεν σκουπίζεις για να μην φύγει η στάμπα από κάτω) στα τυφλά, και να βγάζεις ένα ωραίο αποτέλσμα.

Ανεβαίνει η αδρεναλίνη, βάζεις λεφτά στη τσέπη σου.

Αν θα ξανάνοιγα το μαγαζί;
Δεν ξέρω.
Δεν θέλω η μικρή να μεγαλώσει σε αυτό το περιβάλλον. Ναι, βριστε με αλλα δεν γουσταρω να μεγαλώνει θεωρόντας φυσιολογικό το να τρυπιεσαι παντού.
Φτάνει που ο μπαμπάς ειναι γεμάτος από πάνω μεχρι κάτω (γέμισε "μετά"), ήδη δεν ξερω πως να διαχειριστώ τη χαρά της οταν βλεπει νεοναζι με αρβύλες στον δρόμο και φωνάζει όλο χαρα:
"Γεια σου! Είσαι σαν τον μπαμπά μου!"
(Να πεθάνω δηλαδή)



Monday, February 15, 2010

'Ο,τι να'ναι....

Προς μερικούς μερικούς που δεν βλέπουν οτι εδω είναι ένα "ημερολόγιο". Με προσωπικές ιστορίες και σκέψεις.
Κάντε μου την χαρη και σταματήστε να προσπαθείτε να βγάλετε στο μπλόγκ μου τέτοια άκυρα, άτοπα σχολια με link και Url χωρίς να με εχετε ρωτήσει αν θέλω το μπλογκ μου να γίνει πλατφόρμα διαφήμισης. Είναι αγένεια.




Ένα νέο blog γεννήθηκε με σκοπό να δώσει βήμα σε όλους τους Έλληνες ..Ένα Blog όπου μπορεί ο καθένας μας να γράφει ότι τον απασχολεί επώνυμα η ανώνυμα…ένα blog που δίνει την ευκαιρία σε όλους τους Έλληνες να πούνε όλα αυτά που μέχρι τώρα διστάζανε να πούνε .. Αν θέλεις και εσύ να κάνεις κάτι για όλη αυτή την απάτη που βλέπεις γύρο σου ..έλα μαζί μας …..Το Blog σου δίνει την δυνατότητα να ακουστή η γνώμη σου σε ένα ευρύ κοινό χωρίς πολιτικούς ,κομματικούς ,εθνικούς, θρησκευτικούς, η άλλους περιορισμούς .
Κάνε τώρα την αρχή έλα μαζί μας…………
Οι απόψεις που θα γράφεις εδώ δεν λογοκρίνονται σε καμιά περίπτωση και δημοσιεύονται ακέραιες

Ζητάμε και την δική σας στήριξη καθώς το Blog προωθεί τις απόψεις των Blogger και των πολιτών, και όχι δικές μας…..

Είμαι χαζός και μόλις καρφώθηκα.

Λεει η Τζενη Μπαλατσινου στο Backround όπου παιζει η τιβι.
"ο μεγαλύτερος φόβος μου ειναι να μην μπερδευτουν τα εισιτήρια στην έξοδο."
Και εννοεί η γυναίκα φυσικά μην παθάνει καποιος από την οικογενειά της προ φυσικής ροής και ώρας.

Και καθονται στο πανελ ...

"Ωραια φράση, θα την υιοθετήσω, αλλά τι εννοούσε;" (ελεος)
"Μα προφανώς μην πάρει ο καθένας διαφορετικό δρόμο αργότερα". (χάνω το φως μου)



Κανεις, μα κανείς από αυτούς τους φωστήρες που δικάζουν και έχουν "αποψη" για όλους και για όλα δεν ειχε την εξυπνάδα και την αντίληψη να καταλάβει μια τόσο απλή φραση.

Ε ρε ζημιά που έκανε το Τσερνόμπιλ πριν 20 χρόνια....

Wednesday, February 10, 2010

Οχι, σημαίνει όχι, γαμώτο.

