Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρουμε στα σκατα και στις ψευτοαπολάυσεις, κάποιο νόημα.
Ενώ είναι απλό.
Εχουμε ένα δώρο και αυτό ειναι το manual.
Δεν ειναι ο Θεός άνθρωπος να μας κοιτα όλους ξεχωριστά, δεν ασχολείται με το κάθε πρόβλημα δίνοντας λύση η τιμωρία, τοσο σύμπαν υπαρχει στην τελική.

Είναι όλα ενεργεια είχε πει ο 'Αλμπερτ. Και ανάλογα με το ποσο καθαρή την κρατάς, τόσο πιο πολύ σε γεμίζει, σε αλλάζει και σε βοηθάει. 'Ενας μικρός εσωτερικός φάρος, μια λάμψη, μια φωνή. Ο θεός μου.


Σαν να λέμε το βιβλίο του μικρού προσκόπου,του μικρού εξερευνητή και του οδηγού επιβίωσης σε μορφή pdf για τον προσωπικό μας σκληρό δίσκο.


Εσείς το βρήκατε;

Comments

gsatelite said…
...Κοπελια,ισως η καλυτερη εξηγηση της υπαρξης Του....ισως...
Lili said…
:)
sstamoul said…
Αυτή η ανάρτησή σου, μαζί μ' αυτήν εδώ είναι από τα πιο όμορφα κείμενα που έχω διαβάσει...
Duffy said…
Λίλη, παρακολουθώ το blog αρκετό καιρό για να καταλάβω οτι έχω βρεί ένα θησαυρό.Το σημερινό σου σχόλιο ήταν η αφορμή για να σου γράψω για πρώτη φορά.Ο λόγος που δεν το έκανα νωρίτερα ήταν η συνάισθηση της σημασίας που πρέπει να έχει ένα σχόλιο που αφορά συναισθήματα έντονα και αντιφατικά σαν τα δικά σου.Ήθελα απλά να έχω μια καλύτερη εικόνα του πώς αντιλαμβάνεσαι κάποια πράγματα πρωτού τολμήσω να σχολιάσω τις σκέψεις σου.Θα το κάνω εν καιρώ απλά θα ήθελα να ξέρεις οτι έχεις ήδη κερδίσει την απεριόριστη εκτίμηση μου.

Το σημερινό σχόλιο με άγγγιξε βαθειά γιατί μοιάζει πολύ με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την έννοια της ψυχής -μια μικρή ποσότητα "θεικής" ουσίας/ενέργειας φωλιασμένη κάπου μέσα μας. Η έννοια της επιστροφής της "σταγόνας" σου στον αρχικό ωκεανό είναι συγκλονιστικά όμορφη και αισιόδοξη, όπως επίσης και η επίδραση που έχουμε εμείς στην ισχύ αυτής της ενέργειας με τις πράξεις μας. Τροφή για πολύ σκέψη ειπωμένη με τόσο απλά λόγια! Μιχάλης

Popular posts from this blog

Ξερόλιαση....

Θα ξαναπαντρευτείς ενώ εχεις παιδί;;;;

Τα σεντόνια.