Posts

Showing posts from March, 2014
Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό αλλα δεν έδινε σημασία, δεν έβλεπε μπροστά της.
Είχε φτάσει σαν κυνηγημένη μετά από ένα ταξίδι 8 ωρών, και δεν ένιωθε κούραση, νύστα. Δεν ένιωθε παρα μόνο ενα φούσκωμα βαρύ, λύπης, σχεδόν σαν βαθιά μελαγχολια. Ενα συναίσθημα πρωτόγνωρο. Σαν κρύο χέρι που την τραβούσε σε σκοτεινά μέρη της ψυχής της.
Δεν ένιωθε ανάγκη να παλέψει, να το τινάξει από πάνω της. Ούτε καν παρατηρούσε. Αυτό το συναίσθημα σαν αργή κρύα λάβα έπνιγε οτιδήποτε άλλο στον διαβά του.

Προσπαθούσε να σκεφτεί το παιδί, να νιώσει κάτι. Οτιδήποτε. Κάτι που να την έκανε να θέλει να ζήσει. Απάθεια σχεδόν, σοκ, νέκρωση... Δεν ήταν κάτι το έντονο, ήταν κάτι το βαθύ, που μόνο όσοοι το ένιωσαν καταλαβαίνουν τι ειναι. Ο θάνατος της ψυχής.
Δεν ήταν ο χωρισμός, ο πόνος, η ταπείνωση...αυτά τα ξεπερνούσε, τα πάλευε και τα προσπερνούσε. Ηταν το γκρέμισμα της πίστης της. Στους ανθρώπους, στην καλοσύνη, στην ανθρωπιά. Το γκρεμισμα του εαυτού της, της κρίσης της.
Είδε ένα τέρας καταπρόσωπο ενώ πίστευε οτι υπήρχα…