Καταντάει γελοίο πια.
Με πηρε ο διευθυντής της εταιρείας απο το κινητό του, αφου δεν απαντούσα στις κλήσεις.

Ημουν άμεση.
"Τι θέλετε;"
"Πρέπει να κάνετε μια ηχογράφηση..."
"Πρέπει;"

"Ποιος ειναι το πρόβλημα;"
"Είστε αγενεις για αρχη, και αγνοείτε τις παρακλήσεις μου να με αναπληρώσετε από την ημέρα που με απείλησε ο υπάλληλός σας, με αποτελεσμα να νιώθω μαλάκας."
"Δεν το πιστεύω αυτό... μπορεί να σας "μάλωσε"..." (με ύφος δεν ακουω τι λες με ενδιαφερει να σε φερω εκεί που θέλω εγω)
Θέε μου τι ακούω, να με μαλώσει το 20χρονο;
Κια τον τύπο να με πατρονάρει.
"Ελάτε πηγαίνετε τώρα να κάνουμε τη δουλεια μας"
.... "Τόσα".
"Από τόσα το πάτε τόσα;"
"Είστε ελεύθερος να αρνηθείτε."
"Μα ελάτε τώρα, τα παραλέτε..."
"Χαίρετε".






Δηλαδή μήπως πρέπει να φτάσω στο σημείο να κάνω ασφαλιστικά μέτρα;:P
Αν αυτό δεν είναι παρενόχληση, τότε δεν ξέρω τι μου γίνεται.

Friday, February 05, 2010

Μια τυπική εργασιακή μέρα

Πριν ένα χρόνο, ο σύζυγος μιας ιντερνετικής φίλης μου έκανε μια προσφορά, να ντύσω με την φωνή μου ένα τηλεφωνικό μενού. Ζήτησα τα χρήματα που ήθελα, έστειλα γραπτή προσφορά για τον εαυτό μου και το στούντιο (ήταν ασχετοι) και πήγα να κάνω την ηχογράφηση. Εκεί με περίμεναν ανθρωποι μιας διαφημιστικής, ο φίλος, και οι υπεύθυνοι στο τμήμα της τηλεφωνικής εταιρείας.
Με διέκοπταν συνέχεια για να κάνω την φωνή μου πιο έτσι και πιο αλλιώς (στυλ Βίλλατζ τα σινεμα, αν θυμάστε) αλλα πιο τραβηγμένο γιατί ήταν λέει νεανικό κοινό.
Το νεανικό κοινό όμως δεν ειναι λοβοτομημένο και θεωρούσα το όλο εγχειρημα ηλίθιο. Πραγματικά. Φάγαμε 4 ώρες για δουλειά μίας. Ασχετοσύνη.
Ευτυχως για μένα αυτή ηταν η μοναδική φορά που ήρθαν ως το στουντιο.

Λίγο καιρό αργότερα ο φίλος παραιτήθηκε λεγοντας μου οτι ήταν αισχρή η κατάσταση εκεί. Ανέλαβε άλλος. Μου ζητούσαν να τους κρατήσω χρόνο για το καλοκαίρι και μετά τίποτα. Κάποια στιγμή έμαθα οτι παραιτήθηκε κι αυτός.
Η φωνή μου στο ακουστικό, να ακούγεται χάλια.
Οχι οτι με ένοιαζε, λεφτά να παιρνω και ας κάνουν ό,τι θέλουν.

Καποια στιγμή ανέλαβε ένα...πλάσμα, το οποίο θα ονομάσω "το άτομο". Ηλίθιο βλέμμα, χωρίς ίχνος εξυπνάδας, και μια χαιδεμένη στάση που σύντομα εξόργισε όλους όσους ήταν εμπλεκόμενοι στο προτζεκτ.
Δηλαδή,μου ζητούσε να βρεθούμε. Του έλεγα πχ οτι μπορούσα Πέμπτη.
Άρχιζε την πιέση. "Γιατί δεν μπορείς πιο νωρίς; Ε, δενμπορείς να το ακυρώσεις; Πάρε και το παιδί μαζί. Έλα καιγόμαστε."
Την πρώτη φορά μάσησα. Τα παράτησα όλα και έτρεξα. Μάσησα και όταν με πήρε την επομένη ζητώντας μου να ξαναπάω γιατί κάτι δεν ειχε γραφτεί.
Αυτό όμως άρχισςε να γίνεται σύστημα. Δεν ήξερε τι έκανε και ζητούσε μετά από μενα να ξαναπηγαίνω στο στούντιο να καλύψω την δική του ανικανότητα.
'Η έπαιρνε το στούντιο μετά την ηχογράφηση και ζητούσε σε περίοδο μιας εβδομάδας τουλάχιστον δέκα αλλαγές. Κάτι που δεν γίνεται. Τα παιδιά του στούντιο στην αρχή το έκαναν αλλα μετά αντέδρασαν.
Τον καθίσαμε κάτω και του εξηγήσαμε οτι μετά την ηχογράφηση και αφού είναι εκεί και το έχει εγκ΄ρινει μ΄πορεί να ζητήσει άντε μια ή δήυο αλλαγές. Δεν μπορεί να απαιτεί να αλλαχτει 5-6 φορές . Το στούντιο δενε είναι υπεύθυνο αν αυτοί αλλάζουν γνώμη ουτε είναι υπάλληλοί τους. Του εξήγησα επίσης οτι όποιο λαθος γίνεται υπό την δική του επίβλεψη (πχ δεν γράφτηκε μια λέξη στο σενάριο) δεν είναι δική μου εύθυνη, και οτι από τώρα και μπρος, από μια λέξη έως 20 θέλω ταρίφα. Με την ελπίδα οτι θα ήταν πιο προσεκτικός. Μου την έδινε που αναγκαζόμουν να λέω τα αυτονόητα, να διαχωρίζω τα ορια και τους ρόλους.
'Εκανα και μαι γραπτή προσφορά και σταύρωσα τα δάχτυλά μου ότι όλα θα τελείωναν εκεί.

Λιγο μετά μου ανακοίνωσαν οτι αλλάζουμε στούντιο. Το ένα ήταν δίπλα μου, με το άλλο ήθελα διαδρομή. Αναθεμάτισα, αλλα πήγαινα, τι να κάνω. Εκεί δεν ειχα ακουστικά, έλεγχο της φωνής μου.Προχειρόκαταστάσεις. Το "άτομο" ερχοταν πάντα με καθυστέρηση, με μη τυπωμένα σενάρια τα οποία δεν μου είχε στείλει από το προηγούμενο βράδυ (όσο και να τον κυνήγαγα) και συνέχεια γκρίναζε για τα λεφτά που παίρνω, γιατί η ηχογράφησή μου δεν κρατούσε πάνω από μισή ώρα.
(Ειμαι καλή, τι να κάνουμε)
Μερικές φορές εκδικητικά μου ζητούσε να τα πω 3-4 φορές και ο ηχολήπτης με κοίταζε από το τζάμι με υφος "μα τι κάνει ο μαλάκας;"

Και κάποια στιγμή φυσικά, έγινε το λάθος.
Προσπάθησε να με ψήσει να πάω τζάμπα,ΤΩΡΑ, ρίχνοντας το φταίξιμο στον ηχολήπτη. Ο οποίος έγινε ΤΟΥΡΚΟΣ και αρνήθηκε να συνεργαστει ξανά μαζί του.. Μετά με πήρε ο διευθυντής της εταιρείας και με περίεργο οικείο ύφος μου έλεγε "μα θέλετε λεφτά για μία λέξη;"
οχι δουλεύω για την ψυχή της μάνας μου
"Αν δεν είναι τόσο σημαντικό τότε δεν χρειάζεται να πάω" απάντησα.

'Ηδη το άτομο μου είχε πειχιαρέκακα οτι ψάχνουν για άλλη πιο φτηνή όποτε δεν είχα και τίποτα να χάσω. Και καλή τύχη γιατί πραγματικά η αμοιβή μου ήταν πολύ φτηνή λογώ του φίλου που παραιτήθηκε.
Ηταν όμως το πώς μου το είχε πει, το χαιρόταν.

Για να γυρίσω στον διευθυντή, τον είχα στο ακουστικό να μου λεει οτι ειμαι υποχρεωμένη να πάω, γιατί ανελαβα μια ευθυνη. Του απάντησα οτι εμφανέστατα δεν ειμαι υποχρεωμένη, δεν έχουμε συμβόλαιο και οτι κάθομαι μέχρι να βρουν άλλη ώστε να μην τους κρεμάσω, αφού η εταιρεία που έχει τις υπηρεσίες τους, θέλει μια φορά το μήνα να ανανεώνει το μενού της.
Οτι είμαι επαγγελματίας αλλά η υπομονή μου έχει τα οριά της.

Πήγα. Ειχαν γίνει και άλλα που δεν παραθέτω εδώ. Πήγα γιατι καταλάβαινα οτι είχαν συμβόλαια και το μενού έπρπεπε να γραφτεί.
Πριν όμως και με πολύ κόπο( το άτομο μου έδινε ψευτικο μαιλ!) έψαξα να βρω το μαιλ του μεγάλου αφεντικού όπου ενημέρωνα οτι δεν θέλω πλέον να συνεργαστώ μαζί τους γιατί η συνεργασία μας ειναι αγχωτική.
Δεν έχω ποτέ τα σενάρια, αναγκάζομαι να παιρνω εγω συνέχεια τηλέφωνα για επιβεβαίωση των ραντεβού, δεν σεβονται τον χρόνο μου και η αγένεια του "ατομου" καθώς και η πίεση-με φωνές- που ασκεί σε συνδυασμό με τα ψέμματα που λέει για να χειραγωγήσει καταστάσεις έχουν καταστρεψει όποια εμπιστοσύνη έχω στο γεγονός οτι ξέρουν τι τους γίνεται και οτι ξέρουν τι σημαίνει συνεργασία.
Είχα πει στο άτομο από πριν οτι δεν ήθελα να δουλέψουμε άλλο αλλά απότι φαίνεται δεν είχε ενημερώσει όποτε, πήγα κατευθείαν στην πηγή.
Πήγα στο στούντιο λοιπόν και φυσικά το άτομο είχε νεύρα,
'Οταν ήρθε η ώρα να πληρωθώ, το άτομο πήρε την απόδειξή μου και άρχισε να ψάχνει με αγωνία την τσάντα του, και να πηγαίνει από γραφείο σε γραφείο στο στούντιο. Μετά από ένα τέταρτο του είπα οτι δεν έχω όλη μέρα. Είχα καταλάβει οτι προσπαθούσε να μου δώσει την αμοιβή μου σε ψιλά (!).
Φανταστείτε το λίγο. Σαν εκδικητικό παιδάκι, για να μου την σπάσει.
Τον χάζευα. Δεν μπορούσα να πιστεψω οτι υπήρχε τέτοια ηλιθιότητα στον κόσμο.
Τελικά αναγκάστηκε να μου δώσει μόνο μέρος σε ψιλά με μεγάλη του απογοήτευση.
Και εκεί κατι ειπωθηκε, δεν θυμάμαι τι και απο ποιον, αλλα με απείλησε οτι θα με χτυπούσε αν δεν δούλευε σε εταιρεία.
Είχα παει με το παιδί -με πολύ δυσκολία αφού δεν είχε σχολείο-. Και η μικρή τρόμαξε.
"μαμα, ο κύριος είπε οτι θα σε δείρει;"
Εννοείται οτι γύρισα μεταβολή και του χώθηκα κάτω από την μύτη λεγοντας του να το κάνει.
Η να βγάλει τον σκασμό.
Κι έφυγα.
Χαμογέλασα με αυτοπεποίθηση στην μικρή στο ταξί.
"Κανείς δεν θα χτυπήσει την μαμά σου, μωρό μου. Μερικοί άντρες είναι φοβιτσιάριδες και τα λένε έτσι για να το πιστέψουν οι ίδιοι."
Ομως σαν σκηνικό εννοείται οτι δεν μου άρεσε.


Το τηλέφωνό μου έσπασε από τον λογιστή που κλήθηκε να κάνει ρόλο πυροσβέστη και να μην κάνω καταγγελία.
Ο διευθυντής με πήρε και μου έλεγε "Μα το άτομό μας, που είναι τόσο ευγενικό σας φέρθηκε έτσι; Αδυνατώ να το πιστέψω. Μήπως του κάνατε κάτι; (!)"
Ο λογιστής σχεδόν με παρακάλεσε να μην σταματήσω τις ηχογραφήσεις γιατί είχαν πρόβλημα.
Είπα οτι άν δεν εχω να κάνω με τον ανίκανο, θα κάνω ακόμα μια δυο αλλα να βρούνε άλλη άμμεσα.

Το καλοκαίρι με πήραν στις διακοπές μου αλλά δεν τόλμησαν να απαιτήσουν και πολλά.
Το άτομο δεν ξανάρθε σε ηχογράφηση. Απλώς έστελνε μαιλ με κοινοποιηση και στους άλλους (τα αφεντικά). Ηχογραφούσα στο παλιό στούντιο (δεν ξαναπάτησαν στο άλλο μετά τα ρεζιλίκια τους) και ο κακόμοιρος ο ηχολήπτης μετά έπρεπε να τους κυνηγάει για την αμοιβή του. Επρεπε αυτός να πάει ως την εταιρεία για να δώσει το τιμολόγιο. Πριγκιπικοί κώλοι...
Εγώ απαιτούσα να μπουν στον λογαριασμό μου πρώτα, και μετά πήγαινα για ηχογράφηση.

Ξαφνικά, ο λογιστής σταμάτησε να δέχεται τα τηλεφωνήματά μου, και καποια στιγμή που τον ρώτησα γιατί, μου είπε οτι δεν θέλει να ειναι στην μέση. Κατάλαβα οτι βρήκε και τον μπελά του και δεν επέμενα.


Κι ερχόμαστε στο προχτές. Με πάιρνει μια κοπελίτσα από το λογιστήριο λεγοντάς μου οτι εχω ένα υπόλοιπο. Μετά, με ρώτησε γιατί ζητάω χρήματα. Ο,τι να'ναι δηλαδή.
"Μα η καρτέλα σας λέει..."
"Κοπέλα μου, δώσε μου τον λογιστή να του μιλήσω γιατι δεν καταλαβαίνω τι μου λες"
"Είναι απασχολημένος"

Αυτό συνεχίστηκε και την επόμενη μερα. Οτι τους οφειλα μια απόδειξη. Μου είχαν ζητήσει να κάνω και μια ηχογράφηση πριν δυο μέρες οπότε τους είπα οτι θα τα πάρουν μαζί.

Η κοπέλα συνέχιζε να με ζαλίζει με αριθμόυς. Ζήτησα πάλι τον λογιστή.
"Γιατι δεν θέλετε να μιλήσετε με μένα;"
Τι να της πεις για το μπουρδέλο που δουλέυει τώρα;
Της είπα οτι δεν ξέρω τι γράφει η καρτέλα μου και δεν καταλαβαινω γιατί ζητάνε από μένα το παραμικρό, ενώ κι εκείνη δεν φαίνεται να ξερει τι παίζει.
"Δεν θέλετε να καταλάβετε" μου είπε.
Είχε δίκιο. Με ζάλιζαν.
Εδωσα το τηλέφωνο του λογιστή μου.
Ο οποιος μετά μου εξήγησε οτι οταν εγω ζητούσα αμοιβή συν ΦΠΑ, ο λογιστής τους δεν παρακρατούσε τον φόρο μου και τα έβαζε όλα. Και τώρα ήθελαν έξτρα απόδειξη.

Οκ.Θα το έκανα.

Και εκείνη τη στιγμή, μου έρχεται το μαιλ του διευθυντή.
"Με ενημέρωσε ο οικονομικός διευθυντής μας(!) οτι υπήρξατε αμελής, να επιμεληθείτε, ΑΜΜΕΣΑ.
Μέχρι να διευθετηθεί το θέμα, παρακρατούμε όποια πληρωμή σας, καταλαβαίνετε, αφού είστε επαγγελματίας."


Έστειλα το τελευταίο μου μαίλ, με μια μικρή ανασκόπηση των συμβάντων και απολογισμό οτι ήμουν τελικά χαζή που δεν θέλησα να τους κρεμάσω, τελειώνοντας οτι αν ο λογιστής τους δεν έκανε τη δουλειά του σωστά, το να υπονοούν το παραμικρό για μένα είναι η τελευταία σταγόνα και δείγμα του καλαμιού που έχουν καβαλήσει-έλλειψη προσωπικότητας και ικανότητας, καθώς και το πόσο ουτοπικό ήταν το σχόλιο για την "παρακράτηση πληρωμής" μου.
Εγραψα και τον ορισμό του free lance και της συνεργασίας και τον ώθησα να κάνει νταηλίκια στους υπαλληλους του και να μην με συγχέει μ'αυτούς. Είπα να μου στείλουν ό,τι χαρτια έχουν για να τα δώσω στον λογιστή μου και οτι απαγορεύω στον ίδιο και σε όλους εκεί που εχουν στήσει τσαντίρι να με ξαναενοχλήσουν επ'ουδενί λόγο.
Ευχήθηκα καλή τύχη στο να βρούνε εκφωνήτρια μέσα στο σαββατοκύριακο ( ...η πληρωμή που θα "παρακρατούσε")
Τέλος τον ρώτησα αν η αντίδρασή μου ήταν αρκετά άμμεση και επαγγελματική για τα γούστα του.


Πέντε λεπτά μετά, το ατομο μου έστειλε μαιλ οτι θέλει να μάθει για την αυριανή ηχογράφηση, και οτι το λογιστήριο θέλει τις αποδείξεις.
(Αναστεναγμός)

Tuesday, February 02, 2010

Μικροκουτσομπολιά

Παρασκευή βράδυ, βλεπουμε στις ειδήσεις το διαζύγιο Μενεγάκη-Λάτισου.

"Μαμά, γιατί έδειξαν την ξανθιά κυρία;" με ρωτά η μικρή όταν ξαπλώσαμε.
"Γιατί χώριζει."

Παύση.
"Και ειναι σημαντικό;"



Τι να του πεις τώρα του παιδιού.
Ναι, ειναι σημαντικό. Για κείνη, για κείνον για τα παιδάκια τους.
Για μας;
Οχι.



Χτες επιασα την κατάρευση λαιβ ον κάμερα της Τζούλιας την ώρα που μαγείρευα.
Και όοοοολοι αυτοι που στα χειρότερα δράματα εκφραζουν καχυποψία, έκαναν μόκο.
Ποσο χαζους μας περνάνε αλήθεια...

'Ηταν πάντως αξιολύπητο το θέαμα.
Τόσο κακόπαιγμένο πέσιμο έχω να δω από... well ποτέ.



Λεπτομέρεια που σκοτώνει.
Την ώρα που "έπεσε" τραγουδούσε το "Τσουλες" της Βίσση, η οποία το ηχογράφησε αν δεν κάνω λάθος, μόλις χώρισε με τον Ψωμόπουλο.




Δεν έχω διάθεση να γράψω για σοβαρά θέματα, περναώ δύσκολες εποχές αυτό το διαστημα και κρατώ την ενέργειά μου.

Ευχαριστώ όμως τον Κο Αλεβάντη που με ένα σχόλιό του που δεν δημοσίευσα, με έφερε σε επαφη με κάποιους αξιόλογους ανθρώπους.

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.

Followers